ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว

ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว (จีน: 月牙泉; พินอิน: Yuèyá Quán หรือ เยฺว่หยาฉฺวัน; แปลตามตัว สระน้ำซับพระจันทร์เสี้ยว) เป็นทะเลสาบขนาดเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยว ก่อตัวจากน้ำซับที่พุขึ้นตามธรรมชาติจนกลายเป็นโอเอซิสกลางทะเลทราย ห่างจากเมืองตุนหฺวางในมณฑลกานซู่ไปทางใต้ 5 กิโลเมตร ประวัติ ในสมัยโบราณทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว รู้จักกันในชื่อ 渥洼池 (โว่วาฉือ; สระหลุมยุบ), 沙井 (ชาจิ่ง; บ่อทราย), 药泉 (เย่าฉฺวัน; น้ำพุยา) เป็นหนึ่งในแปดจุดชมวิวในตุนหฺวางตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น และถูกเรียกว่า เยฺว่หยาฉฺวัน ในสมัยราชวงศ์ชิง ในปี 1932 มิลเดรด เคเบิล (Mildred Cable) และ ฟรานเชสกา เฟรนช์ (Francesca French) เยี่ยมชมทะเลสาบระหว่างการเดินทางในภูมิภาคนี้ และบันทึกความประทับใจของพวกเขาไว้ในหนังสือทะเลทรายโกบี (The Gobi Desert) กล่าวว่า "รอบตัวนั้น เราเห็นชั้นของเนินทรายสูงตระหง่าน อย่างไรก็ตามเราพยายามโกหกตัวเองให้สำรวจสืบเสาะต่อไป ในขณะที่เราดิ้นรนอย่างสิ้นหวังบนสันเขาสุดท้ายที่เราปีนข้าม มองลงไปที่สิ่งที่อยู่ไกลข้างหน้า เราเห็นทะเลสาบที่เบื้องล่าง มันช่างสวยงามตระการตา" ได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA เมื่อปี 2558 การก่อตัว เชื่อกันว่าทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวและโอเอซิสก่อตัวและคงอยู่มากว่า 2,000 ปี ตาม "พงศาวดารของเทศมณฑลตุนหวง" ทะเลสาบไม่เคยถูกทรายปกคลุมซึ่งพัดมาจากลมแรงตั้งแต่ประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน การกล่าวอ้างต่าง ๆ เกี่ยวกับการก่อตัวของทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว เช่น เกิดจากพุน้ำซับที่ค่อย ๆ สะสมตัว, รอยเลื่อน, น้ำพุจากรอยแยกธรรมชาติ, น้ำบาดาลที่ล้น และส่วนที่เหลืออยู่ของแม่น้ำโบราณ (แม่น้ำตั่งสายเดิมที่เปลี่ยนเส้นทางและคงเหลือเป็นทะเลสาบรูปแอก) ในปี 1997 มีการเริ่มต้นการสำรวจ หลังจากสำรวจและวิจัยภาคสนามนานกว่าห้าปี ผู้เชี่ยวชาญทางธรณีวิทยาจากสถาบันการสำรวจและออกแบบวิศวกรรมป้องกันและควบคุมภัยพิบัติทางธรณีวิทยาของมณฑลกานซู่ (甘肃地质灾害防治工程勘查设计院) เชื่อว่า ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวตั้งอยู่ในช่องแคบระหว่างตะกอนน้ำพารูปพัดแม่น้ำตั่ง (党河洪积扇) และตะกอนน้ำพารูปพัดห้วยน้ำซีฉุ่ย (西水沟积扇) โดยก่อตัวจากสภาพภูมิประเทศที่ต่ำและระดับน้ำใต้ดินที่เอ่อล้นสู่พื้นผิว แม่น้ำตั่งเป็นแม่น้ำสายเดียวที่ไหลผ่านแอ่งตุนหฺวางและยังเป็นแหล่งน้ำบาดาลหลักในลุ่มน้ำตุนหฺวางอีกด้วย (แม่น้ำตั่งเป็นแม่น้ำสายสั้น ๆ ที่ไหลจากภูเขาในบริเวณทางใต้ในลักษณะที่ลุ่มน้ำแบบปิด ไม่สะสมตัวบนพื้นผิว แต่ไหลลงสู่แหล่งน้ำใต้ดิน) ลำธารใต้ดินของแม่น้ำตั่งเติมเต็มทะเลสาบอย่างสม่ำเสมอทำให้ระดับน้ำมีความสมดุล อีกปัจจัยหนึ่งคือที่ตั้งของทะเลสาบที่อยู่ท่ามกลางเนินทราย ที่ด้านใต้และด้านเหนือจะสูงกว่าฝั่งตะวันออกและตะวันตก ลมที่พัดไปตามเนินทรายจะหมุนขึ้นอย่างกะทันหันจากทางเข้าตะวันออกเฉียงใต้ที่มีทรายขึ้นไปด้านบนแล้วออกจากทางออกทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทรายจึงไม่ทับถมตัวโอเอซิส ลมพัดไปในทิศทางนั้นตลอดทั้งปี ทำให้เกิดทัศนียภาพที่สวยงามของหาดทรายและทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว ถูกล้อมรอบด้วยเนินทรายที่เรียกว่า "เนินทรายกระซิบ" (鸣沙山 ) ระดับน้ำ จากข้อมูลในปี 1960 ความลึกของน้ำเฉลี่ยของทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวอยู่ที่ 4 ถึง 5 เมตร (13 ถึง 16 ฟุต) และจุดที่ลึกที่สุดคือ 7.5 เมตร (25 ฟุต) แต่ในอีก 40 ปีถัดมาระดับน้ำของทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวลดลงทุก ๆ ปี ความลึกของทะเลสาบลดลงมากกว่า 7 เมตร ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 พื้นผิวน้ำของทะเลสาบได้หดตัวลงอย่างมาก ความลึกของน้ำเฉลี่ยในช่วงนั้น อยู่ที่ 0.9 เมตร และจุดที่ลึกที่สุดเพียง 1.3 เมตร ในปี 2006 รัฐบาลท้องถิ่นเมืองตุนหฺวางด้วยความช่วยเหลือจากรัฐบาลกลางได้เริ่มเติมทะเลสาบและการฟื้นฟูระดับน้ำของทะเลสาบ ซึ่งความลึกและขนาดของทะเลสาบเพิ่มขึ้นทุกปีตั้งแต่นั้นมา โครงการบำบัดรักษาฉุกเฉินในการผันน้ำบาดาล เสนอและออกแบบโดยสถาบันการสำรวจและออกแบบวิศวกรรมป้องกันและควบคุมภัยพิบัติทางธรณีวิทยาของมณฑลกานซู่ การท่องเที่ยว ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวและทะเลทรายโดยรอบได้รับความนิยมอย่างมากจากนักท่องเที่ยว มีบริการขี่อูฐและยานพาหนะ ดูเพิ่ม ถ้ำมั่วเกา ทะเลทรายโกบี ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว (หนานจิง) อ้างอิง