Миконос

Миконос (грчки: Μύκονος) — грчки остров, дел од Кикладите, помеѓу Тинос, Сирос, Парос и Наксос. Островот опфаќа површина од 85,5 квадратни километри и се издига на височина од 341 метри на највисоката точка. На островот живеат 10.134 жители според пописот од 2011 година, од кои повеќето живеат во најголемиот град Миконос, кој лежи на западниот брег. Градот е познат и како Хора. Прекарот на Миконос е „Остров на ветровите“. Туризмот е најголема индустрија на островот и Миконос е познат по својот живописен ноќен живот и има многу установи кои се занимаваат со ЛГБТ заедницата. Митологија Во старогрчката митологија, Миконос бил именуван по својот прв владетел, Миконос (Μύκονος), син или внук на богот Аполон и локален херој. Островот, исто така, се вели дека е локација на голема битка меѓу Зевс и Титаните и каде Херкулес ги убил непобедливите џинови. Според митот, за големите карпи низ целиот остров се вели дека се скаменети тестиси на гигантите. Историја Херодот ги споменува Каријците како жители на островот. Јонците од Атина го населиле во почетокот на 11 век п.н.е. Имало многу луѓе кои живееле на соседниот остров Делос, на само 2 км, што значи дека Миконос станал важно место за снабдување и транзит. Меѓутоа, во античките времиња островот бил прилично сиромашен со ограничени земјоделски ресурси и само два града. Неговите жители биле политеисти и обожавале многу богови. Миконос паднал под контрола на Римјаните за време на владеењето на Римското Царство, а потоа станал дел од Византија до 12 век. Во 1204 година, со падот на Цариград во Четвртата крстоносна војна, Миконос бил окупиран од Андреја Гиси, роднина на венецијанскиот дужд. Островот бил ограбен од Каталонците кон крајот на 13 век и конечно бил предаден под директна венецијанска власт во 1390 година. Во 1537 година, додека Венецијанците сѐ уште владееле, Миконос бил нападнат од Хајредин Барбароса, адмирал на Сулејман Величествениот, а на островот се формирала отоманска флота. Османлиите, под раководство на Капудан-паша, наметнале систем на самоуправа кој се состоел од гувернер и назначен совет на синдикати. Кога замокот Тинос паднал под Османлиите во 1718, Венецијанците се повлекле од регионот. До крајот на XVIII век, Миконос просперирал како трговски центар, привлекувајќи многу имигранти од блиските острови, покрај редовните пиратски рации. Во јуни 1794 се одвила Битката кај Миконос меѓу британските и француските бродови во главното пристаниште на островот. Грчката револуција против Отоманското Царство избувнала во 1821 година, а Миконос одиграл важна улога, предводена од националната хероина, Манто Маврогенус. Маврогенус, добро образована аристократка, водена од идеите на просветителството, го жртвувала богатството на нејзиното семејство за грчката кауза. Грција станала независна држава во 1830 година. Нејзината статуата се наоѓа во средината на плоштадот во главниот град. Како резултат на активностите за пловење и трговија, економијата на островот брзо се кренала, но повторно се намалила кон крајот на XIX век, а особено по отворањето на Коринтскиот канал во 1904 година и Првата светска војна на почетокот на XX век. Многу жители го напуштиле островот за да најдат работа во континентална Грција и многу други земји, особено во САД. Географија Островот опфаќа површина од 85,5 квадратни километри и се издига на височина од 341 метри на највисоката точка. Се наоѓа на 150 километри источно од Атина во Егејското Море. Островот нема реки, но има бројни сезонски потоци од кои два се претворени во резервоари. Островот е составен претежно од гранит, а теренот е многу карпест, со многу области поткопани од силните ветришта. Висококвалитетна глина, која е минерал што се користи како мазиво во дупчењето на нафта, биле ископани на источната страна на Миконос кон крајот на 1900-тите. Миконос произведува 4,500 кубни метри дневно, со обратна осмоза на морската вода, со цел да помогне во задоволувањето на потребите на населението и посетителите. На островот има население од речиси 12.500, од ​​кои повеќето живеат во главниот град Хора. Клима Миконос има типична средоземна клима. Сонцето сјае до 300 дена во годината. Дождовната сезона трае од октомври до март. Растителноста ја следи типичната шема за регионот и расте околу средината на есента и завршува на почетокот на летото. Иако температурите може да се зголеми до 40 °C (104 °F) во летните месеци, просечната висока температура е околу 28 °C (82 °F) и поради сезонскиот ветер, летните денови се суви, сончеви и пријатни. Во зима просечната највисока температура е околу 15 °C (59 °F). Општо земено, зимите се благи и влажни, со многу сончеви денови уште во средината на зимата. Снегот е редок и не останува долго на земјата кога паѓа. Села Постојат десет села: Агиос Јоанис Агиос Стефанос Ano Mera Фтелија Калафати Миконос или Хора Орнос Платис Гијалос Псрру Турлос Кујна Локални специјалитети: Управување Општина Миконос (грчки: Δήμος Μυκόνου) е одделна регионална единица на регионот Јужен Егеј и единствената општина во регионалната единица. Како дел од реформата на владата во 2011 година, регионалната единица Миконос била создадена од дел од поранешната префектура Киклади. Општината ги вклучува и островите Делос, Ринеја и неколку ненаселени островчиња. Вкупната површина на општината е 105.183 км2. На изборите во 2012 година, централната десница Нова демократија добила најмногу гласови на Миконос, по што следела Коалицијата на радикалната левица (СИРИЗА). Демографија На островот живеат 10.134 жители (2011 година), од кои повеќето живеат во најголемиот град Миконос, исто така познат како Хора. Економија Како грчки остров, економијата на Миконос има блиски односи со морето. Сепак, со порастот на туризмот, тој игра помала улога во текот на летото. Знаменитости Општинска библиотека - зградата е од XVIII век со над 8.000 тома и огромна колекција на фотографии од XVIII и XIX век, документи и кикладски монети и стари печати, како и скици и книги од личната библиотека на американскиот уметник Џон Ратекин. Општинската библиотека се наоѓа на плоштадот Аја Киријаки во главниот град Хора. Петрос (пеликан) - официјална маскота на Миконос повеќе од 60 години. Тој се преселил на островот по невремето во 1954 година и по неговата смрт жителите на островот избрале наследник да го продолжи неговото наследство до денес. Ветерници во Миконос - Ветерниците се голема одлика на пејзажот Миконос. Постојат многу точки околу островот, но повеќето се концентрирани во главниот град Хора. Познатиот „Като Мили“ во Хора се наоѓа на еден рид со поглед кон морето за да ги искористи силните северни ветрови. Изградени со дрво и слама, ветерниците биле изградени од страна на Венецијанците во 16 век за мелење брашно и останале во употреба до почетокот на XX век. Многу од нив биле реновирани и обновени за да служат како домови на месното население. Мала Венеција - редови од риболовни куќи ја насочуваат водата кон нив, и нивните балкони висат над морето. Првиот од нив бил изграден во средината на XVIII век. Тие првично припаѓале на богати трговци или капетани и на вратите од малиот подрум која обезбедувала директен пристап до морето и подземните места за складирање ги навеле луѓето да веруваат дека сопствениците биле тајни пирати. Некои од куќите сега се претвораат во барови и кафулиња и мали продавници и галерии. Мала Венеција се смета за едно од најромантичните места на островот и многу луѓе се собираат таму за да го гледаат зајдисонцето. Областа привлекува многу уметници кои доаѓаат да го насликаат живописното крајбрежје. Светилник - сведоштво за поморската историја на Миконос. Тој се наоѓа во Фанари, што значи фенер во грчки, 6,5 килиметри од Хора. Трија Пигадија - три идентични бунари кои стојат во ред во средината на главниот град, Хора. Тие биле изградени во 1722 година за да му обезбедат вода на градот. За разлика од повеќето модерни бунари кои се длабоки над 30 метри, овие се наоѓаат длабоко на 5-6 метри, бидејќи тие се ископани во песок, каде што водата е полесно достапна. Археолошки музеј на Миконос - бил изграден во 1905 година за да ги пронајде наодите од јамата за замрзнување од 425/426 п.н.е., откриена во 1898 година на островот Ринија од Д. Ставропулос. Тој е еден од најстарите музеи во Грција и е дизајниран од Александрос Ликакис и финансиран од Министерството за образование и Археолошкото здружение на Атина. Егејски поморски музеј - основан во 1983 година од страна на Јоргос М. Дракопулос и бил отворен во 1985 година со цел да се зачува и промовира изучувањето на грчката поморска историја и традиција, особено еволуцијата и активностите на трговскиот брод во Егејското Море. Дракопулос е награден со наградата Атинска академија и со наградата Светски бродски труст за поединечно остварување за неговата работа со музејот. Музејот бил првиот во Грција кој ги спасил и ги вратил живите историски експонати да работат како што првично биле дизајнирани и изградени. Освен оригиналните парчиња, постојат и реплики на познати историски бродови и збирки од монети со наутички сцени од V век п.н.е. до IV век од н.е. и разновидни елаборирани бродски инструменти. Фолклорен музеј - најстарата куќа на островот со колекција на мебел од XIX век, накит, керамички везови, мермерни скулптури, надгробни споменици и разни други ситни реликви. Музејот, исто така, им оддава почит на традиционалните наутички корени на Миконос со модели од бродови од 19 век, мапи што се користиле за време на Грчката војна за независност. Куќата на Лена - традиционалната резиденција од 19 век која припаѓала на богато семејство. Куќата сега функционира како музеј. Цркви Панагија Парапортијани или Црква на Пресвета Богородица - една од најпознатите архитектонски објекти во Грција. Црквата го добила името Парапортијани, што значи „стои до влезот“, бидејќи се наоѓала веднаш до влезот на стариот замок. Соседството Кастро, каде што се наоѓа, било место на средновековен замок и во тие денови замокот бил силно утврдување околу населбата и истиот бил изграден во 1207 година од страна на семејството Гиси, кое во тоа време го контролирала островот. Замокот бил уништен во 16 век и неговите остатоци биле покриени со нови згради, кога Хора започнала да се шири во XVIII век. Потребни биле околу 200 години за изградба на црквата. Изградбата започнала во 15 век и не била завршена до 17 век. Неговиот архитектонски облик го прави едно од најфотографираните места во светот. Католичката црква - единствената католичка црква на островот била изградена во 1668 година и реновирана во 1677 година од бискупот Леандрос Жантакис. Иконата на Пресвета Богородица и бебето Исус помеѓу Свети Доминик и Света Катерина од Сиена била транспортирана во Миконос од Венеција во 1715 година. Пожарот на 1 мај 1991 година оштетил дел од црквата. До октомври 1997 година црквата била обновена и отворена за јавноста. Сообраќај Аеродромот Миконос се наоѓа на 4 километри југоисточно од градот Миконос и служи за меѓународни летови во текот на летото. Летот од Атина до Миконос трае 25 минути. Миконос е исто така достапен со брод и фериботи. Со голема брзина тие патуваат секојдневно од околните острови и од Атина. Такси, автобуси или чамци се достапни за превоз. Постојат три главни автобуски депоа во Миконос. Северниот дел се наоѓа зад Ремецо клубот над старото пристаниште и обезбедува редовна услуга за Ано Мера, Елија и Калафатис. Неколку стотини метри подолу, кај Старата Порта, постои уште една, која служи за превоз кон северните одредишта на Турлос (Нов Порт) и Агиос Стефанос. Јужниот дел обезбедува редовна услуга за Орнос, Агиос Јанис, Плати Џијалос, Псароу, Парага и Рајската плажа. Малите чамци патуваат до и од многуте плажи. Турски чамци одат редовно на блискиот остров Делос. Луѓе Манто Маврогенус Јоанис Своронос, археолог Мари Параскева, фотограф Јоанис Тумбас, поморски офицер Николас Петас, професионален боречки уметник, кикбоксер и глумец Каролина, сликар Галерија Наводи Надворешни врски Official website of the Municipality of Mykonos