Popola Liberiga Aerarmeo

La Aera Forto de la Popola Liberiga Armeo (ĉine 中国人民解放军空军, la pinjine : Zhōngguó Rénmín Jiěfàngjūn Kōngjūn, la Aera Forto ankaŭ estas konata per sia angla akronimo PLAAF) estas la aviada kaj aerdefenda branĉo de la Popola Liberiga Armeo. La korpuso estis establita en 1949 por protekti la ĉielon de la Ĉina Popola Respubliko kaj por partopreni la planitan invadon de Tajvano La trupoj partoprenis la Korean militon kie ĝi akiris la plej grandan parton de sia funkcia sperto. En 2014, la aerarmeo de Ĉinio, kun siaj diversajn branĉojn, inkluzive de fluga ekipaĵo kaj aerdefendo, konsistis el 398,000 personaro kaj inter 2,700 kaj 3,000 aviadiloj, igante ĝin la plej granda aerarmeo de Azio kaj la tria plej granda de la monda post la Usona Aerarmeo kaj la Rusa Aerarmeo . Organizo La ĉefsidejo de la aerarmeo kunigas la komandon de la tuta ĉina aerarmeo. Ĝi havas kvar sekciojn, plenumante diversajn funkciojn ene de la armeo (komando, loĝistiko, ekipaĵo kaj politiko). Ĉina aerspaco estas dividita en sep regionojn. Tiuj regionoj havas inter du kaj sep sekciojn, ĉiu konsistigita de tri regimentoj. Tiuj regimentoj estas dividitaj en tri eskadrojn . Ekde la armea reformo de 2016, la Ĉina Aera Forto estas dividita en kvin komandojn, kiuj estas asignitaj al la kvin regionaj armeaj distriktoj de la Popola Liberiga Armeo. La strukturo de la flugaj unuoj sekvas la saman principon kiel tiu de la Germana Aerarmeo : Dividaĵo (师) Eskadro (团) Grupo (大队) Eskadro (中队) Roto (小队) Male al la plej multaj aliaj landoj, Ĉinio havas aerarmeanojn kaj en la armeo kaj aerarmeo. En la armeo, tiuj estas brigadoj kiuj estas asignitaj al diversaj pli grandaj unuoj kaj, en malgranda mezuro, ankaŭ ekzistas sendepende. Laŭ la Usona Departemento pri Defendo, la Aera Forto havas maksimume ses aerbrigadojn, unu el kiuj supozeble estas fakta aviadila brigado kaj unu el kiuj estas mekanizita per ekipita per ZBD-03 aeraj tankoj. Ekzistas ankaŭ specialtrupa brigado, subtenbrigado kaj aertransporta brigado . La Ĉina Aera Forto ankaŭ havas pli ol 130 aerbazojn disigitaj tra la tuta ĉina teritorio, ĉirkaŭ cent lokoj por kontraŭaviadilaj misiloj kaj 16 000 kontraŭaviadilaj kanonoj. La armebazojn estas disigitajn tra sep armeaj regionoj: Ĉengduo Kantono Ĝinano Lanĝoŭo Nankino Pekino Ŝenjango Ekipaĵo La PLAAF unue estis deplojita dum la Korea milito. La floto plejparte konsistis el la Mikoyan-Gurevich MiG-15, la Shengyang J-5 kaj Shengyang J-6. Tiuj aviadiloj venis el Sovetunio aŭ estis faritaj kun la helpo de Sovetunio. Pro la okcidenta armilembargo kontraŭ Ĉinio sekve de la Masakro de Tiananmen, Ĉinio estis nekapabla aĉeti altnivelan militan ekipaĵon de la Okcidento ekde 1989 . Ĝis la fruaj 1990-aj jaroj, la aerarmeo plejparte uzis malmodernajn kopiojn de sovetiaj aviadiloj kiel ekzemple la MiG-17 kaj MiG-19 . Konforme al la kreskanta ĉina ekonomio, progresintaj aviadiloj estis aĉetitaj, ĉefe el Rusio, kaj la enlanda aviada industrio forte disvolviĝis en la lastaj jaroj. Hodiaŭ ĝi havas la kapablon evoluigi kaj produkti siajn proprajn aviadilojn kaj ekde 2017 ĝi estas la nura lando krom Usono kiu evoluigis 5-an generacion aviadilon kaj metis ĝin en servon ( vidu Jian J-20 ). Novaj strategiaj bombistoj ankaŭ estas evoluigitaj kaj progresintaj misillanĉiloj komencis esti lanĉitaj . La Aera Forto de la Popola Liberiga Armeo uzas, inter aliaj, la sekvajn (ĉas)aviadilojn kaj helikopteroj: Ĉasaviadiloj Chengdu Jian-7 Chengdu Jian-10 Chengdu Jian-11 Sukhoi Su-35 Sukhoi Su-30 Sukhoi Su-27 Shenyang J-6 Shenyang Jian-8 Chengdu Jian-20 Atakaviadiloj JH-7 Q5 Nanchang Helikopteroj WZ-10 WZ-9 Z-11 Mejlo-17 S-70C Nigra Akcipitro Transportaviadiloj Ilyushin Il-76 Y-8 Bombaviadilo Ŝjiano H-6 Specialaj aviadiloj AWAC KJ-2000 Galerio Referencoj Literaturo Andreas Rupprecht, Tom Cooper: Modern Chinese Warplanes, Combat Aircraft and Units of the Chinese Air Force and Naval Aviation. Harpia Publishing, 2012, ISBN 978-0-9854554-0-8. Andreas Rupprecht & Tom Cooper: Modern Chinese Warplanes, Combat Aircraft and Units of the Chinese Air Force and Naval Aviation, Harpia Publishing (2012), ISBN 0985455403, ISBN 978-0985455408 Yefim Gordon, Dmitriy Komissarov: Chinese Air Power, Hikoki Publications, 2021, ISBN 978-1-91080-946-4 Eksteraj ligiloj