Катедралата Тарту

Катедралата Тарту, порано позната и како катедрала Дорпат е поранешна католичка црква во Тарту (Дорпат), Естонија. Зградата сега е импозантна руина со поглед на долниот град. Во малиот дел од него што е реновиран сега се наоѓа музејот на Универзитетот во Тарту, кој универзитетот го користи и за големи приеми. Историја Ридот на кој подоцна стоела катедралата, на реката Емајиги, бил едно од најголемите упоришта на паганските Естонци, а стратешката природа на локацијата наведува дека тоа било уште од најрани времиња. Бил уништен во 1224 година од страна на христијанските освојувачи на Ливонија. Веднаш по освојувањето, христијаните започнале со изградба на епископска тврдина, Замок Тарбата, на ова стратешко место. (Делови од старите ѕидови на претходните градби оттогаш се откриени со археолошки ископувања). Изградбата на готската катедрала на северната страна на ридот на катедралата најверојатно била започната во втората половина на 13 век. Тој бил опкружен со гробишта и куќи за членовите на поглаватарите на катедралата. Катедралата била посветена на светите Петар и Павле, кои биле и светците заштитници на градот. Тоа била седиште на епископијата Дорпат и една од најголемите верски објекти во Источна Европа. Црквата првобитно била планирана како базилика, но подоцнежната доградба на трикорабната шуплина ѝ дала карактер на црква . Кваирот (во рана форма) и наосот веќе биле во употреба до 1299 година. Околу 1470 година, високиот кварт со своите столбови и сводови бил завршен во готски стил од тули. Катедралата била завршена на крајот на 15 век со изградбата на двете масивни кули слични на тврдини, првично високи 66 метри, од двете страни на западниот фронт. Ѕидот го делел просторот на катедралата и утврдената резиденција на епископот од долниот град. Падот на катедралата Во средината на 1520-тите, реформацијата стигнала до Тарту. На 10 јануари 1525 година катедралата била тешко оштетена од протестантските иконоборци, по што сè повеќе пропаѓала. По депортацијата во Русија на последниот римокатолички бискуп од Дорпат, Херман Везел (епископ од 1554 до 1558 година кој починал во 1563 година), катедралната црква била напуштена. За време на Ливонската војна (1558–1583) руските трупи го опустошиле градот. Кога во 1582 година градот паднал во рацете на Полјаците, новите римокатолички владетели планирале да ја обноват катедралата, но плановите биле напуштени поради Полско-шведската војна што следела (1600–1611). Пожарот во 1624 година ја зголемил штетата. Во 1629 година, Тарту станал шведски, а новите владетели покажале мал интерес за напуштената зграда, која за време на нивното време пропаднала во урнатина и била запоставена, освен што погребувањата на жителите на градот продолжиле во гробиштата до 18 век, додека главното тело на црквата служела како штала. Во 1760-тите двете кули биле намалени од 66 метри на 22 метри, нивото на покривот на наосот, и биле направени во платформа за топ. Главниот портал бил заѕидан во тоа време. Универзитет Со повторното основање на Универзитетот во Дорпат сега Универзитетот во Тарту од цар Александар I од Русија во 1802 година, балтичкиот германски архитект Јохан Вилхелм Краузе бил нарачан да ја изгради меѓу урнатините на катедралата универзитетската библиотека, трикатна зграда подигната помеѓу 1804 и 1807 година. Краузе планирал и опсерваторија во една од старите кули, но тоа никогаш не се случило, а опсерваторијата била изградена како нова зграда. На крајот на 19 век, северната кула била претворена за употреба како водокула. Во 1960-тите, зградата на библиотеката била доградена и опремена со централно греење. Кога во 1981 година била заменета со нова зграда на универзитетска библиотека, старата библиотека станала дом на историскиот музеј на Универзитетот во Тарту. Во 1985 година се случила темелна пренамена на зградата, кога внатрешноста од 19 век била во голема мера обновена. Денес музејот содржи изложби на важни артефакти од историјата на универзитетот, научни инструменти и ретки книги. Остатокот од урнатините на катедралата и надворешните ѕидови на кујрот се структурно обезбедени и консолидирани. Томемеги Областа околу катедралата - ридот на катедралата или Томемеги - била уредена како парк во 19 век. Покрај кафуле, паркот сега содржи и бројни споменици на луѓе поврзани со научните и книжевните традиции на Тарту. Тука спаѓаат: Карл Ернст фон Баер (1792–1876), најголемиот природен научник на Тарту; Кристјан Јаак Петерсон (1801–1822), првиот естонски поет; Николај Иванович Пирогов (1810–1881), големиот руски лекар; и Фридрих Роберт Фаелман (1798–1850), иницијатор на естонскиот национален еп, Калевипоег. Патот до долниот дел на градот се протега преку Ангелов мост, или „Англиски мост“, изграден помеѓу 1814 и 1816 година. Релјеф со портрет во средината го комеморира првиот ректор на повторно основаниот универзитет во 1802 година, Георг Фридрих Папагал (1767–1852), и го носи натписот„Слободното време ги обновува моќите“. Исто така, на Томемеги се наоѓаат седиштето на Врховниот суд на Естонија, опсерваторијата Дорпат, изградена во 1811 година, универзитетските училници и стариот анатомски театар на универзитетот. Поврзано Список на катедрали во Естонија Наводи Надворешни врски Урнатините на катедралата Тарту Историски музеј на Универзитетот Тарту Tartu.ee: Tartu Toomkirik (на естонски) Dorpat.ru: Домский собор (на руски) 58°22′48.7″N 26°42′54″E