สะพานรีอู–อันดีร์รีอู

สะพานรีอู–อันดีร์รีอู (กรีก: Γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สะพานคาริลาโอส ตรีกูปิส เป็นหนึ่งในสะพานขึงแบบหลายช่วงที่ยาวที่สุดในโลกและยาวที่สุดในประเภทสะพานขึงล้วน ทอดข้ามอ่าวคอรินท์ใกล้เมืองเพทรัส เชื่อมเมืองรีอูในคาบสมุทรเพโลพอนนีสกับเมืองอันดีร์รีอูในแผ่นดินใหญ่ของกรีซด้วยถนน เปิดทำการหนึ่งวันก่อนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนเอเธนส์ 2004 เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2004 และถูกใช้ในการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิก ภาพรวม สะพานยาว 2,380 เมตร (7,810 ฟุต; 1.48 ไมล์) นี้ช่วยปรับปรุงการเข้าถึงและออกจากคาบสมุทรเพโลพอนนีสอย่างมาก ซึ่งก่อนหน้านี้สามารถเข้าถึงได้โดยเรือข้ามฟากหรือผ่านคอคอดคอรินท์ทางตะวันออกเท่านั้น ความกว้างของสะพานคือ 28 เมตร (92 ฟุต) มีสองช่องเดินรถต่อทิศทาง ช่องเดินรถฉุกเฉิน และทางเดินเท้า ส่วนที่เป็นสะพานขึงที่มี 5 ช่วงและเสาขึง 4 ต้นมีความยาว 2,252 เมตร (7,388 ฟุต) เป็นสะพานขึงที่ยาวเป็นอันดับที่ 3 ของโลก รองจากสะพานเจียซิง-เช่าซิงในเมืองเช่าซิง ประเทศจีน และสะพานมีโยในภาคใต้ของฝรั่งเศส ที่มีความยาว 2,680 เมตร (8,790 ฟุต) และ 2,460 เมตร (8,070 ฟุต) ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสะพานแรกมีความยาวของช่วงกลางสั้นกว่า (ความยาวของช่วงกลางเป็นวิธีนิยมที่สุดในการจัดอันดับสะพานขึง เนื่องจากขนาดของช่วงกลางมักสัมพันธ์กับความสูงของหอคอย และความซับซ้อนทางวิศวกรรมที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและการก่อสร้างสะพาน) และเนื่องจากสะพานหลังยังได้รับการรองรับด้วยฐานรองที่เสาขึงนอกเหนือจากสายเคเบิล ทำให้พื้นสะพานรีอู–อันดีร์รีอูอาจถูกพิจารณาว่าเป็นพื้นสะพานขึงสายเคเบิลที่ "ลอยตัว" ยาวที่สุดในโลก สะพานแห่งนี้ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง ว่าเป็นสุดยอดงานวิศวกรรม เนื่องจากมีการนำวิธีการแก้ไขปัญหาหลายอย่างมาใช้ในการข้ามผ่านพื้นที่ที่ท้าทายนี้ ความท้าทายเหล่านี้รวมถึงน้ำลึก วัสดุที่ไม่มั่นคงสำหรับฐานราก แผ่นดินไหว โอกาสที่จะเกิดสึนามิ และการขยายตัวของอ่าวคอรินท์เนื่องจากการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก การก่อสร้าง คาริลาโอส ตรีกูปิส เป็นนายกรัฐมนตรีของกรีซในศตวรรษที่ 19 ผู้ซึ่งเสนอให้สร้างสะพานในตำแหน่งปัจจุบัน แต่สถานะทางการเงินของกรีซในเวลานั้นไม่เอื้อต่อการก่อสร้าง สะพานได้รับการวางแผนในช่วงกลางทศวรรษ 1990 และสร้างโดยกลุ่มบริษัทร่วมทุนฝรั่งเศส-กรีก นำโดยกลุ่มบริษัทวินซี (Vinci SA) สัญชาติฝรั่งเศส รวมถึงบริษัท Hellenic Technodomiki-TEV, J&P-Avax, Athena, Proodeftiki และ Pantechniki สัญชาติกรีก กลุ่มบริษัทร่วมทุนดำเนินการบริหารสะพานภายใต้สัมปทาน ΓΕΦΥΡΑ หรือ ΓαллοΕληνικός Φορέας Υπερθαлάσσιας ζεύξης Ρίου-Αντιρίου (GEFYRA ภาษากรีกแปลว่า "สะพาน" หรือ GalloEllinikós Foréas Yperthalássias zéfxis Ríou-Antiríou ผู้ดำเนินการร่วมฝรั่งเศส-กรีกเพื่อการเชื่อมต่อข้ามทะเลของรีอู–อันดีร์รีอู) ผ่านบริษัทลูกของตน บริษัทประกาศระงับการเปิดไฟประดับสีฟ้าเนื่องจากวิกฤตการณ์ไฟฟ้าที่กำลังเกิดขึ้นในยุโรปและเพื่อสอดคล้องกับยุทธศาสตร์ด้านสิ่งแวดล้อมของบริษัท สะพานลดปริมาณคาร์บอนได้ร้อยละ 84.5 ตั้งแต่ ค.ศ. 2015 ถึง 2022 สถาปนิกหลักคือเบิร์ด มิคาเอเลียน การเตรียมพื้นที่และการขุดลอกเริ่มในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1998 และการก่อสร้างเสาขึงขนาดใหญ่เริ่มใน ค.ศ. 2000 หลังจากส่วนเหล่านี้สร้างเสร็จใน ค.ศ. 2003 ก็เริ่มงานสร้างพื้นผิวถนน การผลิตโครงสร้างเหล็กดำเนินการโดยบริษัท Cleveland Bridge & Engineering Company วันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 งานก่อสร้างหลักเสร็จสมบูรณ์ เหลือเพียงการติดตั้งอุปกรณ์ (ทางเดินเท้า ราวกันตก ฯลฯ) และการกันน้ำเท่านั้น ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของสะพานอยู่ที่ประมาณ 630 ล้านยูโร โดยได้รับเงินทุนจากกองทุนของรัฐกรีก กลุ่มบริษัทร่วมทุน และเงินกู้จากธนาคารเพื่อการลงทุนแห่งยุโรป มันสร้างเสร็จก่อนกำหนดการเดิม ซึ่งคาดการณ์ว่าจะแล้วเสร็จระหว่างเดือนกันยายนถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 และอยู่ในงบประมาณที่ตั้งไว้ แหล่งข้อมูลอื่นระบุว่าค่าใช้จ่ายขั้นสุดท้ายอยู่ที่ 839 ล้านยูโร พิธีเปิดสะพาน สะพานเปิดใช้งานเมื่อ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2006 หนึ่งสัปดาห์ก่อนพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ผู้ถือคบเพลิงโอลิมปิกเป็นกลุ่มแรกที่ข้ามสะพานอย่างเป็นทางการ หนึ่งในนั้นคืออ็อทโท เรห์ฮาเกล โค้ชฟุตบอลชาวเยอรมันผู้ซึ่งนำทีมชาติกรีซคว้าแชมป์ยูโร 2004 อีกคนหนึ่งคือคอสตาส ลาลิโอติส อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโยธาธิการ ซึ่งโครงการนี้เริ่มต้นในสมัยที่เขาดำรงตำแหน่ง ความสำเร็จทางวิศวกรรม ด้วยสภาพพิเศษของช่องแคบ จึงจำเป็นต้องพิจารณาและแก้ไขปัญหาทางวิศวกรรมเฉพาะหลายประการ ความลึกของน้ำอยู่ที่ 65 เมตร พื้นทะเลส่วนใหญ่เป็นตะกอนหลวม กิจกรรมแผ่นดินไหวและความเป็นไปได้ของการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกมีนัยสำคัญ และอ่าวคอรินท์กำลังขยายตัวในอัตรา 10-15 มิลลิเมตรต่อปี นอกจากนี้ เนินเขาทั้งสองข้างยังสร้างอุโมงค์ลมซึ่งมีความเร็วลม 70 ไมล์ต่อชั่วโมง (110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เป็นเรื่องปกติ ด้วยเหตุผลเหล่านี้ จึงมีการนำเทคนิคการออกแบบและการก่อสร้างแบบพิเศษมาใช้ ใต้ตอม่อแต่ละต้น พื้นทะเลถูกเสริมความแข็งแรงและทำให้มั่นคงโดยการตอกท่อเหล็กกลวง 200 เส้นลงไปในแนวดิ่ง ฐานรากของเสาตอม่อไม่ได้ถูกฝังลงไปในพื้นทะเล แต่วางอยู่บนชั้นกรวดที่ปรับระดับอย่างพิถีพิถันให้เป็นพื้นผิวที่เรียบเสมอกัน (ซึ่งเป็นความพยายามที่ยากลำบากในระดับความลึกนั้น) ในระหว่างเกิดแผ่นดินไหว ตอม่อสามารถเคลื่อนที่ในแนวราบบนพื้นทะเลได้โดยชั้นกรวดจะซับพลังงาน พื้นสะพานเชื่อมกับเสาขึงโดยใช้แม่แรงและตัวหน่วงเพื่อซับการเคลื่อนไหว การเชื่อมที่แข็งเกินไปจะทำให้โครงสร้างสะพานพังทลายในกรณีเกิดแผ่นดินไหวและการให้ตัวด้านข้างมากเกินไปจะทำให้ตอม่อเสียหาย มีการออกแบบเผื่อไว้สำหรับการที่ช่องแคบจะค่อย ๆ กว้างขึ้นในอนาคตซึ่งอาจเกิดขึ้นได้ตลอดอายุการใช้งานของสะพาน การป้องกันผลกระทบจากแรงลมบนพื้นสะพานทำได้โดยใช้แผ่นบังลมแอโรไดนามิกคล้ายสปอยเลอร์และบนสายเคเบิลโดยใช้แถบเกลียวสครูตัน (spiral Scruton strakes) สะพานนี้ได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นประจำปี 2006 จากสมาคมวิศวกรรมสะพานและโครงสร้างนานาชาติ ใน ค.ศ. 2006 สะพานนี้ถูกนำเสนอในตอนหนึ่งของรายการ Megastructures ทางช่องเนชั่นแนลจีโอกราฟิก ใน ค.ศ. 2011 สะพานนี้กลับมาปรากฏในโทรทัศน์ในตอนหนึ่งของรายการ Richard Hammond's Engineering Connections ใน ค.ศ. 2015 การก่อสร้างสะพานแห่งนี้ได้รับการบันทึกไว้ในตอนแรกของซีรีส์ Impossible Engineering ของช่องไซแอ็นซ์แชนแนล ฟ้าผ่าสายเคเบิล เมื่อ 28 มกราคม ค.ศ. 2005 หกเดือนหลังเปิดสะพาน สายเคเบิลเส้นหนึ่งของสะพานได้ขาดจากยอดเสาขึง M1 และตกลงมาบนพื้นสะพาน การจราจรหยุดชะงักทันที การสืบสวนพบว่าไฟได้ลุกไหม้บนยอดเสาขึง M1 หลังสายเคเบิลเส้นหนึ่งถูกฟ้าผ่า สายเคเบิลได้รับการซ่อมแซมทันทีและสะพานก็เปิดใช้งานอีกครั้ง ระบบตรวจสอบ ระบบตรวจสอบสุขภาพโครงสร้างถูกติดตั้งระหว่างการก่อสร้างสะพาน ระบบยังคงทำงานอยู่และคอยเฝ้าระวังโครงสร้างตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน ระบบมีตัวตรวจจับมากกว่า 100 ตัว รวมถึง: เครื่องวัดความเร่ง 3 มิติบนพื้นสะพาน เสาขึง สายเคเบิล และบนพื้นดินเพื่อวิเคราะห์ลักษณะการเคลื่อนไหวของลมและการสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหว เกจวัดความเครียดและโหลดเซลล์บนสายเคเบิลและแผ่นประกบของสายเคเบิลเหล่านั้น ตัวตรวจจับการเคลื่อนที่บนรอยต่อเผื่อการขยายตัวเพื่อวัดการขยายตัวทางความร้อนของพื้นสะพาน ตัวตรวจจับระดับน้ำที่ฐานเสาขึงเพื่อตรวจจับการซึมผ่านของน้ำ ตัวตรวจจับอุณหภูมิบนพื้นสะพานเพื่อตรวจจับสภาวะเยือกแข็ง ทรานสดิวเซอร์ชนิดเปลี่ยนแปลงความเหนี่ยวนำแบบเชิงเส้น (LVDT) บนสายเคเบิลเพื่อวัดการเคลื่อนไหว โหลดเซลล์บนตัวยึดเพื่อปรับเทียบใหม่ในกรณีเกิดแผ่นดินไหว สถานีตรวจอากาศสองแห่งเพื่อวัดความแรงลม ทิศทางลม อุณหภูมิอากาศ และความชื้นสัมพัทธ์ องค์ประกอบเฉพาะอย่างหนึ่งของระบบคือความสามารถในการตรวจจับและรับมือกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวโดยเฉพาะ การถ่ายภาพ การถ่ายภาพโดยช่างภาพมืออาชีพและมือสมัครเล่นหรือช่างถ่ายทำภาพยนตร์ได้รับอนุญาตและสนับสนุนโดยฝ่ายจัดการสะพานโดยไม่ต้องขอใบอนุญาต โดยฝ่ายจัดการสะพานมักจัดกิจกรรมพิเศษเพื่อเชิญช่างภาพมืออาชีพและมือสมัครเล่นรวมถึงช่างถ่ายทำภาพยนตร์มาถ่ายภาพสะพานและรถยนต์หรือคนเดินเท้าที่ใช้งานสะพาน แกลเลอรี อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น Articles showing articulations Website in French Aerial Photos from Rio–Antirrio bridge เก็บถาวร 2011-06-09 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Gefyra S.A. – official site Harilaos Trikoupis Bridge ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae) Video of the bridge taken from cruise ship เก็บถาวร 2007-09-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Timelapse video of the bridge during Earth Hour 2011 Timelapse showing how the bridge switched off & on the lights during Earth Hour 2011. Rio-Antirio Bridge: Modern Engineering Masterpiece in Greece