Shkretëtira e Gurit Pobiti Kamani

Pobiti Kamani ( "gurë të mbjellë" ), i njohur gjithashtu si Shkretëtira e Gurit, është një fenomen shkëmbor që ndodhet në veri-perëndim të kufirit të Provincës së Varnës në Bullgari . Konsiderohet si shkretëtira e vetme në Bullgari dhe një nga disa të pakta që gjenden në Evropë. Shkretëtira përbëhet nga duna rëre dhe disa grupe të formacioneve shkëmbore natyrore në një sipërfaqe totale prej 13 km². Formacionet janë kryesisht kolona guri midis 5 dhe 7 metra të larta dhe nga 0,3 deri në 3 metra të trasha. Kolonat nuk kanë themele të ngurta, por përkundrazi janë të zbrazëta dhe të mbushura me rërë, dhe duken sikur të kishin ngecur në rërën përreth, gjë që i jep këtij fenomeni emrin e saj. Stuhitë e rërës dhe kthesat e rërës kanë qenë gjithashtu të njohura që zakonisht ndodhin në këtë rajon të shkretë të Bullgarisë . Shkretëtira e Gurit nuk është vetëm një tërheqje e njohur turistike evropiane për shkak të shkretëtirës së tij si habitat, por është një nga disa vendet ku rritet kaktusi. Është gjithashtu e vetmja shkretëtirë në Evropë në të cilën zvarranikët e shkretëtirës dhe kafshët e tjera jetojnë në të. Shkretëtira e Gurit së bashku me Shkretëtirën Tabernas të Spanjës janë një nga dy shkretëtirat e formuara në mënyrë natyrale në të gjithë Evropën dhe e vetmja shkretëtirë e njohur natyrisht e formuar në Evropën Lindore. Për tu ruajtur, Pobiti Kamani (Shkretëtira e Gurit) u caktua një pikë referimi natyror në fund të viteve '30. Ekzistojnë një numër teorish në lidhje me origjinën e fenomenit. Hipoteza pionierë mund të ndahet afërsisht në dy grupe: duke sugjeruar një origjinë organike ose abiotike. Sipas të parës, formacionet janë rezultat i aktivitetit të koralit (por hetimi i detajuar nuk tregon koral), ndërsa këto të fundit shpjegojnë fenomenin me motizmin prizmatik dhe shkretëtirimin e shkëmbinjve, formimin e betonimeve të rërës dhe të gurit gëlqeror, ose zbërthim të ulët të Eocenit shkëmbinj nënujorë. Bazuar në një studim gjeokimik të izotopit petrografik dhe të qëndrueshëm dhe vëzhgimet në terren, ekzistojnë prova që këto struktura përfaqësojnë një rekord jashtëzakonisht të sistemit të rrjedhjes paleo-hidrokarbure (çimentot e kalciumit të ulët të magnezit janë varfëruar fuqishëm në izotopin e karbonit të rëndë 13C). Shtigjet e qarkullimit të lëngjeve regjistrohen si kolona të vendosura në rëra, të cilat kolonat pas heqjes së fundit të rërës i dhanë peizazhit të shkretëtirës. Rindërtimi dinamik i origjinës së këtyre strukturave, proceset e migrimit të lëngjeve dhe ndërmjetësimit mikrobial të oksidimit të hidrokarbureve që çojnë në reshjet e karbonatit janë studiuar nga De Boever et al. (2009). Referime