تالار شهر تور

تالار شهر تور (به فرانسوی: Hôtel de Ville، تلفظ: [اوتِل دو ویل])، محل استقرار ادارات و دفاتر رسمی شهر تور در فرانسه است. این ساختمان باشکوه، هم در داخل و هم در بیرون، دارای تزئینات و جزئیات معماری چشم‌گیری است. طراحی آن را ویکتور لالو (Victor Laloux)، معمار نامدار و زادهٔ شهر تور، بر عهده داشت و ساخت آن در سال ۱۹۰۴ به پایان رسید. این بنا نمونه‌ای برجسته از معماری نئورِنسانس فرانسوی است که تلفیقی از عظمت کلاسیک و ظرافت هنری را به نمایش می‌گذارد. در سال ۱۹۷۵، دولت فرانسه تالار شهر تور را به عنوان یک اثر تاریخی (Monument historique) به ثبت رساند. این بنا امروزه نه تنها مرکز اداری شهر، بلکه یکی از نمادهای فرهنگی و گردشگری مهم تور به شمار می‌رود. تاریخ تالار شهر پیشین تور، ساختمانی چهارطبقه به سبک نئوکلاسیک بود که در محل میدان آنتوان-فرانس (Place Anatole-France) و خیابان ناسیونال (Rue Nationale) قرار داشت. این بنا یکی از دو ساختمان همسانی بود که در ابتدای پل سنگی پون ویلسیون (Pont Wilson) ساخته شده بودند. تالار یادشده از سال ۱۷۸۶ تا ۱۹۰۴ به عنوان مرکز اداری و تالار شهر تور مورد استفاده قرار می‌گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، شورای شهر تصمیم گرفت بنایی باشکوه‌تر و متناسب با جایگاه شهر احداث کند. بدین ترتیب، ساخت تالار شهر جدید در سال ۱۸۹۶ آغاز شد. طراحی بنا بر عهدهٔ ویکتور لالو (Victor Laloux) بود و ساختمان به سبک رنسانس احیا شده (Renaissance Revival) از سنگ‌های تراش‌خورده ساخته شد. پروژه در سال ۱۹۰۴ به پایان رسید و تالار جدید رسماً جایگزین ساختمان قدیمی گردید. معماری نمای بیرونی ساختمان اصلی تالار شهر، که رو‌به‌روی فضای سبز نیم‌دایره‌ای میدان ژان ژورس (Place Jean-Jaurès) قرار دارد، توسط ویکتور لالو (Victor Laloux) طراحی شده است. لالو، اهل شهر تور و استاد برجسته‌ای در پاریس، طراح آثار شاخص دیگری نیز در همین شهر بود؛ از جمله کلیسای جامع سن‌مارتن تور (Basilica of Saint Martin, Tours) که ساخت آن در سال ۱۸۸۶ آغاز و در ۱۹۲۵ تکمیل شد، و همچنین ساختمان مسافران ایستگاه راه‌آهن تور که بین سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۸۹۸ ساخته شد. نمای اصلی تالار شهر حدود ۲۲۵ فوت (۶۹ متر) طول دارد و از نظر سبک معماری، شباهت‌هایی با پالازو دلا گران گاردیا در شهر ورونا و پالازو ویدونی-کافارلی در رم (که در سدهٔ شانزدهم ساخته شده‌اند) دارد. به گفتهٔ منتقدان معاصر، جزئیات کلاسیک در این بنا در مقیاسی بزرگ‌تر و برجسته‌تر از آثار دیگر معماران فرانسوی اوایل قرن بیستم به‌کار رفته است، که نشان‌دهندهٔ استقلال و خلاقیت لالوست. یکی از منتقدان می‌نویسد: «توجه معمار به تودهٔ تزئینی بنا همواره بر ظرافت در حجاری غلبه دارد، و همین امر درخشش فوق‌العاده‌ای به تزئینات کلاسیک ساختمان بخشیده است.» در امتداد بام، نوار افقی مجسمه‌هایی قرار دارد که به همراه دو نشان‌وارهٔ بزرگ (crest) توسط گروهی از پیکرتراشان ساخته شده‌اند. دو کاریاتید (ستون‌های انسانی) در دو سوی ساعت مرکزی، با عنوان‌های روز و شب، اثر امیل ژوزف نِستور کارلیه (Émile Joseph Nestor Carlier, 1849–1927) هستند. در پایهٔ برج ناقوس (campanile) دو پیکرهٔ مردانه در حالت نیمه‌خوابیده دیده می‌شود که رودخانه‌های لوآر و شر را مجسم می‌کنند و اثر ژان آنتوان آنژالبِر (Jean Antoine Injalbert) است. چهار مجسمهٔ هرمی‌شکل (هرم‌ها یا herms) که بالکن مرکزی را نگه می‌دارند، کار فرانسوا-لئون سیکار (François-Léon Sicard) هستند. در دو جناح ساختمان، در قسمت‌های شیب‌دار گنبدی شکل، چهار پیکرهٔ تمثیلی دیگر دیده می‌شود: آموزش و هوشیاری اثر آلفونس-امده کوردونیه (Alphonse-Amédée Cordonnier) و قدرت و شکوه اثر ژان-باپتیست اوگ (Jean-Baptiste Hugues). بخش زیادی از حجاری‌های تزئینی کوچک‌تر بنا، همانند ایستگاه قطار تور، در کارگاه‌های هنری آنری وارِن (Henri Varenne)، همکار و همشهری همیشگی لالو، ساخته شده است. فضای داخلی در طراحی داخلی، طبقهٔ همکف شامل سالن‌های بزرگ برای مراسم ازدواج مدنی و جلسات شورای شهر است که مانند نمای بیرونی، با تزئینات فراوانی آراسته شده‌اند. سالن جشن‌ها (Salle des Fêtes) دارای آثار پیکرتراشی بیشتری از آنژالبِر است، از جمله پیکره‌ای از جمهوری و پیکرهٔ همراهی به نام لا تورِن (La Touraine) اثر لوازو-بایّی (Loiseau-Bailly). دو کاریاتید روی بخاری تالار نیز به آنری وارِن نسبت داده می‌شوند. تالار شورای شهر با یک سه‌تابلو (triptych) تزئین شده که سه صحنه از زندگی ژان دارک (Joan of Arc) را به تصویر می‌کشد و اثر ژان-پل لوران (Jean-Paul Laurens) در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ است. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Hôtel de Ville, Tours». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ نوامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون