Katedralja Svetitskhoveli

Katedralja Svetitskhoveli, e njohur edhe si "Katedralja e Shtyllës së Gjallës" për shkak të rëndësisë së saj në historinë e krishterimit, është një monument i shquar i arkitekturës së kishës ortodokse në Mtskheta, Gjeorgji. Kjo katedrale e shekullit të 11-të është një nga pikat më të rëndësishme të trashëgimisë kulturore dhe religjioze në Gjeorgji, e cila është e listuar nga UNESCO si një ndër trashëgimisë botërore. Svetitskhoveli shquhet për arkitekturën e saj spektakolare dhe për lidhjen e thellë me historinë dhe kulturën e Gjeorgjisë. Sot, ajo është një ndër ndërtesat më të rëndësishme fetare në vend, duke mbajtur një vend të lartë në zemrat e besimtarëve dhe në identitetin kulturor të kombit gjeorgjian. Katedralja Svetitskhoveli ka një histori të pasur dhe një rëndësi të jashtëzakonshme në historinë dhe kulturën e Gjeorgjisë. E njohur si vendi i pretenduar i varrimit të mantelit të Krishtit, ajo është një nga kishat kryesore ortodokse në Gjeorgji dhe një qendër e nderuar e adhurimit në rajon. Që nga koha e saj e hershme, katedralja ka qenë një vendvarrim i mbretërve dhe një pikë qendrore e jetës fetare dhe kulturore në Gjeorgji. Struktura e saj e imponueshme, e përfunduar në periudhën mesjetare nga arkitekti gjeorgjian Arsukisdze mes viteve 1010 dhe 1029, shfaq një arkitekturë dhe një dekorim të jashtëzakonshëm. Edhe pse struktura e saj aktuale është ndërtuar në shekullin e 11-të, vendi vetë ka një origjinë që daton qysh në fillimin e shekullit të katërt. Arkatura e jashtme e katedrales përfaqëson një shembull të shkëlqyer të dekorimeve të karakteristika të shekullit të 11-të, duke e bërë atë jo vetëm një monument të rëndësishëm fetar, por edhe një dëshmi e madhe e aftësisë së gjeorgjianëve në arkitekturë dhe artin e ndërtimit. Katedralja Svetitskhoveli është një thesar i rëndësishëm kulturor dhe fetar në Gjeorgji, por për fat të keq, ajo është një pikë referimi kulturore që është në rrezik. Për shkak të shumë fatkeqësive dhe ndërhyrjeve të ndryshme historike, pjesa e saj më e vlefshme, si afresket e ndritshme, kanë pësuar dëme të mëdha. Zbardhja e tyre nga autoritetet perandorake ruse është një nga shkaqet kryesore të kësaj humbjeje të pasurisë kulturore. Megjithatë, edhe përkundër sfidave dhe humbjeve, Svetitskhoveli mbetet një monument i madh i trashëgimisë botërore. Kjo katedrale ka kaluar shumë nga katër dhe ka qenë dëshmitare e ngjarjeve të shumta historike dhe fetare në Gjeorgji. Sot, ajo mbetet një pikë kryesore e adhurimit dhe një simbol i rëndësishëm i besimit ortodoks gjeorgjian. Historia Historia e hershme Katedralja origjinale e Svetitskhovelit u ngrit në shekullin e IV, gjatë kohës së mbretërimit të Mirian III të Kartlisë (Iberisë). Për të vendosur kishën e parë gjeorgjiane, thuhet se Shën Nino zgjodhi vendin ku lumenjtë Mtkvari (Kura) dhe Aragvi bashkohen, duke vendosur kështu një bazë themelore të krishterimit në këtë rajon. Sipas traditës së hagiografisë gjeorgjiane, në shekullin e 1-të pas Krishtit, një çifut nga Mtskheta e quajtur Elias ka qenë në Jerusalem gjatë kohës kur Jezusi u kryqëzua. Për mrekullinë e tij, Elias bleu rrobat e Jezusit nga një ushtar romak në Golgotë dhe i solli ato në Gjeorgji. Kur u kthye në qytetin e tij të lindjes, ai u takua me motrën e tij Sidonia. Kur ajo preku mantelin e shenjtë, ajo vdiq menjëherë nga emocionet e shkaktuara nga objekti i shenjtë. Rroba nuk mund të hiqej nga duart e vdekura të Sidonisë, kështu që ajo u varros bashkë me të. Në katedralen Svetitskhoveli, vendi i varrit të Sidonisë me mantelin ruhet si një vend i shenjtë. Më vonë, një pemë kedri e madhe u rrit në varrin e saj. Kur u vendos të ndërtohej kisha, Shën Nino u largua shtatë kolona prej drurit të kedrit për themelin. Njëra prej këtyre kolonave, e njohur si kolona e shtatë, doli të ketë veti mbinatyrore dhe u ngrit në ajër. Pas lutjeve të gjata të Shën Ninos, kolona u kthye në tokë. Thuhet se nga kjo kolonë doli një lëng i shenjtë që kishte aftësinë të shëronte sëmundjet e njerëzve. Emri "Svetitskhoveli" vjen nga gjuha gjeorgjiane, ku "sveti" do të thotë "shtyllë" dhe "tskhoveli" do të thotë "jetëdhënës" ose "gjallë". Kjo i jep emrin e katedrales, "Shtylla e Gjallë" ose "Shtylla e Jetës", duke reflektuar rëndësinë e saj si një vend i rëndësishëm fetar dhe historik. Në ikonografinë gjeorgjiane, një ikonë që përshkruan ngjarjen e varrimit të Sidonisë mund të shihet në kolonën e tretë në të majtë kur hyjmë në katedrale. Kjo ikonë është e shkëlqyer në të gjithë Gjeorgjinë dhe përshkruan kufomën e Sidonisë që vendoset në rrënjën e një trungu kedri, ndërsa një engjëll ngre kolonën drejt qiellit. Shën Nino është e vendosur në plan të parë, ndërsa Mbreti Mirian dhe gruaja e tij, Mbretëresha Nana, janë të shfaqur djathtas dhe majtas. Në vitin 337, Gjeorgjia miratoi zyrtarisht krishterimin si fenë e saj shtetërore, duke vendosur një bazë të fortë për të ardhmen e krishterimit në këtë vend. Mesjetare dhe moderne Katedralja Svetitskhoveli, e cila u ndërtua fillimisht në shekullin e 4-të, ka përjetuar dëme të mëdha gjatë historisë së saj, veçanërisht nga pushtimet e shumta dhe konfliktet që kanë ndodhur në rajon. Pushtuesit e ndryshëm, si arabët, persët dhe timuridët, kanë shkaktuar dëme të konsiderueshme në katedrale. Gjithashtu, nënshtrimi i kishës nën sundimin rus dhe më pas nën regjimin sovjetik ka sjellë dëme të tjera në strukturën dhe trashëgiminë e saj. Tërmetet gjithashtu kanë kontribuar në dëmtimet e katedrales gjatë shekujve. Megjithë këto sfida dhe dëme, katedralja ka qëndruar si një simbol i qëndrueshmërisë dhe rezistencës së besimit dhe kulturës së Gjeorgjisë. Përkundër sfidave të shumta, ajo vazhdon të jetë një ndërtesë e rëndësishme fetare dhe një monument i rëndësishëm historik. Katedralja e sotme Svetitskhoveli u ndërtua midis viteve 1010 dhe 1029 nga arkitekti Arsukidze, në ftesë të Katolikos Melchizedek I të Gjeorgjisë. Ndërtimi i kësaj katedrale monumentalje u bë nën mbikëqyrjen dhe mbështetjen e mbretit të Gjeorgjisë në atë kohë, Giorgi I (George I). Ky projekt ndërtimi u shënoi një epokë të rëndësishme në historinë e arkitekturës dhe besimit ortodoks në Gjeorgji, duke e bërë katedralen Svetitskhoveli një nga shenjat më të rëndësishme të identitetit kulturor dhe fetar të vendit. Një rindërtim i dukshëm u realizua në fund të shekullit të 14-të, pasi katedralja u shkatërrua nga pushtimi i Tamerlanit. Ndërtime të tjera të mëdha u bënë në fillim të shekullit të 15-të, përfshirë ndërtimin e kupolës së tanishme, ndërsa një rinovim i ri u krye në mes të shekullit të 17-të, që i dha katedrales një pamje të re dhe një ndërtesë më të qëndrueshme. Këto projekte të mëdha të rinovimit dhe rindërtimit e bënë katedralen Svetitskhoveli të qëndrojë si një monument i rëndësishëm i arkitekturës dhe trashëgimisë kulturore në Gjeorgji. Në periudhën e restaurimit në vitet 1970-71, nën drejtimin e Vakhtang Tsintsadze, u zbulua baza e një bazilike të ndërtuar në fund të shekullit të 5-të nga mbreti Vakhtang Gorgasali, pas kishës origjinale të Shën Ninos. Kjo zbulim arkeologjik tregon për një histori të hershme të ndërtimit të kishave në këtë vend. Në fillimet e ndërtimit të kishave gjeorgjiane, bazilika ishte lloji dominues i arkitekturës së kishës, para se të shfaqej stili me kube të kryqëzuara, i cili mori famë më vonë. Kjo zbulim ka rëndësi të madhe në kuptimin e zhvillimit arkitekturor dhe religjioz të kësaj zone, duke shtuar një dimension shtesë në historinë e katedrales Svetitskhoveli dhe trashëgiminë kulturore të Gjeorgjisë. Në fillim të viteve 1830, katedralja u vizitua nga perandori rus, një vizitë që solli ndërhyrime të rëndësishme në strukturën e saj. Si rezultat i kësaj vizite, galeritë e portaleve që rrethonin kishën nga veriu, perëndimi dhe jugu u rrënuan. Kjo vendim u mor për shkak të gjendjes jo të kënaqshme në të cilën ishin këto galeri, dhe për të përmirësuar pamjen e përgjithshme të katedrales. Kjo është një tjetër epizod në historinë e ndërtimeve dhe restaurimeve të katedrales Svetitskhoveli, që shënon ndikimin e politikës dhe pushtetit mbi arkitekturën dhe trashëgiminë kulturore të vendit. Në vitin 1963, ekspeditat arkeologjike zbuluan shtëpinë e Patriarkut të shekullit të 11-të në pjesën jugore të murit të katedrales Svetitskhoveli. Kjo zbulim i rëndësishëm ofroi një dritë të re mbi historinë dhe organizimin e kishës në kohën e hershme të saj. Gjatë kësaj ekspedite, brenda oborrit të katedrales, u gjetën edhe mbetjet e një pallati dykatësh, që u përkisnin Patriarkut Anton II. Këto gjetje arkeologjike përforcojnë thelbin dhe rëndësinë historike të katedrales Svetitskhoveli, duke ofruar një kuptim më të thellë të jetës dhe aktiviteteve që kanë ndodhur në këtë vend të shenjtë gjatë shekujve të kaluar. Arkitekturë Katedralja Svetitskhoveli është vendosur në një pozicion të veçantë, në një ulësirë të sheshtë, që ndodhet në qendër të qytetit të vjetër të Mtskheta. Kjo pozicion i veçantë e bën katedralen e dukshme nga pothuajse çdo pjesë e qytetit. Përmasat dhe ndërtesa e saj imponuese bëjnë që ajo të dallohet si një pikë referimi kryesore dhe e domosdoshme në peisazhin urbani të Mtskheta-s. Arkitektura e Katedrales Svetitskhoveli, e cila u ndërtua rreth vitit 1020, është një shembull i shkëlqyeshëm i stilistikës së arkitekturës së kishës me kube kryq, një stil që u shfaq në Gjeorgji në mesjetën e hershme dhe u bë stili kryesor pas bashkimit politik të vendit nga Bagrat III (978-1014). Kjo katedrale ka një prezantim të veçantë të këtij stili, me kupolën e vendosur në të katër anët e kishës. Në fillim, katedralja kishte një siluetë më harmonike me tre hapa, duke përfshirë portale nga jugu, perëndimi dhe veriu. Megjithatë, portale veriore dhe jugore u shkatërruan në vitet 1830, duke ndryshuar aspektin e jashtëm të katedrales. Hyrja aktuale në katedrale është nga perëndimi, duke shërbyer si një dritare e madhe për të drejtpërdrejtën dhe i japës shikim tërthor të ambientit të brendshëm. Struktura e katedrales Svetitskhoveli është projektuar me kujdes për të siguruar një akustikë të mirë. Dritaret e mëdha në kube dhe mure japin një sasi të konsiderueshme drite, duke bërë që ambienti të jetë i ndriçuar natyrshëm dhe frymëzues. Në planimetrinë e saj, kisha paraqitet si një kryq me krahë të gjatësorë më të shkurtër tërthor dhe më të gjatë. Fundi lindor i katedrales ka një absidë, një element i cili shton një dimension të shtuar estetik dhe spiritual në arkitekturën e saj. Kupola e katedrales Svetitskhoveli është rindërtuar disa herë gjatë shekujve për të siguruar që kisha të mbetet në një gjendje të mirë. Kupola aktuale daton nga shekulli i 15-të, me pjesën e sipërme të saj të rindërtuar në shekullin e 17-të. Në këtë fazë të rindërtimit, ajo humbi madhësinë e saj origjinale dhe u zvogëlua në lartësi, ndërsa mbeti një pjesë e jashtëzakonshme e peisazhit arkitektonik të katedrales. Guri bazë i përdorur për ndërtimin e katedrales Svetitskhoveli është i verdhë ranor me zbukurime, një material që jep një pamje të veçantë dhe karakteristike. Në veçanti, rreth dritares së absidës është përdorur një gur i kuq, duke shtuar një kontrast interesant në dizajnin e fasadës. Në kupolën e katedrales, një gur i gjelbër i shekullit të 17-të është përdorur në daullen, duke sjellë një ndjesi të historisë dhe trashëgimisë së gjatë që e rrethon këtë monument të rëndësishëm arkitektonik. Kombinimi i këtyre materialeve dhe gurëve të ndryshëm i jep katedrales një pamje të veçantë dhe një ndjenjë të unikalitetit në peisazhin arkitektonik të Mtskheta-s. Fasadat e katedrales Svetitskhoveli janë të pasura me dekorime të shumëllojshme. Arkadimi i verbër i lakuar, i cili përdoret përgjatë të gjithë fasadave, është një element i pandryshuar që vjen që nga shekulli i 11-të. Harkat e arkadimit ngjiten ose zbresin sipas lartësisë së pjesës përkatëse të fasadës, duke krijuar një ndjesi të lëvizjes së vazhdueshme dhe harmonike. Dy kamare të larta dhe të thella në fasadën lindore dallohen qartë nga muret e rrethueshëm të ndriçuara. Secila dritare është rrethuar me shirita zbukurues dhe dekorime të stilizuara, duke përfshirë bishtin e palloit. Elementë të ngjashëm të dekorimit gjenden edhe në pjesët e sipërme të nisheve lindore. Një shkrim mbi dritaret e fasadës lindore tregon se kisha është ndërtuar nga katolikos Melchisedek. Në pjesën e sipërme të këtyre dritareve, vendosen dy relieve të ulëta: një shqiponjë me krahë të hapur dhe një luan nën të. Këto elementë shtojnë një dimension të veçantë artistik dhe simbolik në strukturën e katedrales. Një dritare e madhe zënë pjesën më të madhe të anës së sipërme perëndimore të katedrales Svetitskhoveli. Dekorimi i kësaj dritare tregon ngjitjen e Jezusit, ku Krishti është i ulur në një fron, ndërsa dy engjëj ndodhen në të dy anët e tij. Kjo skenë e ngjitjes së Jezusit përshtatet në mënyrë harmonike me forma gjeometrike të dritares, duke krijuar një përputhje estetike dhe simbolike. Skulptura origjinale në mur nuk ka mbijetuar, por është restauruar disa herë, më së fundi në shekullin e 19-të. Arkitekti Arsukidze Në murin e jashtëm verior të katedrales Svetitskhoveli, një legjendë rrethon një skulpturë reliev. Kjo skulpturë përshkruan një krah dhe dorë të djathtë që mban një katror me formën e shkronjës "L", e cila është simbol i gurgdhendës. Mbi këtë katror, ka një mbishkrim që thotë: The Hand of Arsukidze, slave of God, may forgiveness be his. Në fasadën lindore të katedrales Svetitskhoveli, një mbishkrim shtohet për të dëshmuar se arkitekti Arsukidze nuk jetoi për të parë përfundimin e kryeveprës së tij. Ky detaj rëndon thellësinë emocionale të ndërtimit të kësaj katedrale, duke shkaktuar një ndjesi të thellë të mirënjohjes dhe respektit për punën e tij, si dhe për trashëgiminë që ai la pas vetes. This holy church was built by the hand of Thy wretched servant, Arsukidze. May your soul rest in peace, O Master. Në romanin "Dora e Mjeshtrit të Madh" të Konstandin Gamsakhurdias, ndjekim legjenda e një prifti i cili, ndërkaq që ishte mentor dhe mbrojtës i një arkitekti të ri talentuar, në fakt ishte i xhelozur për suksesin e tij. Ky prift, për të përfituar favorin e mbretit, konspiroi që të priste dorën e djathtë të arkitektit, një gjest që do t'i pengonte atij të kryente vepra të mëdha arkitektonike. Në këtë roman, figura e mbretit Gjergj shfaqet gjithashtu si një personazh i xhelozur, jo vetëm për suksesin e arkitektit, por edhe për dashurinë e tij ndaj një bukurosheje të quajtur Shorena. Megjithëse ky subjekt nuk ka provë dokumentare, ai përfaqëson një element të kulturës popullore dhe fantazisë së autorit, duke shtuar dimensione emocionale dhe dramatike në narrativën e romanit. Ikonat dhe afresket Muret e brendshëm të katedrales njëherë ishin të zbukuruar me afreske mesjetare të lavdishme, por shumica prej tyre nuk mbijetuan. Në vitet 1830, në pritje të vizitës së perandorit Nikolla I në Mtskheta, autoritetet ruse vendosën të rrafshonin galeritë dhe të hiqnin afresket e lashta për të "përmirësuar" pamjen e katedrales. Megjithatë, vizita e perandorit nuk u realizua kurrë. Për fat të keq, ky veprim shkatërroi shumë prej veprave të artit mesjetar në muret e katedrales. Sot, pas një periudhe të gjatë restaurimi dhe mbrojtjeje, disa prej afreskëve janë ruajtur. Ndër ta përfshihet një përshkrim i shkëlqyeshëm i "Bishës së Apokalipsit" nga shekulli i 13-të, si dhe figurat e Zodiakut, që mbetën si dëshmi të vlefshme të trashëgimisë së artit dhe kulturës së kësaj katedrale të lavdishme. Muret e katedrales janë zbukuruar me një gamë të gjerë ikonash të krishtera ortodokse, por shumica e tyre nuk janë origjinale, pasi origjinalet ndodhen në muzetë kombëtare të Gjeorgjisë. Dekorimi i gurit të kishës përfshin edhe motifet e rrushit të gdhendur, një element i përshtatshëm me traditën e lashtë të prodhimit të verës në vend. Në altar, një figurë e madhe e Jezusit është pikturuar nga një artist rus në shekullin e 19-të, tregues i ndikimit të artit të huaj në kulturën vizuale të kishës së Svetitskhovelit. Shumica e ikonave të gjetura këtu datojnë nga shekulli i 20-të, disa prej tyre janë kopje të ikonave dhe afreskeve të vjetra nga kisha të tjera në Gjeorgji. Kjo e bën katedralen një qendër e rëndësishme për shfaqjen dhe ruajtjen e trashëgimisë së artit religjioz në vend. Dy koka demash që gjenden në fasadën lindore të katedrales janë mbetje të kishës së shekullit të 5-të dhe tregojnë ndikimin e popullit në ikonografinë e krishterë në këtë periudhë të hershme. Këto elemente të ngjarjeve të lashta dhe simbolizmit janë dëshmi e qartë e një tradite të thellë artistike dhe fetare në Gjeorgji që ka zgjatur për shumë shekuj. Dy koka demash që shihen në fasadën lindore të katedrales janë mbetje të një kishe të shekullit të 5-të. Këto elemente të ngjarjeve të lashta janë dëshmi e ndikimit të qytetarëve dhe besimtarëve në ikonografinë e krishterë në kohën e asaj periudhe të hershme. Përfaqësimi i tyre në fasadë shënon një lidhje të thellë me traditën dhe historinë e krishterimit në Gjeorgji, duke treguar për një trashëgimi të pasur artistike dhe fetare që ka qëndruar gjatë shekujve. Fondja e pagëzimit Në anën e djathtë të hyrjes së katedrales, një vatër pagëzimi prej guri daton që nga shekulli IV. Konsiderohet se ky font pagëzimi është përdorur për ceremoninë e pagëzimit të mbretit Mirian dhe mbretëreshës Nana, duke shtuar një dimension të rëndësisë së kësaj strukture për historinë dhe traditën e krishterimit në Gjeorgji. Përtej fontit të pagëzimit, gjendet një riprodhim i relievit të dorës së djathtë dhe pjesës së pjerrës së Arsukidze-së, të gjetura në fasadën veriore të katedrales. Kjo pjesë e skulpturës së gurit është një dëshmi e artit dhe artizanatit të shekullit të kaluar, dhe e bën këtë vend edhe më të rëndësishëm si një qendër kulturore dhe fetare. Kopje simbolike e Kapelës së Varrit të Shenjtë Në anën jugore të katedrales ndodhet një kishë e vogël prej guri, e cila është ngritur brenda kompleksit të katedrales. Kjo kishe është një kopje simbolike e Kapelës së Varrit të Shenjtë në Jerusalem. Ndërtuar midis fundit të shekullit të 13-të dhe fillimit të shekullit të 14-të, ajo u vendos këtu për të shënuar Svetitskhoveli si vendin e dytë më të shenjtë në botë (pas kishës së Jeruzalemit), për shkak të rrobës së Krishtit. Përballë kësaj kisheje guri, struktura më perëndimore e përafruar me kolonat midis korit dhe naosit shënon varrin e Sidonisë. Mbetjet e shtyllës origjinale jetëdhënëse gjithashtu gjenden këtu, duke rritur ndjeshmërinë e këtij vendi si një qendër e rëndësishme fetare. Në këtë ambient janë pikturuar skenat e jetës së mbretit Mirian dhe mbretëreshës Nana, si dhe portretet e perandorit të parë të krishterë bizantin, Kostandinit I dhe nënës së tij Helenës, nga artisti G. Gulzhavarashvili në kohën e tij. Këtu janë gjithashtu zbuluar gjurmë të themeleve të kishës origjinale të shekullit të IV-të. Froni i Katolikos-Patriarkut Një strukturë e dytë, e cila është rreshtuar me kolonat e rreshtit jugor të katedrales, u ndërtua gjatë shekullit të 17-të. Kjo strukturë ishte froni i Katolikos Diasamidze, por tani nuk e shërben më këtë qëllim. Tradita aktuale kërkon që patriarku gjeorgjian të qëndrojë në qendër të kishës, kështu që kjo strukturë nuk përdoret më për funksionin e fronit të patriarkut. Varrimet në katedrale Varrime të tjera Domentius IV i Gjeorgjisë Ndërtime të tjera Katedralja Svetitskhoveli ndodhet në qendër të një oborri të madh, i rrethuar nga mure të larta me kulla të ndryshme, të cilat kanë një histori të gjatë që daton në shekullin e 18-të. Muret dhe kullat janë projektuar kryesisht për qëllime ushtarake, me vendqëndrime për armë dhe mbrojtje. Hyrja në katedrale ndodhet në pjesën perëndimore të oborrit. Oborri është rrethuar me tetë kulla, prej të cilave gjashtë janë cilindrike ndërsa dy janë katrore. Në pjesën jugperëndimore të oborrit, mund të gjenden mbetjet e një pallati dhe një kullë dykatëshe e shekullit XI mbi portën. Kulla është konstruktuar me gurë dhe ka një arkiturë të veçantë, ndërsa në fasadën perëndimore ka dy koka demash dhe një kalim me volt në katin përdhes. Një shkrim historik tregon se kjo kullë është ndërtuar nga katolikos Melchisedek. Kërcënimet Një raport i organizates se UNESCO-s i vitit 2010 ka gjetur se arsyet strukturore kërcënojnë stabilitetin dhe ekuilibrin e përgjithshëm të katedrales. Imazhet Shënime Referencat