หอสมุดบริติช

หอสมุดบริติช (อังกฤษ: British Library) เป็นหอสมุดประจำชาติสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ในลอนดอน เป็นหนึ่งในหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลก ประมาณการจำนวนวัตถุในหอสมุดนี้อยู่ระหว่าง 170 ถึง 200 รายการจากหลากหลายชาติ หอสมุดดังกล่าวรับสำเนาหนังสือทั้งหมดที่พิมพ์ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ในฐานะห้องสมุดรับฝากตามกฎหมาย และยังมีหนังสือจากต่างชาติที่เผยแพร่ในสหราชอาณาจักรจำนวนมากในอัตราส่วนที่มีนัยสำคัญ หอสมุดนี้ดำเนินการในฐานะหน่วยงานราชการที่ไม่ใช่กระทรวงหรือกรม ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงวัฒนธรรม สื่อและกีฬา หอสมุดบริติชเป็นห้องสมุดวิจัยขนาดใหญ่เนื่องด้วยมีวัตถุสารสนเทศในหลากหลายภาษาและรูปแบบ ทั้งแบบพิมพ์และดิจิทัล ประกอบด้วยหนังสือ เอกสารโบราณ วารสาร หนังสือพิมพ์ นิตยสาร แถบบันทึกเสียง วีดิทัศน์ บทละคร สิทธิบัตร ฐานข้อมูล แผ่นที่ แสตมป์ ภาพพิมพ์ และภาพวาด คลังสารสนเทศของหอสมุดประกอบด้วยหนังสือประมาณ 14 ล้านเล่ม ตลอดจนเอกสารโบราณและโบราณวัตถุจำนวนมากที่มีอายุนับตั้งแต่ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล หอสมุดมีการบำรุงรักษารายการจัดการวัตถุสารสนเทศและเพิ่มวัตถุราวสามล้านรายการในแต่ละปี คิดเป็นระยะทาง 9.6 กิโลเมตร (6 ไมล์) ของชั้นวางวัตถุเพิ่มใหม่ อาคารหอสมุดตั้งอยู่ถัดจากสถานีรถไฟเซนต์แพนครัสในลอนดอน โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงเปิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2541 อาคารดังกล่าวได้รับการจัดเป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด I "แห่งประโยชน์กรณีพิเศษ" สำหรับสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีอาคารจัดเก็บวัตถุเพิ่มเติมนอกพื้นที่หลักในพื้นที่ที่สองใกล้กับบอสตันสปาในยอร์กเชอร์ ประวัติ เริ่มก่อตั้ง (พ.ศ. 2515 – 2540) หอสมุดบริติชจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ตามพระราชบัญญัติหอสมุดบริติช ค.ศ. 1972 โดยก่อนหน้านี้ หอสมุดประจำชาติแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์บริติชซึ่งเป็นผู้จัดสรรทรัพยากรแก่หอสมุดแห่งใหม่แห่งนี้ร่วมกับการผนวกองค์กรขนาดเล็กอื่น ๆ เข้าด้วยกัน (เช่น หอสมุดกลางแห่งชาติอังกฤษและเวลส์ หอสมุดให้ยืมแห่งชาติเพื่อวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และคลังแหล่งอ้างอิงแห่งชาติบริติช) ใน พ.ศ. 2517 มีการให้โอนกิจการของสำนักงานสารสนเทศทางวิทยาศาสตร์และเทคนิคแก่หอสมุดบริติช จากนั้นใน พ.ศ. 2525 มีการโอนกิจการของหอสมุดและหอจดหมายเหตุสำนักงานอินเดียและงานเย็บเล่มหนังสือของสำนักพิมพ์ในสมเด็จฯให้แก่หอสมุดบริติช ใน พ.ศ. 2526 หอสมุดได้ผนวกคลังบันทึกเสียงแห่งชาติซึ่งถือครองสื่อบันทึกเสียงและภาพเคลื่อนไหวจำนวนมาก ไม่น้อยกว่าหนึ่งล้านแผ่นและแถบบันทึกนับพันชุดเข้าเป็นส่วนหนึ่งของหอสมุด คลังทรัพยากรของหอสมุดแห่งนี้ส่วนมากมากจากการบริจาคและการจัดซื้อตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 คลังชุดนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "คลังพื้นฐาน" โดยคลังดังกล่าวมีบรรดาหนังสือและเอกสารเขียนมือของเซอร์ แฮนส์ สโลน ซึ่งตัดสินใจบริจาคห้องสมุดส่วนตัวและคลังสะสมทางธรรมชาติวิทยาให้แผ่นดินในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์บริติช นอกจากนี้กรรมการบริหารพิพิธภัณฑ์ยังได้จัดซื้อคลังหอสมุดฮาร์เลย์ของรอเบิร์ต ฮาร์เลย์ เอิร์ลแห่งออกซฟอร์ดและมอร์ติเมอร์ที่ 1 ในราคา 10,000 ปอนด์สเตอร์ลิง ทั้งยังผนวกห้องสมุดคอตตอนซึ่งเดิมเป็นคลังของเซอร์ รอเบิร์ต คอตตอน บารอเนตที่ 1 แห่งคอนนิงตันที่เป็นของแผ่นดินอยู่แล้วอยู่ในบ้านแอชเบอร์นัมในเวสต์มินสเตอร์ โดยคลังทั้งสามในภายหลังผนวกรวมโดยหอสมุดหลวงเดิม ซึ่งพระเจ้าจอร์จที่ 2 พระราชทานและหอสมุดในพระมหากษัตริย์แห่งสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ในช่วงหลายปี มีการกระจายวัตถุสารสนเทศไปยังอาคารต่าง ๆ ทั่วลอนดอนตอนกลาง เช่น บลูมส์บิวรี (ภายในพิพิธภัณฑ์บริติช), ชานเซอรีเลน เบยส์วอเตอร์ และโฮลบอร์น ตลอนจนศูนย์การยืมคืนระหว่างห้องสมุดที่บอสตันสปา ห่างจากเวเธอร์บีไปทางตะวันออก 2.5 ไมล์ (4 กิโลเมตร) ของยอร์กเชอร์ตะวันตก (ตั้งบนพื้นที่การค้าธอร์ปอาร์ช) และห้องสมุดเฉพาะหนังสือพิมพ์ที่คอลินเดล ทางตะวันตกเฉียงเหนือของลอนดอน ย้ายไปเซนต์แพนครัส (พ.ศ. 2540 – ปัจจุบัน) เดิมทีการสร้างหอสมุดบริติชจะรื้อถอนพื้นที่โดยรอบถนนบลูมส์บิวรีส่วนสำคัญราว 7 เอเคอร์ที่อยู่หน้าพิพิธภัณฑ์ ซึ่งจะทำให้หอสมุดตั้งอยู่ตรงข้ามกับพิพิธภัณฑ์โดยตรง แต่ภายหลังการคัดค้านอย่างรุนแรงและยาวนานที่นำโดยจอร์จ วากเนอร์ จึงล้มเลิกแผนการเดิมและให้บริษัทจอห์น ลาอิง จำกัด (มหาชน)ก่อสร้างหอสมุดบนถนนอูสตัน ถัดจากสถานีรถไฟเซนต์แพนครัส หลังจากการปิดห้องอ่านหนังสือรูปวงกลมที่พิพิธภัณฑ์บริติชเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2540 มีการย้ายคลังทรัพยากรของห้องหนังสือไปยังอาคารที่เซนต์แพนครัส โดยก่อนสิ้นปีดังกล่าวได้เปิดห้องอ่านหนังสือสิบเอ็ดห้องแรกและยังคงมีการขนย้ายคลังอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึง 2552 คลังทรัพยากรหลักนั้นอยู่ในอาคารหลังใหม่เพียงอาคารเดียว ส่วนคลังหนังสือพิมพ์อังกฤษและชาติอื่นนั้นอยู่ที่คอลินเดล ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 หอสมุดประกาศว่าจะย้ายทรัพยากรที่มีการใช้งานต่ำไปยังบอสตันสปาในยอร์กเชอร์ พร้อมวางแผนปิดห้องสมุดสมุดหนังสือพิมพ์ที่คอลินเดลแล้วจะย้ายไปยังอาคารแบบที่มีลักษณะคล้ายกันในพื้นที่เดียวกัน ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2552 จนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 มีการย้ายทรัพยากรไปยังอาคารจัดเก็บเพิ่มเติมเป็นระยะทางมากกว่า 200 กิโลเมตร ทรัพยากรจากแหล่งดังกล่าวยังคงให้บริการเมื่อมีการร้องขอโดยจัดรถขนส่งไปยังห้องอ่านหนังสือของหอสมุดบริติชในลอนดอน อาคารจัดเก็บเพิ่มเติมหลังดังกล่าวสร้างเสร็จใน พ.ศ. 2556 และปิดห้องสมุดหนังสือพิมพ์ในคอลินเดลเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ปัจจุบันคลังดังกล่าวแยกออกเป็นคลังที่เซนต์แพนครัสและบอสตันสปา นอกจากนี้ในอดีตยังมีคลังจัดเก็บหนังสือในวูลวิช ทางตะวันออกเฉียงใต้ของลอนดอน ปัจจุบันไม่มีการใช้คลังดังกล่าวแล้ว หอสมุดแห่งใหม่นี้ได้รับการออกแบบให้เหมาะสมกับวัตถุประสงค์การใช้งานโดยคอลิน เซนต์จอห์น วิลสันร่วมกันกับเอ็มเจ ลอง ภรรยา ซึ่งเป็นผู้วางแผนที่ได้นำมาพัฒนาและสร้างในเวลาต่อมา ส่วนที่ติดกับถนนอูสตันเป็นลานกว้างขนาดใหญ่ ประกอบด้วยผลงานศิลปะสาธารณะจำนวนหนึ่ง เช่น รูปปั้นขนาดใหญ่ที่สร้างโดยเอดูอาโด เปาลอซซี (รูปปั้นทองแดงที่สร้างขึ้นจากภาพพิมพ์ไอแซก นิวตันของวิลเลียม เบลก) และแอนทอนี กอร์มเลย์ อาคารดังกล่าวเป็นอาคารสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดของสหราชอาณาจักรในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตอนกลางของอาคารเป็นอาคารกระจกสูงหอชั้นที่ได้แรงบันดาลใจจากงานสถาปัตยกรรมของหอสมุดไบนิกี ประกอบด้วยห้องสมุดในพระมหากษัตริย์ ที่มีสิ่งพิมพ์ราว 65,000 ฉบับ และใบปลิว เอกสารเขียนมือ และแผนที่ที่พระเจ้าจอร์จที่ 3 ทรงสะสมไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2306 – 2363 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 โรซี วินเทอร์ทันทำพิธีเปิดอาคารจัดเก็บแห่งใหม่ในบอสตันสปา อาคารแห่งนี้ใช้งบประมาณในการสร้าง 26 ล้านปอนด์ สามารถจัดเก็บทรัพยากรได้มากถึงเจ็ดล้านฉบับ บรรจุลงชั้นเก็บพร้อมติดบาร์โค้ด 140,000 ชั้นวางและใช้หุ่นยนต์ในการสืบค้น ที่มีความยาวมากถึง 262 กิโลเมตร ในสภาพแวดล้อมควบคุมอุณหภูมิและความชื้น อาคารหอสมุดที่ตั้งบนถนนอูสตันจะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด I เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2558 นอกจากนี้ยังมีแผนที่จะเปิดอาคารแห่งที่สามในลีดส์ โดยคาดว่าจะตั้งอยู่ในแทมเพิลเวิร์กสซึ่งเป็นอาคารที่ได้รับการขึ้นทะเบียนในระดับเดียวกัน การจัดเก็บเข้าคลังดิจิทัลและระบบห้องสมุดดิจิทัล ใน พ.ศ. 2548 หอสมุดบริติชเริ่มโครงการหอจดหมายเหตุเว็บแห่งสหราชอาณาจักรเพื่อจัดเก็บและรักษาเว็บไซต์จากสหราชอาณาจักร เมื่อหอสมุดจะจัดเก็บข้อมูล หอสมุดจะติดต่อเจ้าของเว็บไซต์เพื่อขออนุญาตเก็บเว็บไซต์นั้นเข้าคลัง ใน พ.ศ. 2555 ห้องสมุดรับฝากตามกฎหมายของสหราชอาณาจักรลงนามในบันทึกความเข้าใจว่าด้วยการอนุญาตให้หอสมุดสามารถจัดเก็บเว็บไซต์ทั้งหมดเข้าคลังได้โดยอัตโนมัติและสร้างระบบสาธารณูปโภคทางเทคนิคที่สามารถใช้ร่วมกันในการดำเนินการระบบห้องสมุดดิจิทัล (อังกฤษ: Digital Library System: DLS) ที่พัฒนาโดยหอสมุดบริติช ใน 5 เมษายน พ.ศ. 2556 หอสมุดประกาศโครงการที่จะเก็บบันทึกเว็บไซต์เข้าคลังทุกเว็บที่ลงท้ายด้วย .uk เพื่อจุดมุ่งหมายในการรักษาหน่วยความจำดิจิทัลแห่งชาติ (ซึ่งในขณะนั้นมีเว็บไซต์ประมาณ 4.8 ล้านเว็บ ประกอบด้วยหน้าเว็บ 1 พันล้านหน้า) โดยหอสมุดเปิดให้คลังดังกล่าวให้ผู้ใช้เข้าถึงได้เป็นการทั่วไปภายในสิ้น พ.ศ. 2556 และยืนยันว่าคลังดังกล่าวจะได้รับการรักษาไปยังภายภาคหน้าด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีแม้ว่าอินเทอร์เน็ตจะมีความไหลลื่นก็ตาม ภายหลังรัฐบาลสหราชอาณาจักรออก "ระเบียบว่าด้วยห้องสมุดรับฝากตามกฎหมาย (งานที่ไม่ใช่สิ่งพิมพ์) ค.ศ. 2013" หอสมุดบริติชสามารถขยายอำนาจตามพระราชบัญญัติว่าด้วยห้องสมุดรับฝากตามกฎหมาย ค.ศ. 2003 ให้ครอบคลุมถึงสื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ตีพิมพ์ตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2556 หน่วยจัดเก็บคลังทั้งสี่แห่ง (ในลอนดอน บอสตันสปา แอเบอริสทวิธ และเอดินบะระ) เชื่อมโยงเข้าด้วยเครือข่ายป้องกันที่สื่อสารอย่างสม่ำเสมอในการทำซ้ำ สอบทานตนเอง และปรับแก้ข้อมูลโดยอัตโนมัติ มีการเพิ่มครอว์เว็บไซต์ .uk (และโดเมนระดับบนสุดอื่น) ทุกโดเมนฉบับสมบูรณ์เข้าไปใน DLS เป็นประจำทุกปีตั้งแต่ พ.ศ. 2556 ซึ่งประกอบด้วยคลังเว็บไซต์ .uk ของอินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2539 – 2556 โดยในนโยบายและระบบจากหอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส ซึ่งครอว์เว็บไซต์โดเมน .fr รายปีตั้งแต่ พ.ศ. 2549 ด้วยความช่วยเหลือจากอินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2553 การโจมตีทางไซเบอร์ พ.ศ. 2566 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เว็บไซต์หอสมุดบริติชไม่สามารถเข้าถึงได้ทั้งหมดเนื่องจากถูกโจมตีทางไซเบอร์ ซึ่งภายหลังมีการยืนยันว่าเป็นการโจมตีโดยมัลแวร์เรียกค่าไถ่จากรีชิดา กลุ่มมัลแวร์เรียกค่าไถ่กลุ่มหนึ่ง ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อระบบแสดงสารบัญและเรียกใช้ ผู้ใช้งานหอสมุดไม่สามารถเข้าถึงคลังทรัพยากรได้ หอสมุดออกแถลงการณ์โดยกล่าวว่าบริการของหอสมุดจะมีปัญหาต่อไปอีกหลายสัปดาห์ บางส่วนอาจเป็นหลายเดือน ในมกราคม พ.ศ. 2567 บริการอิเล็กทรอนิกส์ของหอสมุดบริติชยังคงมีปัญหาอันเป็นผลจากการโจมตีทางไซเบอร์ดังกล่าว ภายในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567 บริการที่ก่อนหน้าไม่สามารถเข้าถึงได้กลับมาให้บริการได้อีกครั้ง รวมทั้งระบบเรียกใช้ทรัพยากรทางไกล ระบบการเรียนรู้ออนไลน์ และเอกสารโบราณออนไลน์ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 หอสมุดบริติชประกาศแผนการปรับปรุงหอสมุดมูลค่า 1.1 พันล้านปอนด์ ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากมิตสึริ ฟูโดซัง บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ญี่ปุ่น โครงการดังกล่าวตั้งเป้าหมายที่จะขยายพื้นที่สาธารณะ โดยเพิ่มพื้นที่ 100,000 ตารางฟุตสำหรับกิจกรรมทางวัฒนธรรม การเรียนรู้ วิจัย และธุรกิจ พร้อมกับพื้นที่สำหรับธุรกิจและการค้าปลีกอีก 600,000 ตารางฟุต คลังทรัพยากร หอสมุดบริติชเป็นห้องสมุดรับฝากตามกฎหมาย ในอังกฤษ ห้องสมุดดังกล่าวสามารถย้อนประวัติไปได้ถึงอย่างน้อย ค.ศ. 1610 พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ค.ศ. 1911ได้กำหนดหลักการของห้องสมุดรับฝากตามกฎหมายเพื่อเป็นหลักประกันว่าหอสมุดบริติชและห้องสมุดอื่นอีกห้าแห่งในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์สามารถรับสำเนาของสื่อสิ่งพิมพ์ที่เผยแพร่หรือจัดพิมพ์ในบริเตนได้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ห้องสมุดอีกห้าแห่งที่กล่าวถึง คือ หอสมุดบอดเลย์ในออกซฟอร์ด หอสมุดมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในเคมบริดจ์ หอสมุดวิทยาลัยทรินิตีในดับลิน หอสมุดแห่งชาติสกอตแลนด์ และหอสมุดแห่งชาติเวลส์ หอสมุดบริติชเป็นห้องสมุดแห่งเดียวที่จะต้องได้รับสำเนาสื่อสิ่งพิมพ์ทุกฉบับที่เผยแพร่ในบริเตนโดยอัตโนมัติ ส่วนห้องสมุดแห่งอื่นจะได้รับสื่อดังกล่าวก็ต่อเมื่อร้องขอเป็นการเฉพาะจากสำนักพิมพ์หลังจากทราบว่าสำนักพิมพ์นั้นได้เผยแพร่หรือจะเผยแพร่สื่อนั้น โดยมีองค์กรเพื่อกลุ่มห้องสมุดรับฝากตามกฎหมายเป็นผู้ดำเนินการดังกล่าวแบบรวมศูนย์ ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์ไอร์แลนด์ (ฉบับล่าสุดคือรัฐบัญญัติลิขสิทธิ์และสิทธิ์ที่เกี่ยวข้อง ค.ศ. 2000) หอสมุดบริติชบริติชมีสิทธิ์ที่จะได้รับสำเนาของหนังสือทุกฉบับที่เผยแพร่ในไอร์แลนด์โดยอัตโนมัติและไม่มีค่าใช้จ่ายควบคู่กับหอสมุดแห่งชาติไอร์แลนด์ หอสมุดวิทยาลัยทรินิตีในดับลิน หอสมุดมหาวิทยาลัยลิมเมอร์ริก หอสมุดมหาวิทยาลัยดับลินซิตี และกลุ่มหอสมุดของเครือข่ายมหาวิทยาลัยในสังกัดมหาวิทยาลัยแห่งชาติไอร์แลนด์ ส่วนหอสมุดบอดเลย์ หอสมุดมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และหอสมุดแห่งชาติสกอตแลนก์และเวลส์มีสิทธิ์ได้รับสำเนาสื่อสิ่งพิมพ์ที่เผยแพร่ในไอร์แลนด์ แต่ต้องร้องขออย่างเป็นทางการเช่นเดียวกัน พระราชบัญญัติห้องสมุดรับฝากตามกฎหมาย ค.ศ. 2003 ได้ขยายขอบข่ายอำนาจตามกฎหมายให้ห้องสมุดรับฝากตามกฎหมายของสหราชอาณาจักรให้ครอบคลุมถึงเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ เช่น แผ่นซีดีและเว็บไซต์ที่ได้รับเลือก บริการจัดหาเอกสารหอสมุดบริติช (อังกฤษ: British Library Document Supply Service: BLDSS) คลังจัดหาเอกสารของหอสมุด และบริการจัดส่งอิเล็กทรอนิกส์ป้องกันมีฐานการให้บริการอยู่ที่หอสมุดที่บอสตันสปา คลังทรัพยากรในยอร์กแชร์ที่ประกอบด้วยทรัพยากรที่มีการใช้น้อย หนังสือพิมพ์ และคลังจัดหาเอกสารของหอสมุด คิดเป็นประมาณร้อยละ 70 ของทรัพยากรทั้งหมดที่หอสมุดถือครองอยู่ นอกจากนี้หอสมุดยังถือครองคลังทรัพยากรเอเชีย แปซิฟิก และแอฟริกา (APAC) ซึ่งครอบคลุมถึงหอจดหมายเหตุสำนักงานอินเดียและสื่อในภาษาที่ใช้ในเอเชียและทางตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของแอฟริกา เอกสารโบราณ คลังพื้นฐาน คลังพื้นฐานทั้งสามแห่งเป็นคลังที่รวมบรรดาเอกสารโบราณที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติชเข้าด้วยกันใน พ.ศ. 2296 เอกสารโบราณคอตตอน เอกสารโบราณฮาร์เลย์ เอกสารโบราณสโลน คลังอื่นที่มีชื่อ คลังเอกสารโบราณอื่น ๆ ที่มีการตั้งชื่อ เช่น เอกสารโบราณอาร์เรินเดล เอกสารโบราณเอจเจอร์ตัน เอกสารโบราณในพระมหากษัตริย์ เอกสารโบราณแลนส์ดาวน์ เอกสารโบราณหลวง เอกสารโบราณชเตฟัน ซไวค์ เอกสารโบราณสโตว์ เอกสารโบราณของเฮนรี เยตส์ ทอมป์สัน คลังอื่นที่ไม่ได้มีเฉพาะเอกสารโบราณเท่านั้น เช่น คลังลอว์เรนซ์ เดอเรลล์ คลังเอกสารโบราณอื่น บรรดาชุดเอกสารโบราณอื่น ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในคลังอื่นที่มีชื่อข้างต้นนั้นรวมอยู่ในคลังเอกสารโบราณเพิ่มเติม รวมทั้งเอกสารโบราณอื่นที่หอสมุดได้รับบริจาค จัดซื้อ หรือได้รับตามพินัยกรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2299 โดยมีหมายเลขประจำเอกสารตั้งแต่ 4101 ซึ่งเป็นเลขชุดต่อเนื่องมากจากคลังเอกสารโบราณสโลนซึ่งมีหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 4100 หนังสือพิมพ์ หอสมุดมีหนังสือพิมพ์ของบริเตนและไอร์แลนด์เกือบครบถ้วนสมบูรณ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2383 อันมีส่วนจากกฎหมายว่าด้วยห้องสมุดรับฝากตามกฎหมายใน พ.ศ. 2412 ที่กำหนดให้หนังสือพิมพ์ทุกฉบับต้องส่งสำเนาหนังสือพิมพ์แต่ละฉบับให้แก่ห้องสมุด โดยฉบับลอนดอนของของหนังสือพิมพ์ระดับชาติรายวันและหนังสือพิมพ์วันอาทิตย์มีครบถ้วนนับตั้งแต่ พ.ศ. 2344 เมื่อนับรวมแล้วคลังดังกล่าวประกอบด้วยหนังสือพิมพ์ที่เข้าเล่ม 660,000 เล่มและไมโครฟิล์ม 370,000 ม้วนที่บรรจุหนังสือพิมพ์มากถึง 52,000 หัว เมื่อวางเรียงบนชั้นหนังสือจะได้ความยาวมากถึง 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) คลังหนังสือพิมพ์นี้มีคลังเอกสารสั้นทอมาสัน ซึ่งมีหนังสือพิมพ์ในคริสต์ศตวรรษที่สิบเจ็ด 7,200 ฉบับ และคลังเบอร์นีย์ ซึ่งมีหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกือบ 1 ล้านหน้า นอกจากนี้ยังมีคลังหนังสือพิมพ์นอกอังกฤษในภาษาต่าง ๆ จำนวนมาก แผนกหนังสือพิมพ์เดิมตั้งอยู่ในคอลินเดลในลอนดอนตอนเหนือจนถึง พ.ศ. 2566 เมื่ออาคารซึ่งได้รับการพิจารณาว่าอยู่ในภาวะที่พื้นที่จัดเก็บไม่เพียงพอและเกินกว่าจะปรับปรุงได้ปิดตัวลงและขายเพื่อการพัฒนาต่อไป ปัจจุบันสถานที่จัดเก็บทางกายภาพแบ่งเป็นที่เซนต์แพนครัส (สำหรับสื่อที่มีงวดการออกที่มีการใช้งานสูงและทรัพยากรหายาก เช่น คลังเอกสารสั้นทอมาสันและคลังเบอร์นีย์) และที่บอสตันสปา (คลังเอกสารขนาดใหญ่ จัดเก็บในสถานที่ที่สร้างใหม่เฉพาะวัตถุประสงค์) คลังทรัพยากรที่มีความสำคัญและมีอัตราการขยายตัวอย่างต่อเนื่องเปิดให้ผู้อ่านสามารถเข้าถึงได้ในรูปแบบสำเนา ทั้งในรูปแบบไมโครฟิล์มหรือแบบดิจิทัลซึ่งเพิ่มเติมล่าสุด ใน พ.ศ. 2553 มีการเริ่มต้นโครงการ 10 ปีเพื่อจัดทำสำเนาดิจิทัลของคลังจัดเก็บหนังสือพิมพ์ด้วยความร่วมมือกับคู่ค้าทางธุรกิจกับไบรท์โซลิด บริษัทในเครือของดีซีทอมสันและเปิดตัวคลังหนังสือพิมพ์บริเตนในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2557 หอสมุดเปิดห้องเฉพาะสำหรับอ่านหนังสือพิมพ์ ซึ่งรวมถึงอุปกรณ์สำหรับให้คำปรึกษาด้านการจัดทำไมโครฟิล์มและการจัดทำสำเนาดิจิทัล ตลอดจนการเรียกค้นทรัพยากรฉบับพิมพ์จากบอสตันสปาในกรณีที่ไม่มีสำเนาให้บริการ ทรัพยากรออนไลน์, อิเล็กทรอนิกส์ และดิจิทัล หอสมุดบริติชจัดทำสำเนาภาพถ่ายของทรัพยากรในคลังเผยแพร่ออนไลน์ คลังภาพออนไลน์ของหอสมุดเปิดให้เข้าถึงภาพถ่ายมากกว่า 30,000 ภาพจากหนังสือในยุคกลางจำนวนมาก พร้อมด้วยทรัพยากรจัดแสดงในรูปแบบนิทรรศการจำนวนหนึ่ง เช่น พระวรสารลินดิสเฟร์น รวมถึงนิทรรศการแบบเปิดหน้าหนังสือเสมือนกับเอกสารบางฉบับ เช่น สมุดจดของเลโอนาร์โด ดา วินชี นอกจากนี้ยังมีสารบัญรายการคลังเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรทางออนไลน์ พร้อมด้วยภาพถ่ายจากหน้าหนังสือหรือภาพขนาดย่อบางส่วนจากคลังเอกสารดังกล่าวที่มีจำนวนเพิ่มขึ้น และยังมีฐานข้อมูลของการเข้าเล่มหนังสือที่มีความสำคัญ บรรณานุกรม เชิงอรรถ อ้างอิง