La Fuente de San Esteban

La Fuente de San Esteban ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Intégrase dientro de la contorna de Ciudad Rodrigo y la subcomarca del Campu del Yeltes, que forma parte del Campu Charro. El so términu municipal ta formáu poles llocalidaes de Boadilla, La Fuente, Muñoz y Santa Olalla de Yeltes, ocupa una superficie total de 77,04 km² y según el padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu 2017, cuenta con una población de 1334 habitantes. Historia La so fundación remontar a la repoblación efectuada polos reis de Lleón na Edá Media, quedando encuadrada nel Campu de Yeltes de la Diócesis de Ciudad Rodrigo tres la creación de la mesma per parte del rei Fernandu II de Lleón nel sieglu XII, denominándose entós a cencielles La Fuente. Cola creación de les actuales provincies en 1833, La Fuente de San Esteban quedó encuadrada na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa. En 1887 abrióse la llinia ferroviaria La Fuente de San Esteban-Barca D'Alva, que xunía Salamanca con Porto, gracies a la cual La Fuente pasó a ser una importante estación, nuedu ferroviariu, mientres casi un sieglu hasta'l zarru de dicha llinia en 1985. Precisamente en materia ferroviario, pero nun pasu a nivel de la llinia Salamanca - Fuentes de Oñoro asitiáu xunto al apeaderu de la pedanía de Muñoz, tuvo llugar el 21 d'avientu de 1978 el sucesu más grave asocedíu nel conceyu de La Fuente de San Esteban, cuando una llocomotora que circulaba aisllada arolló un autobús escolar que trató de cruciar les víes ensin decatase de la llegada de la mesma. Finaron 32 persones y 56 resultaron mancaes; sacante dos, toles víctimes fueron escolares. Ye, hasta la fecha, l'accidente ferroviariu más grave asocedíu n'España por arrollamiento de vehículu en pasu a nivel. Demografía Nucleos de población El conceyu estremar en cuatro nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2015 según l'INE. Fuenteños pernomaos Julián Sánchez García 'El Charru'. (Nació en Muñoz -actual pedanía de La Fuente de San Esteban- (Salamanca), el 1 de xunu de 1774 y fináu en Etreros (Segovia) el 19 d'ochobre de 1832. D'orixe llabrador acabó siendo unu de los más importantes guerrilleros de la Guerra de La Independencia, convirtiéndose xunto al so reximientu de caballería formáu por llanceros voluntarios, nel terror de les tropes napoleóniques nel Campu Charro. Algamó'l grau de Brigadier y en llegando la paz foi gobernador militar de Santoña. Cayíu en desgracia tres la llegada de los Cien Mil Fíu de San Luis ye prindáu y al igual qu'otros insignes defensores d'España contra la invasión francesa acabó los sos díes desamparáu por Fernandu VII y confináu nel pequeñu pueblu segovianu de Etreros, atopando nél la muerte. Ellí permaneció soterráu hasta 1985, entós los sos restos recibieron definitiva sepultura nun monumentu llevantáu nel so honor xunto a la muralla de Ciudad Rodrigo, llocalidá que-y dio distinción d'héroe. Manrique Alonso Lallave. Escritor y relixosu. Nació en La Fuente de San Esteban en 1839 y morrió en Manila en 1889. Foi autor del llibru ‘Los Flaires en Madrid' y d'otra importante bibliografía relixosa. Luis Landínez. Escritor nacíu en La Fuente de San Esteban en 1911 –llocalidá onde'l so padre exercía de médicu- y fináu en Madrid en 1962 en misterioses circunstancies. Una de les sos noveles, ‘Los fíos de Máximu Judas’, foi finalista del Premiu Nadal en 1950. Santiago Ramos. Actor, natural de la pedanía de Boadilla, ganador del premiu Goya a meyor actor en 1996, o del premiu a meyor actor del Festival de Cine Hispanu de Miami en 1999, siendo especialmente conocíu pol so papel como Andrés Guerra na serie televisiva Aquí no hay quien viva. Jose Manuel Sánchez-Ortega. Ciruxanu pernomáu que fizo tola so carrera profesional en Barcelona, onde foi Xefe de Serviciu de los hospitales del Mar y de la Esperanza, siendo amás profesor de Ciruxía de la Universidá Autónoma de Barcelona. Dende 2016 una cai de La Fuente de San Esteban lleva'l so nome. Martín García Garzón. Empresariu. Nació en La Fuente de San Esteban en 1937. Emigró a Tenerife a principios de la pasada década de los 60 pa poner en marcha una importante empresa cárnica, con ramificaciones estendíes por tol archipiélagu y la Península Ibérica. Paco Pallarés. Matador de toros nacíu en La Fuente de San Esteban en 1945. Tomó l'alternativa en setiembre de 1965 de manes d'El Viti y con José Fuente de testigu. Protagonizó una brillosa artística carrera, sobremanera nos sos años novilleriles, con destacaos trunfos en places d'España y Méxicu. Un accidente de tráficu sufiertu en 1973 na A-6 dexólu imposibilitáu un brazu y obligar a retirase del toréu. Dende entós dedicóse a los negocios taurinos. Finó en Salamanca en payares de 2006. Na Plaza del Mercáu del so pueblu natal hai una escultura dedicada a la so figura. Juan José García Corral. Toreru, nacíu en 1952 en La Fuente de San Esteban. Tomó l'alternativa en Manzanares (Ciudá Real), n'agostu de 1968 de manes d'Andrés Hernando, convirtiéndose n'unu de los matadores más nuevos al cuntar solamente con 17 años. En 1969 abre la puerta grande de la Plaza de gües de Les Ventes de Madrid. El 7 de xunetu de 1971, por causa de un accidente de circulación al altor de Aranda de Duero, viniendo de Pamplona, sufrió graves problemes na vista, siendo operáu delles vegaes pol oftalmólogu Marín Enciso nel Sanatoriu de Toreros de Madrid y amenorgando la so enorme proyeición. Remanez na plaza de gües de Haro el 1 d'agostu de 1971 nun mano a mano con Sebastián Palomo Linar, con toros de la ganadería Román Sorando. Al primeru córtalu les dos oreja, y al que cerraba plaza los máximos trofeos. Siguió n'activu hasta 1989 y dexó pa l'alcordanza magnífiques xeres nes places de Salamanca y Madrid, ente otres. Mientres 29 años foi direutor de la Escuela de Tauromaquia de Salamanca. Julio Carbayos. Nacíu en Fontiveros en 1951, pero residente dende la so infancia en La Fuente de San Esteban, llugar onde aprendió'l toréu de manes de Paco Pallarés. Toma l'alternativa en xunetu de 1972 en Barcelona de manes de Paco Camino y con Diego Puerta de testigu. Foi unu de los toreros más importantes del postreru terciu del sieglu XX. El 13 d'agostu de 1990 foi coyíu gravemente pol toru "Timador" de Cayetano Muñoz, na plaza de Béziers provocándo-y una tetraplexía. Finó'l 14 de xineru de 2001 nun hospital de Salamanca a la edá de 49 años, en sufriendo una peritonitis. Un añu más tarde l'alcalde de Salamanca asitió una estatua xunto a la plaza de toros n'homenaxe al diestru. Foi consideráu un diestru de corte clásicu, fondu, calidá, pureza y artista. Álvaro de riba. Atleta natural de La Fuente de San Esteban, participante nos Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro de 2016 y nel Campeonatu Européu d'Atletismu en Pista Cubierta de 2017, llogrando nesti postreru la medaya de bronce, na especialidá de 800 metros. Paco Cañamero. Críticu taurín, conferenciante y escritor nacíu en La Fuente de San Esteban. Autor d'importantes llibros sobre Tauromaquia y fútbol; tamién ye obra so una novela histórica ambientada na Salamanca de la Guerra de la Independencia sobre la figura de Julián Sánchez 'El Charru'. Mientres más de dos décades exerció'l periodismu en distintos medios provinciales y nacionales, siempres defendiendo les tradiciones del Campu Charro. Ver tamién Contorna de Ciudad Rodrigo Campu del Yeltes Provincia de Salamanca Llinia ferroviaria internacional entendida ente Pocinho y La Fuente de San Esteban Referencies Enllaces esternos Wikimedia Commons acueye conteníu multimedia sobre La Fuente de San Esteban. Conceyu de La Fuente de San Esteban Índiz de conceyos de la Diputación de Salamanca Archiváu 2009-04-23 en Wayback Machine