เกาะยูบีอา

ยูบีอา หรือ เอเวีย (อังกฤษ: Euboea; กรีกโบราณ: Εύβοια, เอว-บอย-อา) เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในกรีซ (เป็นรองเพียงแค่เกาะครีต) มีช่องแคบเล็ก ๆ ชื่อ ช่องแคบยูริปัส (Euripus) กั้นอยู่ระหว่างเกาะยูบีอากับแผ่นดินใหญ่ของกรีซ ตัวเกาะยาวประมาณ 180 กิโลเมตร (110 ไมล์) และส่วนกว้างที่สุดมีระยะทาง 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) สภาพภูมิประเทศของเกาะเป็นแนวเขายาว พาดจากตะวันตกเฉียงเหนือไปตะวัออกเฉียงใต้ อันเป็นส่วนหนึ่งของแนวเขาที่เริ่มต้นจากทิศตะวันของเทสซาลี แล้วลงใต้ต่อเนื่องไปจนถึงเกาะอานดรอส (Andros), ตินอส (Tinos) และ มิโคนอส (Mykonos) เกาะยูบีอามียอดเขาที่สูงที่สุดคือ ยอดเขาดิรฟี (Dirfi) ที่ความสูง 1,743 เมตร (5,719 ฟุต) ปัจจุบันเกาะยูบีอาเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองยูบีอา ซึ่งรวมไปถึงเกาะสไกรอส และพื้นที่ส่วนหนึ่งของกรีซแผ่นดินใหญ่ ชื่อ ยูบีอา (Euboea) มาจากคำสมาสกรีกว่า εὖ แปลว่า ดีงาม, สูงส่ง และ βοῦς แปลว่า วัว เรื่องตามตำนานปรัมปรา ตำนานของเกาะส่วนหนึ่งมีที่มาจากการปะทุของภูเขาไปบนเกาะ ซึ่งถูกโยงไปถึงการต่อสู้ระหว่างไทแทน และอสูรดึกดำบรรพ์ ก่อนที่จะมีเทพโอลิมปัส โดยเฉพาะตามเค้าโครงเรื่องของ ไททาโนมาเคีย (มหาสงครามของเหล่าไทแทน) อันเล่าถึงการต่อสู้กันระหว่างพวกไทแทน และเฮคาตอนคีร์ (Hecatonchires - "อสูรร้อยมือ") ประวัติศาสตร์ ในยุคโบราณเกาะยูบีอาได้รับการพาดพิงถึง ผ่านสองเมืองสำคัญบนเกาะ คือ แคลซิส กับ อีรีเทรีย (Eretria) ซึ่งโฮเมอร์ได้อ้างถึงในบัญชีรายชื่อเรือ หรือเนื้อหาในเล่มที่ 2 ของมหากาพย์อีเลียด ทั้งสองเมืองได้รับการตั้งรกรากโดยชาวไอโอเนียจากแอตติกา และต่อมาก็ขยายอาณานิคมต่อไปใน แมกนากรีเชีย และซิซิลี เช่น เรจิอัม และ คูไม (Cumae) จนไปถึงชายฝั่งของมาเกโดเนีย อาณานิคมเหล่านี้เปิดเส้นทางการค้าให้แก่กรีซ และมีบทบาทสำคัญในการขยายอารยธรรมตะวันตก เช่น การใช้หน่วยชั่งตวงวัดของยูบีอาตามเมืองของชาวไอโอเนีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเธนส์ จนกระทั่งสิ้นศตวรรษที่ 7 ก่อน ค.ศ. เมืองแคลซิส และอีรีเทรียเป็นเมืองคู่แข่งที่มีอำนาจสูสีกัน แต่เมื่อคราวอาณาจักรเปอร์เซียยกทัพมารุกรานกรีซครั้งแรก หลังจากยุทธการที่เทอร์มอพิลี และยุทธนาวีที่อาร์เตมิเซียม ทัพของเปอร์เซียก็สามารถเข้ายึดเอเธนส์ ยูบีอา และบีโอเชียไว้ได้