قلعه کولچستر

قلعه کولچستر یک قلعه نورمنی در کولچستر، اسکس، انگلستان است که به نیمه دوم سده یازدهم میلادی بازمی‌گردد. این قلعه در پارک قلعه کولچستر واقع است و نام خود را به آن بخشیده‌است. برجک دفاعی قلعه تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده و بزرگ‌ترین نمونه از این نوع در سراسر اروپا است؛ زیرا بر پایه‌های معبد کلودیوس کولچستر رومی بنا شده‌است. قلعه در سال ۱۲۱۶ (۵۹۵ هجری شمسی) یک محاصره نظامی سه‌ماهه را تحمل کرد، اما تا سده هفدهم به ویرانی گرایید و دیوارهای حایل و بخش‌هایی از بالای برج نگهبان تخریب شدند. ساختار باقی‌مانده به عنوان زندان بهره‌گیری شد و بخشی از آن به صورت یک پاویون بزرگ باغی بازسازی گردید، اما در سال ۱۹۲۲ (۱۳۰۱ هجری شمسی) توسط شورای بخش کولچستر خریداری شد. این قلعه از سال ۱۸۶۰ (۱۲۳۹ هجری شمسی) میزبان موزه کولچستر است که مجموعه مهمی از آثار رومی را در بر می‌گیرد. قلعه کولچستر یک یادمان زمان‌بندی‌شده و یک بنای فهرست‌شده درجه یک به‌شمار می‌رود. ساخت‌وساز قلعه کولچستر یکی از نسلی از برج‌های سنگی بود که نورمن‌ها پس از حمله نورمن‌ها به انگلستان برای تثبیت اقتدار خود بر آنگلوساکسون‌ها ساختند. قلعه کولچستر در کنار برج سفید (برج لندن) در لندن، از نخستین برج‌های سنگی انگلستان به‌شمار می‌رود. انتساب این قلعه به عنوان یک بنیاد سلطنتی بر اساس منشوری از هنری یکم به تاریخ ۱۱۰۱ میلادی (۴۸۰ هجری شمسی) است که شهر و قلعه کولچستر را به اودو داپیفر اعطا می‌کند «همان‌گونه که پدر و برادرم و خودم داشتیم»؛ پدر و برادر هنری ویلیام یکم (فاتح) و ویلیام دوم (رافوس) بودند. «وقایع‌نامه کولچستر» که در اواخر سده سیزدهم نوشته شده و چندان قابل اعتماد نیست، ساخت قلعه را به اودو نسبت می‌دهد و تاریخ شروع آن را ۱۰۷۶ میلادی (۴۵۵ هجری شمسی) ذکر می‌کند. طراحی قلعه تنها بر اساس شباهت‌های میان کولچستر و برج سفید برج لندن به گوندولف اسقف روچستر نسبت داده شده‌است؛ با این حال، هر دو برج نگهبان شباهت‌هایی نیز به نمونه بسیار قدیمی‌تر در شاتو دیوری‌لاباتای در نرماندی علیا دارند. ساخت برج نگهبان با اندازه‌ای یک و نیم برابر بزرگ‌تر از پلان همکف برج سفید، برجک دفاعی کولچستر به ابعاد ۱۵۲ در ۱۱۲ فوت، بزرگ‌ترین مساحت هر برج قرون وسطایی ساخته‌شده در بریتانیا یا اروپا را دارد. اندازه عظیم برج نگهبان از تصمیم برای بهره‌گیری از پایه سنگی یا پودیوم معماری معبد کلودیوس کولچستر ناشی می‌شد که میان سال‌های ۴۹ تا ۶۰ میلادی ساخته شده بود و بزرگ‌ترین معبد رومی در بریتانیا به‌شمار می‌رفت. این محل در ارتفاعات بخش غربی شهر دیوارکشیده‌شده قرار دارد و در زمان حمله نورمن‌ها، یک کلیسای ساکسونی و ساختمان‌های دیگری که احتمالاً یک ویل سلطنتی را تشکیل می‌دادند، در نزدیکی ویرانه‌های معبد واقع بودند. انگیزه آشکار برای استفاده مجدد از این محل، وجود شالوده‌های آماده و در دسترس بودن مصالح ساختمانی رومی در منطقه‌ای بود که هیچ سنگ طبیعی در آن وجود نداشت. عامل دیگری نیز ممکن است این بوده باشد که نورمن‌ها دوست داشتند خود را جانشینان امپراتوری روم ببینند؛ ویلیام دو پواتیه، زندگی‌نامه‌نویس ویلیام، او را بارها با ژولیوس سزار و بزرگانش را با سنای روم مقایسه می‌کرد. دیوارهای برج نگهبان بر روی ترانشه‌های شالوده باریکی پر از آوار و ملات بنا شده‌اند و مستقیماً به لبه پودیوم رومی متکی‌اند. دیوارها از آوار لایه‌لایه ساخته شده‌اند که شامل سپتاریا و آجر رومی غارت‌شده از ویرانه‌های مجاور است. روکش‌های آشلار از سنگ بارناک و سنگ‌های دیگر، و همچنین کاشی و آجر رومی هستند. یک آپسید بزرگ از گوشه جنوب‌شرقی بیرون زده که شباهتی به کلیسای سنت جان، لندن در برج سفید دارد، اما هیچ مدرک قطعی از وجود کلیسایی مشابه در کولچستر در دست نیست. برج نگهبان در ابتدا تنها تا ارتفاع طبقه اول ساخته شد؛ بقایای کنگره‌بندی‌هایی که بر فراز این مرحله اول قرار داشتند هنوز در دیوارهای بیرونی قابل مشاهده‌اند. احتمالاً یک بحران مالی یا نظامی موجب شد که برج نگهبان نیمه‌تمام ناگزیر به حالت دفاعی درآید. برج نگهبان امروز تنها دو طبقه دارد؛ ارتفاع اصلی آن به دلیل کار تخریب انجام‌شده در اواخر سده هفدهم نامشخص است. در سال ۱۸۸۲ (۱۲۶۱ هجری شمسی)، جی. هوراس راند پیشنهاد کرد که قلعه کولچستر مانند برج سفید دارای چهار طبقه بوده‌است. این دیدگاه در بیشتر سده بیستم به‌طور گسترده پذیرفته شد. اخیراً پژوهشگران از مدل سه‌طبقه‌ای حمایت کرده‌اند و برخی از جدیدترین آثار نشان می‌دهد که شاید تنها دو طبقه وجود داشته‌است. در اواسط سده سیزدهم، یک برج‌وبارو سنگی در مجاورت برج جنوب‌غربی برای محافظت از درگاه اصلی ساخته شد. ویژگی‌های معماری نشان می‌دهند که مرحله دوم ساخت‌وساز پس از حدود ۱۱۰۰ میلادی (۴۷۹ هجری شمسی) و احتمالاً توسط اودو پس از منشور ۱۱۰۱ انجام شده‌است. ساخت حیاط قلعه دفاعیات حیاط قلعه عمدتاً از یک خاکریز دفاعی خاکی بزرگ و خندق اطراف برج نگهبان تشکیل می‌شد که بخش شمالی آن باقی مانده اما در سده نوزدهم به‌شدت منظره‌سازی شد. شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهد که این خاکریزها بر روی بقایای دیوار رومی محوطه معبد ریخته شده‌اند. خاکریز شمال‌شرقی ۲۸٫۵ متر عرض و ۴ متر ارتفاع داشت. خاکریز جنوبی به نظر می‌رسد در طول مرحله دوم ساخت برج نگهبان در حدود ۱۱۰۰ تکمیل شده باشد. یک حیاط بیرونی پایین با دو سپر و خندق کمتر مستحکم تشکیل شد که به سمت شمال تا دیوارهای شهر امتداد داشت. این ممکن است همان «حیاط جدید» باشد که در ۱۱۷۳ ذکر شده یا شاید همان دیوارهای سنگی حیاط اصلی که تا ۱۱۸۲ در جای خود قرار داشتند. یک اتاق دروازه دوبرجی در گوشه جنوب‌غربی به حیاط دسترسی می‌داد که احتمالاً همزمان با دیوارهای حیاط ساخته شده بود. یک نرده دفاعی که احتمالاً بخشی از دفاعیات حیاط پایین بود، در ۱۲۱۸ فرو ریخت و دوباره در ۱۲۳۷ واژگون شد و در سال‌های ۱۲۷۵ تا ۱۲۷۶ تعمیرات بیشتری لازم بود. تاریخ دوران میانه کنترل قلعه کولچستر پس از مرگ اودو در ۱۱۲۰ (۴۹۹ هجری شمسی) به تاج سلطنت بازگشت و پس از آن قلعه توسط حاکمان قلعه منصوب از سوی تاج اداره می‌شد. پادشاهان هنری یکم، هنری دوم و هنری سوم همگی از این قلعه دیدار کرده‌اند. در ۱۲۱۴ (۵۹۳ هجری شمسی)، حاکم ارثی قلعه ویلیام دو لانوالای بود که از بارون‌های مخالف پادشاه جان به‌شمار می‌رفت. در نوامبر همان سال، جان به کولچستر رسید، احتمالاً در تلاشی ناموفق برای جلب رضایت لانوالای که کمی بعد قلعه را به مراقبت شریف سپرد و به بارون‌های شورشی در بری سنت ادموندز پیوست. بارون‌ها سپس به لندن لشکر کشیدند و جان را واداشتند تا منشور کبیر را در رانیمید در ژوئن ۱۲۱۵ (۵۹۴ هجری شمسی) بپذیرد که شامل مقرره‌ای برای بازگرداندن کولچستر به لانوالای بود. در عرض چند ماه، جان از پایبندی به شرایط منشور سرباز زد و نخستین نبرد بارون‌ها آغاز شد. جان قبل از فرستادن لشکری به سوی کولچستر، قلعه روچستر را محاصره کرد. در این میان، بارون‌ها از پادشاه لوئی هشتم فرانسه درخواست کمک کرده بودند و بر این اساس، یک دسته فرانسوی برای محافظت از قلعه کولچستر برای بارون‌ها آمده بود. محاصره در ژانویه ۱۲۱۶ (دی ۱۵۹۴) آغاز شد و در مارس زمانی که پادشاه جان شخصاً حاضر شد پایان یافت؛ گارنیزون فرانسوی شامل ۱۱۶ نفر توانستند عبور امن به لندن را مذاکره کنند. پس از تصرف کولچستر، در ۱۲۱۷ (۵۹۶ هجری شمسی) قلعه در چارچوب توافق آتش‌بس به فرانسویان و بارون‌ها واگذار شد. با این حال، توسط پادشاه خردسال هنری سوم در پیمان لمبث در سپتامبر ۱۲۱۷ بازپس گرفته شد که سرانجام به جنگ پایان داد و ویلیام اوف سنت‌مر-اگلیس، اسقف لندن، به عنوان حاکم قلعه منصوب شد. سده‌های هفدهم و هجدهم در ۱۶۰۷ (۹۸۶ هجری شمسی)، نگهداری قلعه برای عمر به چارلز استنهوپ، دومین بارون استنهوپ (۱۵۹۳–۱۶۷۵) اعطا شد. در ۱۶۲۴ (۱۰۰۳ هجری شمسی)، استنهوپ اجاره را به توماس هولمز، جنتلمن و دانه‌بار، پدر جان هولمز واگذار کرد که به کلنی پلیموث مهاجرت کرد و پیک دیوان آنجا شد. نگهداری قلعه، حیاط و مرغزار پادشاه در شمال رود کولن در خانواده هولمز تا پس از ۱۶۵۹ باقی ماند. در ۱۶۲۹ (۱۰۰۸ هجری شمسی)، چارلز یکم حق تقدم در قلعه را به جیمزهای، اول ارل کارلایل واگذار کرد که در ۱۶۳۶ (۱۰۱۵ هجری شمسی) به آرچیبالدهای رسید. در ۱۶۴۹ (۱۰۲۸ هجری شمسی)، های منافع خود را به سر جان لنتال فروخت، در حالی که در ۱۶۵۰ (۱۰۲۹ هجری شمسی) بررسی پارلمانی ساختمان را محکوم کرد و ارزش سنگ را پنج پوند برآورد کرد. در ۱۶۸۳ (۱۰۶۲ هجری شمسی)، یک آهنگر به نام جان ویلی مجوز تخریب کامل قلعه را برای استفاده از آن به عنوان مصالح ساختمانی در شهر دریافت کرد. پس از «ویرانی‌های بزرگ» که طی آن بخش عمده‌ای از ساختار فوقانی با پیچ و باروت تخریب شد، وقتی عملیات سودآور نبود، دست کشید. قلعه از زمانی که دیگر یک قلعه سلطنتی نبود، کاربردهای گوناگونی داشته‌است. به عنوان زندان استان بهره‌گیری شد که در آن در ۱۶۴۵ (۱۰۲۴ هجری شمسی)، متیو هاپکینز، خودخوانده «سردار کشف جادوگران»، جادوگران مظنون را بازجویی کرد. در ۱۶۴۸ (۱۰۲۷ هجری شمسی)، در طول جنگ داخلی دوم انگلستان، رهبران سلطنت‌طلبان سر چارلز لوکاس و سر جورج لیزل درست پشت قلعه اعدام شدند. افسانه محلی می‌گوید که علف بر جایی که آنها افتادند نمی‌روید. اکنون یک مناره کوچک آن نقطه را نشان می‌دهد. در ۱۶۵۶ (۱۰۳۵ هجری شمسی)، کوئیکر جیمز پارنل در آنجا به شهادت رسید. در ۱۷۰۵ (۱۰۸۴ هجری شمسی)، ویلی قلعه را به سر آیزاک ریبو فروخت که آن را به نوه‌اش چارلز چمبرلین ریبو در ۱۷۲۶ (۱۱۰۵ هجری شمسی) واگذار کرد. در ۱۷۲۷ (۱۱۰۶ هجری شمسی) قلعه توسط مری وبستر برای دخترش سارا خریداری شد که با چارلز گری (سیاستمدار انگلیسی) نماینده مجلس کولچستر ازدواج کرده بود. گری در ابتدا برج نگهبان را به یک بازرگان محلی غلات اجاره داد و سمت شرقی را به استان به عنوان زندان اجاره داد. در اواخر دهه ۱۷۴۰، گری بخش‌هایی از ساختمان، به‌ویژه نمای جنوبی را بازسازی کرد. او یک پارک خصوصی دور ویرانه ایجاد کرد و خانه تابستانی او (نشسته بر خاکریزهای قدیمی قلعه نورمن، به شکل یک معبد رومی) هنوز قابل رویت است. همچنین کتابخانه‌ای با پنجره‌های بزرگ و یک کوپولا به برج جنوب‌شرقی افزود که در ۱۷۶۰ (۱۱۳۹ هجری شمسی) تکمیل شد. پس از مرگ گری در ۱۷۸۲ (۱۱۶۱ هجری شمسی)، قلعه به نوه ناتنی او، جیمز راند، رسید که بازسازی را ادامه داد. سده‌های نوزدهم و بیستم بخشی از قلعه زیر کلیسا به عنوان زندان در حال استفاده بود که در ۱۸۰۱ (۱۱۸۰ هجری شمسی) توسعه یافت. دختر زندانبان دیرپا، جان اسمیت، که مری آن اسمیت نام داشت، در سال ۱۷۷۷ (۱۱۵۶ هجری شمسی) در قلعه متولد شد و تمام زندگی‌اش را در آن گذراند و تا مرگش در ۱۸۵۲ (۱۲۳۱ هجری شمسی) کتابدار بود. اعتقاد بر این است که او درخت افرای شبه‌چناری که هنوز بر فراز برج جنوب‌غربی می‌روید را کاشت، یا برای جشن نبرد واترلو در ۱۸۱۵ (۱۱۹۴ هجری شمسی) یا برای یادبود مرگ پدرش در همان سال. میان ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ (۱۲۹۹ تا ۱۳۰۱ هجری شمسی)، قلعه و زمین‌های مرتبط با آن توسط بخش کولچستر با کمک مالی بزرگ از ویتمن پیرسون، اول ویکونت کاودری، صنعتگر ثروتمندی که نماینده مجلس شهر بوده، خریداری شد. دروازه‌های آهن آهنگری در ورودی پارک در خیابان کاودری کرسنت توسط اچ.اچ. مارتین و شرکا در چلتنهام ساخته شده‌اند. پارک به دو بخش بالایی و پایینی تقسیم می‌شود. یک موزه از آثار متعلق به بخش از ۱۸۶۰ (۱۲۳۹ هجری شمسی) در قلعه در معرض نمایش بوده و سقف‌گذاری برج نگهبان در اواسط دهه ۱۹۳۰ گسترش قابل‌توجهی را ممکن ساخت. سده بیست‌ویکم میان ژانویه ۲۰۱۳ (دی ۱۳۹۱) و مه ۲۰۱۴ (اردیبهشت ۱۳۹۳)، موزه قلعه بازسازی گسترده‌ای به هزینه ۴٫۲ میلیون پوند را پشت سر گذاشت. این برنامه نمایشگاه‌ها را با جدیدترین پژوهش‌ها دربارهٔ تاریخ قلعه بهبود بخشید و از تعمیر سقف نیز پشتیبانی کرد. در دسامبر ۲۰۲۵ (آذر ۱۴۰۴)، یک برنامه جدید مرمت که عمدتاً بر برج و پایه‌ها متمرکز بود با هزینه ۱٫۳ میلیون پوند آغاز شد. مالکیت وراثت بعدی قلعه و زمین‌هایش در زیر نشان داده شده‌است. کسانی که با رنگ خاکستری مشخص شده‌اند در هیچ زمانی صاحب ساختمان نبوده‌اند. اگرچه چارلز گری راند پیش از فروش منطقه به شهرداری کولچستر درگذشت، وصیت‌نامه‌اش تضمین کرد که آن با همین هدف نهایی در امانت نگه داشته شود. یادداشت‌ها منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Colchester Castle». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۴ مه ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Château de Colchester». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۴ مه ۲۰۲۶. پیوند به بیرون وبگاه رسمی موزه قلعه کولچستر ثبت در Historic England