Karakali

Karakali / k Aer ə k æ l / ( Caracal Caracal ) është një mace e egër amtare në Afrikë , në Lindjen e Mesme , Azinë Qendrore , dhe Indi . Karakterizohet nga një ndërtim i fortë, këmbë të gjata, një fytyrë e shkurtër, veshë të gjatë të prekur dhe dhëmbë të gjatë qeni .Gëzofi i saj është e kuqërremtë ose e verdhë, ndërsa pjesët e barkut janë më të lehta me shenja të vogla të kuqërremta. Arrin 40–50 cm (16–20 in) në shpatull dhe peshon 8–18 kg (18–40 lb).Karakali është përshkruar së pari shkencërisht nga natyralisti gjerman Johann Christian Daniel von Schreber në 1776. Tri subspecie njihen që nga viti 2017. Në mënyrë tipike nate , karakali është shumë i fshehtë dhe i vështirë për tu vëzhguar. Ai është territorial , dhe jeton kryesisht vetëm ose në çifte. Karakali është një mishngrënës që vret zakonisht gjitarët e vegjël , zogjtë dhe brejtësit . Mund të kërcejë më e lartë se 12 ft (3.7 m) dhe të kapë zogj në mes. Ai e pre prenë e saj derisa të jetë brenda 5 m (16 ft) e saj, pas së cilës e rrëzon atë, preja vritet nga një kafshim në fyt ose në pjesën e pasme të qafës. Të dy sekset bëhen seksualisht të pjekur nga koha kur ata janë një vjeç dhe rriten gjatë gjithë vitit. Gestation zgjat midis dy dhe tre muaj, duke rezultuar në një pjellë prej një deri në gjashtë kotele. Të miturit i lënë nënat e tyre në moshën nëntë deri në dhjetë muajsh, megjithëse disa femra qëndrojnë përsëri me nënat e tyre. Jetëgjatësia mesatare e karakalave të robërve është gati 16 vjet. Karakalët janë zbutur dhe përdorur për gjueti që nga koha e Egjiptit të lashtë . Taksonomia dhe filogjenia Felis caracal ishte emri shkencor i përdorur nga Johann Christian Daniel von Schreber në 1776 i cili përshkroi një lëkurë gepardi nga Kepi ​​i Shpresës së Mirë . Më 1843, zoologu britanik John Edward Grey e vendosi atë në gjininë Caracal . Vendoset në familjen Felidae dhe nënfamilja Felinae . Në shekujt XIX dhe XX, disa ekzemplarë karakal u përshkruan dhe u propozuan si subspecie . Që nga viti 2017, tre nën-specie njihen si të vlefshme : Karakali jugor ( C. c. Karakal ) (Schreber, 1776) - ndodhet në Afrikën Jugore dhe Lindore Karakali verior ( C. c. Nubicus ) ( Fischer , 1829) - ndodhet në Afrikën Veriore dhe Perëndimore Karakali aziatik ( C. c. Schmitzi ) ( Matschie , 1912) - ndodhet në Azi Filogjenia Rezultatet e një studimi filogjenetik tregojnë se karakali dhe macja e artë afrikane ( Caracal aurata) ndryshojnë midis 2.93 dhe 1.19 milion vjet më parë. Këto dy lloje bashku me serval ( Serval Leptailurus ) formojnë Caracal prejardhjen , e cila kundërta në mes të 11.56 dhe 6.66 milionë vjet më parë. Paraardhësi i kësaj linje mbërriti në Afrikë midis 8.5 dhe 5.6 milion vjet më parë. Marrëdhënia e karakalit konsiderohet si më poshtë: Etimologjia Emri 'karakal' është i përbërë nga dy fjalë turke : 'kara', që do të thotë e zezë, dhe 'kulak', që do të thotë vesh. Përdorimi i parë i regjistruar i këtij emri daton në 1760. Një emër alternative për karakalin është rrëqebulli Persian. 'Rrëqebulli' i Grekëve dhe Romakëve ka të ngjarë të jetë karakal dhe emri 'rrëqebulli' ndonjëherë përdoret akoma për të, por rrëqebulli i sotëm i duhur është një specie më vete. Emrat lokalë Në gjuhën Tigrinya : ጭክ ኣንበሳ ch'ok anbessa , që do të thotë Luani me mjekër. Karakteristikat Karakali është një mace e hollë, e mesme e karakterizuar nga një ndërtim i fortë, një fytyrë e shkurtër, dhëmbë të gjatë qeni , veshë të prerë dhe këmbë të gjata. Arrin afro 40–50 cm (16–20 in) në sup; gjatësia e kokës dhe trupit është zakonisht 78 cm (31 in) për meshkujt dhe 73 cm (29 in) për femrat. Ndërsa meshkujt peshojnë 12–18 kg (26–40 lb), femrat peshojnë 8–13 kg (18–29 lb). Tan, bishti i shkurret mat 26–34 cm (10–13 in), dhe shtrihet në goditje . Karakali është dimorfik seksual ; femrat janë më të vogla se meshkujt në shumicën e parametrave truporë. Tiparet e spikatura të fytyrës përfshijnë tufat e zeza me gjatësi prej 4.5 cm në veshë, dy shirita të zinj nga balli në hundë, skica e zezë e gojës, shenjat dalluese të fytyrës së zezë dhe copëzat e bardha që rrethojnë sytë dhe gojën . Sytë duket se janë ngushtë të hapur për shkak të qepallës së sipërme të ulur, ndoshta një përshtatje për të mbrojtur sytë nga shkëlqimi i diellit. Tufat e veshit mund të fillojnë të bien ndërsa kafsha plaket. Palltoja është e kuqërremtë ose rërë, megjithëse karakalët e zinj janë gjithashtu të njohura. Buzët e mbrendshme dhe të brendshmet e këmbëve janë më të lehta, shpesh me shenja të vogla të kuqërremta. Leshi, i butë, i shkurtër dhe i dendur, rritet më i trashë gjatë verës. Flokët e tokës (shtresa bazale e flokëve që mbulojnë pallto) janë më të dendura në dimër sesa në verë. Gjatësia e qimeve të rojeve (flokët që shtrihen mbi flokët e tokës) mund të jenë deri në 3 cm (1.2 in) të gjata në dimër, por të shkurtojnë në 2 cm (0.8 in) gjatë verës.Këto karakteristika tregojnë fillimin e shqetësimeve në sezonin e nxehtë, zakonisht në tetor dhe nëntor. Këmbët e prapme janë më të gjata se këmbët parat, kështu që trupi duket të jetë me pjerrësi në rënie nga pasme . Karakalët kanë shenja dalluese të zeza në fytyrat e tyre, dhe disa individë mund të kenë shenja 'të vetullave' të theksuara. Karakali shpesh ngatërrohet me rrëqebullin, pasi të dy macet kanë veshë të prekur. Sidoqoftë, një pikë e dukshme e ndryshimit midis të dyve është se rrëqebulli është me pulla dhe i rrahur, ndërsa karakali nuk tregon shenja të tilla në pallto. Macja e artë afrikane ka një ndërtim të ngjashëm si ajo e karakalit, por është më e errët dhe i mungojnë tufat e veshit. Simpatriku serval mund të dallohen nga Karakali nga mungesa e tufat veshit , njolla të bardha prapa veshëve, pallto me njolla, këmbët më të gjata, bisht të gjatë, dhe gjurmët e këmbëve të vogla. Kafka e karakalit është e lartë dhe e rrumbullakët, duke shfaqur bula të mëdha dëgjuese , një kreshtë supraokipital të zhvilluar mirë sinormal për kreshtën sagitale , dhe një nofull të fortë të ulët. Karakali ka gjithsej 30 dhëmbë. Kanatet goditëse janë deri në 2 cm (0.8 in) të gjata, të rënda dhe të mprehta; këto janë përdorur për të dhënë kafshimin e vrasjes në pre. Karakalit i mungojnë premolarët e dytë të sipërm , dhe molarët e sipërm janë zvogëlues.Putrat e mëdha, të ngjashme me ato të gepardit, përbëhet nga katër shifra në këmbët e pasme dhe pesë në këmbët e përparme. Shifra e parë e këmbës së përparme mbetet mbi tokë dhe përmban kunjun e vesës . Kthetrat, të mprehta dhe të tërheqshme (të afta për t'u tërhequr), janë më të mëdha, por më pak të lakuara në këmbët e pasme. Shpërndarja dhe habitati Në Afrikë, karakali është shpërndarë gjerësisht në jug të Saharasë , por konsiderohet i rrallë në Afrikën e Veriut. Në Azi, ajo ndodhet nga Gadishullin Arabik , Lindja e Mesme , Turkmenistani , Uzbekistani deri në Indinë perëndimore .Ai i banon në pyje, savana , ultësirë ​​kënetore, gjysmë të çara dhe pyje pastruese , por preferon zona të thata me reshje të ulta dhe disponueshmëri të mbulesës. Në habitatet montane siç është Malësia e Etiopisë , ndodhet deri në një lartësi mbidetare prej 3,000 m (9,800 ft). Në Parkun KombëtarBenin 's Pendjari , karakalët janë regjistruar nga kamera-kurthe në vitin 2014 dhe 2015. Në Etiopi , si në Degua Tembien masivit, ata mund të shihet përgjatë rrugëve, nganjëherë si vret rrugore . Në Emiratet e Abu Dhabi , një karakal mashkull u regjistrua nga kurthe kamerash në Parkun Kombëtar Jebel Hafeet në rajonin Al-Ain, Abu Dhabi në shkurt 2019, rekordin e parë të tillë që nga viti 1984 Në Uzbekistan, karakali është regjistruar vetëm në rajonet e shkretëtirës të Ujëjlit të Rrafshnaltës dhe të Shkretëtirës Kyzylkum . Midis viteve 2000 dhe 2017, 15 individë u panë të gjallë, dhe të paktën 11 u vranë nga tufat. Ekologjia dhe sjellja Karakali është zakonisht kafshë natë (aktiv gjatë natës), megjithëse disa aktivitete mund të vërehen edhe gjatë ditës. Sidoqoftë, macja është aq e fshehtë dhe e vështirë për tu vërejtur që aktiviteti i saj gjatë ditës mund të kalojë lehtë pa u vënë re. Një studim në Afrikën e Jugut tregoi se karakalët janë më aktivë kur temperatura e ajrit bie nën 20 ° C (68 ° F); aktiviteti zakonisht pushon në temperatura më të larta. Një mace e vetmuar, karakali kryesisht jeton vetëm ose në çifte; grupet e vetme që shihen janë të nënave me pasardhësit e tyre. Femrat në estrus përkohësisht çiftohen me meshkuj. Një kafshë territoriale,shenjat e karakalit dhe bimësi në territorin e tij me urinë dhe me gjasë me mbeturina, e cila nuk është e mbuluar me tokë. Gërvishtjet e kthetrave janë të spikatura, dhe midens e lagur zakonisht nuk formohen. Në Izrael , meshkujt zbulohet se kanë territore mesatarisht 220 km 2(85 sq mi), ndërsa ajo e femrave mesatarisht 57 km 2 (22 km mi). Territoret mashkullore ndryshojnë nga 270-1,116 km 2 (104–431 m mi) në Arabinë Saudite. Në Parkun Kombëtar zebra e malit ( Afrika e Jugut ), territoret femra ndryshojnë midis 4.0 dhe 6.5 km 2 (1.5 dhe 2.5 km mi). Këto territore mbivendosen gjerësisht. Tufat e dukshme të veshit dhe shenjat e fytyrës shpesh shërbejnë si një metodë e komunikimit vizual; karakalet janë vërejtur duke bashkëvepruar me njëri-tjetrin duke lëvizur kokën nga njëra anë në tjetrën në mënyrë që tufat të shkrepin me shpejtësi. Dieta dhe gjuetia Një mishngrënës , karakali zakonisht vret gjitarë të vegjël , zogj dhe brejtës . Studimet në Afrikën e Jugut kanë raportuar se ai gjuan Duiker, dele, dhi, minjtë bush Vlei ,hirakes , lepujt, dhe zogjtë. Një studim në Indinë perëndimore tregoi se brejtësit përbëjnë një pjesë të konsiderueshme të dietës. Ata do të ushqehen nga një larmi burimesh, por priren të përqendrohen në atë më të bollshme. Rrushi merren herë pas here për të pastruar sistemin e tyre imunitar dhe stomakun e ndonjë paraziti. Antilopat më të mëdha si kudu i ri , bushbuk , impala , ridbuku malor dhe Springbok gjithashtu mund të jenë në shënjestër. Gjitarët zakonisht përbëjnë të paktën 80% të dietës.Hardhucat, gjarpërinjtë dhe insektet hahen rrallë. Ata janë famëkeq për sulmimin e bagëtive, por rrallë sulmojnë njerëzit. Shpejtësia dhe shkathtësia e saj e bëjnë atë një gjahtar të efektshëm, të aftë të zërë pre e dy ose tre herë më shumë se madhësia e tij. Këmbët e fuqishme të pasme lejojnë që ajo të kërcejë më shumë se 3 m (10 ft) në ajër për të kapur zogj në krah. Mund edhe të shtrembërojë dhe të ndryshojë drejtimin e tij në ajër të mesëm. Ёshtë një alpinist adroit. Ai gjuan pren e tij derisa të jetë brenda 5 m (16 ft), pas së cilës mund të fillojë në një sprint. Ndërsa preja e madhe si antilopat mbyten nga një kafshim në fyt, preja më e vogël vritet nga një kafshim në pjesën e pasme të qafës. Vrasjet konsumohen menjëherë, dhe më rrallë tërhiqen zvarrë për t'u mbuluar. Kthehet te vrasjet e mëdha nëse nuk shqetësohen. Ёshtë vërejtur të fillojë ushqyerja me vrasjen e antilopave në pjesët e pasme. Mund të zverdhet ndonjëherë, megjithëse kjo nuk është vërejtur shpesh. Shpesh duhet të garojë me dhelprat ,uqërit ,leopardët dhe hienat për pre. Riprodhimi Të dy gjinitë bëhen të pjekur seksualisht në kohën kur janë një vjeç; prodhimi i gametëve fillon edhe më herët në shtatë deri në dhjetë muaj. Sidoqoftë, çiftëzimi i suksesshëm bëhet vetëm në 12-15 muaj. Mbarështimi zhvillohet gjatë gjithë vitit. Oestrus, një deri në tre ditë i gjatë, përsëritet çdo dy javë përveç nëse femra është shtatzënë. Femrat në estrus tregojnë një shënjues në shënimin e urinës dhe formojnë çifte të përkohshme me meshkuj. Atingiftimi nuk është studiuar gjerësisht; numri i kufizuar i vëzhgimeve sugjeron që copulimi, që zgjat afro katër minuta mesatarisht, fillon me mashkullin që nuhat zonat me urinë të shënuara nga femra, e cila rrokulliset në tokë. Pas kësaj, ai afrohet dhe monton femrën. Pairifti ndahet pas copulimit. Shtatzania zgjat rreth dy deri në tre muaj, pas së cilës lind një pjellë e përbërë nga një deri në gjashtë kotele. Lindjet zakonisht arrijnë kulmin nga tetori deri në shkurt. Lindjet ndodhin në bimësi të dendur ose gërmadha të shkreta ardvarkësh dhe ferrgjatësh. Kotelet lindin me sytë e mbyllur dhe veshët dhe kthetrat që nuk tërhiqen (nuk mund të tërhiqen brenda); pallto ngjan me atë të të rriturve, por barku është i njollosur. Sytë hapen nga dhjetë ditë, por kërkon më shumë kohë që vizioni të bëhet normal. Veshët bëhen të ngrira dhe kthetrat bëhen tërheqëse nga java e tretë ose e katërt. Në të njëjtën kohë, kotelet fillojnë të bredhin në vendin e tyre të lindjes dhe të fillojnë të luajnë mes tyre deri në javën e pestë ose të gjashtë. Ata fillojnë të marrin ushqim të ngurtë rreth të njëjtën kohë; ata duhet të presin për gati tre muaj para se të bëjnë vrasjen e tyre të parë. Ndërsa kotelet fillojnë të lëvizin vetë, nëna fillon t'i zhvendosë ato çdo ditë. Të gjithë dhëmbët e qumështit shfaqen në 50 ditë, dhe proteza e përhershme është e përfunduar në 10 muaj. Të miturit fillojnë shpërndarjen në nëntë deri në dhjetë muaj, megjithëse disa femra qëndrojnë përsëri me nënat e tyre. Jetëgjatësia mesatare e karakalit në robëri është afro 16 vjet. Në vitet 1990, një karakal i robëruar u çiftëzua në mënyrë spontane me një mace shtëpiake në kopshtin zoologjik të Moskës , duke rezultuar në një pasardhës hibrid të shkëlqyer . Kërcënimet Karakali është renditur si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN që nga viti 2002, pasi shpërndahet gjerësisht në mbi 50 vende varg, ku kërcënimet për popullatën karakale ndryshojnë në masë. Humbja e habitatit për shkak të zgjerimit bujqësor , ndërtimi i rrugëve dhe vendbanimeve është një kërcënim kryesor në të gjitha vendet e gamës. Mendohet të jetë afër zhdukjes në Afrikën e Veriut, të rrezikuar në mënyrë kritike në Pakistan, të rrezikuar në Jordan, por të qëndrueshëm në Afrikën Qendrore dhe Jugore. Njerëzit vendas vrasin karakal për të mbrojtur bagëtitë, ose në shenjë hakmarrjeje për predikimin e tij mbi bagëtitë e vogla. Për më tepër, ajo kërcënohet nga gjuetia për tregtinë e kafshëve shtëpiakenë Gadishullin Arabik. Në Turqi dhe Iran, karakalet vriten shpesh në aksidente rrugore. Në Uzbekistan, kërcënimi kryesor për karakalin është vrasja nga tufat në shenjë hakmarrjeje për humbjet e bagëtive. Teknikat dhe derdhjet e rojeve janë të papërshtatshme për të mbrojtur bagëtitë e vogla si dhitë dhe delet nga sulmi nga grabitqarët. Për më tepër, rrugët me trafik të rëndë që kalojnë përmes habitatit të karakalit paraqesin një kërcënim të mundshëm. Konservimi Popullsitë e karakalit afrikan renditen në Shtojcën II të CITES , ndërsa popullsitë aziatike vijnë nën Shtojcën I të CITES . Ndalohet gjuetia e karakalit në Afganistan, Algjeri, Egjipt, Indi, Iran, Izrael, Jordani, Kazakistan, Liban, Marok, Pakistan, Siri, Taxhikistan, Tunizi, Turqi, Turkmenistan dhe Uzbekistan. Në Namibia dhe Afrika e Jugut, ajo konsiderohet një "kafshë problematike", dhe gjuetia e saj lejohet për mbrojtjen e bagëtive. Karakalët ndodhin në një numër zonash të mbrojtura në të gjithë gamën e tyre. Popullsia karakalit në Azinë Qendrore renditet si e rrezikuar në mënyrë kritike në Uzbekistan që nga viti 2009, dhe në Kazakistan që nga viti 2010. Në kulturë Perandorët kinezë përdorën karakalë si dhurata. Në shekujt XIII dhe XIV, sundimtarët e dinastisë Yuan blenë karakale të shumta,gepardë dhe tigra nga tregtarët muslimanë në pjesët perëndimore të perandorisë në këmbim të arit, argjendit, parave të gatshme dhe mëndafshit. Sipas Ming Shilu , dinastia pasuese Ming vazhdoi këtë praktikë. Deri në shekullin e 20-të, karakali përdorej në gjueti nga sunduesit Indianë për të gjuajtur një lojë të vogël, ndërsa gepardi përdorej për lojë më të madhe. Në ato kohë, karakalët ishin të ekspozuar ndaj një tufë pëllumbash dhe njerëzit do të bastisnin se në cilën karakal do të vriste numrin më të madh të pëllumbave. Kjo ndoshta ka lindur shprehjen "ta fusim macen midis pëllumbave". Karakali duket se ka qenë fetar domethënës në kulturën egjiptiane , pasi ndodhet në piktura dhe si figura bronzi; skulpturat besohej se ruanin varret e faraonëve . Janë zbuluar edhe karakale të balsamosura. Referime