Ura e Londrës

Disa ura me emrin Ura e Londrës kanë shtrirë lumin Thames midis Qytetit të Londrës dhe Southwark, në Londrën qendrore. Kalimi aktual, i cili u hap për trafik në 1973, është një urë me traversa kuti e ndërtuar nga betoni dhe çeliku. Zëvendësoi një urë me hark guri të shekullit të 19-të, e cila nga ana tjetër zëvendësoi një strukturë mesjetare 600-vjeçare të ndërtuar me gurë. Kjo u parapri nga një sukses i urave të drurit, e para prej të cilave u ndërtua nga themeluesit romakë të Londrës. Ura aktuale qëndron në skajin perëndimor të Pishinës së Londrës dhe është e pozicionuar 30 metres (98 ft) në rrjedhën e sipërme nga rreshtimet e mëparshme. Qasjet në urën mesjetare u shënuan nga kisha e Shën Magnusit-martirit në bregun verior dhe nga katedralja Southwark në bregun jugor. Derisa Ura Putney u hap në 1729, Ura e Londrës ishte kalimi i vetëm rrugor i rrjedhës së Thames në Kingston mbi Thames. Ura e Londrës është përshkruar në format e saj të ndryshme, në art, letërsi dhe këngë, përfshirë rimën e çerdheve "London Bridge Is Falling Down ", dhe poezinë epike "The Waste Land" nga TS Eliot. Ura moderne është në pronësi dhe mirëmbahet nga Bridge House Estates, një bamirësi e pavarur me origjinë mesjetare e mbikëqyrur nga City of London Corporation . Ajo mbart rrugën A3, e cila mirëmbahet nga Greater London Authority. Kalimi përshkruan gjithashtu një zonë përgjatë bregut jugor të lumit Thames, midis Urës së Londrës dhe Tower Bridge, që është caktuar si një rreth i përmirësimit të biznesit. Zona e urës ka qenë dy herë shënjestër e sulmeve terroriste - një herë në 2017, dhe përsëri në 2019. Historia Vendndodhja Mbështetjet e urës moderne të Londrës qëndrojnë disa metra mbi argjinaturat natyrore të zhavorrit, rërës dhe argjilës. Nga epoka e vonë e neolitit, argjinatura jugore formoi një rrugëkalim natyral mbi kënetën përreth dhe kënetën e grykëderdhjes së lumit; veriu u ngjit në tokë më të lartë në vendin e tanishëm të Cornhill. Midis argjinaturave, lumi Thames mund të kalohej nga ford kur batica ishte e ulët, ose trageteve kur ishte e lartë. Të dy argjinaturat, veçanërisht veriu, do të kishin ofruar brigje të qëndrueshme plazhi për trafik anijesh lart e poshtë - rrjedha e Thames dhe grykëderdhja e tij ishin një rrugë e madhe tregtare në brendësi dhe kontinentale nga të paktën shekulli i 9-të para Krishtit. Ka prova arkeologjike për vendbanimet e shpërndara neolitike, epokës së bronzit dhe epokës së hekurit, por derisa u ndërtua një urë atje, Londra nuk ekzistonte. Disa milje në rrjedhën e sipërme, përtej shtrirjes së sipërme të lumit, dy forca antike ishin në përdorim. Me sa duket, këto ishin në përputhje me rrjedhën e Watling Street, e cila çoi në zemrat e Catuvellauni, fisi më i fuqishëm i Britanisë në kohën e pushtimit të Cezarit në 54Para Krishtit Disa kohë para pushtimit të Klaudit të AD 43, pushteti u zhvendos te Trinovantes, i cili mbante rajonin në veri-lindje të Grykëderdhjes së Thames nga një kryeqytet në Camulodunum, në ditët e sotme Colchester në Essex. Klaudi vendosi një koloni të madhe në Camulodunum dhe e bëri atë kryeqytet të provincës së re romake të Britannisë. Ura e parë e Londrës u ndërtua nga Romakët si pjesë e programit të tyre të ndërtimit të rrugëve, për të ndihmuar në konsolidimin e pushtimit të tyre. Urat romake Ura e parë ka të ngjarë të ishte një tip ponto ushtarak romak, duke i dhënë një shkurtore të shpejtë tokës Camulodunum nga portet jugore dhe Kentish, përgjatë rrugëve romake të Stane Street dhe Watling Street (tani A2). Rreth 50 AD, ura e përkohshme mbi Thames u zëvendësua nga një urë e grumbulluar prej druri e përhershme, e mirëmbajtur dhe e ruajtur nga një garnizon i vogël. Në tokën relativisht të lartë, të thatë në skajin verior të urës, një vendbanim i vogël, oportunist i tregtisë dhe transportit zuri rrënjë dhe u rrit në qytetin e Londinium. Një vendbanim më i vogël u zhvillua në skajin jugor të urës, në zonën e njohur tani si Southwark. Ura u shkatërrua së bashku me qytetin në revoltën e Boudican (60 AD), por të dy u rindërtuan dhe Londinium u bë kryeqyteti administrativ dhe tregtar i Britanisë Romake. Forcat dhe tragetet në rrjedhën e sipërme mbetën në përdorim, por ura ofronte lëvizje masive të pandërprerë të këmbës, kalit dhe trafikut me rrota nëpër Thames, duke lidhur katër sisteme kryesore rrugore arteriale në veri të Thames me katër në jug. Vetëm në rrjedhën e poshtme të urës ishin kalata dhe depo të konsiderueshme, të përshtatshme për tregtinë detare midis Britanisë dhe pjesës tjetër të Perandorisë Romake. Urat e mesjetës së hershme Me fundin e sundimit Romak në Britani në fillim të shekullit të 5-të, Londinium u braktis gradualisht dhe ura u shkatërrua. Në periudhën anglo-saksone, lumi u bë një kufi midis mbretërive emergjente, armiqësore reciproke të Mercia dhe Wessex. Nga fundi i shekullit të 9-të, pushtimet daneze nxitën të paktën një ripushtim të pjesshëm të vendit nga Saksonët. Ura mund të jetë rindërtuar nga Alfredi i Madh menjëherë pas Betejës së Edingtonit si pjesë e rizhvillimit të zonës së Alfredit në sistemin e tij të burimeve, ose mund të jetë rindërtuar rreth vitit 990 nën mbretin sakson Alfredit që të shpejtojë lëvizjet e tij të trupave kundër Sweyn Forkbeard, babait të Cnut të Madh. Një traditë skaldike përshkruan shkatërrimin e urës në 1014 nga aleati i helthelred Olaf, për të përçarë forcat daneze që mbanin si Qytetin me mure të Londrës ashtu edhe Southwark. Referenca e hershme bashkëkohore e shkruar për një urë Sakson është c.1016 kur kronistët përmendin se si anijet e Cnut anashkaluan kalimin, gjatë luftës së tij për të rimarrë fronin nga Edmund Ironside (shih Beteja e Brentford (1016)). Pas pushtimit Norman në 1066, mbreti William I rindërtoi urën. Tornadoja e Londrës e vitit 1091 e shkatërroi atë, duke dëmtuar gjithashtu Shën Mary-le-Bow. Ajo u riparua ose zëvendësua nga Mbreti William II, u shkatërrua nga zjarri në 1136 dhe u rindërtua në mbretërimin e Stefanit. Henry II krijoi një shoqëri monastike, "Vëllezërit e Urës", për të mbikëqyrur të gjithë punën në Urën e Londrës. Në 1163, Peter i Colechurch, kapelan dhe rojtar i urës dhe vëllezërit e saj, mbikëqyri rindërtimin e fundit të urës në dru. Ura e Londrës "E vjetër" (1209–1831) Pas vrasjes së ish mikut të tij dhe kundërshtarit të mëvonshëm Thomas Becket, Kryepeshkop i Canterbury, Mbreti i penduar Henry II porositi një urë të re prej guri në vend të së vjetrës, me një kishëz në qendër të saj kushtuar Becket si martir. Kryepeshkopi kishte qenë një Londoner vendas dhe një figurë popullore. Kisha e Shën Tomës në Urë u bë fillimi zyrtar i pelegrinazhit në faltoren e tij në Canterbury ; ishte më madhështore se disa kisha famullie të qytetit dhe kishte një hyrje shtesë në nivelin e lumit për peshkatarët dhe tragetet. Puna e ndërtimit filloi në 1176, mbikëqyrur nga Peter i Colechurch. Kostot do të kishin qenë të mëdha; Përpjekja e Henrit për t'i takuar ata me taksat e leshit dhe lëkurat e deleve me siguri lindi një legjendë të mëvonshme se Ura e Londrës ishte ndërtuar mbi pako leshi. Pas vdekjes së Colechurch, Isembert, një murg francez i cili ishte i njohur si ndërtues urash, u emërua nga Mbreti John për të përfunduar projektin. Ndërtimi nuk përfundoi deri në 1209 gjatë mbretërimit të mbretit John. John u përpoq të mblidhte koston e ndërtimit dhe mirëmbajtjes duke licensuar parcelat e ndërtimit në urë, por kjo kurrë nuk ishte e mjaftueshme. Në 1284, në këmbim të huave Edward I, Qyteti i Londrës fitoi statutin për mirëmbajtjen e urës, bazuar në detyrat dhe të drejtat e taksave të ish "Vëllezërve të Urës". Ura ishte 26 feet (8 m) gjerë sipas disa shënimeve që u diskutuan më vonë. Struktura ishte rreth 800–900 feet (240–270 m) gjatë, e mbështetur nga 19 harqe me hapësirë të parregullt, të themeluara në hudhjet e vendosura në shtratin e lumit. Kishte një urë tërheqëse për të lejuar kalimin e anijeve të larta dhe shtëpive të mbrojtjes në të dy skajet. Nga 1358 ajo ishte tashmë e mbushur me 138 dyqane. Të paktën një tualet publik me dy hyrje, shumë ulësesh, i kaloi parametat e urës dhe u shkarkua në lumin poshtë; po kështu bëri një numër i panjohur i tualeteve private të rezervuara për shtëpitë e Urës ose dyqanxhinjtë dhe zyrtarët e urës. Në vitet 1382–83 u bë një tualet i ri (ose një i vjetër u zëvendësua) me kosto të konsiderueshme, në skajin verior të urës. Ndërtesat në Urën e Londrës ishin një rrezik i madh nga zjarri dhe rritën ngarkesën në harqet e saj, disa prej të cilave duhej të rindërtoheshin gjatë shekujve. Në 1212, mbase zjarri më i madh nga zjarret e hershëm të Londrës shpërtheu në të dy skajet e urës njëkohësisht, duke bllokuar shumë njerëz në mes. Shtëpitë në urë u dogjën gjatë Revoltës së Wat Tyler-it në 1381 dhe gjatë rebelimit të Jack Cade në 1450. Një zjarr i madh i vitit 1633 që shkatërroi të tretën veriore të urës formoi një shkëputje zjarri që parandaloi dëmtimin e mëtejshëm të urës gjatë Zjarrit të Madh të Londrës (1666).Në periudhën e Tudorit, kishte rreth 200 ndërtesa në urë. Disa u ngritën deri në shtatë kate të larta, disa mbi lumë me 7 feet (2.1 m), dhe disa tejkaluar rrugën, për të formuar një tunel të errët përmes të cilit duhej të kalonte i gjithë trafiku; kjo nuk e ndaloi shtimin, në 1577, të Shtëpisë palaterale Nonsuch në ndërtesat që mbushnin urën. Rruga e disponueshme ishte vetëm 12 feet (4 m) gjerë, e ndarë në dy korsi, kështu që në secilin drejtim, karrocat, vagonët, trajnerët dhe këmbësorët ndanin një korsi të vetme 6 feet (1.8 m) gjerë. Kur ura mbingarkohej, kalimi i saj mund të zgjaste deri në një orë. Ata që mund të përballonin tarifën mund të preferonin të kalonin me traget, por struktura e urës kishte disa efekte të padëshirueshme në trafikun e lumit. Harqet e ngushta dhe bazat e molit të gjerë kufizonin rrjedhën e baticës së lumit, kështu që në dimra të fortë, lumi në rrjedhën e sipërme të urës u bë më i ndjeshëm ndaj ngrirjes dhe i pakalueshëm me anije. Rrjedha u pengua më tej në shekullin e 16-të nga rrotat e ujit (të dizajnuara nga Peter Morice) të instaluara nën dy harqe veriore për të drejtuar pompat e ujit, dhe nën dy harqet e jugut për të furnizuar me mullinj drithërat; ndryshimi në nivelet e ujit në të dy anët e urës mund të jetë sa 6 feet (1.8 m), duke prodhuar pragje të egër midis kalatave që i ngjajnë një pende. Vetëm trimi ose budallai u përpoq të "gjuante urën"- ndal një varkë midis fshikëzave kur vërshuan - dhe disa u mbytën në përpjekje. Ura ishte "që njerëzit e mençur të kalonin dhe budallenjtë të kalonin poshtë". Porta jugore u bë skena e një prej pamjeve më famëkeqe të Londrës - një shfaqje e kokat e prera të tradhtarëve, të impulsuar në pikat dhe zhytur në katran dhe zier për t'i ruajtur ato kundër elementeve. Kreu i William Wallace ishte i pari që u shfaq në portë, në 1305, duke filluar një traditë që do të vazhdonte për 355 vjet të tjera. Kokat e tjera të famshme të pikave përfshinin ato të Jack Cade në 1450, Thomas More në 1535, Peshkopit John Fisher në të njëjtin vit dhe Thomas Cromwell në 1540. Në 1598, një vizitor gjerman në Londër, Paul Hentzner, numëroi mbi 30 koka në urë. Ditari i Evelyn vuri në dukje se praktika u ndal në 1660, pas Restaurimit të Mbretit Charles II, megjithëse kokat vazhduan të shfaqeshin në Temple Bar, rreth gjysmë milje në veri perëndim, deri në 1772. Në vitin 1666, Zjarri i Madh i Londrës shkatërroi së pari rrotat e ujit të urës, duke i parandaluar ata të pomponin ujë për të luftuar zjarrin dhe më pas dogji një të tretën e shtëpive në urë; një boshllëk në ndërtesën e lënë nga një zjarr i mëparshëm në 1633 parandaloi shkatërrimin e pjesës tjetër. Gjatë viteve, incidentet e shembjes së harqeve u regjistruan në 1281–82 dhe në 1437. Një studim në 1683 siguroi specifikat në lidhje me dimensionet e urës, duke deklaruar se ajo kishte qenë 15 feet (4.6 m) gjerë, por së fundmi u zgjerua në 20 feet (6.1 m) Duke marrë parasysh shtëpitë, gjerësia në të vërtetë e disponueshme për trafik megjithatë ishte vetëm rreth 12 feet (3.7 m). Ura e Londrës "e Re" (1831–1967) Në 1799, u hap një konkurs për të hartuar një zëvendësim për urën mesjetare. Pjesëmarrësit përfshinin Thomas Telford ; ai propozoi një hark të vetëm hekuri prej 600 feet (180 m), me 65 feet (20 m) pastrimi i qendrës nën të për trafikun e lumenjve të maskuar. Modeli i tij u pranua si i sigurt dhe i praktikueshëm, pas dëshmisë së ekspertit. Sondazhet dhe punimet paraprake filluan, por dizajni i Telford kërkoi qasje jashtëzakonisht të gjera dhe përdorim të gjerë të avionëve të shumtë, të pjerrët pjerrët, gjë që do të kërkonte blerjen dhe shkatërrimin e pronave të vlefshme ngjitur. Në vend të tyre u zgjodh një dizajn më konvencional i pesë harqeve prej guri, nga John Rennie. Wasshtë ndërtuar 100 feet (30 m) perëndim (në rrjedhën e sipërme) të faqes origjinale nga Jolliffe dhe Bankat e Merstham, Surrey, nën mbikëqyrjen e djalit të Rennie. Puna filloi në 1824 dhe guri themelor u vendos, në digën jugore të arkës, më 15 qershor 1825. Ura e vjetër vazhdoi të përdorej ndërsa ura e re po ndërtohej, dhe u shemb pasi kjo e fundit u hap në 1831. Duhej të ndërtoheshin rrugë të reja afrimi, të cilat kishinkushtuar tre herë më shumë se vetë ura. Kostot totale, rreth 2.5 milion £ ( 229 £) në 2019 ),[37] u ndanë nga Qeveria Britanike dhe Korporata e Londrës . Ura e Rennie ishte 928 feet (283 m) gjatë dhe 49 feet (15 m) gjerë, e ndërtuar nga graniti Haytor. Hapja zyrtare u bë në 1 Gusht 1831; Mbreti William IV dhe Mbretëresha Adelaide morën pjesë në një banket në një pavijon të ngritur në urë. Rruga veriore, King William Street, u riemërua pas monarkut. Në 1896 ura ishte pika më e ngarkuar në Londër, dhe një nga ato më të mbingarkuara; 8,000 këmbësorë dhe 900 automjete kaluan çdo orë. Ajo u zgjerua për 13 feet (4.0 m), duke përdorur shtylla graniti. Sondazhet e mëvonshme treguan se ura po fundosej një inç (rreth 2.5) cm) çdo tetë vjet, dhe deri në vitin 1924 ana lindore ishte fundosur rreth tre deri në katër inç (rreth 9) cm) më e ulët se ana perëndimore. Ura do të duhej hequr dhe zëvendësuar. Ura Moderne e Londrës Ura aktuale e Londrës u projektua nga arkitekti Lord Holford dhe inxhinierët Mott, Hay dhe Anderson. Ajo u ndërtua nga kontraktorët John Mowlem dhe Co nga 1967 deri në 1972, dhe u hap nga Mbretëresha Elizabeth II më 17 Mars 1973. Përbëhet nga tre hapësira të mbajtësve të kutisë së betonit të para- stresuar, gjithsej 928 feet (283 m) gjatë. Kostoja prej 4 milion (£ 57 milion në 2019), u pagua tërësisht nga bamirësia Bridge House Estates. Ura aktuale është ndërtuar në të njëjtin vend me urën e Rennie, me urën e mëparshme që ka mbetur në përdorim ndërsa dy trarët e parë janë ndërtuar në rrjedhën e sipërme dhe në rrjedhën e poshtme të rrjedhës. Trafiku u transferua pastaj në dy trarët e rinj, dhe ura e mëparshme u shkatërrua për të lejuar që dy shtyllat përfundimtare të shtoheshin. Në 1984, anija luftarake britanike HMS Jupiter u përplas me Urën e Londrës, duke shkaktuar dëme të konsiderueshme si në anije ashtu edhe në urë. Në Ditën e Përkujtimit 2004, disa ura në Londër u pajisën me ndriçim të kuq si pjesë e një fluturimi gjatë natës përgjatë lumit nga avionët e kohës së luftës. Ura e Londrës ishte ura e vetme që nuk u hoqi më pas nga ndriçimet, të cilat ndizen rregullisht natën. Ura aktuale e Londrës shpesh shfaqet në filma, lajme dhe dokumentarë që tregojnë turmën e udhëtarëve që udhëtojnë për të punuar në Qytet nga London Bridge Station (nga jugu në veri). Një shembull i kësaj është aktori Hugh Grant duke kaluar urën në veri në jug gjatë orës së pikut të mëngjesit, në filmin e vitit 2002 Rreth një djali. Më 11 korrik 2009, si pjesë e apelit vjetor të bamirësisë Lord Lord dhe për të shënuar 800 vjetorin e përfundimit të Urës së Londrës së Vjetër në mbretërimin e Mbretit John, Lordi Kryetar i Komunës dhe Freemen të Qytetit çuan një tufë delesh nëpër urë, gjoja nga e djathta antike. Më 3 qershor 2017, Ura e Londrës ishte shënjestra e një sulmi terrorist. Tre terroristë islamikë përdorën një furgon me qira për të marshuar këmbësorët duke ecur përtej urës, duke vrarë tre. Sulmuesit pastaj çuan automjetin e tyre në afërsi të Borough Market, ku ata goditën me thikë shumë njerëz, pesë prej të cilëve vdiqën. Policia e armatosur mbërriti në vendngjarje dhe qëlloi tre të dyshuarit për vdekje. Përveç tetë personave të vrarë në sulm, 48 u plagosën. Si përgjigje, barrierat e sigurisë u instaluan midis trotuarit të urës dhe rrugës. Më 29 nëntor 2019, pesë persona u goditën me thikë, dy prej tyre fatalisht, në një sulm me thikë të kryer nga Usman Khan në Fishmongers 'Hall, në anën veriore të urës. Disa njerëz luftuan përsëri në urë, duke përfshirë një burrë që përdori një musht narval si armë. Autori u qëllua dhe u vra nga policia. Transporti Stacionet më të afërta të Underground London janë Monument, në skajin verior të urës dhe London Bridge në skajin jugor. Stacioni London Bridge shërbehet gjithashtu nga National Rail . Në letërsi dhe në kulturën popullore Rima e çerdheve " London Bridge Is Falling Down " ka qenë e lidhur në mënyrë spekulative me disa nga shembjet historike të urës. Ura e Vjetër e Londrës e Rennie është një pikë referimi e shquar në poezinë The Waste Land të TS Eliot, ku ai krahason udhëtarët që lëvizin nëpër Urën e Londrës me shpirtrat e lidhur ferr të Ferrit të Dantes . Gjithashtu në atë poezi është një referencë për "shkëlqimin e pashpjegueshëm të bardhë dhe arit Jon" të kishës së Shën Magnusit-të-Martirit, projektuar nga Sir Christoper Wren, e cila shënon afrimin verior të urës, dhe poezia gjithashtu përfundon me linjat "Unë u ula në breg / peshkim, me fushën e thatë pas meje. / Të paktën t’i rregulloj tokat e mia? / Ura e Londrës po bie, po bie, po bie". Kënga e Gary P. Nunn "London Homesick Blues" përfshin tekstin, "Edhe London Bridge ka rënë, dhe është zhvendosur në Arizona, tani e di pse." Kompozitori anglez Eric Coates shkroi një marshim për London Bridge në 1934. Ura e Londrës është emëruar në këngën e Luftës së Dytë Botërore "Mbreti është akoma në Londër" nga Roma Campbell-Hunter & Hugh Charles. Shënime Referime Jackson, Peter, London Bridge - Një Histori Vizuale, Botime Historike, botim i rishikuar, 2002, . Murray, Peter & Stevens, Mary Anne, Living Bridges - Ura e banuar, e kaluara, e tashmja dhe e ardhmja, Royal Academy of Arts, Londër, 1996, . Pierce, Patricia, Ura e Vjetër e Londrës - Historia e urës më të gjatë të banuar në Evropë, Heads Books, 2001, . Watson, Bruce, Brigham, Trevor dhe Dyson, Toni, Ura e Londrës: 2000 vjet kalimi i lumit, Shërbimi Arkeologjik i Muzeut të Londrës, . Yee, Albert, London Bridge - Progress Drawings, pa botues, 1974, . Linqe te jashtme Muzeu London Bridge dhe Trusti Arsimor Arkivuar 25 gusht 2020 tek Wayback Machine Pamje nga Ura e Londrës së Vjetër ca. 1440, BBC London Faqja e Këshillit Southwark me më shumë informacion rreth urës Tur i realitetit virtual në Urën e Vjetër të Londrës Old London Bridge, Revista Mechanics No. 318, Shtator 1829 Përvoja e urës në Londër Ura që kaloi një oqean (Dhe njeriu që e lëvizi atë) BBC News, 23 shtator 2018