Igwador

Ang Igwador o Ecuador, na opisyal na tinawag na Republika ng Ecuador, ay isang bansang Amerikano na matatagpuan sa katimugang seksyon ng kontinente na ito, na binubuo ng 24 na mga lalawigan. Nililimitahan nito sa hilaga kasama ang Colombia, sa timog at sa silangan kasama ang Peru at sa kanluran kasama ang Karagatang Pasipiko, na naghihiwalay sa ito mula sa Galapagos Islands, na matatagpuan sa 1000 kilometro, mula sa peninsula ng Santa Elena hanggang sa San Cristobal Island. Ang isang seksyon ng bulkan ng saklaw ng bundok ng Andes ay naghahati sa teritoryo mula hilaga hanggang timog, na iniiwan ang Golpo ng Guayaquil at isang halamang kapatagan sa kanlurang flank nito, at sa silangan, ang Amazon. Sinakop ng Ecuador ang isang lugar na 283 561 km², 6 na ang dahilan kung bakit ito ang pang-apat na pinakamaliit na bansa sa subkontinente, bagaman upang magbigay ng isang pananaw, ang pagpapalawak nito ay mas malaki kaysa sa United Kingdom. Ito ang ika-sampu ng karamihan sa populasyon ng bansa sa Amerika, na may higit sa 17 milyong mga naninirahan, ang pinaka-makapal na populasyon sa Timog Amerika14 at ang ikalima sa kontinente. Ang Igwador ay isang kamakailan-lamang na lakas ng enerhiya batay sa enerhiya na napapanatiling eco.15 16 Bilang karagdagan, ito ang bansa na may isa sa pinakamataas na konsentrasyon ng mga ilog bawat km2 sa mundo, 17 isa sa mga pinaka magkakaibang mga bansa bawat km218 19 samakatuwid, ang isa sa mga bansa na may pinakadakilang biodiversity sa mundo.20 Ito ang unang bansa sa planeta na may Karapatang Kalikasan na ginagarantiyahan sa Konstitusyon nito Ang kabisera ng bansa at ang pinakapopular na lungsod ay Quito.22 23 Ang opisyal na wika ay Espanyol, na sinasalita ng 99% ng populasyon, kasama ang labintatlo pang kinikilalang katutubong wika, kabilang ang Kichwa at Shuar. Para sa 2018, ang Human Development Index ng Ecuador ay inuri bilang "mataas", na nagraranggo sa ika-81 sa buong mundo (katabi ng Tsina) at ika-sampu sa Latin America, nang una sa Peru at Colombia. Sa pamamagitan ng isang GDP PPA na 172 100 milyong dolyar, ang ekonomiya ng Ecuadorian ay niraranggo sa ika-59 sa buong mundo24 at ika-pito sa Timog Amerika.25 Ang bansa sa buong mundo ay isa sa pangunahing nag-export ng langis, 26 ang Ang nangungunang tagaluwas ng saging27 sa mundo at isa sa mga nangungunang tagapag-export ng mga bulaklak, hipon at kakaw.28 Natanggap ng Ecuador noong 2014 humigit-kumulang sa 1.3 milyong mga turista na dayuhan, na nag-posisyon sa bansa bilang isa sa mga sanggunian sa rehiyon sa pagtanggap turismo sa internasyonal.29 Ang unang mga pag-aayos ng tao sa petsa ng teritoryo ay bumalik sa 12,000 taon a. C. (The Inga, Chobshi, Cubilán, Las Vegas) .30 Ang Inca Empire ay bahagyang nasakop ang rehiyon noong kalagitnaan ng labinlimang siglo, at noong 1543 nagsimula ang pananakop ng mga Espanya, pagkatapos nito ay nanatili bilang bahagi ng isa sa viceroyalty ng Spain sa halos tatlong daang taon. Ang panahon ng kalayaan ay nagmula noong 1809 at sinimulan ang proseso ng emancipatory mula 1820 hanggang 1822. Matapos ang tiyak na kalayaan ng panuntunan ng Espanya, ang bahagi ng teritoryo ay mabilis na isinama sa Gran Colombia, habang ang teritoryo ng baybayin ay nanatiling independyente hanggang sa pag-annexation manu militariya ni Simón Bolívar. Noong 1830 ang timog na mga teritoryo ng Colombia ay naghihiwalay at nilikha ang bansang Ecuadorian. Dahil sa simula ng republika ay may kawalang-tatag na pampulitika, na humantong sa pinagmulan ng maraming mga rebolusyon sa buong ikalabinsiyam na siglo at mga salungatan sa hangganan sa Colombia. Ang ikadalawampu siglo ay minarkahan ng mga salungatan sa hangganan sa Peru at ang pagbuo ng mga pamahalaang militar. Noong 1979, ang bansa ay bumalik sa demokratikong sistema, kahit na ang kawalang-kataguang pampulitika mula 1996 hanggang 2006 ay humantong sa isang pang-ekonomiyang, pampulitika at panlipunan na krisis na humantong sa pagkakatulad ng ekonomiya nito at ang pagpapabagsak ng tatlong mga pangulo bago matapos ang kanilang termino. Toponymy Ang unang sanggunian ng bansang ito na may kaugnayan sa ekwador ay naitala sa Lihim na Balita ng Amerika noong 1826, isang lathala na nag-iipon ng mga pag-aaral na isinasagawa sa panahon ng ikalabing walong siglo, kasama na ang misyon ng French geodesic, sa gawaing ito ang mga lupain ng Ecuador ay binanggit sa kauna-unahang pagkakataon bilang hurisdiksyon ng Royal Audience ng Quito.31 Ang pangalan ng Republika ng Ecuador; tumutukoy sa ekwador na linya ng Daigdig na pumasa sa teritoryo ng Ecuadorian; mula sa silangan hanggang kanluran. Ang pangalan ay pinagtibay ng unang pamahalaan ng mga teritoryo na binubuo ng katimugang distrito ng Gran Colombia; matapos matapos ang paghihiwalay nito noong Mayo 13, 1830. Bago ang Gran Colombia sa panahon ng pamahalaang kolonyal na ang teritoryo na ito ay binubuo ng: ang mga kagawaran ng Guayaquil, Azuay at iyon ng Ecuador. Na kasama ang iba pang mga nawawalang teritoryo ay naiintindihan nila ang Royal Audience ng Quito. Dahil sa lokasyon ng bagong republika at bilang isang simbolikong sanggunian ng lokasyong ito, napagpasyahan na pangalanan ito ng pangalan ng linya na naghahati sa planeta sa dalawang pantay na bahagi. Sa panahon ng unang pamahalaan na nag-utos sa oras na iyon ni Heneral Juan José Flores sa unang konstitusyon ng bagong republika; ang "Republika ng Ecuador" ay opisyal na nilikha sa oras na nabuo ng mga teritoryo na naaayon sa mga kagawaran ng: Guayaquil, Azuay, Quito (dating Kagawaran ng Ecuador. Iyon ay kalaunan ay susunurin sa Mga Lalawigan). Kasaysayan Ang Kasaysayan ng Ecuador ay isang hanay ng mga kaganapan sa oras kung saan halos walang anumang may bisa at layunin na data. Ayon kay John Mc. Karthy, Boston University "Ecuador mismo ang tunay na puso ng hilagang Timog Amerika, laban sa mga tendensyang sentripetal ng Venezuelan," kung saan ang mga teritoryo na kasalukuyang nabibilang sa Republika ng Ecuador ay nagbabago sa kanilang pisikal na hitsura at anyo ng pamahalaan. Ang kasaysayan ng Republika ay napakaliit at maaaring nahahati sa apat na yugto: Pre-Hispanic yugto, yugto ng Hispanic, Kalayaan at Republika. Ang kasaysayan ng Ecuador ay nagsisimula sa pre-Hispanic etniko na grupo hanggang sa pagsalakay sa Inca, pagkatapos sa pagsakop sa Espanya at pagkatapos ay ang mga pundasyon ng San Francisco de Quito, San Gregorio de Portoviejo, Santiago de Guayaquil at Immaculate Conception ng Loja, nagsisimula ang panahon ng pampulitika-administratibo Ang Espanyol na tatagal hanggang sa oras ng kalayaan, kapag ang bansang Colombian ng Simón Bolívar ay lumitaw at kung kailan mahahati ay bubuo ang tinatawag na Republika ng Ecuador. Sthistoric Stage Ang mga unang naninirahan sa ngayon ay Ecuador ay nomadic hunter-gatherer tribu mula sa hilaga. Ang mga populasyon ng panahon ng pre-Inca ay nanirahan sa mga angkan, na nabuo ng mga napakaraming kolektibidad. Ang kulturang Valdivia ay mula sa Manabí hanggang sa lalawigan ng Santa Elena na naging una sa Amerika. Ang ilan sa mga angkan ay bumubuo ng mahusay na mga tribo, at ang ilang mga tribo ay magkakatulad sa bawat isa na bumubuo ng mga malalakas na kumpederasyon at ito ang: Paunang panahon. Panahon ng Formative Panahon ng Pag-unlad ng Panrehiyon. Panahon ng Pagsasama Pre-ceramic na panahon Sa Pre-ceramic Phase, ang Las Vegas, Chobshi, El Punin, Cubilán at El Inga ay bumubuo ng mga genesis sa panahong ito, na nagsimula sa pagtatapos ng huling glaciation at pinalawak hanggang 4200 BC. C., at kung saan ang presensya ay makikita sa mga labi ng balangkas at sa isang malaking bilang ng mga arrowheads na karaniwang gawa sa obsidian at basalt; at sa iba't ibang mga instrumento sa paggupit at pag-scrape na ginawa ng parehong mga materyales. Sa Silangan, maraming mga katibayan ang nagpapakita ng isang napaka-sinaunang pagkakaroon ng tao. Sa Palanda (Zamora Chinchipe), natuklasan ng mga arkeologo ang mga vestiges ng isa sa pinakalumang kultura sa rehiyon (3000 BC). Ang Las Vegas ay ang pre-ceramic na istasyon sa baybayin ng Ecuadorian na pinaka-pinag-aralan ng mga mananaliksik. Gumamit ang kahoy ng Las Vegas ng kahoy upang makagawa ng mga pangangalaga sa pangangaso tulad ng mga uling at sibat; na may matalim na mga piraso ng baston, gumawa siya ng mga kutsilyo, at gumawa ng mga pagpapatupad ng bukid gamit ang malalaking shell ng dagat. Ang pinakamahalagang halimbawa ng kulturang ito ay tinutukoy ng libing na tinatawag na "The Lovers of Sumpa". Formative o Agroalfarero Panahon Sinakop ng Kulturang Valdivia ang malawak na mga teritoryo ng mga lalawigan ng Manabí, Esmeraldas at lalawigan ng Santa Elena.Ito ay isa sa mga kandidato na nagmamay-ari ng pinakalumang pottery sa Amerika. Sinakop ng Machalilla Culture ang mga teritoryo ng kasalukuyang lalawigan ng Ecuadorian ng Manabí, at bahagi ng mga kalapit na lalawigan ng Santa Elena na may mahalagang kontak sa rehiyon ng inter-Andean. Napakapit ito ng mga link sa mga kultura ng Valdivia at Chorrera. Ang Kultura ng Chorrera ay ang pangunahing sa site ng La Chorrera, na matatagpuan sa kanlurang bangko ng Ilog Babahoyo; ngunit pinalawak nito ang pagkakaroon nito sa halos lahat ng mga rehiyon sa baybayin at kahit na ang ilan sa mga bundok. Mga panahon ng formative: Maagang formative, medium formative, late formative. Natukoy ang panahon ng Regional Development sa kauna-unahang pagkakataon na pagkakaiba-iba sa rehiyon o teritoryo sa pampulitika at panlipunang samahan ng mga mamamayan na bumubuo nito. Kabilang sa mga pangunahing bayan sa panahong ito ay ang mga kultura: Jambelí, Guangala, Bahía, Tejar-Daule, La Tolita, Jama-Coaque sa baybayin ng Ecuadorian, habang ang Cerro Narrío at Alausí ay lumitaw sa saklaw ng bundok; ganoon din sa Ecuadorian Amazon rainforest na Los Tayos at Mayo-Chinchipe ay naayos. Bay Culture Figurine (300a.C.- 500 AD). Ang La Chimba ay ang pinakamaagang ceramic site sa hilagang Andes, hilaga ng Quito, at kinatawan ng Formative Period sa huling yugto nito. Ang mga naninirahan nito ay nagtatag ng pakikipag-ugnay sa ilang mga nayon sa baybayin at sa mga bundok, na pinapanatili ang malapit sa kulturang Cotocollao, na matatagpuan sa talampas ng Quito at mga nakapalibot na mga lambak nito. Sinakop ng Kultura ng Bahía ang mga teritoryo na umaabot mula sa mga paanan ng Andes hanggang sa Karagatang Pasipiko; at mula sa Bahía de Caraquez, sa timog ng Manabí. Ang Jama-Coaque Culture ay nanirahan sa mga lugar sa pagitan ng Cabo de San Francisco, sa Esmeraldas; patungo sa Bahía de Caráquez, sa Manabí, sa isang lugar ng mga may gubat na mga burol at mahabang beach na pinadali ang mga imigrante na mangolekta ng mga mapagkukunan mula sa parehong kagubatan at dagat Panahon ng Pagsasama o Pamamagitan ng Etniko Mga wikang Pre-Inca noong ika-16 siglo. Sa panahong ito ang mahahalagang manors, confederations, estado at lungsod ay bumangon, ang pinakamahalagang lugar na nasa baybayin at bundok. Ang mga Manteños ang bumubuo ng huling pre-Columbian culture sa baybaying rehiyon ng Ecuador, at sila na, mula sa kanilang mga nayon, ay nagmuni-muni ang mga barkong Espanya sa kauna-unahang pagkakataon na tumatawid sa ekwador na tubig ng South Sea. Ayon sa katibayan ng arkeolohiko at mga salaysay ng mga Kastila, lumawak ito mula sa kasalukuyang Caraquez Bay sa lalawigan ng Manabí, na dumadaan sa Leaves Hill at umaabot sa timog ng lalawigan. Ang mga kumot ay nakabuo ng maselan na mga pamamaraan para sa trabaho sa ginto at pilak, at nakatuon sa karamihan ng kanilang mga gawain sa mga aspeto ng relihiyon. Ang ilan sa kanyang mga kilalang artifact ay ang kanyang mga upuan o trono, na nasa Manabí Leaf Hill, na may mga layunin sa relihiyon at pampulitika. Ginagawa nila ang paggawa ng mga sakripisyo ng tao, at sinasamba nila ang ahas, ang jaguar o puma, at ang diyosa na si Umiña, na kinakatawan ng isang mahusay na esmeralda. Ang sentro ng kulturang ito, ang kasalukuyang Manta, ay pinangalanan bilang karangalan sa kulturang ito. Ang kronolohiya na tinukoy para sa kultura ay umaabot mula sa taong 600 ng ating panahon hanggang sa 1534, taon kung saan itinatag ni Francisco Pacheco ang bayan ng Puerto Viejo. Ang sibilisasyong ito ay nagtaas ng mga lungsod tulad ng Tacames, Qanque, Jocay, atbp. Gayunpaman, ang pinakamahalagang lungsod ng sibilisasyong ito ay si Cancebí, isang lungsod na may higit sa 50,000 mga naninirahan. Ang Huancavilcas ang bumubuo ng pinakamahalagang pre-Columbian na kultura ng Guayas. Kilala sila sa mga salaysay lalo na para sa kanilang mga pisikal na katangian, na humanga sa mga unang Kastila. Naiulat na sila ay isang mandirigma na mandirigma, at binago ang bungo at sinulid na nag-iiwan ng isang korona na "friar way". Nagkaroon din sila ng ugali ng kunin ang mga incised na ngipin sa isang maagang edad, bilang isang ritwal na isakripisyo sa kanilang mga diyos. Mula sa kulturang Huancavilca ay nagmula ang alamat ng Guayas at Quil, na nagbibigay ng pangalan sa lungsod ng Guayaquil. Sa mga mataas na lupain ng Ecuadorian, pitong mahusay na kultura ang maaaring makilala, ito ay: ang Caranquis, Yumbos, Kitus, Panzaleos, Puruháes, Cañaris at Paltas. Ang Caranquis-Cayambes ay isa sa mga pinaka-kagiliw-giliw na kultura ng Ecuador, sila ay isang estado ng estado, na may kapital sa Caranqui at Cayambe. Ang diarchy na ito ay tumutugma sa isang napaka-pangkaraniwang duwalidad sa mundo ng Andean. Gumawa sila ng mga lungsod at mga sentro ng pang-administratibo na binubuo ng mga naka-step na at truncated pyramids; ang kanilang pag-andar ay magiging seremonya, astronomya at eksperyensiyal, bilang karagdagan sa mga pyramid na ginawa nila ang mga artipisyal na tolas o bundok ng lupa, na mayroong mga seremonya, pang-eksperimentong at libing. Sa wakas dapat tandaan na ang kultura na ito ay may tradisyon ng pagpapahiwatig ng bungo sa paraang katulad ng mga taga-Egypt. Ang ilang mga halimbawa ng mga site na ito ay: Zuleta, Cochasquí, Socapamba, Perugachi at Pinsaqui. Ang Yumbos, tulad ng Caranquis, ay may ugali na gumawa ng tolas, bagaman ang mga ito ay madalas na ginagamit upang gawin ang mga ito ng dobleng rampa sa kabaligtaran at ng iba't ibang mga geometric na hugis. Ang kahalagahan ng kulturang ito ay nakatayo sa site ng Tulipe, sa mahusay na seremonyang ito ay mayroong isang hanay ng 7 pool na gawa sa bato na sinasabing kapaki-pakinabang para sa obserbasyon ng astronomya. Ang Quitus o Kitus, ay isang kultura na umunlad sa kasalukuyang lalawigan ng Pichincha, hindi katulad ng kanilang mga hilagang kapitbahay (Caranquis at Yumbos) na ginamit nila upang mabulabog ang kanilang mga patay sa lupa na naghuhukay ng mga malalim na balon. Tulad ng para sa arkitektura, ginamit ng kulturang ito ang diskarteng bahareque para sa mga konstruksyon nito, bilang karagdagan sa mga site ng arkeolohikal tulad ng palabas ng Rumipamba na ginamit nila ang bato upang makabuo ng mga seremonyal na komplikado, bagaman hindi ito masyadong kumplikado. Ang Panzaleos ay hindi nag-iwan ng mahusay na mga labi ng arkeolohiko, ngunit sa halip ay nag-iwan sila ng isang malalim na kulturang pang-kultura sa palayok, ang kanilang trabaho sa palayok ay sikat sa mundo ng Ecuadorian Andean. Ang mga Puruháes o Puruwáes ay isang pangkat ng cacicazgos, sila ay mahusay na magkukulam at, sa kasamaang palad, ang mga arkeolohikal na labi ng kulturang ito ay hindi umiiral dahil ginawa nila ang kanilang mga konstruksyon sa adobe. Ang mga vestiges ng arkitektura sa kulturang ito ay tumutugma sa mga Incas subalit ang lungsod ng Riobamba (ang una) ay nawasak sa isang lindol noong 1797, habang ang bayan ng Cacha ay nagdusa ng parehong kapalaran ng ilang oras bago, kaya sa kasalukuyan ay wala pang iba arkitektura kumplikado sa teritoryo ng Puruhá. Ang Cañaris, ito ay isa pa sa mga magagaling na kultura ng Ecuador, ay mga magagaling na magkukubkub at manggagawa ng ginto, dahil ang kanilang trabaho ay natagpuan kahit na sa Bolivia, sila rin ay mahusay na mangangalakal, na nagmula sa pakikipagkalakalan kasama ang mga kultura sa baybayin ng Ecuador at Mochica sa gitnang baybayin ng Peru. Ang Cañaris ay magkakaroon ng isang hierarchical government, tulad ng Caranquis-Cayambes, na may mga capitals sa Hatun Cañar at Shabalula (Sígsig). Ginawa nila ang malalaking bayan at sentro ng administrasyon kung ano ngayon ang mga lalawigan ng Azuay at Cañar, isa sa pinakamahalagang umiiral ngayon ay ang Shabalula. Sa Shabalula, sa kalagitnaan ng ika-19 na siglo ng isang mahusay na nekropolis ng Cañaris chieftain ang natagpuan, ang mga libingan na ito ay pinalamutian ng maraming ginto, pilak at keramika. Sa kasamaang palad, ang kakulangan ng interes ng estado ng Ecuadorian at ang kakulangan ng mga arkeologo na naging dahilan ng pag-alis ng mga huaqueros ang lahat ng pamana na walang pag-iiwan. Marami sa mga piraso ang napunta sa mga museyo sa Estados Unidos, Europa at Pribadong Koleksyon. Si Marshall Saville, isang Amerikanong explorer, ay nangolekta ng ilang mga item na maaari niyang bilhin at dalhin ito sa American Indian museum sa USA at naglathala din ng isang libro na tinatawag na "The Gold Treasure of Sigsig, Ecuador." Ang Shabalula ay isang malaking kumplikado na mayroong mga pampulitikang, administratibo at relihiyosong pag-andar, kaya narito matatagpuan namin ang mga malalaking kumplikado tulad ng Duma Castle, ang dambana, ang mga lugar ng pagkasira ng isang templo na malapit sa isang lawa ng totora, isang obserbatoryo, at mga 100 mga bahay na bato na nakalaan upang maging mga bahay ng aristokrasya ng Cañari. Ang impluwensya ng Inca sa kulturang ito ay mas malakas kaysa sa anumang iba pang sa Ecuador, kaya halos lahat ng Cañaris archeological site ay may malakas na presensya ng Inca, ang dahilan ay dahil itinatag ng Incas ang Tomebamba (Tumipampa), ang hilagang kabisera ng imperyo, at ang iba pang mga sentro ng administratibo tulad ng Molleturo, Cañaribamba at Ingapirca sa teritoryong ito, din mula sa teritoryo ng Cañari ay pinalakas upang sakupin ang mga pangkat etniko ng baybayin at gitnang-hilagang mataas na lupain ng Ecuador. Ang Los Paltas, ay isang malaking pangkat ng mga tribo na sumasakop sa kung ano ngayon ang lalawigan ng Loja at bahagi ng lalawigan ng Morona Santiago at Zamora-Chinchipe. Ito ang unang kultura ng Ecuador na nasakop ng mga Incas. Sa parehong pangkat etniko, ang Bracamoros ay hindi kailanman pinamamahalaan ng mga Incas at sinakop ang isang teritoryo na umaabot sa pagitan ng Loja, Zamora-Chinchipe, Pastaza at Morona Santiago. Kilala sila ngayon bilang Shuar. Ang mga labi ng isang labanan sa pagitan ng Bracamoros at Incas ay natuklasan din kamakailan sa isang nayon sa Palanda canton (Zamora-Ch.). Ang pananakop ng Inca Ang mga pagkasira ng kastilyo ng Inca ng Ingapirca. Matapos salakayin at lupigin ang Avocados, nagsimulang sumulong ang mga Incas sa Cañaris. Mas mahirap para sa mga hukbo ng Inca, dahil tinanggihan nila silang nakikipaglaban nang matapang, pinilit silang umatras sa mga lupain ng ngayon ay Saraguro, kung saan kinailangan nilang hintayin ang pagdating ng mga reinforcement upang ma-restart ang kampanya. Sa oras na ito, isinasaalang-alang ang napakalawak na bilang ng higit na dami ng mga Incas, ginusto ni Cañaris na sumang-ayon at magsumite sa mga kondisyong ipinataw. Pagkatapos nito, itinatag ni Túpac Yupanqui ang lungsod ng Tomebamba, kasalukuyang lungsod ng Cuenca, kung saan ipinanganak si Huayna Cápac, na, naman, ay mayroong ilang mga anak, kung saan dalawa ang tumayo, lalo na para sa kanilang papel sa sunud-sunod na mga kaganapan: Huáscar at Atahualpa. Matapos ang pagkamatay ng kanilang magulang, parehong nagtipon ng kapangyarihang pampulitika at militar habang ang pag-arte sa mga bayan at nasyonalidad sa paligid ng kani-kanilang mga proyektong pampulitika para sa tinatawag na Tahuantinsuyo. Ang lahat ay nagresulta sa isang tuluy-tuloy na serye ng mga kaganapan sa digmaan (dalawang libong kilometro sa paglalakad, labintatlong laban, kalahating milyong kalalakihan ng digmaan na nakatayo) na ang hindi kapani-paniwalang pagtatapos ay ang pagkatalo ng opisyal na host ng Inca ng Huáscar, na dinala at binitay . Kasabay nito, isang hindi inaasahang ahente ang namagitan upang kumuha ng kapangyarihan at sa wakas ay nanaig para sa isang panahon na tatagal ng tatlong daang taon: ang mga Espanyol. Ang parehong pakikipag-ugnayan sa digmaan at ang interbensyon ng Espanya sa eksena ng kasaysayan ay napag-aralan ng istoryador ng Ecuadorian na si Luis Andrade Reimers, na pinamamahalaang magbigay ng isang layunin na pananaw sa mga naturang kaganapan. Ang pananakop ng Espanya Landscape na nagbabalik sa fauna at flora ng Corregimiento de Quito; nai-publish sa Work Historical Relasyong ng Paglalakbay sa Timog Amerika, nina Jorge Juan at Antonio de Ulloa sa panahon ng pagsasakatuparan ng French Geodetic Mission sa Royal Audience ng Quito noong 1735. Lungsod ang Villa ng Puerto Viexo ng Peru, ayon kay Felipe Guamán Poma de Ayala Ang pagguhit ng Camino Real mula sa Lungsod ng Guayaquil hanggang sa Quito, na tinawag din na Colonial Road Roads Route kung saan ang baybayin at ang Sierra de la Audiencia de Quito ay articulated. Sa taglamig (kalagitnaan ng Disyembre-kalagitnaan ng Mayo) halos imposible na pumunta para sa kung anong kahaliling daan ang hiningi at sa tag-araw (Abril - Nobyembre na termino) ang katatagan ng lupa ay ginamit para sa trajín ng lahat ng uri ng mga supply at ang proseso ng proseso ng burukrasya. Nang dumating ang mga Espanyol ang emperyo ay nalubog sa isang digmaang sibil sa pagitan ng dalawang anak na lalaki ng yumaong Huayna Cápac mula nang ang kahalili niya na si Ninan Cuyochi ay namatay din. Nang walang kahalili sa trono, sina Huáscar at Atahualpa ay nakipaglaban para kontrolin ang emperyo. Ang digmaan ay nanalo ng Atahualpa at habang siya ay bumababa mula sa Quito hanggang Cuzco upang ipahayag ang kanyang sarili na Inca, nagpasya siyang makipagpulong sa Cajamarca kasama ang ilang mga bihirang lalaki na nagmula sa isang hindi kilalang lugar. Sa Cajamarca Francisco Pizarro naakit ang Atahualpa sa isang ambush at ginawa siyang isang bilanggo; Kahit na ang katutubong monarkiya ay nagbayad ng isang malaking pantubos sa pilak at ginto, siya ay malinaw na pinatay - tulad ng sa pahina 59 ng "Mahusay na Kasaysayan ng Peru" ng El Comercio de Lima. Ang Bartholomew Ruiz ay naghagis ng mga angkla sa bibig ng isang "malaking ilog" at tinanggap na palakaibigan. Ayon sa istoryador na si González Suárez, natagpuan ni Ruiz sa mga pampang ng ilog ang tatlong nayon na ang mga naninirahan ay ginayakan ng ginto. Ipinagpatuloy ng piloto ang kanyang paglalakbay sa baybayin, at bumalik kasama si Pizarro, Almagro at ang kanyang mga tauhan. Nagpunta sila sa isang bay kung saan itinatag nila ang "DOKTORIN" na, sa petsa ng kanilang pagdating, ay tinawag na San Mateo de las Esmeraldas, pagkatapos noong Setyembre 21, 1526. Ang pagtanggap ng mga katutubo ay hindi na palakaibigan, kaya't Muling nagsimula sila at naghihintay si Pizarro ng mga pagpapalakas sa Gallo Island. Ang taong 1531 ay babalik sa Pizarro para sa panghuling pananakop. Ang pananakop sa hilagang Andes ay pangunahing na-udyok ng tsismis na ang kayamanan ng Atahualpa ay nasa Quito. Dalawang ekspedisyon ang nabuo, ni Pedro de Alvarado, mula sa Guatemala, at ng Sebastián de Belalcázar mula sa timog. Noong Pebrero 1534, ang ekspedisyon na iniutos ni Pedro de Alvarado ay nakarating sa daungan ng Manta. Ang pangkat ay binubuo ng 11 na barko, 450 kalalakihan at ilang kababaihan, kasama sina Fray Jadoco Ricki, mga aborigine sa Gitnang Amerika at mga 200 kabayo. Nahuli ng apoy si Alvarado, kinuha ang bayan at kinuha ang pinuno ng tribo, si Lligua Tohalli at iba pang mga Indiano, bilang isang bilanggo, dahil hindi niya nakita ang Umiña at ang mga kayamanan na sinasabing umiiral sa lugar na ito. Si Chief Lligua Tohalli ay nakabitin sa kanyang pagpunta sa Paján. Sinasabing itinatag si Manta noong Marso 2, 1534 ni Alvarado. Ang sektor na katumbas ng Ecuador ay epektibong nasakop ng Sebastián de Benalcázar, noong 1534 ang lungsod ng San Pedro de Riobamba ay itinatag ni Diego de Almagro, ang unang lungsod na itinatag sa kasalukuyang araw ng Ecuador. Si Sebastián de Benalcázar ay may utang na pundasyon ng San Francisco de Quito din noong 1534. Ang mananakop na si Francisco Pacheco, sa ilalim ng mga utos ni Diego de Almagro, sa kabilang banda, itinatag ang San Gregorio de Puerto Viejo noong 1535 na ginagawa itong unang husay na lungsod sa kasalukuyang baybayin ng Ecuadorian. Ang awtorisado ni Pizarro, sinundan niya ang Guayas, at inayos ito sa isang lugar na malapit sa bibig ng Yaguachi River sa Amay (Babahoyo) River, at nakilala bilang Santiago de Amay (1535). Inatake at sinunog ng matapang na si Chonos ay lumipat sa puwit ng ilog na may pangalang Santiago de la Culata (1536). Muli itong nawasak, sa oras na ito ng alyansa nina Chonos at Punáes, tumakas sa ibang lugar at kinilala bilang Santiago de la Nueva Castilla (1537). Sa trahedyang pag-ulit, nagtago siya sa mga Huancavilcas "na mga tao ng kapayapaan" (1542), ngunit muling tumakas sila, sa oras na ito sa tabi ng isang katutubong bayan na tinawag na "Guayaquile" (1543). Takot sa paghihiganti nagtayo sila ng malalaking riles, at, pinangunahan ng mga kapitan Olmos, Rodrigo Vargas de Guzmán at Toribio de Castro, 140 katao kasama ang kanilang mga gamit sa sambahayan na tumawid sa Amay River. At, noong Hulyo 25, 1547, ang araw ni apostol Santiago, patron ng lungsod, nag-dock sila sa Las Peñas at inayos ang lungsod sa tuktok ng mga burol na kilala ngayon bilang Santa Ana at del Carmen. Simula noon ito ay Santiago de Guayaquil. Ang lungsod ng Cuenca ay itinatag noong 1557 sa mga lugar ng pagkasira ng lungsod ng Inca ng Tomebamba, ito ay isinagawa ni Don Gil Ramírez Dávalos, sa ilalim ng mga utos mula sa Viceroy ng Peru. Isang ekspedisyon, sa ilalim ng utos ng Francisco de Orellana, natuklasan noong 1542 ang Amazo River. Ipinagkaloob ni Viceroy Pedro Mesía de la Cerda ang titulong Acting President ni Quito na may petsang Mayo 17, 1766 kay Juan Antonio Zelaya y Vergara, na sa panahong ito ay nagpatupad ng kanyang mga responsibilidad bilang Duke ni Quito bilang pangkalahatang militar at pampulitika na komandante ng sabi ng probinsya Pinayaman ng pagmimina at paggawa ng tela, nagawa nitong magtayo ng mga baroque at neomudéjares na mga templo na inangkop sa pagka-orihinal sa lokal na kapaligiran at pinalamutian sila ng mahusay na pagsasalarawan ng mga kuwadro at mga larawang inukit, ng hindi maikakaila na halaga ng edukasyon sa relihiyon. Ito ang oras ng sikat na Quiteña School, ang gawain ng maling pag-uusap ng India at Espanya. Ang French geodesics ng desimal system ay nagpakilala sa modernong diwa ng makatwiran na espiritu sa Quito at ginamit ang kahanga-hangang silid-aklatan ng Jesuit University of San Gregorio. Pinakain ni Quito ang pambihirang kumpanya ng mga misyon nina Jaén at Mainas. Ang sistemang kolonyal na ipinataw ng hari ng Espanya ay nagdulot ng mga tensyon na nagresulta sa mga gulo laban sa buwis, o laban sa ilang mga hadlang sa pangangalakal (alcabalas: 1592-93; tobacconists: 1765). Kalayaan at Gran Colombia Mapa ng Gran Colombia at mga kagawaran nito. Sa simula ng ika-19 na siglo ang mga insurreksyon ay tinanggap ang pangangaral ng Eugenio Espejo mula sa nakaraang dekada. Ang ilan sa mga pang-internasyonal na kaganapan, tulad ng Deklarasyon ng Kalayaan ng Estados Unidos noong 1776 ng Great Britain at ang Rebolusyong Pranses ng 1789, ay nagsilbing halimbawa sa mga Creoles sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila na posible ang isang awtonomous o kahit na independiyenteng sistema ng pamahalaan. Ang mga impluwensya ng ilang mga lokal na kaganapan tulad ng pagbisita sa mga ge Geograpiyang Pranses na nagtaguyod ng mga ideya ng paliwanag sa lungsod, ang mataas na rate ng kahinaan ng Madla at ang lumalagong damdaming nasyonalista, na pinasigla ng interes ng Creoles sa buong kontinente. para sa pagkuha ng kapangyarihan, sila rin ang ilan sa mga pangunahing sanhi, na nag-udyok sa pagsisimula ng rebolusyonaryong proseso na nagtapos sa kolonyalismo ng Espanya sa lungsod. Noong Disyembre 25, 1808, sa bukid ng Chillo Compañía, na pag-aari nina Juan Pío Montúfar at Larrea II Marqués de Selva Alegre, isang pulong na kilala bilang "The Conspiracy of Chillo" o "The Christmas Conjuration" ay ginanap na tinalakay ang pagtatatag ng isang Lupon Autonomous na magiging responsable sa pamamahala ng Panguluhan ni Quito. Siya ay dinaluhan nina Juan de Dios Morales, José Riofrío, Juan Pablo Arenas, Manuel Quiroga, Nicolás de La Peña, Francisco Javier de Ascázubi at Kapitan Juan de Salinas at Zenitagoya. Mga buwan mamaya ang balangkas ay natuklasan ng pagkatapos ng pangulo ng Royal Audience ni Quito Manuel Ruiz Urriés de Castilla, binibilang ko si Ruiz de Castilla, sapagkat nagkomento si Salinas kay Andrés Torresano, pari ng kumbento ng La Mercéd, ang tema ng pulong . Siya ay naaresto noong Marso 1, pati ang kanyang mga kasama na si Juan Pío Montufar, sa ikalimang araw at si Juan de Dios Morales sa ikaanim. Pagkalipas ng ilang araw ay pinakawalan ang lahat dahil ang ebidensya sa pagsisiyasat ay binawi. Noong Agosto 8 nagkita sila sa bahay ni Dr. Francisco Javier de Ascázubi, kung saan ginawa ang desisyon na isama ang pagpupulong sa ika-10.Sa Agosto 9, ang grupong ito ng guhit na si Creoles ay muling nagkita sa tirahan ni Manuela Cañizares . Noong Agosto 10, 1809, ang kilos na tumigil sa mga pagpapaandar nito pagkatapos ng pangulo ng Royal Audience ng Quito, Count Ruiz de Castilla, ay nilagdaan at itinatag ang Unang Autonomous Government Board sa lungsod, kasama ang mga awtoridad na iginagalang ang awtoridad ng Hari sa Espanya Ang pagtanggi na sumali sa lupon ng Guayaquil, Cuenca, Popayán, Pasto, Barbacoa at Panama, pati na rin ang mahinang interes ng ilang mga miyembro nito, kasama ang pangulo, Juan Pío Montufar, na nagdulot ng isang kontra-rebolusyon na idineklara noong Oktubre 5 at na ang capitulation ay nilagdaan sa ika-24 ng parehong buwan. Matapos ang mga pangyayaring ito, daan-daang katao sa mga Creoles at mga rebelde ang nabilanggo sa Quito Barracks, kung saan sa pagitan ng 300 at 10 Agosto 1810 ang napatay sa halos 300 sa kanila, na nangangahulugang kamatayan sa oras na iyon. ng 1 porsiyento ng populasyon ng lungsod. Ang isang masaker sa parehong mga katangian ngayon ay kumakatawan sa tungkol sa 17 libong mga biktima. Ang kapangyarihan ay bumalik sa mga kamay ni Count Ruiz de Castilla. Ang mga viceroy ng Lima at Bogotá ay nagpapadala ng mga tropa upang kubkob ang lungsod. Noong 1812, si Carlos Montúfar, Komisyonado ng Marquis de Selva Alegre ay dumating bilang Komisyonado ng Espanya upang patahimikin ang mga rebelde, ngunit ang nangyari ay sumali siya sa laban na pinagtatalunan, ito ang naging dahilan upang mawala siya sa kanyang buhay noong 1815. Ang isang pangalawang Lupon ay nagsimula sa pagdating ni Carlos de Montúfar, na hinirang na Komisyonado ng Kagawaran ng Cortes ng Cádiz, ay na-install noong Setyembre 22, 1810 sa Royal Palace of Quito. Maraming mga kaganapan ang nag-trigger ng pagdeklara ng pagsuway sa Viceroyalty ng New Granada noong Oktubre 9, 1811, at sa ika-11 ng parehong buwan ang unang pagpapahayag ng kalayaan ng isang teritoryo na kabilang sa kasalukuyang Ecuador, ang Estado ng Quito, ay ginawa. Ang lilipad na bansa na ito ay may sariling Konstitusyon, na naaprubahan noong Pebrero 15, 1812, kung saan higit pa sa isang Constitutional Monarchy, ang porma ng gobyerno na nagpapatupad ng dokumento ay iyon ng isang Soberanong Estado na kinikilala ang Hari ng Espanya bilang simbolikong Panginoon , sa isang modelo na higit sa lahat na katulad sa isa na itinanim sa British Commonwealth, na binubuo ng independiyenteng Estado, na kinikilala ang Monarch bilang simbolikong representasyon ng Ulo ng Estado, ngunit walang tunay na kagalingan sa politika. Ang independyenteng Quito ay may isang maikling buhay, dahil tumagal lamang ng isang taon nang patuloy na pinatalsik ng mga pwersa mula sa Guayaquil, Lima at Bogotá, na binigyan ito ng dalawang pagkabigo sa militar na nagtapos sa pagwasak ng Estado pagkatapos ng Labanan ng Ibarra, noong Disyembre 1, 1812 . Ang Espanya ay namagitan sa Bolivia sa simula ng 1828 at tumangging pahintulutan ang Colombia na makialam sa mga usapin ng republika ng high-Peruvian (isang bagay na katulad ng nangyari sa Peru mismo sa ilalim ng diktadura ng Bolivar). Noong Hunyo 3, 1828, ang Gran Colombia, sa pamamagitan ng Bolívar, ay nagpahayag ng digmaan sa Peruvian Republic. Sa takbo ng kaguluhan na ito, ang Peru ay sumulong sa loob ng "Kagawaran ng Timog" ng Colombia, hanggang sa malapit sa lungsod ng Cuenca na nakakakuha ng mga tiyak na tagumpay sa naval habang sa New Granada isang estado ng digmaang sibil ay nabuhay kasama ang pagtaas ng mga heneral José María Obando at José Hilario López. Matapos mapalma ng Bolívar at muling inayos ang mga puwersa, nagsimula ang hukbo ng Colombian na nakakasakit sa lupa na nagwakas sa Labanan ng Portete de Tarqui noong Pebrero 27, 1829, kasama ang tagumpay ng mga tropang Kolombian ng Marshal Antonio José de Sucre sa ibabaw ng Peru vanguard . Noong ika-28 ng Pebrero, ang Girón Convention ay nilagdaan at noong Setyembre 22, ang Treaty of Guayaquil, alang-alang sa isang paglabas ng diplomatikong, pinapanatili ang katayuan ng pre-war. Gayunpaman, ang kasunod na paghihiwalay ng unyon ng Colombian ay iniwan ang pag-sign ng isang hangganan sa hangganan na pormal na hangganan na minana mula sa kolonya, na sa mga darating na taon ay hahantong sa mahabang pag-aaway sa pagitan ng Peru at Ecuador (ika-19 at ika-20 siglo) . Republika Pagtatag ng Pamahalaang Pamamahala at Florian Pangunahing artikulo: Paghahari ng bulaklak Teritoryo ng Estado ng Ecuador noong 1830, na binubuo ng 4 na kagawaran at 11 na lalawigan. Noong Mayo 12, 1830, inatasan ng abogado heneral na si Ramón Miño sa isang tanggapan sa prefect at general commander na si Juan José Flores kung saan naitala niya ang paghihiwalay ng Southern District. Inaprubahan ni Flores ang panawagan sa isang tanyag na pagpupulong sa susunod na araw sa mga bulwagan ng Santo Tomás University sa Quito, kung saan ang aksyon ng paglikha ng Estado ng Ecuador ay naka-draft at kinukumpirma ang ranggo ng pansamantalang pangulo kay Heneral Juan José Flores, na nagmula sa Venezuela, bilang kataas na Pinuno ng Pamahalaan.28 Inutusan ng Quito Assembly na pamahalaan ni Flores ang pagsasama ng iba pang mga departamento sa timog bilang pagsasaalang-alang sa katotohanan na ang mga gobernador ay militar sa ilalim ng kanyang utos; Ganito kung paano noong Mayo 19 at 20, naghiwalay ang mga Departamento ng Guayaquil at Azuay mula sa Colombia at nagpasya na bumuo ng bagong Republika. Noong Agosto 14, nagtipon si Flores ng isang Constituent Assembly sa lungsod ng Riobamba upang mag-isyu ng Konstitusyong Pampulitika ng Ecuador; Ang pagpupulong na ito ay binubuo ng kanyang mga tagasuporta na nagtalaga sa kanya ng pansamantalang Pangulo.28 Noong Setyembre 22, 1830, ang unang konstitusyon ng Ecuadorian ay naiproklama, na ipinahayag, bukod sa iba pang mga artikulo, na ang mga kagawaran ng Azuay, Guayaquil at Quito ay nagtipon nang sama-sama na bumubuo ng isang solong independiyenteng katawan na may pangalan ng Estado ng Ecuador. Kinuha ni Juan José Flores ang kapangyarihan bilang Pangulo ng bagong Estado at si José Joaquín de Olmedo bilang Bise Presidente.28 Kinumpirma si Flores bilang pangulo ng konstitusyonal, ngunit ang kanyang maling patakaran sa pang-ekonomiya, mga pribilehiyo na ibinigay niya sa militar (marami sa kanila na ipinanganak sa labas ng Ecuador) at ang virtual na pagsugpo sa mga pampublikong kalayaan ay nakahiwalay ng mga simpatya, na nag-aayos ng oposisyon sa paligid ng El Quiteño Libre lipunan, na isang tanyag na pahayagan sa oras na iyon. Ang gobyerno ni Juan José Flores ay may mga pagkukulang sa aspeto ng pang-ekonomiya, dahil sa paglalaan ng mga pagbabayad ng suweldo sa mga pampublikong opisyal, sa gayon pinapaboran ang pamunuan ng gobyerno at nakakasama sa mga mababang opisyal na opisyal. Ang mga tropa ng Army ay walang bayad, kaya maraming mga batalyon ang nagrebelde. Ang produkto ng pang-ekonomiyang maling pamamahala ay makikita sa kakulangan ng mga pampublikong gawa at sa pang-internasyonal na mga utang na natamo. Ang kapangyarihan nito ay suportado ng malakas na aristokrasya ng mga may-ari ng lupa ng mga bundok (lalo na sa Quito). Natapos ang panahon ng pamahalaan ni Flores noong 1834, na nagbibigay daan sa pamamahala ni Vicente Rocafuerte, isang guayaquileño ng liberal na pag-iisip at suportado ng lumalaking lakas ng mga mangangalakal at tagabangko ng baybayin. Ang mga patakarang inilalapat ni Rocafuerte ay batay sa pagtatanggol ng libreng negosyo, pagpapalawak ng kalakalan, at sa ilang mga kaso anticlericalism. Tiyak na ang mga pagkilos na ito ay pinapaboran ang mga progresibong ideya ng Guayaquil, habang nagkasundo sila sa mga piling tao. Nagpasya si Rocafuerte na mag-ipon ng isang kongreso sa konstitusyon at kasama dito ang ikalawang Konstitusyon. Matapos ang mandato ng Rocafuerte, si Heneral Juan José Flores ay bumalik upang sakupin ang panguluhan ng republika, nagsimula ang panahong ito noong 1839 at ang pagkumpleto nito ay tinatayang para sa 1845. Tandaan 1 Ang Konstitusyon ng 1843 ay ganap na tinanggihan ng mga mamamayan, na nakita sa magna Carta isang argumento para kay Juan José Flores na magpanatili sa kanyang sarili sa kapangyarihan. Ang konstitusyon ay tinawag na "Letter of Adla" at sa lalong madaling panahon ay nagsimulang maganap ang ilang mga paggalaw at menor de edad na paghaharap laban sa mga desisyon ng gobyerno. Ang panunupil ng gobyerno ay nag-angkon na ng mga pagkamatay upang subukang mapanatili ang katatagan. Rebolusyon at Panahon ng Marist Pangunahing mga artikulo: Marist Revolution at Marcista Period. Ang mga nagpo-promosyon ng kilusan ay sina José Joaquín de Olmedo, Vicente Ramón Roca, at Diego Noboa y Arteta. Gayundin mula sa Peru, ang dating pangulo na si Vicente Rocafuerte ay nagsawa sa kanyang mga akda laban kay Flores, na nagpalaki ng kamalayan sa bayan. Ang armadong bahagi ng kilusan ay ang namamahala sa General Antonio Elizalde. At natanggap din ang tulong pinansyal mula sa simboryo ng mga mangangalakal at tagabangko mula sa Guayaquil. Pambansang watawat ng Ecuador na pinagtibay pagkatapos ng Rebolusyong Marist noong 1845. Ang watawat na ito ay pinalitan ang Colombian tricolor na pinagtibay noong 1830. Tandaan 2 Ang rebolusyon sa wakas ay sumabog sa Guayaquil noong Marso 6, 1845. Nang madaling araw ng araw na iyon, sina Lieutenant Colonel Fernando Ayarza at Heneral Antonio Elizalde ay nagtungo sa punong artilerya ng lungsod na may hangarin na kunin ito, at sinamahan ng iba pa. militar na may parehong mga mithiin at maraming mga sibilyan na pabor sa pagbagsak ng Floranismo. Ang opisyal ng bantay na barracks ay nauna nang nag-una sa mga rebolusyonaryo, kung kaya't ang mga baraks ay madaling nakuha ng mga Marista, bagaman ang ilang pagtutol at panunupil ay ipinakita ng ilang mga sundalo ng bulaklak. Ang ingay ng paghihimagsik ay nakakaakit ng maraming mga kilalang kabataan at mga kababayan, na, alam kung ano ito, ay humingi ng mga sandata upang sumali sa kadahilanan. Sa lalong madaling panahon ang rebolusyonaryong apoy ay tumagal ng malaking sukat, at samakatuwid ay isang mabangis na pakikibaka sa pagitan ng mga Marists at mga tagasuporta ng gobyerno, na tumagal ng isang oras at natapos sa pinakahuling tagumpay ng mga rebeldeng Marist, ay na-lock. Nang makumpleto ang rebolusyon, isang kilos ang nilagdaan, nagsasabi, bukod sa iba pang mga bagay, na ang awtoridad ng Pangulong Juan José Flores ay hindi alam at lahat ng mga gawa, batas at kautusan ng Pamahalaang Quito ay itinuturing na walang halaga (ang de Flores), pagkatapos ng araw na kailangan niyang ihinto ang kanyang utos, dahil natapos na ang kanyang pangalawang termino ng pangulo. Ang Gobernador ng Guayaquil ay nagbitiw sa harap ng lupon at sa parehong oras isang provisional government ay nabuo sa pangunguna ni Vicente Ramón Roca, na kinatawan ng Guayaquil; José Joaquín de Olmedo, na kumakatawan kay Quito; at Diego Noboa, na kinatawan ng Azuay.Tandaan 3 Ang "Treaties ng Virginia" ay nilagdaan noong Hunyo 17 at 18. Ang unang kasunduan ay nakasaad na walang sinuman ang maaaring makagambala sa kanilang mga nakaraang kuro-kuro, o sa pamamagitan ng mga serbisyong kanilang ibinigay sa mga belligerents; at bilang karagdagan sa mga singil na ginawa ng mga belligerents ay mabayaran sa mga indibidwal. Ang ikalawang kasunduan ay ipinahayag na magpapatuloy siyang mapanatili ang antas ng "General in Chief" kay Flores, bilang karagdagan sa kanyang mga parangal at kita; at bibigyan ito ng halagang 20,000 piso upang maaari itong lumago sa Europa sa loob ng dalawang taon. Ang pag-sign ng mga kasunduang ito ay minarkahan ang pagtatapos ng rebolusyon, ang umunlad, at ang simula ng isang bagong yugto sa politika para sa Ecuador. Ang Pansamantalang Pamahalaan ay nagtipon ng isang Constituent Assembly na magbalangkas ng isang pang-apat na Konstitusyon at humalal ng isang bagong pangulo. Matapos ang 76 wastong pagsisiyasat, inihalal ng Assembly ang Roca bilang pangulo sa pamamagitan ng 27 na boto laban sa 13 sa pabor kay Olmedo. Sa panahon ng Marist, ang panguluhan ng Roca ay sinundan: ang pansamantalang pamahalaan ni Manuel de Ascázubi at ang Diego Diego Noboa. Wala nang isang taon ang namamahala ni Noboa, dahil naaresto siya at pinatalsik mula sa bansa, na sanhi ng panghihimasok ng mga florist at pinapayagan ang pagpasok sa mga pari ni Jesuit. Ang kapangyarihan ay kinuha mula sa 1852 ni José María Urbina na nagdidikta, bukod sa iba pang mga bagay, ang pamamahala ng mga alipin. Noong gabi ng Hulyo 7, 1852, sa kabila ng pagpapalayas at pagsang-ayon ng maraming mga benepisyo sa pabor sa kanya, sinubukan ni Heneral Juan José Flores na dalhin ang lungsod ng Guayaquil bilang isang pribado sa pamamagitan ng pagsubaybay sa kasalukuyang ilog ng Guayas, na nag-uutos ng isang maliit na iskuwad , kung saan sinimulan niya ang pagpapaputok ng kanyang mga kanyon. Ang improvised na pagtatanggol ng lungsod ay nasa ilalim ng direksyon ni Heneral José de Villamil at Juan Illingworth, namamahala sa pagtanggi - sa tulong ng mga boluntaryo mula sa bayan - tinangka na salakayin ang lungsod. Panloob na krisis at digmaan kasama ang Peru (1858-1860) Ang Saligang Batas ng 1852 ay nagpasiya na ang isang pagpupulong na binubuo ng 300 mga botante para sa bawat isa sa mga kagawaran ng Cuenca, Guayaquil at Quito na nahalal na pangulo at hindi ang Kongreso tulad ng nagawa. Nahalal siya sa halalan ng pagkapangulo noong 1856, si Francisco Robles. Sa kanyang pamahalaan, maraming mga problema, parehong panloob at panlabas, para sa Ecuador. Kabilang sa mga kaganapan na humantong sa kawalang-tatag ng Robles ay ang pag-sign ng Icaza-Princhett Treaty kung saan nakipagkasunduan ang gubyernong Ecuadorian sa England ang pagbabayad ng tinatawag na "English utang". Nagtalo ang diplomang Peruvian na si Juan Celestino Cavero na maraming teritoryo na nakipagkasunduan sa nasabing kasunduan, na nasa Ecuadorian Amazon, ay kabilang sa Peru sapagkat ito ay itinakda ng Royal Decree ng 1802.29 Si Cavero ay pinatalsik mula sa bansa, na naging sanhi ng gobyerno ng Peru , pinamunuan ni Marshal Ramón Castilla, pinamamahalaan ang isang ekspedisyon ng militar laban sa Ecuador.30 Teritoryo ng Republika ng Ecuador noong 1860, na binubuo ng 11 na lalawigan. Matapos ang blockade naval blockade na isinagawa ng Navy sa Navy sa Gulpo ng Guayaquil at sa ilang iba pang mga bahagi ng baybayin ng Ecuadorian, sinubukan ni Robles na ilipat ang pamahalaan sa Guayaquil sa isang pansamantalang batayan, na hindi napagaling mula sa Quito, na kung saan ay hindi nakita nang mahusay mula sa Quito, kung saan ang kanyang mga tao at ang kanyang konseho ay pormal na tumanggi bago ang pagtatangka ng pangulo at nagsimulang lumikha ng mga paggalaw ng oposisyon sa rehimen.31 Gayunpaman, kinuha ni Robles ang kanyang dobleng papel bilang Pangulo at Heneral ng Republika, at sinubukan na ihanda ang hukbo ng Ecuadorian para sa anumang pagsalakay sa Peru. . Ang panahon ng pamahalaan ng Robles ay tumagal ng apat na taon (1856-1860), gayunpaman, ang mga panggigipit ng isang panghuling digmaan kasama ang Peru at ang mahusay na panloob na mga kaguluhan, na humantong sa pangulo na mag-resign mula sa opisina sa Riobamba noong Mayo 1, 1859. Matapos ang pagbibitiw, maraming Punong Punong Punong-himpilan ang nabuo sa Ecuador. Sa lungsod ng Guayaquil, inihayag ni Heneral Guillermo Franco Herrera ang kanyang sarili na Punong Punong Guayas; habang si Gabriel García Moreno, na nanguna sa oposisyon sa gobyerno ng Robles, ay lumikha ng isang pansamantalang pamahalaan mula sa Quito. Gayundin mula sa lungsod ng Cuenca, inihayag ni Jerónimo Carrión ang kanyang sarili bilang Kataas-taasang Puno, at katulad ni Manuel Carrión Pinzano ay kumilos sa Loja. Pagsapit ng Oktubre 1859, humigit-kumulang 5,000 tropa ng Peru ay handa upang salakayin ang iba't ibang mga sektor ng baybayin ng Ecuadorian, at kasama sa mga pangunahing puntong ito ay ang Guayaquil, Babahoyo, Ventanas, bukod sa iba pa.32 33 Si García Moreno ay nakipag-usap kay Pangulong Castilla pag-igting sa pagitan ng parehong mga bansa at dinaluhan niya ang mga kahilingan ng Peru, bagaman hindi tinanggap ni García Moreno ang mga termino na iminungkahi ng kanyang kasosyo sa Peru, dahil ang kanyang proyekto ay ang pagsuko ng Ecuador halos ganap na nito ang rehiyon ng Amazon batay sa Royal ID ng 1802. Si Ramón Castilla, na nakikita na walang pag-unlad sa negosasyon kasama si García Moreno, nagsimula ng mga diyalogo kasama si Franco, na kapanayamin sa kapwa sa unang pagkakataon sa steam Peru Tumbes. Matapos ang ilang mga kasunduan, isang hukbo ng Peru ang bumubuo ng 5,000 kalalakihan na nakarating sa teritoryo ng Ecuadorian at pinahiram ang kanilang sarili upang kunin ang mga estates ng Mapaingue, Tornero at Buijo noong Nobyembre 8, 1859. Kasunod nito, noong Enero 7, 1860, sinakop ng tropa ng Peru ang Guayaquil .34 Sa wakas, ang parehong mga pangulo ay nilagdaan ang Mapsingue Treaty, na tinawag ding "Franco-Castilla Treaty", noong Enero 25, 1860.35 Nang malaman ang kasunduan sa pagitan ni Franco at Castilla, mula sa Quito, sinimulan ni Gabriel García Moreno ang mga diyalogo sa Pransya, na nagmumungkahi na ang Ecuador ay naging protektor ng bansang iyon, sa pamamagitan ng Mga Sulat sa Trinité. Gayunpaman, sa kabila ng maraming mga okasyon kung saan ginawa ang isang pagtatangka upang mapaunlakan ang proyekto na iyon, ang gobyerno ng Pransya ay tumanggi bago ang mga kahilingan ni García Moreno. Ang pag-akus kay Franco bilang isang taksil, inihanda ni García Moreno ang hukbo at kumuha ng tulong mula sa kanyang dating kalaban, si Heneral Juan José Flores, at isang panloob na giyera ay sumabog sa Ecuador. Matapos ang maraming labanan, pinamamahalaan ng mga puwersa ni García Moreno na hawakan ang mga tropa ni Franco sa Guayaquil, na nagbibigay ng pangwakas na labanan sa lunsod na iyon. Sa Labanan ng Guayaquil, ang pangwakas na tagumpay ay nakuha ng hukbo ng García Moreno, kung saan bumalik ang bansa sa Ecuadorian at sa susunod na lahi ang Treaty of Mapsingue ay pinawasan ng National Congress of Ecuador noong 1861 at ng Kongreso ng Republika ng Peru kalaunan sa taon ng 1863 sa ilalim ng pamahalaan ni Pangulong Miguel de San Román. Panahon ng Garciana. Si García Moreno, sa sandaling pinamunuan niya ang Guayaquil noong Setyembre 24, 1860, nang talunin niya si Franco, binago niya ang asul at puting bicolor na bandila (na ipinataw sa Rebolusyong Marist), sa dilaw, asul at pulang tricolor ng watawat ng Grancolombian , mula noong taong iyon ang pambansang simbolo na kumakatawan sa Republika ng Ecuador.37 Di-nagtagal pagkatapos ng pagtagumpay ng García Moreno at Flores sa mga tropa ni Franco sa Guayaquil, at ang pag-akyat ng nalalabi sa bansa sa Pansamantalang Pamahalaan, a Constituent Assembly. 38 Sinubukan ng pangulo na ito na ayusin ang bansa nang isang batayang Katoliko; pagpapakawala ng isang malupit na panunupil laban sa kanyang mga kalaban, pagpapatupad nang sabay na gumagana ang pangunahing daan at edukasyon at pagpapabuti ng pampublikong pananalapi. Noong taon ng 1861, ang ikapitong konstitusyon ng Republika ay inisyu, na nag-alis sa pagsensula sa sensus. Ang unang pamahalaan ng García Moreno (1861-1865) ay naganap sa isang kapaligiran ng patuloy na kaguluhan sa politika, na sanhi ng pangunahin ng tanyag na pag-aalsa ng Urvinist na nananatiling hindi nakakatuwa hanggang sa 1865, ang taon kung saan Heneral José María Urbina y Viteri at Francisco Robles (pinalaki sa sandata sa Port ng Guayaquil, at nahalal na pangulo ng Jerónimo Carrión) ay natalo sa labanan ng Naval ng Jambelí. Ang pag-uusig sa prinsipyo ng "hindi sapat na mga batas", sistematikong nilabag ni García Moreno ang Batayang Saligang Batas, at sa pangalan ng relihiyon, moralidad at kaayusan ay nagpatupad ng isang mapanupil at patakaran ng awtoridad. Malawak na kilala ay ang mga kaso ng pagbaril kay Heneral Manuel Tomás Maldonado, ang pagbugbog ng Heneral Ayarza at pagpapahirap kung saan siya sumailalim sa liberal na Juan Borja at Lizarzaburu.39 Sa parehong oras, gayunpaman, ipinakita ni García Moreno ang isang napakalaking aktibidad ng organisasyon na inilalagay sa isinasagawa ang isang mapaghangad na programa ng mga repormang pang-administratibo at pang-ekonomiya, na kung saan ay crystallized, sigurado, sa pangalawang administrasyon nito, na may tagumpay nang hindi nagmula sa kasaysayan ng bansa. Matapos ang kanyang 4 na taon ng pamahalaan, si Jerónimo Carrión, kasama ang kanyang suporta at ng kanyang mga tagasuporta, nagtagumpay sa halalan ng 1865. Ang Carrión ay tumagal ng mas mababa sa dalawang taong nasa kapangyarihan. Pinabayaan ni García Moreno, na umaasang makahanap ng kahalili niya, na may isang pinalakas na pagsalungat sa antigaryo at pagkatapos ng isang salungatan sa Kongreso, napilitan siyang mag-resign noong Nobyembre 1867. Sa pamamagitan ng mga bagong halalan noong 1868, pinalitan siya ni Javier Espinosa sa pagkapangulo. Tulad ng Carrión, hindi rin tatapusin ni Espinosa ang kanyang termino sa pagka-pangulo. Ilang sandali matapos ang malubhang mga problema na dulot ng lindol ng Ibarra noong 1868, ang gobyerno ng Espinosa ay nagsimulang harapin ang iba pang iba't ibang uri, ngunit pati na rin ang mga seryoso, tulad ng pagkakasunud-sunod ng pangulo para sa bagong panahon; dalawang mga kalakaran ang naipalabas: konserbatibo kay Gabriel García Moreno at liberal kasama si Francisco Javier Aguirre (Urbinist). Kinuha ni García Moreno ang isang kudeta sa Quito noong 1869, na nagpahintulot sa kanya na kumuha ng kapangyarihan sa pangalawang pagkakataon at nagtipon ng isang Constituent Assembly, ang ikawalo hanggang sa siglo na ito, na nakilala sa Quito noong Mayo ng taong iyon. Ang mga miyembro ng asamblea, na karamihan ay mga co-religionists ng García Moreno, ang humalal sa kanya bilang Konstitusyonal na Pangulo at, inspirasyon ng kanyang pampulitikang pag-iisip, ay naka-draft ng isang bagong Konstitusyon (1869). Isinumite ni García Moreno ang isang referendum sa Saligang Batas na nilikha ng Constituent Assembly (binubuo ng mga nahalal na kinatawan ng bawat lalawigan) noong Hulyo 18, 1869. Nakakuha siya ng isang kanais-nais na boto na may malaking bentahe ng 13,640 na boto para sa Oo laban sa 514 na boto para sa No. 40 Hindi tulad noong 1861, ang Saligang Batas o "Itim na Sulat", tulad ng tinawag ng mga kalaban nito, ay unitary at sentralista: isinumite ang mga lalawigan at munisipalidad sa awtoridad ng sentral na kapangyarihan at ginawa ang unang "pangunahing yunit ng ang teritoryal na dibisyon ng bansa. " Ngunit bilang karagdagan sa mga probisyon na ito, na nagbigay ng malaking kapangyarihan sa pangulo, inisa-isa niya ang parusang kamatayan para sa mga krimeng pampulitika, pinalawak ang termino ng pangulo sa anim na taon, pinaglaruan ang agarang muling halalan at ipinataw ang relihiyong Katoliko bilang isang kondisyon para sa pagiging isang mamamayan ng Ekuador. Sa panahon ng pamamahala nito, ang Yaguachi Railway ay itinayo, na itinayo sa pagitan ng Yaguachi (na ngayon ay lalawigan ng Guayas) at Sibambe (lalawigan ng Chimborazo), inagurahan ni García Moreno ang serbisyo ng ilang mga lokomotibo. Ang bahaging ito ay konektado nang direkta sa García Moreno Highway, at mula doon pinapayagan ang mga komunikasyon sa mga lungsod ng gitnang at hilagang Sierra. Ang mga unang post ng serbisyo ng telegrapo ay nagsimulang mailagay din. Bilang pagkilala sa pangulo, ang kanyang pangalan ay binago sa García Moreno Railroad.41 Sa layunin na isentro ang serbisyo sa bilangguan ng rehiyon sa isang lugar, noong 1868 nagsimula ang pagtatayo ng Quito Penitentiary, na tinawag din na Panoptic dahil sa ang modelo ng radial nito na nagbibigay-daan sa isang ganap na pagtingin sa mga cell mula sa isang gitnang tower. Noong Agosto 30, 1869, at sa suporta ng Lipunan ng Jesus, ang Polytechnic School ay itinatag bilang unang dalubhasang sentro para sa pagsasanay ng mga inhinyero sibil, arkitekto, machinist, mga inhinyero ng pagmimina at propesor ng teknolohiya at agham.42 Ang School ay nilagyan ng pinaka advanced na kagamitan at instrumento sa oras ng pagpapasinaya nito; Ang mga paksa ay itinuro ng mga guro sa Europa na sinanay sa pagtuturo ng mga pang-agham na upuan.43 Noong 1872 ang pagtatayo ng Astronomical Observatory ng Quito ay nagsimula, na kung saan ay ang una sa uri nito sa bansa at ang isa sa pinakamagandang oras nito sa Timog Amerika, at nilagyan sa parehong antas ng mga pinaka advanced na obserbatoryo sa Europa.44 Ito ay na itinayo sa gitna ng parke ng La Alameda ng Aleman na Jesuits Juan B. Menten at Luis Dressel, sa mga plano na iniugnay sa mga arkitekto ng Europa na sina Thomas Reed at Francisco Schmidt. Ang gusali, na batay sa Observatory ng University of Bonn, ay nagsilbi bilang isang pandagdag sa Polytechnic School na itinatag dalawang taon na ang nakaraan. Bagaman noong 1876 ang obserbatoryo ay nakapasok na sa bahagyang operasyon, dahil sa patuloy na pagpapatupad ng siyentipiko at dekorasyon na may mga elemento na na-import, opisyal na itong binuksan noong 1892, sa okasyon ng National Exhibition na ginanap sa taong iyon.45 46 Ang Academy of Fine Arts ay itinatag, kung saan itinuro ang iskultura, pagpipinta at musika. Lalo na, ang musika ay nilinang ng isang bagay na mas gusto; Kaya ang isang hiwalay na pagtatatag ay itinayo para sa pagtuturo na ito, sa gayon itinatag ang National Conservatory of Music.47 Kaugnay sa pangunahin at pangalawang edukasyon, itinatag niya at itinayo ang mga paaralan at kolehiyo sa buong bansa.48 Ang Military College ay naibalik. Itinatag niya sa kanyang unang panguluhan, nakuha ang moral at intelektuwal na salpok ng mga kabataan na nakatuon sa sining ng militar.49 Siya ay muling nahalal sa halalan na ginanap noong Mayo 1875. Nanalo siya ng pangatlong yugto na hindi siya maaaring mag-ehersisyo kapag siya ay pinatay noong Agosto 6, 1875 Ika-21 siglo Pagbibihis at bagong mga coup Noong 2000, ang dolyar ng US ay pinagtibay bilang pambansang pera. Sa isang pagtatangka upang makontrol ang ekonomiya, ipinagtibay ni Pangulong Mahuad ang pagkakatulad sa Enero 9, 2000, kung saan tinanggihan ng bansa ang patakarang pang-ekonomiya, at pinagtibay ang dolyar ng US bilang opisyal na pera para sa lahat ng uri ng mga transaksyon. Ngunit mayroon pa ring mga bagong pag-aalsa ng CONAIE (Confederation of Indigenous Nationalities of Ecuador) at suportado ng isang pangkat ng mga colonel na pinangunahan ni Lucio Gutiérrez. Noong Enero 21, 2000, naganap ang isang bagong coup d'etat, bilang tugon sa mga patakarang pang-ekonomiya ng Mahuad at krisis sa pananalapi ng 99, ang mga katutubong tao ay nagtipon sa Quito, matapos na magmartsa mula sa Amazon at hilaga ng bansa. hinihingi ang pagbitiw sa Mahuad, pagmartsa kung saan sumali si Gutierrez sa iba pang militar, na may mga hangarin sa kudeta. Sa tanghali, ang martsa ay sinakop ang Kongreso at ang Korte Suprema nang magretiro ang mga pulis. Si Lucio Gutiérrez, Carlos Solórzano, dating pangulo ng Korte Suprema ng Hustisya at ang Pangulo ng CONAIE na si Antonio Vargas ay bumubuo ng isang triumvirate na tinawag na pamahalaan ng pambansang kaligtasan, na nagtamo ng abalang Kongreso. Sa takipsilim, ang triumvirate ay napunta sa Carondelet, kaya't ang High Command ng Armed Forces ay huminto sa suporta kay Mahuad, na tumakas sa Embahada ng Estados Unidos. Sa gabi, kinuha ng triumvirate ang palasyo, si Gutierrez ay pinalitan ng Commander ng Joint Command ng Armed Forces, na si Gen. Carlos Mendoza sa pamamagitan ng pag-aayos ng Armed Forces. Sa wakas, sa umagang umaga ng ika-22, ang mataas na pamumuno ng militar, ay humarap sa pagtanggi at pagkabigo upang makakuha ng pagkilala sa internasyonal, pinilit si Mendoza na magbitiw at suportahan si Bise Presidente Gustavo Noboa at ang pagkakasunud-sunod ng konstitusyon, kaya pinasinayaan si Noboa bilang Pangulo kinabukasan sa pamamagitan ng Kongreso, idinagdag ang pag-abandona ng kapangyarihan ni Mahuad at humahantong sa pag-aresto sa mga pinuno ng coup, na pinasukan ng Kongreso sa panahon ng administrasyong Noboa. Si Mahuad matapos ang kanyang pagpapaalis ay nagretiro sa Estados Unidos bilang isang pagpapatapon sa politika. Noong Enero 2001, naganap ang demonstrasyon ng mga mag-aaral sa Quito, Guayaquil at Cuenca, kumpara sa pagtaas ng mga taripa sa pampublikong transportasyon, mga presyo ng gas para sa paggamit ng domestic at gasolina para sa mga sasakyan; Iminungkahi nila na ang Estado ay magpatuloy sa tulong ng mga fuel. Noong Pebrero, ipinasiya ni Noboa ang State of Emergency, matapos ang mga pinuno ng katutubong pag-aalsa ay sinira ang diyalogo at isinara ang mga kalsada ng mga bundok. Ang pag-aalsa ay iniwan ang tatlong magsasaka na patay at mahigit walumpung nasugatan kabilang ang militar. Sa wakas, naabot ang isang kasunduan, kapalit ng isang bahagyang pagwawasto ng Pamahalaan sa kamakailan-lamang na pagtaas sa mga rate ng mga gasolina, domestic gas at pampublikong transportasyon, at ang pagyeyelo ng iba pang mga pagtaas ay inihayag ngunit hindi pa inilalapat, tulad ng pagtaas ng VAT mula sa 12% hanggang 15%. Noong Nobyembre 2002, si Lucio Gutiérrez ay nahalal na pangulo ng Ecuador, na natalo si Álvaro Noboa. Nanalo si Gutierrez sa halalan para sa Panguluhan ng Ecuador noong 2002, sa ilalim ng isang anti-system at left-wing political platform, bilang isang kahalili sa mga discredited tradisyonal na partido. Ang pampulitikang platform na ito ay suportado ng kilusang katutubo (na kinatawan ng Pachakutik Plurinational Unity Movement) at iba pang tanyag na sektor. Gayunpaman, inakusahan si Gutierrez na ipagkanulo ang kanyang mga batayan at kasosyo sa politika, na radikal na binabago ang kanyang agenda, upang mabigyan ng daan ang isang patakaran ng rapprochement sa mga gobyerno ng Estados Unidos at Colombia at nagtatag ng isang alyansang pampulitika sa karapatan ng Ecuadorian na kinakatawan ng PSC Sa paglipas ng kanyang utos, ang mga ulat ng nepotismo at katiwalian ay naging madalas. Ang alyansang pampulitika sa mga tradisyonal na partido ay nasira at sa harap ng paghihiwalay sa politika, nabuo si Gutiérrez ng isang bagong parlyamentaryo ng parliyamento kasama ang Ecuadorian Roldosista Party ng dating Pangulong Abdalá Bucaram, ang Institutional Renewal Party of National Action, ng negosyante na si Álvaro Noboa at ang Popular Demokratikong Kilusan. Bilang bahagi ng kasunduan, si Gutierrez ay nagpatuloy sa pagtatanggol sa Korte Suprema ng Hustisya, ng Konstitusyonal na Hukuman at Korte Suprema ng Elektor, ang mga katawan kung saan hanggang sa oras na iyon ang PSC ay mayroong isang kinatawan na mayorya, at pinalitan ang mga awtoridad nito sa mga taong may kaugnayan sa mga partido na bumubuo sa bagong alyansa Sa ganitong paraan, ang bagong Pangulo ng Korte Suprema ng Hustisya, si Guillermo Castro, na inakusahan na magkaroon ng ugnayan sa Ecuadorian Roldosista Party at pagiging isang kaibigan ng dating pangulo ng Bucaram, ay nagpahayag na walang bisa ang mga pagsubok laban sa huli at laban sa iba pang mga pulitiko na inakusahan ng pagkalugi.