کوه جینگ‌گانگ

کوه‌های جینگ‌گانگ (به انگلیسی: Jinggang Mountains) که در گذشته در متون تاریخی به‌صورت Chingkang Mountains آمده است، رشته‌کوهی از سامانه کوه‌های لووشیائو در ناحیه مرزی استان‌های جیانگ‌شی و هونان چین است. این رشته‌کوه در محل تلاقی چهار شهرستان نینگانگ، شهرستان یونگشینگ، شهرستان سویچوان و لین‌شیانگ قرار دارد. مساحت آن حدود ۶۷۰ کیلومتر مربع (۲۶۰ مایل مربع) و میانگین ارتفاع آن ۳۸۱٫۵ متر (۱٬۲۵۲ فوت) از سطح دریای آزاد می‌باشد. بلندترین نقطه این رشته‌کوه ۲٬۱۲۰ متر (۶٬۹۶۰ فوت) ارتفاع دارد. جرم اصلی این رشته‌کوه از چند رشته‌قله جنگلی موازی تشکیل شده است. در ارتفاعات زمین کشاورزی اندکی وجود دارد و بیشتر سکونتگاه‌ها در پای کوه‌ها واقع‌اند. مرکز اصلی سکونت در سی‌پینگ قرار دارد که توسط پنج روستا احاطه شده است. نام این روستاها به‌ترتیب به‌معنی «چاه بزرگ»، «چاه کوچک»، «چاه میانه»، «چاه پایین» و «چاه بالا» هستند. از همین نام‌ها، نام کوه نیز گرفته شده و معنای تحت‌اللفظی آن «کوه‌های خط‌الرأس چاه» است. کوه‌های جینگ‌گانگ دارای ذخایر غنی از خاک چینی و کانی‌های عناصر نادر خاکی هستند که دو منبع معدنی اصلی این ناحیه به‌شمار می‌روند. این منطقه همچنین به‌عنوان «گهواره انقلاب چین» شناخته می‌شود. پایگاه ارتش سرخ کوه‌های جینگ‌گانگ به‌عنوان زادگاه ارتش سرخ چین، نیای ارتش آزادی‌بخش خلق و «گهواره انقلاب چین» شناخته می‌شوند. پس از آن‌که کومینتانگ (KMT) در جریان رویداد ۱۲ آوریل علیه حزب کمونیست چین اقدام کرد، بسیاری از کمونیست‌ها یا مخفی شدند یا به روستاها گریختند. پس از شکست قیام برداشت پاییزی در چانگشا، مائو تسه‌تونگ با حدود هزار نفر از نیروهای باقیمانده‌اش به این کوه‌ها پناه برد و نخستین شورای دهقانی خود را بنیان گذاشت. مائو نیروهایش را در روستای کوهستانی سان‌وان در شهرستان یونگشین بازسازماندهی کرد و آن‌ها را در قالب یک هنگ واحد، یعنی «نخستین هنگ از لشکر اول ارتش انقلابی کارگران و دهقانان» متحد ساخت. او سپس با دو رئیس راهزن محلی، وانگ زو و یوان ون‌کای، که پیش‌تر ارتباطی با کمونیست‌ها نداشتند، پیمان همکاری بست. برای نخستین سال، او مقر فرماندهی خود را در ماوپینگ، شهری کوچک و بازارمحور در میان جنگل‌ها، مستقر کرد که مسیر اصلی غربی منتهی به کوه‌ها را محافظت می‌کرد. در نوامبر، ارتش او چالینگ، در حدود ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) غرب‌تر، را تصرف کرد، هرچند نیروهای کومینتانگ به‌سرعت آن را بازپس گرفتند. وقتی فشار نیروهای کومینتانگ افزایش یافت، مائو ماوپینگ را ترک کرد و به دژ وانگ زو در داجینگ («چاه بزرگ») عقب‌نشینی کرد، جایی که می‌توانست گذرگاه‌های کوهستانی را کنترل کند. آن زمستان، کمونیست‌ها همراه با نیروهای محلی آموزش دیدند و سال بعد آنان را در ارتش منظم ادغام کردند. در فوریه، یک گردان از ارتش جیانگ‌شی کومینتانگ شین‌چنگ، شهری در شمال ماوپینگ، را اشغال کرد. در شب ۱۷ فوریه، مائو با سه گردان از نیروهای خود آنان را محاصره کرد و روز بعد شکست‌شان داد. منابع پیوند به بیرون