สหพันธ์สภากาชาดและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศ

สหพันธ์สภากาชาดและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies, IFRC) เป็นองค์กรช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมทั่วโลกซึ่งมีผู้เข้าร่วมกว่า 160 ล้านคนในแต่ละปีผ่านสภากาชาด 190 แห่ง ทำหน้าที่ก่อนระหว่างและหลังภัยพิบัติและเหตุฉุกเฉินด้านสุขภาพเพื่อตอบสนองความต้องการและปรับปรุงชีวิตของผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ เป็นเช่นนั้นด้วยความเป็นกลางในด้านเชื้อชาติ, เพศ, ความเชื่อทางศาสนา, ชนชั้น และความคิดเห็นทางการเมือง แผนปฏิบัติการโดยรวมของสหพันธ์ฯ เพื่อรับมือกับความท้าทายด้านมนุษยธรรมและการพัฒนาที่สำคัญของทศวรรษนี้ สหพันธ์ฯ มุ่งมั่นที่จะ รักษาชีวิตและจิตใจที่เปลี่ยนแปลง สหพันธ์ฯ เป็นส่วนหนึ่งของกาชาดสากลและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศพร้อมด้วย คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ไอซีอาร์ซี) และสภากาชาด 190 แห่ง จุดแข็งของสหพันธ์ฯ นั้นอยู่ในเครือข่ายอาสาสมัครความเชี่ยวชาญในชุมชนความเป็นอิสระและความเป็นกลาง ทำงานเพื่อปรับปรุงมาตรฐานด้านมนุษยธรรมในฐานะส่วนหนึ่งในการพัฒนาและตอบสนองต่อภัยพิบัติ ชักชวนผู้มีอำนาจตัดสินใจในการทำหน้าที่เพื่อประโยชน์ของผู้ได้รับบาดเจ็บ ทำงานเพื่อชุมชนที่มีสุขภาพดีและปลอดภัยลดอาการบาดเจ็บเสริมสร้างความยืดหยุ่นและเสริมสร้างวัฒนธรรมแห่งสันติภาพทั่วโลก หลักการพื้นฐานทั้งเจ็ดที่เป็นแนวทางในการทำงานของสหพันธ์ฯ และสมาชิกประกอบด้วย: มนุษยชาติ ความเป็นธรรม ความเป็นกลาง ความเป็นอิสระ การบริการด้วยความสมัครใจ ความเป็นเอกภาพ และความเป็นสากล ประวัติ ก่อตั้ง ในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 หลัง สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้แทนจากสภากาชาดแห่งชาติของพันธมิตร (สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส อิตาลี ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกา) มารวมตัวกันที่ปารีสเพื่อก่อตั้ง สันนิบาตแห่งสภากาชาด (LORCS) ซึ่งเป้าหมายดังกล่าวคือ "เพื่อเสริมสร้างและรวมเป็นหนึ่งสำหรับกิจกรรมด้านสุขภาพ สมาคมสภากาชาดที่มีอยู่แล้วและเพื่อส่งเสริมการสร้างสังคมใหม่" ความคิดริเริ่มดังกล่าวดำเนินการโดย เฮนรี พี. เดวิสัน ประธานของ “คณะกรรมการสงคราม” ของ สภากาชาดอเมริกัน ด้วยการสนับสนุนของ วูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีสหรัฐ เดวิสันได้รับความช่วยเหลือจากนายพล เซอร์ เดวิด เฮนเดอร์สัน ชาวอังกฤษผู้ซึ่งขึ้นเป็นผู้อำนวยการใหญ่คนแรก สมาพันธ์สมาคมแห่งชาติที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่นี้ได้ขยายอำนาจหน้าที่ของสภากาชาดนอกเหนือจากภารกิจของ คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ เพื่อรวมความช่วยเหลือในการบรรเทาทุกข์ในกรณีฉุกเฉินซึ่งไม่ได้เกิดจากความขัดแย้งทางอาวุธ นอกเหนือจากการประสานงานด้านการบรรเทาทุกข์ที่เกิดจากภัยธรรมชาติและภาวะฉุกเฉินด้านสุขภาพแล้วภารกิจของสันนิบาตก็คือการช่วยเหลือสภากาชาดในการก่อตั้งและการพัฒนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามสงบ นอกเหนือจากการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของโรคระบาด ภัยพิบัติทางธรรมชาติ (แผ่นดินไหว น้ำท่วม และพายุเฮอริเคน) และทุพภิกขภัยกิจกรรมอื่นอีกสองกิจกรรมได้รับการพัฒนาในช่วงปีแรกของสันนิบาต กิจกรรมหลักอย่างหนึ่งคือการส่งเสริมสุขภาพโดยการป้องกันการเจ็บป่วยและพัฒนาการฝึกอบรมของพยาบาลและอาสาสมัคร กิจกรรมอื่นคือการสร้างยุวกาชาดภายในสภากาชาดซึ่งแนะนำเด็กและนักเรียนให้กับสภากาชาดด้วยหลักสูตรการศึกษาที่หลากหลายและเกี่ยวข้องกับพวกเขาในกิจกรรมบรรเทาทุกข์เชิงปฏิบัติ อ้างอิง