Μουσείο Πικάσο

Το Museu Picasso ( [muˈzɛw piˈkasu], "Μουζείο του Picasso") είναι ένα μουσείο τέχνης στη Βαρκελώνη, στην Καταλονία, Ισπανία. Στεγάζει μια εκτεταμένη συλλογή έργων τέχνης του ισπανικού καλλιτέχνη Πабло Πικάσο του εικοστού αιώνα, με συνολικά 4251 έργα του. Βρίσκεται σε πέντε γειτονικά μεσαιωνικά παλάτια στην οδό Montcada στην γειτονιά La Ribera στην Παλιά Πόλη της Βαρκελώνης. Ανοίχθηκε για το κοινό στις 9 Μαρτίου 1963, και έγινε το πρώτο μουσείο αφιερωμένο στα έργα του Πικάσο και το μόνο που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Από τότε έχει ανακηρυχθεί μουσείο εθνικού ενδιαφέροντος από την Κυβέρνηση της Καταλονίας.[ca][ca][ca] Τα σημαντικά στοιχεία της συλλογής περιλαμβάνουν δύο από τα πρώτα μεγάλα έργα του, Η Πρώτη Ενωση (1896), και Επιστήμη και Φιλανθρωπία (1897). Ειδικότερα, το Μουσείο Πικάσο αποκαλύπτει τη σχέση του Πικάσο με την πόλη της Βαρκελώνης, μια σχέση που διαμορφώθηκε στην νεολαία και την εφηβεία του και συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του. Ιστορία Η αρχική ιδεα για το μουσείο προήλθε απο τον φίλο και γραμματέα του Picasso, Jaume Sabartés, στον οποίο ο Picasso είχε δώσει πολλούς πίνακες, ζωγραφιές, και prints απ'την στιγμή που γνωρίστηκαν το 1899. Αρχικά, ο Sabartés ήθελε να υδρίσει το μουσείο στην Málaga, τον τόπο γέννησης του Πικάσσο. Ήταν ο Πικάσσο αυτοπροσώπος που πρότεινε οτι η Βαρκελώνη θα ήταν κατάλληλη, δεδομένο οτι είχε μακροχρόνια σύνδεση με την πόλη. Στις 27 Ιουλίου 1960, ο Σαμπαρτές υπέγραψε συμφωνία με την πόλη της Βαρκελώνης για την ίδρυση του μουσείου. Το μουσείο άνοιξε το 1963, με τη συλλογή να δημιουργείται μέσω της δωρεάς του Σαμπαρτέ από 574 έργα από την προσωπική του συλλογή. Άλλα αντικείμενα περιλάμβαναν έργα που ο Πικάσο είχε δώσει στην πόλη της Βαρκελώνης, όπως το Harlequin, έργα που ήταν προηγουμένως στην κατοχή του μουσείου σύγχρονης τέχνης της πόλης, και άλλα δώρα από τους φίλους και τους συλλέκτες του Πικάσο. Το μουσείο άνοιξε με το όνομα της Συλλογής Σαμπαρτέ, λόγω της ισχυρής αντίθεσης του Πικάσο στο καθεστώς του Φράνκο. Στο τέλος, ο δήμαρχος της Βαρκελώνης Josep Porcioles πήγε ενάντια στις επιθυμίες της κεντρικής κυβέρνησης για να ανοίξει το μουσείο. Όταν άνοιξε, το μουσείο ήταν στο Παλάου Αγκιλάρ στην οδό Μονκάντα. Στην εποχή αυτή, η συλλογή αποτελούσε κυρίως από την προσωπική συλλογή Sabartés, μερικές Λιθογραφίες και αφίσες. Άλλες δωρεές κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του μουσείου περιλάμβαναν ένα βιβλίο χαρακτικών που έκανε ο Πικάσο από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδη, δωρεά του Σαλβαδόρ Νταλί, καθώς και ένα κολάζ που έδωσε ο Γκαλά Νταλί με τίτλο Νο 1913. Τα επόμενα χρόνια, η συλλογή επεκτάθηκε με δωρεές, συμπεριλαμβανομένων 7 ζωγραφιών που χρονολογούνται μεταξύ 1899 και 1904 που δόθηκαν από τον Junyer Sebastian Vidal. Επέκταση Μετά το θάνατο του Σαμπαρτέ το 1968, το 1970 ο Πικάσο έκανε την τελευταία του προσωπική δωρεά στο μουσείο. Η δωρεά αυτή αποτελούσε 920 διάφορα έργα, συμπεριλαμβανομένων αντικειμένων από τα πρώτα του έργα που η οικογένειά του είχε κρατήσει για αυτόν από την εποχή που εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία. Αυτά περιλάμβαναν σχολικά βιβλία, ακαδημαϊκά έργα και πίνακες ζωγραφικής από την Μπλε Περίοδο του Πικάσο. Ο ίδιος ο Σαμπαρτέ κληροδότησε μια σειρά έργων μετά το θάνατό του, συμπεριλαμβανομένης μιας σειράς 58 πίνακες ζωγραφικής για τις <i id="mwWQ">Λας Μενίνες</i>. Τον Δεκέμβριο του 1970, το μουσείο υποβλήθηκε στην πρώτη του επέκταση, προσθέτοντας το Παλάου ντελ Μπαρό ντε Κάστελε, το οποίο συνδέεται με το αρχικό κτίριο του μουσείου, το Παλάο Αγκιλάρ. Με την πάροδο των ετών, το μουσείο έγινε σημαντικότερο καθώς έγιναν σημαντικές δωρεές. Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 1980 η συλλογή επεκτάθηκε με αρκετές δωρεές από ιδιώτες και διάφορες γκαλερί τέχνης, καθώς και μέσω εξαγορών. Το 1982, η χήρα του Πικάσο, Τζακλίν Ροκ, έδωσε 41 κομμάτια στο μουσείο. (Το 1983), η Γκαλερί Louise Leiris έκανε δωρεά 117 χαρακίστρων. Μερικές αξιοσημείωτες δωρεές περιλαμβάνουν αυτές από τον Καρλς Ντόμιγκο και την Ειδησεογραφική Γκουστάβο Γκιλί, μεταξύ άλλων. Το 1985, το φυσικό χώρο του μουσείου επεκτάθηκε ξανά με την προσθήκη του Παλάου Μέκα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 περιλαμβάνονται δωρεές (γυναίκες μπύστ ή άνδρες καθισμένοι). Το μουσείο απέκτησε επίσης έργα όπως το Πορτρέτο της Τζακλίν με κασέτα, μεταξύ άλλων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το μουσείο επεκτάθηκε και πάλι με την απόκτηση της Casa Mauri και των Παλάου Windows, τόσο στο ίδιο δρόμο όσο και δίπλα στο μουσείο. Το 1999 άνοιξε το νέο κτίριο, το οποίο προσθέτει 3.400 τετραγωνικά μέτρα στο μουσείο, και χρησιμεύει ως χώρος για προσωρινές εκθέσεις, αίθουσα ακροατηρίου και πρόσθετες υπηρεσίες. Η επέκταση ανοίχθηκε με την προσωρινή έκθεση Picasso: Interior and Exterior Landscape, με περισσότερα από 200 έργα του καλλιτέχνη που δημιουργήθηκαν μεταξύ 1917 και 1970. 21ος αιώνας Το 2003, το εσωτερικό του μουσείου αναδιαμορφώθηκε και τα έργα αναδιατάχθηκαν. Δυο χρόνια αργότερα, Η κυβέρνηση της Catalonia οντος. Το 2006, Ο Maite Ocaña,ο διευθυντής του μουσείου απ'το 1983, παρετήθηκε για να διευθύνει το National Art Museum of Catalonia. Ο Pepe Serra διορίστηκε ως διευθυντής του μουσείου Picasso τον ίδιο χρόνο. Το 2008, το Museu Picasso αναδιέταξε την μόνιμη συλλογή της και άνοιξε καινούρια δωμάτια αφιερωμένα στη χαρακτική και ένα αφιερωμένο στον Sabartés. Ο Serra είχε sαπό τότε που δημιούργησε ένα δίκτυο οργανισμών που σχετίζονται με τον Picasso, συμπεριλαμβανομένου την πόλη του Gósol, το κέντρο του Picasso του Horta de Sant Joan και Palau Foundation στο Caldes d'Estrac, με κεντρικό στόχο την προόθηση της θέσης του καλλιτέχνη απο το Καταλανικό έδαφος. Το 2009, το μουσείο καταγράφηκε ως ενα απο τα 40 πιο επισκέψημα μουσεία τέχνης στον κόσμο απο το The Art Newspaper. Το 2010 το μουσείο ξεκίνησε ένα έργο για τη βελτίωση της ενεργούς παρουσίας του σε κοινωνικά δίκτυα όπως Το Twitter, το Flickr και Το Facebook. Οι προσπάθειες του μουσείου οδήγησαν στο βραβείο Museums & the Web 2010 Best of the Web για τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης. Τα έργα του μουσείου στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης προωθούν τη συμμετοχική συζήτηση γύρω από την έρευνα και τις γνώσεις του ιδρύματος. Πρόσφατα, tτο μουσείο έχει χτίσει ενα καινούριο κτίριο στο Sabartés square, πίσω απο το Montcada Street. Αυτή η επέκταση βοήθησε στο να ανακουφήσει την πολυκοσμία στην είσοδο του μουσείου. Το κτίριο σχεδιάστηκε απο τον αρχιτέκτονα Jordi Garcés, ο οποίος είχε κάνει τις προηγούμενες επεκτάσεις του μουσείου. Αρχιτεκτονική Το Museu Picasso καταλαμβάνει πεντε μεγάλα σπίτια ή παλάτια του Carrer de Montcada Βαρκελώνης, χρονολογημένο απο τον 13th αιώνα και 14th αιώνα, καταλαμβάνοντας μια περιοχή 10,628 sqm. Τα κτίρια ακολουθούν το στυλ Gothic civil Catalan. καθένα απο τα 5 κτίρια έχουν χτιστεί ακολουθώντας ενα συγκεκριμένο μοτίβο, γύρω απο μια αυλή ενισχυμένο μεε εξωτερικό κλιμακοστάσιο που επιτρέπει την πρόσβαση στους κύριους ορόφους. Τα κτίρια που στεγάζουν την συλλογή των έργων του Πικάσσο έχουν επίσης την δικιά τους ιστορία. Παλάου Αγκουίλαρ Το Παλάου Αγκουίλαρ (Montcada, 15) ήταν το πρώτο κτίριο που στέγασε το μουσείο. Το κτίριο λογικά χτίστικε ως κατοικία του James Ses sources, ένας συμαντικός χαρακτήρα της ζωής στην Βαρκελώνη. Το κτίριο χρονολογήτε τον 13ο αιώνα αλλά The building dates from the 13th century but υπέστη σημαντικές αλλοιώσεις μεταξύ τον 15ο και 18ο αιώνα. Μεταξύ τον 13ο και 14ο αιώνα το κτίριο άνηκε σε διάφορους ευγενείς του Δικαστηρίου της Αραγωνίας. Αγοράστηκε το 1386 Απο την οικογένεια bourgeois Corominas-Desplà, Ο οποίοι μετα το πούλησαν 14 χρόνια αργότερα στον Berenguer Aguilar, απο εκεί που πήρε το παλάτι το όνομά του. Στους μεταγενέστερους ιδιοκτήτες περιλαμβάνονταν αρκετά μέλη της καταλανικής αστικής τάξης πριν από την αγορά του κτιρίου από το δημοτικό συμβούλιο στις 3 Νοεμβρίου 1953.. Κατά τη διάρκεια μιας αναστήλωσης που έγινε το 1960, ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ενός πίνακα του 13ου αιώνα, κατά την αφαίρεση γύψου από ένα από τα δωμάτια. Σήμερα, το έργο αυτό εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλονίας.[1] Μια μεγάλη τοιχογραφία που αναπαριστά την κατάκτηση της Μαγιόρκα το 1229, το έργο αποτελείται από καζάνια και τριαντάφυλλα, γεγονός που υποδηλώνει ότι το παλάτι ανήκε στη γενεαλογία Caldes και Desvalls. Απεικονίζει την κεντρική αυλή του κτιρίου κατά τον 15ο αιώνα, με μια ανοιχτή σκάλα και μια μυτερή γοτθική αψίδα. [απαιτείται παραπομπή] Παλάου Μπαρό ντε Καστέλτ Το Palau Baró de Castellet (Montcada, 17) είναι ένα παλάτι της μεσαιωνικής περιόδου. Χτισμένο τον 13ο αιώνα, ανήκε στην οικογένεια Gerona κατά τον 15ο αιώνα. Έκτοτε, έχει αλλάξει χέρια μεταξύ των αστικών και αριστοκρατικών οικογενειών της Βαρκελώνης, έχοντας ανακαινιστεί κατά τον 18ο αιώνα. Το 1797, ο τότε ιδιοκτήτης (Mariano Alegre Aparici Amat) έλαβε τον ευγενή τίτλο του Κάστρου του Βαρώνου από τον βασιλιά Κάρολο Δ΄, γεγονός που ώθησε το παλάτι να λάβει το όνομά του. Μετά τον θάνατο του Βαρώνου, το κτίριο κληροδοτήθηκε στο Νοσοκομείο του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος το νοίκιασε σε διαφορετικούς ενοικιαστές μέχρι που το πούλησαν στην οικογένεια Rivers. Το δημοτικό συμβούλιο αγόρασε στη συνέχεια το κτίριο τη δεκαετία του 1950. Το παλάτι χτίστηκε γύρω από μια κεντρική αυλή και περιλαμβάνει στην πρόσοψή του ένα ανάγλυφο του 16ου αιώνα που απεικονίζει θρησκευτικά θέματα. Ο κύριος όροφος του εσωτερικού είναι σε νεοκλασικό στιλ των μέσων του 18ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων στοιχείων από μάρμαρο και πολύχρωμα. Παλάου Μέκα Το Palau Meca (Montcada, 19) χτίστηκε μεταξύ του 13ου και του 14ου αιώνα και επίσης αναστηλώθηκε κατά τον 18ο αιώνα. Όπως και τα άλλα παλάτια, περιλαμβάνει μια κεντρική αυλή. Στα σημαντικότερα σημεία περιλαμβάνονται οι μεσαιωνικές πολύχρωμες φατνωτές οροφές του κύριου ορόφου, καθώς και μοναδικές οροφές του 19ου αιώνα. Το 1349, το ακίνητο ανήκε στον James Knight, τότε υπουργό του δημοτικού συμβουλίου. Υπό την ιδιοκτησία του εγγονού του, Ramon Desplà Knight, έγινε το μεγαλύτερο παλάτι του οικοδομικού τετραγώνου. Το κτίριο αργότερα έγινε ιδιοκτησία της οικογένειας του Cassador (ή Hunter), Μαρκησίου της Ciutadilla. Ο πρώτος ιδιοκτήτης, Joseph Mecca Hunter, έδωσε στο παλάτι το σημερινό του όνομα. Η επόμενη οικογένεια που το κατέκτησε, οι Μιλάνοι, αποκατέστησαν το κτίριο αφού υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. Το 1901, το κτίριο δόθηκε στους Αδελφούς του Χριστιανικού Δόγματος και (εγκαταστάθηκε ο Μοντέπιο της Σάντα Μαδρόνα). Με την πάροδο του χρόνου, το Μοντέπιο ενσωματώθηκε σε μια τράπεζα, η οποία παραχώρησε το κτίριο στο δημοτικό συμβούλιο στις 5 Δεκεμβρίου 1977. Το παλάτι άνοιξε ξανά ως μέρος του μουσείου στις 11 Ιανουαρίου 1982. Η Casa Mauri (Montcada, 21) περιλαμβάνει ορισμένες κατασκευές που χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή εποχή, όταν ο χώρος καταλαμβανόταν από τα προάστια του Barcino. Αξιοσημείωτη είναι η μοναδική ξύλινη πρόσοψη, ένα από τα λίγα παραδείγματα στη Βαρκελώνη του συστήματος κλειδώματος που είναι χαρακτηριστικό του 18ου αιώνα. Μεταξύ 1378 και 1516 το κτίριο ανήκε στην οικογένεια Rocha και το 1716 στον F. Casamada. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα έγιναν αρκετές ανακαινίσεις. Υπό τον ιδιοκτήτη Josep Vidal Torrents, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για βιομηχανική χρήση μέχρι που αγοράστηκε από τα αρτοποιεία Mauri το 1943, την εταιρεία που έδωσε στο κτίριο το όνομά του. Το 1999 το κτίριο αποκτήθηκε από το Μουσείο Πικάσο. Το Palau Finestres (Montcada, 23) χτίστηκε στα θεμέλια ενός κτιρίου που χρονολογείται στον 13ο αιώνα και στεγάζεται σε μια πρώην ρωμαϊκή νεκρόπολη. Μεταξύ 1363 και 1516 η περιοχή ανήκε στην οικογένεια Marimon. Το 1872, ο ιδιοκτήτης του Casa Mauri, Jose Vidal Torres, αγόρασε το κτίριο για να το προσαρτήσει στο σπίτι του. Η πόλη απέκτησε το κτίριο το 1970. Υπάρχουν στοές στο ισόγειο, που προστέθηκαν κατά τις μεταρρυθμίσεις του δέκατου πέμπτου και του 17ου αιώνα. Στον κύριο όροφο, έχει αναστηλωθεί μια φατνωματική οροφή από τα τέλη του 13ου αιώνα. Το κτίριο χρησιμοποιείται σήμερα ως εκθεσιακός χώρος. Κέντρο Γνώσης και Έρευνας Το Κέντρο Γνώσης και Έρευνας άνοιξε στις 17 Φεβρουαρίου, ένα νέο κτίριο που βρίσκεται στην πλατεία Σαμπαρτές και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζόρντι Γκαρσές. Το χώρο έχει ως στόχο να γίνει ένα διεθνές ορόσημο στη μελέτη του Πικάσο και του καλλιτεχνικού και κοινωνικού του περιβάλλοντος. Ο διευθυντής Pepe Sierra εξήγησε ότι ο χώρος θα χρησιμοποιηθεί για συζήτηση, διάλογο και συζήτηση, αντί για χώρο κατανάλωσης. (Ο υπεύθυνος για αυτό είναι η Σίλβια Ντομενέχ, που ανέθεσε το 1997 και το 2007 στο Φωτογραφικό Αρχείο της Βαρκελώνης.) Ο Τζόρντι Γκαρσές, ο οποίος είχε ήδη εκτελέσει την προηγούμενη επέκταση του μουσείου, σχεδίασε το κτίριο των 1500 τετραγωνικών μέτρων με διαφανή γυάλινη πρόσοψη προστατευμένη από ένα καμπύλι. Το κτίριο φιλοξενεί ένα εκπαιδευτικό κέντρο στο ισόγειο, με 4 πολυπροϊόντα που αποσκοπούν στην παροχή εκπαιδευστικής υπηρεσίας για το μουσείο. Το πρώτο όροφο αφιερώνεται στην βιβλιοθήκη, στο κέντρο τεκμηρίωσης και στα αρχεία του μουσείου. Το υπόγειο είναι αφιερωμένο στις υπηρεσίες επισκεπτών. Η κατασκευή ξεκίνησε στις 10 Ιουλίου 2009 και τελείωσε στις 16 Φεβρουαρίου 2011, κόστιζοντας 6,7 εκατομμύρια. Η μόνιμη συλλογή Η μόνιμη συλλογή οργανώνεται σε τρεις τμήματα: ζωγραφική και ζωγραφική, χαρακτική και κεραμική. Αυτά καλύπτουν κυρίως τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής ζωής του Πικάσο, όπως η Μπλε Περίοδος του από το 1901 έως το 1904, αλλά ο Πικάσο και η οικογένειά του και οι φίλοι του κληρονομούσαν ή δανείζονταν και άλλα μεταγενέστερα έργα. Υπάρχουν πλέον περισσότερα από 3.500 έργα που αποτελούν τη μόνιμη συλλογή του μουσείου. Η συλλογή οργανώνεται σε περιοχές που περιλαμβάνουν τα πρώτα χρόνια (Μαλάγα, Κορούνα και Βαρκελώνη, 1890-97), την περίοδο κατάρτισης (Βαρκελώνης, Χόρτα ντε Σαν Χουάν και Μαδρίτης, 1897-1901), την Μπλε Πέρασμα (1901-04), έργα στη Βαρκελωνία από το 1917, και ολόκληρη τη σειρά Las Meninas (1957). Τα περισσότερα από τα έργα ζωγραφικής που εκτίθενται στο μουσείο είναι από την περίοδο μεταξύ 1890 και 1917, μια σημαντική συλλογή σχετικά με αυτό το μέρος της ζωής του Πικάσο. Το μουσείο έχει πολύ λίγα πίνακα μετά το 1917, με εξαίρεση το Las Meninas, ζωγραφισμένο το 1957. Η συλλογή λιθογραφιών περιλαμβάνει τα έτη 1962 και 1982. Ο ίδιος ο Πικάσο έδωσε στο μουσείο αντίγραφο κάθε έργου του που δημιουργήθηκε μετά το θάνατο του Σαμπαρτέ το 1968. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης εικονογραφίες που έκανε ο καλλιτέχνης για διάφορα βιβλία, καθώς και κεραμική που δώρισε στο μουσείο η χήρα του Πικάσο, η Τζακλίν. Μεταξύ 2009 και 2010 το μουσείο άρχισε να δημοσιοποιεί πληροφορίες σχετικά με τη μόνιμη συλλογή στον ιστότοπό του. Από τον Οκτώβριο του 2010, πάνω από το 65% της συλλογής του μουσείου ήταν διαθέσιμη για προβολή στο διαδίκτυο. Εκθέσεις Το Μουσείο Πικάσο έχει πραγματοποιήσει δεκάδες εκθέσεις από τότε που άνοιξε. Συχνά, οι εκθέσεις αυτές σχετίζονται με την φιγούρα του ζωγράφου ή με θέματα που σχετίζονται στο περιβάλλον τους, προσπαθώντας να ερευνήσουν και να αναθεωρήσουν το έργο και τις μελέτες του ζωγράφους από τη Μαλαγά. Έχει επίσης διοργανώσει εκθέσεις σχετικά με τη σχέση μεταξύ του Πικάσο και άλλων καλλιτεχνών, όπως η εκδήλωση Πικάσο vs. Ρουσινόλ που πραγματοποιήθηκε το 2010. Μερικές φορές διοργάνωσε επίσης μια ταξιδιωτική έκθεση, και Ταύρο αγώνες. Πίνακες, ζωγραφιές και εκτυπώσεις στη συλλογή του Museu Picasso που θα μπορούσαν να βρεθούν στην Casa Lis στη Σαλαμάνκα το 2010. Επίσης έκανε μια μικρή έκθεση που επικεντρώθηκε σε ένα θέμα, που ονομάζεται εκθέσεις, όπως η ανάλυση του πίνακα Επιστήμη και Φιλανθρωπιά, τα αποτελέσματα των μελετών που δείχνουν ακτινογραφική και αντανακλαστική ή άλλη που αναλύει μια δήλωση που έγινε για τον Πικάσο στη Βαρκελώνη 1936, το δωμάτιο Esteva. Εκδήλωση Πικάσο, 1936. Το Μουσείο Πικάσο φιλοξενεί συχνά ειδικές εκθέσεις που παρουσιάζουν έργα τέχνης του Πικάσο και άλλων καλλιτεχνών. Επίσης, το μουσείο διοργανώνει περιοδικά σεμινάρια και διαλέξεις για θέματα που σχετίζονται με τον Πικάσο ή για μουσειακά θέματα ενδιαφέροντος που δίνονται από ειδικούς από όλο τον κόσμο. Διευθυντές Joan Ainaud Lasarte (1963-1966) Ροζα Μαρία Σουμπίραν (1966-1983) Μαρία Τερέζα Οκάνα (1983-2007) Πέπε Σέρα (2007-2011) Bernardo Laniano Romero (2012-2016) Εμανουέλ Γκιγκόν (2016-) Βλέπε επίσης Μουσείο Πικάσο (Παρίσι) Μουσείο Πικάσο Μαλάγα Κατάλογος μουσείων με μοναδικό καλλιτέχνη Αναφορές Πρότυπο:Pablo PicassoΠρότυπο:Pablo PicassoΠρότυπο:Barcelona landmarks