ایلیوشین ایل-۱۸

ایلیوشین ایل-۱۸ (روسی: Илью́шин Ил-۱۸؛ نام ناتو: کوت) یک هواپیمای توربوپراپ مسافربری بزرگ است که اولین بار در سال ۱۹۵۷ پرواز کرد و یکی از بهترین و با دوام‌ترین هواپیماها در دوران شوروی شناخته می‌شد. هواپیمای ایل ۱۸ برای چندین دهه یکی از هواپیماهای اصلی جهان بود و به‌صورت گسترده صادر می‌شد. با توجه به دوام فریم هواپیما، نمونه‌های زیادی با بیش از ۴۵۰۰۰ ساعت پرواز از این هواپیما وجود دارد که هنوز در دو نوع نظامی و غیرنظامی (به صورت محدود) عملیاتی است. جانشین ایل -۱۸ هواپیمای جت دوربرد ایلیوشین ایل-۶۲ بود. تاریخچه عملیاتی اولین ایل-۱۸ که در ابتدا مجهز به موتورهای کوزنتسوف ان‌کی-۴ بود، در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۵۷ پرواز کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۸ این هواپیما برای اولین بار با موتورهای جدید Ivchenko AI-20 پرواز کرد. ولادیمیر کوکی ناکی خلبان آزمایش‌گر این پرواز بود. بین سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰ بیست و پنج رکورد جهانی توسط این هواپیما کسب شد که در میان آن‌ها برد پرواز و رکوردهای ارتفاع با بارهای مختلف به‌دست آمد. در سال ۱۹۵۸ این هواپیما موفق به کسب جایزهٔ نمایشگاه جهانی بروکسل شد. در آوریل ۱۹۷۹از یک بنای یادبود در فرودگاه شرمتیوو برای بزرگداشت این هواپیمای قابل توجه رونمایی شد. ۱۷ خط هوایی خارجی حدود ۱۲۵ فروند هواپیمای ایل-۱۸ را به خدمت گرفتند که بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ صندلی داشتند. Iیل-۱۸ هنوز در سیبری، کره شمالی و خاورمیانه در حال خدمت است، در حالی که تعدادی از نمونه‌های تولید شده در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ در آفریقا و آسیای جنوبی همچنان تا سال ۲۰۱۴ استفاده می‌شد. این هواپیما در ظرفیت‌های مختلف نظامی از جمله جنگ الکترونیکی و شناسایی الکترونیکی Il-22PP که در اکتبر سال ۲۰۱۶ وارد خدمت شد، عمل می‌کند. یک ایل-۱۸ (ثبت DDR-STD) متعلق به اینترفلاگ و به عنوان وسیله حمل و نقل توسط رهبران آلمان شرقی از جمله اریش هونکر استفاده شده بود و به هتلی در هلند تبدیل شده‌است. تا ژوئیهٔ سال ۲۰۱۸، ۷ فروند ایلیوشین-۱۸ در حال خدمت برای ۶ اپراتور وجود دارد. انواع مختلف ایل-۱۸ طراحی نمونه اولیه تنها خانواده ایل-۱۸. ایل-۱۸اِی مدل تولید اصلی، معادل پیش تولید، با موتورهای توربوپراپ Kuznetsov NK-4 یا Ivchenko AI-20. حدود ۲۰ فروند ساخته شده‌است. ایل-۱۸بی اولین مدل تولید بزرگ، یک فروند هواپیمای متوسط که می‌تواند ۸۴ مسافر را در خود جای دهد. ایل -۱۸ کامبی هواپیماهای ایل-۱۸ به پیکربندی مسافر / بار تغییر یافته‌است ایل-۱۸دی شبیه به Il-18I، اما مجهز به مخزن سوخت بخش مرکزی اضافی برای افزایش دامنه است. این نسخه با چهار موتور توربوپراپ Ivchenko AI-20M. ۳٬۱۶۹ کیلووات (۴٬۲۵۰ اسب بخار کوتاه) مجهز شده‌است. رله ارتباطات Il-18D سه هواپیما اصلاح شده برای ارائه رله ارتباطی بین هواپیماهای VIP و اعضای دولت. Il-18D Pomor یک Il-18D به هواپیمای شناسایی شیلات (Pomor = شخصی که در دریا زندگی می‌کند) تبدیل شده‌است. سالن Il-18D نسخه VIP از Il-18D Il-18DORR دو Il-18D به عنوان هواپیمای شناسایی ماهیگیری برای انستیتوی قطبی ماهیگیری و اقیانوس‌شناسی قطبی اصلاح شده، این اصلاحات عمدت شامل تجهیزات تجهیزات مأموریت تخصصی بود. اولین بار در سال ۱۹۸۵ پرواز شد و بعداً به عنوان استاندارد -18D اصلاح شد. ایل-18E مشابه با Il-18I، اما بدون افزایش ظرفیت سوخت. سالن Il-18E نسخه حمل و نقل VIP از Il-18E. Il-18Gr هواپیما تبدیل به پیکربندی محموله، (Gr - Gruzovoy - محموله). Il-18GrM چندین هواپیمای ایل -۱۸ با افزودن در محموله جانبی تحت فشار، به استاندارد Gr تغییر یافته‌است. ایل -۱۸ مجهز به موتورهای ۳٬۱۶۹ کیلووات (۴٬۲۵۰ اسب بخار کوتاه) قدرتمند Ivchenko AI-20M، تولید ۳٬۱۶۹ کیلووات (۴٬۲۵۰ اسب بخار کوتاه) در صندلی بزرگ شده با حرکت صندوق عقب فشار به عقب توسط ۱٫۶۴ متر (۵ فوت) صندلی‌ها به ۱۲۲ مسافر افزایش یافت Il-18LL (Letayuschchaya Laboratoriya - آزمایشگاه پرواز)، یک هواپیمای اصلاح شده از Il-18A به عنوان یک بستر ضدیخ و یک Il-18V که توسط مرکز تست پرواز چکوسلواکی به عنوان موتور تست شده استفاده می‌شود. ایل-18RT دو آزمایش Il-18V به عنوان Telemetry Relay Aircraft برای آزمایش موشک و آزمایش‌ها وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین اصلاح شد. Il-18RTL نمونه اولیه برای Il-20RT، تبدیل شده از Il-18A c / n 188000401. ایل-18S نوع VIP Il-18B Il-18SL تعیین تعدادی از هواپیماهای آزمایشگاهی و تحقیقاتی مختلف، معمولاً دارای پسوند نامه ای همچون SL-18D برای آزمایش‌ها هواپیما بود. ایل-18T این تعیین شده به هواپیماهای حمل و نقل باری غیرنظامی و نظامی تبدیل شده از هواپیماهای Il-18A / B / V داده شد. Il-18AT: نسخه حمل و نقل نظامی / Medevac بر اساس Il-18A Il-18BT: نسخه حمل و نقل نظامی / Medevac مبتنی بر Il-18B Il-18VT: نسخه حمل و نقل نظامی / Medevac بر اساس Il-18V Il-18TD یکی Il-18T به عنوان یک نوع حمل و نقل نظامی اصلاح شد تا ۶۹ مورد از برانکار یا ۱۱۸ چترباز را بگیرد. توسط ارتش تحت تعقیب نیست که به استاندارد Il-18D تبدیل شود. ایل -18USh یکی از Il-18V به عنوان یک مربی ناوبری شامل دو پنجره پشتی اصلاح شد. اگرچه مورد آزمایش قرار گرفت و قابل قبول بود، نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی از نوع جتهای دوقلوی Tupolev Tu-124 به جای آن استفاده کرد. Il-18V نسخه استاندارد Aeroflot که در سال ۱۹۶۱ وارد سرویس شد. موتور Il-18V با چهار موتور توربوپراپ Ivchenko AI-20K ساخته شده و دارای ۹۰ تا ۱۰۰ مسافر بود. سالن Il-18V نسخه VIP از Il-18V Il-18V / قطبی یک Il-18V برای Polarnaya Aviatsiya اصلاح شده - استفاده از هواپیمایی قطبی. Il-18V-26A یک Il-18V اصلاح شده برای Polyarnaya Aviatsiya اصلاح شده - استفاده از هواپیمایی قطبی با یک مخزن سوخت کمکی در کابین، طرح پنجره تجدید نظر شده و مخازن روغن بزرگ شده در موتورها، پوشیده از مناقصه‌های بیرون زده در موتورهای موتور (که گاه به آن Il-18D گفته می‌شود) قبل از ظهور مدل D واقعی). کالیبراسیون Il-18V یک Il-18V منفرد که توسط Interflug برای کالیبراسیون در داخل استفاده می‌شود. Il-20M (نام گزارش ناتو : Coot-A) COMINT / ELINT نسخه شناسایی هواپیما. Il-20RT چهار هواپیمای Telemetry برای پشتیبانی از فعالیتهای فضایی شوروی مورد استفاده قرار گرفتند که بعداً با یک نوع از Il-76 جایگزین شدند. Il-22 (نام گزارش ناتو : Coot-B) نسخه ارسال شده از فرمان هوایی. (با ۱۹۴۷ نمونه بمب افکن شوروی جت موتور اشتباه گرفته شود IL-22 .) ایل -22M همان Il-22 اما تجهیزات مأموریت جدیدی داشت. Il-22PP هواپیماهای جنگی و شناسایی الکترونیکی ایل-24N دو Il-18D برای شناسایی یخ شبیه به Il-20M اصلاح شده اما با تجهیزات شناسایی غیرنظامی، هر دو بعداً به تنظیمات استاندارد تغییر یافته و فروخته شدند. ایل-۳۸ کشف دریایی، نسخه جنگ ضد زیر دریایی. ایل -۱۱۸ یک نسخه پیشرفته ارائه شده توسط دو موتور پیشرانه Lotarev D-236-T. کاربران اپراتورهای مدنی اپراتورهای فعلی روسیه NPP MIR (ChK Leninets) - 1 در خدمات بار کره شمالی Air Koryo - 1 در خدمات مسافری اپراتورهای قبلی افغانستان شرکت هواپیمایی آریانا افغانستان چین هواپیمایی CAAC بلغارستان خطوط هوایی بالکان کوبا هوا هوایی کوبانا چکسلواکی خطوط هوایی چکوسلواکی جیبوتی شرکت هواپیمایی دالو آلمان برلین شرکتهای هواپیمایی اروپا اروپایی آلمان شرقی دویچه لوفت هانزا Interflug (16 کارکرد) مصر Egyptair (سابقاً هواپیمایی هواپیمایی متحده عربی) غنا غنا ایرویز (۸ خریداری شده، ۴ فروند بعد به اتحاد جماهیر شوروی بازگشتند) گینه گینه هوا مجارستان شرکت هواپیمایی مجارستان Malév قزاقستان Irbis Aero قرقیزستان آنیکا ایر مالی هوا مالی کره شمالی Air Koryo - آخرین فروند در سال ۲۰۱۷ بازنشسته شد. لهستان لوت ولیش ایرلاینز (۱۰ مورد از ۱۹۶۱تا اوایل ۱۹۹۰) Polonia Airways (1 فروند در دهه ۹۰) پولنیپون (۳ مورد از ۱۹۹۰تا ۱۹۹۶عمل کرد) رومانی تاروم اتحاد جماهیر شوروی آئروفلوت روسیه ASTAir هواپیمایی Domodedovo GVG هواپیمایی روسیا هواپیمایی ترتیاکو سومالی شرکت هواپیمایی دالو جوبا ایرویز سری‌لانکا فیتس‌ایر اوکراین هواپیمایی Lviv سواستوپول آویا امارات متحده عربی هواپیمایی فونیکس ویتنام هواپیمایی ویتنام یمن یمن ایرویز اپراتورهای نظامی اپراتورهای فعلی: کره شمالی نیروی هوایی کره شمالی - ۱ فروند اجاره از Air Koryo روسیه نیروی هوایی روسیه - نسخه‌های Il-20 و Il-22PP افغانستان نیروی هوایی افغانستان (پنج فروند در سال ۱۹۶۳ تحویل داده شدند و از آن زمان بازنشسته شده‌اند) الجزایر نیروی هوایی الجزایر بلغارستان دولت بلغارستان چکسلواکی نیروی هوایی چکوسلواکی آلمان شرقی نیروی هوایی آلمان شرقی گرجستان نیروی هوایی گرجستان اندونزی دولت اندونزی (هواپیمای ریاست جمهوری) جمهوری عربی یمن نیروی هوایی شمال یمن لهستان نیروی هوایی لهستان (حمل و نقل VIP، جایگزین Tu-134) رومانی دولت رومانی اتحاد جماهیر شوروی نیروهای هوایی شوروی هواپیمایی دریایی شوروی ویتنام نیروی هوایی خلق ویتنام یوگسلاوی نیروی هوایی SFR یوگسلاوی مشخصات (ایل-۱۸دی) داده‌ها از OKB Ilyushinویژگی‌های عمومی خدمه: ۹ ظرفیت: ۶۵ تا ۱۲۰ مسافر طول: ۳۵⁄۹ متر (۱۲ فوت ۹ اینچ) پهنای بال: ۳۷⁄۴ متر (۳۰ فوت ۴ اینچ) ارتفاع: ۱۰⁄۱۶۵ متر (۲ اینچ) مساحت بال‌ها: ۱۴۰ متر مربع (۱٬۵۰۰ فوت مربع) وزن خالی: ۳۵٬۰۰۰ کیلوگرم (۷۷٬۱۶۲ پوند) بیشترین وزن برخاست: ۶۴٬۰۰۰ کیلوگرم (۱۴۱٬۰۹۶ پوند) ظرفیت سوخت: ۳۰٬۰۰۰ لیتر (۶٬۵۹۹ گالون بریتانیایی) قطر بدنه: ۳٫۵ متر (۱۱ فوت) حداکثر وزن بارگیری: ۵۲٬۶۰۰ کیلوگرم (۱۱۵٬۹۶۳ پوند) حداکثر وزن بدون سوخت: ۴۸٬۸۰۰ کیلوگرم (۱۰۷٬۵۸۶ پوند) حداکثر وزن هنگام تاکسی : ۶۴٬۵۰۰ کیلوگرم (۱۴۲٬۱۹۸ پوند) پیشرانه: ۴ عدد موتور توربوپراپ ایچنکو ای آی-۲۰ام ملخ‌ها: چهارملخه AW-68 I constant speed feathering propellers، قطر ۴٫۵ متر (۱۴ فوت ۹ اینچ) منبع الکتریکی همراه: TG-16M (28 Volt DC) عملکرد حداکثر سرعت: ۶۷۵ کیلومتر بر ساعت (۴۱۹ مایل بر ساعت، ۳۶۴ گره) حداکثر سرعت: ۰/۶۵ ماخ سرعت کروز: ۶۲۵ کیلومتر بر ساعت (۳۸۸ مایل بر ساعت، ۳۳۷ گره) at ۸٬۰۰۰ متر (۲۶٬۲۴۷ فوت) بُرد: ۶٬۵۰۰ کیلومتر (۴٬۰۰۰ مایل، ۳٬۵۰۰ مایل دریایی) با حداکثر بار و سوخت ذخیره برای یک ساعت ۶٬۵۰۰ کیلوگرم (۱۴٬۳۳۰ پوند) ۳٬۷۰۰ کیلومتر (۲٬۲۹۹ مایل) with ۱۳٬۵۰۰ کیلوگرم (۲۹٬۷۶۲ پوند) maximum payload, at 84 - 85% of maximum continuous power. حداکثر ارتفاع: ۱۱٬۸۰۰ متر (۳۸٬۷۰۰ فوت) حداقل تقرب: ICAO CAT 1 Decision Height 60 m (200 ft) / 800 m (Visibility) or 550 m RVR طول باند مورد نیاز تیک آف: ۱٬۳۵۰ متر (۴٬۴۲۹ فوت) طول باند مورد نیاز فرود: ۸۵۰ متر (۲٬۷۸۹ فوت) جستارهای وابسته توسعه مرتبط ایلیوشین ایل ۳۸ هواپیماهای قابل مقایسه آنتونوف آن -۱۰ بریستول بریتانیا داگلاس DC-6 Lockheed L-188 Electra ویکرز پیشتاز ویکرز ویسکونت لیست‌های مرتبط فهرست هواپیماهای غیرنظامی منابع پیوند به بیرون شبیه‌ساز پرواز ایل-۱۸ در موزه فناوری «هوگو یونکرز» در دسائو (آلمان) http://www.globalsecurance.org/military/world/russia/il-18.htm