Monte de San Miguel

O Monte de San Miguel (inglés: St Michael's Mount, córnico: Karrek Loos yn Koos, "rocha xeada no bosque") é unha illa de marea na baía de Mount preto de Penzance, Cornualla. É unha parroquia civil (civil parish) ligada á cidade de Marazion por unha calzada de granito transitábel coa baixamar e unha das 43 illas de marea británicas sen ponte accesíbeis a pé. A altura do mar pode variar até 5m entre mareas. O monte foi un homólogo británico do Mont-Saint-Michel en Normandía, outra illa de forma cónica similar, aínda que o Saint-Michel é moito máis alto. Parte da illa foi designada como Lugar de Especial Interese Científico en 1995 pola súa xeoloxía. Está xestionada polo National Trust. Prehistoria O achado dun sílex indica que foi habitado no Neolítico. Atopáronse outros anacos que poden ser mesolíticos. Durante o Mesolítico temperán, Gran Bretaña estaba unida á Europa continental polo sur do Mar do Norte entre Kent e East Yorkshire (ver Doggerland), pero no Neolítico, debido ao aumento do nivel do mar, converteuse nunha illa. A arqueóloga Caroline Malone di que no Mesolítico tardío, as illas británicas estaban tecnoloxicamente atrasadas, manténdose como cazadores-recolectores mentres o sur europeo avanzaba cara á agricultura. O monte era probabelmente un terreo seco rodeado de bosque pantanoso e podería ter albergado campamentos estacionais ou temporais, pero pode que fosen destruídos por construcións posteriores. Ningún dos sílex recuperados pode ser datado con certeza na Idade do Bronce, e calquera túmulo probabelmente tería sido destruído durante a construción do castelo. A datación por radiocarbono estableceu a submersión do bosque de abeleira ao redor do 1700 a. C. Os bancos defensivos na ladeira nordeste poden ser do comezo do primeiro milenio a. C., e considéranse parte dun castelo de acantilado. O monte é un candidato para a illa de Ictis, descrita como un centro de comercio de estaño na Bibliotheca historica do historiador siciliano-grego Diodoro Sículo, do primeiro século a. C. Este centro conectaba co Mediterráneo e incluía o noroeste da Península Ibérica como unha das súas escalas. Historia O monte puido albergar un mosteiro do s. VIII até o XI. Eduardo o Confesor cedeu o lugar aos beneditinos de Saint-Michel e foi un priorato desa abadía até a disolución das alien houses como efecto secundario da guerra dos Cen Anos por Henrique V. Logo ficou reducida a capela secular en Isleworth en 1424. Así rematou a súa asociación co Mont-Saint-Michel, e calquera conexión coa illa Looe (dedicada tamén ao arcanxo Miguel). Foi destino de peregrinacións, fomentadas pola indulxencia do papa Gregorio no s. XI. Os edificios máis antigos datan do século XII. Cerco, ocupación e propiedade O monte foi capturado en 1193 en nome do príncipe, reinando Ricardo I; o líder dos ocupantes "morreu de medo" ao coñecer os rumores da liberación de Ricardo do cativerio. Os mosteiros foron construídos no s. XII. Varias fontes afirman que o terremoto de 1275 destruíu a Igrexa Prioral, aínda que isto pode ser un malentendido do termo "St Michael's on the Mount" que se refería á igrexa de San Miguel en Glastonbury Tor. A abadía bridgettina de Syon adquiriu o monte en 1424. Vinte anos despois Henrique VI concedeu o monte ao King's College de Cambridge. Porén, cando Eduardo IV tomou o trono na guerra das Rosas, foi devolto a Syon en 1462. John de Vere, conde de Oxford, mantívose nun asedio de 23 semanas contra 6.000 soldados de Eduardo IV en 1473–1474. Perkin Warbeck, pretendente ao trono, ocupou o monte en 1497. O gobernador Humphrey Arundell liderou a Rebelión do Libro de Oracións de 1549, e no reinado de Isabel I foi entregada a Robert Cecil, por cuxo fillo foi vendida a Sir Francis Bassett. Na guerra civil, o seu irmán Sir Arthur Bassett mantivo o monte contra o Parlamento até xullo de 1646, e foi vendido en 1659 ao coronel John St Aubyn. En 2024, os seus descendentes manteñen a propiedade do monte. Século XVIII Pouco se sabe da vila antes do século XVIII, salvo que había casas de pescadores e casas monásticas. Após as melloras de 1727, converteuse nun florecente porto marítimo. En 1755, o terremoto de Lisboa provocou un tsunami que golpeou a costa a máis de 1600 km de distancia provocando "perda de vidas e bens". Século XIX Durante os séculos XVIII e XIX romantízase a estrutura do castelo. En 1811, había 53 casas e catro rúas. O peirao foi ampliado en 1821 e a poboación alcanzou nese mesmo ano 221 persoas. Había tres escolas, unha capela wesleyana e tres casas públicas, usadas principalmente por mariñeiros visitantes. Logo de grandes melloras no porto próximo de Penzance, e a extensión do ferrocarril até alí en 1852, a vila entrou en decadencia e moitas construcións foron demolidas. En 1900 construíuse un ferrocarril de vía estreita curto e subterráneo para subir mercadorías e levar o lixo. En 2018, o tranvía estaba en funcionamento; non está aberto ao público en xeral, pero un pequeno tramo é visíbel. É o último funcional e operativo británico dese acho. Segunda guerra mundial O monte foi fortificado na Segunda guerra mundial. Despois da guerra, o acoirazado desmantelado HMA Warspite foi varado preto do monte. No s. XXI, suxeriuse a partir de entrevistas que o antigo ministro e outrora embaixador alemán en Londres, Joachim von Ribbentrop, tiña a intención de vivir no monte despois da planeada conquista nazi. Documentos arquivados revelaron que nos anos 30, cando propuxera unha alianza coa Alemaña nazi, von Ribbentrop visitaba con frecuencia Cornualla. National Trust En 1954, Francis Cecil St Aubyn entregou a maior parte do monte ao National Trust, xunto cun gran fondo de dotación. A familia St Aubyn mantivo un contrato de arrendamento de 999 anos para habitar o castelo e unha licenza para xestionar a visualización pública das salas históricas. Conservación A capela extradiocesana é do século XV; posúe unha torre almelada cunha pequena torreta para guiar aos barcos. Chapel Rock, na praia, sinala o lugar dun santuario dedicado á Virxe María, onde os peregrinos se detiñan antes de ascender ao monte. No castelo consérvanse antigüidades como armaduras, pinturas e mobles. Varias casas están construídas na ladeira xunto a un manancial. Na parte traseira da aldea hai unha fila de oito casas construídas en 1885. En 2011 a poboación residente era de só 35 habitantes. O porto, ampliado en 1823 para albergar embarcacións de até 500 toneladas de peso morto, ten un peirao que data do século XV que tamén foi renovado. A calzada entre o monte e Marazion foi mellorada en 1879 levantándoa 30cm con area e pedras da contorna. As reparacións concluíronse en marzo de 2016 tras os danos causados polas tormentas do inverno de 2014. Algúns estudos indican que calquera aumento das augas oceánicas, así como a erosión natural existente, poñería en risco parte da costa de Cornualla, incluíndo o monte de San Miguel. Goberno local Até tempos recentes, o monte e a vila de Marazion pertencían á parroquia de St Hilary. Na actualidade, a área está organizada como unha xunta parroquial; celebra unha reunión anual de electores sen elección de concelleiros. Lord St Levan é o actual presidente desta reunión. Xeoloxía As exposicións rochosas ao redor de St Michael's Mount ofrecen a oportunidade de ver moitas características da xeoloxía de Cornualla nunha única localidade. O monte é feito da parte máis alta dunha intrusión de granito en lodos ou pelites metamorfoseados do Devoniano. O granito está mineralizado cun sistema de vetas greisen ben desenvolvido. Debido á súa xeoloxía, o lado mariño da illa foi designado Lugar de Especial Interese Científico desde 1995. No monte hai dous tipos de granito visibles. A maior parte da intrusión é un granito de turmalina moscovita que é variablemente porfírico. Este está separado dun granito de biotita moscovita por pegmatitas. Pelites devónicas Orixinalmente establecidos como lodos, estes pelites foron metamorfoseados e deformados rexionalmente (principalmente aquí pregados) pola oroxenia varisca. Despois víronse afectados pola intrusión do granito, o que provocou un maior metamorfismo de contacto, formando localmente un hornfel e a mineralización do estaño. Mineralización A mineralización mellor desenvolvida atópase na parte máis alta do propio granito en forma de vetas greisen láminas. Crese que estas veas de tendencia WE empinadas se formaron por fractura hidráulica, cando a presión do fluído na parte superior do granito alcanzou un nivel crítico. O granito fracturouse e os fluídos alteraron o granito substituíndo os feldespatos por cuarzo e moscovita. Os fluídos tamén eran ricos en boro, estaño e wolframio, e a turmalina, wolframita e casiterita son comúns nas veas greisen. A medida que a zona se arrefriaba, as veas abríronse aos fluídos da rocha do país circundante e estes depositaron sulfuros, por exemplo, calcopirita e estanita. As veas greisen tamén se desenvolven localmente dentro das pelites. Folclore En tempos prehistóricos, o monte de San Miguel puido ser un porto para o comercio de estaño, e Gavin de Beer defendeu que se identificase co porto Ictis/Ictin mencionado por Posidonio. O cronista Xoán de Worcester relata no ano 1099 que o monte estaba situado a uns 10 km do mar, pechado nun mesto bosque, pero que o 3 de novembro o mar desbordou a terra, afogando moita xente e innumeráeis bois e ovellas; a Crónica anglosaxoa rexistra coa data do 11 de novembro dese ano que "A enchente do mar xurdiu a tal altura e fixo tanto dano, como ninguén recordaba que nunca antes". A lenda córnica de Lyonesse, un antigo reino que se di que se estendeu desde Penwith até as Illas Scilly, tamén fala de terras inundadas polo mar. Unha das primeiras referencias ao monte (orixinalmente chamado "Dynsol" ou "Dinsul"), foi a mediados do século XI. Na década de 1600, John Milton utilizou o monte como escenario para o final do que antes foi un dos poemas máis famosos da literatura inglesa, o seu Lycidas, traducido ao castelán por Salvador de Madariaga, baseado na tradición que contaba que o arcanxo estaba sentado nunha gran cadeira de pedra no alto do monte, protexendo a Inglaterra. A mediados da década de 1850, as escenas do poema do afogamento de Lícidas, nos mares debaixo do monte, foron ilustradas en gravados e pinturas de JMW Turner. Lenda Segundo a lenda, a illa foi no seu día o fogar dun xigante chamado Cormoran, que vivía no monte e roubaba aos gandeiros. Ofreceuse unha recompensa para deter a Cormoran e un neno chamado Jack presentouse, atrapando a Cormoran nun pozo. Volvendo á casa, os anciáns da aldea déronlle a benvida de heroe e chamárono "Jack the Giant Killer". Na cultura popular moderna O monte apareceu en varios filmes, incluíndo Drácula de 1979, onde foi destacada como o exterior do castelo de Drácula. Ademais: Apareceu na película de James Bond de 1983 Never Say Never Again, mentres dous mísiles de cruceiro sobrevoan o monte. No filme de 2003 Johnny English, utilizouse como exterior do castelo francés do personaxe Pascal Sauvage. En 2006 Simon Armitage publicou un poema "Causeway" en Tyrannosaurus Rex Versus The Corduroy Kid tratando dunha visita familiar a St Michael's Mount. En 2012 foi lugar de rodaxe do filme de aventuras Mariah Mundi and the Midas Box. En 2021 apareceu en House of the Dragon, precuela de Game of Thrones. "Mt Saint Michel + Saint Michaels Mount" é o título dunha canción de Aphex Twin. Foi unha das localizacións utilizadas para as identificacións "Balloon" da BBC One. Baixo o seu nome córnico de Karrek Loos yn Koos, a illa aparece de forma destacada na novela de ficción histórica Lancelot de Giles Kristian de 2018. St Michael's Mount é o escenario de The Dead of Winter, escrito por Nicola Upson en 2021. Imaxes Notas Véxase tamén Bibliografía John Taylor, Albion: the earliest history (Dublín, 2016) Outros artigos Le Mont-Saint-Michel Skelig Michael / Sceilg Mhichíl Ligazóns externas Páxina web oficial St Michael's Mount information at the National Trust Pliny: Naturalis Historia (IV:XVI.102-4) Cornwall Record Office Online Catalogue for St Michael's Mount Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine.. Arquivado St Michaels Mount (photo by Chris Hasenbichler) The Medieval Legend of the Appearance of St Michael at St Michael's Mount in Cornwall: a Modern Myth – Discusión de todas as fontes. Crossing times to St Michael's Mount