হাইলেটছ

হাইলাটেছ হৈছে চাইপ্ৰাছ দ্বীপত পূজিত এক দেৱতা, যাক পাছত গ্ৰীক দেৱতা এপ'ল'ৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ নাম সম্ভৱত ὑλακτέω [ʰylaktéō] "ভোকোনি" বা ὕλη [ʰýlē] "অৰণ্য" শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল। এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্দিৰ কুৰিয়নত অৱস্থিত। এপ'ল' হাইলাটেছৰ মন্দিৰ এই মন্দিৰ কুৰিয়নৰ প্ৰাচীন নগৰৰ পৰা প্ৰায় ২.৫ কিল'মিটাৰ পশ্চিমে পাফোছলৈ যোৱা ৰাস্তাৰ কাষত অৱস্থিত। ই প্ৰাচীন চাইপ্ৰাছৰ অন্যতম মুখ্য ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰ আছিল, য'ত এপ'ল'ক অৰণ্যৰ দেৱতা ৰূপে পূজা কৰা হৈছিল। এনে অনুমান কৰা হয় যে, এই স্থানত এপ'ল'-ৰ উপাসনা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব অষ্টম শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল আৰু খ্ৰীষ্টীয় চতুৰ্থ শতিকালৈকে চলি আছিল। বিভিন্ন সময়ত এই স্থানত বিস্তাৰ আৰু পৰিবৰ্তন কৰা হৈছিল। বৰ্তমান যিবোৰ স্মাৰক দেখা পোৱা যায়, তাৰ অধিকাংশ খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকাৰ পুনৰ্নিমাণৰ অংশ। এই স্থানটো এখন দেৱালৰ সৈতে বেষ্টিত, য'ত কুৰিয়ন গেট আৰু পাফোছ গেটৰ জৰিয়তে প্ৰৱেশ কৰা যাইছিল। প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত, এই স্থানত এক মন্দিৰ আছিল, যাৰ অৱশেষ বৰ্তমানৰ মন্দিৰৰ ভিত্তিত বিদ্যমান; এটা বৃত্তীয় স্মাৰক আছিল, যি সম্ভৱত পূজাৰীসকলৰ গীতে-নৃত্যৰ বাবে ব্যৱহৃত হৈছিল; আৰু এটা আনুষ্ঠানিক আৰ্কেইক বেদী আৰু পৰিসৰ আছিল। ৰোমান যুগত, এই স্থানটো দক্ষিণ আৰু উত্তৰ অংশ যোগে বিস্তাৰ কৰা হৈছিল, যি হয়তো ভেটি প্ৰদৰ্শনৰ বা দৰ্শনাৰ্থীৰ আবাসনস্বৰূপে ব্যৱহৃত হৈছিল। মন্দিৰত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকাৰ পৰা ৰোমান যুগলৈকে সংগৃহীত টেৰাকোটা মূৰ্তি আৰু মাটিৰ পাত্ৰ এক ভেটি কূপত সঞ্চিত কৰা হৈছিল। দক্ষিণৰ পৰা উত্তৰলৈ গৈ থকা এখন দীঘল পথ এপ'ল' হাইলাটেছৰ মন্দিৰলৈ গৈছে, যি হয়তো আৰ্কেইক যুগৰ ধ্বংসাৱশেষৰ ওপৰত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব শাস্ত্ৰীয় যুগৰ শেষ বা হেলেনিষ্টিক যুগৰ আৰম্ভণিতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকাত এই মন্দিৰ নতুন স্থাপত্যশৈলীত পুনৰ্নিমাণ কৰা হৈছিল, য'ত নাবাটিয়ান স্তম্ভ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মন্দিৰৰ দক্ষিণে এক সৰু ভবন আছিল, যিটো হয়তো পূজাৰীৰ বাসস্থান আছিল। বাহিৰৰ পূব-পাৰ্শ্বত পালায়েষ্ট্ৰা আছিল, য'ত ক্ৰীড়াবিদসকলে ব্যায়াম আৰু খেল-ধেমালি কৰিছিল, লগতে স্নানাগাৰো আছিল। সাহিত্য তথ্যসূত্ৰ লোকগাথা