Cartaxena de Indias

Cartaxena, coñecida desde a época colonial como Cartaxena de Indias (en castelán: Cartagena de Indias), é unha cidade da costa caribeña de Colombia, capital do departamento de Bolívar. Fundada por Pedro de Herrera en 1533, é o principal destino turístico do país. Conta cun casco vello amurallado, da época colonial, que foi declarado pola UNESCO Patrimonio da Humanidade. O papel pasado de Cartagena como elo na ruta cara ás Indias Occidentais confírelle un importante valor histórico para a exploración mundial e a preservación do patrimonio das grandes rutas marítimas comerciais. Como antiga colonia española, foi un porto clave para a exportación de prata boliviana a España e para a importación de africanos escravizados baixo o sistema de asentos. Era defendible contra os ataques piratas no Caribe. A localización estratéxica da cidade entre os ríos Magdalena e Sinú tamén lle proporcionaba un acceso doado ao interior da Nova Granada e convertéuna nun porto principal para o comercio entre España e o seu imperio de ultramar, o que acadou a súa importancia a principios da década de 1540. A Cartaxena moderna é a capital do Departamento de Bolívar e tiña unha poboación de 1.065.881 hab. ​, urbana 941.289 hab. o que a converte na segunda cidade máis grande da rexión do Caribe, despois de Barranquilla, e na quinta cidade máis grande de Colombia. A área metropolitana de Cartaxena é a sexta área urbana máis grande do país, despois da área metropolitana de Bucaramanga. As actividades económicas inclúen as industrias marítima e petroquímica, así como o turismo. A cidade actual, que leva o nome de Cartaxena en España e, por extensión, a cidade histórica de CartaxenaModelo:Em dash, fundouse o 1 de xuño de 1533, o que a converte nunha das cidades coloniais máis antigas de América do Sur, pero o asentamento de varios pobos indíxenas na rexión arredor da baía de Cartaxena data do ano 4000 a.C. Durante o período colonial español, Cartaxena tivo un papel fundamental na administración e expansión do Imperio Español. Foi un centro de actividade política, eclesiástica e económica. En 1984, a cidade amurallada e a fortaleza coloniais de Cartaxena foron designadas Patrimonio da Humanidade. Tamén foi o escenario da Batalla de Cartaxena de Indias en 1741 durante a Guerra da orella de Jenkins entre o España e o Gran Bretaña. Historia Precolombiano era: 4000 a.C. – 1500 d.C. A Cultura de Puerto Hormiga, fundada no municipio de Arjona do departamento de Bolívar na rexión da costa caribeña, particularmente na área desde o delta do río Sinú ata a baía de Cartaxena, parece ser a primeira comunidade humana documentada no que hoxe é Colombia. Os arqueólogos estiman que arredor do ano 4000 a.C., a cultura formativa estaba situada preto do límite entre os actuais departamentos de Bolívar e Sucre. Nesta zona, os arqueólogos atoparon os obxectos cerámicos máis antigos das Américas, que datan de arredor do ano 4000 a.C. Pénsase que a razón principal da proliferación de sociedades primitivas nesta zona foi o clima relativamente suave e a abundancia de fauna salvaxe, o que permitía aos habitantes cazadores unha vida cómoda. As investigacións arqueolóxicas sitúan o declive da cultura de Puerto Hormiga e os seus asentamentos relacionados no ano 3000 a.C. Formulouse a hipótese do auxe dunha cultura moito máis desenvolvida, a dos Monsú, que viviu ao final da Canle do Dique preto dos actuais barrios de Cartaxena, Pasacaballos e Ciénaga Honda, na parte máis setentrional da illa de Barú. A cultura Monsú parece herdar o uso da arte da cerámica por parte da cultura de Puerto Hormiga e tamén desenvolver unha economía mixta de agricultura e manufactura básica. A dieta do pobo Monsú baseábase principalmente en mariscos e peixes de auga doce e salgada. O desenvolvemento da sociedade sinú no que hoxe son os departamentos de Córdoba e Sucre eclipsou estes primeiros desenvolvementos arredor da área da baía de Cartaxena. Ata a colonización española, moitas culturas derivadas das familias lingüísticas karib, malibu e arawako vivían ao longo da costa caribeña colombiana. A finais da era precolombiana, a Sierra Nevada de Santa Marta foi o fogar do pobo tayrona, cuxa lingua estaba estreitamente relacionada coa familia lingüística chibcha. Arredor do ano 1500 d.C., a zona estaba habitada por diferentes tribos da familia das linguas caribes, máis precisamente da subfamilia mocana. As aldeas mocanas do pobo caribe arredor da baía de Cartaxena incluían: nunha illa areosa fronte ao océano no que hoxe é o centro da cidade: Kalamarí (Calamaris) na illa de Tierrabomba: Carex na Illa Barú, despois unha península: Bahaire na actual Mamonal, a costa leste da baía exterior: Cospique na zona suburbana de Turbaco: tribo Yurbaco Heredia atopou estes asentamentos "...en gran parte rodeados de cabezas de homes mortos colocadas en estacas." Algunhas tribos subsidiarias dos Kalamari vivían no actual barrio de Pie de la Popa, e outras subsidiarias de Cospique vivían nas zonas de Membrillal e Pasacaballos. Entre elas, segundo os documentos máis antigos dispoñibles, o Calamari tiña preeminencia. Estas tribos, aínda que física e administrativamente separadas, compartían unha arquitectura común, como estruturas de cabanas que consistían en habitacións circulares con tellados altos, que estaban rodeadas por empalizadas defensivas de madeira. Primeiros avistamentos por europeos: 1500–1533 Rodrigo de Bastidas viaxou á Costa das Perlas e ao Golfo de Urabá en 1500–01. O 14 de febreiro de 1504, Fernando V contratou a viaxe de Juan de la Cosa a Urabá. Non obstante, Juan de la Cosa morreu en 1510 xunto con 300 dos homes de Alonso de Ojeda, despois dun enfrontamento armado cos pobos indíxenas, e antes de que Juan de la Cosa puidese tomar posesión da zona do Golfo de Urabá. Contratos semellantes asináronse en 1508 con Diego de Nicuesa para o asentamento de Veragua e con Alonso de Ojeda para o asentamento de Urabá, "onde xa se obtivera ouro en viaxes anteriores", segundo Floyd. Tras o intento errado de fundar Antigua del Darién en 1506 por Alonso de Ojeda e a posterior fundación infructuosa de San Sebastián de Urabá en 1510 por Diego de Nicuesa, a costa caribeña meridional volveuse pouco atractiva para os colonizadores. Preferían as máis coñecidas A Española e Cuba. Aínda que o punto de control real para o comercio, a Casa de Contratación, deu permiso a Rodrigo de Bastidas (1460–1527) para levar a cabo de novo unha expedición como adelantado a esta zona, Bastidas explorou a costa e avistou o delta do río Magdalena na súa primeira viaxe desde Guajira ao sur en 1527, unha viaxe que rematou no Golfo de Urabá, a localización dos primeiros asentamentos fracasados. De Nicuesa e De Ojeda sinalaron a existencia dunha gran baía no camiño de Santo Domingo a Urabá e ao istmo de Panamá, e iso animou a Bastidas a investigar. Época colonial: 1533–1717 Baixo contrato coa raíña Xoana I de Castela, Pedro de Heredia entrou na baía de Cartaxena con tres barcos, unha chalupa, 150 homes e 22 cabalos, o 14 de xaneiro de 1533. Pronto atopou a aldea de Calamari abandonada. Seguindo cara a Turbaco, onde Juan de la Cosa fora ferido de morte 13 anos antes, Heredia librou unha batalla que durou todo o día antes de proclamarse vitorioso. Usando a India Catalina como guía, Heredia embarcouse nunha expedición de exploración de tres meses. Regresou a Calamari en abril de 1533 con pezas de ouro, incluído un porco espiño de ouro macizo. En expedicións posteriores, Heredia saqueou as tumbas e os templos de ouro Sinú. O seu goberno como gobernador de Cartaxena durou 22 anos, antes de morrer ao seu regreso a España en 1544. Cartaxena fundouna o 1 de xuño de 1533 o comandante español, Pedro de Heredia, na antiga localización da aldea indíxena caribeña Calamarí. A vila recibiu o nome da cidade portuaria de Cartaxena, na Rexión de Murcia no sueste de España, onde residiran a maioría dos mariñeiros de Heredia. O rei Filipe II deulle a Cartaxena o título de "cidade" (ciudad) en 1574, engadindo "moi nobre e leal" en 1575. A crecente importancia da cidade como porto para a exportación de prata boliviana desde Potosí a España, converteuna nun obxectivo obvio para piratas e corsarios, alentados por Francia, Inglaterra e Holanda. En 1544, a cidade foi saqueada por 5 barcos e 1.000 homes baixo o mando do pirata francés Jean-François Roberval, quen aproveitou que a cidade aínda estaba sen murallas. Heredia viuse obrigada a retirarse a Turbaco ata que se pagou un rescate. Unha torre defensiva, San Felipe del Boquerón, construíuse en 1566 polo gobernador Anton Dávalos. Supoñíase que protexía o fondeadoiro e a 'Bahía de las Animas', unha vía fluvial cara á Praza de la Mar (actual Plaza de la Aduana), pero a batería do forte tiña un alcance limitado. Entón, o pirata francés Martín Cote atacou en 1569 con 1.000 homes, saqueando a cidade. Uns meses despois do desastre da invasión de Cote, un incendio destruíu a cidade e obrigou á creación dun escuadrón de bombeiros, o primeiro de América. En 1568, Sir John Hawkins intentou persuadir o gobernador Martín de las Alas para que abrise unha feira comercial na cidade, o que permitiría aos seus homes vender mercadorías estranxeiras. Isto supoñía unha violación da lei española, que prohibía o comercio con estranxeiros. Moitos no asentamento sospeitaban que isto permitiría a Hawkins saquear o porto posteriormente; e, como tal, o gobernador negouse. Hawkins bombardeou a cidade durante 8 días, pero non conseguiu ningún impacto significativo e retirouse. Entón Francis Drake atacou en abril de 1586 con 23 barcos e 3.000 homes. Drake incendiou 200 casas e a catedral, e só se retirou despois de que se pagase un rescate un mes despois. España encargou entón a Bautista Antonelli en 1586 o deseño dun plan mestre para a defensa dos seus portos caribeños. Isto incluíu unha segunda visita a Cartaxena en 1594, cando elaborou planos para unha cidade amurallada. En 1610, estableceuse en Cartaxena o Santo Oficio da Inquisición e o Palacio da Inquisición completouse en 1770. As sentenzas pronunciáronse na praza principal da cidade, hoxe a Plaza de Bolívar, durante as cerimonias dos "Autos de Fe". Os delitos baixo a súa xurisdición incluían os de herexía, blasfemia, bigamia e bruxería. Un total de 767 persoas foron castigadas, con penas que variaban desde multas ata o uso dun Sanbenito, cadea perpetua ou mesmo a morte de cinco persoas. A Inquisición abolíuse coa independencia en 1811. Os primeiros escravos trouxos Pedro de Heredia para traballar como "machateros", limpando a maleza. No século XVII, Cartaxena convertérase nun importante mercado de escravos no Novo Mundo, centrado arredor da Plaza de los Coches. Os comerciantes de escravos europeos comezaron a traer pobos escravizados de África durante este período. España foi a única potencia europea que non estableceu fábricas en África para comprar escravos e, polo tanto, o Imperio español baseouse no sistema asiento, que concedeu aos comerciantes doutras nacións europeas a licenza para comerciar con escravos cos seus territorios de ultramar. O gobernador Francisco de Murga fixo da Baía Interior unha "lagoa inexpugnable", segundo Segovia, que incluía os fortes El Boquerón, Castillo Grande, Manzanillo e Manga. Ademais das murallas construídas para defender o distrito histórico de Calamari, Francisco de Murga pechou Getsemani con murallas protectoras a partir de 1631. Isto incluía a batería da Media Luna de San Antonio, situada entre os baluartes de Santa Taresa e Santa Bárbara, que protexía a única porta e calzada cara ao continente. A práctica do Situado exemplifícase na magnitude da subvención da cidade entre 1751 e 1810, cando a cidade recibiu a suma de 20.912.677 reais españois.[cómpre nº de páxina] A Incursión a Cartaxena, en abril de 1697 durante a Guerra dos Nove Anos, por Sir Bernard Desjean, Barón de Pointis e Jean Baptiste Ducasse foi un duro golpe para Cartaxena. As forzas do barón incluían 22 grandes barcos, 500 canóns e 4.000 tropas, mentres que as forzas de Ducasse consistían en 7 barcos e 1.200 bucaneiros. Rapidamente superaron a forza de 30 homes de Sancho Jimeno de Orozco na fortificación de San Luis de Bocachica. Entón, San Felipe de Barajas tamén caeu e a cidade foi bombardeada. Cando se rompeu a Porta da Media Lúa e se ocupou a illa de Getsemaní, o gobernador Diego de los Ríos capitulou. O barón marchou despois dun mes de saqueos (aproximadamente 2 millóns de libras) e Ducasse seguiuno unha semana despois. Cando o rei Filipe II de España contratou o enxeñeiro italiano Juan Bautista Antonelli para deseñar un plan director de fortificacións para Cartaxena, a construción continuaría durante os seguintes douscentos anos. O 17 de marzo de 1640, tres barcos portugueses ao mando de Rodrigo Lobo da Silva encallaron no canal de Bocagrande. Isto acelerou a formación dunha barra de area, que axiña conectou a península de Bocagrande coa illa de Tierrabomba. A defensa da baía trasladouse entón a dous fortes a ambos os dous lados de Bocachica, San José e San Luís de Bocachica. San Luís substituíuse por San Fernando despois do ataque inglés de 1741. A seguinte pasaxe estreita formouse pola illa de Manzanillo, onde construíuse San Juan del Manzanillo e, fronte a ela, "Santa Cruz o Castillo Grande" en Punta Judio, ambos conectados por unha cadea flotante. Finalmente, estaba San Felipe del Boquerón, máis tarde San Sebastián del Pastelillo. A cidade en si estaba rodeada por un anel de bastións conectados por muros cortina. A illa de Getsemaní tamén estaba fortificada. Protexendo a cidade pola parte de terra, no alto do outeiro de San Lázaro, estaba o Castelo de San Felipe de Barajas chamado así na honra do pai do rei Filipe IV e gobernador Pedro Zapata de Mendoza, marqués de Barajas, o conde de Barajas. Rematado en 1654, o forte ampliouse no século XVIII e incluíu corredores e galerías subterráneas. Época virreinal: 1717–1811 O século XVIII comezou mal para a cidade economicamente, xa que a Casa de Borbón interrompeu os convois da Carrera de Indias. Non obstante, co establecemento do Vicereinato de Nova Granada e os constantes conflitos anglo-españois, Cartaxena asumiu a fortaleza como a "porta de entrada ás Indias do Perú". En 1777, a cidade contaba con 13.700 habitantes cunha guarnición de 1300. A poboación chegou aos 17.600 habitantes en 1809. En 1731, Juan de Herrera y Sotomayor fundou a Academia Militar de Matemáticas e Práctica de Fortificacións en Cartaxena. Tamén é coñecido por proxectar a Puerta del Reloj a partir de 1704. Ataque de 1741 A partir de mediados de abril de 1741, a cidade sufriu un asedio por parte dunha gran armada británica baixo o mando do almirante Edward Vernon. O enfrontamento, coñecido como Batalla de Cartaxena de Indias, formou parte da Guerra da orella de Jenkins. A frota británica contaba con dous mil canóns despregados en case cento oitenta barcos, incluíndo barcos de tres pisos (oito), barcos de liña (vinte e oito), fragatas (doce), buques bombardeiros (dous) e barcos de transporte (cento trinta), e arredor de trinta mil combatentes, incluíndo mariñeiros (quince mil), soldados (nove mil regulares e catro mil da milicia estadounidense) e escravos negros armados con machetes de Xamaica (catro mil). As defensas de Cartaxena incluían tres mil homes, incluíndo tropas regulares (uns mil setecentos oitenta), milicianos (cincocentos), seiscentos arqueiros indios traídos do interior, ademais dos considerables mariñeiros e tropas de desembarco dos seis buques de guerra dispoñibles para a cidade (cento cincuenta homes): Galicia, que era o buque insignia, San Felipe, San Carlos, África, Dragón e Conquistador. Non obstante contaba coas sólidas defensas da cidade, a súa preparación minuciosa, e a súa experiencia dos 22 combates levados ata entón. Os británicos puideron tomar o Castelo de San Luís en Bocachica e desembarcar mariños na illa de Tierrabomba e Manzanillo. Os norteamericanos tomaron entón o outeiro de La Popa. Tras un ataque errado a San Felipe Barajas o 20 de abril de 1741, que deixou 800 británicos mortos e outros 1.000 feitos prisioneiros. Con gran parte das súas tropas enfermas, numerosas baixas sufridas en combate e a chegada da estación das chuvias, os británicos optaron por destruír as defensas ao seu alcance e abandonar o asedio. Unha nota ao pé interesante na batalla foi a inclusión do medio irmán de George Washington, Lawrence Washington, entre as tropas coloniais norteamericanas. Lawrence máis tarde chamou á súa propiedade Mount Vernon na honra do seu comandante. As perdas británicas foron graves: uns 4.500 mortos, seis barcos perdidos e entre 17 e 20 gravemente danados. Isto obrigou ao goberno británico a concentrar as súas forzas na defensa da patria, o Atlántico Norte e o Mediterráneo, e a abandonar novas campañas nas colonias españolas en América. A derrota en Cartaxena frustrou os plans británicos para a campaña e permitiu que o dominio español na rexión continuase durante varias décadas. máis. Os ingleses, contando coa vitoria, apresuráranse a cuñar moedas e medallas para celebrala. Estas medallas levaban no seu anverso: "Os heroes británicos tomaron Cartaxena o 1 de abril de 1741" e "Orgullo español humillado por Vernon". A colosal batalla durou 67 días. A derrota das forzas británicas, coa armada máis grande da historia ata o desembarco de Normandía foi máis humillante. De Lezo morrereu apenas algúns meses despois desta defensa, que sería a súa máis grande vitoria. O con­trol da pra­za co­lom­bia­na, con­si­de­ra­da estratexicamente co­mo a "chave de In­días" foi a cla­ve pa­ra man­ter o dominio español na América. Idade de Prata (1750–1808) En 1762, Antonio de Arebalo publica o seu Plan de Defensa, o Informe sobre o estado de defensa das avenidas de Cartaxena de Indias. Este enxeñeiro continuou o traballo para facer de Cartaxena inexpugnable, incluíndo a construción, entre 1771 e 1778, dun quebraondas submarino de 3.700 metros de longo a través de Bocagrande chamado a Escollera. Arébalo xa completara anteriormente "San Fernando" e a batería forte de "San José" en 1759, e despois engadira "El Ángel San Rafael" no outeiro de El Horno como protección adicional ao longo de Bocachica. Entre os censos do século XVIII estaba o censo especial de 1778, imposto polo gobernador da época, D. Juan de Torrezar Díaz Pimienta –máis tarde Vicerrei de Nova Granada– por orde do Marqués de la Ensenada, Ministro de Facenda – para que lle proporcionasen números para o seu proxecto fiscal Catastro, que impoñía un imposto universal sobre a propiedade que cría que contribuiría á economía e, ao mesmo tempo, aumentaría drasticamente os ingresos reais. O censo de 1778, ademais de ter importancia para a historia económica, requiría que cada casa fose descrita en detalle e que os seus ocupantes fosen enumerados, o que converteu o censo nunha ferramenta importante. O censo revelou o que Ensenada esperaba. Non obstante, os seus inimigos na corte convenceron ao rei Carlos III de opoñerse ao plan fiscal. 1811 ao século XXI Durante máis de 275 anos, Cartaxena estivo baixo o dominio español. Co encarceramento de Carlos IV e Fernando VII por parte de Napoleón, e o comezo da Guerra da Independencia española, axiña se produciron as Guerras de independencia hispanoamericanas. En Cartaxena, o 4 de xuño de 1810, o Comisionado Real Antonio Villavicencio e o Concello de Cartaxena desterraron o gobernador español Francisco de Montes por sospeita de simpatía polo emperador francés e as forzas de ocupación francesas que derrocaran ao rei. Formouse unha Xunta Suprema, xunto con dous partidos políticos, un liderado por José María García de Toledo en representación dos aristócratas, e un segundo liderado por Gabriel e Germán Piñeres en representación da xente común de Getsemaní. Finalmente, o 11 de novembro, asinouse unha Declaración de Independencia que proclamaba "un estado libre, soberano e independente de toda dominación e servidume a calquera poder na Terra". O apoio a unha declaración de independencia por parte do líder da clase traballadora e artesán Pedro Romero foi clave para impulsar a Xunta a adoptala. A reacción de España foi enviar unha "expedición pacificadora" baixo o mando de Pablo Morillo, O Pacificador, e Pascual de Enrile, que incluía 59 barcos e 10.612 homes. A cidade foi asediada o 22 de agosto de 1815. A cidade estaba defendida por 3000 homes, 360 canóns e 8 barcos, ademais de pequenas embarcacións auxiliares, baixo o mando de Manuel del Castillo y Rada e Juan N. Enslava. Non obstante, nese momento, a cidade estaba baixo o goberno do partido de García de Toledo, despois de exiliar a Germán e Gabriel Piñeres, e a Simón Bolívar. O 5 de decembro, unhas 300 persoas morrían de fame ou enfermidades ao día, o que obrigaba a 2000 a fuxir en barcos proporcionados polo mercenario francés Louis Aury. Nese momento, morreran 6000. Morillo, en represalia despois de entrar na cidade, disparou a nove dos líderes rebeldes o 24 de febreiro de 1816, no que hoxe se coñece como o Camellon de los Martires. Entre eles estaban José María García de Toledo e Manuel del Castillo y Rada. Finalmente, un exército patriota liderado polo xeneral Mariano Montilla, apoiado polo almirante José Prudencio Padilla, asediou a cidade desde agosto de 1820 ata outubro de 1821. Un compromiso clave foi a destrución de case todos os barcos realistas ancorados na illa Getsemaní o 24 de xuño de 1821. Despois de que o gobernador Gabriel de Torres se rendese, Simón Bolívar o Libertador outorgoulle a Cartaxena o título de "Cidade Heroica". O Libertador pasou 18 días na cidade, do 20 ao 28 de xullo de 1827, aloxándose no Palacio de Goberno na Praza da Proclamación e como convidado a un banquete ofrecido por José Padilla na súa residencia da rúa Larga. Desafortunadamente, o custo da guerra, en particular do asedio de Morillo, afectou durante moito tempo á cidade. Coa perda dos fondos que recibira como principal posto militar colonial e a perda de poboación, a cidade deteriorouse. Sufriu un longo declive despois da independencia e foi en gran medida desatendida polo goberno central de Bogotá. De feito, a súa poboación non alcanzou as cifras anteriores a 1811 ata comezos do século XX. Estes descensos tamén debéronse a enfermidades, incluída unha devastadora epidemia de cólera en 1849. O Canal do Dique que o conectaba co río Magdalena tamén se encheu de limo, o que provocou unha drástica redución na cantidade de comercio internacional. O auxe do porto de Barranquilla só agravou o declive do comercio. Durante a presidencia de Rafael Núñez, natural de Cartaxena, o goberno central finalmente investiu nun ferrocarril e noutras melloras e modernizacións de infraestruturas que axudaron á cidade a recuperarse. Cartaxena é a capital do departamento de Bolívar. Xeografía Localización Cartaxena está situada ao norte de Colombia, a 10°25′ N 75°32′ O. Linda co mar Caribe ao oeste. Ao sur atópase a baía de Cartaxena, que ten dúas entradas: Bocachica (Boca pequena) ao sur e Bocagrande (Boca grande) ao norte. A súa liña costeira está caracterizada morfoloxicamente por praias disipativas. A baía de Cartaxena é un esteiro cunha superficie aproximada de 84 km2.2. Barrios Zona norte Nesta zona atópase o Aeroporto Internacional Rafael Núñez, situado no barrio de Crespo, a dez minutos en coche do centro da cidade ou da parte antiga e a quince minutos da zona moderna. A Zona Norte, a área situada inmediatamente ao norte do aeroporto, contén hoteis, a oficina de desenvolvemento urbano de Barcelona de Indias e varias institucións educativas. As antigas murallas da cidade, que pechan o centro e o barrio de San Diego, están situadas ao suroeste de Crespo. Na costa caribeña, entre Crespo e a cidade vella, atópanse os barrios de Marbella e El Cabrero. Centro da cidade O centro de Cartaxena ten unha arquitectura variada, principalmente de estilo colonial, pero pódense ver edificios de estilo republicano e italiano, como o campanario da catedral. A entrada principal do centro é a Puerta del Reloj (Porta do Reloxo), que sae na Praza dos Coches (Praza dos Carruaxes). A poucos pasos atópase a Plaza de la Aduana, xunto á alcaldía. Preto atópase a Plaza de San Pedro Claver e a igrexa tamén chamada así por San Pedro Claver, onde se garda nun cadaleito o corpo do santo xesuíta ('Santo dos escravos africanos'), así como o Museo de Arte Moderna. Preto está a Plaza de Bolívar e o Palacio de la Inquisición. A Plaza de Bolívar (antes coñecida como Plaza de la Inquisición) é esencialmente un pequeno parque cunha estatua de Simón Bolívar no centro. Esta praza está rodeada de edificios coloniais con balcóns. Cafés ao aire libre con sombra bordean a rúa. A Oficina de Arquivos Históricos dedicada á historia de Cartaxena non está moi lonxe. A carón dos arquivos está o Pazo do Goberno, o edificio de oficinas do Gobernador do Departamento de Bolívar. Fronte ao palacio atópase a Catedral de Cartaxena, que data do século XVI. Outro edificio relixioso de importancia é a Igrexa de Santo Domingo, fronte á Praza de Santo Domingo. Na praza atópase a escultura "Muller Reclinada", un agasallo do notable artista colombiano Fernando Botero. Nas proximidades atópase o Hotel Tcherassi, unha mansión colonial de 250 anos de antigüidade renovada pola deseñadora Silvia Tcherassi. Na cidade atópanse o Convento dos Pais Agostiños e a Universidade de Cartaxena. Esta universidade é un centro de educación superior aberto ao público a finais do século XIX. O "Claustro de Santa Tareixa", que foi remodelado e converteuse nun hotel xestionado por Charleston Hotels, ten a súa propia praza, protexida polo Bastión de San Francisco. A 20 minutos a pé do centro da cidade atópase o Castelo de San Felipe de Barajas, situado no Pie de la Popa (outro barrio), unha das maiores fortalezas construídas polos españois nas súas colonias. Os túneles construíronse de tal xeito que se podían escoitar os pasos dun inimigo que se achegaba. Algúns dos túneles están abertos para a súa visita hoxe en día. A cidade vella amurallada de Cartaxena é coñecida en parte polas súas exuberantes prazas, e edificios coloniais españois en tons pastel. San Diego San Diego recibiu o seu nome polo convento local de San Diego, agora coñecido como o Edificio da Universidade de Belas Artes. Diante dela está o Convento das Monxas da Orde de Santa Clara, agora o Hotel Santa Clara. Nos arredores está a igrexa de Santo Toribio, a última igrexa construída na Cidade Amurallada. Xunto a ela está a praza Fernández de Madrid, en homenaxe ao heroe de Cartaxena, José Fernández de Madrid, cuxa estatua pódese ver nas proximidades. Dentro da Cidade Vella[Cómpre clarificar] atópase Las Bóvedas (As Bóvedas), unha construción acaroada ás murallas da Fortaleza de Santa Catalina. Dende a cima desta construción vese o mar Caribe. Getsemaní Onte un distrito caracterizado pola delincuencia, Getsemaní, xusto ao sur da antiga fortaleza amurallada, converteuse no "barrio máis moderno de Cartaxena e nun dos puntos de acceso máis novos de América Latina", con prazas que noutro tempo foron escenario do tráfico de drogas recuperadas e edificios antigos convertidos en hoteis boutique. Getsemaní converteuse nun "Mural da Cidade" para rescatar os valores, costumes, tradicións e anécdotas da xente.[1] Bocagrande Bocagrande é unha zona coñecida polos seus rañaceos. A zona contén a maior parte das instalacións turísticas da cidade, como hoteis, tendas, restaurantes, discotecas e galerías de arte. Está situado entre a Baía de Cartaxena ao leste e o Mar Caribe ao oeste, e inclúe os dous barrios de El Laguito (O Lago Pequeno) e Castillogrande (Castelo Grande). Bocagrande ten longas praias e moita actividade comercial atópase ao longo da Avenida San Martín. As praias de Bocagrande, situadas na costa norte, están feitas de area volcánica, de cor lixeiramente agrisada. Isto fai que a auga pareza lamacenta, aínda que non o é. Hai quebraondas aproximadamente cada 180 metros.[Cómpre referencia] No lado da baía da península de Bocagrande hai un paseo marítimo. No centro da baía hai unha estatua da Virxe María. A Base Naval tamén se atopa en Bocagrande, mirando cara á baía. Clima Cartaxena ten un clima tropical húmido e seco (Köppen: Aw). A humidade media ronda o 80 %, e a estación das chuvias adoita durar de maio a novembro. O clima tende a ser cálido e ventoso. A Zona de Converxencia Intertropical (ZCIT) é un dos factores oceánicos costeiros que inflúen no clima rexional. Demografía Composición étnica Segundo as cifras presentadas polo DANE a partir do censo de 2005, a composición etnográfica da cidade é: Brancos e Mestizos: 63,2% Negros, mulatos, afrocolombianos ou afrodescendentes: 36,1% Palenquero: 0,3% Indíxenas: 0,2% ROM: 0,1% Raizal: 0,1% Notas Referencias Véxase tamén Ligazóns externas Páxina oficial (en castelán)