O Porto do Son

O Porto do Son é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Noia. A capital do concello é a vila homónima, situada na parroquia de Noal. O termo municipal ten unha extensión de 94,58 km² e, segundo o padrón municipal (INE 2015), conta cunha poboación de 9.436 habitantes, o que daba, nesa data unha densidade de 99,77 hab./km². O seu xentilicio é sonense. No concello do Porto do Son están o castro de Baroña e a vila de Portosín. Xeografía Porto do Son é un concello que ocupa o lado noroeste da Península do Barbanza. Limita ao norte coa ría de Muros e Noia, ao sur con Boiro e a Pobra do Caramiñal, ao leste con Noia e Lousame, e ao oeste con Ribeira. A Península do Barbanza é unha terra moi accidentada e O Porto do Son non é unha excepción. O monte está en case todo o concello moi preto da costa, o que obriga á poboación a concentrarse en torno á liña costeira en case todo o territorio. Demografía Comparando a evolución demográfica desde 1900, a poboación do Porto do Son mantense estable ó contar nese ano con 9.244 habitantes e no 2005 con 9.990. A poboación aumentou lixeiramente ata a metade de século, cando comeza a baixar lenta pero progresivamente, con pequenas variacións. Isto débese á baixa natalidade e a unha emigración que leva unha parte significativa da poboación ó exterior, o cal é constante na maioría dos concellos de Galicia. En 2012, a poboación era de 9 699 habitantes, o que indica unha diminución a 2011, cando era de 9 847 persoas (9 899 habitantes en 2007, 10 025 no 2006, 9 990 no 2005). Evolución da poboación do Porto do Son (1857-2011) Historia Antigüidade Como no resto da zona do Barbanza, son numerosas as testemuñas que demostran a antiga ocupación humana do Porto do Son, con innumerábeis restos da cultura paleolítica, sobre todo petróglifos, esparexidos por todo o termo municipal, e mámoas, sobre todo en Baroña. O asentamento castrexo máis importante é o castro de Baroña (de feito é un dos máis importantes de Galicia). Estivo habitado probablemente entre os séculos séculos IV e III a.C. Foi romanizado e abandonado arredor do século I a.C. E na cova de Fonforrón acháronse útiles da época. Por outra banda, en canto á era romana, á parte da xa citada romanización do castro de Baroña, atopáronse mosaicos romanos en Portosín, hoxe desaparecidos. O mesmo topónimo desta entidade de poboación probablemente vén de Portus Sinus. A vía per loca maritima pasaba polo termo municipal. Idade Media A historia medieval deste concello foi bastante tranquila. Porén, entre outras cousas, son mencionables algúns ataques de piratas viquingos que se fixeron pola zona, por causa da situación da vila, a medio camiño entre Santiago de Compostela e o mar. Nos primeiros séculos da Idade Media o Reino de Galicia era a potencia económica e marítima do oeste e sur europeo. Os Annales Cambriae de 1159 falan de Bizancio, Xermania e Galicia como os tres principais imperios de Europa. Atraídos pola riqueza do reino, os escandinavos (chamados normandos nas crónicas da época) organizaron numerosas expedicións militares ao "País de Santiago", onde atacaban e se retiraban rapidamente collendo ricas preas. Durante este período e tempos posteriores, o que vén sendo o concello actual dependeu de Noia, importante vila galega durante a Idade Media. Idade Moderna Durante a Idade Moderna o concello do Porto do Son seguiu sendo dependente da vila Noia. Son mencionables os preitos que houbo durante esta época entre os veciños sonenses e os doutros lugares, sobre todo relacionados coa pesca. Houbo un coa ordenanza noiesa, que prohibía empregar o xeito, pois os veciños sonenses o empregaban. Porén, houbo outro cos veciños de Muros: esta vez eran os sonenses os que non estaban de acordo con empregar o xeito como facían os muradáns.A pesca adquiriu en toda Galicia importancia real a finais do século XVIII coa chegada de empresarios cataláns, os chamados fomentadores, que introduciron novas técnicas pesqueiras e lle deron pulo á industria da salga de peixe. Historia recente O actual concello non se independizou de Noia ata 1812. Durante o século XIX chegaron estes fomentadores cataláns ao Porto do Son. Creáronse fábricas de salgadura na capital municipal, na da Aguieira e en Portosín. Isto impulsou o sector pesqueiro, e deu traballo a gran parte da poboación do concello, aínda que provocou problemas sociais. A comezos do século XX o negocio deixou de ser rendible e pouco a pouco fóronse pechando as fábricas. Tamén foi o primeiro lugar en desenvolver fábricas de roupa de augas. Economía No ano 2001, a taxa de actividade do concello do Porto do Son era do 45,2 % e o paro de 9,1 %. Por sectores, o sector terciario é o predominante, pois ocupa un 42,3 % dos traballadores sonenses. O sector secundario, cunha ocupación predominante da construción, ocupa un 33 % dos traballadores. E o sector primario é o minoritario, ocupando un 24 % dos traballadores sonenses, a maioría en actividades pesqueiras. Festas O Porto do Son celebra nos meses de xullo, agosto e setembro varias festas, como a "Feira Celta" (29, 30 e 31 de xullo), a "Festa Hortera" (6 de agosto), a "Festa da exaltación do polbo" (13 de agosto), e as festas da vila, dedicadas á virxe do Carme, san Roque e á virxe de Loreto (7, 8, 9, 10 e 11 de setembro). O Porto do Son na literatura popular As mociñas de Goiáns/ a todas lles cai o pelo/ que lle caeu o resío/ na fontiña de Sequelo . As mociñas de Goiáns/ fixeron o río Novo/ para lavar o refaixo/ que c... polo rodo . Miña nai non me casedes/ nese portiño do Son,/ que están os demos metidos/ nas covas de Fonforrón . Na miña vida tal vin/ nesa aldea de Seráns:/ unha cadela con pitos,/ unha galiña con cans . O Cristo de Finisterre/ ten unha pistola d'ouro/ pra matar aos do Son/ por riba de Monte Louro . Os de Noia son borrachos,/ os de Muros aloqueiros,/ os de Fisterra son mouros,/ e os do Son sonche bucheiros . Os de Noia son bos mozos,/ os de Muros baloqueiros,/ os de Fisterra son negros,/ e os do Son son mariñeiros . Para zapateiros, Noia,/ para pescadas, o Son,/ para mozos ¡viva Boiro!/ para borrachos, Cespón . Quen me dera estar na Creba/ e na Creba haber un piño,/ para ver o que se pasa/ esta noite en Portosiño . Santo Cristo de Fisterra,/ ten unha pistola de ouro/ para matar os do Son/ por riba do Monte Louro . Si todo o mar fora leite/ e Monte Louro boroa,/ xa terían que comer/ os tramalleiros de Boa. Galería de imaxes Parroquias O territorio sonense está dividido en dez parroquias, a maior das cales é Nebra e a máis poboada, Noal, onde se atopa a capital do concello. Todas elas están bañadas polas augas da ría de Muros e Noia, excepto Ribasieira, que non dá ó mar. Lugares do Porto do Son Para unha lista completa de todos os lugares do concello do Porto do Son vexa: Lugares do Porto do Son. Notas Véxase tamén Bibliografía Barreiro Barral, José (1989): Historia de Porto do Son y su distrito. A Coruña: Deputación Provincial da Coruña. ISBN 978-84-86040-33-8. Díaz Santana, Beatriz (2002): Los celtas en Galicia. Noia: Editorial Toxosoutos. ISBN ISBN 978-84-95622-69-3. Guitián Castromil, Jorge e Guitián Rivera, Xoan (2001): Arte rupestre do Barbanza. Noia: Editorial Toxosoutos. ISBN 978-84-95622-21-1. Morales Romero, Eduardo (1997): Os vikingos en Galicia. Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela. ISBN 978-84-8121-661-5. Suárez Piñeiro, Ana (2009): Romanización en Galicia. Noia: Editorial Toxosoutos. ISBN 978-84-96673-97-7. Torres de Río, Joaquín (2000): A toponimia do concello de Porto do Son. Noia: Editorial Toxosoutos. ISBN 978-84-89129-12-2. Torres de Río, Joaquín (2006): Os apelidos do Concello de Porto do Son: 800 nomes de familia tradicionais e dos segundorresidentes: xenealoxía, etimoloxía e heráldica. Noia: Editorial Toxosoutos. ISBN 978-84-96259-86-2. Outros artigos Eleccións municipais no Porto do Son Ligazóns externas Páxina web do concello Petróglifos do Porto do Son en Ría Muros-Noia. Historia (en galego)