Livanda

Levanda (emri i zakonshëm Levanda) është një gjini e 47 llojeve të njohura të bimëve me lule shumëvjeçare në familjen e mentes, Lamiaceae . Është vendas në Botën e Vjetër, kryesisht në rajonet më të thata dhe më të ngrohta të kontinentit të Euroazisë, me një prirje për flladet detare. Levanda gjendet në Gadishullin Iberik dhe në të gjithë vijën bregdetare të Mesdheut (përfshirë bregdetin e Adriatikut, Ballkanin, Levantin dhe Afrikën Veriore bregdetare), në pjesë të Afrikës Lindore dhe Jugore dhe Lindjes së Mesme, si dhe në jug. Azi dhe në nënkontinentin Indian . Shumë anëtarë të gjinisë kultivohen gjerësisht në klimat e buta si bimë zbukuruese për përdorim në kopsht dhe peizazh, për përdorim si barishte të kuzhinës dhe gjithashtu komercialisht për nxjerrjen e vajrave esencialë . Lavanda përdoret në mjekësinë tradicionale dhe si përbërës në kozmetikë . Përshkrimi Bimë dhe gjethe Gjinia përfshin bimë barishtore shumëvjeçare njëvjeçare ose jetëshkurtër, dhe bimë shumëvjeçare të ngjashme me shkurret, nënshkurre ose shkurre të vogla. Forma e gjetheve është e larmishme në të gjithë gjininë. Ato janë të thjeshta në disa lloje të kultivuara zakonisht; në speciet e tjera, ato janë me dhëmbëza ose me këmbë, nganjëherë me këmbë të shumta dhe të prera. Në shumicën e specieve, gjethet janë të mbuluara me qime të imta ose indumentum, të cilat zakonisht përmbajnë vajra esencialë. Lulet Lulet përmbahen në rrotulla, të mbajtura në thumba që ngrihen mbi gjeth, ku gjembat janë të degëzuara në disa specie. Disa lloje prodhojnë bracts me ngjyra në majat e tufë lulesh . Lulet mund të jenë blu, vjollcë ose jargavan në speciet e egra, herë pas here në ngjyrë vjollcë të zezë ose të verdhë. Hi sepal është tubular. Korolla është gjithashtu tubulare, zakonisht me pesë lobe (buza e sipërme shpesh çahet, dhe buza e poshtme ka dy të çara). Nomenklatura dhe taksonomia Lavandula stoechas, L. pedunculata dhe L. dentata ishin të njohura në kohën romake. Nga mesjeta e tutje, speciet evropiane konsideroheshin dy grupe ose gjini të veçanta, Stoechas ( L. stoechas, L. pedunculata, L. dentata ) dhe Lavandula ( L. spica dhe L. latifolia ), derisa Linnaeus i kombinoi ato. Ai njohu vetëm pesë lloje në Speciet Plantarum (1753), L. multifida dhe L. dentata (Spanjë) dhe L. stoechas dhe L. spica nga Evropa Jugore. L. pedunculata përfshihej në L. stoechas . Deri në vitin 1790, L. pinnata dhe L. carnosa u njohën. Ky i fundit u transferua më pas në Anisochilus . Deri në vitin 1826, Frédéric Charles Jean Gingins de la Sarraz renditi 12 lloje në tre seksione dhe deri në vitin 1848 njiheshin tetëmbëdhjetë lloje. Një nga klasifikimet e para të mëdha moderne ishte ai i Dorothy Chaytor në 1937 në Kew. Gjashtë seksionet që ajo propozoi për 28 specie ende lanë shumë ndërmjetme që nuk mund të caktoheshin lehtë. Seksionet e saj përfshinin Stoechas, Spica, Subnudae, Pterostoechas, Chaetostachys dhe Dentatae . Megjithatë, të gjitha format kryesore të kultivuara dhe tregtare banonin në seksionet Stoechas dhe Spica . Kishte katër lloje brenda Stoechas ( Lavandula stoechas, L. dentata, L. viridis dhe L. pedunculata ) ndërsa Spica kishte tre ( L. officinalis (tani L. angustifolia ), L. latifolia dhe L. lanata ). Ajo besonte se varietetet e kopshtit ishin hibride midis livandës së vërtetë L. angustifolia dhe livandës me thumba ( L. latifolia ). Livandula ka tre nëngjini: Nëngjinia Lavandula është kryesisht shkurre drunore me gjethe të tëra. Ai përmban speciet kryesore të rritura si bimë zbukuruese dhe për vajra. Ato gjenden në të gjithë rajonin e Mesdheut deri në Afrikën verilindore dhe Arabinë perëndimore. Nëngjinia Fabricia përbëhet nga shkurre dhe barishte, dhe ka një shpërndarje të gjerë nga Atlantiku në Indi. Ai përmban disa bimë zbukuruese. Nëngjini Sabaudia përbën dy lloje në gadishullin Arabik jugperëndimor dhe Eritrea, të cilat janë mjaft të dallueshme nga speciet e tjera, dhe nganjëherë vendosen në gjininë e tyre Sabaudia . Përveç kësaj, ka shumë hibride dhe kultivarë në përdorim tregtar dhe hortikulturor. Kladi i parë i madh korrespondon me nëngjininë Lavandula, dhe i dyti Fabricia . Grupi Sabaudia është më pak i përcaktuar qartë. Brenda kladës Lavandula, nënkladat korrespondojnë me seksionet ekzistuese, por vendosin Dentatae veçmas nga Stoechas, jo brenda saj. Brenda kladës Fabricia, nënklada korrespondon me Pterostoechas, Subnudae dhe Chaetostachys . Kështu, klasifikimi aktual përfshin 39 lloje të shpërndara në 8 seksione (6 origjinali i Chaytor dhe dy seksionet e reja të Upson dhe Andrews ), në tre nëngjini (shih tabelën më poshtë). Megjithatë, meqenëse livanda polenizohet lehtësisht, variacione të panumërta paraqesin vështirësi në klasifikim. Etimologjia Fjala angleze lavender hyri në përdorim në shekullin e 13-të dhe përgjithësisht mendohet se rrjedh nga frëngjishtja e vjetër lavandre, përfundimisht nga latinishtja lavare nga lavo (për t'u larë), duke iu referuar përdorimit të infuzioneve blu të bimëve. Emri botanik Lavandula, siç përdoret nga Linnaeus, konsiderohet se rrjedh nga ky dhe emra të tjerë evropianë për bimët. Emrat e përdorur gjerësisht për disa nga speciet, "Livando angleze", "livando franceze" dhe "livando spanjolle" janë të gjitha të aplikuara në mënyrë të pasaktë. "Livando angleze" përdoret zakonisht për L. angustifolia, megjithëse disa referenca thonë se termi i duhur është "lavandë e vjetër angleze".</link> Emri "livando franceze" mund t'i referohet ose L. stoechas ose L. dentata . "Livando spanjolle" mund t'i referohet L. stoechas, L. lanata ose L. dentata .</link> Kultivimi Forma më e zakonshme në kultivim është livanda e zakonshme ose angleze Lavandula angustifolia (më parë e quajtur L. officinalis ). Mund të gjendet një gamë e gjerë kultivarësh . Lloje të tjera zbukuruese që rriten zakonisht janë <i id="mw6w">L. stoechas</i>, L. dentata dhe L. multifida (livando egjiptiane). Për shkak se format e kultivuara mbillen në kopshte në mbarë botën, ato gjenden herë pas here duke u rritur të egra ndërsa arratisen nga kopshti, shumë përtej gamës së tyre natyrore. Një rritje e tillë spontane është zakonisht e padëmshme, por në disa raste, speciet Lavandula janë bërë pushtuese . Për shembull, në Australi, L. stoechas është bërë shkak për shqetësim; ajo shfaqet gjerësisht në të gjithë kontinentin dhe është shpallur një bar i keq në Victoria që nga viti 1920. Konsiderohet si barërat e këqija në disa pjesë të Spanjës. Lavanda lulëzon më mirë në tokat e thata, të drenazhuara mirë, me rërë ose zhavorr në diell të plotë. Livanda angleze ka një proces të gjatë mbirjeje (14-28 ditë) dhe maturohet brenda 100-110 ditësh.</link></link> Të gjitha llojet kanë nevojë për pak ose aspak pleh dhe qarkullim të mirë të ajrit. Në zonat me lagështi të lartë, kalbja e rrënjëve për shkak të infeksionit të kërpudhave mund të jetë problem. Mulçe organike mund të bllokojë lagështinë rreth bazave të bimëve, duke inkurajuar kalbjen e rrënjëve. Materialet me zhavorr si shkëmbinjtë e grimcuar japin rezultate më të mira. Ajo rritet më së miri në tokat me një pH midis 6 dhe 8. Shumica e livandës është korrur me dorë dhe kohët e korrjes ndryshojnë në varësi të përdorimit të synuar. Vaji i livandës Komercialisht, bima rritet kryesisht për prodhimin e vajit esencial të livandës . Livanda angleze ( Lavandula angustifolia ) jep një vaj me ngjyrime të ëmbla dhe mund të përdoret në balsam, salva, parfume, kozmetikë dhe aplikime aktuale. Lavandula × intermedia, e njohur edhe si lavandin ose livando holandeze, hibride të L. angustifolia dhe L. latifolia . kultivohen gjerësisht për përdorim komercial pasi lulet e tyre priren të jenë më të mëdha se ato të livandës angleze dhe bimët priren të jenë më të lehta për t'u korrur. Ato japin një vaj esencial të ngjashëm, por me nivele më të larta të terpeneve duke përfshirë kamforin, të cilat i shtojnë një nuancë më të mprehtë aromës, e konsideruar nga disa si me cilësi më të ulët se ajo e livandës angleze. Administrata Amerikane e Ushqimit dhe Barnave e konsideron livandën si përgjithësisht të njohur si të sigurt (GRAS) për konsum njerëzor. Vaji esencial u përdor në spitale gjatë Luftës së Parë Botërore . Fitokimikatet Rreth 100 fitokimikate individuale janë identifikuar në vajin e livandës, duke përfshirë përmbajtjen kryesore të linalil acetatit (30-55%), linalool (20-35%), taninave (5-10%) dhe kariofilenit (8%), me sasi më të vogla. e sesquiterpenoideve, perilil alkooleve, estereve, oksideve, ketoneve, cineoles, kamforit, beta- ocimenit, limonenit, acidit kaproik dhe oksidit të kariofilenit . Sasitë relative të këtyre komponimeve ndryshojnë në mënyrë të konsiderueshme midis specieve të livandës. Përdorimi në kuzhinë Livanda e kuzhinës është zakonisht livando angleze, specia më e përdorur në gatim ( L. angustifolia 'Munstead'). Si një aromatik, ka një aromë të ëmbël me nota limoni ose agrume. Përdoret si erëz ose erëz në makarona, sallata dhe salcë, dhe ëmbëlsira. Sythat dhe zarzavatet e tyre përdoren në çajra, dhe sythat e tyre, të përpunuar nga bletët, janë përbërësi thelbësor i një mjalti monofloral . Përdorimi i sythave Për shumicën e aplikimeve të gatimit, përdoren sythat e tharë, të cilët quhen edhe lule. Zarzavatet e livandës kanë një aromë më delikate në krahasim me rozmarinën . Fuqia e luleve të livandës rritet me tharjen, gjë që kërkon përdorim më të kursyer për të shmangur një amëz të rëndë dhe sapun. Shefat e kuzhinës vërejnë se do të zvogëlojnë me dy të tretat sasinë e thatë në recetat që kërkojnë sytha të freskët të livandës. Sythat e livandës mund të përforcojnë shijet e ëmbla dhe të shijshme në pjata dhe ndonjëherë shoqërohen me qumësht deleje dhe djathë dhie. Lulet e livandës përzihen herë pas here me çajra të zinj, jeshilë ose bimorë . Livando u jep shije produkteve të pjekura dhe ëmbëlsirave, duke kombinuar veçanërisht mirë me çokollatën. Në Shtetet e Bashkuara, si shurupi i livandës, ashtu edhe sythat e tharë të livandës përdoren për të bërë kokrra livande dhe marshmallow . Sythat e livandës futen në sheqer për dy javë për të lejuar transferimin e vajrave esencialë dhe aromës; pastaj vetë sheqeri përdoret në pjekje. Livando mund të përdoret në bukë ku recetat kërkojnë rozmarinë. Livando mund të përdoret në mënyrë dekorative në pjata ose pije alkoolike, ose si dekorative dhe aromatike në një gotë shampanjë. Livanda përdoret në pjata të shijshme, duke i dhënë zierjeve dhe salcave të reduktuara shije aromatike. Përdoret gjithashtu për të aromatizuar flanët, kremrat dhe sherbetet. Herbalizmi Komiteti shkencor gjerman për mjekësinë tradicionale, Komisioni E, raportoi përdorimet e luleve të livandës në praktikat e herbalizmit, duke përfshirë përdorimin e saj për shqetësim ose pagjumësi, sindromën Roemheld, shqetësime të zorrëve dhe sëmundje kardiovaskulare, ndër të tjera. Galeria Shih edhe Flora Bimët Botanika Referime