Zante

Zakynthos (grego: Ζάκυνθος, Zákynthos, italiano: Zacìnto) ou Zante (grego: Τζάντε, Tzánte /ˈzɑːnti, -teɪ, ˈzæn-/, italiano: Zante; do Veneciano), é unha illa do grupo das illas Xónicas que conforma unha prefectura de Grecia. A capital é a cidade de Zakynthos tamén chamada Chora, é dicir -a cidade-, que ten uns 15.000 habitantes. A illa e prefectura ten unha poboación de 42.000 persoas (102 hab./km²) e uns 405,55 km². A súa liña costeira mide 123 km e mide uns 40 km de longo por 20 de ancho. O seu punto máis alto é o monte Vrachionas, de 758 metros. O nome, como todos os nomes similares que terminan en -nthos, é premicénico ou pelasgo en orixe. En mitoloxía grega dicíase que a illa debía o seu nome a Zakynthos, o fillo dun lendario xefe Dárdano de Arcadia. Historia O nome orixinal da illa sería Hyrie, pero recibiu o de Zakynthos (latín Zacynthus) porque foi colonizada por Zakynthos o fillo de Dardano, procedente de Psofis en Arcadia (polo que a acrópole da cidade de Zakynthos foi chamada Psofis). Tucídides di que a illa foi colonizada polos aqueos do Peloponeso no segundo milenio antes da nosa era. A tradición di que a cidade fundou unha colonia, que foi Sagunt, en colaboración con Rutulos de Ardea (supostamente antes da guerra de Troia). Os habitantes da illa foron hostís aos lacedemonios e a algúns fugitivos de Esparta que se refuxiaron en Zakynthos. Na guerra do Peloponeso a illa foi aliada de Atenas e no 430 a.C. os espartanos atacaron a cidade. Pouco tempo despois os atenienses utilizárona de base naval na súa expedición a Pilos. No 415 a.C. foron aliados dos atenienses na expedición a Sicilia. Logo da guerra do Peloponeso a illa foi aliada de Esparta (404-373 a.C.). No -374 Timoteo, comandante ateniense, de regreso de Corcira, deixou algúns exiliados de Zakynthos que se estableceron nun lugar fortificado para loitar contra o goberno proespartano que pediu axuda a Esparta, que enviou unha frota de 25 barcos a Zakynthos, pero non puido impedir a toma do poder polos demócratas. A illa axudou a Dión na súa expedición a Siracusa para expulsar ao tirano Dionisio I (-357) Caeu baixo dominio de Macedonia cara ao -217, co rei Filipo V de Macedonia. No -211 o pretor romano M. Valerio Lavino ocupou a cidade de Zakynthos con excepción da cidadela, pero foi devolta a Macedonia. Ene o -208 foi concluída en Atamania baixo o goberno conxunto de Filipo de Megalópole e Hierocles de Akragas, que durou ata o -191, en que se integrou na Liga Aquea, pero os macedonios cedérona entón a Roma. Durante as guerras mitridáticas foi atacada polo xeneral Arquelao, que foi rexeitado. Pertenceu ao Imperio Romano e despois ao bizantino. No 1185 foi ocupada polo pirata Margaritone de Brindisi, ao servizo dos normandos de Sicilia pero nacido na illa. No 1194 o emperador Henrique IV ocupou Nápoles e Margaritone, que desde o 1192 fora chamado conde de Malta, foi encarcerado. Henrique IV recoñeceu a soberanía bizantina de Zante (e Cefalonia), pero a posesión da illa (e de Cefalonia e Corfú) foi conservada polos xenros de Margaritone (en Cefalonia e Zante por Ricardo Orsini e en Corfú por Leone Vetrano). Os Orsini foron recoñecidos no 1205 como condes de Cefalonia e señores de Zante ao caer o Imperio como feudatarios de Venecia, e impuxéronse logo de loitar cun pretendente feudataria do Imperio Latino no 1224. Despois foron déspotas de Epiro, e no 1324 Margarita Orsini recibiu a metade da señoría da illa en feudo de Nápoles e no 1328 o seu marido Guillerme II Tocco (un nobre napolitano co que casou cara ao 1311) recibiu a investidura por dereito uxor e gobernou a illa ata o 1357; no 1358 á morte de Nicéforo II Orsini (fillo de Xoán II Orsini, que tiña a outra metade de Zante e toda Cefalonia) os seus dereitos pasaron a Leonardo I Tocco, fillo de Guillerme II e de Margarida. No 1386 a soberanía retornou a Venecia e os Tocco continuaron como señores con Carlos I Tocco (1381-1429), Carlos II Tocco (1429-1448), Leonardo III Tocco (1448-1479, baixo rexencia da nai de 1448 ao 1460) e Antonio Tocco (1481-1485), mentres desde o 1479 ao 1481 en que foi ocupada polos otománs. Venecia anexionouse a illa e dominouna despois do 1485. Do 1797 ao 1799 foi ocupada por Francia á que estivera cedida polo Tratado de paz de Campo Formio o 17 de outubro de 1797 e foi incluída (7 de novembro de 1797) no departamento do mar Exeo (que incluía tamén as illas Kythira, Stofadhes, e Karaiskakis). O 23 de outubro de 1798 foi ocupada polos rusos con axuda dos otománs. O xefe local Antonio Martinegos asumiu o control da illa e cando se proclamou a República das Sete Illas baixo protección conxunta de rusos e otománs (2 de abril de 1800), non a quixo recoñecer e permaneceu rebelde na illa ata 1807. O 20 de xullo de 1807 a illa, xunto coas outras illas Xónicas e os portos continentais, foi cedida a Francia que a anexionou o 13 de setembro de 1807 e o 8 de outubro de 1809 uniuna ás Provincias Ilíricas. O 16 de outubro de 1809 os británicos ocuparon Zante e despois as outras illas (1809-1810) e o 5 de novembro de 1815 proclamouse a república federal das Illas Xónicas baixo protectorado dos poderes e de facto protectorado británico. Como o resto das illas Xónicas pasou a Grecia o 1 de xuño de 1864. Foi ocupada polos italianos o 28 de marzo de 1941, aos que substituíron os alemáns o 8 de setembro de 1943, e abandonaron a illa o 12 de outubro de 1944. Foi parcialmente destruída por un terremoto o 12 de agosto de 1953. Terremotos de menos intensidade producíronse en abril de 2006. Economía e clima A illa componse de chairas fértiles ao sur e de montañas ao oeste. O clima é mediterráneo. Posúe vexetación densa. Produce aceite de oliva, uva e cítricos. A illa ten aeroporto e chámase Aeroporto de Dionisos Solomos e está situado ao sueste. Tamén ao suroeste está o parque nacional mariño da illa de Zante coas famosas tartarugas da illa, as Caretta caretta unha especie en perigo de extinción que se atopa principalmente na Baía de Laganas. É famosa a uva doce da illa coa cal prodúcese a Zante currant ou pasa de Zante. Patrimonio Os puntos principais de interese son a baía Shipwreck, o cabo Skinari e a cova azul. Na parte montañosa, as Anafontria, desde onde hai unha espléndida vista, cun mosteiro próximo. A vila montañesa de Keri, ao sur, ten un faro. As mellores praias son Porto Limnionas, Porto Vromi e Porto Zoro. Na illa dáse un fenómeno natural que son uns pozos ou fontes do que fornece auga gasificada a presión. Están a uns 20 km da capital na baía de Chieri nun val húmido. Hai na illa outras fontes minerais, probablemente de orixe volcánica. Municipios Cidade de Zakynthos A cidade de Zante ou Zakynthos está na costa oriental. Non ten restos da antiga cidade excepto algunhas columnas e inscricións. Está nunha baía semicircular. A acrópole estaba no lugar onde despois se construíu o castelo veneciano que aínda está. Señores de Zante Margaritone de Brindisi 1185-1194 (feudo de Sicilia) Ricardo Orsini, rexente 1194-ata 1203 (feudo bizantino) Mateu I Orsini 1194/1203-1238 (feudo bizantino 1205, feudo veneciano desde 1224) Rexencia (probablemente Ana Ánxela) 1238-1260 Ricardo I Orsini 1238/1260-7 de abril de 1304 (fillo de Mateu) Xoán I Orsini 1304-1317 (despois Xoán I Anxo-Comneno) (fillo, asociado 1303-1304) Nicolao I Orsini 1317-1323 (fillo) Xoán II Orsini 1323-1324, e a metade 1324-1335 A Nápoles 1324-1325 Margarida Orsini 1325-1328 (a metade, feudo napolitano) Guillerme II Tocco 1328-1357 (a metade, feudo napolitano) Nicéforo II Orsini 1335-1358 (a metade) Leonardo I Tocco 1358-1381 (fillo de Guillerme II Tocco) Carlos I Tocco 1381-1429 (baixo soberanía de Venecia desde o 1386) (fillo) Leonardo II Tocco (irmán) asociado 1414 Carlos II Tocco 1429-1448 (fillo de Leonardo II e fillo adoptivo de Carlos I) Raimondina Ventimiglia, rexente 1448-1460 Leonardo III Tocco 1460-1479 Ocupación turca 1479-1481 Antonio Tocco 1481-1485 A Venecia 1485 Proveditori venecianos (gobernadores) de Zante Niccolò Foscolo 1698 - 1701 Constantino Michieli 1701 - 1703 Giambattista Lippomano 1703 - 1704 Niccolò Bono 1704 - 1706 Andrea Bono 1706 - 1708 Mariño da Pesaro 1708 - 1710 Pietro Bragadino 1710 - 1712 Vettore Capello 1712 - 1714 Girolamo Donato 1714 - 1716 Lucio Da Riva 1716 - 1718 Pietro Zambelli 1718 - 1720 Antonio Bembo 1720 - 1722 Barbarigo Balbi 1722 - 1724 Andrea Marcello 1724 - 1726 Marcantonio Dolfin 1726 - 1729 Almoro-Cesar Tiepolo 1729 - 1731 Filippo Boldú 1731 - 1733 Girolamo Minotto 1733 - 1734 Giovanni Pasqualigo 1734 - 1737 Pietro Donato 1737 - 1740 Pietro Quirini 1740 - 1742 Giorgio Bembo 1742 - 1744 Enrico Dandolo 1744 - 1746 Nicolò Bembo 1746 - 1748 Gianfrancesco Da Molin 1748 - 1750 Bertuccio Falier 1750 - 1752 Francesco-Maria Grimani 1752 - 1755 Nicolò Balbi 1755 - 1757 Luigi Zeno 1757 - 1759 Andrea Marin 1759 - 1761 Francesco Manolesso 1761 - 1763 Giovani Douro 1763 - 1766 Girolamo Donato 1766 - 1768 Claudio Gherardini 1768 - 1770 Marcantonio Trevesano 1770 - 1772 Francesco Pasqualigo 1772 - 1774 Nicolò Minio 1774 - 1777 Girolamo Bader 1777 - 1779 Iseppo Diedo 1779 - 1781 Marco Giorgio 1781 - 1783 Giovanni Pasqualigo 1783 - 1785 Ferigo Morosini 1785 - 1787 Gianfrancesco Manolesso 1787 - 1789 Paolo Paruta 1789 - 1792 Luigi Duodo 1792 - 1794 Glovan-Marco Balbi 1794 - 1796 Francesco Bragadino 1796 - xullo de 1797 Galería Notas Véxase tamén Ligazóns externas www.zakynthos.gr Science Park ZakynthosArquivado 30 de abril de 2012 en Wayback Machine. – Greek-Norwegian educational and research collaboration on Zakynthos Zakynthos Map Zante Travel Map Arquivado 08 de novembro de 2017 en Wayback Machine. The rescue of the Jews of Zakyntos during World War II Arquivado 30 de setembro de 2017 en Wayback Machine.