Stacioni gjenerues Robert-Bourassa

Stampa:Infobox damStacioni gjenerues Robert-Bourassa, i njohur më parë si La Grande-2 ( LG-2 ), është një stacion hidroenergjetik në lumin La Grande që është pjesë e Projektit James Bay të Hydro-Québec në Kanada . Stacioni mund të gjenerojë 5,616 MW dhe 16 njësitë e tij u vunë në punë gradualisht midis 1979 dhe 1981. Prodhimi vjetor është në afërsi të 26500 GWh. Së bashku me stacionin gjenerues La Grande-2-A ngjitur 2,106 MW (LG-2-A), i vënë në punë në 1991-1992, ai përdor rezervuarin dhe sistemin e digave të rezervuarit Robert-Bourassa për të prodhuar energji elektrike. Të dy centralet të marra së bashku përbëjnë më shumë se 20% të kapacitetit total të instaluar të Hydro-Québec prej 36,810 MW në 2009. Është hidrocentrali më i madh i Kanadasë, renditet në vendin e 15-të në listën e hidrocentraleve më të mëdhenj dhe është stacioni më i madh i energjisë nëntokësore në botë. Fillimisht i njohur si La Grande-2, ai u riemërua sipas Robert Bourassa i cili, si Kryeministër i Quebec (1970–1976 dhe 1985–1994) i dha Projektit të James Bay një shtysë jetike politike. Konteksti Stacioni gjenerues Robert-Bourassa është objekti kryesor i projektit hidroelektrik të James Bay, një kompleks i madh hidroelektrik i ndërtuar mbi lumin La Grande, një lumë i madh në Quebec verior me popullsi të rrallë të Quebec. Ishte gjithashtu i pari që u ndërtua, midis 1974 dhe 1981. Ajo u përurua nga Kryeministri René Lévesque i Quebec, më 27 tetor 1979. Puna e projektimit në stacionin gjenerues, digën dhe rezervuarin filloi në tetor 1970 kur firma inxhinierike me bazë në Montreal Rousseau Sauvé Warren (RSW) u ngarkua nga Hydro-Québec për të përgatitur një studim fizibiliteti për një kompleks hidroelektrik në lumin La Grande. Një tjetër firmë inxhinierike, Asselin, Benoît, Boucher, Ducharme & Lapointe (ABBDL) u ngarkua me një studim fizibiliteti në lumenjtë më jugor NBR (Nottaway, Broadback, Rupert). Në RSW, zhvillimi i lumit La Grande u përkrah nga François Rousseau, një nga bashkëpunëtorët e firmës dhe një ish-inxhinier i lartë i Hydro-Québec. Një vendim përfundimtar për të ndërtuar kompleksin hidroelektrik në sistemin hidrografik La Grande u mor në vitin 1972, pasi inxhinierët përcaktuan se projekti NBR do të ishte më pak efektiv për shkak të natyrës së baltë të dherave në zonën e NBR. Opsioni La Grande kishte avantazhet e shtuara të një ndikimi më të vogël në gjuetinë dhe peshkimin e Kombeve të Parë, në pyllin boreal dhe do të kërkonte më pak përmbytje. Ndërtimi Diga kryesore ndodhet 117.5 kilometres (73.0 mi) nga gryka e lumit, në zonën e tranzicionit midis pllajës dhe fushës bregdetare, dhe ka një lartësi maksimale 162 metres (531 ft) . Njëzet e nëntë diga të madhësive të ndryshme mbyllin rezervuarin. Ato janë të organizuara në tre grupe: digat D1-D4 ndodhen në veri të derdhjes, me nofkën Shkallët e Gjigantëve, D5-D14 janë të vendosura në bregun e majtë të lumit ndërsa një grup i tretë, i mbiquajtur dykat Duncan ( D17-D27), ndodhen 30 kilometres (19 mi) në jug. Diga dhe diga mbajnë një rezervuar që mbulon një sipërfaqe prej 2,835 square kilometres (1,095 sq mi) me një kapacitet të dobishëm prej 19.365 miliardë m³. Vetë stacioni gjenerues ndodhet 137.2 metres (450 ft) nën tokë, 6 kilometres (3.7 mi) në rrjedhën e poshtme nga diga kryesore. Ai pret 16 turbina Francis, të vendosura në dy grupe me nga tetë secili. Në vitin 1974, në atë që ishte një nga rastet më ekstreme të sabotimit në vendin e punës deri në atë kohë, punëtorët në kantierin La Grande-2 përdorën buldozerë për të rrëzuar gjeneratorët elektrikë, për të dëmtuar rezervuarët e karburantit dhe për të djegur ndërtesat. Projekti u vonua një vit dhe kostoja e drejtpërdrejtë e dëmit vlerësohej në 2 milion dollarë kanade. Shkaqet nuk ishin të qarta, megjithatë tre faktorë janë përmendur: rivaliteti ndërmjet sindikatës, kushtet e këqija të punës dhe arroganca e perceptuar e drejtuesve amerikanë në kontraktorin, Bechtel Corporation . Rruga Hapi i parë drejt ndërtimit të stacionit gjenerues La Grande-2 u zhvillua në qershor 1971, në Matagami, një qytet i vogël minierash i vendosur 630 kilometres (390 mi) në jug të lumit La Grande. Firma inxhinierike Desjardins, Sauriol dhe Associates u ngarkuan me ndërtimin e një rruge bazë për në vendin e ardhshëm dhe vendbanimin Cree në Fort George. Afati ishte i ngushtë: 450 miles (720 km) në 450 ditë. Sfida e parë përfshinte vendosjen e ekipeve të topografëve dhe druvarëve me hidroavione dhe helikopterë për të hapur një shteg për një rrugë të përhershme. Paralelisht me shtegun, disa kilometra larg, u ndërtua një rrugë akulli për të lëvizur makineritë e rënda në veri. Pika e parë u arrit më 11 shkurt 1972, me hapjen e 555 metres (1,821 ft) urë akulli që kalon lumin Rupert. Rruga e përkohshme arriti në lumin La Grande në dhjetor 1972, duke lejuar nivelin minimal të nevojshëm të aksesit të nevojshëm për të filluar punën - domethënë për të ndërtuar banesa për mijëra njerëz që do të punonin në digë për dekadën e ardhshme. Një rrugë e përhershme e mbuluar me zhavorr u përfundua më 20 tetor 1974, me një kosto prej 348 milionë dollarësh dhe u shtrua gjatë dy viteve të ardhshme. Devijim i përkohshëm Faza e parë e ndërtimit ishte devijimi i përkohshëm i lumit La Grande; tunelet duhej të ishin mjaftueshëm të mëdhenj për të mbrojtur vendin e ndërtimit nga përmbytjet, por jo aq të mëdha sa të rrisnin në mënyrë të panevojshme koston. Dy tunele devijimi u shpuan në bregun e majtë të lumit dhe u hapën më 27 prill 1975. Për tre vitet e gjysmë të ardhshme rrjedha e lumit do të devijohej përmes tuneleve. Çdo tunel ishte 14.8 metres (49 ft) i gjerë dhe 18 metres (59 ft) i lartë; tuneli verior ishte 730 metres (2,400 ft) e gjatë dhe në jug, 830 metres (2,720 ft) . Tunelet u projektuan për të bartur rrjedhën 65-vjeçare të përmbytjes së lumit La Grande, e llogaritur në 7,500 cubic metres per second (260,000 cu ft/s) . Meqenëse plani fillestar i ndërtimit kërkonte të përfundonte më 15 shkurt 1980, tuneli i devijimit në jug ishte planifikuar të mbyllej në nëntor 1978, gjatë rrjedhave të ulëta të lumenjve në dimër. Megjithatë, afati u rishikua përpara me 60 ditë dhe tuneli duhej të përforcohej për t'i bërë ballë kushteve të vështira të vjeshtës. Pas përfundimit të digës, tunelet përdoren ende si punime daljeje të kontrollit të përmbytjeve dhe kanë një prurje të projektuar prej 3,100 cubic metres per second (110,000 cu ft/s) . Diga dhe diga Diga Robert-Bourassa ndodhet 117.5 kilometres (73.0 mi) nga gryka e lumit La Grande, në zonën e tranzicionit midis Rrafshnaltës Laurentian ( Mburoja e ngritur e Kanadasë ) dhe fushës bregdetare. Ajo ka një lartësi maksimale prej 162 metres (531 ft) dhe është 2,836 metres (9,304 ft) gjatë në kreshtë. Bërthama e digës së dheut është bërë nga moraina akullnajore e cila është e papërshkueshme dhe e disponueshme në sasi të mëdha brenda 10 kilometres (6.2 mi) rrezja e zonës së digës, për shkak të akullnajave të shumta të zonës gjatë epokës së fundit të akullit . Bërthama është pak e prirur në rrjedhën e sipërme, për të rritur rezistencën ndaj presionit të jashtëzakonshëm të ujit në rezervuar. Shtresat e mësipërme përbëhen nga zona mbushjeje me trashësi të ndryshme dhe janë të veshura me rrëshqitje për të reduktuar erozionin. Plani fillestar parashikonte ndërtimin e një dige me sipërfaqe betoni me mbushje shkëmbi, por kjo u refuzua në favor të një projektimi më konvencional të argjinaturës, pjesërisht për shkak të kostos më të ulët dhe gjithashtu për shkak se faqja e betonit do të duhej të kontrollohej herë pas here. koha që kërkon kullimin e rezervuarit. Për shkak të madhësisë së madhe të rezervuarit, kjo do të ishte në thelb e pamundur. Për të mbajtur rezervuarin në lartësinë e tij operative prej 175.3 metres (575 ft), 29 prita rrethojnë pellgun e rezervuarit në vende të ndryshme. Prerjet D-1 deri në D-4 ndodhen menjëherë në veri; D-5 në D-14 ("Digat e Forebay") në jug; dhe D-17 në D-27 ("digat e Duncan") rreth 30 miles (48 km) më në jug. Ato variojnë në madhësi nga D-26B, 82 metres (269 ft) e gjatë, deri në D-20, 6,052 metres (19,856 ft) e gjatë. Rezervuari Duke mbuluar një sipërfaqe prej 2,835 square kilometres (1,095 sq mi) – më i madh në madhësi se Luksemburgu – rezervuari i madh Robert-Bourassa ushqehet nga një ujëmbledhës në rrjedhën e sipërme prej 32,480 square kilometres (12,540 sq mi), plus devijimet e ujit nga Projekti James Bay, Rezervuari Caniapiscau dhe projekti i devijimit EOL ( Eastmain -Opinaca-La Grande). Rreth 19.365 cubic kilometres (15,699,000 acre⋅ft) është ruajtje aktive ose e përdorshme për prodhimin e energjisë, nga një vëllim total prej 61.4 cubic kilometres (49,800,000 acre⋅ft) . Për shkak të madhësisë së saj të madhe, ajo është e banuar nga një grup i larmishëm i florës dhe faunës ujore. Më 27 nëntor 1978, tunelet e devijimit u mbyllën dhe uji filloi të mblidhej pas digës. Rezervuari i madh u desh më shumë se një vit për t'u mbushur plotësisht. Uji fillimisht u ngrit shumë shpejt: 43 metres (141 ft) gjatë javës së parë, me 15 metres (49 ft) vetëm në ditën e parë. Rezervuari arriti nivelin e tij minimal operativ prej 167.6 metres (550 ft) më 2 shtator 1979 dhe arriti nivelin e tij maksimal maksimal prej 175.3 metres (575 ft) në dhjetor 1979. Stacioni i pompës Dessaulniers Ndërtimi i digave Duncan bllokoi pjesërisht rrjedhën e lumit Dessaulniers, i cili ndodhet në juglindje të rezervuarit Robert-Bourassa. Lumi derdhej në liqenin Dessaulniers në një lartësi prej 143.3 metres (470 ft), 32 metres (105 ft) nën nivelin e rezervuarit Robert-Bourassa. Për të parandaluar përmbytjen e 30 square kilometres (12 sq mi) dhe ruajtja e liqenit në gjendjen e tij natyrore, u instalua një stacion pompimi i cili largon ujin nga Dessaulniers në rezervuarin Robert-Bourassa. Stacioni i pompës është projektuar për të hequr një mesatare vjetore prej 2.8 cubic metres per second (99 cu ft/s), nga një zonë kullimi prej 160 square kilometres (62 sq mi) . Stacioni i pompës u vu në përdorim në qershor 1977. Ka katër pompa me kapacitet 1.7 cubic metres per second (60 cu ft/s) secila, me një ashensor maksimal prej 54.3 metres (178 ft) . Çdo pompë mundësohet nga një 1,120 KW (1,500 hp) motor. Stacioni i pompimit shërbeu gjithashtu për largimin e ujit nga shtrati i lumit Dessaulniers, gjatë ndërtimit të digës D-20. Derdhje Derdhja, e mbiquajtur Shkallët e Gjigantëve, është afër skajit verior të digës kryesore dhe është pjesë e digës D-4. Ai përbëhet nga një strukturë kontrolli betoni dhe një ujëvarë e krijuar nga njeriu që shkarkohet në një pellg qetësimi poshtë digës. Derdhja ka tetë 12.2 metres (40 ft) porta të gjera, të ndara me 4.3 metres (14 ft) kolona të trasha. Portat hapen dhe mbyllen me çikrik kabllor, për të kontrolluar derdhjet. Tetë portat hapen të gjitha në të njëjtën kohë një herë në 15 vjet. Pasi ka kaluar nëpër porta, energjia kinetike e ujit shpërndahet në një 135 by 122 metres (443 ft × 400 ft) pellgu në rrëzë të strukturës së kontrollit. Më pas ai rrjedh poshtë një 1,500 metres (4,900 ft) kanal i gjatë shkëmbi me një rënie vertikale prej 110 metres (360 ft) në rrugën e kthimit në lumin La Grande. Kanali ka 10 hapa që variojnë nga 9.1 to 12.2 metres (30 to 40 ft) në lartësi dhe 127 to 200 metres (417 to 656 ft) në gjatësi. Shpejtësia e rrjedhës rritet nga 11 metres per second (36 ft/s) në majë të derdhjes deri në 22 metres per second (72 ft/s) në fund. Stacioni gjenerues Stacioni hidroelektrik Robert-Bourassa, i quajtur më parë La Grande-2 ose LG2, ndodhet nën tokë rreth 6 kilometres (3.7 mi) në rrjedhën e poshtme të digës kryesore. Me një kapacitet të instaluar prej 5,616 megavat, ai është termocentrali më i madh në pronësi të Hydro-Québec, dhe termocentrali më i madh nëntokësor në botë. Më 27 tetor 1979, 3,000 njerëz u mblodhën për përkushtimin e termocentralit nga Kryeministri i Quebec René Lévesque . Kompleksi nëntokësor, duke përfshirë një tunel shërbimi, dhomën e gjenerimit dhe një dhomë mbitensioni, kërkonte gërmimin e 2,350,000 cubic metres (83,000,000 cu ft) të materialit. Fabrika u ndërtua nga Rousseau Sauvé Warren (RSW) i Montrealit. Ndryshe nga objektet e tjera në Projektin James Bay, LG2 u ndërtua sipas specifikimeve perandorake dhe jo metrike, edhe pse Kanadaja ishte konvertuar në sistemin metrik në vitet 1970. Stacioni i energjisë mund të arrihet ose me ashensor ose një tunel. Fabrika ka 16 turbina Francis, të ndara në dy grupe me nga tetë secila, dhe të ndara nga një zonë montimi, punishte, dhoma e kontrollit, boshti i ashensorit dhe sistemi i ventilimit. Turbinat u ndërtuan nga dy partnerë të James Bay Energy (SEBJ). Njësitë 1, 3, 5, 7, 10, 12, 14 dhe 16 u ndërtuan nga Marine Industries Limited (MIL), ndërsa njësitë 2, 4, 6, 8, 9, 11, 13 dhe 15 u ndërtuan nga Canadian General Electric ( alternatorët) dhe Punimet Inxhinierike Dominion (turbinat). Të dy grupet kanë karakteristika disi të ndryshme. Turbinat e prodhuara nga MIL janë më të lehta, 96 ton krahasuar me 111, dhe kanë pesëmbëdhjetë tehe, krahasuar me 11 për grupin tjetër. Çdo turbinë vlerësohet me 339 MW në një 137 metres (449 ft) kokë dhe një shpejtësi prej 133.33 rpm. Gjeneratorët vlerësohen në 370 megavolt amper (MVA), e cila rritet në 390 MVA në dimër. La Grande-2-A Fotot Shihni gjithashtu Lista e termocentraleve më të mëdha në Kanada Lista e hidrocentraleve konvencionale Lista e stacioneve hidroelektrike në Quebec Rezervuarët dhe digat në Kanada Referime Veprat e cituara Bolduc, André; Hogue, Clarence; Larouche, Daniel (1989), Hydro-Québec, l'hértitage d'un siècle d'électricité (në frëngjisht) (bot. third), Montreal: Libre-Expression / Forces, ISBN 2-89111-388-8 (also available in English, under the title Hydro-Québec After 100 Years of Electricity) Bolduc, André (2000), Du génie au pouvoir : Robert A. Boyd, à la gouverne d'Hydro-Québec aux années glorieuses (në frëngjisht), Montreal: Libre Expression, ISBN 2-89111-829-4. Lacasse, Roger (1983), Baie James, une épopée, Montreal: Libre Expression, ISBN 2-89111-109-5 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!). Société d'énergie de la Baie James (1987), Complexe hydroélectrique de la Grande-Rivière. Réalisation de la première phase (në frëngjisht), Montreal: Société d'énergie de la Baie James/Éditions de la Chenelière, ISBN 2-89310-010-4. Turgeon, Pierre (1992), La Radissonie, le pays de la baie James (në frëngjisht), Montreal: Libre expression, ISBN 2-89111-502-3. Lidhje të jashtme Hydro-Québec - Robert-Bourassa Generating Facility Stampa:JamesBay