Anakopiako gotorlekua

Anakopiako gotorlekua (georgieraz: ანაკოფია Itsaso Beltzeko kostalde kaukasoarrean eraikitako defentsa-eraikuntza bat izan zen, gaur egun Athos Berria hiritik gertu dagoena, Gudauta barrutian (teorian Georgia, de facto Abkhaziako Errepublikarena). Iveriako mendiaren tontorrean dago (edo Anakopiako mendian). Abkhaziako lurraldean hobekien kontserbatutako gotorlekua da. Historia Hemen egitura militar bat eraiki zen II. eta IV. mendeen artean. VII. mendearen amaieran, bizantziarren laguntzarekin, arabiarren erasoaldiez kezkaturik, harresien oinarrizko lerro bat eraiki zen. 736-737 urteetan, Murban Ibn Mohamed Latzak (gerora Marwan II.a kalifa izango zena), 60.000 gizonekin, orduan Abkhaziako erresumako hiriburua zen gotorlekua eraso zuen. Leon I.a Abkhaziakoa buru zutela 1.000 georgiar eta 2000 abkhaziar defendatu zuten. Georgiako kroniken arabera, tropa arabiarren artean urdaileko gaitzaren epidemia piztu zen, eta 35.000 pertsona hil ziren; beste 3.000 arabiar hil ziren gotorlekuaren aurkako erasoan. Anakopiak ezin izan zuen hartu eta Murvan ibn Mohamedek Abkhazia zeharkatuz bizkarretik bizantziarrak erasotzeko plana huts egin zuen. Anakopiaren defentsa arrakastatsua funtsezko inflexio-puntutzat hartzen da Georgiaren historian. 788. urtean, Suleiman Ibn Isam buruzagi arabiarra mendebaldeko gotorlekuari eraso egiten saiatu zen, baina ez zuen lortu konkistatzea. VII. mendearen bigarren erdian, Anakopia mendiaren tontorrean, greziar monjeek tenplu txiki bat eraiki zuten. VII. eta VIII. mendeen artean, mendiaren magalean beste tenplu bat eraiki zen. Anakopiak ez zuen bere garrantzia galdu Kutaisi abkhaziar erresumako hiriburu izendatu ondoren ere. Georgiako erresuma sortu ondoren, Anakkopia "Abkhaziako Gazteluetako Printzea" izan zen. Anakopia bizantziarrei eman zitzaien 1032an Demetrius Anakopiakoaren matxinadari esker. 1072an Georgiak berriz berreskuratu zuen. XIV. mendetik aurrera, Anakopiak garrantzia galdu zuen pixkanaka. XIX. mendearen amaieran, Novi Athosen orden monastikoak gotorlekuaren hondakinetatik gertu monasterio bat eraiki zuen. Denborarekin, kaperak, hotel bat eta funikular bat ere eraiki ziren baita ere. Arkitektura 450 x 150 metroko lur-eremua hartzen du defentsa-guneak. Gotorlekua kareharriz egina dago (60 zm-ko lodierakoa), eta hormak eskalatuta bakarrik har zitekeen. Sarrera bakarra dago, ate txiki bat, esparruaren hegoaldean. Erdian erromatar estiloko dorre bat dago, lau solairuko altuerakoa, inguruko paisaiaren norabide guztietan bista bikainak dituena eta, gotorlekuaren hego-mendebaldean, Itsaso Beltzarena. Hegoaldean, zazpi dorrez hornitutako harresi batek babesten du multzoa. Dorre horiek karratuak dira, babestuenak eta biribilenak, berriz, agerikoenak. Mendebalderago dagoen dorre biribilak gotorlekuaren ate nagusira hurbiltzea babesten du, eta handik ia 290.º-ra jaurti daiteke. Gotorlekua goragune artifizial batean kokatuta dago, ustez antzinatean Anakopiako lehen biztanleek eraikia. Basilika kristau txiki bat ere eraiki zen gotorlekuaren erdian, VIII. mendean edo aurretik. Harrizko aldareak bizirik dirau, gurutze bat eta arrain batzuk erakusten dituzten fresko batzuekin batera; lehen kristauek Ekialdeko eta inguruko erromatar inperioan maiz erabiltzen zuten sinbolo erlijiosoa zen. Elizaren ondoan, zisterna bat dago, eta modu naturalean betetzen da iturburuko urarekin, haren azpian 25 metroko sakonera duen putzu baten bidez. Iruditegia Erreferentziak Kanpo estekak