موزه فروید

موزه فروید در لندن، موزه‌ای است که به زیگموند فروید اختصاص دارد و در خانه‌ای واقع شده که او آخرین سال زندگی‌اش را با خانواده در آن سپری کرد. در سال ۱۹۳۸، پس از فرار از پیوستن اتریش به دست نازی‌ها (آنشلوس)، او از طریق پاریس به لندن آمد و مدت کوتاهی در شماره ۳۹ خیابان السوُری اقامت کرد. پس از آن به شماره ۲۰ مرزفیلد گاردنز نقل مکان کرد، جایی که هم‌اکنون موزه در آن قرار دارد. اگرچه او یک سال بعد در همین خانه درگذشت، اما دخترش آنا فروید تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲ در آنجا زندگی کرد. آرزوی او این بود که پس از مرگش، این خانه به موزه تبدیل شود. این موزه در ژوئیه ۱۹۸۶ برای عموم گشایش یافت. فروید کار خود را در لندن ادامه داد و در همین شهر بود که کتاب «موسی و یکتاپرستی» خود را در سال ۱۹۳۹ به پایان رساند. او همچنین مطب خود را در این خانه دایر کرد و تعداد زیادی از بیمارانش را برای روانکاوی ویزیت می‌کرد. نقطه کانونی موزه، کاناپه‌ای است که از بلگاسه ۱۹ در وین به اینجا آورده شده است. بیمارانش روی این کاناپه دراز می‌کشیدند و از آنان خواسته می‌شد هر آنچه به ذهنشان می‌رسد را بدون انتخاب آگاهانه بیان کنند؛ تکنیکی که او آن را «تداعی آزاد» نامید. این موزه موضوع قسمت دوم از مجموعه مستند سه قسمتی بی‌بی‌سی به نام «پشت صحنه موزه» ساخته ریچارد میسر در سال ۲۰۱۰ بود. رئیس موزه، دیوید فروید، نتیجهٔ زیگموند فروید و معمار طرح «اعتبار جهانی» است. دو موزه فروید دیگر نیز وجود دارد: یکی در وین و دیگری در شهر پْریبور در جمهوری چک، که در خانه‌ای قرار دارد که زیگموند فروید در آن به دنیا آمد. مکان و معرفی موزه در شماره ۲۰ خیابان مِرسفیلد گاردنز در محله همپستد لندن قرار دارد. طبقه همکف موزه شامل اتاق مطالعه، کتابخانه، راهرو و اتاق غذاخوری فروید است. فروشگاه موزه نیز در همین طبقه قرار دارد. در طبقه اول یک سالن نمایش ویدئو، اتاق آنا فروید و یک گالری برای نمایشگاه‌های موقت وجود دارد که میزبان متناوب نمایشگاه‌های هنر معاصر و نمایشگاه‌های با موضوع فروید است. چیدمان‌های هنری اغلب از چندین اتاق در موزه استفاده می‌کنند، مانند نمایشگاه "بازدید از خانهٔ فروید" در سال ۲۰۰۱/۲۰۰۲ اثر عکاس اتریشی اولی آینر. بسیاری از فضاها مانند آشپزخانه و اتاق مشاوره آنا فروید در دسترس عموم نیستند و به دفتر تبدیل شده‌اند. ساختمان این خانه که در سبک نوزایی ملکه آن بریتانیا ساخته شده بود، ساخت آن تنها در سال ۱۹۲۰ به پایان رسیده بود. در همان سال، ارنست لودویگ فروید (پسر فروید) یک اتاق آفتابگیر کوچک به سبک مدرن در پشت خانه به آن اضافه کرد. فروید در این زمان بیش از هشتاد سال سن داشت و سال بعد درگذشت، اما این خانه تا زمان درگذشت کوچکترین دخترش، آنا فروید (که پیشگام رواندرمانی کودکان بود)، در سال ۱۹۸۲ در مالکیت خانواده او باقی ماند. این خانه باغی بسیار خوش‌منظره دارد که هنوز هم تا حد زیادی همان طور که فروید آن را می‌شناخته، حفظ شده است. مجموعه خانواده فروید تمامی مبلمان و اموال خانگی خود را به لندن منتقل کردند. در این موزه، صندوق‌ها، میزها و کابینت‌های سبک بیدرمایر، همراه با مجموعه‌ای از مبل‌های روستایی رنگ‌آمیزی‌شده اتریشی مربوط به قرن‌های هجدهم و نوزدهم به چشم می‌خورد. موزه دارای مجموعه عتیقه‌های مصری، یونانی، رومی و شرقی فروید و همچنین کتابخانه شخصی او است. ستاره اصلی نمایشگاه در موزه، کاناپه روانکاوی فروید است که در سال ۱۸۹۰ توسط یکی از بیمارانش به نام مادام بنوِنیشتی به او اهدا شده بود. این کاناپه در سال ۲۰۱۳ با هزینه‌ای معادل ۵۰۰۰ پوند مرمت شد. اتاق مطالعه و کتابخانه پس از مرگ پدر، توسط آنا فروید حفظ شد. قفسه کتاب پشت میز تحریر فروید، آثار برخی از نویسندگان محبوبش را در خود جای داده است: نه تنها گوته و شکسپیر، بلکه هاینه، مولتاتولی و آناتول فرانس. فروید معترف بود که شاعران و فیلسوفان به بینش‌هایی درباره ناخودآگاه دست یافته بودند که روانکاوی در پی تبیین نظام‌مند آن بود. علاوه بر کتاب‌ها، کتابخانه شامل تصاویر مختلفی است که به همان شکلی که فروید آن‌ها را چیده بود، آویزان شده‌اند؛ از جمله «اودیپ و معمای ابولهول» و «درس دکتر شارکو» به همراه عکس‌های مارتا فروید (همسرش)، لو آندریاس-سالومه، ایوت گیلبر، ماری بناپارت و ارنست فون فلیشل. این مجموعه شامل یک پرتره از فروید اثر سالوادور دالی نیز می‌شود. موزه برنامه‌های تحقیقاتی و انتشاراتی را سازماندهی می‌کند و یک خدمات آموزشی دارد که سمینارها، کنفرانس‌ها و بازدیدهای آموزشی از موزه را ترتیب می‌دهد. این موزه عضو «موزه‌های سلامت و پزشکی لندن» است. منابع