Шарлотенбург

Шлос Шарлотенбург (палата Шарлотенбург) претставува барокна палата во Берлин, сместена во Шарлотенбург, област во округот Шарлотенбург-Вилмерсдорф и е една од најголемите палати во светот. Палатата била изградена на крајот на 17 век и била многу проширена во текот на 18 век. Внатрешноста на палатат е раскошна со декорации во барок и рококо стил. За време на Втората светска војна, палатата била тешко оштетена, но оттогаш била реконструирана. Палатата со своите градини е една од главните туристички атракции. Палата Оригиналната палата била нарачана од Софи Шарлот, сопругата на Фридрих III, електор на Бранденбург во тогашното село Лицов. Наречена Лиценбург, палатата е дизајнирана од Јохан Арнолд Неринг во барок стил. Се состоела од едно крило со централна купола. Фасадата била украсена со коринтски пиластри. На врвот имало корниз на кој биле наредени статуи. Одзади во центарот на палатата имало две овални сали, горната била церемонијална сала, а долната давала пристап до градините. Неринг умрел за време на изградбата на палатата, а работата ја завршиле Мартин Гринберг и Андреас Шлитер. Инаугурацијата на палатата била прославена на 11 јули 1699 година, на 42-от роденден на Фредерик. Фридрих бил крунисан и го добил името крал Фридрих I во Прусија во 1701 година (Фридрих II, познат како Фридрих Велики, подоцна ја добил титулата крал на Прусија). Две години претходно, тој го назначил Јохан Фридрих фон Еосандер (исто така познат како Еосандер фон Гете) за кралски архитект и го испратил да ги проучува архитектонските градби во Италија и Франција, особено во Версај. По враќањето во 1702 година, Еосандер почнал да ја проширува палатата, почнувајќи со две странични крила за да направи голем двор, а главната палата била проширена од двете страни. Софи Шарлот починала во 1705 година, а Фридрих во нејзин спомен ја именувал палатата и нејзиниот имот во Шарлотенбург. Во следните години, била изградена стаклена градина на запад од палатата, а централното подрачје било проширено со голема купола кула со купола и поголем двор. На врвот на куполата имало ветровито крило во форма на позлатена статуа што ја претставува Фортуна дизајнирана од Андреас Хајд. Стаклената градина првично се користела за презимување на ретки растенија. Во текот на летните месеци, над 500 цитрусни дрвја ја краселе барокната градина, со што Стаклената градина била претворена во сцена за дворските веселби. Различни уметници биле повикани да ја украсат внатрешноста на палатата. Како дворски сликар на Фридрих I, фламанскиот уметник Јан Ентони Кокси добил задача да ги наслика ѕидовите и таваните во различни простории на палатата. Кокси насликал помеѓу 1701 и 1713 фрески и жртвеник во капелата на палатата. Исто така насликал и фрески во галеријата Гобелин и порцеланската соба. Фреските во порцеланската соба претставувале пропаганда за славното владеење на Фридрих I. Тие ја претставувале Аурора, божицата на зората, во нејзината кола со седум коњи како ја брка Ноќта и го расчистува патот за богот на Сонцето Аполон, кој се приближува со својата кочија во пламенот на светлината. Кокси вклучил и слики од четирите континенти, како и од четирите годишни времиња, кои се познати алузии на политичката моќ и на тој начин ја потврдувале големината на Фридрих I. Внатре во палатата се наоѓала просторија опишана како „осмото светско чудо“, Соба од килибар ( Бернштајнзимер ), просторија чии ѕидови биле обложени со декоративен килибар. Кога Фридрих I умрел во 1713 година, него го наследил неговиот син Фридрих Вилхелм I, чии градежни планови не биле толку амбициозни, иако тој се погрижил зградата правилно да се одржува. Изградбата била обновена, откако неговиот син Фридрих II (Фридрих Велики) дошол на престолот во 1740 година. Во текот на таа година, шталите за неговиот личен гардиски полк биле завршени јужно од крилото на Стакленикот и започнале работите на источното крило. Изградбата на новото крило била надгледувана од Георг Венцеслав фон Кнобелсдорф, началник на сите кралски палати, кој го следел дизајнот на Еосандер. Декорацијата на надворешноста била релативно едноставна, но внатрешниот мебел бил богат со слики и скулптури, текстил и огледала. Приземјето било наменето за сопругата на Фредерик, Елизабет Кристин, која повеќе ја сакала палатата Шенхаузен и била само повремен посетител. Особено прекрасна била декорацијата на горниот кат, каде се наоѓале: Белата сала, Салата за банкети, Собата на престолот и Златната галерија кои биле дизајнирани главно од Јохан Август Нал. Во 1747 година, во далечниот источен дел на крилото бил подготвен втор стан за кралот. Во 1786 година, Фредерик го наследил неговиот внук Фридрих Вилхелм II, кој преуредил пет соби на приземјето на источното крило во негови летни простории, иако не живеел доволно долго за да ги користи. Неговиот син, Фридрих Вилхелм III, дошол на престолот во 1797 година и со неговата сопруга, кралицата Луиз, владеел 43 години. Голем дел од ова време тие живееле во источното крило на Шарлотенбург. Во 1804 година, по поразот на Прусија кај Јена-Ауерштет, Наполеон вмарширал во Берлин и се населил во палатата, која станала негово седиште. Потоа најстариот син на Фридрих Вилхелм III, Фридрих Вилхелм IV, кој владеел од 1840 до 1861 година, живеел во горниот кат на зградата на централната палата. По смртта на Фридрих Вилхелм IV, единствениот друг кралски жител на палатата бил Фридрих III, кој владеел 99 дена во 1888 година. Палатата била тешко оштетена во 1943 година за време на Втората светска војна. Во 1951 година, Штадшлос, кој бил оштетен од војната, во Источен Берлин бил срушен. Бидејќи штетата на Шарлотенбург била сериозна, се стравувало дека и тој ќе биде урнат. Меѓутоа, по напорите на Маргарет Кун, директорката на Државните палати и градини, таа била повторно изградена во поранешната состојба, со огромни модерни плафонски слики од Хан Трир. Од 2004 година до почетокот на 2006 година, палатата Шарлотенбург била седиште на претседателот на Германија, додека Шлос Белви се реновирал. Основи Градината била дизајнирана во 1697 година во барок стил од Симеон Годо, кој бил под влијание на Андре Ле Нотр, дизајнер на градините во Версај. Дизајнот на Годо се состоел од геометриски фигури кои ја одделувале градината од нејзината природна околина. Кон крајот на 18 век, станала модерен формален дизајн на градина со поприроден изглед. Во 1787 година, кралскиот градинар Георг Штајнер ја редизајнирал градината во англиска градина за Фридрих Вилхелм II, а делото го режирал Питер Џозеф Лене. По Втората светска војна, центарот на градината е обновен во претходниот барокен стил. Во 1788 година, Фридрих Вилхелм II ја наредил изградбата на Белведере, дизајниран од Карл Готхард Лангханс, на теренот надвор од Езерцето Карп. Зградата се користела како чајџилница и како кула за гледање. Лангханс го дизајнирал и театарот Палас, кој бил изграден помеѓу 1788 и 1791 година западно од Стаклената градина. Мавзолејот бил изграден како гробница за кралицата Луиз помеѓу 1810 и 1812 година во неокласичен стил по дизајн на Хајнрих Генц. По смртта на Фридрих Вилхелм III, таа била проширена од Карл Фридрих Шинкел. Повторно била проширена во 1890-91 година од Алберт Гејер кога биле сместени гробовите на Вилхелм I и неговата сопруга Аугуста. Погребувања Луиз од Мекленбург-Стрелиц Фридрих Вилијам III од Прусија Срцето на Фридрих Вилијам IV од Прусија Принцот Алберт од Прусија (1809-1872) Огист, принцезата од Лигниц Вилхелм I, германски император Аугуста од Саксо-Вајмар, царица Денес За надомест при влез, делови од внатрешноста на палатата се отворени за посетители, вклучувајќи ја Старата палата (Alte Schloss) и Новото крило (Neuer Flügel). Стариот дворец содржи многу простории со барокна декорација, а вклучува и просторија наречена Порцелански кабинет, во која се сместени илјадници порцелански предмети. Има посебна изложба на која се изложуваат накит од круната и кралските сребрени и фини порцелански садови. Новото крило ги вклучува богатите рококо државни апартмани на Фридрих Велики и поскромните зимски комори на Фридрих Вилхелм II. Официјалните и неформалните градини се слободно отворени за јавноста. За надомест при влез, Мавзолејот, Белведере и павилјонот Ноје се отворени за посетители. Мавзолејот содржи гробови и споменици на членовите на семејството Хоенцолерн. Споменикот на кралицата Луиз го вклучува нејзиниот лежечки лик, кој е направен од мермер Карара и е дизајниран од Кристијан Даниел Рауч. Отворени за јавноста се и Белведере, кој содржи колекција од берлински порцелан, и павилјонот Ној, во кој се сместени уметнички и занаетчиски колекции од периодот кога Шинкел бил активен. Во поранешниот Стакленик има ресторан и кафуле. Уништен за време на Втората светска војна, Големиот стакленик бил реконструиран по моделот на барокната зграда. Денес повторно блеска во својот стар сјај. Фестивалската просторија преплавена со светлина обезбедува пријатен амбиент за културни настани, концерти и банкети. Покрај тоа, големата коњичка статуа на големиот електор, Фридрих Вилхелм, е во фокусот на дворот на палатата. Оваа статуа е дизајнирана од Андреас Шлитер и направено помеѓу 1696 и 1700 година. Од 1703 година, прво стоел на Долгиот мост, а подоцна на истото место на Мостот на Електори (сега Ратхаусбрике, но бил преместен на безбедно место во Втората светска војна. При повторно враќањето по војната, шлепката што ја превезувала потонала и била спасена дури во 1949 година. Во 1952 година, била поставена на нејзиното денешно место. Низ улицата на палатата се наоѓаат уште два музеи, музејот Брохан, кој содржи статии за Југендстил и Арт Деко и Музејот Бергруен, во кој се сместени модерната уметност, особено делата на Пикасо и Кле. Лево е колекцијата Шарф-Герстенберг. Нејзината колекција на слики, графики и скулптури, што го опфаќа периодот од францускиот романтизам до надреализмот. Поврзано Список на барокни резиденции Список на замоци во Берлин и Бранденбург Палати и паркови на Потсдам и Берлин Список на туристички атракции во Берлин Наводи Основање на пруските палати и градини Новото крило Интерактивна панорама: Палатата Шарлотенбург Интерактивни панорамски слики од 360°: Голема портокалова градина, Шлос Шарлотенбург Слики на Шлос Шарлотенбург Предлошка:Prussian royal residences