Mjeku veterinar

Një veterinar, i njohur gjithashtu si kirurg veterinar ose mjek veterinar, është një profesionist mjekësor që praktikon mjekësinë veterinare. Ata menaxhojnë një gamë të gjerë të kushteve shëndetësore dhe lëndimeve në kafshët jo-njerëzore. Së bashku me këtë, veterinerët luajnë gjithashtu një rol në riprodhimin e kafshëve, menaxhimin e shëndetit të kafshëve, ruajtjen, mbarështimin dhe mjekësinë parandaluese si ushqimi i kafshëve, vaksinimi dhe kontrolli parazitar, si dhe mbikëqyrja dhe parandalimi i biosigurisë dhe sëmundjeve zoonotike. Fjala "veterinare" vjen nga latinishtja veterinae që do të thotë "kafshë pune". Përshkrimi Në shumë vende, nomenklatura lokale për një veteriner është një term i rregulluar dhe i mbrojtur, që do të thotë se anëtarët e publikut pa kualifikimet dhe/ose licencën paraprake nuk janë në gjendje të përdorin titullin. Ky titull është përzgjedhës për të nxjerrë veterinerët më të ditur që kalojnë këto kualifikime. Në shumë raste, aktivitetet që mund të ndërmerren nga një veteriner (si trajtimi i sëmundjes ose operacioni në kafshë) kufizohen vetëm për ata profesionistë që janë të regjistruar si veteriner. Për shembull, në Mbretërinë e Bashkuar, si në juridiksione të tjera, trajtimi i kafshëve mund të kryhet vetëm nga mjekë veterinarë të regjistruar (me disa përjashtime të caktuara, si punëtorët paraveterinarë), dhe është e paligjshme për çdo person që nuk është i regjistruar të thërrasë veten një veteriner, përshkruani ndonjë ilaç ose kryeni trajtim. Shumica e mjekëve veterinar punojnë në mjedise klinike, duke trajtuar drejtpërdrejt kafshët. Këta veterinerë mund të përfshihen në një praktikë të përgjithshme, duke trajtuar kafshë të të gjitha llojeve; ato mund të jenë të specializuara në një grup specifik kafshësh si kafshët shoqëruese, bagëtitë, kafshët e kopshtit zoologjik ose kuajt; ose mund të specializohet në një disiplinë të ngushtë mjekësore si kirurgjia, dermatologjia ose mjekësia e brendshme. Ashtu si me profesionistët e tjerë të kujdesit shëndetësor, veterinerët përballen me vendime etike për kujdesin ndaj pacientëve të tyre. Debatet aktuale brenda profesionit përfshijnë etikën e disa procedurave që besohet se janë thjesht kozmetike ose të panevojshme për çështje të sjelljes, të tilla si heqja e kthetrave të maceve, ngjitja e bishtave, prerja e veshëve dhe lehja e qenve. Historia Hermiti i lashtë indian dhe mjeku veterinar Shalihotra (vlerësimi mitologjik rreth 2350 pes), djali i një sherebeli, Hayagosha, konsiderohet themeluesi i shkencave veterinare. Kolegji i parë veterinar u themelua në Lion, Francë, në 1762 nga Claude Bourgelat. Sipas Lupton, pasi vëzhgoi shkatërrimin që u shkaktua nga murtaja e bagëtive tufave franceze, Bourgelat ia kushtoi kohën e tij kërkimit të një ilaçi. Kjo rezultoi në themelimin e tij të një kolegji veterinar në Lion më 1761, nga i cili institucion ai dërgoi studentë për të luftuar sëmundjen; Në një kohë të shkurtër, murtaja u ndal dhe shëndeti i stokut u rikthye, nëpërmjet ndihmës që i dha bujqësisë nga shkenca dhe arti veterinar. Profesionalizimi i tregtisë veterinare u arrit përfundimisht në 1790, përmes fushatës së Granville Penn, i cili e bindi francezin Benoit Vial de St. Bel të pranonte postin e profesorit të Kolegjit Veterinar të sapokrijuar në Londër, Kolegji Mbretëror i Kirurgëve Veterinar u krijua me statut mbretëror në vitin 1844. Shkenca veterinare erdhi në moshë në fund të shekullit të 19-të, me kontribute të dukshme nga Sir John McFadyean, i vlerësuar nga shumë njerëz si themeluesi i kërkimit modern veterinar. Roli dhe përgjegjësitë Veterinerët trajtojnë sëmundje, çrregullime ose lëndime te kafshët, e cila përfshin diagnozën, trajtimin dhe kujdesin pasues. Shtrirja e praktikës, specialiteti dhe përvoja e veterinerit individual do të diktojë saktësisht se çfarë ndërhyrjesh kryejnë, por shumica do të kryejnë kirurgji (me kompleksitet të ndryshëm). Ndryshe nga mjekësia njerëzore, veterinerët duhet të mbështeten kryesisht në shenjat klinike, pasi kafshët nuk janë në gjendje të shprehin simptomat si njeriu. Në disa raste, pronarët mund të jenë në gjendje të japin një histori mjekësore dhe veterineri mund të kombinojë këtë informacion së bashku me vëzhgimet dhe rezultatet e testeve përkatëse diagnostikuese si radiografia, skanimet CT, MRI, testet e gjakut, analiza e urinës dhe të tjera. Veterinerët duhet të marrin në konsideratë përshtatshmërinë e eutanazisë ("vënia në gjumë") nëse një gjendje ka të ngjarë të lërë kafshën me dhimbje ose me cilësi të dobët të jetës, ose nëse trajtimi i një gjendjeje ka të ngjarë të shkaktojë më shumë dëm për pacientin sesa mirë. , ose nëse pacienti nuk ka gjasa të mbijetojë ndonjë regjim trajtimi. Për më tepër, ka skenarë ku eutanazia konsiderohet për shkak të kufizimeve të financave të klientit. Ashtu si me mjekësinë njerëzore, shumë punë veterinare kanë të bëjnë me trajtimin profilaktik, në mënyrë që të parandalohen problemet që shfaqen në të ardhmen. Ndërhyrjet e zakonshme përfshijnë vaksinimin kundër sëmundjeve të zakonshme të kafshëve, të tilla si sëmundja ose tërbimi, dhe profilaksinë dentare për të parandaluar ose penguar sëmundjet dentare. Kjo mund të përfshijë gjithashtu edukimin e pronarit në mënyrë që të shmangen çështjet e ardhshme mjekësore ose të sjelljes. Përveç kësaj, veterinerët mund të luajnë role të rëndësishme në shëndetin publik dhe parandalimin e zoonozave. Referime