Annobón

Annobón (İspanyolca telaffuz: [anoˈβon]; Portekizce: Ano-Bom) Ekvator Ginesi’nin bir ilidir. Bu il, Gine Körfezi’nde yer alan Annobón Adası ve ona bağlı küçük adacıklardan oluşur. Annobón, Ekvator Ginesi’nin hem alan hem de nüfus bakımından en küçük ilidir. 2015 nüfus sayımına göre Annobón’da 5.323 kişi yaşamaktadır, bu rakam 2001 sayımında kaydedilen 5.008 kişiden küçük bir artışı temsil eder. Resmi dil İspanyolca’dır, ancak ada sakinlerinin çoğu Portekizce bir kreol formu konuşur. Adanın ana endüstrileri balıkçılık ve ormancılıktır. Annobón, ülkenin Atlantik Okyanusu’nun Güney Yarımküre’sinde yer alan tek adasıdır. İl başkenti, adanın kuzey tarafındaki San Antonio de Palé’dir; diğer kasaba ise eskiden San Pedro olarak bilinen Mabana’dır. Yol istasyonu nispeten güvenlidir ve bazı geçen gemiler, Annobón’un sunduğu bol su ve taze erzak temininden faydalanmak için burayı kullanır. Ancak, Ekvator Ginesi’nin geri kalanıyla düzenli bir gemi servisi yoktur ve gemiler birkaç ayda bir uğrar. İsim Annobón adı, Portekizce Portekizce: ano bom iyi yıllar ifadesinden gelir. Ada, 1473’te Yılbaşı’nda Portekizliler tarafından keşfedildiği için bu adı almıştır. İl, daha önce Anno Bom veya Annabona olarak bilinirdi. Francisco Macías Nguema yönetiminin son yıllarında ada, Portekizce Portekizce: papagaio papağan} kelimesinden türeyen Pigalu veya Pagalu olarak adlandırılmıştır. Tarih Ada, 1 Ocak 1473’te Portekizliler tarafından keşfedildi; adını bu tarihten (“Yeni Yıl”) almıştır. Ancak, İspanyol kaşif Diego Ramirez de la Diaz adayı 1470'te ilk kez gördü ve San Antonio adını verdi. Ada, 1474'ten itibaren Portekizliler tarafından kolonileştirilene kadar görünüşe göre ıssızdı; kolonizasyon özellikle Angola'dan São Tomé Adası üzerinden getirilen Afrikalılarla gerçekleşti. Bu köleler (Portekizlilerin escravos de regate dediği kişiler), Annobón toplumunun ilk üyeleri olarak kabul edilir. On altıncı yüzyılın başlarında, bu kölelerden birçoğu Avrupalılarla evlenmeye başladı ve özgürlüğe kavuşacak köleler anlamına gelen forros olarak adlandırılan yeni nesiller doğurdu. Forros, kendine özgü bir kimlik ve sosyo-ekonomik güçler geliştirmeye başladı. Bu dönemde Annobón Kreolü dili de ortaya çıktı. Ada, 1778 El Pardo Antlaşması ile İspanya'ya devredildi. Antlaşma, İspanya'ya Annobón ve Fernando Po (şimdi Bioko) adaları ile Nijer ve Ogooué arasındaki Gine kıyısını kontrol etme hakkı verdi; buna karşılık İspanya, Tordesillas Antlaşması ile belirlenen çizginin batısındaki Brezilya topraklarının Portekiz işgalini kabul etti. Böylece oluşan İspanyol kolonisi sonunda İspanyol Ginesi olarak bilinecekti. Adanın halkı bu düzenlemeye karşı çıktı ve İspanyollara düşmanlık gösterdi. Devir teslimden sonra İspanyol bayrağı İspanyol egemenliğini onaylamak için çekildiğinde, ada sakinleri isyan etti; kısmen bayraklarında köpekler olduğu için (aslında tasarım aslanları temsil ediyordu) onları sapkın olarak gördükleri için yeni gelenleri kovdular. Geleneklerine göre cadıları denize atma geleneğine uygun olarak onları sürdüler. Ardından bir anarşi durumu ortaya çıktı ve ada, on gemi adaya ulaşana kadar geçen süre boyunca her biri valilik görevini yürüten beş yerli tarafından oluşturulan bir organ tarafından yönetildi. Bu özerk yönetim, hem İspanya hem de Portekiz tarafından hak iddia edilmesine rağmen devam etti ve 19. yüzyılın sonlarında İspanya'nın otoritesi yeniden kurulana kadar sürdü. Ada, 1909'a kadar kısa bir süre Elobey, Annobón ve Corisco kolonisi'nin bir parçası oldu. İngilizler, 1801'de “St Antony”de bir kale inşa etti ve bu kale 1827'de İspanyol hükümetinden alınan bir kira ile yasallaştırıldı. Üs, İngilizler tarafından Atlantik köle ticaretini bastırmak için kullanıldı. Francisco Macías Nguema yönetiminin son yıllarında, Ekvator Ginesi'nin ilk cumhurbaşkanı döneminde ada Pigalu veya Pagalu olarak adlandırıldı. Halk, Ekvator Ginesi'nde kendilerine karşı önyargı olduğunu hissetti ve bazıları ayrılıkçı hareketleri savunmaya başladı. 1993'te merkezi hükümet adayı izole etti, yabancıları ve insani yardım kuruluşlarını kovdu. Halk isyan etti ve valinin konutuna saldırdı. Hükümet iki adli olmayan infazla yanıt verdi. Uluslararası baskı gerginlikleri hafifletti ve siyasi mahkumlar serbest bırakıldı. Bu küçük ada, büyük ölçüde Ekvator Ginesi'nin Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu’nun 1996’da kurulmasından hemen sonra gözlemci statüsü istemesine neden oldu; bu, 1998’de Portekiz dışişleri bakanı Jaime Gama’nın Ekvator Ginesi’ni ziyaretine yol açtı. Tarihi, etnografik ve dini kimliği il bayrağına yansımıştır. 2006’da Ekvator Ginesi, São Tomé ve Príncipe’nin yardımıyla gözlemci statüsü kazandı. İnsan hakları ihlalleri nedeniyle ülkeyi izole etmek isteyen uluslararası baskıya rağmen, tam üyelik için lobi yapmaya devam etti ve 2014’te Portekizce konuşan Afrika’nın aktif desteğiyle tam üye oldu; Portekizce resmi dil olarak yeniden kabul edildi. Coğrafya ve Jeoloji Annobón, Kamerun hattı’nın bir parçası olan sönmüş bir volkandır; Gabon’daki Cape Lopez’in yaklaşık 220 mil (350 km) batısında ve São Tomé Adası’nın 110 mil (180 km) güneybatısında yer alır. Ana ada yaklaşık 4 mil (6,4 km) uzunluğunda ve 2 mil (3,2 km) genişliğindedir ve yaklaşık 6+3⁄4 milkare (17 km2) bir alana sahiptir, ancak çevresinde Santarém gibi küçük kayalık adacıklar bulunur. Merkezindeki krater gölü Lago A Pot olarak adlandırılır ve en yüksek zirvesi Quioveo, 598 metre (1.962 ft) yükselir. Ada, yemyeşil vadiler ve dik dağlarla karakterizedir; zengin ormanlar ve bereketli bitki örtüsüyle kaplıdır. Annobón sık sık “Gine Körfezi’nde” olarak tanımlanır, ancak Uluslararası Hidrografi Örgütü tarafından belirlenen Gine Körfezi'nin resmi sınır çizgisi aslında adanın kuzeyinden geçer. Flora ve Fauna Başlangıçta, Gabon kıyısından 335 km (208 mi) uzaktaki bu küçük ekvator adası ıssızdı ve büyük bir biyolojik çeşitliliğe sahipti. Kolonizasyonla birlikte, ada sakinleri kambur balinaları ve yavrularını以及其他cetaceanları adanın yakınında zıpkınlarla avlamak için sal veya “cayuco” (kano benzeri tekneler) kullandı. Annobón beyaz gözü ve Annobón cennet sinek kapanı, adaya özgü ötücü kuşlardır (ötücü kuşlar); aynı şekilde São Tomé bronz ense güvercini de endemiktir. Ayrıca üreyen siyah noddiler vardır. Adada 29 kuş türü bulunur (örneğin Annobón baykuşu) ve BirdLife International tarafından Önemli Kuş Alanı (IBA) olarak belirlenmiştir. Ayrıca iki yarasa türü (biri endemik); sürüngenler (beş endemik): bir yılan, üç geko, iki skink kertenkele, üç deniz kaplumbağası; nehir balıkları: 18 tür (biri endemik); sivrisinekler, akrepler ve dev kırkayaklar bulunur. Tanıtılan hayvanlar arasında balık, beç tavuğu, sıçanlar, köpekler ve kediler yer alır. Adada yerli memeli yırtıcılar yoktur. Çevredeki denizde köpekbalıkları bulunur. 208 damarlı bitki türü vardır (bunların %15'i endemiktir); bunlar arasında “yukarı işaret eden” baobab, ceiba (cayuco yapımı için kullanılır), ficus, eğrelti otları ve ağaç eğrelti otları ile büyük yosun kütleleri yer alır. Yönetim İlin başkenti San Antonio de Palé'dir (eski adıyla St Antony). Adada üç topluluk konseyi (Consejos de Poblados) bulunur: Anganchi, Aual ve Mabana. Demografi Ada, 19. yüzyılın çoğu boyunca tahmini 3000 nüfusa sahipti. 2013'te Annobón'un nüfusu 5323 kişiydi. Diller Adanın ana dili, Annobón Kreolü, Fa d'Ambu veya Falar de Ano Bom (Portekizce Annobón konuşması) olarak bilinen bir Portekizce kreol'dur. Portekizce kreol, Annobón'da tüm alanlarda yaygın olarak kullanılır; hükümet ve eğitim hariç, burada İspanyolca kullanılır. İspanyolca, Annobón'da pek konuşulmaz. Kreolize olmayan Portekizce yerel Katolikler tarafından litürjik dil olarak kullanılır. Şubat 2012'de, Ekvator Ginesi dışişleri bakanı, Uluslararası Portekiz Dili Enstitüsü (IPLI) ile Ekvator Ginesi'nde Portekizce'nin tanıtımı konusunda bir anlaşma imzaladı. Portekizce'nin kabulü, 13 Temmuz 2007'de Ekvator Ginesi Devlet Başkanı'nın duyurusu ve 2010'da Portekizce'yi Cumhuriyet'in resmi dili olarak belirleyen Anayasa Yasası'nı takip etti. IPLI tarafından Annobón'da yapılan sosyolinguistik bir çalışma, São Tomé ve Príncipe, Cape Verde ve Gine-Bissau'daki Portekizce kreol konuşan topluluklarla güçlü bağlantılar ortaya koydu. Etnisite Adanın sakinleri, Portekiz ve Angola kökenlerinin karışımıdır ve biraz da İspanyol katkısı bulunur. İlk dönemdeki İspanyol karşıtı duygu, anakaradan Ekvator Ginesi'nden izolasyon ve adadan sadece 175 kilometre (109 mi) uzakta olan São Tomé ve Príncipe'ye yakınlık, adanın Portekiz ile kültürel bağlarını korumasını sağlamıştır. Kültürü, São Tomé ve Afrika'daki Afro-Portekiz halklarının kültürüne çok benzer. Nüfus Katolik’tir, ancak bir tür senkretizmle birlikte, ve dindarlık yerel yaşam tarzının merkezi bir özelliğidir. Din Ekvator Ginesi’nin geneli gibi, Annobón’da da çoğunluk Hristiyanlık’a, özellikle Portekiz kültüründen güçlü bir şekilde etkilenen Roma Katoliklerine bağlıdır. Adadaki ibadet yerleri arasında bir Roma Katolik misyonu ve bir Tanrı Meclisleri kilisesi bulunur. Ekonomi Annobón, Ekvator Ginesi için stratejik öneme sahiptir; çünkü ada sayesinde Ekvator Ginesi hükümeti, komşusu São Tomé ve Príncipe’nin güneyinde geniş deniz alanları üzerinde hak iddia eder (ki bu ülke Ekvator Ginesi’nin ana kara kütlesinin güneyinde yer alır). Gine Körfezi’ndeki petrol, Ekvator Ginesi ekonomisinin %80’inden fazlasını temsil eder, ancak mevcut rezervlerden gelen供应ların bazı kaynaklara göre 2020’den önce tükenmesi tahmin ediliyordu. Şu anda São Tomé’de sondaj yapılmasa da, deniz sınırları içinde tahmini 34 milyar varil (5,4×109 m3) petrol olduğu düşünülüyor. Ekvator Ginesi, Annobón’u çevreleyen, 1°K’dan neredeyse 5°G’ye ve 2°D’dan 7°D’ye uzanan geniş bir deniz alanında hidrokarbon arama ve üretme hakkını iddia eder; bu alan, Ekvator Ginesi’nin geri kalan tüm kara ve deniz sınırlarından daha büyüktür. Adada, anakaradan Ekvator Ginesi’nden gelen turistler için 55 odalı bir otel bulunmaktadır. Altyapı Adada sadece bir okul vardır ve elektrik ile temiz içme suyu gibi temel hizmetler kıt veya tutarsızdır. ada havalimanı son on yılda inşa edilmiş olsa da, çoğu sakin adadan ayrılmak için ancak haftalık feribotu veya ayda bir veya iki kez gelen bir gemide yer bulmayı göze alabilir. Annobón Havalimanı ve Annobón Limanı, 2010’da adanın kuzey ucunda açıldı. 2015’te bir grup şirket, ada kasabalarına ve havalimanına elektrik sağlamak için güneş panelleri kurdu; bu, Ekvator Ginesi’nin ‘Horizon 2020’ geliştirme projesinin bir parçasıydı. Aksi takdirde adanın elektrik ihtiyacı, ithal dizel yakıtla çalışan dizel jeneratörlerle karşılanır. Çevre Çeşitli kaynaklara göre, Annobón'un uzak adasında, en azından 1980'ler ve 1990'lar boyunca büyük ölçekli zehirli atık dökümü olduğuna dair kanıtlar vardır. 28 Ağustos 2006 tarihli Der Spiegel Alman baskısı, Ekvator Ginesi hükümetinin İngiltere ve ABD şirketlerine 10 milyon metrik ton zehirli atık ve 7 milyon metrik ton radyoaktif atık'ı Annobón adasına gömmeleri için izin sattığını bildirdi. Ekvator Ginesi Devlet Başkanı Teodoro Obiang Nguema Mbasogo'nun, yenilenen izinler için yılda 200 milyon ABD doları aldığı iddia ediliyor; bu arada Annobón nüfusu aşırı yoksulluk içinde yaşıyor. Rapor, aynı zamanda adanın tüm ekosisteminin bu büyük atık dökümü nedeniyle çökme noktasına geldiğine dair kanıtlar sundu. Ayrılıkçılık 8 Temmuz 2022'de Ambô Legadu hareketi, Ekvator Ginesi'nden tek taraflı bağımsızlık ilanı yaparak Annobón Cumhuriyeti'nin kurulduğunu ilan etti. Hareket, 1990'larda adada gerçekleşen protestolara katılan bireyler tarafından kurulan İspanya merkezli bir ayrılıkçı grup tarafından yönetiliyor. Bu kişilerden biri olan Orlando Cartagena Lagar, kendini ilan eden cumhuriyetin başbakanı olarak atandı. Bu bildiriden beri, Ekvator Ginesi hükümeti tarafından keyfi tutuklamalar arttı; birçok yerel halk, bu baskınları muhalefeti bastırmak için daha geniş bir kampanyanın parçası olarak görüyor. Yetkililer sık sık yerel aktivistleri Ambô Legadu hareketiyle ilişkilendiriyor. 14 Mayıs 2024'te Annobón Cumhuriyeti, Temsil Edilmeyen Uluslar ve Halklar Örgütü (UNPO) üyesi olarak kabul edildi. Notlar Kaynakça Özel Genel Baynes, T.S., (Ed.) (1878). "Anno Bom". Encyclopædia Britannica. 2 (9. bas.). New York: Charles Scribner's Sons. s. 72. Chisholm, Hugh, (Ed.) (1911). "Annobon". Encyclopædia Britannica. 2 (11. bas.). Cambridge University Press. s. 74.