Կոտոր (քաղաք Սերբական Հանրապետությունում)

Կոտոր կամ Կոտորգրադ ( սերբախորվաթ․՝ Kotor, Kotor-grad, թարգմանաբար` Կոտոր քաղաք, խոսակցականում` Բոբաց - Bobac ), միջնադարյան ամրոցային քաղաք հյուսիսային Բոսնիա և Հեցեգովինայում` Սերբական Հանրապետությունում, ներկայիս Կոտոր-Վարոշ մունիցիպալիտետի տարածքում։ Պահպանվել է որպես ավերակներ։ Հին քաղաքի և ամրությունների մնացորդները (Հրվոյե գրադ) ներառված են Բոսնիա և Հերցեգովինայի ազգային հուշարձանների նախնական ցանկում։ Անվան ստուգաբանություն Ստուգաբանորեն քաղաքի անվանումը կարող է առաջանալ սլավոնական նախալեզվի (պրոտո-սլավոնական) котаръ- ից՝ «մտրակից պատ»։ Բոսնիական Կոտոր քաղաքը հիշատակվում է ժողովրդական հարսանեկան երգում։ Պատմություն Առաջին Կոտորվարո բնակավայրը՝ միջնադարյան Կոտոր քաղաքը, անշուշտ ստեղծվել է 9-րդ դարից շատ առաջ, քանի որ, ըստ հավաստի աղբյուրների, մինչ այդ «մի քանի անգամ ավերվել է»։ Տեղեկությունը վերցված է աելի ուշ գրող Բալթազար Սպլիկանինի աշխատություններից, ով 9-րդ դարի իրադարձությունների հետ կապված նշում է Բոսնիայի թագավորությունը և ներկայիս Կոտոր քաղաքի անվան ծագումը։ Կոտորն առաջին անգամ հիշատակվել է բոսնիական բանի՝ Ստեպան Կոտրոմանիչի 1322-1323 թվականների կամ 1382 թվականի կանոնադրություններում։ Գտնվել է Վրբան ժուպանությունում։ Քաղաքը որոշ ժամանակ պատկանել է Հումի (ներկայումս Հերցեգովինայում) վոյևոդ Հրվոյե Վուկչիչին (մոտ 1350-1416), ով 1412 թվականի ապրիլի 2-ին Կոտորը փոխանցել է իր կնոջը՝ Ելենա Նելիպչիչին, որպես կանխիկ ավանդ։ Հրվոյեն ենթադրաբար մահացել է Կոտորում։ Որից հետո այն անցել է Յայցե բանովինային։ 1519 թվականին քաղաքը գրավել են թուրքերը, որոնք այնտեղ տեղադրել են զինվորական կայազոր, որն այստեղ մնացել է մինչև 1838 թվականը։ 1833 թվականին Կոտորում մնացել է միայն մեկ թնդանոթ։ Թուրքական տիրապետության շրջանում քաղաքը կառավարել են դիզդարները՝ Հուսեյնաղա (1557), Սալիհաղա (1748), Ավդաղա (1758-1793), Մեհմեդաղա (1810) և նրա որդին՝ Աբդուրախմանաղա (1816), 1858 թվականին Սալիհաղա դիզդարին փոխարինել է նրա եղբայր Ավդաղան։ Մինչև 1838 թվականը Կոտորն ունեցել է իր անձնակազմը։ Սավա գետի աջ ափի Ավստրո-Հունգարական կայսրության օկուպացիայի (1718-1739) ժամանակ Կոբաշկայի անձնակազմը և վարչակազմը, որը գտնվում էր Յայեչկայի իրավասության ներքո, տեղափոխվել է Կոտոր։ Իր սկզբնական տեղում (որի ավերակները դեռ կան այսօր) Կոտորում եղել է մի աշտարակ, որը մի փոքր ավելի բարձր էր Յակոտինա գետի վերևում գտնվող լեռնաշղթայի վրա, և զնդան (ջրվեժի վերևում)։ Աշտարակն ու զնդանը միացված են եղել քարե սանդուղքով (այժմ կոտրված)։ Աշտարակում մինչև 1945 թվականին Կոտոր-Վարոշիի ազատագրումը եղել է մի զանգ, որի տրամագիծը 5 մ է եղել։ Նրա հետագա ճակատագիրն անհայտ է։ Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ