Signagi

Signagi ose Sighnaghi, e njohur gjithashtu si "qyteti i dashurisë" në Gjeorgjinë lindore, është një qytet i vogël por i bukur në rajonin e Kakhetisë. Përveç vendndodhjes së tij në zemër të regjionit të prodhimit të verës të Gjeorgjisë, Signagi është një destinacion turistik i njohur për peizazhet e tij malore dhe shtëpitë e vjetra pastel me rrugë kalldrëm. Me pamjen e tij të mrekullueshme të Alazanit dhe malet e Kaukazit në horizont, Signagi është një vend i mahnitshëm për të vizituar. Etimologjia Emri i qytetit Sighnaghi vjen nga fjala e vjetër turke "syghynak" (që shkruhet edhe "sığınacaq" në turqisht dhe azerbajxhanisht), e cila përkthehet si "strehë" ose "azil". Kjo fjalë tregon rëndësinë historike të qytetit si një vend mbrojtës dhe strehues për banorët. Historia Qyteti i Sighnaghi, i vendosur në rajonin Kakheti të Gjeorgjisë, ka origjinë nga periudha paleolitike dhe ka pasur një histori të pasur. Popullsia vendase e quajtur fillimisht Kambechovani dhe më pas Kisikhi ose Kisiki. Emri Sighnaghi në gjuhën turke përkthehet si "strehë" ose "hendek". Qyteti u rregjistrua për herë të parë në fillim të shekullit të 18-të dhe u zhvillua më tej nën patronatin e Mbretit Herakli II të Gjeorgjisë. Ai ndërtuar një kështjellë për të mbrojtur zonën nga sulmet e fiseve Dagestane në vitin 1762. Sot, Sighnaghi ruan sharm të veçantë historik dhe është një nga destinacionet më të njohura turistike në Gjeorgji për arkitekturën tradicionale dhe pamjet e mahnitshme të lugina Alazanit. Në vitin 1770, sipas regjistrimeve, në Sighnaghi jetonin 100 familje, me shumicën e tyre të përkulur drejt bujqësisë dhe tregtisë. Kur Gjeorgjia u aneksua nga Perandoria Ruse në vitin 1801, Sighnaghi (e njohur si Signakh) u ngrit zyrtarisht në statusin e qytetit dhe u bë qendër e Sighnaghi uezd brenda Guvernatorit të Tiflisit në vitin 1802. Në vitin 1812, Sighnaghi u bashkua me rebelimin kundër sundimit rus, duke bashkërenduar rezistencën me pjesën tjetër të Kakhetit. Gjatë Luftës Kaukaziane, qyteti u vlerësua si një pikë strategjike për shkak të afërsisë së tij me Dagestani. Pas aneksimit të Gjeorgjisë në Bashkimin Sovjetik, Sighnaghi u rrit shpejt si një qendër bujqësore dhe u popullua gjithnjë e më shumë. Megjithatë, pas prishjes së Bashkimit Sovjetik dhe krizës ekonomike që ndoqi në Gjeorgjinë post-sovjetike, qyteti u prek rëndë nga pasojat. Në përpjekje për të përjetësuar rindërtimin dhe modernizimin e qytetit, Qeveria e Gjeorgjisë ka filluar një projekt të madh të financuar nga organizata ndërkombëtare. Ky projekt synon të rrisë interesin turistik në zonë dhe të përmirësojë infrastrukturën e qytetit në përputhje me standardet e sotme. Armenët e signagit Një herë, armenët ishin shumica absolute e popullsisë në Signagi. Në vitin 1851, numri i armenëve ishte 4267, krahasuar me vetëm 200 gjeorgjianë. Megjithatë, deri në vitin 1916, raporti ndryshoi për të qenë më afër 50-50, me 8,968 armenë, 8,470 gjeorgjianë dhe 224 persona të kombësive të tjera. Në qytetin e Signagjit kishte disa shkolla armenë, përfshirë Shkollën Surb Sahakyan, Shkollën Yerkser, Shkollën Lianozyan, Shkollën Surb Gevorg Co-ed, Shkollën Marinski, Shkollën Kaghakayin Yerkdasya dhe Shkollën Armene të Qepjes së Grave. Vetëm në vitin 1903, rajoni i Signagit kishte 498 armenë që edukoheshin në shkolla. Në atë kohë, ekzistonte edhe një grup teatror armen. Në Sgnagi kishte një numër kishash armene të cilat nuk funksionojnë më si kisha armene. Kisha e Surb Karapetit, e cila nuk ka një datë të qartë të ndërtimit, duket se ka qenë në gjendje të keqe rreth viteve 1840 dhe u rinovua nga viti 1847 deri më 1849. Ndërsa Kisha e Surb Gevorgut (Shën Gjergjit) u ndërtua në vitin 1793. Në datën 22 janar 1924 u mbyll nga qeveria e asaj kohe dhe u transformua në një klub. Tani funksionon si një kishë gjeorgjiane.Ka referenca për dy kisha të tjera: një e ndërtuar në vitin 1796 dhe një e katërt që daton nga 1818, e cila është në një shtëpi që u bekuar të funksiononte si kishë dhe që i takonte një personi me emrin Hovhannes Paremuzyantsi. Në datën 13 mars 1842 u paraqit një kërkesë për ndërtimin e një kishe të katërt, Kisha Surb Astvatsatsin, në këtë vend, por për shkak të sfidave të caktuara, kjo nuk u realizua. Gjeografia dhe klima Qyteti i Signagit ka një sipërfaqe prej 2.978 hektarë, me rreth 24.3% të saj të përdorur për banim. E vendosur rreth 113 km në juglindje të kryeqytetit të Gjeorgjisë, Tbilisit, Signagi kufizohet në anët lindore dhe jugperëndimore nga rrethi i tij. Qyteti ndodhet në një zonë të ultë lindore të malit të Gomborit, ndër një gjerdanë ujëmbledhës midis luginës së Iorit dhe Alazanit, në një rajon bujqësor dhe frytor. Me një lartësi rreth 790 metra mbi nivelin e detit, Signagi ofron pamje të mahnitshme të Lugina e Alazanit dhe ishujve të Kaukazit të Madh. Signagi gëzon një klimë të butë mesdhetare me katër stinë të dallueshme. Dimrat janë të mesatarisht të ftohtë, ndërsa verat mund të jenë të nxehta. Temperatura mesatare më e lartë regjistrohet në korrik me rreth 24.3°C, ndërsa temperatura mesatare më e ulët është në janar me rreth 0.2°C. Niveli i reshjeve mesatare vjetore ndryshon nga 602.1 deri në 949.7 mm, me intensitet më të lartë të reshjeve gjatë muajve të pranverës dhe fillimit të verës. Kultura dhe atraksionet Qyteti i Signagit dhe rrethinat e tij janë vendi i disa monumenteve historike dhe kulturore të cilat janë mbrojtur nga shteti që nga viti 1975. Rreth qytetit gjenden mure me gjurmët e fortifikimeve të shekullit të 18-të. Në qytet gjenden dy kisha ortodokse gjeorgjiane - njëra i dedikuar Shën Gjergjit dhe tjetra Shën Stefanit. Manastiri i nderuar i Bodbe gjendet vetëm 2 kilometra larg Signagit dhe është një destinacion pelegrinazhi i rëndësishëm, duke u lidhur me Shën Ninon, apostullin e rëndësishëm të shekullit të 4-të në Gjeorgjinë e lashtë. Në vitin 2007, Muzeu lokal Etnografik dhe Arkeologjik në Signagi u transformua në një ekspozitë moderne, njohur tani si Muzeu Signagi. Qyteti i Signagit njihet si "Qyteti i Dashurisë" në Gjeorgji, ku shumë çifte e zgjedhin atë si destinacion për të martuar. Njerëz të shquar Gevorg Bashinjaghian, piktor Otar Chiladze, shkrimtar Tamaz Chiladze, shkrimtar Dimitri Jorjadze, fisnik, drejtues hoteli dhe shofer garash Vano Sarajishvili, këngëtar Bidzina Kvernadze, kompozitore Shiko gjithashtu Kakheti Vaqiri Mbretëria e Kartli-Kakhetit Referencat