Ναός Αγίου Νικολάου (Νιούμπερι)

Ο Ναός του Αγίου Νικολάου είναι η ενοριακή εκκλησία της Αγγλικανικής Εκκλησίας στο Νιούμπερι του Μπέρκσαϊρ και βρίσκεται ακριβώς νότια της κεντρικής γέφυρας που περνά πάνω από τον ποταμό Κένετ, στο κέντρο της πόλης. Το διατηρητέο κτίριο Κατηγορίας Ι (Grade I listed building) ξεχωρίζει κυρίως για τη συνοχή του αρχιτεκτονικού του ρυθμού στο κάθετο γοτθικό στυλ, καθώς και για το ασυνήθιστα μεγάλο του μέγεθος για ενοριακή εκκλησία. Ιστορία Ο ναός του Αγίου Νικολάου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, επίσκοπο των Μύρων της Λυκίας, που έζησε τον 4ο αιώνα. Ναός ανεγέρθηκε για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη τοποθεσία κατά τη Νορμανδική περίοδο. Ο ναός αναφέρεται σε έγγραφο του 1086, στο οποίο ο Ερνούλφος του Εσντίν παραχωρεί την εκκλησία στη Μονή του Πρεώ (Préaux). . Ο σημερινός ενοριακός ναός ανοικοδομήθηκε πλήρως, πιθανότατα μεταξύ των ετών 1509 και 1533. Είναι χτισμένος στον αρχιτεκτονικό ρυθμό της ύστερης κάθετης γοτθικής περιόδου. Η παρουσία συγκεκριμένων διακοσμητικών στοιχείων στην τοιχοποιία, όπως το ρόδι (σύμβολο της Γρανάδας) και το φινιστρίνι (μοτίβο που εμφανίζεται στο βασιλικό οικόσημο των Τυδώρ), υποδηλώνει ότι η ανοικοδόμηση πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο του γάμου του Ερρίκου Η΄ με την Αικατερίνη της Αραγωνίας, ο οποίος έληξε με διαζύγιο το 1533. Αν και ο ναός ανακαινίστηκε εκτενώς από τους Βικτωριανούς, δεν έγιναν σημαντικές δομικές αλλαγές. Χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο μνημείο Κατηγορίας Ι το 1950. Αρχιτεκτονική Η κάτοψη του ναού είναι τυπική για ενοριακό ναό, αποτελούμενη από κυρίως ναό και ιερό χωρίς εγκάρσιο κλίτος. Ο κυρίως ναός, ο οποίος θεωρείται μεγάλος σε σύγκριση με άλλους ναούς του ίδιου ρυθμού, διαθέτει ένα κεντρικό κλίτος που φωτίζεται από πέντε μεγάλα τρίλοβα παράθυρα σε κάθε πλευρά. Στους διαδρόμους εκατέρωθεν αναπτύσσονται στοές με πέντε καμάρες η καθεμία. Οι διάδρομοι αυτοί οδηγούν σε παρεκκλήσια που βρίσκονται εκατέρωθεν του ιερού. Το νότιο παρεκκλήσιο εξακολουθεί να λειτουργεί ως παρεκκλήσιο του ιερού, ενώ το βόρειο έχει μετατραπεί σε σκευοφυλάκιο και στεγάζει το εκκλησιαστικό όργανο. Το δυτικό καμπαναριό του ναού διαθέτει δέκα καμπάνες . Οι οκτώ παλαιότερες καμπάνες χρονολογούνται από το 1803 και χυτεύτηκαν από το, πλέον ανενεργό, χυτήριο καμπανών Wells του Όλνμπορν (Wells of Aldbourne). Το 1933 επανατοποθετήθηκαν με νέα εξαρτήματα και ο συνολικός τους αριθμός αυξήθηκε από οκτώ σε δέκα. Οι δύο πρόσθετες καμπάνες χυτεύτηκαν το ίδιο έτος από την εταιρεία Mears & Stainbank στο χυτήριο της οδού Whitechapel στο Λονδίνο. Τα βιτρό του ναού χρονολογούνται από τη βικτωριανή περίοδο, στο πλαίσιο της αναστήλωσης που πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη του Χένρι Γούντιερ (Henry Woodyer). Στην ίδια φάση αποκατάστασης αποδίδονται επίσης οι εξωτερικές επάλξεις κατά μήκος της γραμμής της στέγης, καθώς και οι κορυφές και οι πυργίσκοι του δυτικού καμπαναριού. Στο εσωτερικό του ναού διατηρείται άμβωνας Ιακωβιανού ρυθμού, ο οποίος χρονολογείται από το έτος 1607 Παραπομπές