Binturongu

Binturongu ( Arctictis binturong ), i njohur gjithashtu si macja ari është një viverrid,vendas për Azinë jugore dhe Azinë juglindore. Ёshtë e pazakontë në pjesën më të madhe të tij, dhe është vlerësuar si lloji i cënuar në listën e kuqe të IUCN për shkak të një tendence në rënie të popullsisë që vlerësohet në më shumë se 30% që nga mesi i viteve 1980. Binturongu ishte i pari i pëshkruar nga Thomas Stamford Raffles në 1822. Gjinia Arctictis është lloji monotipik dhe morfologjikisht të ngjashme me gjinitë Paradoxurus dhe Paguma. Emri Arctictis do të thotë 'ariu nuselal', nga gjuha greke arkt-- 'ariu' + iktis ' nuselal '. Në Riau , Indonezi ishte i njohur si tenturun. Karakteristikat fizike Binturongu është i gjatë dhe i rëndë, me këmbë të shkurtër. Ai ka një shtresë të trashë me flokë të zi të trashë. Bishti është i trashë , gradualisht duke u zvogëluar, dhe kaçurrela nga brenda në majë. Fytyra është i shkurtër dhe i theksuar, disi e ngritur në hundë, dhe është e mbuluar me qime flokësh, kafe në pikat, të cilat zgjaten ndërsa ndryshojnë, dhe formojnë një rreth të veçantë rrezatues rreth fytyrës. Sytë janë të mëdhenj, të zinj dhe të spikatur. Veshët janë të shkurtra, të rrumbullakosura, të skajshme me të bardha dhe mbarojnë me tufa flokësh të zinj. Ekzistojnë gjashtë incizues të rrumbullakosura të shkurtra në secilën nofull, dy kaninë, të cilat janë të gjata dhe të mprehta, dhe gjashtë molarë nga secila anë. Flokët në këmbë janë të shkurtra dhe me një nuancë të verdhë. Këmbët janë me pesë gishta, me kthetra të mëdha të forta; thembra janë të zhveshur dhe aplikohen në tokë përgjatë tërë gjatësisë së tyre; ato të pasme janë më të gjata se të parat. Në ndërtimin e përgjithshëm, binturonug është në thelb si Paradoxurus dhe Paguma , por më masive në gjatësinë e bishtit dhe këmbët, në strukturën e gjëndra aromatike dhe madhësi më të madhe të rhinariumit , e cila është më shumë konveks me një zakon mesatare duke qenë shumë më e ngushtë sipër philtrum. Flokët në pallto janë shumë më të gjata dhe më të trashë, dhe flokët e gjatë veshin tërë pjesën e pasme të veshëve përtej majës, si një tufë e caktuar. Pjesa përpara e veshëve është më e gjërë dhe më pak e emarginuar. Bishti është më muskuloz, veçanërisht në bazë, dhe me ngjyra përgjithësisht si trupi, por zakonisht më i butë në bazën poshtë tij. Flokët e trupit shpesh janë pjesërisht të bardha ose të buta, duke i dhënë një pamje të spikatur pelagjit, ndonjëherë aq të zbehtë sa i gjithë trupi është kryesisht me kashtë ose gri, të rinjtë shpesh janë në të gjitha ngjarjet më të këndshme se të rriturit, por koka është gjithmonë i spërkatur ngushtë me gri ose butë. Zona e gjëndrave është e bardhë. Bishti është gati për aq kohë sa koka dhe trupi, i cili shkon nga 71 në 84 cm ; bishti është i gjatë 66 deri 69 cm. Disa binturong të kapur matën nga 76 cm deri në 91 cm në kokë dhe trup me një bisht 71 cm. Masa mesatare e femrave të rritur në robëri është 21.9 kg me një interval nga 11 në 32 kg. Kafshët në robëri shpesh peshojnë më shumë sesa homologët e egër. Të dy gjinitë kanë gjëndra aromë ; femrat në të dyja anët e vulvës , dhe meshkujt midis skrotumit dhe penisit. Gjëndrat muskulare lëshojnë një erë që të kujton kokoshka ose patate të skuqura, me gjasë për shkak të përbërjes së paqëndrueshme 2-acetil-1-pirrolinë në urinë, e cila prodhohet edhe në reagimin Maillard në temperatura të larta. Gama dhe habitati Binturongu ndodhet në Indi, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Mianmar, Tajlandë, Malajzi, Laos, Kamboxhi, Vietnam dhe Yunan në Kinë, dhe nga Sumatra, Borneo dhe Xhava në Indonezi e deri në Palavan në Filipine. Ajo kufizohet në pyje të gjatë. Në Asam, është e zakonshme në fushat e kodrave dhe kodrat me mbulesë të mirë të pemëve, por më pak në fushat me pyje. Ёshtë regjistruar në Parkun Kombëtar Manas, në pyjet e rezervuara Dulung dhe Kakoi të rrethit Lakhimpur, në pyjet kodrinore të qarqeve Karbi Anglong, Hills Cachar Verior, Cachar dhe Hailakandi. Në Mianmar, binturongët u fotografuan në tokë në Rezervën Natyrore të Tanintharyi në një lartësi prej 60 m, në Luginën Hukaung në lartësi nga 220–280 m, në Rezervën e Elefantëve Rakhine Yoma 580 m dhe në tre vende të tjera deri në lartësi prej 1,190 m. Në Parkun Kombëtar Khao Yai të Tajlandës, disa individë u vëzhguan duke ushqyer në një fik dhe në një hardhi. Në Laos, ato janë vërejtur në pyje të gjelbërta me gjelbërim të përhershëm. Në Malajzi, binturongët u regjistruan në pyjet sekondar të palmave që ishte regjistruar në vitet 1970. Në Palavan, ai banon në pyjet e ultësirave nga niveli i detit në 400 m (1.300 ft). Taksonomia Viverra binturong ishte emri shkencor i propozuar nga Thomas Stamford Raffles në 1822 për një ekzemplar nga Malacca. Emri i gjinis Arctictis u propozua nga Coenraad Jacob Temminck në 1824. Në shekujt 19 dhe 20, u përshkruan shembujt e mëposhtëm zoologjikë: Paradoxurus albifrons të propozuar nga Frédéric Cuvier në 1822 u bazua në një vizatim të një binturong nga Bhutan të përgatitur nga Alfred Duvaucel. Arctictis penicillatanga Temminck në 1835 ishin ekzemplarë nga Sumatra dhe Java. Arctictis whitei i propozuar nga Joel Asaph Allen në 1910 ishin lëkurat e dy binturongëve femra të mbledhura në ishullin Palavan , Filipine. Arctictis pageli i propozuar nga Ernst Schwarz në 1911 ishte një lëkurë dhe kafkë e një femre të mbledhur në Borneo veriore. Arctictis gairdnerii propozuar nga Oldfield Thomas në 1916 ishte një kafkë e një binturong mashkulli të mbledhur në Tajlandën jugperëndimore. Arctictis niasensise propozuar nga Marcus Ward Lyon Jr në 1916 ishte një lëkurë binturong nga ishulli Nias. A. b. kerkhoveninga Henri Jacob Victor Sody në 1936 u bazua në ekzemplarë nga ishulli Bangka. A. b. menglaensis nga Wang dhe Li në 1987 u bazua në ekzemplarë nga krahina Yunnan. Nëntë nënlloje janë njohur duke formuar dy kladra. Klada veriore në Azinë kontinentale ndahet nga kladat Sundaic nga Isthmus i Kra. Ekologjia dhe sjellja Binturongu është aktiv gjatë ditës dhe natës. Tre shikime në Rezervën e Tigrave të Pakke ishin për ditë. Trembëdhjetë foto nga kamerat-kurth në Mianmar përfshijnë një rreth muzgut, shtatë në natën e plotë dhe pesë në dritë të ditës. Të gjitha fotografitë ishin të kafshëve beqare , dhe të gjitha u morën në tokë. Meqë binturongu nuk janë shumë të shkathët, mund të duhet të zbresin në tokë relativisht shpesh kur lëvizin midis pemëve. Pesë binturong në radio, në Qëndrës e Jetës së Egër të Phu Khieo , ekspozuan një aktivitet aritmik , të mbizotëruar nga tendencat crepuskulare. Periudhat e zvogëluara të pasivitetit kanë ndodhur nga mesdita deri në orët e vona të pasdites. Ata lëvizën ndërmjet 25 m dhe 2,698 m çdo ditë në sezonin e thatë dhe rritën lëvizjen e tyre të përditshme në 4,143 m në sezonin e lagësht. Madhësitë e shtëpive të meshkujve ndryshonin midis 0.9 km2 (0.35 sq mi) dhe 6.1 km2 (2.4 sq mi). Dy meshkuj treguan varg pak më të madh në sezonin e lagësht. Shkalla e tyre mbivendoset midis 30-70%.Gama mesatare e shtëpisë së një femre me një radio në shtëpi në Parku Kombëtar Khao Yai ishte vlerësuar në 4 km2 (1.5 sq mi), dhe ai i një mashkulli në 4.5 deri 4.5 to 20.5 km2 (1.7 to 7.9 sq mi). Binturongu është një kafshë arboreael. Pocock vëzhgoi sjelljen e disa individëve të robëruar në kopshtet zoologjike në Londër. Kur pushojnë, ata shtrihen lart, me kokë poshtë bishtit. Ata rrallë kërcenin, por u ngjitën me shkathtësi, megjithëse ngadalë, duke përparuar me lehtësi dhe besim të barabartë përgjatë anës së sipërme të degëve ose, përmbysur poshtë tyre, nën to. Bishti prehensil ishte gjithnjë gati si ndihmë. Ata zbritën fillimisht në shufrat vertikale të kokës së kafazit, duke i kapur mes putrave të tyre dhe duke përdorur bishtin prezencial si kontrollues. Kur irritohen, ata u ngrifeshin ashpër. Binturongu përdor bishtin për të komunikuar. Ai e lëviz butësisht, shpesh duke ndaluar, dhe shpesh duke përdorur bishtin për të mbajtur ekuilibrin, ngjitur në një degë. Ai tregon një sjellje të theksuar rehatie të shoqëruar me lëpirjen e gëzofit, dridhjet dhe shuplaka të flokëve, dhe kruartje. Dridhja është elementi më karakteristik i sjelljes. Llojet janë normalisht të ndrojtur, por agresive kur ngacmohen. Raportohet se fillimisht urinon ose mbrhet nga një kërcënim dhe më pas, ai përdor nofullat dhe dhëmbët e tij të fuqishëm në vetëmbrojtje. Kur kërcënohet, binturongu zakonisht do të ikë në një pemë aty pranë, por si një mekanizëm mbrojtës binturongu ndonjëherë mund të balancojë bishtin e tij dhe të nxjerrë kthetrat e tij për t'u dukur kërcënuese për grabitqarët e mundshëm. Gjuetia e binturongut të rritur raportohet se është mjaft i rrallë nga llojet simpatike si leopardi , leopardi me re dhe pitoni i retikuluar. Dieta Binturongu është kafshë gjithçkangrënëse ,duke u ushqyer me gjitarë të vegjël, zogjtë , peshqit, krimbat , insektet dhe fruta. Gjithashtu ata gjuajnë edhe brejtës. Peshku dhe krimbat e tokës janë pjesë e parëndësishme në dietën e tij, pasi nuk është as kafshë ujore dhe as kafshë. Meqenës ka atributet e një gjitari grabitqar , shumica e dietës së binturongut ka të ngjarë të përbëjnë lëndë bimore. Fiqtë janë një përbërës kryesor i dietës së tij. Binturongët e robëruar janë veçanërisht ushqyes me vegjetacion , por edhe ushqehet me shpendët dhe vezë. Binturongu është një agjent i rëndësishëm për shpërndarjen e farave , veçanërisht për ato të fikut të mbytur , për shkak të aftësisë së tij për të dëmtuar mbulesën e jashtme të ashpër të farës. Në robëri, dieta e binturongut përfshin përzierjen me mish të përgatitur në mënyrë tregtare, banane , mollë , portokall , pjeshkë të konservuar dhe shtesë minerale. Riprodhimi Mosha mesatare e pjekurisë seksuale është 30.4 muaj për femrat dhe 27.7 muaj për meshkujt. Cikli estrous e binturongut zgjat 18 deri në 187 ditë, me një mesatare prej 82.5 ditë. Shtatëzania zgjat 84 deri në 99 ditë. Madhësia e lindjes në robëri ndryshon nga një deri në gjashtë të rinj, me një mesatare prej dy të rinj për lindje. Të vegjlit peshojnë midis 283.8 g dhe 340.5 g. Fertiliteti zgjat deri në moshën 15 vjeç. Jetëgjatësia maksimale e njohur në robëri mendohet të jetë mbi 25 vjeç. Kërcënimet Kërcënimet kryesore për binturongun janë humbja e habitatit dhe degradimi i pyjeve përmes prerjeve dhe shndërrimit të pyjeve në përdorime të tokës jo-pyjore në të gjithë gamën e binturongut. Humbja e habitatit ka qenë e rëndë në ultësirat e pjesës Sundaic të gamës së saj, dhe nuk ka prova se binturongu përdor plantacionet që kryesisht po zëvendësojnë pyjet natyrore. Në Kinë, shpyllëzimi i shfrenuar dhe praktikat e prerjeve oportuniste kanë copëtuar habitatin e përshtatshëm ose vendet i kanë eleminuar krejtësisht. Në Filipine kapet për tregtinë e jetës së egër, dhe në jug të diapazonit të tij merret edhe për konsum njerëzor. Në Laos, është një nga mishngrënësit e drejtuar më shpesh nga kafazet dhe lëkurat tregtohen shpesh në të paktën Vientiane. Në pjesë të Laos, ajo konsiderohet një delikatesë dhe tregtohet gjithashtu si një artikull ushqimor për Vietnamin. Orang Asli e Malajzisë e mbajnë binturongun si kafshët shtëpiake. Ruatja India e përfshiu binturongun në Shtojcën III të CITES. Ajo mbrohet në Malajzi, dhe renditet si lloji i rrezikuar në listën e kuqe të Kinës. Në robëri Binturongët janë të zakonshme në kopshtin zoologjik, dhe individët e robërve përfaqësojnë një burim të diversitetit gjenetik thelbësor për ruajtjen afatgjatë. Origjina e tyre gjeografike është zakonisht e panjohur, ose janë pasardhës të disa brezave të kafshëve të lindura në robëri. Referime Linqe ekstra "Bearcat". Zooborns. 2008. Arkivuar nga origjinali më 1 shtator 2009. Marrë më 4 shkurt 2021. : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) Bird, K. (2005). "Binturong". Wildlife Waystation. Arkivuar nga origjinali më 2007-12-23. : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) "L'association Arctictis Binturong Conservation". ABConservation. : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) "Binturong" . Encyclopædia Britannica (në anglisht) (bot. 11th). 1911.