آنتی‌پاروس

آنتی‌پاروس (به یونانی: یونانی: Αντίπαρος؛ در باستان: یونانی باستان: Ὠλίαρος، ت. «Oliaros»؛ به لاتین: Oliarus) جزیره کوچکی در استان اژه جنوبی، در قلب مجمع‌الجزایر کیکلادها است که کمتر از یک مایل دریایی (۱٫۹ کیلومتر) با پاروس فاصله دارد و از طریق یک کشتی مسافربری محلی به بندر آن متصل می‌شود. جزیره سالیاگوس قدیمی‌ترین سکونتگاه در کیکلادها محسوب می‌شود و دسپوتیکو، جزیره‌ای غیرمسکونی در جنوب غربی آنتی‌پاروس، مکانی با اهمیت باستان‌شناسی بسیار زیاد است. جامعه آنتی‌پاروس در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۰ با اجرای برنامه کالیکراتیس، بر اساس اصل «هر جزیره یک شهرداری»، به سطح شهرداری ارتقا یافت. این شهرداری مساحتی بالغ بر ۴۵٫۱۸۲ کیلومتر مربع را اشغال می‌کند که شامل جزایر آنتی‌پاروس و دسپوتیکو است. طبق سرشماری سال ۲۰۲۱، این جزیره ۱٬۲۶۵ نفر ساکن دائمی دارد و تراکم جمعیت آن ۲۸ نفر در هر کیلومتر مربع است. اقتصاد جزیره بر پایه گردشگری، ماهیگیری، دامداری و به میزان کمتری بر کشاورزی در دشت‌ها استوار است. این جزیره به خاطر خانه‌های سفید، خیابان‌های سنگ‌فرش شده و گل‌هایی که در حیاط خانه‌ها می‌رویند شهرت دارد. آنتی‌پاروس در تابستان یک تفرجگاه گردشگری برای بازدیدکنندگان یونانی و اروپایی و همچنین سرمایه‌گذاران زمین از ایالات متحده است. سکونتگاه اصلی در نوک شمال شرقی جزیره، روبروی «پونتا» در جزیره اصلی پاروس قرار دارد که کشتی‌ها از آنجا به سمت بندر آنتی‌پاروس حرکت می‌کنند. مرکز تاریخی جزیره در قلعه ونتیزی آنتی‌پاروس واقع شده که از طریق خیابان‌های خرید به خیابان ساحلی زیبا متصل می‌شود. سایر سکونتگاه‌ها شامل تفرجگاه سنت جورج در منتهی‌الیه جنوب غربی، سوروس و کامپوس هستند. سواحل منطقه مرکز شامل پسارالیکی، سیفنیکو، آگ اسپریدون و ساحل کمپینگ است. از دیگر سواحل می‌توان به سوروس، گلیفا، آپانتیما و موناستیریا اشاره کرد. ریشه‌شناسی نام باستانی جزیره «اولیاروس» بود، واژه‌ای که احتمالاً دارای منشأ فنیقی و به معنای «کوه جنگلی» است. بعدها این جزیره به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش که در مقابل (αντί) جزیره نزدیک پاروس قرار داشت، «آنتی‌پاروس» نامیده شد. جغرافیا جزیره آنتی‌پاروس در ۰٫۸ مایلی دریایی (۱٫۵ کیلومتری) جنوب غربی پاروس قرار دارد و توسط تنگه آنتی‌پاروس که به «آمفیگیو» معروف است، از آن جدا می‌شود. این جزیره ۸ کیلومتر (۵٫۰ مایل) با بندر پاریکیا فاصله دارد که کشتی‌های مسافربری از آنجا تردد می‌کنند. حداکثر طول جزیره از شمال به جنوب ۱۱ کیلومتر (۶٫۸ مایل) و حداکثر عرض آن به ۴٫۵ کیلومتر (۲٫۸ مایل) می‌رسد. مساحت کل جزیره بین ۳۷ تا ۳۸ کیلومتر مربع تخمین زده می‌شود. بلندترین قله آن، سنت الیاس در میانه جزیره، ۳۰۸ متر ارتفاع دارد. شهر اصلی جزیره نیز سادگی آنتی‌پاروس نامیده می‌شود. آنتی‌پاروس دارای سنگ‌های آتشفشانی و آب و هوای خشک با رطوبت بالا است و ریخت‌شناسی آن باعث وزش بادهای شدید می‌شود. از گل‌های معروفی که در این منطقه شکوفا می‌شوند، عمدتاً گل کاغذی است که باغ‌ها، خانه‌ها و فروشگاه‌ها را زینت می‌دهد. ریخت‌شناسی آنتی‌پاروس اساساً تخت با تپه‌های کوچک متعدد است و پوشش گیاهی جزیره کوتاه است. جزیره آنتی‌پاروس توسط چندین جزیره غیرمسکونی کوچک با اهمیت تاریخی و باستان‌شناسی زیاد احاطه شده است، مانند تسیمینتیری، روندو، دوبل، اسنو، روماتونیسی و تورلوس قرمز و سیاه. دسپوتیکو، جزیره‌ای غیرمسکونی در غرب آنتی‌پاروس، در جامعه بین‌المللی بسیار شناخته شده است و در سال‌های اخیر حفاری‌های باستان‌شناسی مهمی در آن انجام شده است. اقتصاد اقتصاد جزیره تا حد زیادی بر پایه گردشگری است؛ درآمد حاصل از بازدیدهای غار آنتی‌پاروس بخش بزرگی از بودجه شهرداری را تشکیل می‌دهد. بیشتر مردم در طول فصل گردشگری از عید پاک تا اکتبر در فروشگاه‌ها، رستوران‌ها و مراکز اقامتی فعالیت می‌کنند و در بقیه سال از خدمات اشتغال بهره‌مند شده یا به کارهای فنی و دستی مشغول می‌شوند. اقتصاد جزیره همچنین از کشاورزی، دامداری و ماهیگیری کمک می‌گیرد. از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، آنتی‌پاروس به یک مقصد محبوب برای تعطیلات تبدیل شد، به ویژه برای برهنه‌گرایان که جذب سواحل دورافتاده و شنی آن می‌شدند. معروف‌ترین آن‌ها ساحل کمپینگ یا ساحل تئولوگوس در شمال جزیره، روبروی جزیره غیرمسکونی دیپلو است. بخش انتهایی ساحل شهر و ساحل پریگیالی نیز برای برهنه‌گرایان است. با این حال، بیشتر سواحل دیگر آنتی‌پاروس معمولی هستند. از دهه ۱۹۹۰ به دلیل نزدیکی به پاروس، توسعه پایداری در جزیره رخ داده و زیرساخت‌ها برای پذیرش تعداد رو به رشد گردشگران بهبود یافته است. باستان‌شناسی آثار گسترده‌ای از دوران نوسنگی در جزیره وجود دارد. به نظر می‌رسد اولین حفاری‌ها توسط کاوشگر جیمز تئودور بنت و همسرش میبل بنت در اوایل سال ۱۸۸۴ انجام شده که حدود ۴۰ قبر را در دو قبرستان کشف کردند. در سال ۱۸۸۹، کریستوس تسونتاس در دسپوتیکو حفاری کرد و گورستان‌های کیکلادی را از زیر خاک بیرون آورد. در سال‌های ۱۹۶۴–۵، یک سکونتگاه نوسنگی در جزیره سالیاگوس توسط کالین رنفرو و جی.دی. ایوانز برای مدرسه بریتانیایی در آتن حفاری شد. پی‌های سنگی ساختمان‌ها، سر پیکان‌های ابسیدین و سفال به همراه یک پیکره مرمری معروف به «الهه چاق سالیاگوس» در آنجا یافت شد. آثار دوران کلاسیک در جزیره دسپوتیکو متمرکز شده‌اند. جزیره آنتی‌پاروس طبق نوشته‌های استرابون و پلینی با «پریپسینتو» باستان یکی دانسته شده است. در سال ۱۹۵۹، نیکوس زافیروپولوس حفاری‌هایی را در زومپاریا و مانترا در سواحل شمال شرقی آغاز کرد، جایی که معابد دوریک متعلق به سال ۵۰۰ پیش از میلاد وجود داشتند. در سال ۱۹۹۷، یانوس کورایوس، باستان‌شناس، حفاری‌های جدیدی را در مانترا آغاز کرد و برخی از ساختمان‌های جانبی یک معبد را کشف کرد. خود معبد هنوز کشف نشده است، اگرچه تعدادی از عناصر معماری یک معبد دوریک اولیه در دیوارهای بعدی پیدا شده‌اند. یافته اصلی تاکنون یک ساختمان کشیده شامل پنج اتاق موازی متوالی بوده است. در اتاق جنوبی، اشیای باستانی متعلق به شرق اژه، رودس، قبرس و مصر کشف شده است. مجسمه‌های مرمری بسیاری پیدا شد، از جمله دو سر کوئوروس باستانی، یک مجسمه مرد برهنه و بخشی از یک ظرف تطهیر دوره باستان. از یافته‌های مهم دیگر می‌توان به محراب مرمری چهارگوش اختصاص داده شده به هستیا اشاره کرد که گواهی بر یکی از خدایان مورد پرستش در کیکلادها است. تاریخ این جزیره با نام اولیاروس توسط چندین نویسنده باستان از جمله پلینیوس، استرابون، ویرژیل و استفانوس بیزانتیوس مورد اشاره قرار گرفته است. طبق گفته هراکلیدس پونتیکوس، این جزیره توسط اهالی صیدا مستعمره شده بود. در دوران امپراتوری بیزانس و تا قرن سیزدهم، اطلاعات دربارهٔ تاریخ آنتی‌پاروس اندک است. با این حال، در سال ۱۲۰۷، آنتی‌پاروس توسط نجیب‌زاده ونتیزی، مارکو یکم سانودو تصرف شد و تا نیمه دوم قرن چهاردهم در اختیار خاندان سانودو باقی ماند و سپس به خاندان سوماریپا منتقل شد. پس از آن به خاندان لوردان رسید و جیووانی لوردان در سال ۱۴۴۰ قلعه آنتی‌پاروس را ساخت و با هزینه شخصی ساکنانی را به جزیره آورد. در سال ۱۴۸۰ این جزیره به خاندان ونتیزی پیزانی رسید. دوران ونتیزی‌ها در سال ۱۵۳۷ و در زمان حکومت آدریانا کریسپو به پایان رسید، زمانی که آنتی‌پاروس و بقیه کیکلادها به دست عثمانی‌ها افتادند. این جزیره تا جنگ استقلال یونان در سال ۱۸۲۱ تحت حکومت عثمانی باقی ماند، به جز دوره شورش اورلوف در سال‌های ۱۷۷۰–۷۴ که توسط روس‌ها اداره می‌شد؛ روس‌ها در این دوره بسیاری از استالاکتیت‌های باشکوه غار را به موزه ارمیتاژ روسیه منتقل کردند. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Antiparos». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۶. پیوند به بیرون