Veliki kineski zid

Kineski zid (tradicionalno kinesko pismo: 萬里長城, pojednostavljeno kinesko pismo: 万里长城); jest niz utvrđenja izgrađenih preko historijskih sjevernih granica i drevnih kineskih država Carske Kine kao zaštita od raznih nomadskih grupa iz evroazijske stepe. Nekoliko zidova je izgrađeno još u 7. vijeku p. n. e, sa selektivnim dijelovima kojima se kasnije pridružio Qin Shi Huang (220–206 p. n. e.), prvi car Kine. Ostalo je malo od Qin zida. Kasnije su mnoge uzastopne dinastije izgradile i održavale višestruke pogranične zidine. Najpoznatije dijelove zida izgradila je dinastija Ming (1368–1644). Osim odbrane, druge svrhe Velikog zida uključivale su graničnu kontrolu, omogućavanje nametanja carina na robu koja se prevozi duž Puta svile, regulisanje ili podsticanje trgovine i kontrolu imigracije i emigracije. Nadalje, odbrambene karakteristike Velikog zida poboljšane su izgradnjom karaula, vojnih kasarni, garnizonskih stanica, signalizacijskim mogućnostima putem dima ili vatre, te činjenicom da je staza Kineskog zida služila i kao transportni koridor. Granične zidine koje su izgradile različite dinastije imaju višestruke slojeve. Zajedno se protežu od Liaodonga na istoku do jezera Lop na zapadu, od današnje kinesko-ruske granice na sjeveru do rijeke Tao (Taohe) na jugu; duž luka koji grubo ocrtava rub mongolske stepe; ukupno 21.196,18 km. Danas je odbrambeni sistem Velikog zida općenito priznat kao jedan od najimpresivnijih arhitektonskih podviga u historiji. Kineski zid je najveća građevina na svijetu - jedina građevina na Zemlji, za koju se pogrešno tvrdi da se vidi sa Mjeseca. Proteže se od stepa srednje Azije do Žutog mora, dužinom od 8.851,8 kilometara, visinom od 10 do 16 metara, širinom od 8 metara, predstavlja uvjerljivo najduži zid na svijetu, i najveći odbrambeni objekat. Početak gradnje Kineskog zida vezuje se za prvog kineskog cara Ćin Š’ huanga, koji je započeo njegovu izgradnju da bi zaštitio svoju zemlju od upada Huna, plemena nomada. Građen je od zemlje, kamena i cigle, a njegova gradnja trajala je s prekidima u izgradnji, i rušenjima, sve do XVII vijeka. Duž cijelog zida, u pravilnim razmacima, podižu se stražarnice, a po vrhu se pruža staza široka 4,5 m. Veliki kineski zid je svjedočanstvo znanja, upornosti, i umijeća najmnogoljudnijeg naroda svijeta. Danas je Kineski zid najveća turistička atrakcija Kine. Turisti iz cijeloga svijeta rangiraju Kineski zid na sam vrh najinteresantnijih turističkih destinacija. Po osnivanju Narodne Republike Kine preduzete se neophodne mjere zaštite Kineskog zida od daljnjeg propadanja. Zid je stavljen pod zaštitu države 1961. godine. Rekonstrukcija je obavljena najviše u oblasti Ba-da-ling, prolazu Šang-hai i prolazu Đija-ji. 1987. godine Kineski zid je uvršten u spisak svjetke baštine pod pokroviteljstvom UNESCOa. Karakteristike Prije upotrebe cigle, Veliki zid je uglavnom izgrađen od nabijene zemlje, kamenja i drveta. Za vrijeme Minga, međutim, cigle su bile u velikoj mjeri korištene u mnogim dijelovima zida, kao i materijali kao što su pločice, kreč i kamen. Veličina i težina cigle činile su ih lakšim za rad od zemlje i kamena, pa se gradnja ubrzala. Osim toga, cigle bi mogle podnijeti veću težinu i izdržati bolje od nabijene zemlje. Kamen se može držati pod vlastitom težinom bolje od cigle, ali ga je teže koristiti. Shodno tome, kamenje izrezano u pravokutne oblike korišteno je za temelje, unutrašnje i vanjske rubove i kapije zida. Bojovi se nalaze u gornjem dijelu velike većine zida, sa odbrambenim prazninama nešto više od 30 cm visokim i oko 23 cm širokim. Sa parapeta, stražari su mogli pregledati okolno zemljište. Ljepljivi rižin malter, koji se sastojao od ljepljive rižine supe pomiješane s gašenim krečom, bio je u velikoj mjeri korišten za držanje cigli zajedno; nikakve ljudske kosti ili dijelovi tijela nikada nisu ugrađeni u malter ili bilo koji dio zida, suprotno onome što legenda kaže. Komunikacija između vojnih jedinica duž Kineskog zida, uključujući mogućnost pozivanja pojačanja i upozoravanja garnizona na neprijateljske pokrete, bila je od velike važnosti. Signalne kule su izgrađene na vrhovima brda ili drugim visokim tačkama duž zida radi njihove vidljivosti. Drvene kapije mogu se koristiti kao zamka protiv onih koji prolaze. U blizini unutrašnje površine zida izgrađene su kasarne, štale i oružarnice. Stanje Dok su dijelovi sjeverno od Pekinga i u blizini turističkih centara očuvani, pa čak i opsežno renovirani, na mnogim drugim lokacijama zid je u zapuštenom stanju. Zid je ponekad bio izvor kamenja za izgradnju kuća i puteva. Dijelovi zida također su podložni grafitima i vandalizmu, dok su ispisane cigle pljačkane i prodavane na tržištu za do 50 renminbija. Dijelovi su uništeni kako bi se otvorilo mjesto za izgradnju ili rudarenje. Izvještaj Nacionalne uprave za kulturnu baštinu iz 2012. navodi da je 22% Velikog zida Ming nestalo, dok je 1.961 km zida nestalo. Godine 2007. procijenjeno je da bi više od 60 km zida u provinciji Gansu moglo nestati u narednih 20 godina, zbog erozije od pješčanih oluja. Na nekim mjestima, visina zida je smanjena sa više od 5 m na manje od 2 m. Nestale su razne četvrtaste osmatračnice koje karakterišu najpoznatije slike zida. Mnogi zapadni dijelovi zida izgrađeni su od blata, a ne od cigle i kamena, te su stoga podložniji eroziji. Godine 2014. dio zida u blizini granice Liaoninga i provincije Hebei popravljen je betonom. Rad je bio dosta kritikovan. Dio zida u provinciji Shanxi teško su oštetili građevinski radnici 2023, koji su proširili postojeću prazninu u zidu kako bi napravili prečicu za prolazak bagera. Policija je opisala taj čin kao nanošenje "nepovratne štete integritetu Velikog zida Ming i sigurnosti kulturnih relikvija". Pravac Formalna definicija onoga što čini "Veliki kineski zid" nije dogovorena, zbog čega je cijeli tok Velikog zida teško opisati u cijelosti. Odbrambene linije sadrže više poteza bedema, rovova i jarkova, kao i pojedinačne tvrđave. Godine 2012, na osnovu postojećeg istraživanja i rezultata sveobuhvatnog pregleda mapiranja, Kineska Nacionalna uprava za kulturnu baštinu zaključila je da preostale lokacije povezane s Velikim zidom uključuju 10.051 sekcije zida, 1.764 bedema ili rovova, 29.510 pojedinačnih zgrada i 2.211 utvrđenja, sa zidovima i rovovima ukupne dužine od 21.196,18 km. Uključujući napredne tehnologije, studija je zaključila da Veliki zid dinastije Ming ima 8.850 km. Sastoji se od 6.259 km zidnih sekcija, 359 km rovova i 2.232 km prirodnih odbrambenih barijera kao što su brda i rijeke. Osim toga, Qin, Han i ranija mjesta Velikog zida su ukupno dugačka 3.080 km; Granične utvrde dinastije Jin (1115–1234) dugačke su 4.010 km; ostali datiraju iz Sjevernog Weia, Sjevernog Qia,, Suija, Tanga, Pet dinastija, Songa, Liaoa i Xixia. Otprilike polovina lokacija nalazi se u Unutrašnjoj Mongoliji (31%) i Hebeiju (19%). Legende Zid je zaliven krvlju i znojem nebrojenih vojnika i radnika. Legenda kaže da je za vrijeme vladavine prvog imperatora iz dinastije Ćin, žena po imenu Meng Đijang-nu bila uzbuđena jer se njen muž nije vratio kući ni poslije tri godine od mobilisanja za gradnju Velikog zida. Meng je odlučila da ga pronađe i da mu odnese novu odjeću. Pretrpela je neizrecive muke tražeći ga dok nije stigla do prelaza Šang-hai gde je zapala u neutješnu tugu kada je saznala da je njen dragi muž umro iscrpljen teškim radom, a da su njegovi ostaci ugrađeni u Kineski zid. Njene suze su srušile Veliki zid u dužini od 800 lija (400 km) i ona je našla muževljeve pogrebne ostatke. Legenda govori o teškom prisilnom radu tokom nekoliko hiljada godina i ljudskim patnjama. Vidljivost iz svemira Različite činjenice u popularnoj kulturi tvrde da se Veliki zid može vidjeti (golim okom) iz svemira, sa upitnim stepenom istinitosti. Vidljivost iz svemira Sa Mjeseca Kineski zid se ne može vidjeti golim ljudskim okom s Mjeseca. Iako je mit temeljno razotkriven, on je još uvijek ukorijenjen u popularnoj kulturi. Prividna širina Velikog zida sa Mjeseca bi bila ista kao širina ljudske kose gledane sa udaljenosti od 3 km. Jedna od najranijih poznatih referenci na mit da se Veliki zid može vidjeti s Mjeseca pojavljuje se u pismu koje je 1754. napisao engleski antikvar William Stukeley. Stukeley je napisao da, "Ovaj moćni zid [Hadrijanov zid] dužine 130 km premašuje samo kineski zid, koji čini značajnu figuru na zemaljskoj kugli, a može se uočiti na Mjesecu." Tvrdnju je spomenuo i Henry Norman 1895. gdje navodi "osim svoje starosti uživa reputaciju jedinog djela ljudskih ruku na globusu vidljivo sa Mjeseca." Pitanje kanala na Marsu je bilo istaknuto krajem 19. stoljeća i možda je doveo do vjerovanja da su dugački, tanki objekti vidljivi iz svemira. Tvrdnja da je Veliki zid vidljiv sa Mjeseca također se pojavljuje u Riplijevom djelu Verovali ili ne iz 1932.! strip. Niska zemljina orbita Kontroverznije pitanje je da li je zid vidljiv sa Niske zemljine orbite (visine od samo 160 km). NASA tvrdi da je jedva vidljiva, i to samo u skoro savršenim uslovima; nije upadljiviji od mnogih drugih objekata koje je napravio čovjek. Američki astronaut veteran Gene Cernan izjavio je: "U Zemljinoj orbiti od 160 do 320 km u visini, Kineski zid je zaista vidljiv golim okom." Ed Lu, naučni službenik Ekspedicije 7 na Međunarodnoj svemirskoj stanici, dodaje: "Manje je vidljiv od mnogih drugih objekata. I morate znati gdje tražiti." U oktobru 2003. kineski astronaut Yang Liwei izjavio je da nije mogao vidjeti Kineski zid. Kao odgovor, Evropska svemirska agencija (ESA) izdala je saopštenje za štampu u kojem je navedeno da je Veliki zid vidljiv golim okom iz orbite između 160 i 320 km. Slika je zapravo bila rijeka u Pekingu. Leroy Chiao, kinesko-američki astronaut, napravio je fotografiju sa Međunarodne svemirske stanice na kojoj se vidi Veliki zid. Bio je toliko nejasan da fotograf nije bio siguran da ga je zaista snimio. Na osnovu fotografije, China Daily je kasnije objavila da se Veliki zid može vidjeti iz "svemira" golim okom, pod povoljnim uslovima, ako se tačno zna gdje treba gledati. Galerija Reference Dodatna literatura Vanjski linkovi Međunarodni prijatelji Velikog zida Arhivirano 17. 2. 2009. na Wayback Machine – organizacija fokusirana na očuvanje Profil UNESCO-vog centra svjetske baštine Web stranica entuzijasta/učenjaka Fotoset manje posjećenih područja Velikog zida