Милос

Милос или Мелос (грчки: Μήλος, на латиница: Mílos; старогрчки: Μῆλος, на латиница: Mêlos) — вулкански грчки остров во Егејското Море, веднаш северно од Критското Море. Тоа е најјугозападниот остров од групата Киклади. Милоска Венера (денес во Лувр), Посејдон од Мелос (денес во НАМА) и Асклепиј од Милос (денес во Британскиот музеј) биле пронајдени на островот, како и архаичен Аполон кој се наоѓа во Атина. Милос е популарна туристичка дестинација за време на летото. Општина Милос ги вклучува и ненаселените крајбрежни острови Антимилос и Акрадиес. Вкупната површина на земјиштето е 160.147 кубни километри и на пописот од 2021 година населението броело 5.193 жители. Историја Опсидијанот (стаклеста вулканска карпа) од Милос бил стока уште пред 15.000 години. Природното стакло од Милос било транспортирано на долги растојанија и користено за остри како жилет „камени алатки“ долго пред да започне земјоделството, а и подоцна: „Нема рано земјоделско село на Блискиот Исток кое не добива опсидијан“. Занимањето со опсидијан не довело до развој на траен стил на живеење или производство на островот. Наместо тоа, оние што барале опсидијан пристигнале со брод, го напушувале на брегот во соодветен залив и сечеле парчиња од вулканско стакло од каменоломите. Позицијата на Милос помеѓу копнена Грција и Крит, и поседувањето на опсидијан, го направиле важен центар на раната егејска цивилизација. Милос ја изгубил својата важна положба во производството на оружје кога бронзата станала претпочитан материјал за производство на оружје. Природни извори Вулкански минерали Бентонит, перлит, пуцолана и мали количини на каолин активно се собираат преку техники на лентење или површинско рударство во Милос и се продаваат низ целиот свет. Во минатото, се ваделе и барит, сулфур, воденички камења и гипс; Плиниј Постариот запишал дека Милос бил најпознат извор на сулфур во античкиот свет. Во античко време, стипсата од Милос се сметала за скоро толку добра како онаа од Египет (Плиниј xxxv. 15 [52]). Мелиската земја била користена како пигмент од страна на античките уметници. Милош бил извор на опсидијан за Егејот и Медитеранот за време на неолитот. Земјоделски култури Портокали, маслинки, чемпреси, тамариск, смрека (Juniperus oxycedrus) и арбутус растат низ целиот остров, кој, сепак, е премногу сув за да има изобилство од вегетација. Лозата, памукот и јачменот се главните култури. Лековити растенија Речиси целиот ненаселен западен регион на Милос е подрачје на Натура 2000 и е дом на над 800 различни таксони, вклучувајќи 35 кои се ендемски за Грција. Во едно етноботаничко истражување на Милос, бројни автохтони и култивирани видови биле опишани како видови кои се користат за лекување на различни здравствени проблеми и за други цели, како што се средства за репеленти на инсекти, средства за дезинфекција и за заштита од уроци. Најчесто пронајден вид бил грчката жалфија. Локалните историски записи за употребата на лековитите растенија датираат од 16 век. Наводи Извори Оваа статија вклучува текст од објавено дело кое сега е јавна сопственост: Chisholm, Hugh, уред. (1911). „Melos“ . Encyclopædia Britannica (11. изд.). Cambridge University Press. I.F. Stone, 1988, The trial of Socrates, Anthos. Cambridge Ancient History, Vol.II, 1924, New York, MacMillan Colin Renfrew and Malcolm Wagstaff (editors), 1982, An Island Polity, the Archaeology of Exploitation in Melos, Cambridge, Cambridge University Press. Colin Renfrew (editor), 1985, The Archaeology of Cult, the Sanctuary at Phylakopi, London, British School at Athens and Thames & Hudson. Leycester, "The Volcanic Group of Milo, Anti-Milo, &c.," in Jour. Roy. Geog. Soc. (1852). Tournefort, Voyage. William Martin Leake, Northern Greece, iii. Anton von Prokesch-Osten, Denkwürdigkeiten, &c. Bursian, Geog. von Griechenland, ii.; Journ. Hell. Stud, xvi, xvii, xviii, Excavations at Phylakopi; Inscr. grace, xii. iii. 197 sqq.; on coins found in 1909, see Jameson in Rev. Num. 1909; 188 sqq. „Mílos“. Глобална програма за вулканизмот. Смитсонова установа. (англиски) Seaman, Michael G., "The Athenian Expedition to Melos in 416 B.C.," Historia 46 (1997) pp. 385–418. Chalk, Frank; Jonassohn, Kurt (1990). History and Sociology of Genocide: Analyses and Case Studies. New Haven: Yale University Press. стр. 65–66. ISBN 0-300-04445-3. Bosworth, A.B. (2005). „"Athens and Melos." Genocide and Crimes Against Humanity ed. Dinah L. Shelton“. Gale Cengage, enotes.com. Архивирано од изворникот на October 5, 2009. Посетено на 26 September 2009. Connor, W. Raymond (1984). Thucydides. Princeton: Princeton University Press. стр. 151. Thucydides (1954). The Peloponnesian War. Harmondsworth: Penguin Books. Hill, G. F. (1899). A Handbook of Greek and Roman Coins. Macmillan and Co., Limited. Loomis, William T. (1992). The Spartan War Fund: IG V 1, 1 and a New Fragment. Franz Steiner Verlag. ISBN 978-3-515-06147-6. Renfrew, Colin; Wagstaff, Malcolm, уред. (1982). An Island Polity: The Archaeology of Exploitation in Melos. Cambridge University Press. ISBN 0-521-23785-8. Thucydides (c. 400 BC). History of the Peloponnesian War. Translated by Richard Crawley (1914). David Abulafia (2011). The Great Sea: A Human History of the Mediterranean. Penguin Books. ISBN 978-0-14-196999-2. Tournefort, Joseph Pitton de (1717). Relation d'un Voyage du Levant [An Account of a Voyage into the Levant] (француски). Thompson, Charles (1752). The Travels of the Late Charles Thompson, Esq. 1. Reading, Newberry. Turner, William (1820). Journal of a Tour in the Levant, Vol. 1. John Murray, Albemarle-Street. Olivier, Guillaume Antoine (1801). Travels in the Ottoman Empire, Egypt, and Persia. Paris H. Agasse. Gardner, Percy (1918). A History of Ancient Coinage. Oxford at the Clarendon Press. Low, P. (2008). Athenian Empire. Edinburgh Readings on the Ancient World. Edinburgh University Press. ISBN 978-0-7486-3124-7. Посетено на 2020-06-04. Надворешни врски Официјална веб-страница (на англиски и грчки)