สะพานฮังเกอร์ฟอร์ด

สะพานฮังเกอร์ฟอร์ด (อังกฤษ: Hungerford Bridge) ทอดข้ามแม่น้ำเทมส์ในลอนดอน ตั้งอยู่ระหว่างสะพานวอเตอร์ลูและสะพานเวสต์มินสเตอร์ สะพานแห่งนี้มีบริษัท เน็ตเวิร์กเรลอินฟราสตรักเจอร์ จำกัด (Network Rail Infrastructure Ltd) เป็นเจ้าของ (ซึ่งใช้ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า สะพานชาริงครอส) ตัวสะพานเป็นสะพานรถไฟแบบโครงถักเหล็กขนาบข้างด้วยสะพานคนเดินแบบขึงที่สร้างขึ้นภายหลังอีกสองแห่งซึ่งใช้ฐานรากตอม่อร่วมกับสะพานรถไฟ และมีชื่อเรียกว่า สะพานโกลเดนจูบิลี (Golden Jubilee Bridges) ปลายด้านทิศเหนือของสะพานคือสถานีรถไฟชาริงครอสและอยู่ใกล้ท่าน้ำเอ็มแบงก์เมนต์และวิกตอเรียเอ็มแบงก์เมนต์ ส่วนปลายด้านทิศใต้อยู่ใกล้สถานีวอเตอร์ลู เคาน์ตีฮอลล์ รอยัลเฟสติวัลฮอลล์ และลอนดอนอาย โดยสะพานคนเดินแต่ละฝั่งมีทั้งบันไดและลิฟต์สำหรับเข้าถึง ประวัติศาสตร์ สะพานฮังเกอร์ฟอร์ดแห่งแรกออกแบบโดยอิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1845 เป็นสะพานแขวนสำหรับคนเดินเท้า สะพานได้รับชื่อตามตลาดฮังเกอร์ฟอร์ดในขณะนั้น เนื่องจากเส้นทางทอดยาวจากฝั่งเซาท์แบงก์ โดยเฉพาะจุดทางตอนเหนือของแลมเบธ ซึ่งต่อมาอยู่ใกล้สถานีลอนดอนวอเตอร์ลูไปยังสถานที่แห่งนั้นบนฝั่งเหนือของแม่น้ำเทมส์ โดยเฉพาะไปยังตัวตลาด (ต่อมาคือสถานีชาริงครอส) ห่างจากจัตุรัสทราฟัลการ์ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 200 หลาหรือเมตร ส่วนหนึ่งอยู่ในแพริชเซนต์มาร์ตินอินเดอะฟีลดส์ เวสต์มินสเตอร์ โดยสามารถมองเห็นยอดแหลมของโบสถ์ได้จากบนสะพาน ใน ค.ศ. 1859 สะพานเดิมถูกซื้อโดยบริษัทรถไฟชาริงครอส ซึ่งกำลังขยายเส้นทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงใต้เข้าสู่สถานีรถไฟชาริงครอสใหม่ บริษัทรถไฟเปลี่ยนสะพานแขวนเป็นโครงสร้างที่ออกแบบโดยเซอร์ จอห์น ฮอว์กชอว์ ประกอบด้วยช่วงสะพาน 9 ช่วงที่ทำจากคานโครงเหล็กดัด เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1864 ส่วนโซ่จากสะพานเดิมถูกนำไปใช้ใหม่ในสะพานแขวนคลิฟตันในบริสตอล ทั้งนี้ ตอม่ออิฐที่เป็นครีบยันเดิมของสะพานคนเดินเท้าของบรูเนลยังคงถูกใช้งานอยู่ แม้ตอม่อฝั่งชาริงครอสในปัจจุบันจะอยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำมากกว่าเดิมมากจากการก่อสร้างวิกตอเรียเอ็มแบงก์เมนต์ ซึ่งแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1870 ส่วนตอม่อฝั่งเซาท์แบงก์ยังคงมีทางเข้าและบันไดจากท่าเรือเรือกลไฟเดิมที่บรูเนลสร้างไว้เชื่อมกับสะพานคนเดินเท้า เพื่อชดเชยการรื้อถอนสะพานคนเดินเท้า จึงมีการเพิ่มทางเดินในแต่ละด้าน โดยทางเดินฝั่งตะวันตกถูกรื้อถอนในภายหลังเมื่อมีการขยายทางรถไฟ ทางเดินอีกแห่งหนึ่งถูกเพิ่มขึ้นชั่วคราวใน ค.ศ. 1951 เมื่อมีการสร้างสะพานเบลีย์ของกองทัพสำหรับเทศกาลแห่งบริเตน ใน ค.ศ. 1980 มีการสร้างทางเดินชั่วคราวทางฝั่งตะวันตกในขณะที่สะพานรถไฟและทางเดินฝั่งตะวันออกได้รับการบูรณะ สะพานแห่งนี้เป็นหนึ่งในสามสะพานในลอนดอนที่รองรับทั้งคนเดินเท้าและขบวนรถไฟ (rolling stock) ส่วนสะพานอื่น ๆ ได้แก่ สะพานรถไฟฟูลัมและสะพานบานส์ สะพานคนเดินเท้าเดิมมีชื่อเสียงในด้านความคับแคบ ทรุดโทรม และอันตราย อีกทั้งยังเป็นสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999 ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 จึงมีการตัดสินใจเปลี่ยนสะพานคนเดินเท้าด้วยโครงสร้างใหม่ทั้งสองด้านของสะพานรถไฟเดิม และมีการจัดประกวดการออกแบบใหม่ใน ค.ศ. 1996 เหตุผลสนับสนุนเพิ่มเติมสำหรับการสร้างโครงสร้างสะพานคนเดินเท้าใหม่ทางฝั่งตะวันตกและตะวันออกคือเสาค้ำยันเหล็กดัดที่เปราะของสะพานรถไฟของเซอร์ จอห์น ฮอว์กชอว์นั้นเสี่ยงต่อการถูกกระแทกจากเรือในแม่น้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากโศกนาฏกรรมมาร์ชิโอเนส มีความเห็นว่าเสาเหล่านี้ควรได้รับการหุ้มด้วยคอนกรีตในระดับน้ำ แต่บริษัทเรลแทร็ก (Railtrack) เจ้าของสะพานในขณะนั้นไม่มีงบประมาณเพียงพอสำหรับการดำเนินการ สะพานโกลเดนจูบิลีจึงช่วยให้การป้องกันนี้สำเร็จได้โดยที่เรลแทร็กไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย การบูรณะ ค.ศ. 2025 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2025 โครงการระยะเวลาสามปีเพื่อบูรณะสะพานฮังเกอร์ฟอร์ดเริ่มต้นขึ้น งานโลหะดั้งเดิมทั้งหมดจะได้รับการรักษาและบูรณะใหม่ วิศวกรจะทำการทดสอบสลักโครงถักซึ่งเชื่อมต่อส่วนค้ำยันเข้าด้วยกันและเปลี่ยนฝาครอบปลายสลักบนคานเหล็ก สะพานคนเดินโกลเดนจูบิลี แนวคิดการออกแบบสำหรับสะพานคนเดินแห่งใหม่นี้ชนะการประกวดโดยสถาปนิกจากบริษัทลิฟชูตส์ เดวิดสัน แซนดิแลนส์และวิศวกรจากดับเบิลยูเอสพีกรุป การออกแบบรายละเอียดของสะพานทั้งสองแห่งดำเนินการโดยวิศวกรที่ปรึกษากิฟฟอร์ด ปัจจุบันคือแรมโบลล์ ยูเค ส่วนงานโครงสร้างเหล็กสำหรับสะพานคนเดินแห่งใหม่ผลิตโดย บจก.บัตเตอร์ลีย์เอนจิเนียริง แห่งริปลีย์ในดาร์บิเชอร์ การก่อสร้างมีความซับซ้อนเนื่องจากความจำเป็นที่ต้องให้สะพานรถไฟเปิดใช้งานได้ตามปกติโดยไม่มีการหยุดชะงัก ประกอบกับอุโมงค์รถไฟสายเบเคอร์ลูทอดผ่านใต้พื้นแม่น้ำเพียงไม่กี่ฟุต และอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากระเบิดสมัยสงครามโลกครั้งที่สองที่ยังไม่ระเบิดในโคลนใต้แม่น้ำเทมส์ แม้จะมีการสำรวจพื้นแม่น้ำอย่างละเอียดแล้ว แต่รถไฟใต้ดินลอนดอนไม่ยินยอมจะรับความเสี่ยงเหล่านี้ ทำให้งานเบื้องต้นต้องหยุดชะงักลงใน ค.ศ. 2000 ส่งผลให้ต้องมีการปรับเปลี่ยนการออกแบบ โดยโครงสร้างรองรับทางด้านทิศเหนือซึ่งเดิมจะอยู่ภายในระยะ 15 เมตร (49 ฟุต) จากแนวรถไฟใต้ดิน ถูกย้ายออกจากพื้นแม่น้ำไปอยู่บนวิกตอเรียเอ็มแบงก์เมนต์แทน ส่วนการขุดเจาะใกล้กับแนวรถไฟใต้ดินนั้นดำเนินการในช่วงเวลาที่รถไฟใต้ดินปิดทำการ และมีการขุดฐานรากด้วยแรงงานคนเพื่อความปลอดภัยเป็นพิเศษ สะพานคนเดินใหม่ทั้งสองแห่งที่มีความกว้าง 4 เมตร (13 ฟุต) แล้วเสร็จใน ค.ศ. 2002 โดยได้รับชื่อว่าสะพานโกลเดนจูบิลีเพื่อเป็นเกียรติแก่พระราชพิธีกาญจนาภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แม้ในทางปฏิบัติคนทั่วไปมักจะยังเรียกว่า "สะพานคนเดินฮังเกอร์ฟอร์ด" พื้นสะพานที่มีความยาว 300 เมตร (980 ฟุต) ถูกยกขึ้นติดตั้งด้วยวิธีการอันทันสมัยที่เรียกว่าการดันโครงสร้างไปข้างหน้าเป็นระยะ (incremental launching) โดยโครงสร้างแต่ละส่วนที่ยาว 50 เมตร (160 ฟุต) จะถูกดึงข้ามแม่น้ำด้วยโครงถักเหล็กยาว 250 เมตร (820 ฟุต) ที่มีน้ำหนัก 300 ตัน กระบวนการนี้ทำซ้ำห้าครั้งจนกระทั่งพื้นสะพานแต่ละฝั่งทอดข้ามแม่น้ำ โดยได้รับการรองรับจากตอม่อชั่วคราวหกแห่งที่ทำจากเหล็กและคอนกรีต จากนั้นเสาสูงจำนวนเจ็ดต้นที่แต่ละต้นมีน้ำหนัก 25 ตันจะถูกยกขึ้นติดตั้งในช่วงสองสัปดาห์ต่อมา เมื่อติดตั้งเสาสูงเสร็จเรียบร้อยแล้ว พื้นสะพานจะถูกยกขึ้นด้วยแม่แรงเพื่อให้สามารถเชื่อมต่อกับเคเบิลขึงที่แขวนลงมาจากเสาสูง จากนั้นพื้นสะพานคอนกรีตจะถูกลดระดับลงสู่ตำแหน่งสุดท้าย และมีการรื้อถอนตอม่อชั่วคราวรวมถึงเครื่องค้ำยันออก การออกแบบสะพานมีความซับซ้อน พื้นสะพานแต่ละฝั่งได้รับการรองรับโดยเสาสูงที่เอียงออกด้านนอก พื้นสะพานถูกแขวนไว้ด้วยกลุ่มแท่งเหล็กเรียวที่เรียกว่าเคเบิลขึงพื้นสะพาน ซึ่งมีจำนวน 180 เส้นต่อหนึ่งฝั่ง ประกอบด้วยเคเบิลความยาวรวมกว่า 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) และถูกยึดตำแหน่งไว้ด้วยแท่งเหล็กอีกชุดที่เรียกว่าเคเบิลยึดโยงด้านหลัง เนื่องจากเสาสูงอยู่ในลักษณะเอียง เคเบิลยึดโยงด้านหลังจึงอยู่ในสภาวะตึง พื้นสะพานถูกยึดไว้ด้วยปลอกเหล็กที่ติดตั้งรอบตอม่อของสะพานรถไฟ (แต่ไม่ได้ถูกรองรับด้วยตอม่อนั้น) โดยตัวปลอกเหล็กจะถูกยึดติดกับฐานรากของสะพานด้วยแท่งยึดรั้ง โครงสร้างทั้งหมดจึงคงตัวอยู่ได้ด้วยการใช้ประโยชน์จากแรงดึงระหว่างเสาสูงกับเคเบิลขึงและค้ำยันต่าง ๆ สะพานแห่งใหม่ได้รับรางวัลประเภทอาคารเฉพาะทางจากรางวัลอาคารแห่งปีของคณะกรรมการศิลปกรรมแห่งชาติใน ค.ศ. 2003 และได้รับคำชมเชยรางวัลความสำเร็จด้านโครงสร้างจากสถาบันวิศวกรโครงสร้างใน ค.ศ. 2004 นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลจากซีวิกทรัสต์และรางวัลด้านการออกแบบแสงสว่าง ใน ค.ศ. 2014 คำขออนุญาตวางแผนสำหรับโครงการสะพานสวน ซึ่งปัจจุบันถูกยกเลิกไปแล้ว เปิดเผยผลการประเมินการเคลื่อนที่ของคนเดินเท้าข้ามแม่น้ำเทมส์ว่าสะพานคนเดินแห่งนี้เป็นสะพานที่มีคนใช้งานหนาแน่นที่สุดในลอนดอน โดยมีจำนวนผู้ใช้งานประมาณ 8.5 ล้านคนในแต่ละปี อ้างอิง