ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი

ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი — მთავარი ხელოვნების გალერეა და მუზეუმი ბედფორდში, ინგლისში, რომელსაც მართავს ბედფორდის დაბა საბჭო და სესილ ჰიგინსის კოლექციის რწმუნებულები. მიმოხილვა ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი არის ციხის კვარტალში, რომელიც იკავებს ბედფორდის ციხის ადგილს მაღალი ქუჩის აღმოსავლეთით, მდინარე დიდი ოუსეს სანაპიროს ჩრდილოეთით. კვარტალში ასევე არის ციხე ბეილის ბაღები, ბინები, რესტორნები, მაღაზიები, ციხე-სიმაგრეები, ციხის ბორცვები და ჯონ ბუნიანის მუზეუმი. სამხატვრო გალერეა და მუზეუმი გაიხსნა 2013 წლის ივნისში ფართო განახლების შემდეგ. ჰიგინსის ხელახალი ბრენდინგი და განვითარება 5.8 მილიონი ფუნტი სტერლინგის პროექტმა შესაძლებელი გახადა შენობების გაერთიანება და მათი ხელახლა განვითარება, ერთ ადგილას გაერთიანებული სამი კულტურული ადგილი: სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა, ბედფორდის მუზეუმი და ბედფორდის გალერეა. ორგანიზაციისა და საბჭოს შიგნით იგრძნობოდა, რომ ახალ ერთიან შენობას სჭირდებოდა ახალი სახელი, რომელიც მოიცავდა საიტისა და კოლექციების ისტორიას. “ჰიგინსი“ შეირჩა, როგორც ჰიგინსის ოჯახის და ბიზნესის პატივსაცემად, ოჯახში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა “ჩარლზ ჰიგინსი“-მ (1789-1862), იგი იყო მერი 1848 წელს. სამხატვრო გალერეისა და მუზეუმის ხელახალი განვითარება იყო ეტაპობრივი პროცესი. პირველი ეტაპი დასრულდა 2009 წლის აპრილში, როდესაც ბედფორდის გალერეა ხელახლა გაიხსნა. სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის და ბედფორდის მუზეუმის კომპლექსის ნაწილი 1973 წელს გამოუყენებელი იყო. ბედფორდის გალერეის ხელახალმა გახსნამ, როგორც საგამოფენო შეხვედრების, ლექციებისა და ღონისძიებების ჩატარების ადგილი, გაავრცელა ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რას გვთავაზობდა ხელახალი განვითარების პროცესის მეორე ეტაპი. განმეორებითი განვითარების II ფაზამ გააერთიანა სამი ცალკეული შენობა: ბედფორდის გალერეა, სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და ბედფორდის მუზეუმი. სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო 2011 წლის აგვისტოში და დასრულდა (ახალი გალერეების განახლების ჩათვლით) 2013 წლის ივნისში. ამ ეტაპი განხორციელება შესაძლებელი გახდა ბედფორდის დაბის საბჭოს, მემკვიდრეობის ლატარიის ფონდის, ბედფორდის საქველმოქმედო ფონდის და რამდენიმე სხვა წყაროს დაფინანსებით. სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის ისტორია ჰიგინსის სახვითი და დეკორატიული ხელოვნების კოლექციები ადრე იყო სრულიად ცალკე დაწესებულება, რომელიც ცნობილია როგორც სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა და ახალი გალერეისა და მუზეუმის ფარგლებში ეს კოლექციები კვლავ ეკუთვნის სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის რწმუნებულებს. გალერეა ცნობილი იყო აკვარელების, ანაბეჭდების, კერამიკისა და ავეჯის კოლექციებით, ასევე ლონდონის გარეთ ნამუშევრების ორი უდიდესი კოლექციით, არტ-არქიტექტორ უილიამ ბურგესისა და მხატვრის ედვარდ ბაუდენის მიერ. სესილი ჰიგინსის მუზეუმმა, როგორც ადრე იყო ცნობილი, კარი გააღო საზოგადოებისთვის 1949 წლის 25 ივლისს. თავდაპირველად დაიკავა 1846 წელს აშენებული სახლი, როგორც ჩარლზ ჰიგინსის და მისი ოჯახის სახლი. მუზეუმი შეიქმნა ქველმოქმედი სესილ ჰიგინსის მიერ, კერამიკის, მინისა და ხელოვნების ნიმუშების კოლექციის შესანახად ბედფორდის მკვიდრთა და ვიზიტორთა სარგებლის, ინტერესისა და განათლებისათვის. ჰიგინსი მიხვდა, რომ საზოგადოებრივი მუზეუმები დაუცველი იყო და მისი კოლექციის დასაცავად მან დატოვა რთული ანდერძი, რომელიც ითვალისწინებდა მუზეუმის ორგანიზებას. მან ასევე დატოვა ნდობის ფონდი, რომელიც გამოიყენებოდა სამუზეუმო მიზნებისთვის, მაგრამ ძირითადად ხელოვნების ნიმუშების მოსაპოვებლად. მიუხედავად იმისა, რომ კერამიკისა და შუშის კოლექცია იყო მაღალი ხარისხის (თითოეული შერჩეული იყო ჯოთხ სედბის ჯეიმზ ქიდელის მიერ), კოლექციას არ გააჩნდა რაიმე მნიშვნელოვანი ნახატები, გარდა XVIII საუკუნის რამდენიმე ზეთისა და მინიატურების მცირე კოლექციისა. სამხატვრო გალერეის საბჭომ მიიღო მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება ინგლისური აკვარელის შეგროვების მიზნით 1951 წელს. სესილ ჰიგინსის ნებით, ყველა შენაძენი უნდა იყოს დამტკიცებული "აღიარებული მხატვრული ორგანოს მიერ, როგორიცაa ვიქტორიასა და ალბერტის მუზეუმი", ხოლო 1951 წელს V & A–ს მაშინდელმა დირექტორმა სერ ლი ეშტონმა წარადგინა, გრეჰემ რეინოლდსი, გრავიურის, ილუსტრაციისა და დიზაინის დეპარტამენტის შემდგომი მცველი, რათა დაემტკიცებნა ყველა აკვარელი და ნახატი შესყიდვისათვის. გრეჰემ რეინოლდსი დარჩა მრჩეველი 1955 წლამდე, როდესაც მან შეცვალა ორი ავტორიტეტი შესაბამის სფეროებში, რომლებსაც უნდა შექმნათ და გაეფართოებინათ კოლექცია მნიშვნელოვნად, ედვარდ კროფ-მიურეის ბრიტანული მუზეუმი და რონალდ ხეივნის ტეიტის გალერეა, 1957 წლიდან. პერიოდი 1952 წლიდან 1964 წლამდე იყო ყველაზე პროდუქტიული აკვარელის შეგროვების თვალსაზრისით. თორმეტი წლის განმავლობაში 500-ზე მეტი შენაძენი ჰქონდათ. გალერეამ ამის მიღწევა შეძლო ომის შემდგომ წლებში კერძო კოლექციების აკვარელის ხელმისაწვდომობით და სესილ ჰიგინსის კეთილშობილებით. ედუარდ კროფ-მიურეიმ და რონალდ ხეივანმა თითოეულმა შეიტანეს თავიანთი ცოდნა, ხედვა და გემოვნება მზარდ კოლექციაში. მათი კოლექცია იყოფა: კროფტ-მიურეი 1850 წლამდე გაკეთებულ სამუშაოებზე და ხეივანი 1850 წლამდე. გალერეა დიდ მადლობას უხდის მათ თავდადებას და უნარს, რადგან მათ განავითარეს ომის შემდგომი ერთ-ერთი საუკეთესო კოლექცია, ლონდონის გარეთ. ის, რომ კოლექცია ძლიერია ყველა თაობის უდიდეს მხატვრებში, ერთია, მაგრამ მეორე ის, რომ ის ასევე წარმოადგენს მხატვრებს, რომლებიც ოდესღაც პოპულარული და გავლენიანი იყვნენ თავიანთ დროში და ნაკლებად შეძენის დროს, ეს ყველაფერი მათი ექსპერტიზის დამსახურებაა. 1971 წელს კოლექციის პოლიტიკა გადავიდა დეკორატიულ ხელოვნებაზე, სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეაში ახლა ინახება ჩარლზ ჰენდლი-რიდისა და მისი მეუღლე ლავინიას კოლექციიდან 200-ზე მეტი ნიმუში. 1950 წელს ჩარლზმა ტეიტში თანამდებობის დასაკავებლად განაცხადი შეიტანა, მას შემდეგ რაც უარი მიიღო, მან რეაგირება მოახდინა "ჩემი პატარა მუზეუმის შექმნა"-ზე. მათ დაიწყეს ვიქტორიანული ნამუშევრების კოლექციის შექმნა იმ დროს, როდესაც რამდენიმე მეცნიერმა და კოლექციონერმა ეს პერიოდი სერიოზულად მიიღო, ზოგჯერ მიაკვლიეს არქიტექტორთა და დიზაინერთა შთამომავლებს და ყიდულობდნენ პირადად მათგან. მას შემდეგ, რაც თავდაპირველად შეიტანა მოკრძალებული დამატებები მის კოლექციაში, 1964-1965 წლებში მემკვიდრეობა ნიშნავდა იმას, რომ მას შეეძლო მისი ყიდვის დაჩქარება. 1972 წლის სამეფო აკადემიის გამოფენა, ვიქტორიანული და ედუარდული დეკორატიული ხელოვნება, “Handley-Read Collection“ აჩვენებდა ჩარლზ და ლავინიას მთელ კოლექციას, მათი მემორიალი იყო 1971 წლის ოქტომბერში და დეკემბერში მათი თვითმკვლელობების შემდეგ. 1988 წლიდან ყურადღების ცენტრში დაუბრუნდა ანაბეჭდების შეგროვება, ამჯერად კონცენტრირება მოხდა XX საუკუნეზე. ბეჭდური კოლექცია ახლა 400-ზე მეტ ერთეულს ითვლის, მათ შორისაა საუკეთესო ბრიტანელი მხატვრების ნამუშევრები, ასევე საერთაშორისო აღიარებული ფიგურები, როგორიცაა პიკასო, ლიხტენშტეინი და დიურერი. კოლექცია ასახავს სტილებს და ბეჭდვის პროცესებს, ვისტლერის დელიკატური გრავიურადან დაწყებული, ედუარდ ბავდენის ბრწყინვალე ლინოკეტებით. ბეჭდური კოლექციის ბოლო მნიშვნელოვანი დამატება იყო 2004 წელს შოტლანდიელი მხატვრის, ალან დევის გულუხვი შემოწირულობა 70-ზე მეტი ანაბეჭდი, ასევე 5 გუაშით ნამუშევარი. კოლექციის მნიშვნელოვანი დამატება გაკეთდა ბოლო წლებში დორა კარინგტონის არაერთი ნაწარმოების შეძენით, რომელიც სწავლობდა ბედფორდის საშუალო სკოლაში და ცხოვრობდა ბედფორდში ოჯახთან ერთად, როტსის ბაღში. მისი ოჯახი ჯერ კიდევ ბედფორდში იყო, სანამ კერინგტონი სწავლობდა სლეიდის ხელოვნების სკოლაში. კოლექცია მოიცავს ორ ძირითად ზეთით ნამუშევარს, "ქალბატონი ყუთი" და "ესპანელი ბიჭი", ასევე მისი ძმების ნახატები-ნოელ კარინგტონი და ტედი კარინგტონი, ასევე ბედფორდის ბაზარი. 2005 წელს, სესილი ჰიგინსის სამხატვრო გალერეა გაერთიანდა ბედფორდის მუზეუმთან, მაგრამ შეინარჩუნა მისი ცალკეული შენობები და იდენტურობა, სანამ არ დაიხურა სარემონტო სამუშაოებისთვის 2007 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ სამხატვრო გალერეაზე მუშაობა არ დაწყებულა მაშინვე, ბედფორდის გალერეის მიმდებარედ განხორციელდა ძირითადი განახლება, როგორც პირველი ფაზა. ბევრად უფრო მასშტაბური პროექტი, რომელმაც II ხარისხის ჩამოთვლილი შენობა კვლავ გამოიყენა როგორც საჯარო სივრცე 1970-იანი წლების დასაწყისიდან, პირველად. 2009 წლის აპრილიდან 2011 წლის აპრილის ჩათვლით სესილ ჰიგინსის კოლექციების გამოფენები, ბედფორდის მუზეუმის კოლექციებთან და ნასესხებ ექსპონატებთან ერთად, ბედფორდის გალერეაში იმართებოდა. განმეორებითი განვითარების II ფაზის შემდეგ, ბედფორდის გალერეა გაერთიანდა გალერეისა და მუზეუმის უფრო დიდ შენობაში და მისაწვდომია ყოფილი ლუდსახარშის შენობის ეზოს მთავარი შესასვლელით. ბედფორდის მუზეუმის ისტორია ბედფორდის მუზეუმი ჩამოყალიბდა 1960-იან წლებში, ბედფორდის თანამედროვე სკოლისა და ბედფორდის დაბის საბჭოს კოლექციიდან. მისი სოციალური ისტორია, არქეოლოგია, ბუნებრივი ისტორია და ეთნოგრაფიული კოლექციები მოგვითხრობს, იმ ადამიანებისა და ადგილების ისტორიებზე, რომლებმაც შექმნეს ბედფორდი და მისი ურთიერთობა ფართო სამყაროსთან, პრეისტორიული ხანიდან დღემდე. 1884 წელს, ადვოკატმა ჩარლზ პრიჩარდმა, გადასცა ნამარხებისა და მინერალების პირადი კოლექცია ბედფორდის თანამედროვე სკოლას, ის ადრე ბედფორდის სკოლის მოსწავლე იყო. გარდა ამისა, მან გამოყო სახსრები სკოლის მუზეუმის შესაქმნელად, სადაც განთავსებული იყო კოლექციები, რომლის მოვლისთვისაც ყოველწლიურად 10 გირვანქა სტერლინგით გამოიყოფოდა. მიუხედავად იმისა, რომ დამატებები გაკეთდა ორიგინალურ კოლექციებში, უცნაურობები მთელი მსოფლიოდან დაიწყო, რის შედეგადაც, მუზეუმი გახდა უპატივცემულოდ ცნობილი როგორც "ძველი ცნობისმოყვარეობის მაღაზია". 1920-იან წლებში მოხდა მკვეთრი ცვლილებები, დანიშვნასთან ერთად, პ. გ. ლენგდონი, როგორც საპატიო კურატორი. ლენგდონის მიზანი იყო კოლექციების რეორგანიზაცია და მათი დამკვიდრება ქვეყნის მუზეუმის ბირთვად. მან შეიძინა არქეოლოგიური მასალა, მათ შორის რომაული და საქსური ჭურჭელი, სამკაულები კემპსტონიდან, შეცვალა ბუნებრივი ისტორიის ყველაზე უარესი ბედფორდშირის ფრინველების, ძუძუმწოვრების, ბუდეებისა და კვერცხების ჯ. სტილ ელიოტის კოლექცია და 1929 წელს, შეიმუშავა ორი ახალი განახლებული გალერეა. პირველად ჩვენებები გაიხსნა საზოგადოებისთვის ოთხშაბათს და შაბათს დღის მეორე ნახევარში, მუზეუმი აღიარებულ იქნა ინგლისის ერთ-ერთ საუკეთესო სასკოლო მუზეუმად. შემდეგი მნიშვნელოვანი ფიგურა, რომელმაც გავლენა მოახდინა მუზეუმის მომავალზე, იყო “FW Kuhlicke“, ადგილობრივი ისტორიკოსი და ჰერალდიკის სპეციალისტი, რომელიც დაინიშნა საპატიო კურატორად 1933 წელს. მან განაგრძო კოლექციების განვითარება, მაგრამ 1950-იანი წლებისთვის სკოლას მეტი ადგილი სჭირდებოდა გაფართოებული ნომრებისათვის და გაიმართა დისკუსიები ბედფორდის ოლქთან იმის გასარკვევად, შეძლებდა თუ არა დაბა, რომ აეთვისებინა საზოგადოებრივი მუზეუმის როლი. შეიქმნა შესაძლებლობა, რომ მუზეუმი გაერთიანებულიყო ბედფორდის დაბის მიერ შემორჩენილ პატარა კოლექციებთან და 1962 წელს ახლადშექმნილი ქალაქის მუზეუმი გაიხსნა ნაპირზე მდებარე ყოფილ ავტოფარეხსა და შოურუმში, კუჰლიკესთან ერთად იყო პირველი საპატიო კურატორი. თუმცა, ეს მხოლოდ დროებითი შეთანხმება იყო, ისინი უფრო არსებით შენობას ეძებდნენ. 1970-იან წლებში ხელმისაწვდომი გახდა ჰიგინსისა და შვილების ციხის ლუდსახარშის შენობები. აშენდა 1838 წელს, ეს წითელი აგურის ინდუსტრიული შენობა უფრო მეტ პოტენციალს იძლეოდა საზოგადოებრივი მომსახურებისთვის, დროებითი გამოფენებისთვის და შესანახად ჩრდილოეთ ბედფორდშირის მზარდი კოლექციებისთვის. პირველი პროფესიონალი კურატორი, ჯონ ტურნერი, დაინიშნა 1974 წელს და მან ჩაატარა ლუდსახარშის შენობების ფართო განახლება და ტრანსფორმაცია ქალაქის ახალ მუზეუმად, რომელმაც 1981 წელს კარი გააღო საზოგადოებისთვის. მუზეუმი გაერთიანდა სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეასთან 2005 წელს, მაგრამ მაინც შეინარჩუნა თავისი ცალკეული შენობები და იდენტურობა, სანამ არ დაიხურა საზოგადოებისთვის სარემონტოდ 2010 წლის ოქტომბერში. 2013 წლის ივნისში მუზეუმი ხელახლა გაიხსნა, როგორც ახალი კომბინირებული კომპლექსის ნაწილი. მუზეუმის კოლექცია დაახლოებით 20,000 ერთეულზე ასახავს ბედფორდის დაბის ადამიანურ, სოციალურ და ბუნებრივ ისტორიას. მათ შორისაა საშინაო, კორპორატიული, სამხედრო და სასოფლო -სამეურნეო არტეფაქტები, ასევე ადგილობრივი ხელნაკეთობები და მრეწველობა. ბედფორდის მუზეუმის არქეოლოგიურ კოლექციებში შედის პალეოლითური კაჟის იარაღები და ხელის ცულები, ასევე შუა საუკუნეების შემდგომი არტეფაქტები. მუზეუმს ასევე აქვს ნუმიზმატიკის ფართო კოლექცია. გეოლოგიურ კოლექციებში წარმოდგენილია იურიული პერიოდის ამონიტური ხვეულები და გიგანტური საზღვაო ქვეწარმავლები. მუზეუმის ბუნებრივი ისტორიის კოლექციებში გვხვდება ადგილობრივი ფრინველები, ძუძუმწოვრები, მწერები და მცენარეები. საიტის ისტორია ამ ადგილს და მის შენობებს აქვთ გრძელი ისტორია, მრავალი განსხვავებული დანიშნულებით. დღევანდელი შენობების ისტორია იწყება 1804 წლიდან, ექვსკუთხა მილიციის დეპოს მშენებლობით, ციხის ყოფილ სამუშაოებზე. დეპო მოგვიანებით გამოყენებული იქნა მრავალი სხვა მიზნისთვის, მათ შორის წმინდა აგნესის დაწყებითი სკოლა და როგორც სამზარეულო ჰიჯინსის ოჯახის Castle Close– ისთვის. 1949 წლიდან იგი გამოიყენება როგორც გალერეის სივრცე, ოფისი და საგანმანათლებლო საქმიანობის სივრცე. 2008 წლის საიტის პირველი ფაზის განახლების შემდეგ, იგი განახლდა როგორც გალერეის სივრცე და მასში განთავსდა უილიამ ბურგესის კოლექცია, ხელოვნების გალერეის და მუზეუმის გახსნისას. 1837 წელს ჩარლზ ჰიგინსმა, ბედფორდის ჰერცოგისგან შეიძინა იჯარა “Castle Lane“–სთვის. მან დაიწყო ლუდსახარშის მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1838 წელს. 1840-1841 წლებში შენობა, რომელსაც ჩვენ ახლა ბედფორდის გალერეას ვუწოდებთ, აშენდა ჩრდილოეთით, ციხე-სიმაგრისკენ, ბუნიანის შეხვედრის ეკლესიის მოპირდაპირედ. ბედფორდის გალერეა თავდაპირველად შეიქმნა კლუბში, რომელიც ცნობილია როგორც “Castle Rooms“, ვიგის პარტიის მხარდამჭერებისა და წევრებისთვის. იმ დროის წიგნების შეფასება აჩვენებს, რომ იგი იყოფა 3 ნაწილად: სახლი, კლუბის ოთახები და სარდაფი. 1848 წლიდან შენობა გამოიყენებოდა ბუნიანის შეხვედრისას, როგორც საკვირაო სკოლა, საეკლესიო შეკრებებისა და ჩაისთვის. ეს გაგრძელდა 1880-იან წლებამდე, სიები აჩვენებს, რომ მას მაშინ იყენებდნენ პლიმუთის ძმები, არა-დომინაციული ქრისტიანული მოძრაობა. XX საუკუნის დასაწყისში იგი გახდა ბილიარდის დარბაზი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, ბრიტანული სამაუწყებლო კორპორაციის მუსიკალური განყოფილება მიიჩნევდა, რომ ბედფორდის გალერეა გამოიყენებოდა როგორც რეპეტიციისა და ჩაწერის სტუდია. 1941 წლის აგვისტოში “BBC“–მ ევაკუაცია გაუკეთა რამდენიმე განყოფილებას ლონდონიდან ბედფორდში, გამოყენებული სხვა ადგილობრივი შენობები მოიცავდა სიმინდის ბირჟას, წმინდა პავლეს ეკლესიას, კო-პარტნიორთა დარბაზს ქალაქის ქუინზ პარკის ტერიტორიაზე და ბედფორდის სკოლის დიდ დარბაზს. ომის შემდეგ შენობა დაბრუნდა ბილიარდის დარბაზად და მაგიდის ჩოგბურთის სალონად. 1960 წელს იგი გადაეცა სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეას და ეწოდა ბედფორდის გალერეა, მას შემდეგ 1973 წლამდე იყო გამოფენებისა და ღონისძიებების ადგილი. 30 წელზე მეტი ხნის დახურვის შემდეგ, ბედფორდის გალერეა გამოყოფილი იყო 2.5 მილიონი ფუნტი სტერლინგის სარემონტო სამუშაოებისთვის. პროექტმა, რომელიც დაფინანსებულია მთავრობისა და ბედფორდის დაბის საბჭოს მიერ, შექმნა უახლესი ადგილი, სადაც განთავსდა დროებითი გამოფენების პროგრამა, სესილ ჰიგინსის სამხატვრო გალერეის დახურვისას 2009 წლის აპრილიდან 2011 წლის აპრილამდე. 2013 წელს იგი კვლავ გაიხსნა, როგორც ახალი კომბინირებული სამხატვრო გალერეისა და მუზეუმის ნაწილი. იჯარით მოითხოვდა ჰიგინსი, რომ აეშენებინა სახლი ადგილზე, “Castle Close“ სახლი, რომელიც ჩარლზმა ააშენა თავისთვის და მისი ოჯახისათვის, აშენდა 1846 წელს და დაიკავეს ოჯახის წევრებმა 1920-იანი წლების დასაწყისამდე. 1920-იანი წლების ბოლოსთვის ქონება ბედფორდის კორპორაციის მფლობელობაში იყო და გამოიყენებოდა ადმინისტრაციული მიზნებისთვის მანამ, სანამ სესილ ჰიგინსმა, არ შესთავაზა მისი კოლექციის საცხოვრებელი 1941 წელს. პირობები იქნა მიღებული და მუზეუმი გაიხსნა 1949 წელს. სქოლიო