Берлінскі заапарк

Берлінскі заапарк (ням.: Zoologischer Garten Berlin — Заалагічны сад Берліна) займае плошчу ў 35 гектараў у берлінскім раёне Тыргартэн і з'яўляецца адным з самых вялікіх заапаркаў Германіі. Ні ў адным заапарку свету не прадстаўлена такая колькасць відаў жывел (прыблізна 15 000 жывел, 1 500 відаў). Разам з акварыумам, які прымыкае да заапарку, на трох паверхах якога прадстаўлены не толькі рыбы, але і рэптыліі, амфібіі, насякомыя і бесхрыбетныя, Берлінскі заапарк ставіцца да асноўных славутасцей Берліна. Кожны год заапарк наведваюць каля 2,6 мільенаў чалавек. Гісторыя Берлінскі заапарк, першы заапарк у Германіі і дзевяты ў свеце, адкрыўся 1 жніўня 1844 года. У 1869 г. дырэктарам стаў доктар Генрых Бодынус. Пры ім быў пабудаваны вальер антылоп, які, перш за ўсе з-за свайго экзатычнага стылю, хутка стаў славутасцю. У далейшым былі збудаваныя вальеры для сланоў, страўсаў, фламінга і вядомыя вароты «Элефантэнтар» (ням.: Elefantentor). Таксама на тэрыторыі заапарка з'явіліся розныя павільены і рэстараны. У 1888 г. доктар Людвіг Хек пераняў кіраўніцтва заапаркам і павялічыў фонд жывел, які неўзабаве зраўняўся з фондам лонданскага заапарка. У 1913 г. быў пабудаваны акварыум па плане даследчыка паводзін жывел доктара Оскара Хайнрота. Пасля Першай сусветнай вайны збудаванні былі дэмантаваныя па прыкладу заапарка «Хагенбек» (ням.: Hagenbeck) у Гамбургу. Падчас Другой сусветнай вайны вялікая частка заапарка была разбурана. З 3715 жывел выжылі ўсяго толькі 91, сярод якіх два льва, дзве гіены, адзін азіяцкі слон-самец, адзін бегемот-самец, дзесяць гамадрыл, адзін шымпанзэ, адзін Ciconia boyciana і адзін Balaeniceps rex. З 1945 па 1956 гг. заапаркам кіравала доктар Катарына Хайнрот, жонка Оскара Хайнрота і ў той час адзіная жанчына-дырэктар заапарка. Яна здолела нанова адбудаваць заапарк, былі адрамантаваны вальеры для антылоп і для сланоў, таксама пабудаваны вальер для бегемотаў. У 1956 г. кіраўніцтва перайшло да доктара Хайнца-Георга Клёса, які праводзіў далейшыя абнаўленчыя работы. Былі пабудаваныя памяшканні для малпаў, птушак, вальер для мядзведзяў, памяшканні для драпежнікаў з асобным будынкам для звяроў, якія вядуць начны лад жыцця; дэмантаваны акварыум. Пачалося развядзенне рэдкіх або выміраючых відаў жывел. Пад кіраўніцтвам Клеса на тэрыторыі заапарка былі выстаўлены скульптуры жывел, заснаваная заашкола. Клёс надаваў увагу рэканструкцыі і ўзвядзенні зноўку многіх старых будынкаў. Пасля аб'яднання Германіі пачалося аб'яднанне з заапаркам «Tierpark» ва ўсходнім Берліне, лічыцца самым вялікім ландшафтным заапаркам Еўропы. У літаратуры Берлінскі заапарк, а таксама раён Тыргартэн, у якім сяліліся рускія эмігранты, апісаны ў рамане Віктара Шклоўскага «Zoo. Лісты не пра каханне, або Трэцяя Элаіза». Гл. таксама Спіс заалагічных паркаў Славутасці Берліна Заапарк Фрыдрыхсфельдэ Зноскі Спасылкі Официальный сайт Берлинского зоопарка (ням.) О зоопарке Архівавана 30 красавіка 2011. (ням.) В берлинском зоопарке умер медведь Кнут Архівавана 4 сакавіка 2016.