Тартускі ўнівэрсытэт

Тартускі ўнівэрсытэт (Дэрпцкі, Юр’еўскі (1893—1918); па-эстонску: Tartu Ülikool (з 1918), па-нямецку: Universität Dorpat (1802—1893)) — навучальная ўстанова ў Тарту (Эстонія), заснаваны швэдзкім каралём Густавам II Адольфам у 1632 годзе на тэрыторыі Лівоніі. Стаў другім унівэрсытэтам Швэцыі (пасьля Ўпсальскага) — Universitas Gustaviana. У XVIII стагодзьдзі, пасьля расейскай заваёвы Эстляндыі, ня дзейнічаў, але быў зноў адкрыты Аляксандрам I у 1802 годзе. Унівэрсытэт уваходзіць у асацыяцыю ўнівэрсытэтаў Эўропы Утрэхцкая сетка. Катэдры і факультэты Ва ўнівэрсытэце 11 факультэтаў (тэалягічны, юрыдычны, мэдычны, філязофскі, эканамічны, пэдагагічны, факультэт матэматыкі і інфарматыкі, факультэт фізкультуры, факультэт прыродазнаўства і тэхналёгіі, факультэт грамадзкіх навук) і 7 каледжаў. Колькасьць студэнтаў — 18 300. Ва ўнівэрсытэце працуе 3200 чалавек (у тым ліку 165 прафэсараў, больш за 500 навуковых работнікаў). Выбітныя выпускнікі Бэці Альвэр — эстонская пісьменьніца Бэнэдыкт Дыбоўскі — заоляг, прыродазнаўца, лекар Усевалад Ігнатоўскі — беларускі гісторык, грамадзкі й палітычны дзяяч, першы прэзыдэнт АН Беларусі Габрыель Корбут (1890) — польскі гісторык літаратуры, бібліёграф, мовазнавец Іпаліт Корвін-Мілеўскі (1868) — польскі грамадзка-палітычны дзяяч, публіцыст, доктар права Уладзімер Марзон — беларускі хірург Станіслаў Осьцік-Нарбут (1891) — лекар, навуковец-мэдык, мэцэнат Юган Партс — прэм’ер-міністар Эстоніі Караль Гутэн-Чапскі (1882) — дзяржаўны дзяяч Расейскай імпэрыі, прадпрымальнік, філянтроп Крыніцы