พระตำหนักฉางชุน

พระตำหนักฉางชุน (จีนตัวย่อ: 长春宫; จีนตัวเต็ม: 長春宮; พินอิน: Chǎngchūngōng) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฉางชุนกง เป็นหนึ่งใน หกพระตำหนักฝั่งตะวันตก ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังต้องห้าม โดยตั้งอยู่ทางทิศเหนือของพระตำหนักไท่จี๋ ทางทิศตะวันตกของพระตำหนักอี้คุน และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของพระตำหนักหย่งโซ่ว ประวัติ พระตำหนักแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1420 และได้รับชื่อว่า "พระตำหนักฉางเล่อ" ต่อมาใน ค.ศ. 1535 จักรพรรดิเจียจิ้งได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พระตำหนักหย่งหนิง" (永宁宫; Yǒngnínggōng) ภายหลังตำหนักแห่งนี้กลับมาใช้ชื่อปัจจุบันอีกครั้งในสมัยชิง และได้รับการบูรณะใน ค.ศ. 1689 ใน ค.ศ. 1859 ประตูชั้นในถูกรื้อถอนเพื่อเชื่อมต่อกับประตำหนักไท่จี๋ที่อยู่ใกล้เคียง และมีการสร้างเวทีสำหรับการแสดงงิ้วปักกิ่ง เพื่อให้พระนางซูสีไทเฮาทอดพระเนตรการแสดง รายละเอียดที่โดดเด่นที่สุดของพระราชวังแห่งนี้คือระเบียงทางเดินซึ่งตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังแบบซูโจว จำนวน 18 ภาพ แสดงฉากจากนวนิยายเรื่อง ความฝันในหอแดง ของเฉา เสวี่ยฉิน อ้างอิง