Takalik Abaj

O Parque Arqueolóxico Nacional Takalik Abaj (Tak'alik Ab'aj /tɑːkəˈliːk əˈbɑː/, antes denominado Abaj Takalik, escrito Tak'alik A'baj' segundo a ortografía da Academia de Linguas Maias de Guatemala) é un xacemento arqueolóxico precolombiano en Guatemala. Antigamente era coñecido como Abaj Takalik, o seu antigo nome puido ser Kooja. É un dos varios sitios de Mesoamérica con características tanto da cultura olmeca como da maia. O sitio floreceu nos períodos Preclásico e Clásico, desde o século IX a.C. ata polo menos o século X d.C., e foi un importante centro de comercio, comerciando con Kaminaljuyu e Chocolá. As investigacións revelaron que é un dos maiores sitios con monumentos esculpidos na chaira costeira do Pacífico. As esculturas de estilo olmeca inclúen unha posible cabeza colosal, petróglifos e outros. O sitio ten unha das maiores concentracións de escultura de estilo olmeca fóra do Golfo de México, e declarouse Patrimonio da Humanidade en 2023 debido á súa longa historia de ocupación. Takalik Abaj é representativo do primeiro florecemento da cultura maia que ocorrera arredor do ano 400 a. C. O sitio inclúe unha tumba real maia e exemplos de inscricións xeroglíficas maias que se atopan entre as máis antigas da rexión maia. Continúan as escavacións no sitio, a monumental arquitectura e a persistente tradición de escultura nunha variedade de estilos suxiren que o sitio tivo certa importancia. Os achados no sitio indican contacto coa distante metrópole de Teotihuacan no Val de México e implican que Takalik Abaj foi conquistada por ela ou polos seus aliados. Takalik Abaj estaba ligado ás rutas comerciais maias de longa distancia que mudaron co tempo, pero permitiron á cidade participar nunha rede comercial que incluía as terras altas guatemaltecas e a chaira costeira do Pacífico desde México ata O Salvador. Takalik Abaj era unha cidade considerable coa principal arquitectura agrupada en catro grupos principais repartidos en nove terrazas. Aínda que algunhas destas eran características naturais, outras eran construcións artificiais que requirían un enorme investimento en man de obra e materiais. O sitio contaba cun sofisticado sistema de drenaxe de auga e unha gran cantidade de monumentos esculpidos. Etimoloxía Tak'alik Ab'aj' significa "pedra fita" na lingua maia kʼiche' local, combinando o adxectivo tak'alik que significa "en pé" e o substantivo abäj que significa "pedra" ou "rocha". Inicialmente chamouse Abaj Takalik pola arqueóloga estadounidense Suzanna Miles, usando a orde de palabras en español. Isto era gramaticalmente incorrecto en kʼicheʼ; o goberno guatemalteco corrixiuno oficialmente a Tak'alik Ab'aj'. O antropólogo Ruud Van Akkeren propuxo que o nome antigo da cidade era Kooja, o nome dunha das liñaxes de elite de maior rango do Mam maia; Kooja significa "halo lunar". Localización O sitio atópase no suroeste de Guatemala, a uns 45 km da fronteira co estado mexicano de Chiapas e a 40 km do océano Pacífico. Takalik Abaj atópase no norte dos municipio de El Asintal, no extremo norte do Departamento de Retalhuleu, a uns 190 km da Cidade de Guatemala. O sitio atópase entre cinco plantacións de café nos contrafortes máis baixos das montañas da Serra Madre, as plantacións de Santa Margarita, San Isidro Piedra Parada, Buenos Aires, San Elías e Dolores. Takalik Abaj aséntase sobre unha crista que vai de norte a sur, descendendo en dirección sur. Esta crista limita ao oeste co río Nimá e ao leste co río Ixchayá, ambos os dous que baixan desde as Terras Altas Guatemaltecas. O Ixchayá flúe nun profundo barranco, pero hai un punto de paso axeitado preto do sitio. A situación de Takalik Abaj neste punto de paso probablemente foi importante na fundación da cidade, xa que canalizaba importantes rutas comerciais a través do sitio e controlaba o acceso a elas. Takalik Abaj atópase a unha altitude de aproximadamente 600 m sobre o nivel do mar nunha ecorrexión clasificada como bosque húmido subtropical. A temperatura varía normalmente entre 21 e 25 C e o índice de evapotranspiración potencial ten unha media de 0,45. A zona recibe precipitacións anuais elevadas, que varían entre 2136 e 4372 mm, cunha precipitación media anual de 3284 mr. A vexetación local inclúe a Pascua de Montaña (Pogonopus speciosus), Chichique (Aspidosperma megalocarpon), Tepecaulote (Luehea speciosa), o caulote ou olmo antillano (Guazuma ulmifolia), Hormigo (Platymiscium dimorphandrum), decro mexicano (Cedrela odorata), Breadnut (Brosimum alicastrum), Tamarind (Tamarindus indica) e Papaturria (Coccoloba montana). Unha estrada, denominada 6W, pasa polo sitio e vai 30 km desde a cidade de Retalhuleu ata Colomba Costa Cuca no departamento de Quetzaltenango. Takalik Abaj está situado a unha distancia aproximada de 100 km do sitio arqueolóxico contemporáneo do Monte Alto, 130 km de Kaminaljuyu e 60 km de Izapa en México. Etnia Os estilos cambiantes da arquitectura e a iconografía en Takalik Abaj suxiren que o sitio foi ocupado por grupos étnicos cambiantes. Os achados arqueolóxicos do período Preclásico Medio suxiren que a poboación de Takalik Abaj puido estar afiliada á cultura olmeca da rexión das terras baixas da costa do Golfo, que se cre que eran falantes dunha lingua mixe-zoque. No período Preclásico tardío, os estilos artísticos olmecas foron trocados por estilos maias e presumiblemente este cambio foi acompañado por unha afluencia de maias étnicos, que falaban unha lingua maia. Hai algúns indicios nas crónicas indíxenas de que os habitantes do sitio puideron ser os Yoc Cancheb, unha rama do maia Mam. A liñaxe Kooja dos Mam, unha antiga liñaxe nobre, puido ter unha orixe no Período Clásico en Takalik Abaj. Historia O sitio tivo unha longa e continua historia de asentamentos, cun período de ocupación principal que se estendeu desde o Preclásico Medio ata o Posclásico. A ocupación máis antiga coñecida en Takalik Abaj data de finais do Preclásico Inferior, c. 1000 a. C.. Non obstante, non foi ata o Preclásico Medio-Tardío que comezou o seu primeiro florecemento real cun aumento notable nas construcións arquitectónicas. A partir deste período, evítase unha continuidade de cultura e asentamento de poboación, como o representa a persistencia dun estilo cerámico local (chamado Ocosito) que permaneceu en uso ata o Clásico Tardío. O estilo Ocosito fabricábase tipicamente con pasta vermella e pedra pómez e estendíase cara ao oeste polo menos ata Coatepeque, cara ao sur ata o río Ocosito e cara ao leste ata o río Samalá. No Clásico Terminal, a cerámica asociada cun estilo cerámico k'iche' das terras altas comezara a aparecer mesturada con depósitos cerámicos complexos de Ocosito. A cerámica de Ocosito substituíuse por completo pola tradición cerámica k'iche' no período Posclásico Inferior. Historia moderna O primeiro relato publicado apareceu en 1888, escrito por Gustav Bruhl. O etnólogo e naturalista alemán Karl Sapper describiu a Estela 1 en 1894 despois de vela xunto á estrada pola que viaxaba. Max Vollmberg, un artista alemán, debuxou a Estela 1 e sinalou algúns outros monumentos, que atraeron o interese de Walter Lehmann. En 1902, a erupción do próximo volcán Santiaguito cubriu o lugar cunha capa de cinza volcánica que varía entre 40 e 50 cm de grosor. Walter Lehmann comezou o estudo das esculturas de Takalik Abaj na década de 1920. En xaneiro de 1942 J. Eric S. Thompson visitou o sitio con Ralph L. Roys e William Webb en nome da Carnegie Institution mentres realizaba un estudo da costa do Pacífico, publicando os seus relatos en 1943. Suzanna Miles, Lee Parsons e Edwin M. Shook realizaron máis investigacións. Miles outorgoulle o nome de Abaj Takalik ao sitio, que apareceu no capítulo que ela colaborou no volume 2 do "Handbook of Middle American Indians" publicado en 1965. Anteriormente, coñecíase por varios nomes, incluíndo San Isidro Piedra Parada e Santa Margarita, polos nomes das plantacións nas que se atopa o sitio, e tamén polo nome de Colomba, unha aldea ao norte no departamento de Quetzaltenango. As escavacións no sitio na década de 1970 patrocinounas a Universidade de California, Berkeley. Comezaron en 1976 e realizáronas John A. Graham, Robert F. Heizer e Edwin M. Shook. Esta primeira tempada descubriu 40 novos monumentos, incluída a Estela 5, que se engaden á ducia xa coñecida. As escavacións da Universidade de California en Berkeley continuaron ata 1981 e descubriron aínda máis monumentos nese tempo. Desde 1987, o Instituto de Antropoloxía e Historia guatemalteco (IDAEH) continuou as escavacións baixo a dirección de Miguel Orrego e Christa Schieber, e continúan a descubrirse novos monumentos. O sitio declarouse parque nacional. En 2002, Takalik Abaj incluíuse nas Listas provisionais do Patrimonio Mundial da UNESCO, baixo o título de "O encontro maia-olmeca". Designouse oficialmente como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2023 baixo o nome de "Parque Arqueolóxico Nacional Tak'alik Ab'aj". Algúns dos artefactos atopados no sitio están expostos no Museo Nacional de Arte Guatemalteca. Notas Referencias Véxase tamén Ligazóns externas http://www.mcd.gob.gtArquivado 21 de maio de 2021 en Wayback Machine. http://www.patrimonio.260mb.org Arquivado 06 de outubro de 2024 en Wayback Machine. Historia y Galería de FotosArquivado 07 de marzo de 2009 en Wayback Machine.