สะพานแลมเบธ

สะพานแลมเบธ (อังกฤษ: Lambeth Bridge) เป็นสะพานถนนและคนเดินเท้าข้ามแม่น้ำเทมส์ในทิศตะวันออก–ตะวันตกในเซ็นทรัลลอนดอน โดยแม่น้ำจะไหลไปทางทิศเหนือ ณ จุดที่สะพานตั้งอยู่ หากไปทางท้ายน้ำ สะพานถัดไปคือสะพานเวสต์มินสเตอร์ และหากไปทางเหนือน้ำ สะพานถัดไปคือสะพานว็อกซอลล์ สีที่โดดเด่นที่สุดในโทนสีของสะพานคือสีแดง อันเป็นสีเดียวกับม้านั่งหนังในสภาขุนนาง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ส่วนที่อยู่ใกล้สะพานมากที่สุด ตรงกันข้ามกับสะพานเวสต์มินสเตอร์ที่ส่วนใหญ่เป็นสีเขียว อันเป็นสีเดียวกับม้านั่งในสภาสามัญชนที่อยู่ทางตอนเหนือของอาคารรัฐสภา ฝั่งตะวันออกในแลมเบธ เป็นที่ตั้งของพระราชวังแลมเบธ, อัลเบิร์ตเอ็มแบงก์เมนต์, โรงพยาบาลเซนต์ทอมัส และองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) ส่วนฝั่งตะวันตกในเวสต์มินสเตอร์ เป็นที่ตั้งของเทมส์เฮาส์ (สำนักงานใหญ่ของ MI5) โดยด้านหลังคือฮอร์สเฟอร์รีเฮาส์ (ที่ทำการกรมคุมประพฤติแห่งชาติ) รวมถึงเคลแลนด์เฮาส์และเอเบลล์เฮาส์ (ที่ทำการกรมราชทัณฑ์) มิลล์แบงก์ทาวเวอร์และเทตบริเตน ทั้งนี้ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ตั้งอยู่ห่างออกไปเพียงระยะเดินสั้น ๆ ทางทิศเหนือตามแนวแม่น้ำผ่านสวนหอคอยวิกตอเรีย ประวัติศาสตร์ สะพานแลมเบธตั้งอยู่บนจุดที่เคยเป็นท่าเรือข้ามฟากสำหรับรถม้าระหว่างพระราชวังเวสต์มินสเตอร์และพระราชวังแลมเบธทางฝั่งใต้ ชื่อนี้ยังคงหลงเหลืออยู่ในชื่อถนนฮอร์สเฟอร์รี ซึ่งเป็นทางขึ้นสะพานฝั่งเหนือ สะพานสมัยใหม่แห่งแรกเป็นสะพานแขวน มีความยาว 828 ฟุต (252.4 เมตร) ออกแบบโดยปีเตอร์ ดับเบิลยู. บาร์โลว์ ได้รับการอนุมัติโดย พระราชบัญญัติสะพานแลมเบธ ค.ศ. 1861 และเปิดใช้งานในฐานะสะพานเก็บค่าผ่านทางเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1862 ความกังวลเรื่องความปลอดภัยประกอบกับทางขึ้นสะพานที่ชันอย่างน่าลำบากอันเป็นอุปสรรคต่อรถม้า ทำให้ในไม่ช้าสะพานนี้ก็ถูกใช้เป็นเพียงทางเดินเท้าเกือบทั้งหมด สะพานเลิกเก็บค่าผ่านทางใน ค.ศ. 1879 เมื่อคณะกรรมการโยธาธิการเทศมณฑลมหานคร (Metropolitan Board of Works) เข้ารับผิดชอบการดูแลรักษา ในขณะนั้นสะพานได้ผุกร่อนอย่างหนัก และภายใน ค.ศ. 1910 ก็ถูกปิดไม่ให้รถยนต์สัญจร สภาเทศมณฑลลอนดอนจัดทำแผนแม่บทสำหรับพื้นที่ดังกล่าว รวมถึงการสร้างสะพานถนนแห่งใหม่เพื่อเชื่อมกับถนนฮอร์สเฟอร์รีที่ขยายกว้างขึ้น ซึ่งได้รับอนุมัติโดย พระราชบัญญัติสภาเทศมณฑลลอนดอน (สะพานแลมเบธ) ค.ศ. 1924 (14 & 15 Geo. 5. c. lxvii) แต่ก่อนที่งานจะเริ่มขึ้นอุทกภัยแม่น้ำเทมส์ ค.ศ. 1928 ได้สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างต่อทรัพย์สินในย่านมิลล์แบงก์ ภายหลังน้ำท่วมได้มีการสร้างและยกเชลซีเอ็มแบงก์เมนต์ให้สูงขึ้น ส่งผลให้ต้องมีการปรับการออกแบบทางขึ้นสะพานเล็กน้อย และเกิดพื้นที่โล่งทางตอนเหนือของสะพานแลมเบธที่ปัจจุบันรู้จักในชื่อสวนหอคอยวิกตอเรียใต้ ในช่วงเวลาที่ล่าช้านี้ สะพานยังได้รับการออกแบบใหม่เพื่อให้สามารถรองรับน้ำหนักของรถยนต์ที่เพิ่มมากขึ้นได้ โครงสร้างปัจจุบันเป็นสะพานเหล็กแบบโค้ง 5 ช่วง ออกแบบโดยวิศวกร เซอร์ จอร์จ ฮัมฟรีส์ และสถาปนิก เซอร์ เรจินัลด์ บลอมฟิลด์ และจี. ท็อปแฮม ฟอร์เรสต์ สร้างโดยบริษัทดอร์แมน ลอง และเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1932 โดยพระเจ้าจอร์จที่ 5 แต่เดิมเคยรองรับ 4 ช่องจราจร (ปัจจุบันลดเหลือ 3 ช่อง ช่องหนึ่งเป็นช่องสำหรับรถบัสที่วิ่งไปทางทิศตะวันออก) จากวงเวียนใกล้พระราชวังแลมเบธมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือสู่อีกวงเวียนหนึ่งซึ่งถนนมิลล์แบงก์มาบรรจบกับถนนฮอร์สเฟอร์รี ในระดับพื้นถนน สะพานนี้มีความโดดเด่นที่เสาโอเบลิสก์คู่หนึ่งที่ปลายแต่ละด้านของสะพาน ซึ่งบนยอดมีรูปสลักหินเป็นลูกสน อย่างไรก็ตาม มีตำนานพื้นบ้านที่นิยมเชื่อกันว่าพวกมันคือสับปะรด เพื่อเป็นเกียรติแก่จอห์น เทรดสแคนต์ ผู้ลูก ชาวแลมเบธที่กล่าวกันว่าเป็นผู้ปลูกสับปะรดลูกแรกในอังกฤษ สะพานนี้ได้รับการประกาศให้เป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์เกรด II ใน ค.ศ. 2008 เพื่อให้การคุ้มครองในการรักษาลักษณะพิเศษจากความพยายามพัฒนาที่ไม่เหมาะสม การจดทะเบียนนี้ครอบคลุมถึงราวสะพาน โคมไฟ เสาโอเบลิสก์ และกำแพงทางขึ้นสะพาน ดูเพิ่ม รายชื่อสะพานในลอนดอน รายชื่อจุดข้ามแม่น้ำเทมส์ อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น Survey of London entry Lambeth Bridge (1862) ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae) Lambeth Bridge (1932) ที่ฐานข้อมูลโครงสร้าง (Structurae) London Transport Museum Photographic Archive