ชิเบนีก

ชิเบนีก (โครเอเชีย: Šibenik; อิตาลี: Sebenico; ละติน: Sebenicum) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ริมทะเลเอเดรียติกในประเทศโครเอเชีย ตั้งอยู่ในดัลเมเชียตอนกลาง บริเวณอ่าวชิเบนีกและปากแม่น้ำเคอร์คา เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการปกครอง วัฒนธรรม การศึกษา เศรษฐกิจ และการคมนาคมของเทศมณฑลชิเบนีก-กนีน มีประชากรทั้งเขตเมือง 42,599 คน และในเขตชุมชนเมืองหลัก 31,115 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2021 ชิเบนีกมีความสำคัญเป็นพิเศษในประวัติศาสตร์โครเอเชีย เพราะเป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งเอเดรียติกที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งเติบโตจากฐานรากของชาวโครแอตเอง ไม่ใช่เมืองที่สืบต่อโดยตรงจากนิคมกรีก อิลิเรีย หรือโรมันแบบเมืองชายฝั่งดัลเมเชียหลายแห่ง เมืองนี้ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารของพระเจ้าเปตาร์ เครชิมีร์ที่ 4 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1066 จึงมักเรียกว่า “นครของเครชิมีร์” (Krešimirov grad) จุดเด่นที่สุดของชิเบนีกคืออาสนวิหารนักบุญยากอบ ซึ่งเป็นผลงานสถาปัตยกรรมสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 ในโครเอเชีย และได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 2000 ส่วนป้อมนักบุญนิโคลัสที่ปากช่องแคบนักบุญอันโทนีได้รับขึ้นทะเบียนร่วมกับระบบป้อมปราการเวนิสใน ค.ศ. 2017 ทำให้ชิเบนีกเป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งโครเอเชียที่มีมรดกโลกเกี่ยวข้องถึงสองแห่ง ชื่อ ชื่อภาษาโครเอเชียของเมืองคือ Šibenik ส่วนชื่อภาษาอิตาลีที่ใช้ในเอกสารประวัติศาสตร์คือ Sebenico และชื่อภาษาละตินคือ Sebenicum ที่มาของชื่อเมืองมีคำอธิบายหลายแนวทาง แต่ยังไม่มีข้อสรุปที่ยอมรับอย่างเด็ดขาด นักมนุษยนิยมชาวดัลเมเชีย ยูราย ชิชกอริช เคยอธิบายว่าชื่อเมืองอาจเกี่ยวกับคำว่า šibe ซึ่งหมายถึงกิ่งไม้หรือไม้เรียว เพราะชุมชนดั้งเดิมอาจถูกล้อมด้วยรั้วไม้หรือพุ่มไม้ อีกแนวทางหนึ่งเชื่อมชื่อเมืองกับภูมิประเทศหรือพืชพรรณในบริเวณเนินที่เป็นจุดกำเนิดเมือง ภูมิศาสตร์ ชิเบนีกตั้งอยู่บริเวณอ่าวชิเบนีกบนชายฝั่งตะวันออกของทะเลเอเดรียติก ในดัลเมเชียตอนกลาง ระหว่างพื้นที่ชายฝั่งซาดาร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือกับพื้นที่ชายฝั่งสปลิตทางตะวันออกเฉียงใต้ เมืองตั้งอยู่ในเอสทัวรีของแม่น้ำเคอร์คา ซึ่งไหลลงสู่อ่าวก่อนออกสู่ทะเลผ่านช่องแคบนักบุญอันโทนี ความยาวประมาณ 2.5 กิโลเมตร ที่ตั้งดังกล่าวทำให้ชิเบนีกมีท่าเรือธรรมชาติที่ได้รับการคุ้มครองอย่างดีและมีความสำคัญมาตั้งแต่ยุคกลาง ลักษณะภูมิประเทศของชิเบนีกแตกต่างจากเมืองชายฝั่งดัลเมเชียหลายแห่ง เมืองตั้งอยู่บนพื้นที่ลาดและเนินเขา รอบอ่าวที่ถูกกั้นจากทะเลเปิดด้วยเกาะและช่องแคบ แหล่งข้อมูลโครเอเชียแบ่งภูมิประเทศของเขตชิเบนีกออกเป็นสามส่วนใหญ่ คือหมู่เกาะ ชายฝั่ง และซาโกรา หรือพื้นที่หลังชายฝั่ง ภูมิประเทศมีแนวสันเขาและแอ่งยาวตามแนวเทือกเขาไดนาริก พื้นที่เกษตรกรรมมีจำกัดเมื่อเทียบกับพื้นที่หินปูนและคาร์สต์ แต่บริเวณที่เหมาะสมยังใช้ปลูกมะกอก องุ่น และพืชเมดิเตอร์เรเนียนอื่น ๆ ใกล้เมืองมีแหล่งธรรมชาติสำคัญสองแห่งคืออุทยานแห่งชาติเคอร์คาทางตอนใน และอุทยานแห่งชาติคอร์นาตีในหมู่เกาะนอกชายฝั่ง ทำให้ชิเบนีกมีบทบาทเป็นจุดตั้งต้นสำหรับการท่องเที่ยวทั้งเมืองเก่า ชายฝั่ง เกาะ และภูมิประเทศแม่น้ำเคอร์คา ภูมิอากาศ ชิเบนีกมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูร้อนอบอุ่นถึงร้อนและค่อนข้างแห้ง ส่วนฤดูหนาวค่อนข้างอ่อนและมีฝนมากกว่า อิทธิพลจากทะเลเอเดรียติกช่วยลดความร้อนจัดในฤดูร้อน โดยเฉพาะลมมาเอสตรัลที่พัดจากทะเลสู่ฝั่ง ส่วนลมสำคัญของภูมิภาคคือ บูรา และชิรอกโก แหล่งข้อมูลโครเอเชียระบุว่าพื้นที่ชายฝั่งชิเบนีกมีแสงแดดเฉลี่ยรายปีสูงมาก และปริมาณฝนรวมเฉลี่ยประมาณ 800 มิลลิเมตรต่อปี โดยฝนตกมากในฤดูหนาวและน้อยในฤดูร้อน ประวัติศาสตร์ การก่อรูปในยุคกลางตอนต้น บริเวณรอบชิเบนีกมีร่องรอยการอยู่อาศัยตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์และยุคโบราณ แต่ตัวเมืองชิเบนีกเอง ไม่ได้สืบต่อโดยตรงจากนิคมโรมันแบบเมืองดัลเมเชียหลายแห่ง แหล่งข้อมูลโครเอเชียและอังกฤษระบุว่าเมืองน่าจะก่อตัวขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 สมัยเจ้าชายโดมากอย โดยเริ่มจากป้อมหรือ castrum บนเนินสูงประมาณ 70 เมตรเหนือระดับทะเล บริเวณที่ปัจจุบันคือป้อมนักบุญมีคาแอล เมืองค่อย ๆ ขยายลงสู่ชานเมืองและย่านโดลัตส์ ก่อนพัฒนาเป็นแกนเมืองยุคกลาง ชิเบนีกได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารลงวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1066 เมื่อพระเจ้าเปตาร์ เครชิมีร์ที่ 4 แห่งโครเอเชียทรงออกเอกสารพระราชทานสิทธิแก่สำนักแม่ชีเบเนดิกตินนักบุญมารีย์ในซาดาร์ ขณะประทับอยู่ที่ชิเบนีก ความสัมพันธ์กับกษัตริย์พระองค์นี้ทำให้เมืองได้รับฉายาว่า “นครของเครชิมีร์” หลังการสิ้นสุดราชวงศ์ท้องถิ่นของโครเอเชีย ชิเบนีกอยู่ท่ามกลางการแข่งขันอำนาจของเวนิส จักรวรรดิไบแซนไทน์ และราชอาณาจักรฮังการี ใน ค.ศ. 1167 เมืองได้รับสถานะเมืองและสิทธิเลือกผู้ปกครองท้องถิ่น ต่อมาใน ค.ศ. 1298 สมเด็จพระสันตะปาปาโบนิฟาซที่ 8 ตั้งสังฆมณฑลชิเบนีก ทำให้ชิเบนีกมีสถานะทางศาสนาและเมืองสมบูรณ์มากขึ้นเมื่อเทียบกับเมืองดัลเมเชียอื่น ภายใต้สาธารณรัฐเวนิส ใน ค.ศ. 1409 ลาดิสลอสแห่งเนเปิลส์ขายสิทธิในดัลเมเชียให้สาธารณรัฐเวนิส ชาวชิเบนีกต่อต้านการยอมอยู่ใต้อำนาจเวนิสและยืนหยัดต่อการล้อมอยู่นานราวสามปี ก่อนจะยอมรับอำนาจเวนิสในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1412 สมัยเวนิสกินเวลาราวสี่ศตวรรษและเป็นช่วงที่กำหนดรูปร่างเมืองเก่าของชิเบนีกอย่างมาก เวนิสจำกัดอำนาจปกครองตนเองบางส่วน แต่เมืองยังคงมีบทบาทเป็นท่าเรือ ศูนย์กลางการค้าเกลือ และจุดยุทธศาสตร์บนชายฝั่งเอเดรียติก เมื่อจักรวรรดิออตโตมันขยายเข้าสู่บอลข่าน ชิเบนีกกลายเป็นเมืองชายแดนสำคัญของเวนิส เมืองไม่เคยถูกออตโตมันยึดได้ แม้ถูกคุกคามและโจมตีหลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 ความสำคัญทางทหารดังกล่าวทำให้เมืองสร้างและปรับปรุงระบบป้อมปราการหลายแห่ง เช่น ป้อมนักบุญนิโคลัสที่ควบคุมทางเข้าอ่าวจากทะเล ป้อมนักบุญมีคาแอลบนเนินกำเนิดเมือง ป้อมนักบุญยอห์น และป้อมบาโรเน ทั้งหมดสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างภูมิประเทศ ช่องแคบ ท่าเรือ และการป้องกันภัยจากทะเลกับแผ่นดินด้านหลัง สมัยฮับส์บูร์กและนโปเลียน เมื่อสาธารณรัฐเวนิสล่มสลายใน ค.ศ. 1797 ชิเบนีกตกอยู่ใต้ราชวงศ์ฮับส์บูร์กตามสนธิสัญญากัมโปฟอร์มิโอ ต่อมาในช่วงสงครามนโปเลียน เมืองถูกกองทัพฝรั่งเศสยึดใน ค.ศ. 1806 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศสและแคว้นอิลลีเรียช่วงสั้น ๆ ฝ่ายปกครองฝรั่งเศสพยายามปรับปรุงถนน การศึกษา สาธารณสุข และระบบราชการของดัลเมเชีย ก่อนที่ออสเตรียจะกลับเข้ายึดครองเมืองในปลาย ค.ศ. 1813 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชิเบนีกพัฒนาช้าเมื่อเทียบกับเมืองท่าสำคัญบางแห่ง แต่ยังคงเป็นศูนย์กลางท้องถิ่นของดัลเมเชียตอนกลาง แหล่งข้อมูลฮังการีระบุว่าเมืองเริ่มมีแรงขับเคลื่อนการพัฒนาใหม่ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เช่น การตั้งโรงพยาบาลใน ค.ศ. 1883 และการสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่แม่น้ำเคอร์คาใน ค.ศ. 1895 ซึ่งเป็นหนึ่งในจุดเปลี่ยนสำคัญของความทันสมัยในเมือง คริสต์ศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ชิเบนีกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐสลาฟใต้ใหม่ ซึ่งต่อมาคือราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ทางรถไฟลิกาเปิดใน ค.ศ. 1925 ทำให้เมืองเชื่อมต่อกับพื้นที่ตอนในได้ดีขึ้น ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองถูกยึดครองโดยกองกำลังอิตาลีและเยอรมนีตามลำดับ ก่อนถูกปลดปล่อยโดยกองกำลังพาร์ติซานยูโกสลาฟเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 หลังการสู้รบหลายวัน หลังสงคราม ชิเบนีกเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชียในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เมืองเติบโตเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและท่าเรือสำคัญแห่งหนึ่งของชายฝั่งโครเอเชีย โดยเฉพาะอุตสาหกรรมโลหะเบาและโรงงานในเครือ TLM แต่การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทำให้บทบาทอุตสาหกรรมบางส่วนลดลง สงครามประกาศอิสรภาพโครเอเชียและยุคปัจจุบัน ระหว่างสงครามประกาศอิสรภาพโครเอเชีย ชิเบนีกเป็นหนึ่งในพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญของชายฝั่งดัลเมเชีย ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1991 เมืองถูกโจมตีโดยกองทัพประชาชนยูโกสลาฟ แต่กองกำลังโครเอเชียและประชาชนในพื้นที่สามารถป้องกันเมืองได้ในเหตุการณ์ที่มักเรียกว่า “ยุทธการชิเบนีก” หรือ “การรบเดือนกันยายน” หลังจากนั้นเมืองยังถูกโจมตีด้วยปืนใหญ่หลายครั้งจนสงครามสิ้นสุดลงในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ในยุคปัจจุบัน ชิเบนีกหันมาเน้นบทบาทด้านการท่องเที่ยว วัฒนธรรม มรดกเมืองเก่า การจัดเทศกาล และการใช้ป้อมปราการเก่าเป็นพื้นที่แสดงดนตรีและกิจกรรมสาธารณะ เมืองมีภาพจำทั้งในฐานะเมืองประวัติศาสตร์ของชาวโครแอต เมืองมรดกโลก และประตูสู่ธรรมชาติของแม่น้ำเคอร์คากับหมู่เกาะคอร์นาตี ประชากร จากข้อมูลสำมะโน ค.ศ. 2021 เขตการปกครองเมืองชิเบนีกมีประชากร 42,599 คน ขณะที่ชุมชนเมืองหลักมีประชากร 31,115 คน จำนวนประชากรของเมืองเคยเพิ่มขึ้นอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากการพัฒนาอุตสาหกรรมและท่าเรือ โดยเฉพาะช่วงยูโกสลาเวีย แต่ลดลงหลังสงครามและการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจหลัง ค.ศ. 1991 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโครแอต เมืองยังมีมรดกของการอยู่ร่วมกันของวัฒนธรรมดัลเมเชียหลายภาษาในอดีต ทั้งภาษาโครเอเชีย ภาษาอิตาลี และภาษาเวนิสถิ่นในบริบทประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ดี ภาษาโครเอเชียเป็นภาษาหลักของเมืองในปัจจุบัน เศรษฐกิจ ชิเบนีกเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของเทศมณฑลชิเบนีก-กนีน ในอดีตเศรษฐกิจเมืองเกี่ยวข้องกับเกษตรกรรมเมดิเตอร์เรเนียน การค้า หัตถกรรม ท่าเรือ และต่อมาคืออุตสาหกรรม แหล่งข้อมูลประวัติศาสตร์เศรษฐกิจระบุว่าในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชิเบนีกมีความสำคัญในด้านการค้า หัตถกรรม และอุตสาหกรรมของดัลเมเชียตอนใต้ อีกทั้งเป็นท่าออกสินค้าป่าไม้และแร่จากพื้นที่ตอนใน ในสมัยยูโกสลาเวีย เมืองเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่เข้มแข็ง โดยเฉพาะโรงงาน TEF และ TLM รวมทั้งท่าเรือชิเบนีกซึ่งเคยอยู่ในกลุ่มท่าเรือสำคัญของยูโกสลาเวีย ต่อมาเศรษฐกิจอุตสาหกรรมลดบทบาทลงหลังสงครามและการเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจตลาด ปัจจุบันการท่องเที่ยว วัฒนธรรม บริการ การเดินเรือ และธุรกิจที่เกี่ยวกับชายฝั่งมีความสำคัญมากขึ้น ท่าเรือชิเบนีก ท่าเรือชิเบนีกเป็นท่าเรือธรรมชาติที่ได้รับการคุ้มกันอย่างดีจากอ่าวและช่องแคบทางเข้า ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำเคอร์คา เรือเข้าสู่อ่าวผ่านช่องแคบนักบุญอันโทนี ซึ่งเป็นเส้นทางแคบที่ควบคุมได้ง่ายทางยุทธศาสตร์ แหล่งข้อมูลท่าเรือระบุว่าทางเข้าท่าเรือรองรับเรือขนาดใหญ่ และบริเวณท่าเรือมีความลึกเหมาะแก่การเดินเรือพาณิชย์ การคมนาคม ชิเบนีกเชื่อมต่อกับเมืองสำคัญของโครเอเชียผ่านถนนเลียบชายฝั่งและทางหลวงสายหลักในดัลเมเชีย เมืองตั้งอยู่ระหว่างซาดาร์กับสปลิต จึงมีบทบาทเป็นจุดพักและจุดเชื่อมต่อสำหรับการเดินทางในดัลเมเชียตอนกลาง ถนนและเส้นทางผ่านพื้นที่หลังชายฝั่งเชื่อมเมืองกับคนีน ดรนิช และพื้นที่ตอนในของโครเอเชีย ทางรถไฟชิเบนีกเชื่อมกับเครือข่ายรถไฟโครเอเชียผ่านเส้นทางไปยังเปร์กอวิชและเส้นทางลิกา ซึ่งมีความสำคัญมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมืองไม่มีสนามบินของตนเอง แต่สามารถเดินทางผ่านสนามบินสปลิตและสนามบินซาดาร์ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ส่วนการคมนาคมทางทะเลเชื่อมชิเบนีกกับหมู่เกาะใกล้เคียงในหมู่เกาะชิเบนีก สถาปัตยกรรมและสถานที่สำคัญ อาสนวิหารนักบุญยากอบ อาสนวิหารนักบุญยากอบเป็นอนุสรณ์สถานสำคัญที่สุดของชิเบนีกและหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมยุคปลายกอทิก–เรอเนซองส์ที่โดดเด่นที่สุดของโครเอเชีย การก่อสร้างเริ่มใน ค.ศ. 1431 และดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึง ค.ศ. 1536 โดยมีสถาปนิกและประติมากรสำคัญ เช่น ยูราย ดัลมาตินัตส์ และนิโกลา ฟีเรนตินัตส์ มีบทบาทในการออกแบบและก่อสร้าง ความพิเศษของอาสนวิหารคือการก่อสร้างด้วยหินทั้งหมด โดยไม่ใช้ไม้หรือปูนเชื่อมเป็นแกนโครงสร้างหลัก ใช้ชิ้นส่วนหินสำเร็จรูปประกอบเข้าด้วยกันอย่างแม่นยำ องค์ประกอบเด่น ได้แก่ โดมหินขนาดใหญ่ แผงศีรษะมนุษย์แกะสลัก 71 ศีรษะรอบแอปส์ด้านนอก และห้องบัพติศมาที่ตกแต่งอย่างละเอียด ยูเนสโกขึ้นทะเบียนอาสนวิหารนี้เป็นมรดกโลกใน ค.ศ. 2000 ตามเกณฑ์วัฒนธรรม i, ii และ iv เมืองเก่าและคอร์โซ เมืองเก่าชิเบนีกประกอบด้วยตรอกหินแคบ จัตุรัส อาคารศาสนา วังขุนนาง และบ้านเรือนที่ไต่ระดับตามเนินเขาไปยังป้อมนักบุญมีคาแอล เมืองมีบันไดจำนวนมากและรูปผังที่สะท้อนการเติบโตบนภูมิประเทศลาดชัน แหล่งข้อมูลอังกฤษระบุว่าชิเบนีกมีโบสถ์ 24 แห่ง อาราม 6 แห่ง ป้อม 4 แห่ง และขั้นบันไดเมือง 2,851 ขั้น ซึ่งทำให้เมืองมีลักษณะเฉพาะต่างจากเมืองชายฝั่งที่สร้างบนที่ราบมากกว่า สถานที่สำคัญในเมืองเก่า ได้แก่ ศาลาว่าการเมืองเก่า วังบิชอป อารามนักบุญฟรานซิส โบสถ์นักบุญยอห์น โบสถ์นักบุญลอว์เรนซ์ และย่านโดลัตส์ริมทะเล เมืองเก่าชิเบนีกจึงเหมาะแก่การอ่านในฐานะ “เมืองหิน” ที่ถูกหล่อหลอมพร้อมกันจากศาสนา การค้า ป้อมปราการ และภูมิประเทศชายฝั่ง ระบบป้อมปราการ ชิเบนีกมีระบบป้อมปราการสำคัญ 4 แห่ง ได้แก่ ป้อมนักบุญมีคาแอล ป้อมนักบุญยอห์น ป้อมบาโรเน และป้อมนักบุญนิโคลัส ป้อมเหล่านี้เกิดจากความจำเป็นในการป้องกันเมืองที่ตั้งอยู่ทั้งบนเส้นทางทะเลและใกล้แนวรุกของออตโตมันจากแผ่นดินด้านใน ป้อมนักบุญมีคาแอลเป็นป้อมเก่าแก่ที่สุดและสัมพันธ์กับจุดกำเนิดของเมืองบนเนินสูงเหนืออ่าว ปัจจุบันได้รับปรับใช้เป็นสถานที่แสดงกลางแจ้ง ส่วนป้อมนักบุญยอห์นและป้อมบาโรเนสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ช่วงสงครามระหว่างเวนิสกับออตโตมัน โดยชาวเมืองมีบทบาทสำคัญในการสร้างและป้องกันเมืองจากการโจมตีครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1647 ป้อมนักบุญนิโคลัสตั้งอยู่บนเกาะลยูเลวัตส์ที่ทางเข้าช่องแคบนักบุญอันโทนี สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อป้องกันการโจมตีทางทะเลจากออตโตมัน เนื่องจากช่องแคบนี้เป็นทางเข้าสำคัญสู่อ่าวชิเบนีก ป้อมจึงควบคุมการเดินเรือทั้งหมดสู่เมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ยูเนสโกขึ้นทะเบียนป้อมนี้ใน ค.ศ. 2017 เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลก “งานป้องกันของเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17” มรดกธรรมชาติใกล้เมือง แม้ชิเบนีกเป็นเมืองประวัติศาสตร์ แต่ความน่าสนใจของเมืองไม่ได้จำกัดอยู่ในกำแพงเมืองเก่าเท่านั้น เมืองเป็นทางเข้าสู่ภูมิทัศน์ธรรมชาติสำคัญสองแบบ คือแม่น้ำและน้ำตกของอุทยานแห่งชาติเคอร์คาทางตอนใน กับหมู่เกาะหินปูนของอุทยานแห่งชาติคอร์นาตีในทะเลเอเดรียติก นอกจากนี้ยังมีช่องแคบนักบุญอันโทนี จุดชมทัศนียภาพ และชายหาดจาดรียา ซึ่งช่วยให้ชิเบนีกเป็นเมืองที่รวมเมืองเก่า ท่าเรือ ป้อมปราการ และธรรมชาติไว้ในพื้นที่เดียวกัน วัฒนธรรม ชิเบนีกมีชีวิตวัฒนธรรมที่เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ดัลเมเชีย ประเพณีเอเดรียติก และสถาปัตยกรรมหินของเมืองเก่า เมืองมีเทศกาลและกิจกรรมจำนวนมากในฤดูร้อน โดยเฉพาะการแสดงดนตรีในป้อมเก่าที่ได้รับการปรับใช้เป็นเวทีกลางแจ้ง งานวัฒนธรรมสำคัญที่สุดงานหนึ่งคือเทศกาลเด็กนานาชาติชิเบนีก ซึ่งทำให้เมืองมีชื่อเสียงด้านศิลปะการแสดงสำหรับเด็กและเยาวชน นอกจากนี้ยังมีเทศกาลดนตรีและงานเพลงดัลเมเชีย เช่น Večeri Dalmatinske Šansone หรือ “ค่ำคืนช็องซงดัลเมเชีย” ซึ่งจัดช่วงครึ่งหลังของเดือนสิงหาคม ชิเบนีกยังเป็นบ้านเกิดหรือเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญของวัฒนธรรมและกีฬาโครเอเชีย เช่น ดราเชน เปโตรวิช นักบาสเกตบอลระดับตำนานของยุโรป, ฟาอุสต์ วรันชิช นักประดิษฐ์และนักมนุษยนิยม และมีโช โควัช นักร้องยอดนิยมชาวโครเอเชีย การศึกษาและกีฬา เมืองมีโรงเรียนประถมและมัธยมหลายแห่ง รวมถึงสถาบันอุดมศึกษาที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยและการศึกษาระดับวิชาชีพของภูมิภาค บทบาททางการศึกษาของเมืองสัมพันธ์กับฐานะศูนย์กลางเทศมณฑลและศูนย์กลางวัฒนธรรมของดัลเมเชียตอนกลาง ด้านกีฬา ชิเบนีกเป็นที่รู้จักมากจากบาสเกตบอล โดยเฉพาะดราเชน เปโตรวิชซึ่งเกิดในเมืองนี้ สโมสรฟุตบอลหลักของเมืองคือ HNK Šibenik ส่วนกีฬาทางน้ำ เช่น โปโลน้ำ และกีฬากลางแจ้งรอบภูมิประเทศชายฝั่งกับภูเขาก็มีบทบาทในชีวิตเมืองของชิเบนีกเช่นกัน บุคคลสำคัญ ดราเชน เปโตรวิช – นักบาสเกตบอลชาวโครเอเชีย ฟาอุสต์ วรันชิช – นักประดิษฐ์ นักภาษาศาสตร์ และนักมนุษยนิยม ยูราย ดัลมาตินัตส์ – สถาปนิกและประติมากร ผู้มีบทบาทสำคัญในการก่อสร้างอาสนวิหารนักบุญยากอบ มีโช โควัช – นักร้องชาวโครเอเชีย อาร์แซน เดดิช – นักร้อง นักแต่งเพลง และกวี ระเบียงภาพ ดูเพิ่ม อาสนวิหารชิเบนีก ป้อมนักบุญนิโคลัส ดัลเมเชีย เทศมณฑลชิเบนีก-กนีน อุทยานแห่งชาติเคอร์คา อุทยานแห่งชาติคอร์นาตี รายชื่อเมืองในประเทศโครเอเชีย อ้างอิง บรรณานุกรม Grubišić, Slavo (1974). Šibenik kroz stoljeća. Šibenik: Muzej grada Šibenika. Šibenik-spomen zbornik o 900. obljetnici. Šibenik: Muzej grada Šibenika. 1976. Foster, Jane (2004). Footprint Croatia (2nd ed.). Footprint Handbooks. ISBN 1-903471-79-6. Oliver, Jeanne (2007). Croatia (4th ed.). Lonely Planet. ISBN 1-74104-475-8. แหล่งข้อมูลอื่น วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Šibenik เว็บไซต์ทางการของนครชิเบนีก เว็บไซต์การท่องเที่ยวชิเบนีก อาสนวิหารนักบุญยากอบ ที่ UNESCO World Heritage Centre ป้อมนักบุญนิโคลัสในระบบป้อมปราการเวนิส ที่ UNESCO World Heritage Centre