Tigri Sumatran

Tigri sumatran është një tigër popullsia e së cilës jeton në ishullin e Sumatrës . Kjo popullatë u rendit si e rrezikuar në mënyrë kritike në Listën e Kuqe të IUCN në 2008, pasi vlerësohej në 441 deri në 679 individë, pa asnjë nënpopullim më të madh se 50 individë dhe një prirje në rënie. Tigri sumatran është e vetmja popullatë e mbijetuar tigër në Ishujt Sunda , ku tigrat Bali dhe Javan janë zhdukur. Sekuencat nga gjenet e plota mitokondriale të 34 tigërve mbështesin hipotezën se tigrat sumatran janë diagnostikisht të dallueshëm nga speciet e kontinentit. Në vitin 2017, Task Force për Klasifikimin e Maceve të Grupit të Specialistëve të Mace rishikoi taksonominë e faljeve dhe njeh popullsinë e tigërve të gjallë dhe të zhdukur në Indonezi si P. t. sondaica Taksonomia Felis tigris sondaicus ishte emri shkencor i propozuar nga Coenraad Jacob Temminck në 1844 për një ekzemplar tigri nga Java . Gjinia Panthera u propozua nga Reginald Innes Pocock në 1929 i cili përshkroi një lëkurë dhe një kafkë të një ekzemplari tigri nga Sumatra duke përdorur emrin Panthera tigris sumatrae . Kafka dhe modeli i pelazhit të ekzemplarëve të tigërve nga Java dhe Sumatra nuk ndryshojnë ndjeshëm. P. t. sondaica konsiderohet pra emri i vlefshëm për popullsinë e tigërve të gjallë dhe të zhdukur në Indonezi. Evolucioni Analiza e ADN-së është në përputhje me hipotezën se tigrat sumatran u izoluan nga popullsitë e tjera të tigërve pas një rritje të nivelit të detit që ndodhi në kufirin Pleistocene deri në Holocene rreth 12,000-6,000 vjet më parë. Në marrëveshje me këtë histori evolucionare, tigri sumatran është i izoluar gjenetikisht nga të gjitha tigrat e gjallë të kontinentale, të cilat formojnë një grup të veçantë të lidhur ngushtë me njëri-tjetrin. Karakteristikat Pocock e përshkroi për herë të parë tigrin Sumatran në bazë të disa karakteristikave të kafkës dhe gezofit, të cilat dallohen nga tigrat e Bengalit dhe Javanit.Është më e errët në ngjyrën e leshit dhe ka vija më të gjera se tigri Javan. Shiritat priren të shpërndahen në pika pranë skajet e tyre, dhe në anën e pasme, krahët dhe këmbët e pasme janë vija të pikave të vogla, të errëta të midis vijave të rregullta. Frekuenca e vijave është më e lartë se në nëngrupet e tjera. Meshkujt kanë një dallgë të shquar, e cila është veçanërisht e shënuar në tigrin Sumatran. Tigri Sumatran është një nga tigrat më të vegjël, dhe rreth madhësisë së leopardëve dhe jaguarëve të mëdhenj. Meshkujt peshojnë 100-140 kg dhe matin 202 deri në 255 cm në gjatësi midis kunjve me një gjatësi më të madhe të kafkës prej 295 deri 335 mm. Femrat peshojnë 75 deri në 110 kg dhe masin 215-230 cm në gjatësi midis kunjve me një gjatësi më të madhe të kafkës prej 263 deri 294 mm Charles Frederick Partington shkroi se tigrat Sumatran dhe Javan ishin mjaft të fortë për të thyer këmbët e kuajve apo te buallit me putrat e tyre, edhe pse ato nuk ishin aq të rëndë sa tigrat e Bengalit. Shtirja dhe habitati Popullata e tigrave kanë izoluara ishujt në Sumatra. Ata zënë një gamë të gjerë habitatesh, duke filluar nga niveli i detit në pyllin e ultësirës bregdetare të Parkut Kombëtar Bukit Barisan Selatan në majën juglindore të Provincës Lampung deri në 3.200 metra në pyjet malore të Parkut Kombëtar Gunung Leuser në Aceh Province. Ato janë fotografuar në mënyrë të përsëritur në 2.600 metra dhe një rajon i thyer i Sumatrës së veriut, dhe janë të pranishme në 27 zona habitate më të mëdha se 250 km2. Në vitin 1978, popullata tigër Sumatran u vlerësua në 1,000 individë, bazuar në përgjigjet e anketës së pyetësorit. Në vitin 1985, u identifikuan gjithsej 26 zona të mbrojtura në Sumatra, që përmbanin rreth 800 tigra. Në 1992, rreth 400-500 tigër jetonin në pesë parqe kombëtare dhe dy zona të mbrojtura. Në atë kohë, popullata më e madhe, e përbërë nga 110-180 individë, u raportua nga Parku Kombëtar Gunung Leuser. Megjithatë, një studim më i fundit tregon se Parku Kombëtar i Kerinci Seblat në Sumatra qendrore ka popullatën më të lartë të tigrave në ishull, që llogaritet të jenë 165-190 individë. Parku gjithashtu u tregua se kishte normën më të lartë të shfrytëzimit të tigrave të zonave të mbrojtura, me 83% të parkut që tregon shenja të tigrave. Tigrat më shumë janë në Parkun Kombëtar të Kerinci Seblat se sa në të gjithë Nepalin, dhe më shumë se në Kinë, Laosi, Kamboxhia dhe Vietnami. Ekologjia dhe sjellja Tigrat sumatran preferojnë fuqimisht pyllin dhe përdorin pak bimësi të akacies dhe palmës së vajit edhe nëse ato janë të disponueshme. Brenda zonave pyjore natyrore, ato kanë tendencë të përdorin zona me lartësi më të madhe, reshje më të ulëta vjetore, më larg nga skaji i pyjeve dhe më afër qendrave pyjore. Ata preferojnë pyje me mbulesë të dendur dhe pjerrësi të pjerrët, dhe shmangin fuqimisht zonat pyjore me ndikim të lartë njerëzor në format e shkeljes dhe zgjidhjes. Në plantacionet e akacies, ata kanë tendencë të përdorin zona më afër ujit, dhe preferojnë zona me bimë më të vjetra, më shumë pjellë gjethesh dhe mbulesë më të trashë nënkopie. Të dhënat e tigërve në plantacionet e palmave të naftës dhe në plantacionet e gomës janë të pakta. Disponueshmëria e mbulesës adekuate të bimësisë në nivelin e tokës shërben si një gjendje mjedisore e nevojshme thelbësisht nga tigrat, pavarësisht nga vendndodhja. Pa mbulesë adekuate adekuate, tigrat janë edhe më të rrezikuar nga persekutimi nga njerëzit. Variablat e lidhura me shqetësimin njerëzor ndikojnë negativisht në okupimin e tigrit dhe përdorimin e habitatit. Variablat me ndikime të forta përfshijnë vendosjen dhe gërryerjen brenda zonave pyjore, prerjet dhe intensitetin e mirëmbajtjes në plantacionet e akacies. Sondazhet e bllokimit të kamerave të kryera në jug të Riaut zbuluan një bollëk jashtëzakonisht të ulët të preve të mundshme dhe një densitet të ulët tigri në zonat pyjore me kënetë torfe . Kampionimi i përsëritur në të sapohapurit të Parkut Kombëtar Tesso Nilo dokumentoi një trend të rritjes së densitetit të tigrit nga 0.90 individë për 100 km 2 (39 km mi) në 2005 në 1.70 individë në 100 km 2 (39 mi mi) në 2008. Në Parkun Kombëtar Bukit Barisan Selatan, gjashtë lloje të preve të mëdha se 1 kg (2.2 MM) të peshës trupore janë identifikuar, duke përfshirë Argusin e madh , makakun bisht derr , ferrëgjatët malezian , tapirin malezian, drerin-mi dhe drerin sambar . Kërcënimet Kërcënimet kryesore përfshijnë humbjen e habitatit për shkak të zgjerimit të plantacioneve të vajit të palmës dhe mbjelljes së plantacioneve të akacies, varfërimit të bazës së preve dhe tregtisë së paligjshme kryesisht për tregun e brendshëm. Tigrat kanë nevojë për blloqe pyjore të mëdhenj që të lulëzojnë. Midis 1985 dhe 1999, humbja e pyjeve brenda Parkut Kombëtar Bukit Barisan Selatan ishte mesatarisht 2% në vit. Një total prej 661 km 2 (255 km mi) pyll u zhdukën brenda parkut, dhe 318 km 2 (123 km mi) u humbën në një tampon 10-km, duke eleminuar pyllin jashtë parkut. Pylli ​​u zhduk më shpejt se pylli montane, dhe pyjet në shpate të buta u zhdukën më shpejt se pyjet në shpatet e pjerrëta. Shndërrimi më i madh i pyjeve ka ardhur nga zhvillimi bujqësor, duke çuar në parashikime se deri në vitin 2010, 70% e parkut do të jetë në bujqësi. Të dhënat e bllokimit të kamerave treguan shmangien e kufijve pyjorë nga tigrat. Klasifikimi i pyllit në pyjet thelbësore dhe periferike bazuar në shpërndarjen e gjitarëve sugjeron që deri në vitin 2010, zona kryesore pyjore për tigrat do të jetë e fragmentuar dhe do të zvogëlohet në 20% të pyllit të mbetur. Popullata më e madhe e tigërve sumatra në Parkun Kombëtar Kerinci Seblat është kërcënuar nga një shkallë e lartë e shpyllëzimit në rajonet e saj të jashtme. Drejtuesit e automjeteve janë një kërkesë e paqëndrueshme për burime natyrore të krijuara nga një popullsi njerëzore me nivelin më të lartë të rritjes në Indonezi, dhe një iniciativë qeveritare për të rritur plantacionet me drurë dhe prerjet tregtare me intensitet të lartë , gjë që përfundimisht çon në zjarre pyjore. Pjesa më e madhe e tigrave të gjetur në park u zhvendosën në qendrën e tij, ku përqendrohen përpjekjet për ruajtje, por çështjet në pyjet kodrinore të periferisë mbeten. Ndërsa janë habitat shumë i përshtatshëm i tigërve, këto zona gjithashtu janë në shënjestër të madhe nga përpjekjet për prerjet, gjë që kontribuon në mënyrë të konsiderueshme në rënie në numrat lokalë të tigërve. Zgjerimi i plantacioneve po rrit edhe emetimet e gazrave serë, duke luajtur një rol në ndryshimin e klimës antropogjene , duke shtuar më tej presionet mjedisore mbi speciet e rrezikuara. Lëvizja me bazë klimën e tigërve në veri mund të çojë në konflikt të shtuar me popullatën njerëzore. Nga viti 1987 deri në 1997, tigrat sumatran thuhet se vranë 146 njerëz dhe të paktën 870 bagëti. Në Sumatrën Perëndimore, Riau dhe Aceh, u raportuan gjithsej 128 incidente; 265 tigër u vranë dhe 97 u kapën si përgjigje, dhe 35 tigër të tjerë u vranë nga 1998 në 2002. Nga 2007 deri në 2010, tigrat shkaktuan vdekjen e 9 njerëzve dhe 25 tigrat e tjerë u vranë. Në 1997, rreth 53 tigra u vranë nga gjuetarët dhe pjesët e tyre u shitën në pjesën më të madhe të Sumatrës veriore. Numrat për të gjithë Sumatrën ka të ngjarë të jenë më të larta. Fermerët vranë shumë nga tigrat për të parandaluar humbjet e bagëtive. Ata i shisnin në dyqane ari dhe suvenire dhe farmaci. Në vitin 2006, tregjet e jetës së egër u anketuan në 28 qytete dhe nëntë porte në shtatë provincave në Sumatra; 33 nga 326 dyqanet e shitjes me pakicë ofruan pjesë tigri si lëkurat, qeniet, kockat dhe mustaqet. Kockat e tigrit morën çmimin mesatar më të lartë prej 116 dollarë amerikanë për kg, e ndjekur nga qeniet. Ka prova që pjesët e tigrit kontrabandohen jashtë Indonezisë. Në korrik 2005, mbi 140 kg (310 lb) kocka tigri dhe 24 kafka u konfiskuan në Tajvan në një dërgesë nga Xhakarta . Në 2013–2014, Parku Kombëtar Kerinci Seblat përjetoi një prishje të gjahtarit, me numrin më të lartë vjetor të kurtheve nga gjahtarët duke u hequr për një përpjekje patrullimi të ngjashme me vitet e kaluara. Provat janë të pakta dhe keqkuptohen nëse strategjitë e zbatuara për të zvogëluar zhdukjen e suksesit kanë sukses, pavarësisht investimit të miliona dollarëve në vit në strategjitë e ruajtjes. Konservimi Panthera tigris është e shënuar në Shtojcën I CITES . Gjuetia është e ndaluar në Indonezi. Në 1994, Strategjia e Konservimit të Tigerve Indonezian Sumatran adresoi krizën e mundshme me të cilën tigrat u përballën në Sumatra. Projekti i Tigrit Sumatran (STP) u iniciua në qershor 1995 në dhe rreth Parkut Kombëtar Way Kambas për të siguruar qëndrueshmërinë afatgjatë të tigërve të egër sumatran dhe për të grumbulluar të dhëna për karakteristikat e historisë së jetës së tigrit jetike për menaxhimin e popullatave të egra.Deri në gusht 1999, ekipet e STP kishin vlerësuar 52 vende të habitatit të mundshëm të tigrit në Provincën Lampung, nga të cilat vetëm 15 ishin të paprekur sa të përmbajnë tigër. Në kornizën e STP, një program konservimi me bazë komunitare ishte iniciuar për të dokumentuar dimensionin tigër-njerëzor në park për të mundësuar autoritetet e ruajtjes të zgjidhin konfliktet tigër-njerëzor bazuar në një bazë të dhënash gjithëpërfshirëse sesa anekdota dhe mendime. Në vitin 2007, Ministria e Pyjeve Indoneziane dhe Safari Park vendosën bashkëpunim me kopshtin zoologjik të Australisë për ruajtjen e tigërve sumatran dhe specieve të tjera të rrezikuara. Programi përfshin ruajtjen e tigrave sumatran dhe specieve të tjera të rrezikuara në natyrë, përpjekje për të zvogëluar konfliktet midis tigrave dhe njerëzve, dhe rehabilitimin e tigrave sumatran dhe rivendosjen e tyre në habitatin e tyre natyror . Një hektar i Taman Safarit prej 186 hektarësh është qendra e vetme në botë e mbarështimit të tigërve sumatran në botë, që gjithashtu ka një bankë sperme . Lufta e Indonezisë me konservimin ka shkaktuar një ngritje në momentin politik për të mbrojtur dhe ruajtur jetën e egër dhe biodiversitetin. Në vitin 2009, presidenti i Indonezisë bëri një angazhim për të reduktuar në mënyrë thelbësore shpyllëzimin, dhe politikat në të gjithë vendin që kërkojnë plane hapësinore që do të jenë të qëndrueshme për mjedisin në nivel kombëtar, krahinor dhe rrethor. Që prej vitit 2005, rreth 210 milion dollarë amerikanë janë investuar në aktivitete për zbatimin e ligjit të tigërve që mbështesin patrullimet e rojeve pyjorë, si dhe në zbatimin e aktiviteteve të zbatimit të ligjit të linjës së përparme nga Plani Global i Rimëkëmbjes së Tigerit, i cili synon të dyfishojë numrin e tigrat e egër deri në vitin 2020. Një studim i vitit 2010 shqyrtoi një strategji të ndryshme për promovimin e ruajtjes së tigrave sumatran, ndërsa në të njëjtën kohë nxirrte një fitim financiar, duke promovuar margarinë perime "miqësore me tigrat", si një alternative për vajin e palmës. Studimi arriti në përfundimin se konsumatorët ishin të gatshëm të paguanin një premium për margarinë me cilësi të lartë të lidhur me ruajtjen e tigërve Një zonë ruajtjeje dhe qendre rehabilitimi 110,000 hektarë, Tambling Nature Conservation Nature , është ngritur në skajin e një parku kombëtar në majën jugore të Sumatras ( Lampung ). Më 26 tetor 2011, një tigrr që ishte kapur me këmbë të dëmtuar në fillim të tetorit dorëzoi tre këlyshë meshkuj në një kafaz të përkohshëm, ndërsa po priste lirimin pas shërimit të saj. Për shkak të nevojës së Indonezisë për më shumë vendstrehime për tigrin sumatran, elefantin sumatran , oragutangun sumatran dhe rinoceronti sumatran , qeveria hapi Sanctuary Batu Nanggar për tigrin sumatran në North Padang Lawas Regency , Sumatra e Veriut në Nëntor 2016. Në robëri Në gusht 2011, dy meshkuj dhe një këlysh femër kanë lindur në kopshtin zoologjik Taronga në Sidnej, Australi. Më 6 shkurt 2019, dy femra dhe një mashkull kanë lindur në kopshtin zoologjik. Në Shtator 2013, dy këlyshë lindi në kopshtin zoologjik të Londrës , por një u mbyt në një pishinë dy javë më vonë. Në shkurt 2014, femra lindi përsëri, në tre këlyshë. Në qershor 2016, ajo lindi dy këlyshë. Në gusht 2017, dy këlyshë lindi në Mbretërinë e Kafshëve të Disney në Orlando, Florida. Në shkurt 2019, një tigër mashkull në hua nga një park safari danez në kopshtin zoologjik të Londrës, vrau shoqen e tij të synuar gjatë takimit të tyre të parë. Shiko edhe Tigri i Bengalit Tigri Siberian Referime