აგია-ვარვარა (ნიქოზია)

აგია-ვარვარა (ბერძ. Αγία Βαρβάρα) — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. სოფელს სახელი წმინდა ბარბარეს პატივსაცემად ჰქვია. იგი ნიქოზიიდან სამხრეთით 22 კილომეტრში, ზღვის დონიდან 311 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს. სოფელი ცნობილია თავისი მრავალრიცხოვანი დამუშავებული და დაუმუშავებელი მიწის ნაკვეთებით. აქ მდებარეობს აგია-ვარვარას (წმინდა ბარბარეს) ეკლესია, ასევე აგია პარასკევის (წმინდა პარასკევას), აგიოს-ნექტარიოსისა (წმინდა ნექტარიოსის) და წმინდა ჯვრის სამლოცველოები. ეკონომიკა სოფლის მაცხოვრებლები ძირითადად სოფლის მეურნეობაში მუშაობენ და ამუშავებენ ისეთ კულტურებს, როგორიცაა ხორბალი, ქერი და ზეთისხილი. ბევრი მაცხოვრებელი ნიქოზიაში მიემგზავრება სამთავრობო თანამშრომლებად, ხელოსნებად და ქარხნის მუშაკებად სამუშაოდ. მოყვანის ძირითადი პროდუქტი ქერია. ქერის მოყვანა ერთ-ერთი მთავარი საქმიანობაა. საფუარის სისტემატური მოყვანა ახლახან დაიწყო, რადგან მევენახეობა მათი ძირითადი საქმიანობა იყო. თუმცა, ეს წამგებიანი იყო და ვენახები ქერით ან ზეთისხილით ჩაანაცვლეს. მიწის მრავალი ნაკვეთი პროფესიონალ ფერმერებს გადაეცათ ქერის მოსაყვანად. სოფელში ზეთისხილის მოყვანა შეზღუდულია, რადგან ის ძირითადად საყოფაცხოვრებო საჭიროებებს ემსახურება. მოსახლეობის უმეტესობა ზეთს საკუთარი მოხმარებისთვის აწარმოებს. ფიტორიო (სანერგე ბაღი) პატარა მთაა, სადაც ფიჭვები, კვიპაროსები და ბრიგალოუები დარგეს. ეს ტერიტორია ტყის დეპარტამენტს ეკუთვნის. საზოგადოებრივი საბჭო გეგმავს მის გვერდით საზოგადოებრივი პარკის აშენებას. ამ პარკში იქნება სათამაშო მოედანი, სათამაშო მოედანი და კიოსკი. გაზაფხულზე აყვავებული ნუშის ხეები ვაკეს სასიამოვნო ელფერს სძენს. ისტორია აგია-ვარვარას მახლობლად, 1982 წელს აღმოაჩინეს არქეოლოგიური ძეგლი ალიმრასი. ეს ადგილი სპილენძის წარმოებისთვის გამოიყენებოდა, რომელიც ძვ. წ. 600 წლით თარიღდება. რეგიონში ისტორიული გამოქვაბულებია აღმოჩენილი და ითვლება, რომ უფრო დიდი კატაკომბები პირველმა ქრისტიანებმა გააკეთეს. კვიპროსის სამეფოს დროს (1192 - 1489 წწ.) აია ვარვარა სამფლობელო იყო. იმავე ადგილას მდებარეობდა სოფელი, რომელიც ცნობილი იყო როგორც აგიოს-გეორგიოსი „წმინდა გიორგი“. სოფელს სახელი შეეცვალა და აია ვარფარა ეწოდა, თუმცა, მისი ეკლესიის ხანძრის შედეგად განადგურების შემდეგ (დაახლოებით 1400 წ.), წმინდა ბარბარეს ხატი ხელუხლებელი დარჩა. ამის აღსანიშნავად, ადგილს სახელი შეეცვალა და აია ვარვარა ეწოდა. თურქეთის მმართველობის დროს სოფელში 15-20 თურქული ოჯახი დასახლდა ნისუს მაცხოვრებლებთან ერთად. სქოლიო