สแกนเนีย

สกาเนีย ออเบีย (อังกฤษ: Scania AB; SKAN-ee-ə, สวีเดน: [ˈskɑ̌ːnɪa]) ซึ่งมีการใช้ชื่อ สแกนเนีย (SCANIA) บนผลิตภัณฑ์ เป็นผู้ผลิตยานยนต์รายใหญ่สัญชาติสวีเดน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เซอเดอเท็ลเยอ เน้นผลิตรถเพื่อการพาณิชย์ โดยเฉพาะรถบรรทุกหนักและรถโดยสาร นอกจากนี้ยังผลิตเครื่องยนต์ดีเซลสำหรับยานยนต์หนัก รวมถึงการใช้งานในเรือและอุตสาหกรรมทั่วไป ปัจจุบันเป็นบริษัทย่อยของทราตอน (Traton) สแกนเนียก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1911 จากการควบรวมกิจการของบริษัมวอบิส (Vabis) ซึ่งตั้งอยู่ในเซอเดอเท็ลเยอและบริษัทโรงงานเครื่องกลสกาเนีย (Maskinfabriks-aktiebolaget Scania) ซึ่งตั้งอยู่ในงมัลเมอ หลังควบรวมกิจการ สำนักงานใหญ่ของบริษัทก็ย้ายมาตั้งอยู่ที่เซอเดอเท็ลเยอตั้งแต่ ค.ศ. 1912 ปัจจุบัน สแกนเนียมีโรงงานผลิตในประเทศสวีเดน ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ ไทย จีน, อินเดีย อาร์เจนตินา บราซิล โปแลนด์และฟินแลนด์ นอกจากนี้ยังมีโรงงานประกอบในสิบประเทศในทวีปแอฟริกา เอเชีย และยุโรป องค์กรฝ่ายขาย ฝ่ายบริการ และบริษัทการเงินของสแกนเนียครอบคลุมทั่วโลก ใน ค.ศ. 2022 บริษัทมีพนักงานทั่วโลกประมาณ 56,927 คน สแกนเนียเคยจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ NASDAQ OMX Stockholm ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ถึง 2014 ปัจจุบันบริษัทเป็นบริษัทย่อยของทราตอน ส่วนหนึ่งของฟ็อลคส์วาเกินกรุป ตราสัญลักษณ์ของสแกนเนียแสดงรูปกริฟฟอน จากตราอาร์มประจำจังหวัดสกัวเนอ (สวีเดน: Skåne) ประวัติ วอบิสและโรงงานเครื่องกลสกาเนีย ออเบีย สกาเนีย-วอบิส ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1911 จากการควบรวมกิจการของบริษัทวอบิสซึ่งตั้งอยู่ในเซอเดอเท็ลเยอ กับบจ.โรงงานเครื่องกลสกาเนีย ซึ่งตั้งอยู่ในมัลเมอ โดยวอบิสก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1891 ในฐานะผู้ผลิตตู้รถไฟ ขณะที่สกาเนียก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1900 ในฐานะผู้ผลิตจักรยาน ทั้งสองบริษัทต่างเคยลองผลิตรถยนต์ รถบรรทุกและเครื่องยนต์ แต่ก็ประสบความสำเร็จแตกต่างกันไป ใน ค.ศ. 1910 สกาเนียประสบความสำเร็จในการสร้างยานพาหนะที่เชื่อถือได้ ขณะที่วอบิสกำลังจะปิดตัวลง ข้อเสนอจากแพร์ อัลเฟรด นอร์เดมัน กรรมการผู้จัดการของสกาเนีย ไปยังซูราฮัมมาช์ บรูก ผู้ผลิตเหล็กซึ่งเป็นเจ้าของวอบิส ได้นำไปสู่ข้อตกลงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1910 และใน ค.ศ. 1911 การควบรวมกิจการก็เกิดขึ้นจริง การพัฒนาและการผลิตเครื่องยนต์และยานยนต์ขนาดเล็กถูกกำหนดให้ทำที่เซอเดอเท็ลเยอ ขณะที่รถบรรทุกถูกผลิตที่งมัลเมอ ส่วนตราสัญลักษณ์ของบริษัทได้รับการออกแบบใหม่จากโลโก้ดั้งเดิมของสกาเนียโดยใช้หัวของกริฟฟิน ซึ่งเป็นตราอาร์มของภูมิภาคสกัวเนอ (Skåne) ของสวีเดน วางอยู่กึ่งกลางของเฟืองโซ่จักรยานแบบสามก้าน ในตอนแรกสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่มัลเมอ แต่ใน ค.ศ. 1912 ได้ย้ายไปที่เซอเดอเท็ลเยอ สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและทศวรรษ 1920 เนื่องจากขณะนั้นมีรถยนต์นำเข้าที่ราคาไม่แพงจำนวนมากในสวีเดน สกาเนีย-วอบิสจึงตัดสินใจสร้างรถยนต์หรูระดับสูงขึ้นมาแทน เช่น ลิมูซีน Type III จาก ค.ศ. 1920 ที่มีที่เก็บหมวกทรงสูงอยู่บนหลังคา เจ้าชายคาร์ลแห่งสวีเดนทรงเป็นเจ้าของรถสกาเนีย-วอบิส 3S ปี 1913 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีปุ่มภายในรถเพื่อให้ผู้โดยสารสามารถสื่อสารกับคนขับได้ สกาเนีย-วอบิสยังสร้างรถสปอร์ตแบบสองที่นั่ง (หรือ "sportautomobil") ในช่วงสองสามปีถัดมา กำไรของบริษัทซบเซา โดยมีคำสั่งซื้อประมาณหนึ่งในสามมาจากต่างประเทศ อย่างไรก็ดี การอุบัติของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้เปลี่ยนโฉมหน้าของบริษัทไปโดยสิ้นเชิง เนื่องจากผลผลิตเกือบทั้งหมดถูกส่งไปให้กองทัพสวีเดนแทน และพอถึง ค.ศ. 1916 สกาเนีย-วอบิสก็ทำกำไรได้มากพอจะนำไปลงทุนเพื่อพัฒนาโรงงานผลิตทั้งสองแห่งของบริษัท ในปี ค.ศ. 1919 หลังจบสงคราม สกาเนียตัดสินใจมุ่งเน้นการผลิตรถบรรทุกอย่างเต็มตัว โดยเลิกผลิตผลิตภัณฑ์อื่น ๆ รวมถึงรถยนต์นั่งและรถโดยสาร แต่บริษัทได้รับผลกระทบจากการที่ตลาดถูกท่วมท้นไปด้วยยานพาหนะทางทหารที่ปลดประจำการจากสงคราม และทำให้บริษัทล้มละลายใน ค.ศ. 1921 หลังเผชิญความลำบากทางเศรษฐกิจใน ค.ศ. 1921 เงินทุนใหม่ได้มาจากธนาคาร Stockholms Enskilda ซึ่งเป็นธนาคารของตระกูลวัลเลนแบร์ก ทำให้สกาเนีย-วอบิสกลายเป็นบริษัทที่มั่นคงและมีมาตรฐานทางเทคนิคสูง เดนมาร์ก ในช่วงปลาย ค.ศ. 1913 บริษัทได้ก่อตั้งบริษัทสาขาในประเทศเดนมาร์ก ปีถัดมา รถยนต์คันแรกที่ผลิตในเดนมาร์ก ซึ่งเป็นรถยนต์สี่ที่นั่ง Phaeton ได้ถูกสร้างขึ้นที่โรงงานของบริษัทใน Frederiksberg โคเปนเฮเกน ใน ค.ศ. 1914 โรงงานแห่งนี้ได้ผลิตรถบรรทุกสกาเนีย-วอบิสคันแรกของเดนมาร์ก และหลังจากนั้นได้พัฒนาเครื่องยนต์ V8 ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ V8 รุ่นแรก ๆ ของโลก ใน ค.ศ. 1921 หลังขายรถบรรทุกได้ประมาณ 175 คัน และรถยนต์ 75 คัน การดำเนินงานในเดนมาร์กก็ต้องยุติลง นอร์เวย์ ใน ค.ศ. 1917 มีการทำข้อตกลงกับบริษัท Norwegian Automobile Factory A/S บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งในนอร์เวย์เกี่ยวกับการผลิตรถยนต์และรถบรรทุกสกาเนีย-วอบิสภายใต้ใบอนุญาต การผลิตเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1919 แต่ได้สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1921 หลังผลิตรถบรรทุกได้เพียง 77 คัน ส่วนใหญ่ประกอบจากชิ้นส่วนที่ผลิตในสวีเดน ทศวรรษ 1930 และ 1940 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สกาเนียผลิตยานพาหนะทางทหารหลากหลายชนิดให้กับกองทัพสวีเดน รวมถึงรถถังเบา Stridsvagn m/41 ที่ผลิตภายใต้ใบอนุญาต ทศวรรษ 1950 และ 1960 ในทศวรรษ 1950 บริษัทได้ขยายการดำเนินงานไปยังกลุ่มลูกค้าใหม่ โดยการเป็นตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ Willys Jeep และฟ็อลคส์วาเกิน บีเทิล ซึ่งอย่างหลังทำกำไรให้กับสกาเนีย-วอบิสได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้ บริษัทยังเริ่มกลายเป็นคู่แข่งที่แท้จริงของวอลโว่ด้วยรถบรรทุกรุ่นใหม่ L71 Regent ที่เปิดตัวใน ค.ศ. 1954 ในช่วงเวลานี้ สกาเนีย-วอบิสได้ขยายเครือข่ายตัวแทนจำหน่ายและศูนย์บริการซ่อมบำรุงเฉพาะทางทั่วประเทศ เมื่อสิ้นสุดทศวรรษ 1950 ส่วนแบ่งการตลาดของพวกเขาในสวีเดนอยู่ระหว่าง 40 ถึง 50% และทำได้ถึง 70% ในกลุ่มรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นผลมาจากการดำเนินงานอย่างมีวิสัยทัศน์ของบรรดาตัวแทนจำหน่ายที่รุกเข้าสู่ตลาดผู้ประกอบการขนส่ง ผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาอาจอยู่ในตลาดส่งออก ก่อน ค.ศ. 1950 การส่งออกคิดเป็นเพียง 10% ของผลผลิตทั้งหมด แต่สิบปีต่อมา การส่งออกเพิ่มขึ้นเป็น 50% ของผลผลิต บริษัท Beers ในเนเธอร์แลนด์ได้กลายเป็นพันธมิตรที่สำคัญอย่างยิ่ง Beers ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้นำเข้าอย่างเป็นทางการของสกาเนีย-วอบิส ในเนเธอร์แลนด์ และได้สร้างเครือข่ายตัวแทนจำหน่าย พร้อมกับจัดทำโครงการการฝึกอบรมสำหรับทั้งช่างเครื่องและพนักงานขับรถ นอกจากนี้ Beers ยังเสนอบริการตรวจสภาพรถฟรีปีละสองครั้งสำหรับลูกค้า และมีบริการซ่อมบำรุงเคลื่อนที่ทั่วเนเธอร์แลนด์ด้วยรถบริการที่ติดตั้งอุปกรณ์พิเศษ ด้วยความพยายามอย่างจริงจังของ Beers ทำให้ส่วนแบ่งการตลาดของสกาเนีย-วอบิสในประเทศนี้คงที่อยู่ที่ 20% ตลอดช่วงเวลานั้น สกาเนีย-วอบิสได้นำรูปแบบธุรกิจของ Beers ไปปรับใช้กับการดำเนินงานด้านการขายในต่างประเทศของตนเองในเวลาต่อมา ในทศวรรษ 1960 สกาเนีย-วอบิสได้ขยายการผลิตไปยังต่างประเทศ จนถึงขณะนั้น การผลิตทั้งหมดของสกาเนีย-วอบิสมีขึ้นที่เซอเดอเท็ลเยอเพียงแห่งเดียว แต่ในช่วงทศวรรษ 1960 มีความจำเป็นต้องขยายการผลิตไปต่างประเทศ ประเทศบราซิลกำลังกลายเป็นตลาดที่โดดเด่นสำหรับรถบรรทุกขนาดใหญ่ และยังเป็นตลาดที่มีความต้องการรถโดยสารระหว่างเมืองเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับถนนบนภูเขาของบราซิล ซึ่งในบางครั้งอาจแทบใช้การไม่ได้ วันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 บริษัทสาขาในบราซิล Scania-Vabis do Brasil S.A. (ปัจจุบันรู้จักในชื่อ Scania Latin America Ltda.) ได้ก่อตั้งขึ้นและเริ่มประกอบยานยนต์บางส่วนด้วยตนเองใน ค.ศ. 1958 ต่อมาในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 โรงงานผลิตเครื่องยนต์แห่งใหม่ได้เปิดดำเนินการในเขตอีปีรังกาของเซาเปาลู และตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1960 Scania-Vabis do Brasil ก็ได้ประกอบยานยนต์ทั้งหมดด้วยตนเอง ยานยนต์ของสกาเนีย-วอบิสเคยถูกประกอบในบราซิลโดยบริษัทท้องถิ่น Vemag (Veículos e Máquinas Agrícolas S.A.) มาแล้วหลายปี สกาเนีย-วอบิสได้ก่อตั้งโรงงานผลิตแห่งแรกนอกเซอเดอเท็ลเยอ โดยการสร้างโรงงานแห่งใหม่ในเซาเบร์นาร์ดูดูกัมโปใกล้กับเซาเปาลู ซึ่งเปิดทำการในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1962 และนี่เป็นสิ่งที่กำหนดมาตรฐานสำหรับการดำเนินงานระหว่างประเทศของสกาเนีย-วอบิส ในส่วนของโอกาสที่ใกล้ตัวเข้ามานั้น การก่อตั้งประชาคมเศรษฐกิจยุโรป (EEC) ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ได้มอบโอกาสเพิ่มเติมให้ จากการที่มีสถานะแข็งแกร่งในตลาดดัตช์แล้ว สกาเนีย-วอบิสจึงได้ก่อสร้างโรงงานแห่งใหม่ที่ซโวลเลอ ซึ่งแล้วเสร็จใน ค.ส. 1964 โรงงานแห่งใหม่ในเนเธอร์แลนด์นี้เป็นเหมือนก้าวแรกที่ช่วยให้สกาเนีย-วอบิสสามารถรุกเข้าสู่ประเทศสมาชิก EEC อีกห้าประเทศ โดยเฉพาะตลาดเยอรมนีและฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1966 สกาเนีย-วอบิสได้เข้าซื้อกิจการบริษัท Be-Ge Karosserifabrik ซึ่งเป็นซัพพลายเออร์ที่มีความสำคัญในขณะนั้น โดย Be-Ge ตั้งอยู่ที่ออสการ์ชัมน์ Be-Ge เริ่มผลิตหัวเก๋งรถบรรทุกมาตั้งแต่ ค.ศ. 1946 และเป็นผู้จัดหาหัวเก๋งให้กับทั้งสกาเนีย-วอบิสและคู่แข่งในสวีเดนอย่างวอลโว่ การที่ผู้ผลิตรถบรรทุกจะจ้างบริษัทภายนอกผลิตหัวเก๋งถือเป็นเรื่องปกติในสมัยนั้น ดังนั้น การเข้าซื้อกิจการของสแาเนีย-วอบิสจึงดูเหมือนเป็นการตัดสินใจที่ดี บรู เกิทเทอ แพร์สชง เจ้าของ Be-Ge ยังได้ก่อตั้งโรงงานผลิตหัวเก๋งเพิ่มเติมที่เม็ปเปิลอีกด้วย สกาเนีย-วอบิสยังคงขยายโรงงานผลิตผ่านการเข้าซื้อกิจการ ใน ค.ศ. 1967 พวกเขาได้เข้าซื้อกิจการบริษัททำตัวถังรถโคชที่คาทรีเนอโฮล์ม Svenska Karosseriverkstäderna (SKV) และได้ก่อตั้งบริษัทลูกแห่งใหม่ Scania-Bussar หนึ่งปีต่อมา การผลิตรถโดยสารทั้งหมดพร้อมกับการวิจัยและพัฒนาได้ย้ายไปที่คาทรีเนอโฮล์ม การเพิ่มสถานที่ผลิตอีกที่ซิบฮุลท์และฟอลุน และจำนวนพนักงานของสกาเนียก็เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะที่เซอเดอเท็ลเยอ ซึ่งช่วยให้จำนวนประชากรในเมืองเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในบางช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ สกาเนีย-วอบิสยังได้ผลิตรถบรรทุกในบอตสวานา บราซิล เกาหลีใต้ แทนซาเนีย เนเธอร์แลนด์ ซิมบับเวและสหรัฐ นานมาแล้วที่ไดม์เลอร์-เบนซ์ทำสงครามตราสัญลักษณ์กับสกาเนีย-วอบิส โดยอ้างว่าอาจเกิดความสับสนระหว่างการออกแบบ "ข้อเหวี่ยงเหยียบ" ของสกาเนีย-วอบิสที่เคยปรากฏบนจักรยานของสกาเนียช่วงประมาณ ค.ศ. 1900 กับ "ดาวสามแฉก" ของเมอร์เซเดส ใน ค.ศ. 1968 ไดม์เลอร์-เบนซ์เป็นฝ่ายชนะและตราสัญลักษณ์ของสกาเนีย-วอบิสจึงเปลี่ยนไปเป็นรูปหัวกริฟฟินธรรมดาบนพื้นหลังสีขาว ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968 มีการเปิดตัวรถบรรทุกรุ่นใหม่ และในขณะเดียวกันบริษัทก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นแค่สแกนเนีย นอกจากชื่อวอบิสที่หายไปจากชื่อบริษัทและตราสัญลักษณ์ใหม่แล้ว รุ่นปัจจุบันทั้งหมดก็ได้รับชื่อรุ่นใหม่ด้วย ทศวรรษ 1970 และ 1980 ใน ค.ศ. 1976 นิคมอุตสาหกรรมอาร์เจนตินาได้เปิดตัวขึ้น ไม่กี่เดือนต่อมา วันที่ 10 กันยายน เกียร์ตัวแรกที่ผลิตนอกประเทศสวีเดนก็ถูกสร้างขึ้น และในที่สุดในเดือนธันวาคม รถบรรทุก L111 คันแรกที่ผลิตในอาร์เจนตินาก็ได้ถูกสร้างขึ้นจากโรงงานสแกนเนียในอาร์เจนตินาในเวลาต่อมา โรงงานแห่งนี้มีความเชี่ยวชาญในการผลิตกระปุกเกียร์ เพลา และเฟืองท้ายที่ใช้ประกอบรถที่ผลิตทั้งในตูกูมันและบราซิล ใน ค.ศ. 1982 ที่อาร์เจนตินา สแกนเนีย ซีรีส์ 2 ได้เปิดตัวในฐานะส่วนหนึ่งของ "โปรแกรมสแกนเนีย" ซึ่งประกอบด้วยรถบรรทุก T-112 และ R-112 พร้อมตัวเลือกห้องโดยสารสองแบบและตัวเลือกเครื่องยนต์กับความจุการบรรทุกที่หลากหลาย และใน ค.ศ. 1983 ก็ได้เปิดตัว K112 ซึ่งผลิตในตูกูมัน (เช่นเดียวกับรุ่นอื่น ๆ) เพื่อมาแทนที่รุ่น BR-116 ในกลาง ค.ศ. 1985 สแกนเนียได้เข้าสู่ตลาดสหรัฐเป็นครั้งแรก (นอกเหนือจากการเคยขายเครื่องยนต์ดีเซล 12,000 เครื่องที่ติดตั้งในรถบรรทุกแม็กระหว่าง ค.ศ. 1962 ถึง 1975) โดยเริ่มต้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยเป้าหมาย 200 คันตลอด ค.ศ. 1987 (มียอดขายรถบรรทุก 121 คันในช่วง ค.ศ. 1986) สแกนเนียจำกัดการทำตลาดไว้แค่ในนิวอิงแลนด์ ซึ่งมีสภาพแวดล้อมคล้ายกับในยุโรปมากกว่า รภเพื่อการพาณิชย์และยานพาหนะทางทหารของสแกนเนีย, วอบิส และสกาเนีย-วอบิส มีตัวอย่างมากมายให้ชมได้ที่ Marcus Wallenberg-hallen (พิพิธภัณฑ์สแกนเนีย) ในเซอเดอเท็ลเยอ เจ้าของ ซ้าบ-สกาเนีย ออเบีย (ค.ศ. 1969–1995) วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1969 สแกนเนียได้ควบรวมกิจการกับซ้าบ ออเบีย และก่อตั้งเป็นซ้าบ-สกาเนีย ออเบีย เมื่อซ้าบ-สกาเนียแยกบริษัทกันใน ค.ศ. 1995 แผนกที่ดูแลรถบรรทุกและรถโดยสารได้เปลี่ยนชื่อเป็น สกาเนีย ออเบีย และหนึ่งปีต่อมาได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ทำให้มีการเปลี่ยนชื่อเล็กน้อยเป็น สกาเนีย ออเบีย (จำกัดมหาชน) การเข้าซื้อกิจการโดยวอลโว่ที่ไม่สำเร็จ วันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1999 วอลโว่ประกาศว่าได้ตกลงจะเข้าซื้อหุ้นส่วนใหญ่ของสแกนเนีย โดยวอลโว่จะซื้อหุ้น 49.3% ของสแกนเนียที่ถือครองโดย Investor AB ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นหลักของสแกนเนียในขณะนั้น การเข้าซื้อกิจการมูลค่า 7.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (60.7 พันล้านโครนาสวีเดน) ครั้งนี้จะทำให้เกิดผู้ผลิตรถบรรทุกหนักรายใหญ่อันดับสองของโลก รองจากไดม์เลอร์ไครสเลอร์ (DaimlerChrysler) โดยเงินทุนสำหรับข้อตกลงนี้มาจากรายได้จากการขายแผนกรถยนต์นั่งของวอลโว่ให้กับฟอร์ดมอเตอร์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1999 การควบรวมกิจการครั้งนี้ไม่สำเร็จ หลังสหภาพยุโรปไม่เห็นชอบ โดยให้เหตุผลว่าบริษัทที่ควบรวมกันจะมีส่วนแบ่งตลาดเกือบ 100% ในตลาดนอร์ดิก การเข้าซื้อกิจการโดยมันไม่สำเร็จ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 มัน อาเก ผู้ผลิตรถบรรทุกจากเยอรมนี ได้ยื่นข้อเสนอที่ไม่เป็นมิตรเพื่อขอเข้าซื้อกิจการของสกาเนีย ออเบียด้วยมูลค่า 10.3 พันล้านยูโร ไลฟ์ เอิสท์ลิง ซีอีโอของสแกนเนียถูกบังคับให้ต้องออกมาขอโทษ หลังจากที่ได้เปรียบเทียบการยื่นข้อเสนอของมันว่าเป็น "สงครามสายฟ้าแลบ" ต่อมามัน อาเกได้ถอนข้อเสนอที่ไม่เป็นมิตรนั้นออกไป แต่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 ทางมันได้เพิ่มสิทธิ์การออกเสียงในสแกนเนียขึ้นเป็น 17% ยุคฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ป บริษัทรถยนต์สัญชาติเยอรมันอย่างฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ปเริ่มเข้ามาเป็นเจ้าของสแกนเนียด้วยการซื้อหุ้นของวอลโว่ใน ค.ศ. 2000 หลังวอลโว่พยายามเข้าซื้อกิจการแต่ไม่สำเร็จ หลังจากนั้นฟ็อลคส์วาเกินได้เพิ่มสัดส่วนการถือหุ้นเป็น 36.4% ในไตรมาสแรกของ ค.ศ. 2007 จากนั้นจึงเข้าซื้อหุ้นจาก Investor AB ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 68.60% ข้อตกลงดังกล่าวได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานกำกับดูแลในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 ทำให้สแกนเนียกลายเป็นแบรนด์ลำดับที่เก้าในฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ป ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2015 ฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ปก็เข้าควบคุมหุ้นทั้งหมด 100% ในสกาเนีย ออเบีย และใน ค.ศ. 2018 Volkswagen Truck & Bus ได้เปลี่ยนชื่อเป็นทราตอน สแกนเนียในประเทศไทย รถบรรทุกสแกนเนียคันแรกได้ถูกนำเข้ามาในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยบริษัท โฟฟร้อนท์ (ประเทศไทย) จำกัด จากนั้นในปี พ.ศ. 2543 Scania CV AB ประเทศสวีเดน ได้เข้ามาลงทุนและจัดตั้งบริษัท สแกนเนีย สยาม จำกัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ลงทุนสร้างโรงงานประกอบในจังหวัดฉะเชิงเทราโดยแบ่งสายการประกอบรถบรรทุกและรถโดยสารออกจากกัน ในปี พ.ศ. 2552 ได้สร้างสำนักงานใหญ่แห่งใหม่เป็นทั้งสำนักงานขายและศูนย์บริการที่ครบวงจร ณ จังหวัดสมุทรปราการ บนเนื้อที่ 16 ไร่ ริมถนนบางนา-ตราด ข้อถกเถียง ค่าปรับจากการฮั้วราคา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 สแกนเนียถูกสหภาพยุโรปสั่งปรับเป็นเงิน 880 ล้านยูโร (ประมาณ 8.45 พันล้านครูนาสวีเดน) ฐานมีส่วนร่วมในการฮั้วราคาเป็นเวลานานถึง 14 ปี สมาชิกอีก 5 รายในกลุ่มฮั้วราคานี้ ได้แก่ ไดม์เลอร์, ดัฟ, มัน, อีเวโก และวอลโว่/เรโนลต์ ได้ตกลงระงับข้อพิพาทกับคณะกรรมการไปแล้วตั้งแต่ ค.ศ. 2016 การดำเนินธุรกิจในรัสเซีย หลังรัสเซียบุกยูเครนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 สแกนเนียได้ประกาศยุติการดำเนินงานในรัสเซียตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2022 เป็นต้นไป เนื่องจากมาตรการคว่ำบาตรและข้อจำกัดการส่งออกที่กำหนดต่อรัสเซีย ทำให้ธุรกิจไม่มีกำไร ในเดือนมีนาคม สแกนเนียได้หยุดการส่งมอบรถบรรทุกและอะไหล่ให้แก่รัสเซีย รวมถึงหยุดการผลิตทั้งหมดในประเทศด้วย สแกนเนียประกาศขายสินทรัพย์ของบริษัทในรัสเซียเป็นมูลค่า 560 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นการยุบสาขาในรัสเซีย และได้ขายสินทรัพย์เหล่านั้นให้กับหุ้นส่วนท้องถิ่น ผลิตภัณฑ์ รถบรรทุกและยานพาหนะพิเศษ สแกนเนียพัฒนา ผลิตและจำหน่ายรถบรรทุกที่มีพิกัดน้ำหนักยานยนต์รวบยอด (GVWR) มากกว่า 16 ตัน (จัดอยู่ในคลาส 8) ซึ่งออกแบบมาสำหรับการขนส่งทางไกล การกระจายสินค้าระดับภูมิภาคและท้องถิ่น รวมถึงการขนส่งในงานก่อสร้าง LB76 ที่มีระบบควบคุมอยู่ด้านหน้า ปี 1963 ได้สร้างชื่อเสียงให้แก่สกาเนีย-วอบิสนอกประเทศสวีเดน โดยเป็นหนึ่งในหัวเก๋งบรรทุกรุ่นแรก ๆ ที่ผ่านการทดสอบการชนอย่างละเอียด ปัจจุบัน รถบรรทุกสแกนเนียรุ่นปัจจุบันทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผลิตภัณฑ์ PRT-range แต่ถูกทำตลาดเป็นซีรีส์ต่าง ๆ โดยอิงตามความสูงทั่วไปของหัวเก๋ง L-ซีรีส์ – เปิดตัวในเดือนธันวาคม 2017 มีหัวเก๋งเตี้ยกว่า P-ซีรีส์ และได้รับการปรับให้เหมาะสมสำหรับการกระจายสินค้าและงานขนส่งระยะสั้นอื่น ๆ P-ซีรีส์ – เปิดตัวในเดือนสิงหาคม 2004 โดยทั่วไปมักใช้สำหรับการกระจายสินค้าระดับภูมิภาคและท้องถิ่น งานก่อสร้าง และงานเฉพาะทางต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการขนส่งและบริการในพื้นที่ P-ซีรีส์มีหัวเก๋ง P ใหม่ ซึ่งมีให้เลือกหลายรูปแบบ: แบบเตียงนอนเดียว, แบบหัวเก๋งกว้างสำหรับใช้งานกลางวัน, แบบหัวเก๋งสั้น, และแบบหัวเก๋งพร้อมห้องโดยสารแบบลูกเรือ G-ซีรีส์ – เปิดตัวในเดือนกันยายน 2007 ซีรีส์นี้มีตัวเลือกที่ขยายออกไปสำหรับผู้ประกอบการที่ทำงานขนส่งทางไกลระดับประเทศ และการใช้งานในงานก่อสร้างเกือบทุกประเภท ทุกรุ่นมีหัวเก๋ง G และแต่ละรุ่นมีให้เลือกทั้งแบบรถหัวลากหรือรถบรรทุกแบบตั้้งเดิม (rigid) G-ซีรีส์ มีหัวเก๋งห้าแบบ: แบบมีเตียงนอนสามแบบ, แบบหัวเก๋งใช้งานกลางวัน, และแบบหัวเก๋งสั้น มีรูปแบบเพลาแตกต่างกัน และในกรณีส่วนใหญ่สามารถเลือกความสูงของแชสซีและระบบกันสะเทือนได้ R-ซีรีส์ – เปิดตัวในเดือนมีนาคม 2004 และได้รับรางวัลอันทรงเกียรติ รถบรรทุกนานาชาติแห่งปี ในปี 2005 และอีกครั้งในปี 2010 กลุ่มผลิตภัณฑ์นี้มีรถบรรทุกหลายรุ่นที่ปรับให้เหมาะสำหรับการขนส่งทางไกล ทุกรุ่นมีหัวเก๋ง R และมีให้เลือกเป็นรถหัวลากหรือรถบรรทุกแบบดั้งเดิม มีรูปแบบเพลาแตกต่างกันและสามารถเลือกความสูงของแชสซีและระบบกันสะเทือนได้ สแกนเนีย R 730 เป็นรุ่นที่ทรงพลังที่สุดของ R-ซีรีส์ เครื่องยนต์ดีเซล V8 เทอร์โบ DC16 ขนาด 16.4 ลิตร ให้กำลัง 730 แรงม้า (PS) (540 กิโลวัตต์; 720 แรงม้า) ที่ 1,900 รอบต่อนาที และแรงบิด 3,500 นิวตันเมตร ที่ 1,000–1,350 รอบต่อนาที S-ซีรีส์ – เปิดตัวในเดือนสิงหาคม 2016 เป็นหัวเก๋งที่สูงที่สุดที่สแกนเนียเคยสร้างมา มีพื้นเรียบทั้งหมดและมีเตียงนอนต่ำที่สามารถยืดออกได้ถึง 100 ซม. ในอดีต รถโดยสารและรถโคช กลุ่มผลิตภัณฑ์รถโดยสารและรถโคชของสแกนเนียให้ความสำคัญกับแชสซีมาโดยตลอด ซึ่งตั้งใจไว้สำหรับการนำไปใช้งานได้หลากหลาย ตั้งแต่รถโคชท่องเที่ยวไปจนถึงรถที่ใช้ในการจราจรในเมือง อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ซึ่งเป็นช่วงที่บริษัทยังใช้ชื่อสกาเนีย-วอบิส พวกเขาก็ได้ผลิตรถโดยสารสำเร็จสำหรับตลาดภายในประเทศสวีเดนและสแกนดิเนเวีย และตั้งแต่ทศวรรษ 1990 ก็ได้ผลิตสำหรับตลาดสำคัญในส่วนอื่น ๆ ของยุโรปด้วย แชสซี สกาเนีย-วอบิสมีส่วนร่วมในการผลิตรถโดยสารตั้งแต่ยุคแรก ๆ โดยผลิตรถโดยสารสำหรับไปรษณีย์ในทศวรรษ 1920 ใน ค.ศ. 1946 บริษัทได้เปิดตัวแชสซีรถโดยสาร B-ซีรีส์ โดยติดตั้งเครื่องยนต์ไว้เหนือเพลาหน้า ทำให้มีระยะยื่นด้านหน้าสั้น และมีประตูอยู่ด้านหลังเพลาหน้า รุ่นแรกประกอบด้วย B15/B16, B20/B21/B22 และ B31 ซึ่งแบ่งตามระดับน้ำหนักเป็นหลัก และแบ่งย่อยตามระยะฐานล้อ รุ่นหลังได้รับการอัปเกรดใน ค.ศ. 1948 และเปลี่ยนชื่อเป็น 2B20/2B21/2B22 และ 3B31 แชสซีรถโดยสารประจำทางไฟฟ้า (trolleybus) T31/T32 ก็มีให้เลือกตั้งแต่ ค.ศ. 1947 ใน ค.ศ. 1950 มีการเปิดตัวรุ่นถัดไป ได้แก่ B41/B42, B61/B62/B63/B64 และต่อมาคือ B83 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สกาเนีย-วอบิสยังได้นำเสนอแชสซี BF-ซีรีส์ ซึ่งมีให้เลือกเป็น BF61/BF62/BF63 โดยมีเครื่องยนต์ติดตั้งด้านหน้าเพลาหน้าในรูปแบบที่พบได้ทั่วไปมากกว่า ทำให้มีพื้นที่สำหรับประตูบนระยะยื่นด้านหน้าที่ยาวขึ้น ตั้งแต่ ค.ศ. 1954 B-ซีรีส์ มีรุ่น B51 และ B71 และ BF มีรุ่น BF71 และต่อมาคือ BF73 ใน ค.ศ. 1959 มีการเปิดตัว B55, B65 และ B75 รวมถึง BF75 และตั้งแต่ ค.ศ. 1963 ก็มีรุ่น B56, B66 และ B76 รวมถึง BF56 และ BF76 ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นสแกนเนียใน ค.ศ. 1968 สกาเนีย-วอบิสได้ส่งมอบโครงแชสซี CR76 จำนวนจำกัดมาก (โดยไม่มีตัวถังจริง) พร้อมเครื่องยนต์ติดตั้งด้านหลังตามขวาง เพื่อให้ผู้ผลิตภายนอกนำไปต่อตัวถัง โดยมีพื้นฐานมาจากรถโดยสารสำเร็จที่มีชื่อเดียวกัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 แชสซีนี้ยังถูกส่งมอบเป็นแชสซีรถโดยสารมาตรฐานในชื่อ BR110 รุ่นแชสซีอื่น ๆ ก็ถูกเปลี่ยนชื่อด้วยเช่นกัน ดังนั้นสกาเนีย-วอบิส B56/B76 จึงกลายเป็น สแกนเนีย B80/B110 และ BF56/BF76 กลายเป็น BF80/BF110 ตัวเลขในชื่อรุ่นใหม่มีพื้นฐานมาจากความจุเครื่องยนต์ (8 และ 11 ลิตร) ซึ่งเป็นรูปแบบที่สแกนเนียใช้มาเกือบ 40 ปี ใน ค.ศ. 1971 มีการเปิดตัวแชสซีเครื่องยนต์ติดตั้งด้านหลังตามยาวรุ่นใหม่ ได้แก่ BR85 และรุ่นพี่ที่ใหญ่กว่า BR145 ที่ใช้เครื่องยนต์ V8 ขนาด 14 ลิตร โดยมุ่งเป้าไปที่ตลาดรถโคช ในบราซิล รุ่นที่มีกำลังสูงกว่าจะติดตั้งเครื่องยนต์ 11 ลิตรมาตรฐานแทน V8 ซึ่งรู้จักกันในชื่อ BR115 นอกจากนี้ยังมีการเปิดตัว BR111 เพื่อมาแทนที่ BR110 ซึ่งเป็นรุ่นที่พัฒนามาจากรถโดยสารสำเร็จ CR111 ใน ค.ศ. 1976 หลายรุ่นได้รับการปรับปรุงใหม่ และชื่อรุ่นถูกเพิ่มจาก 80 และ 85 เป็น 86 และจาก 110 เป็น 111 ยกเว้นรุ่น BR145 ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วย BR116 ใน ค.ศ. 1978 BR112 เปิดตัวใน ค.ศ. 1978 ในฐานะรุ่นนำร่องของ 2-series โดยมาแทนที่ BR111 รุ่นอื่น ๆ ใน 2-ซีรีส์ เปิดตัวใน ค.ศ. 1981 โดยมี F82/F112 แทนที่ BF86/BF111 และ S82/S112 แทนที่ B86/B111 จากนั้นใน ค.ศ. 1982 มี K82/K112 แทนที่ BR86/BR116 ต่อมา BR112 ได้รับการปรับปรุงเป็น N112 ใน ค.ศ. 1984 และมีการเปิดตัวรุ่น K112 แบบสามเพลา (tri-axle) ซึ่งรู้จักกันในชื่อ K112T ใน ค.ศ. 1985 รุ่น K82 และ F82 ถูกแทนที่ด้วย K92 และ F92 ที่ใช้เครื่องยนต์ขนาด 8.5 ลิตร รุ่นเครื่องยนต์หน้าถูกยกเลิกโดยทั่วไปในตลาดในยุโรปในช่วงกลางทศวรรษ 1980 แต่ยังคงผลิตต่อไปในบราซิล ใน ค.ศ. 1988 มีการเปิดตัว 3-ซีรีส์ ซึ่งยังคงมีรุ่นหลัก ๆ ของ 2-ซีรีส์อยู่ ใน ค.ศ. 1990 มีการเปิดตัว L113 ใหม่ ซึ่งมีเครื่องยนต์ติดตั้งด้านหลังตามยาวและเอียง 60° ไปทางซ้าย เพื่อให้มีความสูงต่ำกว่า K113 4-ซีรีส์เปิดตัวใน ค.ศ. 1997 โดยยังคงลักษณะรุ่นทั้งหมดจาก 3-ซีรีส์ แต่ทุกรุ่นเป็นเพียงโครงแบบแยกส่วนของแชสซีพื้นฐาน เครื่องยนต์ 8.5 ลิตรถูกแทนที่ด้วย 9 ลิตร และเครื่องยนต์ 11 ลิตรถูกแทนที่ด้วย 11.7 ลิตร ใน ค.ศ. 2000 มีการเพิ่มเครื่องยนต์ 10.6 ลิตรเข้ามารวมด้วย กลุ่มผลิตภัณฑ์รถโดยสารและรถโคชในปัจจุบันของสแกนเนียมีวางจำหน่ายตั้งแต่ ค.ศ. 2006 โดยทำตลาดในชื่อ K-ซีรีส์, N-ซีรีส์ และ F-ซีรีส์ ซึ่งอิงตามตำแหน่งของเครื่องยนต์ ปัจจุบัน K ซีรีส์ – เครื่องยนต์ติดตั้งด้านหลัง (ตามยาว) พร้อมเครื่องยนต์มาตรฐานยูโร III – VI N ซีรีส์ – เครื่องยนต์ติดตั้งด้านหลัง (ตามขวาง) พร้อมเครื่องยนต์มาตรฐานยูโร III – VI F ซีรีส์ – เครื่องยนต์ติดตั้งด้านหน้า พร้อมเครื่องยนต์มาตรฐานยูโร III และยูโร V ในอดีต รถโดยสารสำเร็จ รถโดยสารสำเร็จรุ่นแรกของสกาเนีย-วอบิสคือรถโดยสารสำหรับผู้โดยสารระยะใกล้ Metropol (C50) ที่มีเครื่องยนต์ติดตั้งด้านหลังตามขวาง ถูกสร้างขึ้นในโรงงานเซอเดอเท็ลเยอ โดยได้รับใบอนุญาตจาก Mack C50 ใน ค.ศ. 1953–1954 สำหรับลูกค้า Stockholms Spårvägar ตามมาด้วย Capitol (C70/C75/C76) ใน ค.ศ. 1955 ซึ่งเป็นรถโดยสารในเมืองที่สั้นกว่าเล็กน้อย และผลิตจนถึง ค.ศ. 1964 ใน ค.ศ. 1959 มีการเปิดตัว CF-ซีรีส์ ที่มีเครื่องยนต์วางหน้า ได้แก่ CF65 และ CF75 (ต่อมาคือ CF66 และ CF76) CF-ซีรีส์ถูกสร้างขึ้นจนถึง ค.ศ. 1966 ใน ค.ศ. 1965 มีการเปิดตัว CR76 ที่มีเครื่องยนต์วางหลังเพื่อมาแทนที่ Capitol มีให้เลือกสองรุ่น: CR76M ประตูคู่ (2-2-0) สำหรับการจราจรในเมืองและชานเมือง และ CR76L ประตูเดี่ยว (1-1-0) สำหรับการเดินทางระยะไกล เนื่องจากสวีเดนเปลี่ยนไปขับรถทางขวาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1967 และความต้องการรถโดยสารใหม่ที่มีประตูอยู่ด้านขวา รุ่นนี้จึงขายดี เมื่อมีการเปลี่ยนชื่อจากสกาเนีย-วอบิส เป็นสแกนเนีย ใน ค.ศ. 1968 รุ่นนี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น CR110 (CR110M และ CR110L) ใน ค.ศ. 1967 บริษัทได้เข้าซื้อกิจการของผู้ผลิตตัวถังรถโคช Svenska Karosseri Verkstäderna (SKV) ในคาทรีเนโฮล์มและในไม่ช้าการผลิตแชสซีรถโดยสารทั้งหมดก็ย้ายไปที่นั่น พร้อมกับการเปลี่ยนชื่อใน คศ. 1968 สแกนเนียได้นำกลุ่มผลิตภัณฑ์เครื่องยนต์วางหน้า CF กลับมาสำหรับลูกค้าในสวีเดนในฐานะผลิตภัณฑ์แบบ "body-on-chassis" โดยใช้ตัวถังรุ่น "6000" เดิมของ SKV ที่ซื้อมาบนแชสซีมาตรฐานของสแกนเนีย แต่มีการส่งมอบน้อยกว่า 100 คันจนถึง ค.ศ. 1970 CF110L (แชสซี BF110) ประสบความสำเร็จมากที่สุด ในขณะที่ C80L (B80) และ C110L (B110) ถูกสร้างขึ้นเพียงไม่กี่คัน ใน ค.ศ. 1971 CR110 ได้รับการปรับปรุงและกลายเป็น CR111 ด้วยการลดเสียงรบกวนที่เพิ่มขึ้นสำหรับยุคนั้น ทำให้มันถูกทำตลาดในชื่อ "รถโดยสารเงียบ" ปีเดียวกันนั้น สแกนเนียยังเปิดตัวรถโคชเครื่องยนต์วางหลังตามยาวรุ่นใหม่ที่รู้จักในชื่อ CR85 และ CR145 ในขณะที่ CR85 ใช้เครื่องยนต์ 8 ลิตรขนาดเล็ก แต่ CR145 ใช้เครื่องยนต์ V8 ขนาด 14 ลิตร รถโคชเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจนถึง ค.ศ. 1978 แต่ขายไม่ดีนัก ใน ค.ศ. 1973 มีการสร้างต้นแบบ CR145 พวงมาลัยขวาหนึ่งคันในสวีเดน โดยมีการตกแต่งขั้นสุดท้ายโดย MCW แต่มันก็ยังคงเป็นเพียงคันเดียวในชนิดนี้ CR111 ถูกแทนที่ด้วย CR112 ใหม่ทั้งหมดในปี 1978 ด้วยการออกแบบที่มีเหลี่ยมมุม ทำให้ CR112 ถูกเรียกว่า "กล่องรองเท้า" เช่นเดียวกับแชสซี BR112 ที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น N112 CR112 ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น CN112 ใน ค.ศ. 1984 และยังเปิดตัวในรุ่นมีข้อต่อ (articulated version) ด้วย CN112 สำหรับอเมริกาเหนือถูกสร้างขึ้นประมาณ 250 คันระหว่าง ค.ศ. 1984 ถึง 1988 CK112 ถูกเปิดตัวในฐานะรถโคชธรรมดาหรือรถโดยสารระหว่างเมืองใน ค.ศ. 1986 โดยมีสไตล์คล้ายกับ CN112 ด้วยการเปิดตัว 3-ซีรีส์ใน ค.ศ. 1988 ทั้ง CN112 และ CK112 ได้รับการปรับปรุงเป็น CN113 และ CK113 CK113 ถูกแทนที่ด้วย CL113 ที่มีพื้นฐานจาก L113 ใน ค.ศ. 1991 โดยมีไฟหน้าสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบใหม่ แต่การผลิตสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1992 มีการสร้าง CK112/CK113/CL113 ไม่ถึง 100 คัน MaxCi (CN113CLL) เปิดตัวใน ค.ศ. 1992 เป็นรถโดยสารแบบทางเข้าต่ำ (low-entry) คันแรกของสแกนเนีย โดยมีพื้นต่ำระหว่างประตูหน้าและประตูกลาง และสามารถเอียงตัวรถเพื่อเพิ่มความสะดวกในการเข้า-ออก ตัวถังมีพื้นฐานจาก CN113 แต่มีเส้นหน้าต่างที่ลดระดับลงในส่วนหน้าครึ่งหนึ่ง และด้านหน้าใหม่รวมถึงไฟหน้าจาก CL113 ใน ค.ศ. 1996 มีการเปิดตัว OmniCity ซึ่งมีตัวถังอะลูมิเนียม ในฐานะรถโดยสารพื้นต่ำเต็มรูปแบบ (full low-floor) คันแรกของสแกนเนีย และใน ค.ศ. 1998 MaxCi ถูกแทนที่ด้วย OmniLink ซึ่งมีสไตล์คล้ายกับ OmniCity รถโดยสารระหว่างเมืองแบบมีขั้นบันได (step-entrance) กลับมาอีกครั้งกับ OmniLine ใน ค.ศ. 2000 ใน ค.ศ. 2007 สแกนเนียกลับสู่ตลาดรถโคชสำเร็จด้วย OmniExpress ที่สร้างในฟินแลนด์ ซึ่งใน ค.ศ. 2011 ได้เข้ามาแทนที่ OmniLine ด้วย ซึ่งได้ยุติการผลิตไปใน ค.ศ. 2009 สไตล์ปัจจุบันของสแกนเนียเริ่มปรากฏครั้งแรกใน ค.ศ. 2009 ด้วยการเปิดตัวรถโคช Touring ซึ่งผลิตโดย Higer Bus ในประเทศจีน และใน ค.ศ. 2011 มีการเปิดตัว Citywide เพื่อมาแทนที่ทั้ง OmniCity และ OmniLink สแกนเนียในอินเดียเปิดตัวรถโคช Metrolink ของตนเองใน ค.ศ. 2013 ซึ่งสร้างขึ้นที่โรงงานของพวกเขาที่นั่น ต่อมา Interlink ถูกเปิดตัวในเดือนตุลาคม ค.ซ. 2015 เพื่อมาแทนที่ OmniExpress รุ่นล่าสุดที่เพิ่มเข้ามาในกลุ่มผลิตภัณฑ์รถโดยสารสำเร็จ Fencer ของสแกนเนีย ซึ่งมีตั้งแต่รถโดยสารไปจนถึงรถโคช โดย F1 รถโดยสารชั้นเดียวเปิดตัวในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 ในเบื้องต้นสำหรับตลาดสหราชอาณาจักร และมีให้เลือกทั้งเครื่องยนต์ดีเซลและระบบขับเคลื่อนไฟฟ้า ปัจจุบัน Citywide – กลุ่มผลิตภัณฑ์รถโดยสารในเมืองแบบพื้นต่ำและทางเข้าต่ำ Fencer – กลุ่มผลิตภัณฑ์รถโดยสารในเมืองพื้นต่ำ รถโดยสารระหว่างเมือง และรถโคช Interlink – กลุ่มผลิตภัณฑ์รถโค้ชและรถโดยสารระหว่างเมือง Touring – รถโคชพรีเมียม ผลิตโดย Higer Bus ในอดีต รถโดยสารผ่านความร่วมมือ นอกเหนือจากการจัดหาแชสซีสำหรับผู้ผลิตตัวถังภายนอกและการผลิตตัวถังของตนเองแล้ว สแกนเนียยังร่วมมือกับผู้ผลิตตัวถังรถบางรายเพื่อจัดส่งรถโดยสารผ่านช่องทางการจัดจำหน่ายของสแกนเนีย ทั้งในระดับโลกและในตลาดขนาดเล็ก ใน ค.ศ. 1969 สแกนเนียร่วมกับ MCW เพื่อผลิตรถชั้นเดียว Metro-Scania สำหรับตลาดสหราชอาณาจักร โดยมีพื้นฐานมาจากแชสซี BR110MH และตั้งแต่ปี 1971 ใช้แชสซี BR111MH ในปี 1973 ถูกแทนที่ด้วยรถสองชั้น Metropolitan ซึ่งสร้างบนแชสซี BR111DH การผลิตสิ้นสุดใน ค.ศ. 1978 เมื่อ BR111 ถูกแทนที่ด้วย BR112 East Lancashire Coachbuilders (ELC) เปิดตัวรถทางเข้าต่ำ MaxCi ใน ค.ศ. 1993 หนึ่งปีหลังรุ่นพวงมาลัยซ้ายของสแกนเนียเอง ตามมาด้วย European ที่มีพื้นฐานมาจาก L113 ใน ค.ศ. 1995 จนถึง ค.ศ. 1996 ใน ค.ศ. 2003 ELC กลับมาพร้อมกับรถสองชั้น OmniDekka และมินิบัส OmniTown เพื่อเสริมรุ่น OmniCity ของสแกนเนียเอง ตั้งแต่กลางทศวรรษ 1990s สแกนเนียเริ่มต้นความร่วมมือที่ยาวนานกับ Irizar ผู้ผลิตรถบัสชาวสเปน เพื่อขายรถโคชของพวกเขาผ่านเครือข่ายการจัดจำหน่ายทั่วโลกของสแกนเนีย ข้อตกลงนี้หมายความว่าสแกนเนียมีสิทธิ์จัดจำหน่ายรถโคช Irizar ทั้งหมดในยุโรปเหนือเป็นเวลาหลายปี รุ่นที่แพร่หลายที่สุดคือ Irizar Century แต่ต่อมา Irizar PB ก็ถูกขายเป็นรถโคชพรีเมียมของสแกนเนียด้วย ใน ค.ศ. 1985 ผู้จัดจำหน่ายของสแกนเนียในนอร์เวย์และผู้สร้างรถบัสชาวฟินแลนด์ Ajokki ได้ประกาศเปิดตัว Scania Classic ซึ่งเป็นรถโคชที่สร้างขึ้นเฉพาะสำหรับนอร์เวย์ มีพื้นฐานทางเทคนิคมาจาก Royal coach ของ Ajokki เอง แต่มีการออกแบบรายละเอียดที่เป็นเอกลักษณ์ ใน ค.ศ. 1990 เมื่อ Ajokki กลายเป็น Carrus ได้มีการเปิดตัวรุ่นที่สองโดยมีพื้นฐานมาจาก Vector/Regal รุ่นที่สามจาก ค.ศ. 1995 ยังมีจำหน่ายในสวีเดนและฟินแลนด์ในจำนวนจำกัด และรุ่นที่สี่และรุ่นสุดท้ายจาก ค.ศ. 2001 ถูกสร้างด้วยตัวถังเดียวกันกับ Volvo 9700 Volvo ซึ่งซื้อ Carrus ใน ค.ศ. 1998 ได้สั่งห้ามไม่ให้มีการสร้างรถสแกนเนียที่มีตัวถังนี้ต่อไปตั้งแต่ ค.ศ. 2002 และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สแกนเนียจึงติดสติกเกอร์ "Classic" บนรถ Irizar Century ที่ขายในนอร์เวย์เป็นเวลาหลายปี ความร่วมมือนี้ยังนำไปสู่รถโดยสารระหว่างเมืองที่มีจำหน่ายเฉพาะในนอร์เวย์ ได้แก่ Scania Cruiser (Ajokki Victor), Scania Universal (Carrus Fifty) และ Scania InterClassic (Carrus Vega) แต่รถเหล่านี้ไม่ได้มีการออกแบบพิเศษและไม่ประสบความสำเร็จเท่า Classic ใน ค.ศ. 2006 สแกนเนียและ Higer Bus ผู้ผลิตรถบัสสัญชาติจีนได้ประกาศเปิดตัว A80 รถโคชรุ่นแรกใน Higer A Series ที่สร้างบนแชสซีของสแกนเนียในประเทศจีน โดยทั่วไปรถโคชเหล่านี้มีจำหน่ายในเอเชีย แต่ A30 ก็มีจำหน่ายในยุโรปในฐานะรถโดยสารระหว่างเมืองราคาประหยัดหรือรถโคชธรรมดา แม้แต่ A80 ก็มีจำหน่ายทั่วโลก แต่ภายใต้ชื่อสแกนเนีย Touring HD หรือที่เรียกว่า A80T ตั้งแต่ ค.ศ. 2012 สแกนเนียและ Van Hool ผู้ผลิตรถบัสสัญชาติเบลเยียม ได้นำเสนอรถโคชที่หรูหราที่สุดบางรุ่นจากซีรีส์ TX บนแชสซีสแกนเนีย K EB รวมถึง Astronef ที่มีพื้นแบบโรงละคร รถสองชั้น Astromega และ Altano ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 แนวคิด Exqui.City BRT ก็มีให้เลือกบนแชสซีสแกนเนีย N UA ที่ใช้เครื่องยนต์ CNG ด้วย เครื่องยนต์ดีเซล นอกเหนือจากเครื่องยนต์สำหรับรถโดยสารและรถบรรทุกแล้ว เครื่องยนต์อุตสาหกรรมและการเดินเรือของสแกนเนียยังถูกนำไปใช้ในชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้า และในเครื่องจักรกลหนักสำหรับการขุดดินและการเกษตร รวมถึงบนเรือเดินสมุทรและเรือสำราญ ประวัติการมีส่วนร่วมในการผลิตเครื่องยนต์สันดาปภายในของสแกนเนียย้อนกลับไปใน ค.ศ. 1897 เมื่อวิศวกร กุสตาฟ อิริกสัน (Gustav Erickson) ได้ออกแบบเครื่องยนต์ยานยนต์คันแรกของบริษัท ในช่วงหลายปีต่อมา สแกนเนียเติบโตจนกลายเป็นหนึ่งในผู้ผลิตเครื่องยนต์ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในโลก โดยสร้างเครื่องยนต์ไม่เพียงแต่สำหรับรถบรรทุกและรถโดยสารเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสำหรับการใช้งานในภาคการเดินเรือและอุตสาหกรรมทั่วไป ซึ่งถูกส่งออกไปทั่วโลก ปีที่ระบุในวงเล็บคือปีแรกที่เริ่มนำไปใช้งานในยานยนต์บนท้องถนน ปัจจุบัน ในอดีต ผลิตภัณฑ์อื่น สแกนเนียยังออกแบบและผลิตเสื้อผ้าที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับคนขับรถบรรทุกภายใต้ชื่อ Scania Truck Gear สแกนเนียยังเป็นส่วนหนึ่งของเกมจำลองการขับรถบรรทุก ได้แก่ Scania Truck Driving Simulator และ Euro Truck Simulator 2 ทั้งสองเกมนี้พัฒนาโดย SCS Software ฐานการผลิต ตารางด้านล่างนี้แสดงสถานที่ตั้งของโรงงานผลิตในปัจจุบัน และในอดีตของสแกนเนีย เนื่องจากปัจจุบันสแกนเนียเป็นเจ้าของส่วนใหญ่โดยฟ็อลคส์วาเกิน ตารางนี้จึงรวมข้อมูลอ้างอิงของเครือฟ็อลคส์วาเกินไว้ด้วย หมายเหตุ: ช่องที่สองของตาราง 'รหัส VIN โรงงาน' ระบุไว้ในหลักที่ 11 ของหมายเลขประจำตัวยานพาหนะ 17 หลักของยานพาหนะ และรหัสโรงงานนี้จะกำหนดให้กับโรงงานที่ผลิตยานพาหนะที่สมบูรณ์เท่านั้น โรงงานชิ้นส่วนที่ไม่ได้ผลิตรถยนต์ครบชุดจะไม่มีรหัสประจำตัวโรงงานนี้ ในปี พ.ศ. 2558 สแกนเนียได้เปิดโรงงานในเอเชียแห่งแรกในเมืองบังกาลอร์ รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย โรงงานแห่งนี้ผลิตรถบัสและรถโค้ช ในเดือนพฤศจิกายน พ ศ. 2563 สแกนเนียได้ซื้อบริษัทรถบรรทุก Nantong Gaokai ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองรู่เกา ทางตะวันออกของจีน เพื่อเริ่มแผนการผลิตรถยนต์ที่นั่น อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น เว็บไซต์ทางการ พิพิธภัณฑ์สแกนเนีย – มาร์คัส วอลเลนเบิร์ก ฮอลล์, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 กันยายน 2018