Museo do Xenocidio de Tuol Sleng

O Museo do xenocidio de Tuol Sleng é un museo para o xenocidio camboxano. Situado en Phnom Penh, o sitio é unha antiga escola secundaria que converteron nun centro de internamento coñecido como Prisión de Seguridade 21 (S-21) polo réxime dos Khmer vermellos desde 1975 ata a súa caída en 1979. De 1976 a 1979, estímase que 20.000 persoas foron encarceradas en Tuol Sleng. Foi un dos entre 150 e 196 centros de tortura e execución establecidos polos Khmer Vermellos e a súa policía secreta. O 26 de xullo de 2010 as Cámaras Extraordinarias dos Tribunais de Camboxa condenaron o xefe da prisión, Kang Kek Iew, por crimes contra a humanidade e graves infraccións das Convencións de Xenebra de 1949. Morreu en 2020 mentres cumpría unha sentenza de cadea perpetua. Historia Para acomodar as vítimas das purgas que tiveron a suficiente importancia para chamar a atención dos Khmer Vermellos, planificouse un novo centro de detención no edificio que antes era coñecido como Instituto Tuol Svay Prey, leva o nome dun antepasado real do rei Norodom Sihanouk. Os cinco edificios do complexo convertéronse en marzo ou abril de 1976 nunha prisión e nun centro de interrogatorios. Outros edificios da cidade xa utilizáranse como prisión S-21.Modelo:What Os Khmer Vermellos renomearon o complexo como "Prisión de Seguridade 21" (S-21) e comezou a construción para adaptar a prisión aos reclusos: os edificios rodeáronse de arame de espiño electrificado, as aulas convertéronse en pequenas celas e cámaras de tortura, e todas as fiestras cubríronse con barras de ferro e arame de espiño para evitar fugas e suicidios. Estímase que entre 1976 e 1979 foron encarceradas 20.000 persoas en Tuol Sleng, se ben se descoñece o número exacto). En calquera momento, a prisión acollía entre 1.000 e 1.500 prisioneiros. Foron repetidamente torturados e obrigados a nomear aos seus familiares e socios próximos, que á súa vez foron arrestados, torturados e asasinados. Nos primeiros meses de existencia do S-21, a maioría das vítimas pertencían ao anterior réxime de Lon Nol e incluían soldados, funcionarios do goberno, así como académicos, médicos, profesores, estudantes, traballadores de fábricas, monxes, enxeñeiros, etc. Máis tarde, a paranoia da dirección do partido volveuse contra as súas propias filas, e as purgas en todo o país levaron a miles de activistas do partido e as súas familias a Tuol Sleng, onde foron asasinados. Entre os arrestados estaban algúns dos políticos de máis alto rango como Khoy Thoun, Vorn Vet e Hu Nim. Aínda que a razón oficial do seu arresto foi a "espionaxe", estes homes puideron ser vistos polo líder dos Khmer Vermellos Pol Pot como potenciais líderes dun golpe de estado contra el. Ás veces, as familias dos prisioneiros eran levadas "en masa" para seren interrogadas e posteriormente executadas no centro de exterminio de Choeung Ek. En 1979, a prisión foi descuberta polo exército vietnamita invasor. Nalgún momento entre 1979 e 1980, a prisión foi reaberta polo goberno da República Popular de Kampuchea como museo histórico en memoria das accións do réxime dos Khmer Vermellos. Rutina Ao chegar á prisión, aos prisioneiros facíanlles fotos policiais e pedíaselles que desen autobiografías detalladas, comezando pola súa infancia e rematando co seu arresto. Despois diso, eran obrigados a espirse ata a roupa interior e as súas posesións eran confiscadas. Os prisioneiros eran levados ás súas celas. Os levados ás celas máis pequenas eran engrellados ás paredes ou ao chan de formigón. Os que estaban retidos nas grandes celas comúns eran engrellados colectivamente a longos anacos de barra de ferro. Os grilletes estaban fixados a barras alternas, os prisioneiros durmían coas cabezas en direccións opostas. Durmían no chan sen esteiras, mosquiteiras nin mantas. Prohibíaselles falar entre eles. O día comezaba na prisión ás 4:30 da mañá, cando se lles ordenaba aos prisioneiros que se espiran para a súa inspección. Os gardas comprobaban se os grilletes estaban soltos ou se os prisioneiros tiñan obxectos agochados que podían usar para suicidarse. Ao longo dos anos, varios prisioneiros conseguiron suicidarse, polo que os gardas tiveron moito coidado ao comprobar os grilletes e as celas. Os prisioneiros recibían catro culleradas pequenas de papas de arroz e unha sopa aguada de follas dúas veces ao día. Beber auga sen pedir permiso aos gardas resultaba en graves malleiras. Os reclusos eran regados con mangueira cada catro días. A prisión tiña unhas regulacións moi estritas e inflixíanse fortes malleiras a calquera prisioneiro que desobedecese. Case todas as accións tiñan que ser aprobadas por un dos gardas da prisión. Ás veces, os prisioneiros eran obrigados a comer feces humanas e beber ouriños humanos. As condicións de vida antihixiénicas na prisión causaban enfermidades da pel, piollos, erupcións cutáneas, dermatofitose e outras doenzas. O persoal médico da prisión non estaba adestrado e só ofrecía tratamento para manter a vida dos prisioneiros despois de que resultasen feridos durante os interrogatorios. Cando os prisioneiros eran levados dun lugar a outro para interrogalos, vendábanlles os ollos. Os gardas e os prisioneiros non tiñan permitido conversar. Ademais, dentro da prisión, as persoas que estaban en diferentes grupos non tiñan permitido ter contacto entre si. Tortura e exterminio A maioría dos prisioneiros de S-21 estiveron retidos alí durante dous ou tres meses. Nos dous ou tres días posteriores á súa chegada a S-21, todos os prisioneiros eran levados para interrogalos. O sistema de tortura de Tuol Sleng estaba deseñado para facer que os prisioneiros confesasen calquera delito do que os seus captores lles imputasen. Os prisioneiros eran golpeados e torturados habitualmente con descargas eléctricas, instrumentos metálicos quentes e afogamentos, así como mediante o uso doutros dispositivos. Algúns prisioneiros eran cortados con coitelos ou afogados con bolsas de plástico. Outros métodos para obter confesións incluían arrincar as uñas mentres se botaba alcol sobre as feridas, manter as cabezas dos prisioneiros baixo a auga e o uso do submarino (Afogamento simulado). Ás veces, as mulleres eran violadas polos interrogadores, mesmo cando o abuso sexual ía en contra da política da Kampuchea Democrática (DK). Os autores que eran descubertos eran executados. Aínda que moitos prisioneiros morreron por este tipo de abuso, desaconsellabase matalos directamente, xa que os Khmer Vermellos necesitaban as súas confesións. Non obstante, a "Unidade Médica" de Tuol Sleng matou polo menos a 100 prisioneiros desangrándoos ata a morte. Está probado que se realizaron experimentos médicos con certos prisioneiros. Hai probas claras de que os pacientes en Camboxa foron abertos en secciones e lles extraeron órganos sen anestesia. O director do campo, Kang Kek Iew, recoñeceu que "os prisioneiros vivos utilizáronse para estudos e adestramentos cirúrxicos. Tamén se realizaba drenaxe de sangue". Nas súas confesións, pedíuselles aos prisioneiros que describisen os seus antecedentes persoais. Se eran membros do partido, tiñan que dicir cando se uniran á revolución e describir as súas tarefas laborais en DK. Despois, os prisioneiros relataban as súas supostas actividades traidoras en orde cronolóxica. A terceira sección do texto da confesión describía as conspiracións frustradas dos prisioneiros e as supostas conversas traidoras. Ao final, as confesións enumeraban unha serie de traidores que eran amigos, colegas ou coñecidos dos prisioneiros. Algunhas listas contiñan máis de cen nomes. As persoas cuxos nomes estaban na lista de confesións eran a miúdo chamadas para ser interrogadas. As confesións típicas contiñan miles de palabras nas que o prisioneiro entrelazaba acontecementos reais das súas vidas con relatos imaxinarios das súas actividades de espionaxe para a CIA, a KGB ou Vietnam. A tortura física combinábase coa privación do sono e o abandono deliberado dos prisioneiros. Os instrumentos de tortura están expostos no museo. Crese que a gran maioría dos prisioneiros eran inocentes dos cargos contra eles e que a tortura produciu confesións falsas. Durante o primeiro ano de existencia de S-21, os cadáveres enterráronse preto da prisión. Non obstante, a finais de 1976, os cadros quedaron sen espazos de enterramento e os prisioneiros e familiares leváronse ao centro de exterminio Boeung Choeung Ek ("Lagoa das patas de galo"), a quince quilómetros de Phnom Penh.Alí, foron asasinados por un grupo de adolescentes liderados por un camarada Teng, sendo golpeados ata a morte con barras de ferro, picos, machetes e moitas outras armas improvisadas debido á escaseza e ao custo da munición. Despois de que os prisioneiros fosen executados, os soldados que os acompañaran desde S-21 enterráronos en fosas que contiñan entre 6 e 100 corpos. Prisioneiros non camboxanos Case todos os non camboxanos abandonaran o país a principios de maio de 1975, tras unha evacuación por terra da Embaixada francesa en camións. Os poucos que quedaron foron vistos como un risco para a seguridade. Aínda que a maioría das vítimas eran camboxanas, algunhas non eran camboxanas, incluíndo 488 vietnamitas, 31 tailandeses, catro franceses, dous estadounidenses, dous australianos, un laosiano, un árabe, un británico, un canadense, un neozelandés e un indonesio. Os khmers de ascendencia india e paquistaní tamén foron vítimas. Varios prisioneiros occidentais, moitos deles recollidos no mar por lanchas patrulleras do Khmer Vermello, tamén pasaron por S-21 entre abril de 1976 e decembro de 1978. Ningún prisioneiro estranxeiro sobreviviu ao cativerio en S-21. Superviventes Das aproximadamente 20.000 persoas encarceradas en Tuol Sleng, só houbo doce superviventes coñecidos: sete adultos e cinco nenos. Un neno morreu pouco despois da liberación. A mediados de setembro de 2011, crese que só tres dos adultos e catro nenos aínda estaban vivos: Chum Mey, Bou Meng e Chim Meth. Os tres dixeron que os mantiveron con vida porque tiñan habilidades que os seus captores consideraban útiles. Bou Meng, cuxa esposa foi asasinada na prisión, era artista. Chum Mey mantívose con vida polas súas habilidades na reparación de maquinaria. Chim Meth estivo retido en S-21 durante dúas semanas e trasladado á próxima prisión de Prey Sar. Pode que se salvase porque era do distrito de Stoeung na Kampong Thom, onde naceu o camarada Duch. Distinguiuse intencionadamente facendo fincapé no seu acento provincial durante os seus interrogatorios. Vann Nath, que se salvou grazas á súa capacidade para pintar, morreu o 5 de setembro de 2011. Norng Chan Phal, un dos nenos sobreviventes, publicou a súa historia en 2018. O Centro de Documentación de Camboxa estimou recentemente que, de feito, polo menos 179 prisioneiros foron liberados de S-21 entre 1975 e 1979 e aproximadamente 23 prisioneiros (incluídos cinco nenos, dous deles irmáns Norng Chanphal e Norng Chanly) sobreviviron cando a prisión liberouse en xaneiro. 1979. Un neno morreu pouco despois. Dos 179 prisioneiros que foron liberados, a maioría desapareceron e só se sabe que uns poucos sobreviviron despois de 1979. Descubriuse que polo menos 60 persoas (da lista de DC Cam) que figuran como sobreviventes foron liberadas primeiro, pero posteriormente arrestadas e executadas de novo. Persoal A prisión tivo un persoal de 1.720 persoas durante todo o período. Delas, aproximadamente 300 eran persoal de oficina, forza laboral interna e interrogadores. As outras 1.400 eran traballadores xerais, incluídas as persoas que cultivaban alimentos para a prisión. Varios destes traballadores eran nenos separados das familias dos prisioneiros. O xefe da prisión era Khang Khek Ieu (tamén coñecido como o Camarada Duch), un antigo profesor de matemáticas que traballou en estreita colaboración co líder dos Khmer Vermellos Pol Pot. Outras figuras destacadas do S-21 foron Kim Vat alias Ho (xefe adxunto do S-21), Peng (xefe dos gardas), Mam Nai alias Chan (xefe da Unidade de Interrogatorios) e Tang Sin Hean alias Pon (interrogador). Pon era a persoa que interrogaba a persoas importantes como Keo Meas, Nay Sarann, Ho Nim, Tiv Ol e Phok Chhay. A unidade de documentación era a responsable de transcribir as confesións gravadas en cinta, escribir as notas manuscritas das confesións dos prisioneiros, preparar resumos das confesións e manter os arquivos. Na subunidade de fotografía, os traballadores facían fotos policiais dos prisioneiros cando chegaban, fotos dos prisioneiros que morreran mentres estaban detidos e fotos de prisioneiros importantes despois de seren executados. Miles de fotografías sobreviviron. Miles de fotografías aínda faltan. A unidade de defensa era a unidade máis grande do S-21. Os gardas desta unidade eran na súa maioría adolescentes. Moitos gardas atopaban difíciles de obedecer as estritas regras da unidade. Os gardas non tiñan permitido falar cos prisioneiros, aprender os seus nomes nin golpealos. Tamén se lles prohibía observar ou escoitar os interrogatorios, e esperábase que obedecesen 30 regulamentos, que lles prohibían facer cousas como durmir a sesta, sentarse ou apoiarse nunha parede mentres estaban de servizo. Tiñan que camiñar, vixiar e examinar todo coidadosamente. Os gardas que cometían erros graves eran arrestados, interrogados, encarcerados e executados. A maioría das persoas empregadas no S-21 estaban aterrorizadas de cometer erros e temían ser torturadas e asasinadas. A unidade de interrogatorios dividiuse en tres grupos separados: Krom Noyobai ou unidade política, Krom Kdao ou unidade quente e Krom Angkiem, ou unidade mastigadora. A unidade quente (ás veces chamada unidade cruel) podía usar a tortura. Pola contra, a unidade fría (ás veces chamada unidade amable) tiña prohibido usar a tortura para obter confesións. Se non podían facer que os prisioneiros confesasen, transferíanos á unidade quente. A unidade de mastigadora ocupábase de casos difíciles e importantes. Os que traballaban como interrogadores sabían ler e escribir e normalmente tiñan uns vinte anos. Algúns dos membros do persoal que traballaba en Tuol Sleng tamén acabaron como prisioneiros. Confesaron ser preguiceiros á hora de preparar documentos, ter danado máquinas e diversos equipos e ter golpeado a prisioneiros ata a morte sen permiso cando axudaban nos interrogatorios. Normas de seguridade Cando os prisioneiros foron levados por primeira vez a Tuol Sleng, informáronlles das dez regras que debían seguir durante o seu encarceramento. O que segue é o que se publica hoxe no Museo de Tuol Sleng, a gramática imperfecta é o resultado dunha tradución defectuosa do khmer orixinal: Durante o testemuño na Tribunal Khmer Rouge o 27 de abril de 2009, Duch afirmou que as dez regulacións de seguridade eran unha invención dos funcionarios vietnamitas que estableceron por primeira vez o Museo do Xenocidio de Tuol Sleng.Modelo:Sps Descubrimento En 1979, Hồ Văn Tây, un fotógrafo de combate vietnamita, foi o primeiro xornalista en documentar Tuol Sleng para o mundo. Hồ e os seus colegas seguiron o fedor dos cadáveres en descomposición ata as portas de Tuol Sleng. As fotos de Tây que documentan o que viu cando entrou no lugar están expostas hoxe en día en Tuol Sleng. Os Khmer Vermellos esixían que o persoal da prisión elaborase un informe detallado para cada prisioneiro. Incluída na documentación había unha fotografía. Dado que os negativos e as fotografías orixinais foron separados dos expedientes no período de 1979–1980, a maioría das fotografías permanecen anónimas ata o día de hoxe. Consecuencias En 2025, o sitio designouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO como parte dos Sitios conmemorativos camboxanos. Descrición Os edificios de Tuol Sleng consérvanse, e algunhas habitacións aínda se ven igual que cando os Khmer Vermellos foron expulsados ​​en 1979. O réxime mantivo extensos rexistros, incluíndo miles de fotografías. Varias habitacións do museo están agora cheas, do chan ao teito, de fotografías en branco e negro dalgúns dos aproximadamente 20.000 prisioneiros que pasaron pola prisión. O sitio ten catro edificios principais, coñecidos como EdificioModelo:NbsA, B, C e D. O EdificioModelo:NbsA alberga as grandes celas nas que se descubriron os corpos das últimas vítimas. O EdificioModelo:NbsB alberga galerías de fotografías. O EdificioModelo:NbsC alberga as habitacións subdivididas en pequenas celas para os prisioneiros. O EdificioModelo:NbsD alberga outros recordos, incluídos instrumentos de tortura. Outras habitacións só conteñen un marco de cama de ferro oxidado, debaixo dunha fotografía en branco e negro que mostra a habitación tal e como a atoparon os vietnamitas. En cada fotografía, o corpo mutilado dun prisioneiro está encadeado á cama, asasinado polos seus captores fuxitivos só unhas horas antes de que a prisión fose capturada. Outras habitacións conservan ferros para as pernas e instrumentos de tortura. Están acompañadas de pinturas do antigo recluso Vann Nath que mostran persoas sendo torturadas, que foron engadidas polo réxime posterior ao Khmer Vermello instalado polos vietnamitas en 1979. O museo está aberto ao público de 8:00 a 17:00. Os días laborables, os visitantes teñen a oportunidade de ver un "testemuño dun sobrevivente" de 14:30 a 15:00. Xunto co Memorial de Choeung Ek (os Campos da Morte), o Museo do Xenocidio de Tuol Sleng está incluído como punto de interese para os que visitan Camboxa. Tuol Sleng tamén segue sendo un importante lugar educativo, así como un monumento conmemorativo para os camboxanos. Desde 2010, o ECCC leva aos camboxanos nunha "viaxe de estudo" que consiste en Tuol Sleng, seguido do Choeung Ek, e remata no complexo do ECCC. A visita atraeu aproximadamente a 27.000 visitantes en 2010. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Camboxa Ligazóns externas [1] Photographs from S-21 – The original prisoner photographs from Tuol Sleng (S-21). The horrors of Tuol Sleng Cambodia Tribunal Monitor