مجلس سنای فدرال برزیل

مجلس سنای فدرال (به پرتغالی: Senado Federal) مجلس علیای کنگره ملی برزیل است. هنگامی که تحت قانون اساسی امپراتوری در سال ۱۸۲۴ ایجاد شد، بر اساس مجلس اعیان پارلمان بریتانیا بود، اما از زمان اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ و تحت اولین قانون اساسی جمهوری، سنای فدرال شبیه سنای ایالات متحده بوده است. عضویت مجلس سنا ۸۱ عضو دارد که برای یک دوره هشت ساله خدمت می‌کنند. از هر یک از ۲۷ واحد فدرال کشور، ناحیه فدرال و ۲۶ ایالت، سه سناتور وجود دارد . انتخابات به صورت پلکانی برگزار می‌شود، به طوری که هر چهار سال یک سوم یا دو سوم سناتورها برای انتخاب شدن آماده می‌شوند. آخرین انتخابات در سال ۲۰۲۲ برگزار شد که در آن یک سوم سنا انتخاب شد. انتخابات تحت سیستم‌های رأی‌گیری اکثریت نسبی و بلوکی برگزار می‌شود. در سال‌های که یک سوم اعضا برای انتخابات نامزد شده‌اند، رأی‌دهندگان فقط می‌توانند یک رأی بدهند و نامزدی که اکثریت آرا را در ایالت خود کسب کند، انتخاب می‌شود. در سال‌های که دو سوم اعضا برای انتخابات نامزد شده‌اند، رأی‌دهندگان می‌توانند دو رأی بدهند. مردم نمی‌توانند دو بار به یک نامزد رأی دهند، اما هر حزب می‌تواند تا دو نامزد در هر ایالت معرفی کند. دو نامزد با بالاترین رتبه در هر ایالت انتخاب می‌شوند. تاریخچه سنای فدرال برزیل به عنوان سنای امپراتوری توسط قانون اساسی ۱۸۲۴ که برای اولین بار پس از اعلامیه استقلال تصویب شد، تأسیس شد. این مجلس از مجلس اعیان پارلمان بریتانیا الگوبرداری شده بود. پس از استقلال، در سال ۱۸۲۲، امپراتور پدرو اول دستور تشکیل مجمع عمومی قانونگذاری و مؤسسان (Assemblia Geral Constituinte e Legislativa) را برای تدوین اولین قانون اساسی کشور صادر کرد. پس از چندین اختلاف نظر با نمایندگان منتخب (که شامل نمایندگانی از اروگوئه امروزی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری برزیل با نام Província Cisplatina بود)، امپراتور مجلس را منحل کرد. در سال ۱۸۲۴، پدرو اول اولین قانون اساسی را اجرا کرد که یک قوه مقننه را با مجلس نمایندگان به عنوان مجلس سفلی و سنا به عنوان مجلس علیا تأسیس کرد. اولین ترکیب سنا، نهادی مشورتی برای امپراتور بود. عضویت در آن مادام‌العمر بود و جایگاهی بسیار معتبر داشت که تنها بخش کوچکی از جمعیت می‌توانستند آرزوی آن را داشته باشند. سنای اولیه ۵۰ عضو داشت که نماینده تمام استان‌های امپراتوری بودند و هر استان متناسب با جمعیت خود تعدادی سناتور داشت. علاوه بر این سناتورهای منتخب، دختران و پسران امپراتور که حداقل ۲۵ سال سن داشتند، به‌طور قانونی سناتور بودند. اعضای منتخب سنا باید حداقل ۴۰ سال سن و درآمد سالانه ۸۰۰۰۰۰ کونتوس-د-رئیس داشتند که این امر کاندیداها را به شهروندان ثروتمند محدود می‌کرد. رأی‌دهندگان همچنین با شرط درآمد مواجه بودند. رأی دادن در انتخابات سنا به شهروندان مرد با درآمد سالانه حداقل ۲۰۰۰۰۰ کونتوس-د-رئیس محدود می‌شد. کسانی که واجد شرایط این امر بودند، مستقیماً به سناتورها رأی نمی‌دادند؛ در عوض، آنها به نامزدهای انتخاب‌کننده سنا رأی می‌دادند. برای انتخاب‌کننده سنا بودن، درآمد سالانه ۴۰۰۰۰۰ کونتوس-د-رئیس لازم بود. پس از انتخاب، این انتخاب‌کنندگان به سناتور رأی می‌دادند. خود انتخابات به‌طور خودکار منجر به برنده نمی‌شد. سه نامزدی که بیشترین آرا را کسب می‌کردند، چیزی را تشکیل می‌دادند که «لیست سه‌گانه» نامیده می‌شد، که از آن امپراتور یک نفر را انتخاب می‌کرد که «منتخب» در نظر گرفته می‌شد. امپراتور معمولاً نامزدی را که بیشترین آرا را داشت انتخاب می‌کرد، اما انتخاب هر یک از سه فرد ذکر شده در اختیار او بود. پس از تصویب قانون اساسی ۱۸۲۴، اولین جلسه سنا در ماه مه ۱۸۲۶ تشکیل شد. امپراتور بارها برگزاری اولین انتخابات را به تعویق انداخته بود، که منجر به اتهاماتی مبنی بر تلاش او برای ایجاد یک دولت مطلقه شده بود. اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ به امپراتوری برزیل به نفع جمهوری اول پایان داد. سپس قانون اساسی ۱۸۹۱ تصویب شد و استان‌های برزیل را به ایالت و مجلس سنا را به یک نهاد منتخب تبدیل کرد. این قانون در قوانین اساسی بعدی، از جمله قانون اساسی فعلی ۱۹۸۸، حفظ شد. اکنون به عنوان سنای فدرال شناخته می‌شود و از این نظر شبیه سنای ایالات متحده است که هر ایالت تعداد سناتورهای یکسانی دارد منابع