Dubrovnik

Dubrovnik [dǔbroːʋninːk] o Ragusa ye una ciudá costera alcontrada na rexón de Dalmacia, na República de Croacia. Tien una población de 42 615 habitantes (censu 2011). Ye unu de los centros turísticos más importantes del mar Adriáticu. Conocer como "la perlla del Adriáticu", "l'Atenes dálmata", yá que los sos antiguos habitantes estremar como única, onde abondaron grandes esponentes de la humanidá de les artes y ciencies. Capital del condáu de Dubrovnik-Neretva. Dubrovnik ye una ciudá arrodiada de muralles y fortificaciones, al pie del monte de San Sergio, que cai a picu sobre les agües del Mar Adriatico. En 1979, la ciudá antigua de Ragusa (la cortil cercada) foi declarada Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco; la declaración foi ampliada en 1994. Historia Na primer metá del sieglu VII, ante les invasiones d'eslavos y ávaros qu'afaraben la península balcánica, los habitantes romanizados de la ciudá de Epidauro (anguaño conocida como Cavtat o Ragusavecchia) buscaron abellugu nun cercanu asentamientu que recibía'l nome de Rausium, asitiáu na islla de Laus (qu'en griegu significa "roca"), frente a la mariña del Adriáticu. Un anónimu xeógrafu bizantín de Rávena, nel añu 667, señala como fecha d'esti acontecimientu l'añu 614. Esta ye la primer mención escrita que se fai de la ciudá de Ragusa de los Dálmates romanizados, asina acordies con un famosu pasaxe de Constantín Porfirogénito: Pero l'apellativu vulgar y, col tiempu, el nome de la ciudá escribir de delles maneres, toes derivaes d'esti raigañu: Lausa, Labusa, Raugia, Rausia, Rachusa y finalmente Ragusa. El nome eslavu Dubrovnik apaeció mientres el Medievu y vien de la pallabra eslava Dubrava, monte de carbayos, con que yera llamada una aldega fora de la Ragusa de los Dálmatos: ello ye que estos árboles cubríen los montes de San Sergio (n'eslavu Brgat), que foi construyida nes fasteres del centru de la ciudá antigua. Cúntase que'l mesmu Roldán, el famosu caballeru, allegó n'ayuda de la ciudá asediada y lliberar del invasor. Nel sieglu IX, Ragusa yera yá la ciudá más importante de la Dalmacia meridional y formaba una pequeña Comunidá Ragusina sol amparu de Bizanciu, pa depués tar baxu dominiu de la República de Venecia hasta 1358, cuando col tratáu de Zara (Zadar) pasa a ganar la so independencia y a llamase República de Ragusa, pagando un tributu añal al rei d'Hungría y depués a los Doges de Venecia. La ciudá y la so contorna municipal ocupaben apenes una superficie aproximada de 1 km², pero los sos navíos yá mientres l'entamu del Renacimientu italianu derrompíen tolos mares del Llevante, dende l'Adriáticu hasta'l Bósforo. Dellos académicos italianos llegaron a considerar la República de Ragusa como la Quinta República marinera d'Italia, xunto con Venecia, Xénova, Pisa y Amalfi, por ser orixinariamente de fala neollatina. N'efeutu, l'Idioma dalmáticu (bien paecíu al venecianu) yera la llingua autóctona de Ragusa antes del añu 1000. Al igual que Venecia, disponía de la so propia flota de guerra pa defendese, pero nun foi abondu pa torgar que los normandos apoderar de la ciudá en 1081. Nel sieglu XII alzáronse muralles alredor de la nueva ciudá pa protexese de les invasiones que veníen tantu d'Oriente como d'Occidente. A finales de dichu sieglu, Ragusa yera una de les Repúbliques qu'escoyía al so gobernante de manera democrática. La puxante República de Venecia, que los sos barcos faíen escala na mariña dálmata, naguaba por anexonase esti puertu estratéxicu pa los sos fines comerciales. L'armada veneciana poner en movimientu en 1205 y conquistó la ciudá, calteniéndola hasta 1358. Ragusa yera llamada oficialmente Ragusa, pero polos habitantes eslavos que moraben fora de la ciudá yera llamada col nome de Dubrovnik (del términu ilirio dubrava, monte de carbayos). Dempués de l'absorción de los suburbios eslavos, Ragusa consiguió un estatutu especial onde los descendientes de los dálmatos romanizados constituyeron l'aristocracia local y la llingua italiana foi considerada la llingua oficial. N'aceptando'l nomamientu d'un obispu, los raguseos caltuvieron el control comercial y políticu de la so ciudá. Al compartir los poderes, llograron caltener los sos principales prerrogativas nos asuntos ciudadanos. Cuando Venecia retirar de Ragusa, apaecieron los turcos pel este. L'Atenes dálmata En 1364, esto ye, 24 años antes de la famosa batalla de Kosovu, Ragusa robló col sultán del Imperiu otomanu un tratáu d'alianza y proteición, el primeru establecíu ente un país musulmán y un Estáu cristianu. Gracies a esti alcuerdu, Dubrovnik foi respetada pola invasión otomana que pasó mui cerca ensin reparar nella. Convién sorrayar una cuestión interesante. La llende histórica de la espansión turca correspuende esautamente a la frontera actual ente Croacia y Bosnia-Herzegovina. Los turcos detener nel visu del monte qu'apodera como una muralla natural la ciudá, pero nun baxaron. Concedieron una especie de privilexu a esta pequeña ciudá cristiana católica, activa, apaciblemente ocupada na industria y el comerciu. En cuenta de la proteición, Dubrovnik tenía de pagar un tributu al sultán. Una delegación dirixíase cada añu a Constantinopla pa cumplir la formalidá. Aquélla tenía de permanecer un añu nel llugar, sirviendo d'esta manera de rehén hasta que llegara'l siguiente tributu. Dende 1421, el armadores de la ciudá llograron el privilexu de comerciar con Asia y África. Col monopoliu del comerciu marítimu nes provincies grecoeslavas, Ragusa anduvo a la tema con Pisa y Venecia en riqueza y con Florencia en cultura. Adelantrada del mar, coqueteó, sometióse, apautó con munchos poderes, sobremanera cola Venecia rival. Amás, Ragusa llegó a tener consuláu en Sevilla y unvió nes carabeles de Colón a dos de los sos marinos nel primer viaxe del Almirante. La ciudá mereció'l nomatu de "Atenes dálmata". D'equí surdieron el famosu médicu Baglivi, l'astrónomu Roger Joseph Boscovich y el sabiu benedictín Banduri, que foi secretariu del duque d'Orleans (1724). Gracies a ello, la ciudá consiguió caltener la so independencia mientres cerca de mil años. Inclusive ocupada, la República de Ragusa caltuvo una notable autonomía gracies a l'habilidá de la so diplomacia. Una ciudá llibre nel Adriáticu Tola economía de Ragusa basar na navegación y el comerciu marítimu, esto ye, nos barcos. Navegar yera tan importante que cada home tenía de llantar a lo llargo de la so vida cien cipreses. Dempués de cincuenta años, esa madera sirviría pa la construcción de barcos. Pa ello, somorguiaben la madera n'agua de mar y depués poner a ensugar. El sal tapaba los furacos y endurecer. Esti costume esplica la bayura de cipreses nes llombes qu'arrodien la ciudá. Na dómina de la so máxima rellumanza (sieglu XVI), la flota de Ragusa componer de doscientos barcos. La espansión prosiguió hasta'l 1 d'abril de 1667, cuando un gran terremotu destruyó cuasi per completu la ciudá causando la muerte d'unes 5000 persones (esto ye, el 40 % de la población). Nesi terremotu pereció la mayoría de l'aristocracia de Ragusa, que taba formada por descendientes de los dálmates romanizados: la ciudá foi repoblada principalmente por eslavos del interior y dende entós perdió les sos carauterístiques neollatines. Nel sieglu XIX, los barcos mercantes dexaron el llugar a los buques d'emigrantes que partíen escontra América. Abolición de la República de Ragusa por Napoleón Dempués de llograr victories decisives sobre Austria, Napoleón apoderar de territorios asitiaos al sur de los Alpes, na mariña adriática, ente Trieste y Montenegru y bastióse sobre ellos. El 31 de xineru de 1808, un decretu napoleónicu punxo fin a la República de Ragusa, que foi incorporada al Reinu napoleónicu d'Italia. Pero yá en 1809 Ragusa foi xunida a les Provincies ilirias cola capital Liubliana. El mariscal Auguste Marmont, Duque de Ragusa, convertir nel gobernador de les Provincies ilirias (1809-1813) apoderaes por Francia. Los franceses nun permanecieron enforma tiempu, pero dexaron el so calquier na memoria coleutiva. Humildaos por un exércitu de conquistadores estranxeros, los nobles d'orixe "dálmato-italianu" viéronse forzaos a abandonar el poder y los sos privilexos. Ensin perxuiciu d'ello siguieron calteniendo'l so atapecíu control y respetu de los habitantes de la ciudá mientres tola ocupación austriaca. Pero los nobles nun apreciaron les reformes de los franceses. N'efeutu, los franceses realizaron distintes obres: construyeron una fortificación nel visu del monte qu'entá subsiste y una perllarga carretera, inda n'usu que diba dende la frontera italiana cerca de Trieste hasta la rexón de Ragusa. Amás reorganizaron ventaxosamente'l sistema escolar usando la llingua italiana y concedieron a los xudíos de la ciudá un estatutu d'igualdá colos demás ciudadanos. En 1815, nel Congresu de Viena foi abolíu l'Imperiu napoleónicu. Soberanía austrohúngara Cuando l'Imperiu de los Habsburgu adquirió estes provincies dempués de 1815 nel Congresu de Viena, les nueves autoridaes imperiales instalaron una nueva alministración burocrática, que caltenía fundamentalmente'l sistema oficial de llingua italiana. Introdució una serie de cambeos destinaos a centralizar el poder, anque amodo: la burocracia, los impuestos, la relixón, la educación y les estructures comerciales. Desafortunadamente pa los residentes locales, les estratexes de centralización, que se destinaben a aguiyar la economía, en gran parte nun surtieron los efeutos esperaos. Y una vegada que'l personal político y económico superaron el trauma de les guerres napoleóniques, surdieron dellos nuevos movimientos na rexón. Producióse una combinación de les dos fuercies irregulares na vida política xeneral de Dubrovnik y en Dalmacia, imbuyíes nel sistema alministrativu, y colos nuevos movimientos nacionales reclamando una identidá étnica, cada unu como bloque, pa la fundación d'una nueva comunidá. Sicasí, Dalmacia yera una provincia gobernada por xermanofalantes que representaben la monarquía centralizada de los Habsburgu na rexón de Dalmacia, que yera históricamente billingüe, esto ye, (iliria) croata ya italiana, En 1815, l'ex gobierno ragusano, esto ye, l'asamblea de nobles descendientes de los antiguos dálmates romanizados, axuntar por última vegada na Villa/ljetnikovac en Mokošica. Esa vegada llevar a cabu grandes esfuercios pa restablecer la República, pero tou foi en devanéu: dempués de cayer la República, la mayoría de l'aristocracia emigrara al estranxeru. Otros fueron reconocíos pol Imperiu Austriacu, otorgando títulos austriacos ensin pagar inclusive los impuestos pola concesión d'éstos, pa caltener tranquila a l'antigua nobleza local. El llistáu de los asistentes a la última sesión ye'l siguiente: Orsato Savino, conte di Ragnina; Niccolo Matteo di Gradi; Niccolo Niccolo di Pozza, Clemente, conte di Menze, Marín Domenico, conte di Zlatarich, Wladislao, conte di Sorgu; M. Conte di Cerva, Niccolo conte di Saracca; Pietro Ignazio di Sorgu-Cerva; Paolo Wladislao, conte di Gozze; Nicollo Gio, conte di Sorgu, Matteo Nicollo di Ghetaldi; Savino conte di Giorgi; Pietro Giovanni conte di Sorgu; Marín Nicollo conte di Sorgu, Sebastiano di Gradi; Matteo Niccolo di Pozza; Segismondo di Ghetaldi; Niccolo Luigi conte di Pozza; Wladislao Paolo conte di Gozze, Marín di Bona; Marco Niccolo conte di Pozza; Giovanni conti di Gozze, Francesco conte di Zamagna; Matteo Niccolo conte di Sorgu; Carlo conte di Natali, Orsato conte di Cerva, Matteo Conte di Cerva,, Niccolo conte di Giorgi; Segismondo conte di Sorgu; Biagio M. Di Caboga; Conte Giovani di Menze; Niccolo Matteo di Sorgu; B.D di Ghetaldi; Gio Biagio, conte di Caboga; Marín Matteo di Pozza, conte di Sagorio, Luca Antonio conte di Sorgu; conte di Giorgi Bona; Giovanni conte di Sorgu; Giovanni conte di Natali, Antonio Luca conte di Sorgu, Rafaelle Giovanni conte di Gozze; Natale Paolo conte di Saraca; Natale Conte di Ghetaldi. En 1832, el barón Segismondo Ghetaldi-Gondola (1795-1860) foi escoyíu Podestá de Ragusa, que desempeñó'l cargu por 13 años, y el gobiernu austriacu dio-y el títulu de "Barón" en 1845. N'agostu del 1830, so decretu ministerial de Segismondo Ghetaldi-Gondola, foi-y dexáu al Conceyu Serbiu Ortodoxu l'arreglu del campusantu ortodoxu en Boninovo y la construcción del templu ortodoxu nel sitiu que quedó d'una casa amburada, que foi termináu y consagráu l'añu 1837. Sicasí, los fieles ortodoxos de Ragusa precisaben pa les sos ceremonies relixoses y el serviciu de la santa misa un templu más ampliu y más elegante; y recoyendo toles llicencies necesaries, nel añu 1865 empecipióse la construcción de la Ilesia ortodoxa de la Santa Revelación, dientro de les muralles de la ciudá, nel terrén de la familia noble Gundulić-Gondola. Doce años dempués, en 1877, la ilesia foi terminada y consagrada, y dende entós los fieles ortodoxos de Ragusa celebren nella les sos ceremonies. El Conde Raffaele Pozza, Dr. jur. (1828-90) foi escoyíu per primer vegada Podestà de Ragusa nel añu 1869. Dempués foi reelixíu en 1872, 1875, 1882, 1884) y dos veces escoyíu nel Conseyu/Sabor de Dalmacia de 1870, 1876. La victoria de los nacionalistes en Spalato en 1882 tuvo un fuerte ecu nes esferes de la Curzola y Ragusa. Foi recibíu pol alcalde (Podestá) de Ragusa, Raffaele Pozza, el Club Nacional de Llectura de Ragusa, l'Asociación de Trabayadores de Ragusa y la revista "Slovinac", poles comunidaes de Kuna y Orebić; esta postrera consiguió un gobiernu llocal nacionalista croata, inclusive primero que Spalato. En 1889, el movimientu de los serbios católicos sofitaba al Barón Francesco Ghetaldi-Gondola, candidatu del Partíu Autonomista de Dalmacia, frente al candidatu del Partíu Popular de Vlaho Giulli (Biagio Ghetaldi), en 1890, nes eleiciones al Sabor/Dieta dálmata. Al añu siguiente, mientres la eleición del gobiernu llocal, el Partíu Autonomista col sofitu del Partíu Serbiu ganó la reeleición municipal con Francesco Gondola, que morrió nel poder en 1899, y l'Alianza ganó la eleición de nuevu'l 27 de mayu de 1894. Francesco Gondola Ghetaldi-fundó la Sociedá de Filatelia'l 4 d'avientu de 1890, según la Escuela d'Agricultura en Lapad, siendo un gran productor, esportador d'aceite d'oliva y otros productos agrícoles. Sieglu XX Nel censu de 1910 Ragusa taba poblada por cuasi 10 800 habitantes na so mayoría eslavos, pero había 600 ragusinos d'etnia italiana que se sumaben a cuasi 2000 italianos emigraos del sur d'Italia. So la soberanía de Yugoslavia Ente les dos guerres mundiales (primer 1918, segunda 1941–45), Ragusa oficialmente convirtióse en Dubrovnik dende 1918 y siguió siendo una ciudá eminentemente d'élite y aristocrática, papel que tuvo na nueva Yugoslavia monárquica. Mientres la Segunda Guerra Mundial foi ocupada poles tropes italianes ente 1941 y 1943, anque oficialmente yera parte de la Croacia d'Ante Pavelic. En setiembre de 1943 los alemanes ocupar, xunto coles tropes ustascia, desamarrándose una cruel guerrilla en tola rexón alredor de la ciudá. Mientres la dómina de Tito, Dubrovnik foi oxetu de dos tales inmigraciones de xente proveniente de Herzegovina, pa trabayar na construcción de los nuevos hoteles y quitar l'estigma aristocráticu que tenía por sieglos. Munches propiedaes fueron confiscadas a los antiguos habitantes, situación que nun se regularizaría en munchos casos hasta'l día de güei, convirtiéndose nel centru de veranéu más solicitáu del país, el "escaparate" de Dalmacia. Cuando'l sistema fundir en 1991, Yugoslavia se desmembró y la guerra esplotó darréu dempués. So la soberanía de Croacia En 1991 los eleutores de la rexón de Dubrovnik votaron, cuasi de forma unánime, pola República de Croacia independiente de Yugoslavia. Pa detener esi procesu d'independencia l'exércitu, compuestu na so mayoría por serbios y montenegrinos, declaró la guerra a los croates. Llanzó un ataque d'estrema roxura (terrestre, marítimu y aereu coles mesmes) sobre Dubrovnik, el 6 d'avientu de 1991. La ciudá, desarmada, foi asediada mientres seis meses. La mayoría de los combatientes de la ciudá yeren soldaos herzegovinos, que nun tuvieron respetu colos grandes monumentos, asitiando morteros al llau d'estos. La xente de Dubrovnik fuxó o nun lluchó. Munches persones sintieron rabia contra Belgráu, porque Dubrovnik siempres tuvo más amestáu a ella qu'a Zagreb. Según plantegar la periodista Mirjana Tomic, n'ochobre de 1991, tando en Dubrovnik, la mayoría de los turistes que visitaben la ciudá y los estudiantes proveníen de Belgráu y non de Zagreb, asina que la xente de Dubrovnik preguntábase: ¿ónde tán los belgradenses?, ¿por qué nun protesten?. Y de xacíu qu'hubo manifestaciones en Belgráu, pero la xente de Dubrovnik nun s'enteró (nun había llinies telefóniques y los medios de comunicación taben controlaos, inclusive'l día de los bombardeos pasar por televisión un documental cola historia de la ciudá). Nun tán clares hasta güei les verdaderes motivaciones del asediu a la ciudá, porque si les tropes yugoslaves, bien cimeres en númberu y fuercies, quixeren destruyila, cola fuercia cola que cuntaben quedaría amenorgada a cenices. Per otra parte, ente muncha xente culto alicóse la idea de l'antigua restauración de la vieya República de Ragusa, independiente de Croacia y de Serbia, colo que munchos residentes de l'antigua ciudá taben d'alcuerdu, como'l exfiscal y prosecutor de la ciudá Aleksandar Apolonio que, xunto a otres personalidaes locales, declararon en 1991 la restauración de la mesma, lo que traxo de resultes que fuera sentenciáu a 12 años de cárcel. Ante esto, safar de lo resuelto poles autoridaes croates de la ciudá y estableció un gobiernu provisional que se treslladó a la llocalidá de Cavtat/Ragusavecchia 18 km al sur. La idea yera instaurar una ciudá llibre al estilu de Mónacu o Hong-Kong. Apolonio viose envolubráu nuna encruciada, pol débil sofitu del exércitu yugoslavu a la so propuesta, de reinstaurar la república, y ésta esleióse col tiempu. N'abril de 2012 constituyóse l'Asociación pola rexón de Dubrovnik (Udruga Dubrovnik Regija) con cientos d'integrantes, presidida por Igor Zuvela, qu'abogó pola creación de la Rexón de Dubrovnik, previa a la entrada de Croacia na XE, esto por cuenta del heriedu republicanu de Dubrovnik diversa de Dalmacia, cultura, llingua y aislamientu col restu del país. Llingua La llingua oficial de l'antigua República yera'l llatín, pero la llingua vulgar de los ragúseos na Edá Media yera'l dalmáticu, llingua estinguida, derivada del llatín faláu polos ilirios. Amás falábase nos barrios marxinales de Ragusa dende'l sieglu X el dialeutu croato dichu entós, equivocadamente, ilirio (fuertemente trescaláu pol dialeutu Štokavski (Estocavo) con matices del faláu na mariña dálmata Čakavski (Chakaviano). Pero ensin perxuiciu, l'aristocracia falaba tamién l'italianu (modernamente llamáu) y el venecianu (dialeutu italianu). Yera avezáu l'usu del italianu hasta la entrada de Dalmacia al Reinu de Yugoslavia en 1918, yá que estos yeren billingües. Depués empezó la eslavización de les escueles (amás hai que recordar que mientres les guerres d'independencia italianes mientres el sieglu XIX, la política austriaca tuvo dirixida a esaniciar y compensar el componente italianu y serbiu). Más tarde con Josip Broz Tito hubo l'éxodu masivu de la población llatina de Dalmacia pola denomada Masacre de les foibe. Anguaño -ensin perxuiciu d'aquello- esisten en Dalmacia munchos descendientes llatinos eslavizados, pero con alcordanza patente de los sos raigaños. Entiéndese que l'éxodu llatín de la mariña de la Dalmacia ye la primera gran llimpieza étnica de la historia. Agora Dubrovnik ta cuasi dafechu croatizada, amás esiste un porcentaxe eleváu de musulmanes y de persones llegaes de Herzegovina mientres el sieglu XX, pa la construcción de los grandes hoteles. Esta ye una tabla de comparanza de pallabres que s'utilicen nel dialeutu de l'antigua Ragusa. Delles tienen un orixe llatín en llugar d'eslavu: Quíxose amosar esta tabla llingüística, de los variaos dialeutos eslavos, falaos dende dómines posteriores a Atila, pa determinar la diferencia de filiación llingüística no que güei denominaos Croacia cola zona Dalmatina de Ragusa y la mariña adriática. Los croates montañeses podíen n'antaño, antes de la estandarización del idioma, entendese con más facilidá con un bohemiu de la órbita húngara que con un dalmatino raguseo; sicasí los dalmatinos podíen entendese con facilidá inclusive colos moscovitas de Rusia. Ende tenemos la historia del mariscal de Campo Francesco Gondola (1633-1700) (Gundulic), que nel so viaxe a Moscú y el so alcuentru col zar Alejo I de Rusia en 1655, siendo capitán de dragones del Emperador Leopoldu I (del Sacru Imperiu Romanu), según cunten les sos memories, entendióse direutamente nel so dialeutu eslavu, lo que traxo al zar una gran allegría por dichu intercambio diplomáticu, ensin necesidá d'utilizar traductores, llamándolo "od slovinskoga iesika", descendiente eslavu. Topografía Magar la ciudá antigua, arrodiada de muralles, ye bastante amenorgada, Dubrovnik, nel so conxuntu, estender hasta abondo lloñe, ocupando les fasteres de los montes, hasta la mesma vera del mar. Enchir poles penínsules que la arrodien, escontra'l norte hasta Lapad y los suburbios de Gruz, el barriu del puertu nuevu (3 km al norte del cascu antiguu). Al sur, el monte cai tan sópito sobre l'Adriáticu que ye imposible que la ciudá estender nesa direición. Los grandes hoteles tán na península de Lapad, Babin Kuk y alredor del puertu de Gruz. Quema forestal d'agostu de 2007 A principios del mes d'agostu de 2007 declarar en Bosnia-Herzegovina una quema que rápido se movió escontra'l territoriu croata y que tomó dende la redoma de Cavtat, 30 km al sur, hasta arrodiar la ciudá de Dubrovnik, yá que avanzó escontra'l norte por tol valle de Župa. Les altes temperatures (que superaben los 40 °C), un fuerte vientu en sentíu sur y la seca facilitaron l'espardimientu de la quema, hasta'l puntu de que poco primero de la so estinción el 6 d'agostu tarreciérase pola integridá de la ciudá cercada y la de los sos habitantes. Foi la valentía de los mesmos, otra vegada comprobada, xunto colos bomberos, quien llograron, depués de 24 hores, apagar la quema. L'estáu d'alarma, el fumu y el soníu de les alarmes pela nueche fixeron recordar a munchos habitantes de Dubrovnik l'asediu y el bombardéu montenegrín sobre la ciudá de 1991. Clima Dubrovnik tien un clima de transición ente'l clima mediterraneu (Csa) y el clima subtropical húmedu (Cfa) según la clasificación climática de Köppen, porque namái un mes de branu tien menos de 40 mm d'agua. Ciudaes hermaniaes Les siguientes ciudaes tán acoyíes al programa d'hermanancia de ciudaes con Dubrovnik: Rávena, Italia (dende 1967) Vukovar, Croacia (dende 1993) Graz, Austria (dende 1994) Helsingborg, Suecia (dende 1996) Cerro de Pasco, Perú (dende 1993) Ragusa, Italia (dende 2000) Bad Homburg, Alemaña (dende 2002) Punta del Este, Uruguái (dende 2002) Sarayevu, Bosnia y Herzegovina (dende 2007) Monterrey, California, Estaos Xuníos (dende 2007) Panorames de la ciudá vieya Ver tamién Muralles de Dubrovnik Catedral de Dubrovnik Lovrijenac Aeropuertu de Dubrovnik Idioma dalmáticu de Ragusa República de Ragusa Referencies Enllaces esternos Wikimedia Commons acueye conteníu multimedia sobre Dubrovnik. Sitiu web oficial (en croata) Dubrovnik n'OpenStreetMap.