พิพิธภัณฑ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ต็วลแซลง

พิพิธภัณฑ์การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุทูลแสลง (เขมร: សារមន្ទីរឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ទួលស្លែង, อักษรโรมัน: Saromontir Ukredth Kamm Braly Pouchsasa Tuol Sleng; Tuol Sleng Genocide Museum) หรือ ทูลแสลง (เขมร: ទួលស្លែង, Tuŏl Slêng [tuəl slaeŋ]; Tuol Sleng, แปลว่า: "เนินต้นแสลงใจหรือนิยมทับศัพท์เป็น ตวลสเลง เป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าลำดับเหตุการณ์ของการสังหารหมู่ชาวเขมร ตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ตัวอาคารเริ่มแรกสร้างขึ้นเป็นโรงเรียนมัธยม และต่อมาถูกเขมรแดงใช้งานเป็น เรือนจำความมั่นคงที่ 21 (Security Prison; S-21; เขมร: មន្ទីរស-២១) นับตั้งแต่ปี 1975 กระทั่งถูกโค่นล้มในปี 1979 ในระหว่างปี 1976 ถึง 1979 มีผู้ถูกคุมขังประมาณ 20,000 คนในทูลแสลง ที่นี่เป็นหนึ่งใน 150 ถึง 196 ศูนย์ทรมานและประหารชีวิตของเขมรแดงและตำรวจลับ สันติบาล เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2010 ศาลคดีเขมรแดงตัดสินความผิดอดีตผู้กำกับการเรือนจำทูลแสลง Kang Kek Iew ด้วยความผิดฐานอาชญากรรมสงครามต่อมนุษยชาติ และความผิดต่ออนุสัญญาเจนีวาปี 1949 เขาเสียชีวิตเมื่อปี 2020 ขณะถูกจำคุกตลอดชีวิต ในปี 2025 สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก ในฐานะส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานแห่งกัมพูชา ประวัติศาสตร์ เดิมที ค่ายกักกันนี้เป็นอาคารของโรงเรียนทูลสวายไพร (Tuol Svay Prey High School, โรงเรียนเนินมะม่วงป่า) ชื่อนี้ตั้งตามลูกหลานคนหนึ่งของกษัตริย์นโรดม สีหนุ อาคารเรียนห้าอาคารถูกแปรสภาพเป็นเรือนจำและศูนย์สอบปากคำในปี 1976 เขมรแดงเปลี่ยนชื่อหมู่อาคารนี้ว่าเป็น "เรือนจำมั่นคงที่ 21" (S-21 จาก Security Prison 21) มีการก่อสร้างเพื่อปรับสภาพให้ใช้งานเป็นเรือนจำ มีการติดตั้งลวดหนามไฟฟ้าโดยรอบ ห้องเรียนถูกแปรสภาพเป็นเรือนจำขนาดจิ๋วและห้องทรมานนักโทษ หน้าต่างถูกล้อมปิดด้วยแท่งเหล็กและลวดหนาม ระหว่างปี 1976 ถึง 1979 มีการประมาณจำนวนผู้ถูกกักขังที่ทูลแสลงอยู่ที่ 20,000 คน กระนั้นไม่เป็นที่ทราบถึงจำนวนแน่ชัด ในเวลาหนึ่ง ๆ จะมีผู้ถูกคุมขังอยู่ราว 1,000 ถึง 1,500 คน ผู้ถูกคุมขังจะถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำอีก และถูกบังคับให้บอกชื่อสมาชิกในครอบครัวและมิตรสหายซึ่งต่อมาจะถูกจับ ทรมาน และฆ่าทิ้ง ในช่วงเดือนแรกของค่ายกักกัน ผู้ถูกคุมขังส่วนใหญ่มาจากรัฐบาลของ ลอน นอล และรวมถึงทหาร เจ้าหน้าที่รัฐ ไปจนถึงนักวิชาการ แพทย์ ครูอาจารย์ นักเรียนนักศึกษา คนงานโรงงาน พระภิกษุสงฆ์ วิศวกร ฯลฯ ในภายหลัง ยังมีผู้สนับสนุนพรรคและครอบครัวที่ถูกพาตัวมาที่ทูลแสลง ผู้ถูกจับกุมยังรวมถึงนักการเมืองระดับสูง เช่น Khoy Thoun, วอน เวต และ ฮู นิม บางครั้ง ครอบครัวของผู้ถูกคุมขังจะถูกนำตัวมาสอบสวนเป็นหมู่คณะ ก่อนจะถูกสังหารที่เจิงเอก แม้ส่วนใหญ่ของเหยื่อจะเป็นคนกัมพูชา แต่มีชาวต่างชาติอยู่จำนวนหนึ่งเช่นกัน อันประกอบด้วยชาวเวียดนาม 488 คน, ชาวไทย 31 คน, ชาวฝรั่งเศส 4 คน, ชาวอเมริกันสองคน, ชาวออสเตรเลียสองคน, ชาวลาว ชาวอินโดนีเซีย ชาวอาหรับ ชาวอังกฤษ ชาวแคนาดา และชาวนิวซีแลนด์ ชนชาติละหนึ่งคน ในปี 1979 กองทัพเวียดนามเข้ามายึดครองเรือนจำนี้ได้ และในราวปี 1979 ถึง 1980 รัฐบาลกัมพูชาได้มีการแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ระลึกถึงการกระทำของเขมรแดง ชีวิตประจำวันของนักโทษ เมื่อถูกนำตัวมาถึงเรือนจำ นักโทษจะถูกถ่ายภาพและถูกบังคับให้เขียนประวัติชีวิตอย่างละเอียด ตั้งแต่วัยเด็กไปจนถึงวันที่ถูกจับกุม หลังจากนั้นพวกเขาจะถูกสั่งให้ถอดเสื้อผ้าเหลือเพียงชุดชั้นใน และทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกยึดไป ต่อมานักโทษทุกรายจะถูกนำไปยังห้องขัง ผู้ที่ถูกคุมขังในห้องเล็กจะถูกล่ามโซ่ติดกับผนังหรือพื้นคอนกรีต ส่วนผู้ที่อยู่ในห้องรวมขนาดใหญ่จะถูกล่ามรวมกันกับแท่งเหล็กยาว โซ่ตรวจะนถูกล็อกสลับตำแหน่ง ทำให้นักโทษต้องนอนหันศีรษะสลับทิศกัน พวกเขาต้องนอนบนพื้นเปล่า ไม่มีเสื่อ มุ้ง และไม่มีผ้าห่ม และถูกห้ามไม่ให้พูดคุยกันโดยเด็ดขาด กิจวัตรในวันใหม่ในเรือนจำเริ่มต้นตั้งแต่เวลา 04.30 น. (ตีสี่ครึ่ง) นักโทษจะถูกสั่งให้ถอดเสื้อผ้าเพื่อตรวจสอบ เจ้าหน้าที่จะตรวจดูว่าโซ่ตรวนยังแน่นหนาหรือไม่ และตรวจหาสิ่งของที่อาจใช้ฆ่าตัวตายได้ เพราะในช่วงแรกมีนักโทษบางคนพยายามจบชีวิตตนเอง อาหารที่ได้รับมีเพียงโจ๊กข้าวไม่กี่ช้อนเล็ก ๆ และซุปใบไม้เจือจางวันละสองครั้ง การดื่มน้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตจะถูกลงโทษด้วยการเฆี่ยนตีอย่างรุนแรง นักโทษจะไม่ได้รับอนุญาตให้อาบน้ำ เจ้าหน้าที่จะใช้ระบฉีดน้ำล้างตัวทุกสี่วันเท่านั้น กฎของเรือนจำเข้มงวดอย่างยิ่ง การกระทำเล็กน้อยที่ผิดกฎอาจถูกลงโทษด้วยการทุบตีอย่างหนัก ทุกการเคลื่อนไหวต้องได้รับอนุญาตจากผู้คุม บางครั้งนักโทษถูกบังคับให้กินอุจจาระหรือดื่มสิ่งปฏิกูลของมนุษย์ สภาพแวดล้อมที่สกปรกทำให้เกิดโรคผิวหนัง เหา ผื่น และเชื้อราต่าง ๆ บุคลากรทางการแพทย์ในเรือนจำไม่มีความรู้ทางการแพทย์จริง หน้าที่หลักของพวกเขาคือทำให้นักโทษยังมีชีวิตอยู่หลังจากการทรมาน เพื่อให้กระบวนการสอบสวนยังดำเนินต่อไปได้ เมื่อนักโทษถูกนำตัวไปสอบสวน พวกเขาจะถูกปิดตา ผู้คุมและนักโทษถูกห้ามพูดคุยกัน และนักโทษจากกลุ่มต่าง ๆ ก็ถูกห้ามติดต่อกันโดยเด็ดขาด การทรมานและการสังหารนักโทษ นักโทษส่วนใหญ่จะถูกควบคุมตัวที่ S-21 เป็นระยะเวลาเพียงสองถึงสามเดือนเท่านั้น และจะถูกนำตัวไปสอบสวนไม่กี่วันหลังจากนั้น ระบบการทรมานถูกออกแบบมาเพื่อบังคับให้ผู้ต้องขังสารภาพในข้อหาที่พวกเขาไม่เคยกระทำ โดยวิธีการทรมานที่ใช้มีหลากหลาย เช่น การเฆี่ยนตีอย่างต่อเนื่อง, การช็อตด้วยไฟฟ้า, การใช้เหล็กร้อนเผาผิวหนัง, การแขวนร่างกายไว้กลางอากาศ, การใช้ถุงพลาสติกคลุมศีรษะจนขาดอากาศหายใจ บางคนถูกกรีดด้วยมีดหรือถูกกดศีรษะลงใต้น้ำ วิธีการอื่น ๆ ได้แก่การถอนเล็บพร้อมราดแอลกอฮอล์ลงบนบาดแผล, การทรมานด้วยการจุ่มน้ำ, การให้อดนอนต่อเนื่อวเป็นเวลานาน พบว่าผู้หญิงบางคนถูกล่วงละเมิดทางเพศ แม้ว่านโยบายของเขมรแดงจะห้ามไว้ก็ตาม ผู้กระทำผิดที่ถูกจับได้อาจถูกประหารชีวิต แม้นักโทษจำนวนมากจะเสียชีวิตระหว่างการทรมาน แต่เจ้าหน้าที่มักไม่ต้องการให้พวกเขาตายทันที เพราะยังต้องการคำสารภาพ อย่างไรก็ตาม หน่วยแพทย์ของเรือนจำได้ฆ่านักโทษอย่างน้อย 100 คน โดยการปล่อยให้เสียเลือดจนเสียชีวิต นอกจากนี้ยังมีหลักฐานว่ามีการทดลองทางการแพทย์กับนักโทษ เช่น การผ่าตัดโดยไม่ใช้ยาสลบ, การนำอวัยวะออกจากร่างกาย รวมถึงการใช้ร่างกายของนักโทษที่ยังมีชีวิตเพื่อการศึกษา ในการบังคับให้สารภาพ นักโทษถูกบังคับให้เขียนคำสารภาพยาวหลายพันคำ พวกเขาต้องเล่าประวัติชีวิตของตนเอง รวมถึงการเข้าร่วมปฏิวัติ การสมคบคิดทรยศต่อรัฐ และในตอนท้าย นักโทษจะต้องระบุรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิด ซึ่งบางครั้งมีชื่อมากกว่าร้อยคน บุคคลที่ถูกกล่าวถึงมักจะถูกจับตัวมาสอบสวนต่อ ทำให้วงจรการกล่าวหาและการทรมานขยายตัวไปเรื่อย ๆนักโทษจำนวนมากต้องผสมเรื่องจริงในชีวิตกับเรื่องแต่งเกี่ยวกับการเป็นสายลับของสำนักข่าวกรองกลาง, คณะกรรมการความมั่นคงแห่งรัฐ (สหภาพโซเวียต) หรือเวียดนามเพื่อให้การทรมานหยุดลง เชื่อกันว่านักโทษส่วนใหญ่บริสุทธิ์จากข้อกล่าวหา สำหรับจุดจบของนักโทษ ในช่วงแรก ศพของผู้เสียชีวิตจะถูกฝังใกล้เรือนจำ แต่เมื่อพื้นที่ฝังศพเต็ม นักโทษและครอบครัวของพวกเขาจะถูกนำไปยังเจิงเอกซึ่งอยู่ห่างจากพนมเปญประมาณ 15 กิโลเมตร ที่นั่น พวกเขาจะถูกประหารชีวิตโดยการทุบตีด้วยแท่งเหล็ก, พลั่ว หรือการใข้มีดพร้าแทนการยิง เพราะกระสุนมีราคาแพงและหายาก หลังจากนั้นศพจะถูกฝังในหลุมขนาดใหญ่ โดยในหลุมหนึ่งอาจมีศพตั้งแต่ 6 ถึงกว่า 100 ศพ นักโทษชาวต่างชาติ ภายในต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1975 ชาวต่างชาติส่วนใหญ่ได้ออกจากกัมพูชาไปแล้ว ภายหลังการอพยพผ่านสถานทูตฝรั่งเศสในพนมเปญโดยรถบรรทุก ผู้ที่ยังคงอยู่ในประเทศถูกมองว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของระบอบใหม่ แม้เหยื่อส่วนใหญ่จะเป็นชาวกัมพูชา แต่ก็มีชาวต่างชาติถูกคุมขังและสังหารด้วยเช่นกัน รวมถึง ชาวเวียดนาม 488 คน, ชาวไทย 31 คน, ชาวฝรั่งเศส 4 คน, ชาวอเมริกัน 2 คน, ชาวออสเตรเลีย 2 คน, ชาวลาว 1 คน, ชาวอาหรับ 1 คน, ชาวอังกฤษ 1 คน, ชาวแคนาดา 1 คน, ชาวนิวซีแลนด์ 1 คน และชาวอินโดนีเซีย 1 คน นอกจากนี้ ชาวเขมรที่มีเชื้อสายอินเดียและปากีสถานก็เป็นเหยื่อด้วยเช่นกัน นักโทษชาวตะวันตกจำนวนหนึ่ง ซึ่งถูกเรือตรวจการณ์ของเขมรแดงจับกุมกลางทะเล ถูกส่งผ่านเรือนจำ S-21 ระหว่างเดือนเมษายน ค.ศ. 1976 ถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1978 และไม่มีนักโทษชาวต่างชาติคนใดรอดชีวิตจากเรือนจำแห่งนี้ พี่น้องลูกครึ่งฝรั่งเศส-เวียดนามสองคนชื่อ Rovin และ Harad Bernard ถูกควบคุมตัวในเดือนเมษายน ค.ศ. 1976 หลังจากถูกส่งตัวมาจากเมืองเสียมราฐ ซึ่งพวกเขาทำงานเลี้ยงวัวอยู่ ในเดือนเดียวกัน ชายชาวฝรั่งเศสอีกคนหนึ่งชื่อ Andre Gaston Courtigne อายุ 30 ปี ซึ่งทำงานเป็นเสมียนและพิมพ์ดีดในสถานทูตฝรั่งเศส ถูกจับกุมพร้อมกับภรรยาชาวเขมรของเขาที่เสียมราฐ มีความเป็นไปได้ว่าชาวฝรั่งเศสบางคนที่หายตัวไปหลังการอพยพออกจากพนมเปญในปี 1975 ก็ถูกนำตัวผ่านเรือนจำ S-21 เช่นกัน ชาวอเมริกันสองคน เจมส์ คลาร์ก และ Lance McNamara ถูกจับกุมในเดือนเมษายน 1978 ขณะกำลังแล่นเรืออยู่ในทะเล แต่เรือของพวกเขาหลงทิศและเข้าไปในน่านน้ำกัมพูชา เรือลาดตระเวนของเขมรแดงได้จับกุมพวกเขา จากนั้นพวกเขาถูกนำขึ้นฝั่ง ถูกปิดตา ขึ้นรถบรรทุก และถูกพาตัวไปยังพนมเปญซึ่งในเวลานั้นแทบจะกลายเป็นเมืองร้าง และหนึ่งในนักโทษต่างชาติที่อายุน้อยที่สุดคือ จอห์น ดอว์สัน ดิวเฮิร์สต์ นักท่องเที่ยวชาวอังกฤษวัย 26 ปี เขาเดินทางทางเรือกับเพื่อนชาวนิวซีแลนด์ชื่อ เคอร์รี แฮมิลล์ และเพื่อนชาวแคนาดาชื่อ Stuart Glass เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 1978 เรือของพวกเขาแล่นเข้าสู่น่านน้ำกัมพูชาโดยไม่ได้ตั้งใจและถูกเรือลาดตระเวนของเขมรแดงสกัด Glass ถูกยิงเสียชีวิตระหว่างการจับกุม ส่วน ดิวเฮิร์ส และ แฮมิลล์ถูกจับกุม ปิดตา และนำตัวขึ้นฝั่ง ก่อนถูกส่งไปยังเรือนจำทูลแสลง หลังจากถูกทรมานเป็นเวลาหลายเดือน ทั้งสองถูกประหารชีวิต มีพยานเล่าว่ามีชาวต่างชาติคนหนึ่งถูกเผาทั้งเป็น ในตอนแรกเชื่อกันว่าเป็นดิวเฮิร์สต์ แต่ผู้รอดชีวิตในภายหลังยืนยันว่าผู้ที่ถูกเผาคือ เคอร์รี แฮมิลล์ หลายปีต่อมา โรเบิร์ต แฮมิลล์ พี่ชายของเคอร์รีซึ่งเป็นนักพายเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ได้สร้างสารคดีชื่อ Brother Number One เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวการถูกคุมขังของน้องชาย หนึ่งในนักโทษต่างชาติกลุ่มสุดท้ายที่เสียชีวิตคือ ไมเคิล เอส. ดีดส์ ชาวอเมริกันวัย 29 ปี เขาถูกจับกุมพร้อมเพื่อนชื่อ คริสโตเฟอร์ อี. ดีแลนซ์ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 ขณะกำลังแล่นเรือจากสิงคโปร์ไปฮาวาย คำสารภาพของดีดส์ถูกบังคับให้ลงนามเพียงหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่กองทัพเวียดนามจะบุกกัมพูชาและโค่นล้มระบอบเขมรแดง ในปี 1989 คาร์ล ดีดส์ พี่ชายของเขาเดินทางมายังกัมพูชาเพื่อตามหาร่างของน้องชาย แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ต่อมาในวันที่ 3 กันยายน 2012 มีการระบุภาพถ่ายของดีแลนซ์ ได้จากคลังภาพถ่ายนักโทษที่ถูกค้นพบ จากข้อมูลใน ค.ศ. 1999 ระบุว่ามีเหยื่อชาวต่างชาติ อย่างน้อย 79 คน อย่างไรก็ตาม Nim Im อดีตช่างภาพของเขมรแดงที่ทำงานในทูลแสลงกล่าวว่า เอกสารเหล่านี้ยังไม่สมบูรณ์ โดยยังมีคำให้การของพยานที่กล่าวถึงนักโทษชาวฟิลิปปินส์, คิวบา และสวิตเซอร์แลนด์ ที่เคยถูกคุมขังในเรือนจำแห่งนี้ แม้จะไม่มีหลักฐานในเอกสารทางการก็ตาม ผู้รอดชีวิต จากจำนวนผู้ถูกคุมขังในคุกทูลแสลงประมาณ 20,000 คน มีผู้รอดชีวิตที่ทราบชื่อเพียง 12 คนเท่านั้น ได้แก่ ผู้ใหญ่ 7 คน และเด็ก 5 คน โดยเด็กคนหนึ่งเสียชีวิตไม่นานหลังจากได้รับการปลดปล่อย ณ กลางเดือนกันยายน ค.ศ. 2011 คาดว่ามีผู้ใหญ่เพียง 3 คนและเด็ก 4 คนเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่: จุม เม็ย, บู เมง และ ชิม เมธ ทั้งสามคนกล่าวว่าพวกเขารอดชีวิตเพราะมีทักษะที่ผู้คุมเห็นว่ามีประโยชน์ บู เมง ซึ่งภรรยาถูกฆ่าตายในคุกเป็นศิลปิน จุม เม็ย รอดชีวิตเพราะทักษะการซ่อมเครื่องจักร ชิม เมธ ถูกคุมขังในเรือนจำ S-21 เป็นเวลาสองสัปดาห์และถูกย้ายไปยังเรือนจำเปรย์ซาร์ที่อยู่ใกล้เคียง เธออาจรอดชีวิตเพราะเธอมาจากอำเภอสตอง จังหวัดกำปงธม ซึ่งเป็นบ้านเกิดของสหายดุช เธอจงใจแสดงสำเนียงท้องถิ่นของเธอในระหว่างการสอบสวน วาน นาถ ซึ่งรอดชีวิตเพราะความสามารถในการวาดภาพ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2011 ในขณะที่ นอร์ง จัน พาล หนึ่งในเด็กที่รอดชีวิต ได้ตีพิมพ์เรื่องราวของเขาในปี 2561 ศูนย์เอกสารแห่งกัมพูชาได้ประเมินเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่า ในความเป็นจริงแล้ว มีนักโทษอย่างน้อย 179 คนได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำ S-21 ระหว่างปี 1975 ถึง 1979 และมีนักโทษประมาณ 23 คน (รวมถึงเด็ก 5 คน ซึ่งสองคนเป็นพี่น้องกัน คือ นอร์ง จัน พาล และ นอร์ง ชันลี) รอดชีวิตเมื่อเรือนจำได้รับการปลดปล่อยในเดือนมกราคม 1979 เด็กคนหนึ่งเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน จากจำนวนนักโทษ 179 คนที่ได้รับการปล่อยตัว ส่วนใหญ่หายสาบสูญไป และมีเพียงไม่กี่คนที่ทราบว่ารอดชีวิตมาได้หลังปี 1979 ในจำนวนนี้พบว่ากว่า 60 รายที่ถูกระบุว่ารอดชีวิต ถูกปล่อยตัวไปในช่วงแรกแต่ต่อมาถูกจับกุมอีกครั้งและถูกประหารชีวิต เจ้าหน้าที่ ตลอดระยะเวลาที่เรือนจำแห่งนี้ใช้คุมขังนักโทษ มีเจ้าหน้าที่ทั้งหมด 1,720 คน ในจำนวนนี้ประมาณ 300 คนเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงาน พนักงานภายใน และผู้สอบสวน และอีก 1,400 คนเป็นพนักงานทั่วไป รวมถึงผู้ที่ปลูกพืชเพื่อเป็นอาหารสำหรับเรือนจำ ในจำนวนนี้เป็นเด็กที่ถูกพรากมาจากครอบครัวที่เป็นผู้ต้องขัง หัวหน้าเรือนจำคือ คัง เค็ก เอียว (หรือที่รู้จักกันในชื่อ สหายดุช) อดีตครูสอนคณิตศาสตร์ที่ทำงานใกล้ชิดกับพล พต ผู้นำเขมรแดง บุคคลสำคัญอื่น ๆ ในเรือนจำ S-21 ได้แก่ คิม วัต หรือ โฮ (รองหัวหน้าเรือนจำ), เพ็ง (หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย), หม่าม ไน หรือ ชาน (หัวหน้าหน่วยสอบสวน) และ ถัง ซิน เหียน หรือ พอน (ผู้สอบสวน) พอนเป็นผู้สอบสวนบุคคลสำคัญหลายคน เช่น เคียว เมียส, เนย์ ซารานน์, โฮ นิม, ทิฟ ออล และ โพก ชาย หน่วยงานด้านเอกสารมีหน้าที่ถอดเทปคำสารภาพ พิมพ์บันทึกคำสารภาพที่เขียนด้วยลายมือของผู้ต้องขัง จัดทำบทสรุปคำสารภาพ และจัดเก็บเอกสาร ส่วนหน่วยงานย่อยด้านการถ่ายภาพนั้น เจ้าหน้าที่จะถ่ายภาพผู้ต้องขังเมื่อเดินทางมาถึง ถ่ายภาพผู้ต้องขังที่เสียชีวิตขณะถูกคุมขัง และถ่ายภาพผู้ต้องขังสำคัญหลังจากถูกประหารชีวิต ภาพถ่ายหลายพันภาพยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็ยังมีอีกหลายพันภาพที่สูญหายไป หน่วยป้องกันเป็นหน่วยที่ใหญ่ที่สุดในเรือนจำ S-21 เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในหน่วยนี้ส่วนใหญ่เป็นชายวัยรุ่น หลายคนพบว่ากฎระเบียบที่เข้มงวดของหน่วยนั้นยากที่จะปฏิบัติตาม เจ้าหน้าที่ไม่ได้รับอนุญาตให้พูดคุยกับนักโทษ จดจำชื่อ หรือทำร้ายร่างกายพวกเขา พวกเขายังถูกห้ามไม่ให้สังเกตการณ์หรือแอบฟังการสอบสวน และพวกเขาต้องปฏิบัติตามข้อบังคับ 30 ข้อ ซึ่งห้ามไม่ให้พวกเขาทำสิ่งต่าง ๆ เช่น งีบหลับ, นั่ง หรือพิงกำแพงขณะปฏิบัติหน้าที่ พวกเขาต้องเดิน ตรวจตรา และตรวจสอบทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง เจ้าหน้าที่ที่กระทำผิดพลาดร้ายแรงจะถูกจับกุม สอบสวน จำคุก และประหารชีวิต เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ที่ปฏิบัติงานใน S-21 ต่างหวาดกลัวที่จะทำผิดพลาด และกลัวที่จะถูกทรมานและฆ่า นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่บางส่วนที่ปฏิบัติหน้าที่ในเรือนจำนี้ ก็กลายเป็นนักโทษเช่นกัน จากการไม่ปฏิบัติหน้าที่ในการจัดเตรียมเอกสาร, ทำลายหรือทำให้อุปกรณ์ในเรือนจำเสียหาย และข้อหาทำร้ายนักโทษจนถึงแก่ความตายโดยไม่ได้รับอนุญาตในขณะสอบสวน ระเบียบความปลอดภัยในเรือนจำ เมื่อผู้ต้องขังถูกนำตัวมายังเรือนจำทูลแสลง (S-21) พวกเขาจะถูกบังคับให้รับทราบกฎ 10 ข้อ ที่ต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัดระหว่างถูกคุมขัง กฎเหล่านี้ยังคงถูกติดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน โดยภาษาอังกฤษที่ปรากฏมีความไม่สมบูรณ์ เนื่องจากเป็นการแปลจากภาษาเขมรต้นฉบับ กฎทั้งสิบข้อ: 1. คุณต้องตอบคำถามของฉันให้ตรงตามที่ถาม ห้ามหลีกเลี่ยงหรือปฏิเสธคำถาม 2. ห้ามพยายามปกปิดข้อเท็จจริงด้วยข้ออ้างใด ๆ ทั้งสิ้น คุณไม่มีสิทธิ์โต้แย้งฉัน 3. อย่าทำตัวโง่เขลา เพราะคุณคือผู้ที่กล้าต่อต้านการปฏิวัติ 4. คุณต้องตอบคำถามทันที ห้ามเสียเวลาไตร่ตรองหรือคิดหาคำตอบ 5. ห้ามเล่าเรื่องศีลธรรมส่วนตัวของคุณ หรือพูดถึงสาระของการปฏิวัติ 6. เมื่อถูกเฆี่ยนตีหรือถูกช็อตไฟฟ้า คุณต้องห้ามร้องไห้โดยเด็ดขาด 7. ห้ามทำสิ่งใดทั้งสิ้น ให้นั่งนิ่ง ๆ และรอคำสั่งของฉัน หากไม่มีคำสั่งให้เงียบไว้ เมื่อฉันสั่งให้ทำอะไร คุณต้องทำทันทีโดยห้ามโต้แย้ง 8. ห้ามยกเรื่อง “กัมปูเจีย กรอม” มาเป็นข้ออ้าง เพื่อปกปิดความลับหรือการทรยศของคุณ 9. หากคุณไม่ปฏิบัติตามกฎทั้งหมดข้างต้น คุณจะถูกเฆี่ยนตีด้วยสายไฟฟ้าอย่างหนัก 10. หากคุณฝ่าฝืนข้อใดข้อหนึ่งของกฎเหล่านี้ คุณจะถูกลงโทษด้วยการเฆี่ยน 10 ครั้ง หรือถูกช็อตไฟฟ้า 5 ครั้ง ในการให้การต่อศาลคดีเขมรแดงเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2009 อดีตผู้บัญชาการเรือนจำ S-21 หรือที่รู้จักในชื่อ สหายดุชได้กล่าวว่า กฎสิบข้อนี้อาจเป็นสิ่งที่เจ้าหน้าที่เวียดนามสร้างขึ้นภายหลัง เมื่อมีการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ขึ้นหลังการล่มสลายของเขมรแดง อย่างไรก็ตาม กฎเหล่านี้ยังคงถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เพื่อสะท้อนบรรยากาศของระบบควบคุมและการสอบสวนในเรือนจำแห่งนี้ อ้างอิง