Habitat 67

Habitat 67 je stambeni kompleks u Cité du Havreu, vještačkom poluostrvu na rijeci Saint Lawrence u Montrealu, Quebec, Kanada. Izgrađen je za Expo 67, Svjetsku izložbu održanu od aprila do oktobra 1967. godine. Projektant je izraelsko-kanadsko-američki arhitekte Moshe Safdie. Projekat je nastao je kao rezultat njegovog diplomskog rada na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta McGill, a zatim je izgrađena izmijenjena verzija. Habitat 67 se smatra arhitektonskom znamenitošću i poznatom građevinom u Montrealu. Izgradnju, u visini oko 22,4 miliona kanadskih dolara, finansirala je savezna vlada. Kompleks je sada u vlasništvu stanara, koji su kupili zgradu od Kanadske hipotekarne i stambene korporacije 1985. godine. U fokusu ove zgrade su umjetnički elementi brutalizma. Ističu se geometrijski oblici koji u kombinaciji s betonom stvaraju robusnu, ali jedinstvenu strukturu. Ovo je primjer ekstravagantne i ujedno riskantne verzije brutalističke arhitekture. Izvedba Habitat 67 se sastoji od 354 identična prefabrikovana betonska oblika (11,7 m × 5,3 m × 3 m) raspoređena u 15 različitih kombinacija, podijeljenih u tri piramide, koje dosežu do 12 stambenih spratova, sa nivoom za parkiranje i nivoom za tehničke usluge zgrade. Zajedno, ove jedinice su stvorile 146 (ili 158) stambenih objekata različitih veličina i konfiguracija, od kojih je svaki formiran od jedne do osam povezanih betonskih jedinica. Metoda izgradnje Habitata 67 oslanjala se na prefabrikaciju, s ciljem efikasnosti i prilagodljivosti. Namjenska tvornica na licu mjesta proizvela je betonske module površine oko 60 m2, koji su zatim podignuti dizalicom i naknadno napregnuti kako bi se formirala stepenasta konstrukcija. Svaki modul funkcionirao je kao nosivi element, eliminirajući potrebu za dodatnim konstrukcijskim stupovima. Projekat je obuhvatao 15 tipologija stanovanja, od jednosobnih do četverosobnih jedinica. Svaka rezidencija je imala privatnu terasu kako bi se obezbijedilo prirodno svjetlo i pristup vanjskom prostoru. Modularni sistem se proširio i na enterijere, sa gotovim komponentama kao što su kupatila od fiberglasa, standardizovane kuhinje i prozori sa plastičnim okvirima. Međutim, iako je prefabrikacija imala za cilj smanjenje troškova, složenost slaganja i ojačavanja modula povećala je troškove materijala i rada, pa ovakva tehnologija izrade nije zaživjela u širim razmjerima, kao stambeno rješenje. Izvori