Makao

Macau (/ makaʊ / ; 澳門; 澳门), gjithashtu shkruar Makao, zyrtarisht Rajonale Speciale Makao e Republikës Popullore të Kinës, është një territor autonom në anën perëndimore të Grykëderdhjes se lumit Pearl në Azinë Lindore. Makau është kufizuar nga qyteti i Zhuhai i Kinës në veri dhe Delta e lumit Pearl në lindje dhe në jug. Hong Kongu gjendet rreth 64 kilometra (40 mi) në lindje të saj nëpër deltën lumore. Me një popullsi prej 650,900 që jetojnë në një sipërfaqe prej 30,5 km2 (11,8 sq mi) *, është rajoni më i dendur i populluar në botë. Makau administrohej nga Perandoria Portugeze dhe shtetet e saj trashëguese nga mesi i shekullit XVI deri në fund të vitit 1999, kur ajo përbënte koloninë e fundit evropiane të mbetur në Azi. Tregtarët portugezë u vendosën për herë të parë në Makau në vitet 1550. Në vitin 1557, Makau iu dha me qira Portugalisë nga Kina Ming si një port tregtar. Perandoria portugeze e administroi qytetin nën autoritetin dhe sovranitetin kinez deri në 1887, kur Makau, nëpërmjet një marrëveshjeje të përbashkët midis dy vendeve, u bë një koloni. Sovraniteti mbi Makaun u transferua në Kinë më 20 dhjetor 1999. Deklarata e Përbashkët mbi çështjen e Ligjit Bazë të Makaut përcakton që Makau të operojë me një shkallë të lartë autonomie deri të paktën ne vitin 2049, pesëdhjetë vjet pas transferimit. Sipas politikës së "një vendi, dy sistemeve", Këshilli i Shtetit i Republikës Popullore të Kinës është përgjegjës për mbrojtjen ushtarake dhe çështjet e jashtme, ndërsa Makau mban sistemin e vet ligjor, forcën e sigurisë publike, sistemin monetar, politikën doganore dhe politikën e emigracionit. Makau merr pjesë në organizata dhe ngjarje ndërkombëtare që nuk u kërkojnë anëtarëve të posedojnë sovranitet kombëtar. Makau është një qytet turistik në jug të Kinës, i njohur për kazinotë e tij dhe hotelet luksoze. Të ardhurat e saj të lojrave kanë qenë më të mëdhenjtë në botë që nga viti 2006, me ekonominë që varet shumë nga lojrat dhe turizmi. Sipas The World Factbook, Makau ka jetëgjatësinë e katërt më të lartë në botë. Për më tepër, ai ka një "indeks të lartë të zhvillimit njerëzor", duke u renditur i 18 në botë që nga viti 2014. Makau është ndër rajonet më të pasura në botë dhe nga viti 2015 GDP e saj për kokë banori me barazi blerëse është më e lartë se ajo e çdo vendi në botë, sipas Bankës Botërore. Ajo është e njohur gjerësisht si kryeqyteti i lojërave të fatit (ose lojërave) të botës, duke u larguar shumë nga qendrat e tjera të lojërave të fatit / qyteteve. Etimologjia Emri i tanishëm kinez (澳門; pinyin: Àomén; Yale kantoneze: Oumún) nënkupton "Portat hyrëse". Makau njihet ndryshe në kinezisht si Haoxhing (濠 鏡, fjalë për fjalë "Pasqyra e Stridhes") ose Xhinghai (鏡 海, fjalë për fjalë "Deti i pasqyrës"). Emri Makau mendohet të rrjedhë nga Tempulli A-Ma (媽 閣 廟; pinyin: Māgé Miào; Yale kantoneze: Māgok Miuh), një tempull i ndërtuar në vitin 1448, kushtuar hyjneshës Mazu, perëndeshë e detarëve dhe peshkatarëve. Thuhet se kur marinarët portugezë u ulën në bregdet jashtë tempullit dhe pyetën emrin e vendit, vendasit iu përgjigjën "媽 閣" (pinyin: Māgé, Yale kantoneze: Māgok). Atëherë portugezët e quajtën gadishullin "Macau". Historia Historia e Makaut është gjurmuar përsëri në dinastinë Qin (221-206 p.e.s.), kur rajoni i quajtur tani Makau hyri nën juridiksionin e Qarkut Panju, Prefektura Nanhai (Guangdong moderne). Banorët e parë të regjistruar kinezë të zonës ishin njerëzit që kërkonin strehim në Makau nga pushtimi i Mongolëve gjatë këngës jugore. Nën Dinastinë Ming (1368-1644), peshkatarët migruan në Makau nga Guangdong dhe Fuxhian. Njerëzit vendas të Makaos ishin njerëz të anijes Tanka. Makau nuk u zhvillua si një vendbanim i madh derisa portugezët arritën në shekullin e XVI-të. Në vitin 1513, Jorge Álvares u bë portugezi i parë që u fut në Kinë. Në vitin 1535, tregtarët portugezë morën të drejtën për të ankoruar anijet në portet e Makaut dhe për të kryer aktivitete tregtare, megjithëse jo të drejtën për të qëndruar në tokë. Rreth viteve 1552-1553, ata morën leje të përkohshme për të ngritur zinxhirët e magazinimit në tokë, për të tharë mallrat e përmbytura nga uji i detit; ata shpejt ndërtuan shtëpi rudimentare prej guri rreth zonës tani të quajtur Nam Van. Makao Portugez Në vitin 1557, portugezët krijuan një vendbanim të përhershëm në Makau, duke paguar një qira vjetore prej 500 taelësh (18.9 kg / 41.6 paundë) argjendi. Portugalia vazhdoi të paguante një haraç vjetore deri në 1863 për të qëndruar në Makau. Nga viti 1564, Portugalia komandoi tregtinë perëndimore me Indinë, Japoninë dhe Kinën. Në vitin 1631, tregtia kineze e kufizuar në Kinë ishte e kufizuar në portin e Makaut. Gjatë shekullit të XVII-të, në Makau jetonin rreth 5,000 skllevër, përveç 2,000 portugezëve dhe 20,000 kinezëve. Ndërsa shumë portugezë u vendosën në Makau për t'u angazhuar në tregti, ata bënë kërkesa për vetë-administrim; Por kjo nuk u arrit deri në vitet 1840. Në vitin 1576, papa Gregori XIII krijoi Dioqezën Katolike Romake të Makaut. Në vitin 1583, portugezët u lejuan të formonin një senat në Makau, për të trajtuar çështje të ndryshme lidhur me çështjet e tyre sociale dhe ekonomike nën mbikëqyrjen e rreptë të autoritetit kinez, por nuk kishte transferim të sovranitetit. Makau u begatua si një port por ishte synimi i përpjekjeve të përsëritura e të dështuara nga holandezët për ta pushtuar atë në shekullin e XVII-të. Më 24 qershor 1622, holandezët sulmuan Makaun në betejën e Makaut, me shpresën e kthimit të tij në zotërim holandez. Portugalia e mposhti sulmin e tyre dhe holandezët nuk u përpoqën përsëri të pushtonin Makaun. Shumica e mbrojtësve ishin skllevër afrikanë, me vetëm disa ushtarë dhe priftërinj portugezë. Kapiteni Kornelis Reyerszoon ishte komandant i forcës 800 invazive holandeze. Guvernatori hollandez Jan Pz. Coen tha pas disfatës se "Skllevërit e portugezëve në Makao i shërbyen aq mirë dhe me besnikëri, saqë ishin ata që e mposhtën dhe e larguan popullin tonë atje vitin e kaluar" dhe "Njerëzit tanë panë shumë pak portugezë" gjatë betejës. Pas Luftës së Parë të Opiumit (1839-42), Portugalia pushtoi ishujt e zbrazët të Taipa dhe Coloane në 1851 dhe 1864 respektivisht. Më 1 dhjetor 1887, qeveritë qing dhe portugeze nënshkruan Traktatin Sino-Portugez të Pekinit, sipas të cilit Kina hiqte dorë nga e drejta e "pushtimit të përhershëm dhe qeverisë së Makaut nga Portugalia" në përputhje me deklaratat e Protokollit të Lisbonës. Në kthim, qeveria e Makaut do të bashkëpunonte me tregtinë e kontrabandës së Hong Kongut të opiumit indian dhe Kina do të përfitonte nga vendosja e taksave doganore. Portugalia ishte gjithashtu e detyruar "të mos e tjetërsoi Makaun pa një marrëveshje të mëparshme me Kinën", duke siguruar që negociatat midis Portugalisë dhe Francës (lidhur me një shkëmbim të mundshëm të Makau dhe Guinea Portugeze me Kongon franceze) ose me vendet e tjera nuk do të ecnin përpara Interesat komerciale britanike do të siguroheshin; Makau u bë zyrtarisht një territor nën administrimin e Portugalisë. Në vitin 1928, pasi Dinastia Qing u rrëzua pas Revolucionit Xinhai, qeveria Kuomintang (KMT) njoftoi zyrtarisht Portugalinë se do të shfuqizonte Traktatin e Miqësisë dhe Tregtisë; dy pushtetet nënshkruan një miqësi dhe tregti të traktat të ri Sino-Portugez në vend të traktatit të shfuqizuar. Duke ndryshuar vetëm disa dispozita lidhur me parimet tarifore dhe çështjet që kanë të bëjnë me çështjet e biznesit, traktati i ri nuk ka ndryshuar sovranitetin e Makau dhe qeveria portugeze e Makaut mbeti e pandryshuar. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ndryshe nga Timori portugez, i cili u pushtua nga japonezët në vitin 1942 së bashku me Timorin holandez, japonezët respektuan neutralitetin portugez në Makau, por vetëm deri në një pikë. Makau gëzonte një periudhë të shkurtër prosperiteti ekonomik si port i vetëm neutral në jug të Kinës, pasi japonezët kishin zënë Guangzhoun dhe Hong Kongun. Në gusht 1943, trupat japoneze kapën avullore britanike Sian në Makao dhe vranë rreth 20 roje. Muajin e ardhshëm ata kërkuan instalimin e "këshilltarëve" japonezë nën kërcënimin e okupimit ushtarak. Rezultati ishte se një protektorat virtual japonez u krijua mbi Makaun. Kur u zbulua se Makau "neutral" ishte duke planifikuar të shiste karburantin e aviacionit në Japoni, avionët nga ndërmarrja USS bombarduan dhe u vendosën në hangar të Qendrës së Aviacionit Detar më 16 janar 1945 për të shkatërruar karburantin. Bastisjet ajrore amerikane mbi objektivat në Makau u bënë gjithashtu më 25 shkurt dhe 11 qershor 1945. Pas protestave të qeverisë portugeze, më 1950 Shtetet e Bashkuara i paguan qeverisë së Portugalisë 20,255,952 dollarë. Midis fundit të Luftës së Paqësorit dhe themelimit të Republikës Popullore të Kinës, Makau shërbeu si një strehë e sigurt për refugjatët e Luftës Civile Kineze. Pas themelimit të Republikës Popullore të Kinës në vitin 1949, qeveria e Pekinit deklaroi se Traktati Sino-Portugalisht ishte i pavlefshëm si një "traktat i pabarabartë" i imponuar nga të huajt në Kinë. Megjithatë, Pekini nuk ishte i gatshëm të zgjidhë çështjen e traktatit, duke lejuar ruajtjen e "status quos" deri në një kohë më të përshtatshme. Ndikuar nga Revolucioni Kulturor në Kinën kontinentale dhe nga pakënaqësia e përgjithshme me qeverinë portugeze, trazirat shpërthyen në Makao në vitin 1966. Në incidentin më të rëndë, të ashtuquajturin 12-3, 6 persona u vranë dhe u plagosën më shumë se 200 persona. Më 28 janar 1967, qeveria portugeze lëshoi ​​një falje zyrtare me anë të një "pranimi të fajit". Menjëherë pas Revolucionit të Karvanit të Portugalisë, 1974, i cili përmbysi diktaturën e Estado Novo, qeveria e re vendosi se do të heqë dorë nga të gjitha pasuritë e saj jashtë shtetit. Në vitin 1976, Lisbona ripërcaktoi Macau si një "territor kinez nën administrimin portugez" dhe i dha asaj një masë të madhe autonomie administrative, financiare dhe ekonomike. Tre vjet më vonë, Portugalia dhe Kina ranë dakord të konsiderojnë Macau si "një territor kinez nën administrimin [e përkohshme] portugeze". Qeveritë kineze dhe portugeze filluan negociatat mbi çështjen e Makaut në qershorin e vitit 1986. Të dy nënshkruan Deklaratën e Përbashkët Sino-Portugeze vitin e ardhshëm, duke e bërë Makau një nga rajonet e veçanta administrative të Kinës. Qeveria dhe Politika Deklarata e Përbashkët Sino-Portugeze dhe Ligji Themelor i Makaut, kushtetuta e Makaut, e shpallur nga Kongresi Popullor i Kinës në 1993, specifikon se sistemi, mënyra e jetesës, të drejtat dhe liritë sociale dhe ekonomike të Makau do të mbeten të pandryshuara për të paktën 50 vjet pas transferimit të Sovranitetin në Kinë në vitin 1999. Sipas parimit të "një vendi, dy sistemeve", Makau gëzon një shkallë të lartë autonomie në të gjitha fushat, përveç mbrojtjes dhe punëve të jashtme. Zyrtarët e Makaut, në vend të zyrtarëve të PRC, e drejtojnë Makaun përmes ushtrimit të kompetencave të veçanta ekzekutive, legjislative dhe gjyqësore, si dhe të drejtën për gjykimin përfundimtar. Makau mban monedhën e vet (pataca Makanese), territorin doganor, imigracionin dhe kontrollet kufitare dhe forcën policore. Egzekutivi Shtabi i Qeverisë së Makaut: Qeveria në Makau udhëhiqet nga Kryeshefi Ekzekutiv i Makaut, i cili emërohet nga qeveria qendrore me rekomandimin e një komisioni zgjedhor, treqind anëtarët e të cilit emërohen nga organet e korporatave dhe komunitetit. Rekomandimi është bërë me zgjedhje brenda komisionit. Kabineti i shefit ekzekutiv përbëhet nga pesë sekretarë të politikave dhe këshillohet nga Këshilli Ekzekutiv i Makau, i cili ka midis shtatë dhe njëmbëdhjetë anëtarëve. Edmund Ho, një udhëheqës i komunitetit dhe ish-bankier, ishte shefi ekzekutiv i parë i SAR-it në Makau, duke zëvendësuar gjeneralin Vasco Rocha Vieira në mesnatë më 20 dhjetor 1999. Fernando Chui është shefi ekzekutiv aktual. Shefi ekzekutiv dhe kabineti kanë zyrat e tyre në Shtabin e Qeverisë së Makaut, që ndodhet në zonën e São Lourenço. Organi ligjvenes Asambleja Legjislative e Makaut: Organi legjislativ i territorit është Asambleja Legjislative, një organ 33 anëtarësh i përbërë nga 14 anëtarë të zgjedhur drejtpërdrejtë, 12 anëtarë të zgjedhur në mënyrë indirekte që përfaqësojnë zonat funksionale dhe shtatë anëtarë të emëruar nga shefi ekzekutiv. Çdo rezident i përhershëm në moshë mbi 18 vjeç ka të drejtë të votojë në zgjedhje të drejtpërdrejta.Zgjedhjet indirekte janë të kufizuara për organizatat e regjistruara si "zgjedhës të korporatave" dhe një komision zgjedhor prej 300 anëtarësh të hartuar nga grupime të gjera rajonale, organizata komunale dhe organe të qeverisjes qendrore. Në shkurt të vitit 2009, Asambleja Legjislative miratoi ligjin e sigurimit kombëtar në Makau bazuar në një legjislacion të tërhequr të sigurisë të paraqitur më parë në Hong Kong. Mbrojtësit e demokracisë kishin frikë se fushëveprimi tepër i gjerë i projektligjit mund të çonte në abuzime, një shqetësim i cili u rrit pasi një numër përkrahësish të shquar të demokracisë në Hong Kong u refuzuan të hyjnë në Makau, në prag të kalimit të ligjit. Gjyqsori Kuadri origjinal i sistemit ligjor, i bazuar kryesisht në Ligjin e Portugalisë, sistemi portugez i ligjit civil, u ruajt pas vitit 1999. Territori ka sistemin e vet të pavarur gjyqësor me një Gjykatë të Lartë. Gjyqtarët përzgjidhen nga një komitet dhe emërohen nga shefi ekzekutiv. Gjyqtarët e huaj mund të shërbejnë në gjykata. Makau ka një sistem gjyqësor me tre nivele: Gjykata e Shkallës së Parë, Gjykata e Shkallës së Dytë dhe Gjykata e Apelit të Përfunduar. Ushtria Sipas sundimit portugez, Makau shpesh shërbeu si bazë ekspeditash për Japoninë dhe rajone të tjera të Azisë Lindore nga shekulli XVI-të e tutje, duke ruajtur një garnizë të fortë kryesisht për të penguar sulmet holandeze dhe kontinentale kineze. Megjithatë, pasi britanikët e aleatëve u vendosën në Hong Kong, nevoja për një prani të fortë ushtarake në Makau u zbeh dhe u bë e kufizuar para se të pushonte në vitin 1974. Megjithatë, pavarësisht se nuk kishte asnjë garnizon portugez të lënë në territor, një forcë e vogël e sigurisë e menaxhuar nga PSP lokale U mbajt, i cili u tregua i dobishëm me tensionet e shkallëzuara të triadeve në drejtim të dekadave të fundit të administratës portugeze. Gjithashtu Capitania dos Portos vazhdonte të operonte një roje bregdetare dhe forcat ajrore të Portugalisë mbanin aeroportet aktive deri në hapjen e Aeroportit Ndërkombëtar të Makaut në mesin e viteve 1990. Në vitin 1999, pas dorëzimit te PRC, u krijua një garnizë e konsiderueshme e Ushtrisë Çlirimtare Popullore në qytet që ndihmoi në dhënien e goditjes së fundit ndaj dhunës së kryer nga triadat, të cilët u dobësuan nga veprimet e policisë dhe arrestimet para dorëzimit. Garnizoni mbetet, me një pjesë të madhe të forcave të stacionuara në Zhuhai fqinje gjithashtu. Gjeografia Makau ndodhet 60 kilometra (37 mi) në jugperëndim të Hong Kongut dhe 145 kilometra (90 mi) nga Guangzhou i Kinës kontinentale. Ajo gjithashtu ka 41 kilometra (25 mi) të vijës bregdetare, por vetëm 310 metra (1000 ft) të kufirit tokësor me Guangdong të Kinës kontinentale. Ai përbëhet nga vetë gadishulli i Makaos dhe ishujt e Taipa dhe Koloane, të cilat tani janë të lidhura me deponinë që formon Kotai. Gadishulli formohet nga grykëderdhja e Zhu Xhiang (lumi i Perlës) në lindje dhe Xi Xhiang (lumi perëndimor) në perëndim. Ai kufizon Zonën Ekonomike Speciale Zhuhai në territorin e Kinës. Pika kryesore kufitare midis Makaut dhe Kinës njihet si Portas do Cerco (Porta e Barrierave) në anën e Makaut dhe Porta e Hyrjes në Gongbei në anën Zhuhai. Gadishulli i Makaut fillimisht ishte një ishull, por një rërë lidhëse gradualisht u kthye në një isthmë të ngushtë, duke ndryshuar kështu Makaun në një gadishull. Ripërtëritja e tokës në shekullin e XVII e shndërroi Makaun në një gadishull me terren përgjithësisht të sheshtë, megjithëse kodra të shumta të pjerrëta ende shënojnë masën tokësore origjinale. Alto de Coloane është pika më e lartë në Makau, me një lartësi prej 170.6 metra (559.7 ft). Me një mjedis të dendur urban, Makau nuk ka tokë të punueshme, kullota, pyje ose pyje. Në vitin 2015, qeveria kineze i dha përgjegjësi administrative Macau për 85 km2 (33 sq mi) * të zonës bregdetare të oqeanit. Klima Makau ka një klimë subtropikale të lagësht (Köppen Cwa), me lagështi relative mes 75% dhe 90%. [68] Ngjashëm me pjesën më të madhe të Kinës Jugore, klima sezonale është ndikuar shumë nga monsunet dhe dallimet në temperaturën dhe lagështinë midis verës dhe dimrit janë të dukshme, megjithëse jo aq të mëdha sa në Kinë. Temperatura mesatare vjetore e Macau është 22.7 ° C (72.9 ° F). Korriku është muaji më i ngrohtë, temperatura mesatare është 28.9 ° C (84.0 ° F). Muaji më i mirë është janari, me një temperaturë mesatare prej 14,5 ° C (58,1 ° F). [68] E vendosur në bregun jugor të Kinës, Makau ka reshje të shumta, me reshje mesatare vjetore që janë 2.120 milimetra (83 in). Sidoqoftë, dimri është kryesisht i thatë për shkak të ndikimit të Lartës së madhe Siberiane që ndikon shumë në Azinë Lindore. Vjeshta në Makau, nga tetori në nëntor, është me diell dhe ende i këndshëm me lagështi më të ulët. Dimri (dhjetor deri në fillim të marsit) është përgjithësisht i butë me temperatura më të larta se 13 ° C (55 ° F), megjithëse mund të bjerë nën 8 ° C në kohë. Lagështia fillon të rritet nga fundi i marsit. Vera është shumë e ngrohtë për të nxehtë (shpesh duke u ngritur mbi 30 ° C gjatë ditës). Moti i nxehtë shpesh pasohet nga shi i rëndë, stuhi dhe tufane të rastit. Ekonomia Ekonomia e Makaut bazohet kryesisht te turizmi. Aktivitete të tjera kryesore ekonomike në Makau janë prodhimi i tekstilit dhe veshjeve të eksportit, shërbimet bankare dhe shërbimet e tjera financiare. Industria e veshjeve siguron rreth tre të katërtat e fitimeve të eksportit dhe industria e lojrave, turizmit dhe mikpritjes vlerësohet të kontribuojë më shumë se 50% të PBB-së së Makau dhe 70% të të ardhurave të qeverisë në Makau. Makau është një anëtar themelues i OBT-së dhe ka mbajtur marrëdhënie të shëndosha ekonomike dhe tregtare me më shumë se 120 vende dhe rajone, në veçanti me vendet e Bashkimit Europian dhe Portugalishtfolëse; ai është gjithashtu anëtar i FMN-së. Banka Botërore e klasifikon Makaun si një ekonomi me të ardhura të larta dhe BPV për kokë banori të rajonit në vitin 2006 ishte 28,436 dollarë amerikanë. Pas dorëzimit në vitin 1999, ka pasur një rritje të shpejtë të numrit të vizitorëve për shkak të lehtësimit të kufizimeve të udhëtimit nga Kina. Së bashku me liberalizimin e industrisë së lojrave të Makaut në vitin 2001, që shkakton hyrje të rëndësishme të investimeve, norma mesatare e rritjes ekonomike mes viteve 2001 dhe 2006 ishte rreth 13.1% në vit. Në një raport të Organizatës Botërore të Turizmit për turizmin ndërkombëtar për vitin 2006, Makau u rendit i 21-ti në numrin e turistëve dhe 24 në aspektin e pranimeve të turizmit. Nga 9,1 milionë vizitorë në vitin 2000, ardhjet në Macau janë rritur në 18,7 milion vizitorë në 2005 dhe 22 milionë vizitorë në 2006, me mbi 50% të ardhurish që vijnë nga Kina kontinentale dhe një tjetër prej 30% nga Hong Kongu. Duke filluar nga viti 1962, industria e lojërave të fatit ishte operuar nën një licencë monopoli të lëshuar nga qeveria nga Sociedade de Turismo e Diversões de Macau të Stanley Ho. Monopoli përfundoi në vitin 2002 dhe disa pronarë të kazinove nga Las Vegasi u përpoqën të hynin në treg. Me hapjen e Sands Macao, në vitin 2004 dhe Wynn Macau në vitin 2006, të ardhurat e lojërave të fatit nga kazinot e Makaut u rritën shumë të begata. Në vitin 2007, Venecia Makau, në kohën e dytë (në vitin 2017 ishte shtatë) ndërtesa më e madhe në botë nga zona e katit, hapi dyert e saj për publikun, e ndjekur nga MGM Grand Macau. Shumë prej kazinove të tjera hoteliere, përfshirë Galaxy Cotai Megaresort, u hapën në vitin 2011 dhe planet për një kompleks prej 3.9 miliardë dollarë që do të njihen si Lisboa Palace pritet të përfundojnë deri në vitin 2017. Në shkurt të vitit 2015, të ardhurat e lojërave të fatit në Makau u ulën me 48.6 përqind nga një vit më parë në 19.5 miliardë patakas (2.4 miliardë dollarë), rënia më e madhe mujore që është regjistruar ndonjëherë. Arsyet për këtë rënie të të ardhurave janë të lidhura me ngadalësimin e ekonomisë kineze dhe një goditje korrupsioni nga zyrtarët kinezë e cila ka kufizuar shpenzimet e buta. Në vitin 2002, qeveria e Makaut i dha fund sistemit të monopolit dhe gjashtë konçesione të operimit të kazinosë dhe nënkonsionet i janë dhënë Sociedade de Turismo e Diversões de Macau, Wynn Resorts, Las Vegas Sands, Galaxy Entertainment Group, partneriteti i MGM Mirage dhe Pansy Ho Stanley Ho) dhe partneritetin e Melco dhe Publishing and Broadcasting Limited (PBL). Sot, ka 16 kazinove të operuara nga STDM, dhe ato janë ende vendimtare në industrinë e kazinosë në Makau, por në vitin 2004, hapja e Macau Sands çoi në epokën e re. Të ardhurat nga bixhozi e kanë bërë Macau tregun më të lartë të kazinove në botë, duke tejkaluar Las Vegasin. Shuma e shfaqjeve të kryera në Makau ka treguar gjithashtu një trend në rritje që nga fillimi i 2010-ës, duke përfshirë shfaqjen e Shtëpisë së Ujit të Dancingut, koncerte, shfaqje tregtare të industrisë dhe crossovers ndërkombëtare të artit. Makau është një qendër financiare në det të hapur, një strehë e taksave dhe një port pa pagesë pa regjime kontrolli të këmbimit valutor. Autoriteti Monetar i Makaut rregullon financën në det të hapur, ndërkohë që Instituti për Promovimin e Tregtisë dhe Investimeve në Makau ofron shërbime për investime në Makau. Në vitin 2007, Shërbimi i Investitorëve të Moody's përmirësoi vlerësimet e emetuesit të qeverisë së monedhave të huaja dhe vendase të Macau në 'Aa3' nga 'A1', duke cituar financat e ngurta të qeverisë së saj si një kreditor i madh neto. Agjensia e klasifikimit gjithashtu përmirësoi tavanin e depozitave bankare në Macau në 'Aa3' nga 'A1'. Siç përshkruhet nga Ligji Themelor i Makaut, qeveria ndjek parimin e mbajtjes së shpenzimeve brenda kufijve të të ardhurave në hartimin e buxhetit të saj dhe përpiqet të arrijë një bilanc fiskal, të shmangë deficitet dhe të mbajë buxhetin në përpjesëtim me normën e rritjes së brëndshme të saj produkt. Të gjitha të ardhurat financiare të Rajonit të Posaçëm Administrativ të Makau do të menaxhohen dhe kontrollohen nga vetë rajoni dhe nuk do t'i dorëzohen Qeverisë Popullore Qendrore. Qeveria Qendrore e Popullit nuk do të marrë asnjë taksë në Rajonin e Posaçëm Administrativ të Makau. Sistemi monetar Në Makau, njësia e monedhës është pataca, e cila aktualisht është e lidhur me dollarin e Hong Kongut me një normë HK $ 1 = MOP1.03. Emri Pataca është një fjalë portugeze e cila u aplikua për dollarë meksikan që ishin monedha kryesore qarkulluese në rajonin e gjerë në gjysmën e dytë të shekullit të XIX-të. Në vitin 1894, pataca u prezantua si në Makau dhe në Timorin e Portugalisë, si një njësi e llogarisë për dollarin meksikan dhe monedhat e tjera të argjendtë të dollarit në qarkullim. Megjithatë, pataca nuk ishte monedha zyrtare kur u miratua së pari. Në vitin 1901, u vendos që Banco Nacional Ultramarino të gëzonte të drejtën ekskluzive për lëshimin e kartëmonedhave në patakë dhe në vitin 1906 të gjitha monedhat e huaja ishin të jashtëligjshme. Megjithatë, kinezët ishin të dyshimtë për këto patakas letrash, duke u mësuar me përdorimin e argjendit për shkëmbim, dhe si të tilla, patakët e letrave qarkullonin me një zbritje në lidhje me monedhat e argjendit. Në vitin 1935, kur Kina dhe Hong Kongu braktisën standardin e argjendit, dollari i Hong Kongut ishte i lidhur me sterlinën në normën fikse të 1 shillës dhe 3 pensë, ndërsa hajduti ishte i lidhur në shkallën portugeze me një normë të barabartë me vetëm 1 shillë. Nga viti 1945 deri në vitin 1951, monedhat e pjesshme të pataca u riemëruan për t'u lëshuar në Timorin e Portugalisë; dhe, në vitin 1952, çështje të ngjashme u emetuan për Makau duke përfshirë një monedhë aktuale pataca për herë të parë. Demografia Makau është rajoni më i dendur i populluar në botë, me një densitet të popullsisë prej 21,400 vetash për kilometër katror në vitin 2016. Kinezët Han (kinezët) përbëjnë 95% të popullsisë së Makaut; Një tjetër 2% është me prejardhje portugeze dhe / ose të përzier kineze / portugeze, një grup etnik shpesh i referuar si makanez. Sipas regjistrimit të vitit 2006, 47% e banorëve kanë lindur në Kinë, prej të cilëve 74.1% kanë lindur në Guangdong dhe 15.2% në Fuxhian. Ndërkohë, 42.5% e banorëve kanë lindur në Makau dhe ata që kanë lindur në Hong Kong, Filipine dhe Portugali kanë ndarë 3.7%, 2.0% dhe 0.3% përkatësisht. Rritja e popullsisë në Makau mbështetet kryesisht në emigrantët nga Kina kontinentale dhe fluksi i punëtorëve jashtë shtetit që kur niveli i lindjeve është një nga më të ultat në botë.Sipas The World Factbook, Makau ka jetëgjatësinë e katërt më të lartë në botë, ndërkohë që shkalla e vdekshmërisë së foshnjave të saj renditet ndër më të ultat në botë. Gjuhët zyrtare të Makau janë kineze (kantoneze) dhe portugeze. Makau mban ende dialektin e vet të portugalishtes, të quajtur portugez makanezë. Gjuhët tjera të tilla si mandarine, anglisht dhe hokien fliten nga komunitetet lokale. Gjuha makaneze, një kreole e dalluar, e njohur përgjithësisht si patuá, është folur ende nga disa dhjetra makanezë. Që nga Makau ka një ekonomi të drejtuar nga turizmi, 14.6% e fuqisë punëtore është e punësuar në restorante dhe hotele dhe 10.3% në industrinë e lojërave të fatit. Me hapjen e disa vendpushimeve kazinoje dhe ndërtimeve të tjera të mëdha, shumë sektorë thuhet se përjetojnë një mungesë të fuqisë punëtore dhe qeveria kërkon të importojë punë nga rajonet fqinje. Numri i punëtorëve të importuar rezultoi në një rekord të lartë prej 98,505 në tremujorin e dytë të vitit 2008, duke përfaqësuar më shumë se 25% të fuqisë punëtore në Makau. Disa punëtorë vendas ankohen për mungesën e vendeve të punës për shkak të fluksit të punës së lirë të importuar. Disa gjithashtu pretendojnë se problemi i punës së paligjshme është i rëndë. Një shqetësim tjetër është zgjerimi i pabarazisë në të ardhura në rajon. Koeficienti Gini i Makaut, një masë popullore e pabarazisë në të ardhura ku një vlerë e ulët tregon një shpërndarje më të barabartë të të ardhurave, u rrit nga 0.43 në vitin 1998 në 0.48 në vitin 2006. Ai është më i lartë se ato të rajoneve fqinje, si Kina kontinentale (0.447) (0.316) dhe Singapor (0.425). Religjioni Shumica e kinezëve në Makau janë thellësisht të ndikuar nga tradita dhe kultura e tyre, nga të cilat shumica marrin pjesë në religjionin popullor kinez, në të cilin kuptohen Taoizmi dhe Konfucianizmi. Sipas një sondazhi të kryer ndërmjet viteve 2005, 2007 dhe 2009, 55% e popullsisë nuk deklarojnë përkatësinë fetare, 30% ndjek besimet popullore, 10% janë përkrahës të budizmit ose taoizmit dhe pjesa e mbetur prej 5% janë të krishterë. Edukimi Aktualisht është duke u ofruar një arsimim pesëmbëdhjetë vjeçar për banorët, që përfshin një kopsht fëmijësh trevjeçar, e ndjekur nga një arsim fillor gjashtë vjeçar dhe një arsim gjashtë vjeçar. Shkalla e shkrim-leximit të territorit është 93.5%. Analfabetët janë kryesisht në mesin e banorëve të moshës 65 vjeç e lart; brezi i ri, për shembull popullsia e moshës 15-29 vjeç, ka një shkallë leximi mbi 99%. Aktualisht, në Makau ekziston vetëm një shkollë ne gjuhen portugeze Makau nuk e ka sistemin e vet të arsimit në rajon; Shkollat ​​jo-terciare ndjekin sistemin arsimor britanik, kinez ose portugez. Aktualisht janë 10 institucione të arsimit të lartë në rajon, katër prej të cilave janë publike. Në vitin 2006, Programi për Vlerësimin Ndërkombëtar të Studentëve, një test mbarëbotëror i performancës skolastike të nxënësve 15 vjeçarë të koordinuar nga OECD, e renditi Makau si të pestën dhe të gjashtën në shkencë dhe zgjidhjen e problemeve. Megjithatë, nivelet e arsimit në Makau janë të ulëta në rajonet me të ardhura të larta. Sipas regjistrimit të popullsisë në vitin 2006, vetëm 51.8% kanë arsim të mesëm dhe 12.6% kanë arsim të lartë. Siç parashihet me Ligjin Themelor të Makaut, Kapitulli VI Neni 121, Qeveria e Makau duhet të formulojë politikat e veta për arsimin, duke përfshirë politikat në lidhje me sistemin arsimor dhe administrimin e tij, gjuhën e mësimit, shpërndarjen e fondeve, sistemi i provimeve, njohja e kualifikimeve arsimore, dhe sistemi i shpërblimeve akademike në mënyrë që të nxisë zhvillimin arsimor. Qeveria gjithashtu në përputhje me ligjin, gradualisht do të themelojë një sistem të arsimit të detyrueshëm. Organizatat dhe individët e komunitetit mund, në përputhje me ligjin, të udhëheqin ndërmarrje arsimore të llojeve të ndryshme. Kultura Përzierja e kulturave kineze dhe portugeze dhe traditave fetare për më shumë se katër shekuj ka lënë Makau me një koleksion të pakapërcyeshëm të festave, festivaleve dhe ngjarjeve. Veprimtaria më e madhe e vitit është Grand Prix i Macaos në nëntor , kur rrugët kryesore në gadishullin e Macau konvertohen në një pistë që ka ngjashmëri me Grand Prix të Monakos. Ngjarje të tjera vjetore përfshijnë Festën e Arteve në Makau në mars, Konkursin Ndërkombëtar të Fishekzjarreve në shtator, Festivalin Ndërkombëtar të Muzikës në tetor dhe / ose nëntor dhe Maratonën Ndërkombëtare të Makaut në dhjetor. Viti i Ri i Vitit Hënor është festivali më i rëndësishëm tradicional dhe festimi zakonisht zhvillohet në fund të janarit ose në fillim të shkurtit. Tempulli Pou Tai Un në Taipa është vendi për festën e Tou Tei, zotit të Tokës, në shkurt. Procesi i pasionit të Zotit tonë është një rit i njohur dhe udhëtimi katolik romak, i cili udhëton nga kisha e Shën Austinit në Katedralen, që po ndodh edhe në shkurt. Tempulli A-Ma, i cili nderon Matsën Hyjnore, është në ritëm të plotë në prill me shumë adhurues që festojnë festivalin A-Ma. Në maj është e zakonshme të shohësh dragon vallëzuese në Festën e Dragoit të dehur dhe Buddhave të ndezura-të pastra në Festën e Banje të Zotit Buda. Në fshatin Koloane, zotit Taoist Tam Kong gjithashtu nderohet po të njëjtën ditë. Festivali i Varkës Dragua është sjellë në lojë në liqenin Nam Van në qershor dhe festivalin e Urisë së Shpirtrave, në fund të gushtit dhe / ose fillim të shtatorit të çdo viti. Të gjitha ngjarjet dhe festimet e vitit përfundojnë me Solsticin e Dimrit në dhjetor. Makau ruan shumë prona historike në zonën urbane. Qendra Historike e Macau, e cila përfshin njëzet e pesë vende historike, u rendit zyrtarisht si një Vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s më 15 korrik 2005 gjatë sesionit të 29-të të Komitetit të Trashëgimisë Botërore, mbajtur në Durban, Afrikë e Jugut.