Saturn V

Ο Κρόνος V ή Saturn V (ο οποίος αποκαλείται "Κρόνος πέντε") ήταν αμερικανικός αναλώσιμος μεγάλων διαστάσεων πύραυλος που χρησιμοποιούσε η NASA μεταξύ 1967 και 1973. Ο πύραυλος αναπτύχθηκε για το πρόγραμμα Απόλλων με στόχο την αποστολή ανθρώπων στη Σελήνη και αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να ξεκινήσει το Skylab, ο πρώτος αμερικανικός διαστημικός σταθμός. Ο Κρόνος V εκτοξεύθηκε 13 φορές από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα χωρίς απώλεια πληρώματος ή ωφέλιμου φορτίου. Ώς το 2017, ο Κρόνος V παραμένει ο ψηλότερος, βαρύτερος και ισχυρότερος πύραυλος που έχει φτάσει ποτέ σε επιχειρησιακή κατάσταση και κατέχει ρεκόρ για το βαρύτερο ωφέλιμο φορτίο εκτόξευσης και το μεγαλύτερο ωφέλιμο φορτίο σε χαμηλή τροχιά της Γης (LEO) (310.000 λίβρες), η οποία περιελάμβανε το τρίτο στάδιο και το άκαυστο προωθητικό που απαιτείται για την αποστολή της Μονάδας Διοίκησης / Υπηρεσίας Apollo και της Σεληνιακής Μονάδας στη Σελήνη [5]. [6] Το μεγαλύτερο μοντέλο παραγωγής της οικογένειας πυραύλων Κρόνος, ο Κρόνος V, σχεδιάστηκε υπό την καθοδήγηση των Βέρνερ φον Μπράουν και Arthur Rudolph στο Marshall Space Flight Centre στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα με την Boeing, τη Βρετανική Αεροπορία, την εταιρεία Douglas Aircraft Company και την IBM ως κύριοι εργολάβοι. Μέχρι σήμερα, ο Κρόνος V παραμένει το μοναδικό όχημα εκτόξευσης που εκτέλεσε αποστολές για τη μεταφορά ανθρώπων πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης. Συνολικά είχαν κατασκευαστεί 15 οχήματα με δυνατότητα πτήσης, αλλά μόνο 13 είχαν πετάξει. Έχουν κατασκευαστεί άλλα τρία οχήματα για σκοπούς δοκιμής εδάφους. Συνολικά 24 αστροναύτες εκτοξεύτηκαν στη Σελήνη, τρεις από αυτές δύο φορές, σε τέσσερα χρόνια από το Δεκέμβριο του 1968 μέχρι το Δεκέμβριο του 1972. Ιστορικό υπόβαθρο Η ανάπτυξη του πυραύλου Κρόνος V ξεκίνησε με την αμερικανική κυβέρνηση να φέρνει τον Βέρνερ φον Μπράουν μαζί με περίπου 700 Γερμανούς μηχανικούς και τεχνικούς πυραύλων στις Ηνωμένες Πολιτείες ("Επιχείριση Paperclip"), ένα πρόγραμμα που εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Τρούμαν τον Αύγουστο του 1946 και είχε ως σκοπό τη συγκέντρωση των πυραύλων της ηττημένης στον Β' ΠΠ Γερμανίας, προκειμένου να αποκτήσουν οι ΗΠΑ μια άκρη στον Ψυχρό Πόλεμο μέσω της ανάπτυξης των ενδιάμεσων (IRBM) και των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM). Ήταν γνωστό ότι η Σοβιετική Ένωση, ως αντίπαλος πλέον των ΗΠΑ, θα προσπαθούσε επίσης να εξασφαλίσει πυραύλους από τους Γερμανούς. Ο φον Μπράουν τέθηκε στο τμήμα σχεδιασμού πυραύλων του Στρατού λόγω της άμεσης άμεσης συμμετοχής του στη δημιουργία του πυραύλου V-2 Μεταξύ του 1945 και του 1958, το έργο του περιοριζόταν στη μεταφορά των ιδεών και των μεθόδων πίσω από το V-2 στους Αμερικανούς μηχανικούς. Παρά τις πολλές δημοσιεύσεις του φον Μπράουν σχετικά με το μέλλον των διαστημικών πυραύλων, η αμερικανική κυβέρνηση συνέχισε τη χρηματοδότηση της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού για να δοκιμάσουν τους πυραύλους Vanguard παρά τις πολυάριθμες δαπανηρές αποτυχίες. Μόνο μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ 1 από τους Σοβιετικούς το 1957 με ένα ICBM πύραυλο R-7 ικανό να μεταφέρει μια θερμοπυρηνική κεφαλή στις ΗΠΑ, ο Αμερικανικός Στρατός και η κυβέρνηση άρχισαν να παίρνουν σοβαρά βήματα για να στραφούν και οι Αμερικάνοι προς στο διάστημα. Τέλος, γύρισαν στον Βέρνερ φον Μπράουν και την ομάδα του, που κατά τη διάρκεια αυτών των ετών δημιούργησε και πειραματίστηκε με τη σειρά πυραύλων του προγράμματος Jupiter (Δίας). Ο Juno I ήταν ο πύραυλος που ξεκίνησε τον πρώτο αμερικανικό δορυφόρο τον Ιανουάριο του 1958 και μέρος του σχεδίου της τελευταίας τάφρου για τον NACA (προκάτοχό της NASA) να πάρει το πόδι του στο Space Race. [12] Η σειρά του Δία ήταν ένα ακόμα βήμα στο ταξίδι του von Braun στον Κρόνο V, καλώντας αργότερα αυτή την πρώτη σειρά «ένα νηπιακό Κρόνο» [11]. Ανάπτυξη του Κρόνου Ο σχεδιασμός του Κρόνου V προέκυψε από τα σχέδια των ρουκετών της σειράς Jupiter. Καθώς η επιτυχία της σειράς Δίας έγινε εμφανής, εμφανίστηκε η σειρά Κρόνος. C1 έως C-4 Μεταξύ του 1960 και του 1962, το Marshall Space Flight Center (MSFC) σχεδίασε μια σειρά από ρουκέτες Κρόνου που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για διάφορες τροχιές της Γης ή σεληνιακές αποστολές. Το C-1 αναπτύχθηκε στο Saturn I και ο πυραύλος C-2 έπεσε νωρίς στη διαδικασία σχεδιασμού υπέρ του C-3, το οποίο προοριζόταν να χρησιμοποιήσει δύο κινητήρες F-1 στο πρώτο του στάδιο, τέσσερις J- 2 κινητήρες για το δεύτερο στάδιο και ένα στάδιο S-IV, χρησιμοποιώντας έξι κινητήρες RL10. Η NASA σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το C-3 ως μέρος της ιδέας του Earth Orbit Rendezvous (EOR), με τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε εκτοξεύσεις που απαιτούνται για μια μεμονωμένη σεληνιακή αποστολή. Εξωτερικοί σύνδεσμοι Three Saturn Vs on Display Teach Lessons in Space History Αρχειοθετήθηκε 2019-06-23 στο Wayback Machine. Apollo Lunar Surface Journal Αρχειοθετήθηκε 2020-12-31 στο Wayback Machine. Declassified 1964 NASA technical memo on Saturn Rockets Note that this is a large PDF file (61 Megabytes) Launch complex 39 facility description from 1966 (10 Megabyte PDF file) Exploring the Unknown Selected Documents in the History of the U.S. Civil Space Program