Πούλα (Κροατία)

Η Πούλα (κροατικά: Pula‎‎, σλοβενικά: Pulj‎‎, ιταλικά: Pola‎‎) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ίστριας, χερσονήσου και διοικητικής υποδιαίρεσης της Κροατίας. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της χερσονήσου, με πληθυσμό 62.080 κατοίκων (2006). Είναι μια παραλιακή πόλη, χτισμένη στις ακτές ενός κόλπου, προστατευμένου από την ανοικτή θάλασσα και έχει σημαντικό λιμάνι. Φημίζεται για το ήπιο κλίμα, τη θάλασσα και τη φύση. Η πόλη έχει παράδοση στην οινοποιία, αλιεία και στον τουρισμό, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι πρώτοι Ίστριοι ήταν φυλή Ιλλυριών με Ενετικές καταβολές, ενώ η Πούλα είναι διοικητικό κέντρο της Ίστριας από τη ρωμαϊκή εποχή. Πληθυσμιακή Εξέλιξη Η Πούλα είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας της Ίστρια, με μητροπολιτική περιοχή 90.000 κατοίκων. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 1.093 κάτοικοι/τ.χλμ., τοποθετώντας την στην 5η θέση στην Κροατία. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Κροάτες που αντιπροσωπεύουν το 71% του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι: Σέρβοι (5,83%), Ιταλοί (4,82%), Βόσνιοι (1,67%) και Σλοβένοι (1,25%). Γεωγραφία Η πόλη βρίσκεται γύρω από επτά λόφους (Μόντε Ζάρο, Μόντε Σερπέντε, Μόντε Γκίρο, Μόντε Μάγκνο, Μόντε Παραντίσο, Μόντε Ρίτζι και Μόντε Βιντάλ), στο εσωτερικό μέρος του ανοικτού κόλπου, όπου σχηματίζεται φυσικό και καλά προστατευμένο λιμάνι (βάθους 38μ.) με δύο εισόδους: από τη θάλασσα και από το κανάλι Φαζάνα. Το κλίμα της περιοχής είναι ήπιο με τις ώρες της ηλιοφάνειας να φτάνουν τις 2.316 τον χρόνο ή 6,3 την ημέρα και με μέσο όρο θερμοκρασίας του αέρα 13,2ο C (από 6,1oC τον Φεβρουάριο στους 26,4οC τον Ιούλιο και τον Αύγουστο). Αξιοθέατα Η πόλη φημίζεται για τα ρωμαϊκά της μνημεία, από τα οποία το πιο γνωστό είναι το Αμφιθέατρο της Πούλα, το έκτο μεγαλύτερο στον κόσμο και που αποκαλείται Αρένα από τους κατοίκους. Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αμφιθέατρα της αρχαιότητας που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα του στη διάρκεια του καλοκαιρινού κινηματογραφικού φεστιβάλ. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, με ενέργειες της διοίκηση της φασιστικής Ιταλίας έγιναν προσπάθειες διάλυσης του μνημείου και μεταφοράς του στην Ιταλία. Κάτι που τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω του μεγάλου κόστους. Άλλα καλά διατηρημένα ρωμαϊκά μνημεία είναι η Αψίδα του Σέργκιι καθώς και ο ναός της Ρώμης και του Αυγούστου που χτίστηκαν τον 1ο αιώνα μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο. Οι Δίδυμες Πύλες (Porta Gemina) είναι μία από τις εναπομείνασες πύλες μετά την κατεδάφιση των τειχών της πόλης στις αρχές του 19ου αιώνα. Χρονολογείται από τα μέσα του 2ου αιώνα. Αποτελείται από δύο αψίδες, κολώνες, επιστήλιο και διακοσμημένη ζωφόρο. Άλλα αξιοθέατα είναι η Πύλη του Ηρακλή που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα. Η Αγορά που κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα π.Χ. κοντά στη θάλασσα. Τη ρωμαϊκή εποχή περιβαλλόταν από τους ναούς του Δία, της Γιούνο και της Αθηνάς. Δύο Ρωμαϊκά θέατρα: το μικρότερο (διαμ. 50μ., 2ος αι.) που βρίσκεται κοντά στο κέντρο και ένα μεγαλύτερο (διαμ. 100μ., 1ος αι.) στο νοτιότερο άκρο της πόλης. Το βυζαντινό Παρεκκλήσι της Σάντα Μέρι Φορμόσα που χτίστηκε τον 6ο αιώνα. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ίστρια που βρίσκεται σε πάρκο λίγο πιο μακριά από το Αμφιθέατρο και κοντά στις Δίδυμες Πύλες. Η συλλογή του ξεκίνησε από τον στρατηγό Μάρμοντ τον Αύγουστο του 1802, με ευρήματα από τον Ναό της Ρώμης και Αυγούστου. Το μουσείο άνοιξε στο κοινό με τη σημερινή του μορφή το 1949 και περιλαμβάνει θησαυρούς της πόλης αλλά και των περιχώρων από την προϊστορία μέχρι τον Μεσαίωνα. Το Κάστρο σε σχήμα αστεριού με τέσσερις επάλξεις. Βρίσκεται στην κορυφή του κεντρικού λόφου της παλιάς πόλης. Χτίστηκε πάνω στα ερείπια του ρωμαϊκού καπιτωλίου από τους Βενετούς, τον 14 αιώνα, σε σχέδιο του Γάλλου στρατιωτικού αρχιτέκτονα, Αντουάν ντε Βιλ. Από το 1961 φιλοξενεί το Ιστορικό μουσείο της Ίστρια. Γλώσσες Η πλειοψηφία των κατοίκων μιλά την κροατική, καθώς και διαλέκτους της. Επιπλέον ένα μέρος χρησιμοποιεί την ιταλική, αλλά και την αγγλική και γερμανική λόγω του τουριστικών δραστηριοτήτων. Η σήμανση των δρόμων είναι διπλή, κροατική και ιταλική. Αδελφοποιημένες Πόλεις Γκραζ (από το 1972) Τριρ (από το 1971) Ίμολα (από το 1972) Βερόνα (από το 1982) Κράνι Τσάμπαρ (από το 1974) Βαράζντιν (από το 1979) Χέκιναν (από το 2007) Φωτογραφικό Υλικό Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης Ιστοσελίδα του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ