کرمورن گاردنز، لندن

کرمورن گاردنز، لندن (انگلیسی: Cremorne Gardens, London) از باغ‌های تفریحی محبوب در کنار رودخانه تیمز در چلسیِ لندن بود. این مجموعه بین چلسی هاربر و انتهای کینگز رود واقع شده بود و بین سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۷۷ دوران شکوفایی خود را گذراند؛ امروزه تنها اثر ناچیزی از آن در کنار رودخانه و در انتهای جنوبی «شین واک» باقی مانده است. در محدوده چلسی، کرمورن بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ یکی از بخش‌های انتخاباتی منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی بود. جمعیت این بخش در سرشماری ۲۰۱۱ بریتانیا، ۷٬۹۷۴ نفر برآورد شد. تاریخچه در اصل ملک ارل هانتینگدون (حدود ۱۷۵۰)، پدر آسپازیایِ استیل، که عمارتی در اینجا بنا کرد، این ملک از طریق دستان مختلف به اولین ویسکونت کرمورن (۱۷۲۵–۱۸۱۳) رسید، یک نجیب‌زاده ایرلندی از شهرستان مانهن، که آن را بسیار زیباسازی کرد. نام کرمورن نام یک بارونی (barony)، یک واحد اداری قدیمی، در شهرستان مانهن در ایرلند است. این یک انگلیسی‌سازی از چیزی است که در ایرلندی مدرن کریخ وورن است. این تقریباً به «مرزهای مورن» ترجمه می‌شود، از قلمرو سرزمینی یک کلن یا طایفه باستانی به نام موگدورنا در ایرلندی کهن. این نام با کوه‌های مورن هم‌ریشه است. این ملک توسط خانواده داسون، بارون‌های کرمورن، در سال ۱۸۳۱ به یک بارون دو برنگر فروخته شد، که یک کلاهبردار محکوم بود که نام واقعی‌اش چارلز رندوم بود. دو برنگر سایت را به یک مرکز ورزشی تبدیل کرد که استادیوم نامیده می‌شد و به یکی از حامیان تکنیک‌های دفاع شخصی تبدیل شد. این کسب‌وکار در سال ۱۸۴۳ شکست خورد، اما نه پیش از آنکه دو برنگر برخی از جاذبه‌های باغ‌های تفریحی آن زمان را اضافه کرده باشد، از جمله میزبانی یک صعود بالون در سال ۱۸۳۸. به مدت دو سال، باغ‌ها در فصل تابستان بازگشایی شدند؛ برای مثال، جشنواره‌های افتتاحیه تحت عنوان «پی دو نی» همراه با صعود بالون در آن‌ها برگزار شد و در نهایت، ملک در سال ۱۸۴۵ به فروش رسید. جیمز الیس مجوز را در ژانویه ۱۸۴۵ بر عهده گرفت. سایت دوازده هکتاری سپس توسط جیمز الیس به یک مکان اختصاصی سرگرمی و نمایش تبدیل شد که از ۱۸۴۵ تا ۱۸۷۷ به این عنوان محبوب بود. کرمورن گاردنز محوطه بزرگی را اشغال کرده بود که بین تیمز و کینگز رود امتداد داشت. این باغ‌ها که در ۱۸۴۵ افتتاح شدند، باغ‌های تفریحی پر سر و صدا و رنگارنگی بودند که شامل رستوران‌ها، سرگرمی‌ها، رقص و صعودهای بالون بودند و می‌شد از دروازه شمالی در کینگز رود یا دروازه‌ای دیگر در اسکله کرمورن در کنار رودخانه وارد آن‌ها شد. ادوارد تیرل اسمیت به پائولین ویولانته پول داد تا برای عبور از تیمز با لباس آلبانیایی در ۱۲ اوت ۱۸۶۱ تلاش کند. سیمی که بیش از حد شل بود به این معنی بود که او در اولین تلاش شکست خورد اما در دومین سعی خود موفق شد. او از پل باترسی به سمت کرمورن گاردنز قدم زد، در حالی که ۲۰٬۰۰۰ نفر تماشا می‌کردند. کارلو والریو در نمایش بندبازی دیگری در کرمورن گاردنز جان باخت. هنرمند مشهور، جیمز ابوت مکنیل ویسلر، بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۷ چندین تابلوی «نوکتورن» (شبانه) از کرمورن گاردنز نقاشی کرد. او ساکن شِین واک بود که تنها چند صد یارد با این باغ‌ها فاصله داشت. تابلوی «کرمورن گاردنز شماره ۲» او مملو از فیگورهای مد روز و پرتحرک است و تا حدی با نقاشی‌های «زندگی مدرنِ» همکاران فرانسوی‌اش، مانه و تیسو، که در اوایل دهه ۱۸۷۰ با آن‌ها در تماس نزدیک بود، شباهت دارد. کرمورن گاردنز بدون شک مکانی بسیار جذاب بود، نه تنها به خاطر نمایش‌های نوری‌اش، بلکه به دلیل طیف درخشان افراد شیک‌پوشی که در آنجا گرد هم می‌آمدند. این مکان بستری برای خلق آثار «نوکتورن در سیاه و طلایی: فرفره آتشین» و «نوکتورن در سیاه و طلایی: موشک در حال سقوط» در حدود سال ۱۸۷۴ فراهم کرد که اثر دوم منجر به محاکمه «ویسلر علیه راسکین» در سال ۱۸۷۸ شد. والتر گریوز فرزند یک قایق‌ساز در چلسی بود که پیش‌تر ترنر را با قایق از عرض رودخانه عبور می‌داد؛ والتر و برادرش هری همین خدمت را برای ویسلر نیز انجام دادند و در حدود سال ۱۸۶۳ به دستیاران استودیویی بدون حقوق و شاگردان او تبدیل شدند. آن‌ها ویسلر را می‌پرستیدند، هر جا که می‌رفت همراهی‌اش می‌کردند، از لباس پوشیدن و رفتار او تقلید می‌کردند، برای بوم‌هایش قاب می‌ساختند، مواد مورد نیاز او را می‌خریدند و رنگ‌هایش را آماده می‌کردند. والتر می‌گفت: «او به ما نقاشی کشیدن آموخت و ما به او حرکتِ پاروزنی (waterman's jerk) را یاد دادیم.» همکاری نزدیک آن‌ها تا دهه ۱۸۹۰ ادامه یافت و ویسلر والتر را ترجیح می‌داد زیرا او در میان دو برادر بااستعدادتر بود. دو مورد از موفق‌ترین تصاویر او «مسابقه قایق‌رانی در پل همرسمیت» و «چلسی زیر برف» بودند؛ او نیز مانند ویسلر بر مناطق اطراف تیمز تمرکز داشت. او در حالی که توسط «چارترهاوس» (پناهگاهی برای مستمندان) پذیرفته شده بود، در فقر درگذشت. گریوز ترجیح می‌دهد ویسلر را نزدیک به «کریستال پلتفرم» (سکوی بلورین) به تصویر بکشد. گزارشگری در «ایلستریتِد لندن نیوز» (۳۰ مه ۱۸۵۷) ساختار «آهن‌کاریِ محصورکننده… که توسط دی‌فریز و پسر با قطرات شیشه‌ای تراش‌خورده به رنگ‌های زمردی و لعل، و نیم‌دایره‌هایی از لوسترها و شعله‌های گاز تزئین شده بود و جلوه‌ای بسیار درخشان داشت» را تحسین کرد. محیط این عمارت (پاویون) حدود سیصد و شصت فوت بود. این بنا با ستون‌های تزئینی، شعله‌های گاز و بیش از چهل آینه تخت در قاب‌های سیاه پوشیده شده بود. در بخش بالایی این پاگودا (که در اینجا دیده می‌شود)، جایی که ارکستر می‌نواخت، هفده چلچراغ با روشنایی گاز وجود داشت. این ویژگی خاص باغ‌ها به وضوح مورد علاقه گریوز بود، زیرا او چندین بار آن را برای به تصویر کشیدن انتخاب کرد؛ به عنوان مثال در «سکوی رقص، کرمورن گاردنز» (دهه ۱۸۷۰) و در یک چاپ دستی (اتچینگ) از این دوره که همان منظره ویسلر در کرمورن گاردنز را نشان می‌دهد. در اثر اول، ویسلر به عنوان یک فلانور (پرسه‌زن) شیک‌پوش به تصویر کشیده شده است که همگام با جمعیت و در عین حال جدا از آن‌ها قدم می‌زند. در اثر دوم، ویسلر نشسته است اما تصویر فلانور را حفظ کرده است؛ مشاهده‌گری بی‌طرف و بدون قضاوت از زندگی معاصر. او به یک سو خم می‌شود تا با یک دندی (شیک‌پوش) دیگر خوش‌وبش کند، که این کار باعث بی‌صبر شدن زن جوانی می‌شود که کنار میز او ایستاده است. کرمورن گاردنز به سرعت به عنوان قلمروی دمی-موند (جامعه حاشیه‌ای) که زنان با اخلاقیات تردیدآمیز در آن رفت و آمد داشتند، شهرت یافت. همراه او می‌توانست چنین زنی را بخرد؛ این موضوع از بی‌تفاوتی ویسلر نسبت به او، توجه زنی که در حال عبور است و همچنین خیره شدن آشکار جنتلمنی که کنار نرده ایستاده، استنباط می‌شود. ویسلر و خانواده گریوز پیش از بسته شدن باغ‌ها در سال ۱۸۷۷، از بازدیدکنندگان همیشگی آنجا بودند. کرمورن گاردنز هرگز به شهرت مد روزِ «واکهال گاردنز» دست نیافت و سرانجام چنان آزار بزرگی برای برخی از ساکنان بانفوذ محله ایجاد کرد که از تمدید مجوز آن خودداری شد و بیشترِ محوطه باغ‌ها به زودی زیر ساخت‌وساز رفت. این نام در «کرمورن رود» زنده مانده است. دونالد جیمز ویل در خاطرات اول‌شخص خود از زندگی در طبقه کارگر چلسی با عنوان «پایان دنیا»، روایتی زنده از تاریخِ تقریباً فراموش‌شده و نابودی کرمورن گاردنز ارائه می‌دهد. منابع This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Cremorne Gardens". Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 7 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 408.