Meteora, Grecia

Meteora (/ˌmɛtiˈɔːrə/; en grego Μετέωρα) é unha formación rochosa na unidade rexional de Trikala, en Tesalia, no noroeste de Grecia, que alberga un dos complexos máis destacados de mosteiros ortodoxos, considerado localmente como o segundo en importancia só despois do Monte Athos. A súa altura é de máis de 20 m. Establecéronse vinte e catro mosteiros sobre os xigantescos piares naturais e as rochas redondeadas en forma de outeiro que dominan a área local, principalmente a partir da segunda metade do século XIV baixo o goberno local de Simeón Uroš. Seis destes aínda están activos e abertos aos visitantes: os mosteiros de Meteoro Grande (est. 1356), Varlaam, San Nicolao Anapausas, Rousanou, Santísima Trindade e San Estevo. Este último converteuse nunha comunidade de monxas en 1961, mentres que os cinco primeiros seguen xestionados por monxes. Meteora está situada entre a cidade de Kalambaka e a aldea de Kastraki, Trikala, no extremo noroeste da chaira de Tesalia, preto do río Pineios e das montañas Pindo. O complexo de Meteora engadíuse á Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1988 pola súa excepcional arquitectura e beleza, combinadas coa súa importancia relixiosa e cultural. O nome significa "alto", "elevado" e está etimoloxicamente relacionado con meteoro. Xeoloxía Xunto aos Montes Pindo, na rexión occidental de Tesalia, estas columnas de rocha únicas e enormes elévanse precipitadamente desde o chan. Pero a súa forma infrecuente non é doada de explicar xeoloxicamente. Non son tapóns volcánicos de rocha ígnea dura típicos noutros lugares, senón que as rochas están compostas por unha mestura de arenito e conglomerado. O conglomerado formouse a partir de depósitos de pedra, area e lama procedentes de regatos que desembocan nun delta á beira dun lago, ao longo de millóns de anos. Hai uns 60 millóns de anos, durante o período Paleóxeno, unha serie de movementos de terra empuxaron o fondo mariño cara arriba, creando unha meseta elevada e causando moitas liñas de falla verticais na grosa capa de arenito. Os enormes piares de rocha formáronse entón pola meteorización da auga, o vento e os extremos de temperatura nas fallas verticais. É infrecuente que esta formación de conglomerados e o tipo de meteorización estean limitados a unha área relativamente localizada dentro da formación montañosa circundante. O complexo refírese a un remanente continental exhumado da asociación Panxea.[Cómpre clarificar] Este tipo de formación de rochas e proceso de meteorización ocorreu en moitos outros lugares a nivel local e en todo o mundo, pero o que fai especial a aparencia de Meteora é a uniformidade dos constituíntes da rocha sedimentaria depositados durante millóns de anos, deixando poucos signos de estratificación vertical, e a meteorización vertical abrupta e localizada. As escavacións e a investigación descubriron diatomeas petrificadas na Cova de Theopetra, que contribuíron a comprender o paleoclima e o cambio climático. A datación por radiocarbono evidencia a presenza humana que se remonta a 50.000 anos atrás. A cova adoitaba estar aberta ao público, pero actualmente está pechada indefinidamente para realizar inspeccións de seguridade. A vexetación medra densamente nas paredes rochosas verticais, principalmente debido á auga que se pode atopar nas gretas e fendas que escalan o cantil. Durante os últimos centos de anos, os informes de que as Meteoras eran facilmente accesibles a pé cambiaron porque agora hai que atravesar unha selva impenetrable. Debido á magnitude e imprevisibilidade destes piares de rocha, as caídas de rochas supoñen unha ameaza constante para os peregrinos e turistas de Meteora. Un terremoto de magnitude 7 na Escala de Richter sacudiu as rochas en 1954, pero os delgados piares aínda seguen en pé hoxe en día. En 2005, caeu unha rocha enorme, pechando a estrada de acceso que levaba a Meteoras durante días. Historia Arqueoloxía A Cova de Theopetra está situada a 4 km de Kalambaka. A súa singularidade desde unha perspectiva arqueolóxica reside en que un só sitio contén rexistros de dúas transicións culturais moi significativas: a substitución dos neandertais polos humanos modernos e, máis tarde, a transición da caza-recolección á agricultura despois do final da última Idade do Xeo. A cova consiste nunha inmensa cámara rectangular de 500 m² ao pé dun outeiro calcario, que se eleva ao nordeste sobre a aldea de Theopetra, cunha entrada de 17 m de ancho por 3 m de alto. Atópase ao pé da cordilleira de Chasia, que forma a fronteira natural entre as rexións de Tesalia e Macedonia, mentres que o río Lithaios, un afluente do río Pineios, flúe por diante da cova. O pequeno río Lithaios, que flúe literalmente nas portas da cova, significaba que os habitantes das covas sempre tiñan acceso doado a auga fresca e limpa sen necesidade de percorrer longas distancias diarias para atopala. Historia antiga As covas nas proximidades de Meteora estiveron habitadas continuamente entre hai 50.000 e 5.000 anos atrás. O exemplo máis antigo coñecido dunha estrutura construída, un muro de pedra que bloqueaba dous terzos da entrada á cova de Theopetra, foi construído hai 23.000 anos, probablemente como unha barreira contra os ventos fríos (a Terra estaba a experimentar unha idade do xeo naquel momento), e atopáronse moitos artefactos paleolíticos e neolíticos de ocupación humana dentro das covas. Meteora non se menciona na mitoloxía grega clásica, nin na literatura grega antiga. As primeiras persoas documentadas habitando Meteora despois do Neolítico foron un grupo ascético de monxes eremitas que, no século VIII d.C., se trasladaron aos antigos cumios. Vivían en ocos e fisuras nas torres rochosas, algunhas delas de ata 550 m sobre a chaira. Esta grande altura, combinada coa pendente das paredes dos cantís, mantiña afastados a todos os visitantes agás aos máis decididos. Inicialmente, os eremitas levaban unha vida de soidade, reuníndose só os domingos e días especiais, para adorar e rezar nunha capela construída ao pé dunha rocha coñecida como Dupiani. Xa no século XI, os monxes ocupaban as cavernas de Meteora. Non obstante, os mosteiros non se construíron alí ata o século XIV, cando os monxes buscaron un lugar onde agocharse ante o crecente número de ataques dos turcos sobre Grecia. Naquel momento, o acceso á cima era mediante escaleiras extraíbles ou cordas de elevación. Actualmente, subir alí é moito máis sinxelo, debido a que se escavaron chanzos na rocha durante a década de 1920. Dos 24 mosteiros, só seis (catro de homes e dous de mulleres) seguen funcionando, e cada un alberga a menos de dez persoas. Historia e construción dos mosteiros Crese que a data exacta do establecemento dos mosteiros é descoñecida. Non obstante, hai pistas sobre cando se construíu cada un dos mosteiros. A finais do século XI e principios do século XII, formouse un estado monástico rudimentario, chamado Skete de Stagoi, e centrábase na igrexa de Theotokos (Nai de Deus) que aínda se mantén en pé. A finais do século XII, unha comunidade ascética acudiu a Meteora. En 1344, Atanasios Koinovitis do Monte Athos, máis tarde coñecido como Atanasio o Meteorito, levou un grupo de seguidores a Meteora. De 1356 a 1372, fundou o Mosteiro do Gran Meteoro na Rocha Ancha. Esa localización era perfecta para os monxes, porque alí estaban a salvo de axitacións políticas e tiñan o control total da entrada ao mosteiro. A única forma de chegar a el era subindo unha longa escaleira, que se subía sempre que os monxes pensaban que había unha ameaza para eles. A creación da comunidade monástica en Meteora foi protexida e patrocinada polo señor local Simeon Uroš, con sede na próxima Trikala, quen en 1356 se proclamara Emperador dos serbios e gregos tras a morte de Stefan Dušan. Simeon Uroš foi sucedido en 1370 polo seu fillo John Uroš, quen tres anos despois se retirou como monxe ao mosteiro de Meteoron e morreu alí a principios da década de 1420. A finais do século XIV, o dominio cristián sobre o norte de Grecia estaba cada vez máis ameazado polos invasores turcos que querían controlar a fértil chaira de Tesalia, que finalmente aseguraron na segunda metade do século XV. Os monxes eremitas, buscando un refuxio da expansión do Imperio Otomán, atoparon que os piares rochosos inaccesibles de Meteora eran un refuxio ideal. Construíronse máis de 20 mosteiros, dos cales seis aínda se conservan hoxe en día. En 1517, Teófanes construíu o mosteiro de Varlaam, que tiña a reputación de albergar o dedo de San Xoán e a omoplata de San Andrés. O acceso aos mosteiros era orixinalmente (e deliberadamente) difícil, e requiría longas escaleiras unidas entre si ou grandes redes que se usaban para transportar tanto mercadorías como persoas. Isto requiriu un gran salto de fe, porque as cordas foron substituídas, segundo conta a historia, só "cando o Señor as deixou romper". Nas palabras da UNESCO: "A rede na que os intrépidos peregrinos eran izados verticalmente ao longo do cantil de 373 m onde o mosteiro de Varlaam domina o val simboliza a fraxilidade dun modo de vida tradicional que está ameazado de extinción". Ata o século XVII, o principal medio de transportar mercadorías e persoas desde estes lugares elevados era por medio de cestos e cordas. En virtude da Convención de Constantinopla (1881), Tesalia foi absorbida polo Reino de Grecia. En 1921, a Raíña María de Romanía visitou Meteora, converténdose na primeira muller á que se lle permitiu entrar no mosteiro do Gran Meteorón. Na década de 1920, houbo unha mellora na ordenación: cortáronse chanzos na rocha, facendo que o complexo sexa accesible a través dunha ponte dende as proximidades. Lista de rochas Hai varias rochas de Meteora que rodean a aldea de Kastraki e bordean o lado norte da cidade principal de Kalabaka. Tamén se dá a altura en metros para varias rochas. Dupiani (Δούπιανη, 390 m}) Agio Pneuma (Άγιο Πνεύμα, 600 m), lugar do histórico Modelo:Ill e Prisión dos Monxes Kumaries (Κουμαριές, 497 m) Toichos Alpha (Τοίχος Α) / Kafkasia (480 m) Toichos Beta (Τοίχος Β) / Sfika (528 m) Toichos Gamma (Τοίχος Γ) / Palaiokranies ({540 m) Toichos Delta (Τοίχος Δ) / Lianomodia (531 m) St. Eustratius (Αγίου Ευστρατίου) Arcanxo (Ταξιαρχών) Chalasma (Χάλασμα) Marmaro (Μάρμαρο; "marble"), atravesado por unha estrada asfaltada que une Kastraki con Kalabaka Surloti (Σουρλωτή, 600 m) Modi (Μόδι, 584.5 m), sitio do histórico Mosteiro de San Modesto Alysos (Άλυσος) / Altsos (Άλτσος) / Alsos (Άλσος) (587.8 m), sitio do histórico Mosteiro das Cadeas do Apóstolo Pedro Pyxari (Πυξάρι, 523.9 m), sitio da histórica Modelo:Ill (Аскітария Агії Григорию тоу Хеололого Хеолого Хеолого), Anthony (Хеологорий) (Метеора)}} Mosteiro de Crisóstomo Badovas (Μπάντοβας, 447.3 m), siio do histórico Свети Николай Бандовски Ambaria (Αμπάρια, 400 m) Agia (Αγιά, 630 m), tamén coñecida como Megali Agia, ou "Aya grande". Lugar do histórico Mosteiro de Santos Apóstoles (Μονή Αγίων Αποστόλων). Mikri Agia (Μικρή Αγιά), ou "Aya pequena" Adrachti (Αδράχτι, 474 m) Ftelias (Φτελιάς) San Demetrio (Αγίου Δημητρίου), onde se atopa o [[Mosteiro de San Demetrio]. Podes atopar o Mosteiro de Demetrio e o Mosteiro de Ypapantis Kelarakia (Κελαράκια) Psaropetra ("Rocha do peixe"), agora un miradoiro na estrada principal que é popular entre os turistas A formación rochosa de Meteora tamén se estende cara ao noroeste ata as zonas de Gavros e Agios Dimitrios Os mosteiros de Meteora No seu auxe no século XVI, había 24 mosteiros en Meteora, en Grecia. Construíronse para servir aos monxes e monxas que seguían as ensinanzas da Igrexa Ortodoxa Oriental. Gran parte da arquitectura destes edificios é de orixe atonita. Hoxe en día aínda hai seis en funcionamento, mentres que o resto están en gran parte en ruínas. Situados en altos cantís, agora son accesibles por escaleiras e camiños escavados nas formacións rochosas. Lista de mosteiros Tradicionalmente, os 24 mosteiros históricos de Meteora enuméranse do seguinte xeito. Tamén se dan coordenadas dalgúns sitios. A lista provén principalmente de Vlioras (2017), con algunhas notas adicionais de Provatakis (2006). Outros sitios (sketes, ermidas, rochas etc.) inclúen: O Gran Meteoro O Santo Mosteiro do Gran Meteoro é o máis antigo e grande dos mosteiros de Meteora. Crese que o mosteiro construíuse xusto antes de mediados do século XIV por un monxe do Monte Athos chamado San Atanasio o Meteorito. Comezou a construción cunha igrexa dedicada á Nai de Deus, a Virxe María. Máis tarde engadiu pequenas celas para que os monxes puidesen concentrarse e vivir enriba das formacións rochosas. O segundo nome do mosteiro é o Santo Mosteiro da Transfiguración, que recibiu o seu nome da segunda igrexa que construíu San Meteoritas. O sucesor de San Atanasio foi San Xosasaf, que continuou a construír máis celas, un hospital e renovou as igrexas enriba das rochas. O mosteiro prosperou no século XVI cando recibiu moitas doazóns imperiais e reais. Naquel momento tiña máis de trescentos monxes que vivían e rezaban nas súas celas. Segue a ser un mosteiro vivo, xa que había tres monxes residentes en 2015. Ser o máis grande de todos os mosteiros permítelle ter unha disposición particular chea de moitos edificios. O katholikon está dedicado á Transfiguración de Xesús e foi a primeira igrexa do mosteiro. A ermida do primeiro fundador do mosteiro é un pequeno edificio escavado na rocha. A cociña ou o que se coñece comunmente como a hestia é un edificio en forma de cúpula preto do refectorio. Tamén hai un hospital, co seu famoso teito da planta baixa feito de ladrillo e sostido por catro columnas. As tres igrexas ou capelas antigas inclúen: a capela de San Xoán Bautista, que se atopa xunto ao santuario katholikon, a capela dos santos Constantino e Helena de Troia, que é unha igrexa sen corredor cunha gran bóveda, e finalmente a capela da Virxe María situada na cova. Mosteiro de Varlaam O Mosteiro de Varlaam é o segundo mosteiro máis grande de Meteora. O nome Varlaam provén dun monxe chamado Varlaam que escalou as rochas en 1350 e comezou a construción do mosteiros]. Varlaam construíu tres igrexas izando materiais pola cara dos cantís. Despois da morte de Varlaam, o mosteiro abandonouse durante douscentos anos ata que dous irmáns monxes, Teófanes e Nectarios Apsarades, chegaron á rocha no século XVI e comezaron a reconstruír as igrexas en outubro de 1517. Os dous irmáns de Ioannina pasaron vinte e dous anos izando materiais ata o cumio da formación rochosa; porén, segundo se informa, a construción só tardou uns vinte días. Os monxes estiveron presentes desde o século XVI, porén, houbo un declive constante na súa presenza desde o século XVII. Hoxe accédese ao mosteiro a través dunha serie de escaleiras que soben polo lado norte da rocha. O museo está aberto aos viaxeiros e contén unha ampla gama de reliquias e tesouros eclesiásticos. Modelo:En 2015 quedan sete monxes en Varlaam. Mosteiro de Rousanou Crese que o Mosteiro de Rousanou construíuse, como moitos outros mosteiros, no século XIV. Crese que a catedral construíuse no século XVI e posteriormente decorada en 1540. Crese que o nome Rousanou provén do primeiro grupo de monxes que se asentaron na rocha desde Rusia. O mosteiro atópase a unha elevación de 484 metros. Situado no medio do sitio, os visitantes poden ver os outros mosteiros, así como as ruínas do Mosteiro de San Xoán Bautista e do Pantocrátor. Mosteiro de San Nicolao Anapausas O Mosteiro de San Nicolao Anapausas está situado no alto dunha pequena rocha estreita. Ten aproximadamente oitenta metros de altura e é o primeiro que atopan os peregrinos no seu camiño cara ás sagradas Meteoras. O mosteiro fundouse a finais do século XIV e hoxe está rodeado polos mosteiros desertos e en ruínas de San Xoán Pródromo, o Pantocrátor e a capela de Panagia Doupiani. O mosteiro serviu como lugar de descanso para os peregrinos e axiña recibiu o seu nome de Anapausas (pronunciación moderna anapafseos), 'descansando'. Ao estar nunha superficie tan estreita, os pisos están conectados a través dunha escaleira interior. San Nicolao é honrado no segundo andar, onde se atopa o katholikon. No terceiro andar, está a Sagrada Mesa e as paredes están decoradas con frescos do século XIV. O mosteiro restaurouse no século XVI e de novo na década de 1960. Mosteiro da Santísima Trindade Crese que o Mosteiro da Santísima Trindade se construíu nos séculos XIV e XV. Mesmo antes disto, os antigos gregos estableceron ermidas na base dos cantís rochosos. No século XIV, John Uroš trasladouse ás Meteoras e dotou e construíu mosteiros no cumio dos cantís rochosos. Ofreceu os santuarios como refuxio seguro durante os tempos de axitación política. Dise que o monxe Dometius foi o fundador do mosteiro, chegando ao lugar da Santísima Trindade en 1438. Crese que o mosteiro real construíuse entre 1475 e 1476. Algúns din que se descoñece a data exacta de construción do mosteiro, como a de moitos outros mosteiros. A finais do século XVI, este era un dos últimos seis mosteiros que aínda se atopaban no cumio das Meteora. Mosteiro de San Estevo O Mosteiro de San Estevo está situado nunha estrutura semellante a unha meseta. Crese que o mosteiro orixinal construíuse no século XIV, porén, un novo katholikon construíuse en 1798, converténdoo na máis nova de todas as estruturas de meteoritos. O mosteiro está composto por moitos edificios, incluíndo o novo katholikon, a "hestia" (cociña), un antigo refectorio que desde entón se converteu nun museo e unha variedade de habitacións con diferentes propósitos. Estes inclúen obradoiros de pintura, bordado, fabricación de incenso e labores de agulla. O interior da igrexa estivo decorado con frescos no seu interior durante un curto período despois de 1545. Non obstante, durante a Segunda Guerra Mundial, os mosteiros foron bombardeados e saqueados coa crenza de que os monxes estaban a albergar refuxiados. Modelo:En 2015, o Mosteiro de Santo Estevo alberga a 28 monxas despois da súa conversión nun convento en 1961. Galería Notas Véxase tamén Bibliografía Fotis, Kotopoulis (1973). Meteora (- Kastraki – Aiginion). Athens: Difros. // Κοτοπούλης Φώτης, Μετέωρα (- Καστράκι – Αιγίνιον), εκδ. Δίφρος, Athens 1973. Ioannis, Papasotiriou (1934). Meteora, Trikala: Panourgia. // Παπασωτηρίου Ιωάννης, Τα Μετέωρα, εκδ. Πανουργιά, Τρίκαλα 1934. Ioannis, Papasotiriou, The Meteora, ed. Panourgia, Trikala 1934. // Παπασωτηρίου Ιωάννης, Τα Μετέωρα, εκδ. Πανουργιά, Τρίκαλα 1934. Nikolaos, Vais, "Contribution to the history of the monasteries of Meteora", Byzantius 1, 1909, p. 236, 274–276. // Βέης Νικόλαος, «Συμβολή εις την ιστορία των μονών των Μετεώρων», Βυζαντίς 1, 1909, σελ. 236, 274–276. Nikolaos, Vais, "Serbian and Byzantine letters of Meteora", Byzantius 2 (1910/11) pp. 89–96. // Βέης Νικόλαος, «Σερβικά και Βυζαντιακά γράμματα Μετεώρου», Βυζαντίς, 2 (1910/11) σελ. 89–96 & Σπανός Βασίλειος, Ιστορία-Προσωπογραφία της Β.Δ. Θεσσαλίας το β' μισό του ΙΔ' αιώνα, Λάρισα 1995. Reader's Digest. Strange Worlds Amazing Places (1994), 432 pp. Published: Reader's Digest Association Limited, London. ISBN 0-276-42111-6. Spyridon, Vlioras (2017). Holy Meteora – The rocks that neighbour heaven, trans. Caroline Makropoulos. Athens: Militos (Μίλητος). ISBN 978-960-464-925-9. Theotokni [Mitsikostas], Nun (2010). The stone forest of Meteora, vol. 1, Meteora: Holy Ascetic. // Θεοτέκνη [Μητσικώστα] μοναχή. Το Πέτρινο Δάσος των Μετεώρων, τ. αʼ: Ιερά ασκητήρια. Άγια Μετέωρα: Ιερό Κοινόβιο Αγίου Στεφάνου. 2010. ISBN 978-960-86366-5-1. Vasilios, Spanos History-Prosopography of NW Thessaly in the second half of the 14th century, Larissa 1995. // Σπανός Βασίλειος, Ιστορία-Προσωπογραφία της Β.Δ. Θεσσαλίας το β' μισό του ΙΔ' αιώνα, Λάρισα 1995. Βλιώρας Σπυρίδων, Ἱερὰ Μονὴ Ρουσάνου – Ἅγια Μετέωρα: Οἱ οὐρανογείτονες βράχοι, εκδ. Μίλητος, Αθήνα 2017, σελ. 178, ISBN 978-960-464-911-2. Ligazóns externas Meteora beyond monasteries: a unique place in central Greece The Meteora monasteries Arquivado 11 de xullo de 2021 en Wayback Machine. Suspended in the air | Meteora timelapse video of Meteora Natural History Museum of Meteora and Mushroom Museum Kalambaka Meteora Trails (In 2021, an effort to map the entire trail network of Meteora began, which now consists of 14 interconnected trails covering the entire area.)