Lihou

Lihou é unha pequena illa de marea dunhas 15 hectáreas de superficie, situada xunto á costa oeste da illa de Guernsey, á que queda conectada cando a marea está baixa por unha antiga calzada de pedra. Constitúe o punto máis occidental das Illas da Canle, na Canle da Manga, entre Gran Bretaña e Francia. Administrativamente, Lihou forma parte, desde xaneiro de 1995, da parroquia de St. Peter's na Bailía de Guernsey, e agora é propiedade do Parlamento de Guernsey (coñecido oficialmente como o Estados de Guernsey), aínda que houbo diversos propietarios no pasado. Desde 2006, a illa xestiónase conxuntamente polo Departamento de Medio Ambiente Guernsey e o Charitable Trust Lihou. No pasado, a illa foi utilizada polos habitantes locais para a recolleita de algas para o seu uso como fertilizante, pero hoxe Lihou utilízase principalmente para o turismo, incluíndo viaxes escolares. Lihou é tamén un centro importante para a conservación da fauna mariña e avícola, forma parte da Convención de Ramsar para a conservación das aves e plantas raras. Tamén se atopan na illa as ruínas históricas dun priorado e unha casa de campo. Etimoloxía En común con varias illas próximas, como Jethou e Brecqhou, o nome contén o sufixo Normando -hou o que significa pequeno outeiro ou un montículo. O nome podería vir a partir das palabras Bretoas Lydd ou Ligg, que significan en ou cerca da auga. Historicamente, tamén houbo unha serie de formas alternativas do nome, como Lihoumel, que foi testemuñada xa no século XII,, e Lehowe, mencionado no século dezaseis. Lihou tamén é un apelido común en Guernesey, con rexistros que suxiren que o nome estivo en uso nas Illas da Canle, polo menos desde o século XVIII, incluíndo o capitán da Royal Navy John Lihou, que descubriu e nomeou os australianos Port Lihou Island e Lihou Reef. O nome tamén se testemuña máis lonxe, en varios países como Australia, onde, por exemplo, o sarxento James Lihou, fillo dun migrante de Guernsey, alistouse nas forzas australianas en 1916 e morreu en combate en 1918 en Francia. Tamén hai numerosos casos de persoas co apelido emigrados das Illas da Canle aos Estados Unidos. Xeografía e clima Lihou é a máis occidental das Illas da Canle e coa marea baixa queda unida á próxima península L'Eree, en Guernsey, por unha calzada de pedra elevada de 400 m. Ademais de praias de croios, a illa ten unha cordilleira de 20 m de alto correndo aproximadamente de norte a sur. Lihou componse principalmente de roca erosionada por baixo da cal atópanse un leito de roca de granito e gneis. A illa ten un clima oceánico suave como outras Illas da Canle, debido á protección das próximas costas inglesas e francesas. Lihou comparte as características climáticas de Guernesey, con temperaturas en inverno que caen a 4,4 °C en febreiro e veráns cun máximo de 19,5 °C en agosto. Dous pequenos illotes, preto da illa, chamados Lissroy e Lihoumel, son zonas de reprodución para un gran número de especies de aves ameazadas. O Departamento de Medio Ambiente de Guernsey non permite visitantes nos dous illotes e no banco de croios en certas épocas do ano co fin de permitir a reprodución das aves. Aproximadamente a 800 m. ao norte da illa existe unha repisa mergullada chamada Gran Etacre, que foi considerado como un perigo para a navegación no século XIX.. A xeoloxía da illa Lihou é bastante complexa, pero estreitamente asociada coa veciña Guernsey. Historia A historia de Lihou está estreitamente ligada á historia de Guernsey, en particular, e as Illas da Canle en xeral. A evidencia máis temperá da ocupación son obxectos do Mesolítico recuperados nas escavacións arqueolóxicas na década de 1990, xunto con tumbas da época do Neolítico no continente próximo. A historia rexistrada de Lihou comezou no 933 d.C., cando as Illas da Canle se incautaron a Bretaña polo gobernante de Normandía. Lihou e as tumbas neolíticas próximas críase tradicionalmente que foron lugares de encontro para as bruxas locais, e fadas. Isto trouxo conflitos coas autoridades eclesiásticas, especialmente cando se estableceu un convento Lihou, dedicado a Santa María (coñecido localmente como Nosa Señora de Lihou). Unha serie de datas suxeríronse para o establecemento do priorado, con estimacións que van desde tan cedo como 1114, ata unha data tan tardía como 1156.. os rexistros suxiren que o priorado foi un arriére-fief da abadía beneditina de Mont St. Michel baixo cuxa autoridade operaba. A propiedade da illa concedéuselle á abadía por Roberto I, duque de Normandía, a principios do século XI. Crese que o priorado se construíu coas achegas dos insulares, que parecen estar bastante acomodados no momento. A principios do século XIV, Lihou puido converterse na orixe dunha lenda local sobre un rico Alguacil de Guernsey, que intentou executar a un campesiño inocente con falsas acusacións de roubo de copas de prata. Un dous 1.302 ou 1.304, servos do priorado chamado Thomas le Roer foi acusado de asasinar a un dos monxes. O Alguacil e varios asistentes trataron de deter a Roer pero non puideron e posteriormente foi asasinado por Ranulph Gautier, un dos asistentes do Alguacil. Gautier intentou atopar refuxio nunha igrexa próxima e finalmente fuxiu a Inglaterra, antes de regresar a Guernsey cando o rei o perdoou. Con todo, algúns anos máis tarde Gautier foi torturado ata a morte no Castelo Cornet, pero non se sabe por que. O convento foi capturado en 1414 polo rei Henrique V de Inglaterra xunto con varios priorados estranxeiros. Nos tres primeiros séculos, tivo numerosos priores, ás veces con tenencias curtas, pero en 1500 nomearon a Ralph Leonard de por vida. Con todo, en cuestión de décadas o priorado foi abandonado, existen evidencias de que Thomas de Baugy foi o último Prior ao redor de 1560. Tamén hai evidencias de que o convento asignouse a John After en 1566, que tamén fora nomeado Dean de Guernsey. En 1759 o gobernador de Guernsey, John West, destruíu o convento para evitar que as forzas francesas capturaran a illa durante a Guerra dos Sete Anos. A principios do século XIX foi construída unha casa de campo en Lihou, e a illa foi catalogada como propiedade de Eleazar le Marchant, quen ocupou o cargo de tenente alguacil de Guernsey. Eleazar fixo un intento infrutuoso, en 1815, para suprimir a industria das algas do torno a Lihou. Nun libro publicado no mesmo ano, William Berry sinalou a presenza de ganchos de ferro das bisagras das portas nalgunhas rocas, aproximadamente a tres millas mar dentro desde Lihou, xunto cos restos de antigos camiños, polo que conxeturaron que Lihou podía ser significativamente maior superficie no pasado pero que o mar erosionara unha parte considerable. A través do resto do século XIX e comezos do século XX, a illa cambiou de mans nunha sucesión de propietarios incluídos James Priaulx en 1863, Arthur Clayfield en 1883, e o coronel Hubert de Lancey Walters en 1906. Durante a segunda guerra mundial, as illas da Canle foron ocupadas polos alemáns de 1940 a 1945, e Lihou utilizouse para prácticas de tiro pola artillaría alemá, facendo que a granxa se derrubarse por completo. Durante o verán de 1952, estudáronse as ruínas do convento con certo detalle por John e Jean le Patourel. En 1961, o tenente coronel Patrick Wootton comprou Lihou. Wootton tiña plans para desenvolver a illa, o ano seguinte por primeira vez limpouse a zona da antiga casa de labranza, en preparación para a construción dunha nova granxa, o traballo da construción continuou ata 1963. Organizaba campamentos de verán para mozos na illa e importaba ovellas de Orkney que consumían as algas. En 1983 Wootton decidiu emigrar a Illa do Príncipe Eduardo , no Canadá, e a illa foi vendida a Robin e Patricia Borwick. En 1995 a illa foi comprada polos Estados de Guernsey. As ruínas do convento son, posiblemente, a máis grande reliquia relixiosa en Guernsey. Realizáronse varios estudos e escavacións das ruínas, incluídas as investigacións arqueolóxicas en 1996, e en 1998, cando se desenterraron varias tumbas do século XII-XIV. Notas Véxase tamén Ligazóns externas http://www.lihouisland.com[Ligazón morta]