Cancale

Cancale estas franca komunumo en departemento Ille-et-Vilaine en regiono Bretonio. Laŭ la stato de 2023 en la komunumo vivis 5 672 loĝantoj sur areo de 12,61 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 450 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Malo kaj al la kantono Saint-Malo-1 / Sant-Maloù-1. La teritorio havas komunan limon kun Saint-Coulomb kaj Saint-Méloir-des-Ondes. Ĝi estas fama pro siaj sovaĝaj ebenaj ostroj (sciencalingve Ostrea edulis) kreskantaj sur naturaj aregoj ekzistantaj en profunda akvo kaj pli freŝe (en ĉ. 1950) pro siaj breditaj kavaj ostroj (sciencalingve Crassostrea. Geografio Situo Cancale situas ĉe la okcidenta fino de golfo de monteto Sankta-Mikaelo, sur la marbordo de departemento Ille-et-Vilaine (côte d’Émeraude), je dek kvin kilometroj oriente de Saint-Malo. La golfeto de Cancale estas limigita per pinto des Roches Noires sude kaj pinto des Crolles norde. Geologio kaj reliefo La surfaco de cancale kovras 1 261 hektarojn; alteco varias inter 0 kaj 56 metroj. Urboplanismo Urba morfologio Cancale konsistas el centro, kiu konstruiĝis ĉirkaŭ la haveno La Houle kaj de pluraj domlokoj, situantaj oriente de la komunumo. Norde staras Pinto de Grouin apud kiu estas konstruitaj hoteloj kaj restoracioj. Okcidente kaj sude estas precipe agroj. Loĝado En 2009, la sumo de la loĝejoj sur la komunumo estis 3 896 kompare al 3 661 en 1999. Inter tiuj loĝejoj, 62,7 % estis ĉefaj loĝejoj, 33,1 % duaj loĝejoj kaj 4,2 % neokupitaj loĝejoj. Inter ili estis 79,0 % da domoj kaj 20,6 % da apartamentoj. Toponimio La nomo de la komunumo estas atestita laŭ formo Cancavena en 1030, Cancauna en 1182, Cancanna en 1183. La unua elemento Canc- eble venas de la bretona lingvo konk « haveno, ŝirmejo, konko ». La dua elemento estas la bretona aven « rivero ». Tiu rivero verŝajne estas Guyoult, kiu enfluas inter pinto de Grouin kaj insulo de Landes, norde de Cancale, tiu pasejo nomiĝas « ŝanelo de la Malnova Rivero » . Historio Homa ĉeesto estas atestita ĉe la marbordo ekde meza paleolitiko. Restas ankaŭ spuroj de gaŭla ĉeesto en farmbieno de la Ville es Péniaŭ kaj gaŭlaj-romiaj vilaoj. Laŭ hagiografia kaj parte legenda Vita Meveni skribita en ĉirkaŭ 1084 de monaĥo Ingomar, sankta Méen deirinta de Kimrujo estus albordiĝinta en golfo de monteto Sankta-Mikaelo por fondi Cancale) en ĉirkaŭ 545 por evangeliizi Armorikon, de tio ekzisto de ŝtono kun stampaĵo de siaj piedoj kaj fontano kun miraklaj povoj. Cancale estas la haveno de kie deiras en 1612 la ŝipoj de Daniel de La Touche, senjoro de Ravardière, por Brazilo : Régente, Charlotte kaj Sainte Anne. Daniel de La Touche estas la fondinto de São Luís en Maranjo en Brazilo. Multaj albordiĝaj provoj de angloj, por ataki Saint-Malo per tervojo, okazis parte en 1758, 1779 (kuglego supozita pafita de angla ŝipo ornamas la ĝardeneton de la pastrejo), pro tio la konstruado laŭ planoj de Vauban de fuorto de Rimains, kiu konsistigas la maran fortreson la plej potencan de la regiono tiuepoke (la fuorto sur insulo de Rimains estis aĉetita kaj restaŭrita de panisto Lionel Poilâne). La Karavano Pli ol cent milionoj da ebenaj ostroj estis elplukitaj en la golfeto, la franca reĝo Ludoviko la Deksesa publikigis en 1787 edikton por reglamenti la troladon de ostroj por eviti elĉerpiĝon de la natura ostraro : ĉiun printempon ĉirkaŭ la paska periodo, biskinoj, supervelitaj por plia potenco, rajtis troli ostrojn dum proksimume dek kvin tagoj. Ekde gardista signalo, ŝiparo el 200 biskinoj ekiris, tiu spektaklo estis nomita karavano. je alta tajdo, ili venis por malŝarĝi sian kaptaĵojn (malplenaj konkoj kaj ostroj) en la havenon, la amasoj el ĉiuj ŝipoj estis ordigitaj je malalta tajdo de la virinoj. La sovaĝaj ostroj povis fariĝi dikegaj kaj tiam ili nomiĝis pieds de cheval (ĉevalhufo). 19-a kaj 20-a jc La urbo estis trairata de duaranga fervoja linio je metra trako kaj vaportrakcio de "Tramways bretons" liganta ĝin al Saint-Malo, de 1898 ĝis 1947. Politiko kaj administrado Komunuma administrado Listo de la urbestroj Ĝemeliĝoj Arnstein en Germanio Mittelwihr en Francio Les Saisies en Francio, partenariat Saint-Clément (Jersey) en [[|]] Agrikulturo kaj fiŝkaptado Ostrobredado estas la ĉefa laborsektoro de Cancale. Monumentoj klasitaj historiaj Malnova preĝejo Saint-Méen, konstruita de 1715 ĝis 1727 de arkitekto Siméon Garangeau surloke de antaŭa preĝejo datiĝanta de mezepoko, pligrandigita de 1836 ĝis 1838. Registrita per dekreto de la 29-a de decembro 1982. Ĝeto de ŝipdeklivo de Épi aŭ moleo de Épi, konstruita el ŝtonoj en 1837 por anstataŭi la malfortan digon konsentita de la ĝenerala asembleo de Bretonio en 1773. Ĝi estis registrita per dekreto de la 21-a de novembro 1995. Aliaj lokoj kaj monumentoj Marbordaj pejzaĝoj (Roko de Cancale, Pinto de Grouin, Golfeto de monto Sankta-Mikaelo fronte). Muzeo de skulptitaj lignaĵoj. La Cancalaise estas kopio de biskino konstruita en 1987. Haveno, dirata Port de la Houle. Mara farmobieno (muzeo pri ostro kaj konkoj). Muzeo pri popularaj artoj kaj tradicioj de Cancale. Naskiĝdomo de Jeanne Jugan. Monumento honore al Daniel de la Touche de la Ravardière, fondinto de São Luís en Brazilo, inaŭgurita la 8-an de septembro 2012. La verko el bronzo de Patrick Abraham estis starigita proksime de lumturo de La Houle iniciate de Muzeo de Cancale. Cancale kaj pentrado Cancale inspiris multajn pentristojn, aparte John Singer Sargent. Elstaruloj ligitaj al la komunumo Daniel de la Touche, deirinta de Cancale por fondi São Luís en 1612 en Brazilo. Jeanne Jugan, 1792 -1879, fondintino de komunumaro Fratinetoj de la malriĉuloj. Eugène Feyen, 1815-1908, pentristo de Cancale. Augustin Feyen-Perrin, 1826-1888, pentristo de Cancale, frato de Eugène Feyen. Paul Paris-Jallobert, 1838-1905 - naskiĝinta en Cancale , pastro, historiisto de urbo Vitré. Joseph Oberthur, 1872-1956, bestpentristo. Lionel Poilâne, 1945-2002, panisto internacie fama. Olivier Roellinger, 1955, naskiĝinta en Cancale , stelhava kuiristo. Heraldiko Bibliografio À Cancale, eldoninto "éditions du Phare" F. Bouleuc, Cancale, son origine et son histoire, eldoninto "La Découvrance Éditions" Alfred Giron, De Cancale à Terre-Neuve, l’Odyssée d’un petit mousse, eldoninto "Éditions Ardant", Limoges, 19-a jc Léo Kerlo kaj René Le Bihan, Peintres de la Côte d'Émeraude, eldoninto "Le Chasse-Marée - ArMen", 1998. René Le Bihan, Léo Kerlo, Cancale, eldoninto "Éditions Chasse-Marée Estran" Annick Rouxel, Cancale - Étude démographique. 1757-1800, 1970 (Arkivoj de departemento Ille-et-Vilaine - Memuaro 2 J 10); Notoj kaj referencoj Notoj Referencoj Dosierujo pri Cancale en TTT-ejo de INSEE Arkivigite je 2015-06-10 per la retarkivo Wayback Machine Vidu ankaŭ Komunumoj de Ille-et-Vilaine La Gouesnière - Cancale - Saint-Méloir-des-Ondes (stacidomo) Eksteraj ligiloj TTTejo de la urbodomo Arkivigite je 2022-03-24 per la retarkivo Wayback Machine