ساعت بیگ بن

بیگ بِن (به انگلیسی: Big Ben) دومین و معروف‌ترین برج ساعت جهان و یکی از مشهورترین نمادهای شهر لندن است که در زمان راه‌اندازی بزرگ‌ترین بود. این ساعت عظیم در برج الیزابت واقع در کاخ وست‌مینستر قرار دارد. بیگ بن از سال ۱۸۵۹ به‌عنوان نمادی از دقت و اعتماد در زمان‌سنجی شناخته می‌شود. این سازه پس از برج ساعت مکه در عربستان سعودی دومین برج ساعت بزرگ دنیا می‌باشد. بیگ بن، نام زنگ بزرگ سیزده تنی است که در داخل برج قرار دارد و سر هر ساعت، نیم ساعت و ربع ساعت به صدا در می‌آید. برج ساعت بیگ بن، در بریتانیا، رسماً به نام «برج سنت استفان کاخ وست‌مینستر»، شناخته می‌شد. برجی که بیگ بن بر روی آن قرار دارد تا سال ۲۰۱۲ همچنین برج ساعت (Clock Tower) نیز خوانده می‌شد ولی در آن سال به مناسبت شصتمین سالگرد تاجگذاری ملکه الیزابت دوم به برج الیزابت (Elizabeth Tower) تغییر نام داده شد. برج ساعت بیگ بن لندن، از سطح زمین، ۹۶ متر ارتفاع دارد. ساعت این برج که دارای چهار جهت است، ۵۴/۹ متر از سطح زمین ارتفاع دارد. پس از آنکه کاخ وست مینستر در آتش‌سوزی ویرانگری در تاریخ ۲۲ ماه اکتبر سال ۱۸۳۴ میلادی از بین رفت، چارلز بری، معمار معروف انگلیسی، ساخت مجدد این کاخ را شروع کرد و یک برج ساعت برای ضلع شمال شرقی کاخ در نظر گرفت. با وجود اینکه ته‌بنای برج بیگ بن، به همراه ساختمان کاخ، در سال ۱۸۳۴ نهاده شد، اما خود برج ۱۳ سال بعد در سال ۱۸۵۶ ساخته شد. این سازه توسط ادموند بکت دنیسون و جرج ایری، اخترشناس سلطنتی، طراحی شد و توسط ادوارد جان دنت و فردریک دنت ساخته شد. این ساعت به‌خاطر دقت و قابلیت اعتمادش شناخته می‌شود و می‌توان آن را با افزودن یا برداشتن پنی‌های پیش از اعشاری‌شدن از آونگ تنظیم کرد. زنگ بزرگ توسط ریخته‌گری ناقوس وایت‌چپل ساخته شد و ۱۳٫۵ تن بزرگ (۱۳٫۷ تن؛ ۱۵٫۱ تن کوچک) وزن دارد. نام مستعار آن از سِر بنجامین هال، مرد قدبلندی که بر نصب آن نظارت داشت، گرفته شده است. چهار ناقوس ربعی نیز وجود دارند که هر ربع ساعت به صدا درمی‌آیند. بیگ بن یک نماد فرهنگی بریتانیا است. این سازه از نمادهای برجستهٔ بریتانیا و مردم‌سالاری پارلمانی به‌شمار می‌رود و اغلب در نمای آغازین فیلم‌هایی که در لندن ساخته می‌شوند، استفاده می‌شود. این سازه از سال ۱۹۷۰ بخشی از یک ساختمان فهرست‌شده درجه یک بوده و در سال ۱۹۸۷ از سوی یونسکو به‌عنوان میراث جهانی ثبت شد. میان سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ ساعت و برج بازسازی شدند و در این مدت ناقوس‌ها خاموش بودند (به‌جز چند استثنا). برج تاریخچه برج الیزابت که در آغاز «برج ساعت» نام داشت و در میان مردم با نام «بیگ بن» شناخته می‌شود، بخشی از طرح چارلز بَری برای ساخت کاخ تازهٔ وست‌مینستر بود که پس از آتش‌سوزی پارلمان در ۱۶ اکتبر ۱۸۳۴ ساخته شد. اگرچه بَری معمار اصلی کاخ نئوگوتیک بود، اما برای طراحی برج ساعت به آگوستوس پیوجین روی آورد. طرح برج شباهت زیادی به طرح‌های پیشین پیوجین دارد، از جمله طرحی برای عمارت اسکارزبریک در لانکاشر. ساخت برج در ۲۸ سپتامبر ۱۸۴۳ آغاز شد. پیمانکاران ساخت توماس گریسل و مورتون پیتو بودند. در بایگانی پارلمان مالهٔ یادبودی نگهداری می‌شود که نشان می‌دهد امیلی، خواهر زنِ پسر پیتو، افتخار گذاشتن نخستین سنگ را بر عهده داشته است. این آخرین طراحی پیوجین پیش از فروپاشی روانی و مرگش در ۱۸۵۲ بود. او خود در همان زمان نوشت: «هیچ‌وقت در زندگی‌ام به اندازهٔ کاری که برای آقای بَری انجام دادم، سخت کار نکردم، فردا همهٔ طرح‌هایم برای تکمیل برج ناقوسش را تحویل می‌دهم و این زیباست». طراحی این برج در سال ۱۸۵۹ تکمیل شد و به سبک معماری نوزایی گوتیک پیوجین ساخته شد. ارتفاع آن ۳۱۶ فوت (۹۶٫۳ متر) است و به‌عنوان سومین برج ساعت بلند بریتانیا شناخته می‌شود. صفحه‌های آن ۱۸۰ فوت (۵۴٫۹ متر) بالاتر از سطح زمین قرار دارند. پایهٔ برج مربعی به طول ۴۰ فوت (۱۲٫۲ متر) در هر ضلع است و بر پی‌های بتنی ۱۲ فوت (۳٫۷ متر) ضخیم استوار است. این برج با آجر ساخته شده و بیرون آن با سنگ آهک زردرنگ انستون از یورکشایر جنوبی پوشیده شده و بالای آن با نوکی پوشیده از صدها کاشی چدنی است. پلکان مارپیچی آن ۲۹۰ پلهٔ سنگی دارد که به اتاق ساعت می‌رسد، سپس ۴۴ پله تا ناقوسخانه و ۵۹ پلهٔ دیگر تا بالای نوک برج. بالای ناقوسخانه و چراغ آیرتون ۵۲ سپر وجود دارد که با نمادهای ملی چهار کشور بریتانیا تزیین شده‌اند: گل رز سرخ و سفید سلسله تودور از انگلستان، خار گل اسکاتلند، شبدر ایرلند شمالی و تره‌فرنگی ولز. همچنین انارِ کاترین آراگون، همسر نخست هنری هشتم از خاندان تودور؛ دروازه‌بند که نماد هر دو مجلس پارلمان است و فلو-دو-لیس که یادگار دوران ادعای پادشاهان انگلیسی بر تاج‌وتخت فرانسه است. یک کانال تهویه از سطح زمین تا ناقوسخانه امتداد دارد که اندازهٔ آن ۱۶ فوت (۴٫۹ متر) در ۸ فوت (۲٫۴ متر) است. این کانال توسط دیوید بازول رید، که به «پدربزرگ تهویه مطبوع» معروف بود، طراحی شد. هدف آن کشاندن هوای خنک و تازه به درون کاخ وست‌مینستر بود، اما در عمل مؤثر نبود و تا حدود سال ۱۹۱۴ به‌عنوان دودکش استفاده می‌شد. در بازسازی‌های ۲۰۱۷–۲۰۲۱ یک آسانسور در این کانال نصب شد. پی‌های برج بر لایه‌ای از شن قرار دارد و زیر آن خاک‌رس لندن است. به‌دلیل همین خاک نرم، برج کمی به سمت شمال‌غربی خم شده است، حدود ۲۳۰ میلیمتر (۹٫۱ اینچ) در ارتفاع ۵۵ متری، که شیبی تقریباً برابر با ۱⁄240 ایجاد می‌کند. این مقدار شامل حداکثر انحنای برنامه‌ریزی‌شدهٔ ۲۲ میلی‌متری ناشی از حفاری گسترش خط جوبیلی نیز هست. در دههٔ ۱۹۹۰ هزاران تُن بتن زیر برج پمپاژ شد تا آن را هنگام ساخت بخش وست‌مینستر خط جوبیلی متروی لندن پایدار کند. در نوک برج، انحراف آن حدود ۵۰۰ میلیمتر (۲۰ اینچ) است. کارشناسان باور دارند که این کجی تا ۴٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ سال آینده مشکلی ایجاد نخواهد کرد. چراغ آیرتون در سال ۱۸۷۳ افزودهٔ تازه‌ای به برج اضافه شد. اکتن اسمی آیرتون، که آن زمان نخستین کمیسر کارها و ساختمان‌های عمومی بود، چراغ آیرتون را طراحی کرد. این چراغ بالای ناقوسخانه قرار دارد و هر زمان که مجلس عوام پس از تاریکی جلسه داشته باشد روشن می‌شود. این چراغ از سراسر لندن دیده می‌شود. در آغاز به‌سمت کاخ باکینگهام می‌تابید تا ملکه ویکتوریا بتواند از پنجره نگاه کند و ببیند که مجلس عوام در حال کار است. اتاق زندان در داخل برج، اتاقی با روکش چوب بلوط به نام «اتاق زندان» وجود دارد که تنها از طریق مجلس عوام قابل دسترسی است و ورودی مستقیمی از برج ندارد. آخرین بار در سال ۱۸۸۰ استفاده شد، زمانی که چارلز برَدلُو، فردی ناخداباور و نمایندهٔ تازه‌انتخاب‌شدهٔ مجلس عوام بریتانیا از نورث‌همپتون، توسط داروغهٔ مجلس عوام زندانی شد، زیرا او در برابر ادای سوگند مذهبی وفاداری به ملکه ویکتوریا اعتراض کرده بود. به‌طور رسمی، داروغهٔ مجلس عوام همچنان اختیار بازداشت دارد، اختیاری که از سال ۱۴۱۵ تاکنون برقرار بوده است. با این حال، این اتاق اکنون در اختیار کمیتهٔ دادخواست‌ها است که بر دادخواست‌های ارائه‌شده به پارلمان نظارت می‌کند. نام روزنامه‌نگاران در دوران ملکه ویکتوریا این برج را «برج سنت استیون» می‌نامیدند. چون نمایندگان مجلس در آغاز در تالار سنت استیون می‌نشستند، این روزنامه‌نگاران هر چیزی مربوط به مجلس عوام را «اخبار از سنت استیون» می‌نامیدند، عبارتی که هنوز هم در گزارش‌های سیاسی زبان ولزی با عنوان «سان استفان» به‌کار می‌رود. کاخ وست‌مینستر بخشی به نام برج سنت استیون دارد که بالای ورودی عمومی واقع شده است. در ۲ ژوئن ۲۰۱۲ مجلس عوام به پیشنهاد تغییر نام از «برج ساعت» به «برج الیزابت» به‌افتخار ملکه الیزابت دوم در سال یوبیل الماس او رأی موافق داد، زیرا برج بزرگ غربی موسوم به برج ویکتوریا پیش‌تر در یوبیل الماس ملکه ویکتوریا به نام او تغییر یافته بود. در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۲ مجلس عوام این تغییر نام را تأیید کرد. دیوید کامرون، نخست‌وزیر وقت بریتانیا، تغییر نام را در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲ اعلام کرد. این رویداد با برگزاری مراسم نام‌گذاری مشخص شد که در آن جان برکو، رئیس وقت مجلس عوام، لوح یادبودی را در محوطهٔ سبز کنار برج رونمایی کرد. ساعت صفحه‌ها آگوستوس پیوجین هنگام طراحی صفحه‌های ساعت از ساعت‌ساز بنجامین لوئیس وولیامی الهام گرفت. هر صفحه از قطعات چدن ساخته شده که با پیچ به هم متصل شده‌اند. قطر کل قاب ۲۲٫۵ فوت (۶٫۹ متر) است و این صفحات را در جایگاه سومین صفحهٔ بزرگ در بریتانیا قرار می‌دهد. هر صفحه شامل ۳۲۴ قطعه شیشهٔ اُپال‌مانند است. در آغاز، این صفحه‌ها با چراغ‌های گاز از پشت روشن می‌شدند، ابتدا فقط زمانی که پارلمان در جلسه بود، اما از سال ۱۸۷۶ به‌طور مرتب از غروب تا سحر روشن نگه داشته شدند. در آغاز قرن بیستم لامپ‌های برقی جایگزین شدند. حاشیه‌های تزئینی صفحه‌ها با طلاکاری آراسته شده‌اند. در پایین هر صفحه، کتیبه‌ای لاتین نوشته شده است: DOMINE SALVAM FAC REGINAM NOSTRAM VICTORIAM PRIMAM، به‌معنای «ای خداوند، ملکه ویکتوریا نخست ما را در امان دار». برخلاف صفحه‌های ساعت با عدد رومی که عدد ۴ را به‌صورت IIII نشان می‌دهند، صفحه‌های بیگ بن «۴» را به‌صورت IV نمایش می‌دهند. عقربهٔ ساعت از فلز توپ و عقربهٔ دقیقه از مس ساخته شده‌اند و به‌ترتیب ۸٫۷۵ فوت (۲٫۷ متر) و ۱۴ فوت (۴٫۳ متر) طول دارند. هنگام تکمیل، صفحه‌ها و عقربه‌ها به رنگ «آبی پروسی» بودند، اما در دههٔ ۱۹۳۰ برای پوشاندن آثار آلودگی هوا در بریتانیا سیاه‌رنگ شدند. طرح رنگی اصلی در جریان بازسازی‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ دوباره بازگردانده شد. بررسی لایه‌های رنگ نشان داد که در طول ۱۶۰ سال دست‌کم شش طرح رنگی متفاوت استفاده شده بود. شیشه‌های ویکتوریایی نیز برداشته و با نسخه‌های بازتولیدشدهٔ وفادار به اصل که در آلمان توسط شیشه‌سازان کارخانه لامبرتس ساخته شدند، جایگزین شدند. سازوکار سازوکار ساعت به دقت و قابل‌اعتماد بودن مشهور است. طراحان آن ادموند بکت دنیسون، وکیل و ساعت‌شناس آماتور، و جرج ایری، اخترشناس سلطنتی، بودند. ساخت آن به ساعت‌ساز ادوارد جان دنت سپرده شد و پس از مرگ او در ۱۸۵۳، پسرخوانده‌اش فردریک دنت کار را در ۱۸۵۴ به پایان رساند. چون برج تا سال ۱۸۵۹ تکمیل نشد، دنیسون زمان داشت تا پیش از نصب در آوریل آن سال آزمایش کند. او به‌جای استفاده از گریزِ مرده و محرک وسطی که در طراحی اولیه بود، یک گریزِ وزنی سه‌شاخهٔ دوبل ابداع کرد که بهترین جدایی را میان آونگ و سازوکار ساعت فراهم می‌آورد و اثر باران، باد و برف را بر صفحه‌ها کاهش می‌داد. دنیسون هرگز اختراع خود را ثبت نکرد و این سازوکار خیلی زود به معیار استاندارد همهٔ ساعت‌های برج باکیفیت تازه بدل شد. بالای آونگ، دسته‌ای کوچک از پنی‌های پیش از اعشاری‌شدن قرار دارد که برای تنظیم زمان ساعت استفاده می‌شود. افزودن یک سکه باعث می‌شود مرکز جرم آونگ اندکی بالا برود و طول مؤثر میلهٔ آونگ کاهش یابد و در نتیجه سرعت تاب‌خوردن آونگ بیشتر شود. افزودن یا برداشتن یک پنی، سرعت ساعت را به‌اندازهٔ ۰٫۴ ثانیه در روز تغییر می‌دهد. گاهی سکه‌های دیگر هم روی آونگ گذاشته شده‌اند؛ برای نمونه در سال ۲۰۰۹ سه پنی با یک سکهٔ یادبود پنج پوندی جایگزین شدند که به‌مناسبت بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ ضرب شده بود. بیگ بن زمان را با دقت چند ثانیه در هفته نگه می‌دارد. این ساعت به‌صورت دستی و در سه نوبت در هفته کوک می‌شود (هر بار حدود یک ساعت و نیم زمان می‌برد). نگهبان ساعت مسئول رسیدگی به سازوکار آن و همچنین نظارت بر همهٔ امور نگهداری در کاخ است. گروهی از ساعت‌شناسان به‌طور ۲۴ ساعته آمادهٔ رسیدگی به ساعت در مواقع اضطراری هستند. در ۱۰ مه ۱۹۴۱، یک روز پیش از پایان بلیتس در جنگ جهانی دوم، حملهٔ هوایی لوفت‌وافه آلمان نازی دو صفحهٔ ساعت و بخش‌هایی از سقف پله‌ای برج را آسیب زد و تالار مجلس عوام را نابود کرد. معمار سِر جایلز گیلبرت اسکات بلوکی پنج‌طبقهٔ تازه طراحی کرد که دو طبقهٔ آن به تالار کنونی مجلس اختصاص دارد. این تالار نخستین بار در ۲۶ اکتبر ۱۹۵۰ استفاده شد. با این حال، ساعت در سراسر بلیتس دقیق کار می‌کرد و ناقوس‌هایش به صدا درمی‌آمدند. خرابی‌ها و رخدادهای دیگر سدهٔ نوزدهم پیش از ۱۸۷۸: ساعت برای نخستین بار در تاریخ خود «به‌خاطر بارش سنگین برف روی عقربه‌های صفحهٔ ساعت» از کار افتاد. ۲۱ اوت ۱۸۷۷ – ژانویهٔ ۱۸۷۸: ساعت برای سه هفته متوقف شد تا برج و سازوکار آن تمیز و تعمیر شوند. چرخ گریز قدیمی جایگزین شد. سدهٔ بیستم فوریهٔ ۱۹۰۰: انباشته‌شدن سنگین برف روی یکی از صفحه‌ها حرکت عقربهٔ ساعت را کند کرد و باعث شد ساعت حدود هشت ساعت از کار بیفتد. ۱۹۱۶: به‌مدت دو سال در جریان جنگ جهانی اول، ناقوس‌ها خاموش بودند و صفحه‌های ساعت در شب روشن نمی‌شدند تا زیپلینهای امپراتوری آلمان نتوانند از آن برای هدایت استفاده کنند. ناقوس‌ها ساعت ۱۱:۰۰ صبح یازدهم نوامبر ۱۹۱۸، هم‌زمان با پایان جنگ، دوباره به صدا درآمدند. ۲۹ دسامبر ۱۹۲۷: انباشت برف روی یکی از صفحه‌ها ساعت را متوقف کرد. زمستان ۱۹۲۸: برف سنگین چند ساعتی ساعت را از کار انداخت. ۲ آوریل ۱۹۳۴: ساعت از ۷:۱۶ بامداد تا ۱:۱۵ بعدازظهر از کار افتاد و سپس تعمیر شد. ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۶: یک نقاش در اتاق ساعت نردبانی را به شفتِ محرکِ عقربه‌ها تکیه داد و ساعت از ۸:۴۷ بامداد تا ۱۰:۰۰ صبح متوقف شد. ۱ سپتامبر ۱۹۳۹: هرچند ناقوس‌ها همچنان به صدا درمی‌آمدند، اما برای جلوگیری از هدایت خلبانان بمب‌افکن در دوران بلیتس، صفحه‌های ساعت در طول جنگ جهانی دوم شب‌ها روشن نمی‌شدند. ۱۰/۱۱ مه ۱۹۴۱: ساعت در یک یورش هوایی آلمان آسیب دید؛ یا بر اثر بمب کوچک یا بر اثر گلولهٔ پدافند ضدهوایی بریتانیایی. سنگ‌تراشی و آهن‌کاری تزئینی آسیب دید و شیشهٔ صفحهٔ جنوبی شکست. آن زمان آسیب‌ها تعمیر شد، اما در بازسازی بزرگ از ۲۰۱۷ مشخص شد برج بیش از آنچه تصور می‌شد آسیب دیده و آزبست، رنگ سربی و شیشهٔ شکسته کشف شد؛ بنابراین هزینهٔ بازسازی از برآورد ۲۹ میلیون پوند به نزدیک ۸۰ میلیون پوند افزایش یافت. ۳–۴ ژوئن ۱۹۴۱: ساعت از ۱۰:۱۳ شب تا ۱۰:۱۳ صبحِ روز بعد متوقف شد؛ چون کارگری که در حال تعمیر آسیب‌های حملات هوایی روی صفحه بود، چکشی را بیش‌ازحد نزدیک سازوکار جا گذاشته بود. ۹ دسامبر ۱۹۴۴: عقربه‌ها به‌علت نقص فنی از حرکت ایستادند. قطعهٔ شکستهالگو:Zero width joiner— فنر تعلیق آونگالگو:Zero width joiner— در چند ساعت تعویض شد. ۲۵–۲۶ ژانویهٔ ۱۹۴۵: سرمای بسیار شدید، بوش‌های لاستیکی چکش‌های ناقوس‌های ربع‌ساعت را یخ زد و از ۹:۰۰ شبِ ۲۵ ژانویه تا ۹:۰۰ شب روز بعد مانع به‌صدا درآمدن آن‌ها شد؛ بی‌بی‌سی در این فاصله پیپ‌ها را پخش کرد. ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۷: بوش‌های لاستیکی چکش‌های ناقوس‌های ربع‌ساعت دوباره پیش از نیمه‌شب یخ زد و صدا خفه شد، هرچند مشکل تا صبح حل شد. ۱۲ اوت ۱۹۴۹: ساعت پس از نشستن گله‌ای سار روی عقربهٔ دقیقه، چهار و نیم دقیقه کند شد. ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۵۵: ساعت در ۳:۲۴ بامداد به‌علت توده‌های برف روی صفحه‌های شمالی و شرقی از کار افتاد. در داخل این دو صفحه، بخاری‌های برقی کوچکی نصب شد که در سال‌های اخیر به کاهش موارد یخ‌زدگی کمک کرده است. ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۵: طناب کوبهٔ ناقوس ساعت پاره شد و ساعت از ۱۰:۰۰ صبح تا ۵:۰۰ عصر خاموش بود. شب سال نو ۱۹۶۲: برف و یخِ سنگین روی عقربه‌ها باعث کندشدن ساعت شد و طبق طراحیِ سازوکار، آونگ برای جلوگیری از آسیب جدیِ دیگر بخش‌ها از ساعت جدا شد و آزادانه تاب خورد؛ بنابراین، ناقوس‌های سال نو ۱۹۶۳ نه دقیقه دیرتر نواخته شدند. ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۶۵: ناقوس‌ها در زمان تشییع وینستون چرچیل خاموش شدند. ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۸: انباشت برف روی صفحه‌ها حرکت عقربه‌ها را متوقف کرد و ساعت از ۶:۲۸ بامداد تا ۱۰:۱۰ بامداد از کار افتاد. ۵ اوت ۱۹۷۶: تنظیم‌کنندهٔ سرعت ترمز بادیِ سازوکار ناقوس‌نوازی پس از بیش از ۱۰۰ سال استفاده، بر اثر خستگی پیچشی شکست؛ وزنهٔ ۴ تُنی کاملاً کوک‌شده، قرقرهٔ کوک را از سازوکار بیرون کشید و خسارت زیادی وارد شد. ساعت در مجموع طی ۹ ماه، ۲۶ روز خاموش بود و در ۹ مه ۱۹۷۷ دوباره راه افتاد. این طولانی‌ترین وقفه از زمان ساخت بود. در این مدت بی‌بی‌سی رادیو ۴ به‌جای ناقوس‌ها پیپ‌ها را پخش کرد. گرچه بین ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۲ توقف‌های جزئی وجود داشت، وقتی نگهداری ساعت را شرکت قدیمی Thwaites & Reed انجام می‌داد، معمولاً در زمان مجاز دو ساعته برطرف می‌شد و به‌عنوان توقف ثبت نمی‌شد. پیش از ۱۹۷۰ نگهداری را شرکت اصلی دِنت انجام می‌داد؛ و از ۲۰۰۲ به بعد کارکنان پارلمان متولی آن هستند. ۱۱ ژوئن ۱۹۸۴: دو عضو گروه محیط‌زیستی صلح سبز از برج بالا رفتند و به‌مدت ۱۱ ساعت یک صفحه را مسدود کردند. مارس ۱۹۸۶ و ژانویهٔ ۱۹۸۷: مشکل یخ‌زدن بوش‌های لاستیکی چکش‌های ناقوس‌های ربع‌ساعت تکرار شد و صداها خفه شدند. ۳۰ آوریل ۱۹۹۷: ساعت ۲۴ ساعت پیش از انتخابات سراسری متوقف شد و سه هفته بعد دوباره ایستاد. سدهٔ بیست‌ویکم ۲۰ مارس ۲۰۰۴: بیست سال پس از نخستین بالا رفتن از برج، فعالان صلح سبز صفحهٔ ساعت را هفت ساعت مسدود کردند. ۲۷ مه ۲۰۰۵: ساعت در ۱۰:۰۷ شب، احتمالاً به‌علت گرمای هوا، متوقف شد؛ دما در لندن به ۳۱٫۸ درجه سلسیوس (۸۹٫۲ درجه فارنهایت) غیرمعمول رسیده بود. ساعت دوباره راه افتاد اما در ۱۰:۲۰ شب دوباره ایستاد و حدود ۹۰ دقیقه بی‌حرکت ماند و سپس به کار افتاد. ۲۹ اکتبر ۲۰۰۵: سازوکار برای حدود ۳۳ ساعت متوقف شد تا کارهای نگهداری روی ساعت و ناقوس‌هایش انجام شود؛ این طولانی‌ترین توقف نگهداری در ۲۲ سال بود. ساعت ۷:۰۰ صبحِ ۵ ژوئن ۲۰۰۶: «ناقوس‌های ربع‌ساعت» به‌مدت چهار هفته از سرویس خارج شدند چون یاتاقانِ یکی از آن‌ها ساییده شده بود و باید برای تعمیر برداشته می‌شد. در این مدت، بی‌بی‌سی رادیو ۴ به‌جای ناقوس‌های معمول، ضبط آواز پرندگان بریتانیایی را پخش می‌کرد و سپس پیپ‌ها را پخش می‌کرد. ۱۱ اوت ۲۰۰۷: آغاز توقف شش‌هفته‌ای برای تعمیرات. برای نخستین‌بار از زمان نصب، یاتاقان‌های قطارِ ناقوس‌نوازی و کوبهٔ «ناقوس بزرگ» تعویض شد. در طول تعمیرات، ساعت با موتور برقی به حرکت درمی‌آمد. در این مدت نیز بی‌بی‌سی رادیو ۴ پیپ‌ها را پخش می‌کرد. هدف این بود که ساعت تا ۲۰۰ سالِ دیگر بدون نیاز به تعمیرات عمده دقیق کار کند؛ در عمل، این تعمیرات ده سال کفایت کرد. ۱۷ آوریل ۲۰۱۳: ناقوس‌ها به‌عنوان نشانه‌ای از «وقار عمیق و احترام ژرف» در زمان تشییع مارگارت تاچر خاموش شدند. ۲۵ اوت ۲۰۱۵: گروه‌های نگهداری دریافتند ساعت هفت ثانیه تند می‌زند. برای اصلاح، سکه‌هایی از روی آونگ برداشته شد که باعث شد مدتی کندتر کار کند. ۲۱ اوت ۲۰۱۷: آغاز چهار سال خاموشی ناقوس‌ها در طول نگهداری و تعمیر سازوکار ساعت و نیز تعمیرات و بهسازی‌های ساختمان برج. در این مدت، صفحه‌ها، عقربه‌ها و چراغ‌ها برای مرمت برداشته شدند و همیشه دست‌کم یک صفحه — با عقربه‌هایی که با موتور برقی می‌چرخید — سالم، فعال و قابل‌مشاهده باقی می‌ماند. در این مرمت، یک آسانسور هم نصب شد. ۱۰ مه ۲۰۲۳: همهٔ صفحه‌های ساعت در ۱۲:۵۵ ظهر از کار افتاد و بیگ بن در ساعت ۱:۰۰ ظهر ناقوس نزد. عقربه‌ها دوباره راه افتادند، اما ساعت تا ۱:۴۷ بعدازظهر پنج دقیقه عقب بود و سپس اصلاح شد. ۸ مارس ۲۰۲۵: حدود ساعت ۷:۲۴ صبح، مردی ۲۹ ساله به نام دنیل دی از دیوارهٔ برج بالا رفت و روی یک لبه نشست و پرچم فلسطین در دست داشت. او ویدئوها و عکس‌هایی از بالا رفتنش را در اینستاگرام منتشر کرد. دستگیری او به دخالت پلیس، آتش‌نشانان و خدمات فوریت‌های پزشکی نیاز داشت و با استفاده از بالابر متحرک در نیمه‌شب پایین آورده شد و اعتراض ۱۶ ساعته‌اش پایان یافت. مقام‌ها او را به ایجاد آزار عمومی به‌صورت عمدی یا بی‌ملاحظه و ورود غیرمجاز به یک محوطهٔ حفاظت‌شده متهم کردند و دادگاه او برای ۸ ژوئن ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شد. ناقوس‌ها بیگ بن (ناقوس بزرگ) ناقوس اصلی که به‌طور رسمی «ناقوس بزرگ» نام دارد اما بیشتر با نام بیگ بن شناخته می‌شود، بزرگ‌ترین ناقوسِ برج و بخشی از ساعت بزرگ وست‌مینستر است. نت آن «می بکار» است. ناقوس اصلی، ناقوسِ ساعتی ۱۶ تنی (۱۶٫۳ تُن), در ۶ اوت ۱۸۵۶ در استاکتون-آن-تیز توسط John Warner & Sons ریخته‌گری شد. گفته می‌شود قرار بوده نام آن به افتخار ملکه ویکتوریا «ویکتوریا» یا «رویال ویکتوریا» باشد، اما یکی از نمایندگان مجلس در جریان بحثی در پارلمان لقب کنونی «بیگ بن» را پیشنهاد کرده است؛ این اظهارنظر در Hansard ثبت نشده. از آن‌جا که برج هنوز تکمیل نشده بود، ناقوس در حیاط نیو پالِس یارد نصب شد، اما هنگام آزمایش، ترک برداشت و غیرقابل تعمیر شد و لازم بود جایگزینی ساخته شود. ناقوس جایگزین در ۱۰ آوریل ۱۸۵۸ در ریخته‌گری ناقوس وایت‌چپل دوباره ریخته‌گری شد و وزنی برابر ۱۳٫۵ تُن (۱۳٫۷۶ تُن) داشت. ناقوس دوم با ارابه‌ای که شانزده اسب آن را می‌کشید از ریخته‌گری به‌سوی برج برده شد و مردم مسیر حرکتش را تشویق می‌کردند؛ سپس ۲۰۰ فوت (۶۱٫۰ متر) بالا کشیده شد تا به ناقوسخانهٔ برج برسد؛ کاری که ۱۸ ساعت طول کشید. ارتفاع آن ۷ فوت ۶ اینچ (۲٫۲۹ متر) و قطرش ۹ فوت (۲٫۷۴ متر) است. این ناقوس تازه نخستین‌بار در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۸۵۹ به صدا درآمد؛ اما در سپتامبر همان سال زیر چکش ترک برداشت. به گفتهٔ مدیر ریخته‌گری، جرج میرز، ساعت‌شناس دِنیسون از چکشی بیش از دو برابر حداکثر وزن مجاز استفاده کرده بود. بیگ بن برای سه سال از سرویس خارج شد و در این مدت ساعت‌ها با پایین‌ترینِ ناقوس‌های ربع‌ساعت نواخته می‌شد تا تعمیر انجام گیرد. برای تعمیر، تکه‌ای فلز به‌شکل مربع از پیرامون ترک لبهٔ ناقوس تراشیده شد و ناقوس یک‌هشتم دور چرخانده شد تا چکش در جای دیگری ضربه بزند. از آن زمان بیگ بن با اندکی تفاوت در طنین می‌نوازد و هنوز هم با ترکِ تعمیرنشده در حال استفاده است. بیگ بن تا سال ۱۸۸۱ بزرگ‌ترین ناقوس در جزایر بریتانیا بود تا اینکه «گریت پال»، ناقوسی ۱۶٫۷۵ تُنی (۱۷ تُنی) که اکنون در کلیسای جامع سنت پل آویخته است، ریخته‌گری شد. در اوت ۲۰۰۷ کوبه برای نخستین‌بار از زمان نصب تعویض شد. لقب خاستگاه لقب «بیگ بن» موضوع بحث‌هایی بوده است. این لقب نخست برای ناقوس بزرگ به‌کار رفت؛ و بحث بر سر این است که آیا این نام از سِر بنجامین هال گرفته شده که به‌عنوان وزیر امور همگانی بر نصب ناقوس بزرگ نظارت داشت، یا از نام بن کَونت قهرمان بوکس سنگین‌وزن انگلیس. با این حال، از گزارش‌های مطبوعاتی همان زمان به‌روشنی برمی‌آید که این نام از لقب خانوادگی هال گرفته شده که مردی بسیار قدبلند بود. امروزه «بیگ بن» غالباً به‌صورت موسّع برای اشارهٔ جمعی به ساعت، برج و ناقوس به‌کار می‌رود، هرچند همه این کاربرد را برای ساعت و برج نمی‌پذیرند. برخی نویسندگان آثاری دربارهٔ برج، ساعت و ناقوس، با آوردن واژهٔ «بیگ بن» در عنوان و سپس توضیح اینکه موضوع کتاب ساعت و برج و نیز ناقوس است، از این مسئله عبور می‌کنند. طنین ناقوس‌ها به‌همراه ناقوس بزرگ، ناقوسخانه چهار ناقوس ربع‌ساعت را در خود جای داده که «کوارتِرهای وست‌مینستر» را در هر ربع ساعت می‌نوازند. چهار ناقوس ربع به‌ترتیب نت‌های سل دییز، فا دییز، می و سی را می‌نوازند. این ناقوس‌ها توسط شرکت John Warner & Sons در ریخته‌گریِ کِرِسنت در سال ۱۸۵۷ (سل دییز، فا دییز و سی) و ۱۸۵۸ (می) ریخته‌گری شدند. محل ریخته‌گری در جیوین کِرِسِنت بود، جایی که امروز باربیکن در سیتی لندن شناخته می‌شود. صدای این ناقوس‌ها با چکش‌هایی نواخته می‌شود که کابل‌هایشان از اتاق رابط — فضای کوتاه‌قدی میان اتاق ساعت و ناقوسخانه — می‌آید و از آنجا با کابل‌هایی که به قطارِ زنگ‌نوازی متصل است تحریک می‌شوند. ناقوس‌های ربع، توالی ۲۰ نتیِ تکرارشونده‌ای از «گردش»ها و چهار تبدیل را در گام می ماژور می‌نوازند: نت‌های ۱ تا ۴ در ربعِ اول، ۵ تا ۱۲ در نیم، ۱۳ تا ۲۰ و ۱ تا ۴ در ربعِ سوم، و ۵ تا ۲۰ سرِ ساعت (که ۲۵ ثانیه پیش از نواخته‌شدن ضربات ناقوسِ اصلی اجرا می‌شود). چون ناقوس بم (سی) دو بار پشت‌سرهم نواخته می‌شود، زمان کافی برای عقب کشیدن یک چکش وجود ندارد و برای آن دو چکشِ آچارکی در دو سوی ناقوس کار گذاشته‌اند. این نغمه همان نغمهٔ کمبریج است که نخستین‌بار برای زنگ کلیسای گریت سنت مِریز، کمبریج به‌کار رفت و گفته می‌شود گونه‌گون‌سازیای است، منسوب به ویلیام کِرُچ، بر پایهٔ بند موسیقایی‌هایی از آریای «I know that my Redeemer liveth» در جُرج فریدریک هندل، در اوراتوریوی «مسیح» او. واژه‌های نمادین این صدای زنگ که از گریت سنت مِریز گرفته شده و در اصل اشاره‌ای به مزمور ۳۷:۲۳–۲۴ است، چنین است: «در سراسر این ساعت/خداوندا رهنمای من باش/و به نیروی تو/هیچ پایی نلغزد». این عبارت بر لوحی روی دیوار اتاق ساعت نوشته شده است. یکی از الزامات ساعت این بود که نخستین ضربهٔ ناقوسِ ساعت‌زن در هر روز حداکثر با خطای یک ثانیه درست باشد. این بردباری نسبت به زمان گرینویچ (در تابستان BST) سنجیده می‌شود. بنابراین، برای نمونه در ساعت دوازده، نخستینِ دوازده ضربهٔ ناقوس است که ساعت را اعلام می‌کند (سال نو در نیمه‌شب شب سال نو). زمان اعلام‌شده توسط آخرین «شش پیپ» (UTC) ممکن است اندکی متفاوت باشد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، در یکشنبهٔ یادبود، زنگ ناقوس بیگ بن برای نخستین بار از اوت ۲۰۱۷ به خدمت منظم بازگشت و پیش از ضربهٔ ناقوسِ ساعت در ساعت ۱۱:۰۰ صبح محلی نواخته شد؛ نخستین ضربهٔ ساعت آغاز دو دقیقه سکوت را نشانه‌گذاری کرد. اهمیت فرهنگی این ساعت به نمادی فرهنگی از پادشاهی متحد بدل شده است، به‌ویژه در رسانه‌های تصویری. وقتی سازندگان تلویزیون یا فیلم بخواهند مکانی کلی در کشور را نشان دهند، شیوه‌ای رایج این است که تصویری از برج را نمایش دهند، اغلب با یک اتوبوس دوطبقهٔ قرمز یا تاکسی سیاه در پیش‌زمینه. در سال ۲۰۰۸ نظرسنجیِ ۲۰۰۰ نفره نشان داد که این برج محبوب‌ترین نشانگانِ دیدنیِ بریتانیاست. همچنین به‌عنوان نمادین‌ترین لوکیشن سینمایی لندن نام گرفته است. طنین زنگ این ساعت نیز در رسانه‌های صوتی چنین جایگاهی یافته است؛ کوارتِرهای وست‌مینستر در ساعت‌های دیگر و دستگاه‌های دیگر تقلید می‌شود، اما صدای بیگ بن به‌عنوان اصل و بهترین ترجیح داده می‌شود. بیگ بن کانون جشن‌های سال نو در پادشاهی متحد است و شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی برای خوش‌آمدگویی به آغاز سال نو، زنگ ناقوس آن را پخش می‌کنند. برای استقبال از سال ۲۰۱۲، برج ساعت با آتش‌بازی روشن شد که با هر ضربهٔ بیگ بن منفجر می‌شد. به‌همین‌سان، در روز یادبود، زنگ ناقوس برای نشانه‌گذاریِ ساعت یازدهمِ روز یازدهمِ ماه یازدهم و آغاز دو دقیقه سکوت پخش می‌شود. در ۱۹۹۹، پیش از سال نوِ هزاره، ضبطی از ساعت با عنوان «Millennium Chimes» توسط لندن رکوردز منتشر شد که نام هنرمند آن «بیگ بن» درج شده بود. این قطعه در هفتهٔ پایان‌یافته به ۸ ژانویهٔ ۲۰۰۰ (که خریدهای پیش از ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ را نیز دربر می‌گرفت) در جایگاه ۵۳ جدول قرار گرفت. صدای زنگ بیگ بن همچنین در چهار مراسم تشییع دولتیِ پادشاهان به‌کار رفته است؛ به‌طوری که به ازای هر سال از عمر پادشاه یک ضربه نواخته شد: نخست در تشییع جنازهٔ ادوارد هفتم در ۱۹۱۰ (۶۸ ضربه)، دوم در تشییع جرج پنجم در ۱۹۳۶ (۷۰ ضربه)، سوم در تشییع جرج ششم در ۱۹۵۲ (۵۶ ضربه)، و نهایتاً در تشییع الیزابت دوم در ۲۰۲۲ (۹۶ ضربه). گاهی شهروندان لندن که در فاصلهٔ مناسبی از برج و بیگ بن زندگی می‌کنند، با شنیدن هم‌زمان زنگ ناقوس به‌صورت زنده و از رادیوی آنالوگ، می‌توانند ناقوس را سیزده‌بار بشنوند. این به آن دلیل ممکن است که صدای ناقوس که به صورت الکترونیکی انتقال یافته تقریباً بی‌درنگ می‌رسد، در حالی که صدای «زنده» به‌علت سرعت صوت که نسبتاً کند است، با تأخیر در هوا می‌پیماید. اخبار ساعت دهِ آی‌تی‌وی از ITN پیش‌تر با تصویری از برج آغاز می‌شد و صدای زنگ بیگ بن، اعلام تیترهای خبری روز را تنظیم وقت می‌کرد. زنگ بیگ بن (که در ITN «The Bongs» یعنی کوبش‌ها خوانده می‌شود) همچنان هنگام تیترها پخش می‌شود و همهٔ بولتن‌های اخبار آی‌تی‌وی از گرافیکی بر پایهٔ صفحهٔ ساعت وست‌مینستر استفاده می‌کنند. بیگ بن همچنین پیش از برخی بولتن‌های خبری بی‌بی‌سی رادیو ۴ (۶ عصر و نیمه‌شب، و نیز ۱۰ شب‌های یکشنبه) و بی‌بی‌سی ورلد سرویس شنیده می‌شود؛ سنتی که از ۳۱ دسامبر ۱۹۲۳ آغاز شده است. صدای زنگ ناقوس از میکروفونی که به‌طور دائمی در برج نصب شده و با خط به ساختمان بی‌بی‌سی متصل است، به‌صورت زنده ارسال می‌شود. در پایان رأی‌گیریِ انتخابات سراسری ۲۰۱۰ نتایج نظرسنجی خروج از صندوق روی نمای جنوبی برج تابانده شد. در ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، از ساعت ۸:۱۲ صبح، بیگ بن ۳۰ بار نواخت تا سی‌اُمین دورهٔ بازی‌ها را که آن روز رسماً آغاز می‌شد به لندن خوش‌آمد بگوید. مرمت ۲۰۱۷–۲۰۲۱ در ۲۱ اوت ۲۰۱۷، زنگ ناقوس برای چهار سال خاموش شد تا کارهای مرمت اساسیِ برج انجام گیرد. تصمیم برای خاموش‌کردن ناقوس‌ها به‌منظور حفاظت از شنواییِ کارگرانِ روی برج اتخاذ شد و با انتقاد نمایندگان بلندپایه و نخست‌وزیر ترزا می روبه‌رو شد. در این مدت، نواختن و ضربِ ناقوس‌ها در مناسبت‌های مهم، مانند شب سال نو و یکشنبهٔ یادبود، با موتور برقی انجام می‌شد؛ و دست‌کم یکی از چهار صفحهٔ ساعت در طول مرمت همواره قابلِ دید باقی ماند. داربست‌ها بلافاصله پس از خاموش‌شدن ناقوس‌ها پیرامون برج برپا شد. هزینهٔ پروژه برای مالیات‌دهندگان و بستانکاران در ابتدا حدود ۲۹ میلیون پوند برآورد شده بود (معادل ۳۵٫۷ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳)، اما این رقم بیش از دو برابر شد و به ۶۹ میلیون پوند رسید (معادل ۷۷٫۶ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳). در فوریهٔ ۲۰۲۰ روشن شد که برج الیزابت بیش از آنچه پیش‌تر پنداشته می‌شد از یورش هوایی مهٔ ۱۹۴۱ که تالار مجاورِ مجلس عوام را نابود کرد، آسیب دیده است. دیگر یافته‌های پرهزینه شامل وجود آزبست در ناقوسخانه، استفادهٔ گسترده از رنگ سربی، شیشه‌های شکسته روی صفحه‌های ساعت و فرسایش شدید کنده‌کاری‌های سنگیِ ظریف به‌سبب آلودگی هوا بود. داربست‌ها بلافاصله پس از خاموش‌شدن ناقوس‌ها پیرامون برج برپا شد. هزینهٔ رسیدگی به این مشکلات ۱۸٫۶ میلیون پوند برآورد شد و بودجهٔ مرمت را به نزدیک ۸۰ میلیون پوند رساند (معادل حدود ۹۰ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳). ۲٬۵۶۷ کاشیِ چدنیِ بام برداشته و بازسازی شد و برای نخستین‌بار، آسانسوری برای دسترسی آسان‌تر به‌همراه یک سرویس بهداشتی ساده با آب لوله‌کشی در خودِ برج نصب شد. چراغ آیرتون در بالای برج — که هنگام تشکیل جلسهٔ پارلمان روشن می‌شود — نیز به‌طور کامل، همراه با سایر چراغ‌های ناقوسخانه، بازکشی و با اِل‌ئی‌دیهای کم‌مصرف جایگزین شد. یکی از آشکارترین دگرگونی‌ها بازگرداندن چارچوبِ صفحهٔ ساعت به رنگ اصلیِ نیل فرنگی بود؛ همان رنگی که در ۱۸۵۹ هنگام ساخت برج به‌کار رفته بود و بعدها برای پوشاندن سیاهیِ دوده با رنگ سیاه پوشانده شده بود. صفحه‌ها دوباره آب‌طلا شدند و سپرهای سنت جورج به رنگ‌های سرخ و سفید اصلی‌شان نقاشی شد. ۱٬۲۹۶ قطعهٔ شیشهٔ سازندهٔ صفحه‌ها نیز برداشته و جایگزین شد. در دسامبر ۲۰۲۱، پس از چهار سال نوسازی و مرمت، برج به‌موقع برای نواختن ناقوس‌های سال نو از پشت داربست‌ها بیرون آمد. در آوریل ۲۰۲۲، سازهٔ نگهدارندهٔ داربست‌ها برداشته شد. جستارهای وابسته خانه شرکت ملی نفت در لندن منابع ویکی‌پدیای انگلیسی