Castellum Posidonis

Castellum Posidonis (Francogallice Château de la Borde et ex anno 2025 Château Poséidon) est castellum genere Renascentiae Refectae(en) saeculo undevicensimo conditum et in commune Vallis Fusontis(en) situm, in praefectura Ingeris regionis Centri et Vallis Ligeris. Quod aedificium est proprietas privata. Locus Castellum situm est La Borde in vico pristini communis Varennae apud Fusontem, nuper intra Vallem Fusontis novum commune delegatum, in Cantone Sancti Christophori in Bazella praefectura Indrae. Praedium situm est in fine longi aditus, qui a compitu viae RD4 versus Carobrivam devertitur. Paulo infra, ex altera viae parte, iacet lactarium Varennense. Historia Origines Castellum aedificatum est inter annos 1860 et 1865, secundum descriptiones ab Alfredo Dauvergne architecto factas per Secundum Imperium, tempore prosperitatis agrariae et industrialis in pago Indrensi, qui ferrovia ex anno 1847 serviebatur. Aedificatio demolitionem villae munitae secuta est, cuius turris solitaria paucis passibus ante aedificium hodiernum manet. Plerique alii partes huius villae evanuerunt. Rudera ex demolitu huius aedificii primi adhibita sunt ad fundamenta et basim novi castri. Familia Boullet Ludovicus Gustavus Boullet (Valençay, (7 August 1814 –date 3 March 1867) et uxor eius Gabrielle Picot d'Agard (1826–1905) Castellum de Laborde aedificari curaverunt et primi in eo habitaverunt. Fuit ex familia agricolarum et mercatorum. Coniuges tres liberos habuerunt: Henricum Augustinum Ludovicum Boullet (1847–1907), Gabrielle Boullet (1851–1923) et Gustave Boullet (1863–1884). Ludovicus Boullet praedium Laborde a matre mortua hereditate accepit; uxorem duxit Leoniam Mariam Ludovicam Conilh de Beyssac (1858–1934), et tres liberos habuerunt: Martam Paillet-Boullet (1886–1963), Petrus Boullet (1889–1956) et Eugenius Boullet (1890–1940). Series Dominorum Anno 1925, castellum a familia Boullet venditum est Iacobo Borel (nato Fort-de-France anno 1860, mortuo Lutetiae anno 1945), qui in commercio rumi Martiniquensis divitias fecerat. Videtur eum castrum filio suo, Marie Joseph Jacques Borel (Pointe-à-Pitre 1896 – Lutetia 1970), qui, postquam Iohannam Agoin in matrimonium duxit, ibi habitare coepit, emisse; eorum filius, Jacques Marie Lionel Borel (Varennes-sur-Fouzon, 1927 – Jouy 2011), ibi natus est. Inter duas bellas mundanas, castellum adhibitum esse videtur pro sede lactariae et caseificii interretiali "Laiterie de Varennes" praebita affirmat: 'Post Primum Bellum Mundanum, Ludovicus Trougnou caseum "Je suis de France" produxit et Castellum de la Borde a comitissa Anglica emit. Ibi lactarium suum casearium instituit.' Imago Castelli de la Borde in operculis capsarum Coulommiers apparet Historia interretialis loci caseificii. Villa a Petro Boullet et uxore eius et consobrina, Maria Aemilia Margarita Conilh de Beyssac (1885–1973), occupata est. Petrus et Margarita in castrum inter annos 1915 et 1925 commigraverunt, ubi familiam constitueruntFilius eorum natu maximus, Ludovicus Boullet (1916–1997), qui postea sacerdos factus est, et filia natu minima, Iacquelina (1919–1976), in castello nati sunt. A tempore incerto usque ad annum 1959, castellum fuit dominium Eliae Granat (1889–1969), qui in École supérieure d'électricité eruditus erat, machinator et inventor, qui ob egregia merita sua ad gradum Commendatoris Legionis Honoris anno 1957 promotus est. Ad honorem eius, communitas Varennes-sur-Fouzon unam ex viis suis principalibus (via comitatuum D4) nomine eius appellavit, et Granat civis honorarius anno 1952 creatus est. Castrum postea factum est proprietatem "Cooperativae Agricolae et Pecuariae Beriacae", quae in inseminatio artificialis boum praecipue incumbebat. Administratio in castrum commigravit, dum exedra laboratorium continebat quod semen a tauris, in horreis custoditis, colligebat. Post paucos annos, negotia retardata sunt et tandem cessaverunt. Anno 1980, praedium a quodam Germano emptum est, qui ibi sumptuose vivebat, clientes suos spolians. Postquam decoctus nuntiatus est, iudicia curaverunt ut praedium quinque annis post in publico auctionem venderetur. Una ex victimis Castellum de la Borde acquisivit et frustra consilium cepit ut id in deversorium converteret. In 1989-1990 societas publica per tabulas limitata cum consilio administrationis et consilio inspectorio condita est, nomine 'Château de la Borde Golf and Country Club'. Socii etiam agros vicinos acquisiverunt, quibus possessione 200 ha. Consilia de deversorio luxurioso exploraverunt, quod plus quam quingentis hospitibus receptaculum et campum pilamallei duodeviginti foraminum praebiturum erat. Haec consilia irrita evaserunt, quia pecuniam necessariam comparare non potuerunt. Animo fracti, domini consilium deseruerunt et praedium vendere conati sunt. Quam ob rem, castrum per circiter quadraginta annos desertum mansit. Hoc tempore, aedificium in ruinam venit et supellectilem (camini, opera ferrea, candelabra) subrepta sunt. Nihilominus, castellum satis bene munitum manebat, propter systema signorum et vigilantiam vicini attenti. Castrum anno 2025 a duobus Quebecensibus emptum est. Progressus in renovatione praedii in canali eius proprio YouTube spectari potest. Descriptio Aedificium constat ex parte media et imponenti, quattuor turribus symmetricis cincta. Frontis principalis pars prominens est, turribus angularibus speculatoribus ornata. Haec facies divite ornatur modulis stringarum, pilastris, capitibus, et cornicibus magnificis in summo. Solarium fenestris tecti ad modum Renascentiae illuminatur . Sectio media et ampla per quinque tabulata patet: cellaria, quae culinas veteres et systema calefactionis continent; tabulatum nobile cum conclavibus sollemnibus et diaetis; primum tabulatum, cum parva capella, necnon compluribus cubiculis cum balneis annexis; secundum tabulatum, cum cubiculis sub tecto ministris destinatis; solaria cum compagibus tecti ligneis. Complura cubicula fenestris vitreis coloratis ornantur, a magistro vitrario Iuliano-Leopoldo Lobin (1814–1864) vel a filio eius Luciano-Leopoldo Lobin (1837–1892) factis. Praeterea servata sunt ianua principalis, scaenae monumentalis, tabulata et ianuæ ligneae, laquearia sculpta et pavimenta lignea in multis conclavibus, picturae in parietibus conclavis venatorii, mensae focales in tabulato superiore, pavimenta lignea et tessellata, scala ministrorum, atque structurae tecti. Facies et tecta plerumque in bono statu manserunt. Arcēnum ab exploratoribus urbanis nomine appellatur, ex sculptura quae scalam aedificii mediam ornât. Novi incolae hoc nomen sibi adsumpserunt ut se ab aliis decem circiter castellis et aedificiis commercialibus Gallicis nomine Laborde gerentibus distinguerent . Inceptum restitutionis comprehendit, praeter castellum, donjonem veteris castelli, domum custodis (anno 1960 aedificatam), portam aditus et murum finis praedii, hortos et silvam 15 hectare amplam, domum dirutam in silva sitam, et vestigia archaeologica. Restauratio Villa mense Iulio 2025 empta est a coniugibus Canadensibus, ambo anno 1990 natis: Thomas Garneau-Bertrand, assecuratore, et Damiano Verhaegen, negotiatore rerum luxuriosarum 'vintage' et accessoriorum. In aedem die Julius 2025 commigrantes, propositum est eis castellum ad pristinum splendorem restituere et id domicilium suum facere. In animo habent tabulato principali ad eventus, cubiculis autem superioribus ad hospitium periegeticum uti. Sibi tempus quinque ad decem annorum statuerunt ad omnem somnii sui partem perficiendam.. Annis 2025 et 2026 domum custodes penitus refecerunt, ut eam sibi pro habitatione ad tempus facerent, iuxta castellum quod reficiebatur. Bibliographia « [archive] », Archives départementales de l'Indre, 2024-2025. Marc du Pouget et Association Promotion Patrimoine, , Chauray-Niort, Éditions Patrimoines et médias, 1999, 414 p. (ISBN 2-910137-32-5, présentation en ligne [archive]). Flore Mabilleau, « », La Nouvelle République,‎ 12 mai 2024 (lire en ligne [archive] ). Martine Roy, « », La Nouvelle République,‎ 20 juillet 2025 (lire en ligne [archive] ). Cécile Verin, « », Ouest-France,‎ 30 juillet 2025 (lire en ligne [archive]). Maude Larin-Kieran, « », TVA Nouvelles,‎ 18 juillet 2025 (lire en ligne [archive]). Christian Panvert, « », Le Parisien,‎ 22 octobre 2025 (lire en ligne [archive] , consulté le 24 octobre 2025). A vicinis salutata, coniuges Canadenses castellum derelictum in Indra reficiunt. https://www.leparisien.fr/indre-36/adoube-par-les-villageois-un-couple-de-canadiens-restaure-un-chateau-abandonne-dans-lindre -22-10-2025-IBOZ4Z7FBRGPJD2K4NQ5BDMIZU.php|author = Christian Panvert|access url=paywall}}. Notae Nexus externi