Микеринова пирамида

Микеринова пирамида — најмалата од трите главни пирамиди во Гиза, која се наоѓа на платото Гиза во југозападните периферии на Каиро, Египет. Се верува дека е изградена за да служи како гробница на четвртата династија на египетскиот фараон Микерин. Градба Микериновата пирамида имала првобитна височина од 65,5 метри и била најмалата од трите главни пирамиди во некрополата Гиза. Сегашната нејзина височина изнесува 61 m, со основа од 108,5 m. Нејзиниот агол на наклон е приближно 51 ° 20'25 ". Изградена е од камени блокови од варовник и гранит. Датумот на изградба на пирамидата е непознат, бидејќи владеењето на Микерин не е точно определено, но веројатно било завршено во 26-от век п.н.е. Лежи неколку стотици метри југозападно од нејзините поголеми соседи, пирамидата на Хафр и Големата пирамида на Хуфу во некрополата Гиза. Во 12 век имало обид за уништување на пирамидата од султанот ал-Малек ал-Азиз Отман, но тој бил прекинат поради големите трошоци и тешкотии во потфатот. Откритија На 28 јули 1837 година Ричард Вајс во горниот дом, открил остатоци од дрвен човеколик (антропоиден) ковчег напишан со името на Микерин кој содржел човечки коски. Во денешно време овој ковчег се смета за замена на ковчегот од периодот на дваесет и шестата египетска династија. Радиоактивното датирање на коските ги определува да бидат постари од 2.000 години, што укажува или на премногу често заедничко справување со остатоци од друга локација или пристап до пирамидата за време на римско време. Подлабоко во пирамидата, Вајс дошол до пронаоѓање на базалтен саркофаг, опишан како прекрасен и богат со детали со задебелена заштитна обвивка, во која се содржани коските на една млада жена. За жал, овој саркофаг сега се наоѓа на дното на Средоземното Море, каде потонал на 13 октомври 1838 година, со бродот Беатрис, додека пловел меѓу Малта и Картагена, на патот кон Велика Британија. Тој бил еден од само неколкуте саркофази од Старото Кралство кој преживеал до модерниот период. Капак од човеколикиот (антропоидниот) ковчег споменат погоре бил успешно пренесен во Англија и денес може да се види во Британскиот музеј. Наводи