Colosos de Memnon

Os Colosos de Memnón (árabe el-Colossat ou es-Salamat) son dúas grandes estatuas de pedra do faraón Amenhotep III, que se atopan na parte dianteira do Templo Funerario de Amenhotep III en ruínas, o templo máis grande da Necrópole de Tebas. Levan en pé dende o ano 1350 a.C. e eran ben coñecidos polos antigos gregos e romanos, así como polos viaxeiros e exiptólogos da época moderna temperá. As estatuas conteñen 107 inscricións da época romana en grego e latín, datadas entre os anos 20 e 250 d.C.. Moitas destas inscricións na estatua máis setentrional fan referencia ao rei mitolóxico grego Memnón, a quen se cría erroneamente que a estatua representaba. Os estudosos debateron como a identificación do coloso setentrional como "Memnón" está conectada co nome grego de toda a Necrópole de Tebas como Memnonium. Descrición As estatuas xemelgas representan a Amenhotep III (fl. século XIV a.C.) sentado, coas mans apoiadas nos xeonllos e a mirada cara ao leste (en realidade ESE en direccións modernas) cara ao río. Tres figuras máis baixas están esculpidas no trono dianteiro xunto ás súas pernas: son a súa esposa Tiy e a súa nai Mutemwiya. O punto central entre os nocellos de Amenhotep III sería unha filla non identificada, aínda que foi destruído. Os paneis laterais representan o deus do Nilo Hapi. As estatuas están feitas con bloques de arenita de cuarcita que se extraeu en el-Gabal el-Ahmar (preto do actual O Cairo) e foi transportada 675 km por terra ata Tebas (Luxor). Crese que as pedras son demasiado pesadas para ser transportadas río arriba no Nilo.Modelo:Páxina necesaria Os bloques empregados polos enxeñeiros romanos posteriores para reconstruír o coloso setentrional poden provir de Edfu (ao norte de Asuán). Incluíndo as plataformas de pedra sobre as que se asentan (uns 4 m), os colosos alcanzan os 18 m de altura e pesan aproximadamente 720 toneladas cada un. As dúas figuras están separadas por 15 m. O tamaño das estatuas fainas visibles a máis de 16 quilómetros de distancia. En canto ao seu tamaño, eran os gardiáns do templo funerario de Amenhotep III. O proceso de Amenhotep III de inmortalizarse a si mesmo en estatuaria era frecuente. O seu enfoque da representación estatuaria e as inscricións apoiaran a súa ideoloxía como moito máis que o rei de reis. Os seus títulos chamábano repetidamente o "bo deus". Suzanne Bickel describe que a altura de ambos os colosos era accesible ao público circundante como un método para permitir que todos adorasen ao propio Amenhotep III e aos deuses no seu templo. Ambas as estatuas están bastante danadas, cos trazos por riba da cintura practicamente irrecoñecibles. A estatua do sur está composta dunha soa peza de pedra, pero a figura do norte ten unha gran fenda extensa na metade inferior e por riba da cintura consta de 5 niveis de pedra. Estes niveis superiores constan dun tipo diferente de arenita e son o resultado dun intento de reconstrución posterior, que William de Wiveleslie Abney atribuíu a Septimio Severo. Crese que orixinalmente as dúas estatuas eran idénticas entre si, aínda que as inscricións e a arte menor poden ter variado. A función orixinal dos Colosos era facer garda na entrada do templo conmemorativo de Amenhotep (ou templo funerario): unha gran construción construída durante a vida do faraón, onde era adorado como un deus na terra tanto antes como despois da súa partida deste mundo. No seu tempo, este complexo de templos foi o máis grande e opulento do Antigo Exipto. Cunha superficie total de 35 ha, mesmo rivais posteriores como o Ramsés de Ramsés II ou o Medinet Habu de Ramsés III non puideron igualalo en área, mesmo o Templo de Karnak, tal como estaba na época de Amenhotep, era máis pequeno. Inundacións Amenhotep III situara o templo funerario fronte á chaira aluvial do Nilo nun esforzo por encher un lago fronte aos Colosos. Ademais, este lago actuaba como un depósito de retención de auga e impedía que o templo se inundase por completo durante as grandes inundacións. Hourig Sourouzian consideraba que Amenhotep III non planeara que o sitio se inundase por completo, xa que o muro circundante do templo funerario detrás dos Colosos estaba construído principalmente con ladrillos de barro. Non obstante, coa excepción dos Colosos, hoxe en día queda moi pouco do templo de Amenhotep. Estaba situado á beira da chaira aluvial do Nilo, e as sucesivas inundacións anuais corroían os seus cimentos (unha litografía da década de 1840 de David Roberts mostra os Colosos rodeados de auga) e non era descoñecido que gobernantes posteriores desmantelasen, roubasen e reutilizasen partes dos monumentos dos seus predecesores. Inscricións da época romana As estatuas conteñen 107 inscricións da época romana en grego e latín, datadas entre os anos 20 e 250 d.C., estas inscricións permitiron aos viaxeiros modernos conectar as estatuas coa literatura clásica grega e latina. Moitas das inscricións inclúen o nome "Memnon". Varias das inscricións fan referencia aos sons emitidos polas estatuas, sendo a máis famosa unha poesía de Julia Balbilla que rexistra varias visitas durante novembro do ano 130 d.C. nunha festa que incluía o emperador Hadriano e a súa esposa Vibia Sabina. Das 107 inscricións da época romana: 61 están escritas en grego, 45 en latín e un texto é bilingüe. Foron estudadas en detalle por primeira vez por Jean-Antoine Letronne na súa obra de 1831 La statue vocale de Memnon considérée dans ses rapports avec l'Égypte et la Grèce e logo catalogadas no segundo volume (1848) do seu Recueil des inscriptions grecques et latines l'Égypte. Terremotos Pouco despois da súa construción, o templo destruíuse por un terremoto, datado recentemente polo Instituto Armenio de Sismoloxía arredor do ano 1200 a. C., que só deixou en pé os dous enormes colosos da entrada. Estes foron destruídos aínda máis por un terremoto no ano 27 a. C., tras o cal reconstruíronse parcialmente polas autoridades romanas. O terremoto do ano 1200 a.C. tamén abriu numerosas simas no chan, o que significou que moitas estatuas quedaron enterradas, algunhas en perfecto estado. Estas foron obxecto dunha extensa restauración e escavación levada a cabo polo arqueólogo armenio-alemán Hourig Sourouzian, quen revelou que o complexo constaba de tres pilóns, cada un fronte a estatuas colosais, mentres que no extremo máis afastado un complexo rectangular do templo consistía nun patio peristilo rodeado de columnas. Ata o de agora, catro das estatuas erixíronse de novo, con oito á espera de seren erixidas, mentres que unhas 200 estatuas ou pezas de estatuas están no Museo de Luxor, algunhas expostas, outras gardadas á espera de conservación. Nome O nome árabe moderno é Kom el-Hatan, pero xeralmente coñécese polo nome romano como Templo de Memnon. Memnón (mitoloxía) foi un heroe da Guerra de Troia e rei de Etiopía, que liderou os seus exércitos desde África ata Asia Menor para axudar a defender a asediada cidade de Troia, pero finalmente foi asasinado por Aquiles. Memnón (cuxo nome significa o Firme ou Resoluto) dicíase que era fillo de Eos, a deusa do amencer. Estaba asociado con colosos construídos varios séculos antes, debido ao berro que se escoitaba ao amencer da estatua do norte (ver máis abaixo), que se coñeceu como o Coloso de Memnón. Finalmente, toda a Necrópole de Tebas pasou a ser coñecida xeralmente como Memnonium, converténdoo en "Gobernante do oeste", como no caso do deus Osiris, que era chamado xefe do oeste. No século XIX, William de Wiveleslie Abney sinalou que "[o]s árabes chamaban a estas estatuas 'Shama' e 'Tama', e cando falaban delas xuntas déronlles o apelativo de Sanamât, ou os ídolos". Sons No ano 27 a.C., un gran terremoto supostamente esnaquizou o coloso do norte, derrubándoo de cintura para arriba e rachando a metade inferior. Tras a súa rotura, a metade inferior restante desta estatua tiña a reputación de "cantar" en varias ocasións, sempre nunha ou dúas horas despois do amencer, xeralmente xusto ao amencer. O son rexistrouse con máis frecuencia en febreiro ou marzo, pero isto probablemente sexa máis un reflexo da tempada turística que dun patrón real. O primeiro informe na literatura é o do historiador e xeógrafo grego Estrabón, quen dixo que ouviu o son durante unha visita no ano 20 a.C., momento no que aparentemente xa era ben coñecido. A descrición variaba; Estrabón dixo que soaba "como un golpe", Pausanias comparouno coa ruptura de "a corda dunha lira", pero tamén describíuse como o golpeteo de latón ou un asubío. Outras fontes antigas inclúen Plinio (non por experiencia persoal, pero recolleu outros informes), Tácito, Filóstrato e Xuvenal. Ademais, a base da estatua ten inscritas unhas 90 inscricións superviventes de turistas contemporáneos que informan se escoitaran o son ou non. A lenda do "Memnón Vocal", a sorte que se dicía que traía escoitalo e a reputación dos poderes oraculares da estatua deron a coñecerse fóra de Exipto, e un fluxo constante de visitantes, incluídos varios emperadores romanos, viñan marabillarse coas estatuas. A última mención fiable rexistrada do son data de 196. Algún tempo despois, na era romana, engadíronse os niveis superiores de arenito (os restos orixinais da metade superior nunca se atoparon); Descoñécese a data desta reconstrución, pero a tradición local sitúaa arredor do ano 199, e atribúea ao emperador romano Septimio Severo nun intento de gañar o favor do oráculo (sábese que visitou a estatua, pero non ouviu o son). Ofrecéronse varias explicacións para o fenómeno; estas son de dous tipos: naturais ou provocadas polo home. O propio Estrabón aparentemente estaba demasiado lonxe para poder determinar a súa natureza: informou que non podía determinar se proviña do pedestal, da zona superior esnaquizada ou "da xente que estaba arredor da base". Se é natural, o son probablemente foi causado polo aumento das temperaturas e a evaporación do orballo dentro da rocha porosa. Sons similares, aínda que moito máis raros, escoitáronse nalgúns dos outros monumentos exipcios (Karnak é a localización habitual para informes máis modernos). Quizais o argumento máis convincente en contra de que sexa o resultado de axentes humanos é que cesou, probablemente debido ao peso engadido dos niveis superiores reconstruídos. Dado que a estatua máis setentrional asóciase habitualmente co recoñecido fenómeno acústico, gran parte da literatura e do discurso cultural tende a pasar por alto a contraparte meridional. A pesar da súa importancia como estrutura clave encargada por Amenhotep III, este descoido persistiu. Como resultado, moitos viaxeiros grecorromanos, atraídos pola mística do lugar, gravaban os seus nomes nos colosos durante as súas visitas, deixando tras de si inscricións que reflicten a súa fascinación e o seu desexo pola posteridade. Galería Imaxes modernas Imaxes históricas notables Notas <referencesgroup=lower-alpha”/> Referencias Véxase tamén Bibliografía Lord Curzon: "The Voice of Memnon" in Tales of Travel (1923) Rupert T. Gould: "Three Strange Sounds: The Cry of Memnon" in Enigmas: Another Book of Unexplained Facts (1929) Armin Wirsching: "Excursion on transport and erection of the Colossi" in: Armin Wirsching: Obelisken transportieren und aufrichten in Aegypten und in Rom (3rd ed. 2013) ISBN 978-3-8334-8513-8 Denon, V. Voyage Dans La Basse Et La Haute Egypte. Paris: s.n., 1802. Kozloff, Arielle P. Amenhotep III: Egypt’s Radiant Pharaoh. Cambridge: Cambridge University Press, 2012. O’Connor, David B., and Eric H. Cline. Amenhotep III: Perspectives on his reign. Ann Arbor, MI: The University of Michigan Press, 1998. Rosenmeyer, Patricia A. The language of Ruins: Greek and Latin Inscriptions on the Memnon Colossus. New York, NY: Oxford University Press, 2018. Weeks, Kent R., and Araldo De Luca. Valley of the Kings. New York, NY: Friedman/Fairfax, 2001. Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Exipto Ligazóns externas Colossus of Memnon (Nova/PBS) Book XVII, Strabo's Geography Description by Count de Forbin David Roberts: Statues of Memnon Thebes Decr 4th 1838