Foro colonial de Tarraco

O Foro Colonial de Tarraco, capital da provincia de Hispania Citerior, é o espazo onde se realizaban os asuntos administrativos e comerciais da cidade romana. É unha das localizacións do Patrimonio da Humanidade (Cairns, 2 de decembro de 2000) chamado Conxunto arqueolóxico de Tarraco, identificado especificamente co código 875-005. Declarado Ben Cultural de Interese Nacional (BCIN) por Decreto do 26 de marzo de 1954 (R-I-55-0068). Historia Os restos arqueolóxicos do Foro Colonial foron documentados a partir da segunda metade do século XIX, cando se derrubaron as antigas murallas renacentistas que pechaban a cidade na actual Rambla Nova. A evidencia da grande importancia dos restos levou, arredor de 1920, á escavación arqueolóxica da parte que aínda non fora urbanizada e que hoxe corresponde á zona coñecida como Foro Colonial ou Foro Local. O complexo está formado por dúas zonas separadas pola rúa Soler e conectadas por unha ponte metálica sobre a rúa. A primeira zona, situada entre as rúas Lleida, Cervantes e Soler, contén a basílica xurídica, unha tribuna e restos de casas anteriores; mentres que na segunda zona, delimitada entre as rúas Soler, Cervantes e Fortuny, atópase parte do Capitolio, os restos dunha praza e unha illa de casas parcialmente rodeada por rúas, unha das cales é empedrada. O edificio central do foro consiste nunha praza rectangular que mide aproximadamente 58 x 12,5 m; Ao seu redor hai un pórtico con columnas de 6,10 metros de altura. Ao final do pórtico norte, e conectadas a el por amplos arcos, hai unhas habitacións —tabernae ou albergues— que miden 2,90 x 3,90 m. No medio da fileira de tendas hai unha gran sala: esta é a curia, o espazo onde se reunía o senado local. O teito do pórtico era de madeira, mentres que as tabernae estaban cubertas cunha bóveda de pedra. Todas as paredes e elementos arquitectónicos están feitos de arenito local. A basílica, lugar de reunión social, administrativa, política e xudicial, era un edificio cuberto con tres naves. A nave central era o dobre de ancha que as naves laterais. O pórtico interior que separaba as naves estaba formado por columnas corintias (14 x 4). Actualmente consérvanse in situ sete bases de columnas na esquina sueste. Unha peculiaridade da basílica de Tarraco é que contaba cunha serie de pequenas habitacións, situadas nun dos seus lados, cun ancho igual ao das intercolumnas, que probablemente estean relacionadas coa administración pública. Unha sala central, no centro das pequenas estancias, presidía o interior da basílica e era un lugar de reunión para o senado local, a curia. Fóra da basílica, xusto á beira da rúa Soler, por riba das antigas cloacas, pódense ver os restos dunha galería asociada á praza, conservada no segundo sector do recinto. Detrás da basílica atópase a cisterna dunha casa privada que debeu ser demolida para dar paso á basílica. Unha vez cruzada a ponte, na segunda zona, chégase a un espazo que probablemente foi unha praza, onde se atoparon moitos restos de estatuas imperiais. Tamén atopamos un edificio con depósitos revestidos con grosas laxes de pedra e un pequeno patio con pequenas columnas; probablemente formaban parte dun complexo maior relacionado coa administración da cidade. Xunto aos edificios actuais, atopamos os restos do Capitolio. Este foi o templo principal de Tarraco, dedicado a Xúpiter, Xuno e Minerva. A parte conservada do templo limítase aos cimentos romanos de formigón (opus caementicium), alternando cos perpiaños da parte traseira do templo, que estaba pechado por un muro ciego. Polo tanto, desde a rúa empedrada, só se vía un muro ciego, xa que a fachada do templo daba ao suroeste, onde agora se atopa a rúa Gasòmetre. A rúa empedrada parcialmente reconstruída limita por un lado cunha illa de casas, onde se conserva unha fachada en toda a súa lonxitude. Algunhas destas casas teñen grandes silos no seu interior, que corresponderían a un período anterior. O foro de Tarraco foi destruído por un incendio durante unha incursión bárbara, e todos os rastros acabaron perdéndose. A finais do século XIX, cando se urbanizou este sector de Tarragona, quedaron ao descuberto parte das ruínas do foro local. Os restos da basílica, o pórtico coas tabernae romanas e a curia, e a probable existencia dun templo dan fe da súa función. Véxase tamén Outros artigos Conxunto arqueolóxico de Tarraco