Gonio (kala)

Gonio (gjeorgjisht: გონიოს ციხე, i quajtur keshtu momentalisht,mëparshëm i vendit ka qenë Apsarus ose Apsaros në greqisht të lashtë, dhe Apsyrtus ose Apsyrtos.Gonio ndodhet 15 km në jug të Batumit, në grykëderdhjen e lumit Chorokhi, në Detin e Zi.Fshati Gonio ndodhet 4 km në veri të kufirit turk.Emri i vendlindjes së Medeas dhe vëllait të saj Absyrtus lidhet me këtë fortifikim romak.Kjo vendndodhje strategjike, pranë kufirit turk dhe grykëderdhjes së lumit, e bëri Gonion një pikë të rëndësishme ushtarake dhe tregtare në antikitet. Lidhja e saj me mitin e Argonautëve dhe Medeas i jep një vlerë të shtuar historike dhe kulturore. Gonio, një fortifikim romak në Adjara të Gjeorgjisë, ka një histori të gjatë që daton që nga antikiteti i hershëm. Referenca e parë për kështjellën është bërë nga Plini i Vjetër në shekullin e parë pas Krishtit, në veprën e tij "Historia Natyrore". Një referencë tjetër e hershme për emrin e lashtë të vendit - Apsarus ose Apsaros - gjendet edhe te Apiani, i cili shkroi rreth Luftërave Mithridatike në shekullin e dytë pas Krishtit.Në shekullin e dytë pas Krishtit, Gonio ishte një qytet i fortifikuar mirë brenda rajonit të Kolkidës, i njohur jo vetëm për kështjellën e tij, por edhe për teatrin dhe hipodromin që dyshohet se kishte. Shekulle më vonë, në shekullin e gjashtë, Prokopi përmendi mbetjet e ndërtesave publike të Gonios, duke dëshmuar se në të kaluarën ishte një vend me rëndësi të veçantë.Kjo fokusim i detajuar në referencat historike të hershme dhe zhvillimin e Gonios në periudha të ndryshme, e bën të qartë rëndësinë e këtij fortifikimi romak në Detin e Zi dhe trashëgiminë e tij të pasur arkeologjike. Pas periudhës së hershme romake dhe bizantine, Gonio ra nën ndikimin bizantin. Emri i saj modern, "Gonio", u vërtetua për herë të parë në shkrimet e Michael Panaretos në shekullin e 14-të. Në këtë periudhë, në vendndodhjen e Gonios pati edhe një fabrikë tregtare të shkurtër të Gjenovas.Më vonë, në vitin 1547, Gonio u pushtua nga Perandoria Osmane dhe u mbajt nën sundimin e tyre deri në vitin 1878. Kjo ndryshoi kur, përmes Traktatit të San-Stefanos, rajoni i Adjarës, ku ndodhet Gonio, u bë pjesë e Perandorisë Ruse.Gjatë sundimit osman, në vitin 1647, sipas kronikarit Evliya Çelebi, Gonio u pushtua përkohësisht nga një marinë kozake, por u rikuperua shpejt nga Ghazi Sidi Ahmed, sundimtari i sanxhakut Tortum, me një forcë prej 1000 turqish dhe 3000 "mingrelianë".Kjo histori e gjatë dhe e turbullt e Gonios, nga Roma e lashtë te Bizanti, Perandoria Osmane dhe në fund Perandoria Ruse, e bën këtë fortifikim një dëshmi të rëndësishme të ndryshimeve gjeopolitike në këtë rajon të Detit të Zi përgjatë shekujve. Një element i rëndësishëm i trashëgimisë së Gonios është varri i supozuar i Shën Matias, një nga dymbëdhjetë apostujt. Ndonëse ky informacion nuk mund të verifikohet plotësisht pasi qeveria gjeorgjiane ndalon gërmime pranë këtij varri të pretenduar, puna arkeologjike vazhdon në kala.Aktualisht, gërmimet arkeologjike në Gonio po fokusohen kryesisht në shtresat romake të fortifikimit, duke kërkuar të zbulojnë më shumë rreth historisë së hershme dhe zhvillimit të këtij qyteti të fortifikuar në Detin e Zi.Pavarësisht se varri i Shën Matias mbetet një çështje kontestuese, puna arkeologjike në Gonio po heq dritë mbi shtresat më të hershme të trashëgimisë së pasur të këtij vendi. Ky informacion do të jetë i rëndësishëm për të kuptuar më mirë rolin dhe rëndësinë që Gonio ka luajtur gjatë shekujve në këtë rajon. Gonio aktualisht po përjeton një bum turistik.Shumica e turistëve vijnë nga Tbilisi në muajt e verës për të shijuar plazhet që përgjithësisht konsiderohen si më të pastra se plazhet e Batumi (ndodhen 15km në veri). Hetimet arkeologjike Që nga 1995, një ekspedita arkeologjike e quajtur Gornio-Apsarus ka kryer hulumtime të vazhdueshme në fortesën romake të Gonios. Ky projekt ka bërë të mundur zbulimin e mëtejshëm të shtresave arkeologjike dhe trashëgimisë së pasur të këtij vendi.Në vitin 2012, Qendra Polake e Arkeologjisë Mesdhetare në Universitetin e Varshavës financoi një sërë sondazhesh fotogrametrike, topografike dhe gjeofizike në lokalitetin e Gonios. Këto sondazhe kanë përmirësuar ndjeshëm kuptimin tonë të topografisë dhe strukturave të kalatës romake.Kjo punë e vazhdueshme arkeologjike po ndriçon gjithnjë e më shumë rëndësinë historike dhe trashëgiminë e pasur kulturore të Gonios. Duke zbuluar shtresat e hershme romake, ekspeditave po u jepet mundësia të rekonstruojnë më mirë historinë e këtij fortifikimi dhe rolin e tij në rajon përgjatë shekujve. Paraqitja Fortesa e Gonios ka një plan drejtkëndësh, me 4 porta hyrëse dhe 22 kulla të vendosura gjatë mureve rrethues. Aktualisht, 18 prej këtyre kullave ende mbijetojnë, duke dëshmuar për qëndrueshmërinë e ndërtimit të kësaj strukture.Kjo arkitekturë drejtkëndëshe e fortifikuar me kulla dhe porta hyrëse është një karakteristikë e përhapur në shumë kastra romane të periudhës së lashtë. Kjo formë e fortifikimit ofronte mbrojtje të fortë kundër sulmeve, ndërkohë që lejonte kontrollin e qarkullimit brenda dhe jashtë kompleksit.Fakti që 18 nga 22 kulla origjinale janë ruajtur deri në ditët e sotme, dëshmon për soliditetin e ndërtimit dhe mirëmbajtjen e kësaj kastrumi romake gjatë shekujve. Ky informacion arkitektonik është shumë i çmuar për të kuptuar më mirë mënyrën e fortifikimit të qendrave urbane në Antikitetin e Vonë në këtë rajon. Leximi më tej Radoslaw Karasiewicz-Szczypiorski: Apsaros. Ndërtesa e hershme e selisë (Principia). Lokalizimi i ri? Në: Pro Georgia 26, 2016, S. 53-63. Shota Mamuladze: Gjetjet e fundit arkeologjike në Apsarus . Në: Bosfori, Archaeopress, Oxford 2013, S. 355-361. Angelika Geyer (Hrsg.): Neue Forschungen në Apsaros, 2002–2002 (= Jenaer Forschungen në Georgien 1). Logos, Tbilisi 2003, . Angelika Geyer, Shota Mamuladze: Gonio-Apsaros. 3. Georgisch-deutsche archäologische Expedition Gonio-Apsaros. Erster vorläufiger Bericht, Arbeiten im Jahre 2000 . Logos, Tbilisi 2002 Annegret Plontke-Lüning : Das Kastell Apsaros als Zentrum der Akkulturation im Ostschwarzmeergebiet in Kaiserzeit und Spätantike . Në: Archaeologia Circumpontica 1 (2003), f. 13-15. Annegret Plontke-Lüning: Das römische Kastell Apsaros . Në: Georgica 17 (1994), f. 23-28. Annegret Plontke-Lüning: Apsaros und der pontische Limes . Në: La ciutat en el món romà. La ciudad en el mundo romano . 2. Komunikacionet. 14 Congrés Internacional d'Arqueología Clàssica, Tarragona 1993, f. 336-337. Michael Alexander Speidel : Kufiri i Kaukazit. Garnizonet e shekullit të dytë në Apsarus, Petra dhe Fasis . Në: Studien zu den Militärgrenzen Roms III, 13. Internationaler Limeskongress (Shtutgart 1986), f. 657-658. Shënime Periplus of the Euxine Sea, Arrian, § 7 Stampa:Cite Pliny Procopius, Bell. Goth. 4.2. Panaretos, ch. 99. Greek text and English translation in Scott Kennedy, Two Works on Trebizond, Dumbarton Oaks Medieval Library 52 (Cambridge: Harvard University, 2019), p. 49 Referime Kakhidze, Emzar, Gjetjet e fundit arkeologjike në Apsarus . Kongresi i Tretë Ndërkombëtar për Antikitetet e Detit të Zi, 2005.