مؤسسه سن بونیفاس پارناس

مؤسسه سن بونیفاس پارناس (فرانسوی: Institut Saint-Boniface Parnasse‎) یک مدرسه در منطقه ایکسل بروکسل است که در سال ۱۸۶۶ تأسیس شد. شعار این مؤسسه، «فقط خدا» (Dieu Seul)، متعلق به اسقف اعظم و قدیس حامی این مدرسه، بونیفاس بروکسلی (۱۱۸۲–۱۲۶۱) است؛ فرزند زرگرانی که در محله کانترستین، در کرانه‌های کوپربک متولد شد. او، در میان مناصب دیگر، مدیر مدرسه در کلن و اسقف لوزان بود و روزهای پایانی عمرش را در صومعه لا کامبر سپری کرد، جایی که امروزه هنوز می‌توان ضریح او را در آنجا مشاهده کرد. این موسسه بخشی از نظام آموزشی آزاد کاتولیک است. این مرکز شامل یک بخش متوسطه برای آموزش عمومی و یک مدرسه پایه (ابتدایی و پیش‌دبستانی) است. تعداد دانش‌آموزان آن در سال ۲۰۱۹ به بیش از ۱۰۰۰ نفر می‌رسید. تاریخچه از زمان تأسیس تا اوایل قرن بیستم ۱۸۶۲: کشیش جوان محله سن بونیفاس، ابه میشل دانیس (۱۸۱۶–۱۸۸۵)، تصمیم می‌گیرد این منطقه از ایکسل را که در حال گسترش کامل بود، مجهز به یک مدرسه ابتدایی کند. این مدرسه که در جاده واور مستقر شده بود، در ماه اوت با دو کلاس و سه معلم غیرروحانی افتتاح می‌شود. ۱۸۶۶: مدرسه نسبت به کلیسای محلی استقلال نسبی پیدا می‌کند. دومین مدیر، مون‌سینیور اسوالد وان دن برگ، از ماه سپتامبر یک دوره اولِ مقدماتی علوم انسانی را به مدرسه ابتدایی اضافه می‌کند. ۱۸۶۹: ابه ژان-باتیست کوله به عنوان سومین مدیر این نهاد انتخاب می‌شود؛ نهادی که از آن پس فراخوانده شد تا پس از موسسه سن لویی، به دومین کالج مذهبی آموزشی در بروکسل تبدیل شود. ۱۸۷۱: افتتاح اولین کلاس «ششم لاتین» در موسسه سن بونیفاس و ورود اولین معلم-کشیش. ۱۸۷۲: موسسه در ماه سپتامبر در یک عمارت اشرافی در شماره ۱۳۰ جاده ایکسل مستقر می‌شود. ۱۸۷۴: دوره علوم انسانی مقدماتی (اول، دوم و سوم) به‌طور کامل شکل می‌گیرد. ۱۸۸۰: ابه کوله اجازه تأسیس دوره علوم انسانی عالی (چهارم، پنجم و ششم) را دریافت می‌کند. ۱۸۸۴: فارغ‌التحصیلی اولین دوره کلاس «بلاغت» و تأسیس یک حلقه آکادمیک در ۲۶ ژانویه، که تا سال ۱۹۱۷ پابرجا می‌ماند. ۱۸۸۶: افتتاح دوره «علوم انسانی مدرن» در ماه اکتبر. ۱۸۸۸: تأسیس کنفرانس سن-ژان-برکمانز (کنفرانس سنت وینسنت دو پل) در کالج. ۱۸۹۴: بیست و پنجمین سالگرد موسسه در ۲۶ آوریل؛ موسسه در این زمان ۴۰۰ دانش‌آموز و ۲۱ معلم دارد که شامل ۱۶ کشیش و ۵ غیرروحانی است. به همین مناسبت، انجمن فارغ‌التحصیلان کالج نیز تأسیس می‌شود. ۱۸۹۶: فارغ‌التحصیلی اولین دوره مدرن یا حرفه‌ای. موسسه همچنین به شماره‌های ۱۲۶–۱۲۸ جاده ایکسل گسترش می‌یابد. ۱۹۰۰: تأسیس اولین مدرسه شبانه‌روزی موسسه در آغاز قرن. ۱۹۱۱: خریداری اقامتگاه شبانه‌روزی خواهران سنت وینسنت دو پلِ گیزگم در خیابان کُنسِی، به منظور انتقال موسسه سن بونیفاس به تأسیسات جدید و وسیع‌تر. ۱۹۱۳: آغاز عملیات ساختمانی در محدوده چهارضلعی ویادوک-کنسِی، طبق نقشه‌های کارلزِ معمار. ۱۹۱۴: تبرکِ نخستین سنگ بنای موسسه جدید در ۱۰ ژوئن، توسط کاردینال و اسقف اعظم مِشلن، مون‌سینیور دزیره-ژوزف مرسیه. در فاصله بین دو جنگ جهانی ۱۹۱۴–۱۹۱۸: توقف عملیات ساختمانی. ۱۹۱۸: جلوس قلب مقدس در مؤسسه در ماه ژوئن و تأسیس گروه پیشاهنگی کالج توسط ابه شارل هلسن و رنه ووربرگ در ۲۸ دسامبر. ۱۹۲۰: مؤسسه سن بونیفاس در ۱۹ آوریل به ساختمان‌های جدید خود در خیابان ویادوک نقل مکان می‌کند. در ۵ و ۶ دسامبر، پنجاهمین سالگرد تأسیس خود را در همان مکان با حضور کاردینال مرسیه جشن می‌گیرد. در این زمان، کالج دارای ۶۰۰ دانش‌آموز و ۲۷ معلم است که شامل ۲۲ کشیش و ۵ غیرروحانی می‌شود. ۱۹۲۳: تأسیس گروه توله‌گرگ‌ها (پیشاهنگان خردسال) توسط ابه فرنان واتین در ۲ اکتبر، و سپس گروه پیشاهنگان سیار توسط رنه ووربرگ در دسامبر. همچنین در ۱۶ دسامبر، مؤسسه از بنای یادبود کشته‌شدگان جنگ ۱۴–۱۸ رونمایی می‌کند؛ یک تابلوی سه‌لتی اثر شارل تونسنِ نقاش که دانش‌آموزان جان‌باخته در نبرد را به تصویر کشیده است. ۱۹۳۰: نصب ارگ در کلیسای کوچک مدرسه که توسط مون‌سینیور کلمنته میکارا، سفیر واتیکان، تبرک شد. ۱۹۳۲: تزئینات دیواری کلیسای کوچک در طول زمستان ۱۹۳۲–۱۹۳۳، نقاشی شده توسط ابه آلبر پروست. مدیر جدید، ابه آلویس سیمون، نوسازی انجمن فارغ‌التحصیلان را آغاز می‌کند که به‌طور رسمی در سال ۱۹۳۶ بازسازی شد. ۱۹۳۳: تبرک پنجره رز (گل‌جام) کلیسای کوچک در ۱۸ فوریه؛ ایجاد و انتشار اولین شماره مجله سن بونیفاس در ۱۹ فوریه. در طول تابستان، نمای ساختمان خیابان ویادوک با سنگ فرانسه پوشانده می‌شود. ۱۹۳۵: در ماه مه، به ابتکار ابه آلویس سیمون، مؤسسه یادواره‌ای (بقایای مقدس) از سن بونیفاس را از کاردینال وان روی دریافت می‌کند. بخش جوانان محصل کاتولیک (JEC) کالج از پرچم خود رونمایی می‌کند. در طول تابستان، حیاط‌های خاکی کالج سنگ‌فرش می‌شوند. ۱۹۳۶: بازسازی انجمن فارغ‌التحصیلان در ۲۱ فوریه، و تجهیز مکانی برای فارغ‌التحصیلان توسط روژه باستینِ معمار که در ۵ دسامبر افتتاح شد. مؤسسه همچنین نشان خانوادگی و شعار سن بونیفاس را برمی‌گزیند که از آن پس بر روی تمامی بروشورها، کارزارهای تبلیغاتی و غیره ظاهر خواهد شد. ۱۹۳۷: افتتاح بخش علمی A. همچنین ابه آندره بویسره اولین «سالنامه فارغ‌التحصیلان» را پایه‌گذاری می‌کند که از ژانویه ۱۹۳۹ در مجله کالج منتشر می‌شود. ۱۹۳۸: یادواره سن بونیفاس در محفظه‌ای ساخته شده توسط برادران دوروایه (زرگر) قرار می‌گیرد. ۱۹۳۹: ورود ۱۱ راهبه از مجمع نوتردام مولوز (آلمان) در ۵ آوریل. آن‌ها که در شماره ۵۷ خیابان کنسِی مستقر شدند، خدمات تدارکاتی جامعه کشیشان و مدرسه را تا نوامبر ۱۹۶۳ بر عهده داشتند. ۱۹۴۳: وقف کردن مؤسسه به قلب معصوم مریم. ۱۹۴۴: بیست و پنجمین سالگرد واحد پیشاهنگی سن بونیفاس در ماه فوریه. ۱۹۴۰–۱۹۴۵: ستاد مشترک «ارتش سری» به‌طور منظم در دفتر ابه ژوزف دوسن، استاد کالج، تشکیل جلسه می‌دهد. پس از جنگ جهانی دوم ۱۹۴۶: برگزاری جشن هفتاد و پنجمین سالگرد مؤسسه که به دلیل جنگ به تعویق افتاده بود، در تاریخ ۱ و ۲ ژوئن و به ریاست کاردینال ژوزف-ارنست وان روی: کالج دارای ۹۰۰ دانش‌آموز و ۴۴ معلم است که شامل ۲۲ کشیش و ۲۲ غیرروحانی می‌شود. بنای یادبود دانش‌آموزان جان‌باخته در طول سال‌های ۴۰–۴۵ بلافاصله افتتاح می‌شود. دومین سالنامه فارغ‌التحصیلان در ویژه‌نامه یادبود مؤسسه منتشر می‌گردد. ۱۹۴۷: ازسرگیری انتشار مجله سن بونیفاس که در طول جنگ متوقف شده بود. ۱۹۴۸: ایجاد اولین «صندوق حمایتی» مؤسسه برای کمک مالی به آن. کلاس‌های ابتدایی سن بونیفاس تحت پوشش دولت قرار می‌گیرند و ادغامی با مدرسه ابتدایی خیابان برژه صورت می‌گیرد. ۱۹۵۱: تأسیس یک مدرسه متوسطه بازرگانی توسط ابه ژان لالو، مدیر مؤسسه، در ماه ژوئیه. این مدرسه بازرگانی در سال ۱۹۸۳ از سن بونیفاس مستقل خواهد شد. ۱۹۵۲: نصب ویترای‌های (شیشه‌های رنگی) محل تجمع فارغ‌التحصیلان در ماه ژوئن. این ویترای‌ها یادآور مکان‌های اصلی زندگی سن بونیفاسِ بروکسلی هستند. ۱۹۵۳: ایجاد یک واحد آموزشی ضمیمه در بوتسفورت توسط ابه ژان لالو که در سال ۱۹۶۲ به یک نهاد مستقل تحت عنوان کالج سن-اوبر تبدیل خواهد شد. مدیریت روزانه سن-اوبر به ابه آلبر مارلیه سپرده می‌شود. در سن بونیفاس، واحد خدمات روان‌شناختی-تربیتیِ هدایت تحصیلی در ماه سپتامبر تأسیس می‌شود. ۱۹۵۵: تأسیس «انجمن اولیا» که نخستین مجمع خود را در ۲ مارس و در بحبوحه «جنگ مدارس» برگزار می‌کند. در سطح آموزشی، افتتاح اولین کلاس «لاتین-ریاضیات» در سپتامبر. ۱۹۵۶: ساخت کلیسای کوچک سن-پل توسط لئون دو کوسترِ معمار و بازسازی محل فارغ‌التحصیلان به سبک «رنسانس». ۱۹۵۸: افتتاح اولین کلاس «لاتین-علوم» در ماه سپتامبر. مؤسسه با ورود ماریت فلوریزون به عنوان آموزگار پایه اول ابتدایی، اولین معلم زن خود را استخدام می‌کند. ایجاد دومین صندوق حمایتی مؤسسه. تأسیس باشگاه جودو در کالج توسط ابه ادموند دو شوتر؛ باشگاهی ورزشی که در سال ۱۹۸۳ بیست و پنجمین سالگرد خود را جشن خواهد گرفت. ۱۹۶۰: تعطیلی دائمی بخش شبانه‌روزی، آغازگر عملیات عمرانی در ساختمان خیابان ویادوک می‌شود: خوابگاه‌ها و اتاقک‌های شبانه‌روزی در سال ۱۹۶۳ جای خود را به دو سالن ژیمناستیک، یک سالن مطالعه بزرگ و کلاس‌های درس می‌دهند. ۱۹۶۱: سیمون پیسوور اولین معلم زن در مقطع علوم انسانی می‌شود. ۱۹۶۲: بخش سن-اوبر مستقل شده و نام «کالج سن-اوبر» را برمی‌گزیند. انجمن فارغ‌التحصیلان سن بونیفاس اجازه می‌یابد عنوان «انجمن سلطنتی» را به نام خود اضافه کند. ۱۹۶۳: سازماندهی اولین «جشن شمع‌سوزان» در ماه مارس. ۱۹۶۵: ایجاد اولین شورای معلمان در ماه ژوئن؛ ارکانی مشورتی که هدف آن تقویت پیوند میان مدیر و کادر آموزشی است. ۱۹۶۶: صدمین سالگرد مؤسسه سن بونیفاس در ۱۹ فوریه: کالج دارای ۱۰۰۰ دانش‌آموز، ۶۵ معلم، ۱۴ کشیش و ۵۱ غیرروحانی است. در ۱۷ فوریه، بنای یادبود صدمین سالگرد، اثر ژان هولمانزِ زرگر، در سالن مرکزی افتتاح می‌شود. در ۱۹ فوریه، ضیافت شام بزرگ و رقص در تالار کونسر نوبل برگزار می‌گردد. در ۶ مه، بازی‌های صدمین سالگرد در استادیوم «سه درخت زیرفون»، که نخستین دوره از بازی‌های ورزشی «بونیفاسیاد» بود و از آن پس هر ۴ سال یک‌بار برگزار می‌شود. در ۲۰ مه، همایش بزرگی در مؤسسه دربارهٔ مشکلات آموزشی برگزار می‌شود. در ۹ نوامبر، مراسم مجلل سالگرد در کاخ هنرهای زیبا با حضور پادشاه بودوئن، ملکه فابیولای بلژیک و کاردینال لئون-ژوزف سوننس برگزار می‌گردد. چهار سخنران در این مراسم حضور داشتند: مون‌سینیور پیر ویو، اسقف اعظم پاریس، آقایان کریستین فوشه، وزیر آموزش ملی فرانسه، پیر وینی، وزیر دادگستری و فرهنگ فرانسوی بلژیک و پل اوریان، استاد دانشگاه لوون. در ۲۰ نوامبر، پایان جشن‌های صدمین سالگرد و انتشار یک کتابچه یادبود. ساخت اولین بال از ساختمان کلاس‌های خیابان کنسِی از ماه اوت آغاز شده که عملیات آن در سپتامبر ۱۹۶۸ به‌طور کامل به پایان می‌رسد (دوازده کلاس، دو آزمایشگاه، یک سالن همایش، یک حیاط جدید و یک پارکینگ زیرزمینی). ۱۹۶۷: طراحی جلد جدید برای مجله سن بونیفاس توسط پیر هیمانزِ هنرمند، از ماه ژوئن. ۱۹۶۹: افتتاح بخش‌های زبان‌های مدرن و علمی B. ۱۹۷۰: در دوران مدیریت ابه آندره سونن، وقوع آتش‌سوزی در کافه بخش بازرگانی به دلیل سیگارهای روشن رها شده در سطل زباله طبقه سوم و تأسیس انجمن غیرانتفاعی کُم-یونیون. ۱۹۷۲: انتصاب اولین مدیر غیرروحانی مؤسسه در شخص ژان-ژاک گیئی. ۱۹۷۳: آغاز پذیرش مختلط (دختران و پسران) در ماه سپتامبر، در پی ادغام با بخش ابتدایی مدرسه «درخت تبرک‌یافته». تأسیس «کلوب ۳۳» در ۲۷ اکتبر که فارغ‌التحصیلان واحد پیشاهنگی را گرد هم می‌آورد. ۱۹۷۴: انجام عملیات عمرانی مهم در کلیسای کوچک کالج طی ماه‌های مه تا اوت، جهت افزودن یک سالن غذاخوری با بهره‌گیری از ارتفاع بنا؛ اولین فروش برچسب‌های بخت‌آزمایی در چارچوب جشن شمع‌سوزان؛ ایجاد تیم «اسکرابل» سن بونیفاس. ۱۹۷۵: آغاز پذیرش مختلط در مقطع متوسطه در ماه سپتامبر، از طریق ادغام با مؤسسه پارناس که طی چهار سال تکمیل شد. مؤسسه نام جدید خود را دریافت می‌کند: مؤسسه سن بونیفاس پارناس. بلافاصله در ماه سپتامبر، یک گروه پیشاهنگی دختران خردسال ایجاد می‌شود. در همان ماه، عملیات عمرانی بزرگی در ساختمان خیابان ویادوک آغاز می‌شود که طی آن سقف به‌طور کامل بازسازی و راه‌پله‌های چوبی با زیرساخت‌های مدرن و ایمن جایگزین می‌شوند (پایان عملیات در ۱۹۷۶). ۱۹۷۶: تغییر در شماره‌گذاری سال‌های تحصیلی متوسطه از ماه سپتامبر در چارچوب قانون اجرایی آموزش نوین (۳۱ ژوئیه ۱۹۷۵): کلاس ششم لاتین به سال اول و کلاس بلاغت به سال ششم تبدیل می‌شود… ایجاد اولین شوراهای کلاس در ماه دسامبر در راستای اجرای همین قانون جدید. ایجاد سمت معاونت که برای اولین بار توسط ابه آلبر وان این، ناظم سابق، تصدی شد. ساخت بال دوم ساختمان خیابان کنسِی به لطف کمک مالی خواهران خیریه گنت (پارناس) که عملیات آن در ۱ ژانویه ۱۹۷۷ به پایان رسید. ۱۹۷۷: تأسیس بخش پیش‌دبستانی در سن بونیفاس در پی ادغام با پارناس. ایجاد انجمن «حضور موسیقایی» با پیر واندنبوش و ژان-ماری پیرونه در ۴ مارس. تبدیل پیشاهنگان خردسال FSC به گروه «لوتن» GCB در ماه سپتامبر. ۱۹۷۸: انتصاب اولین مدیر زن مؤسسه در شخص ژانین وان لیرد. بازگشایی کتابخانه جدید سن بونیفاس در ۱۰ آوریل. ایجاد گروه هشتاد و یکم پیشاهنگی دختران سن بونیفاس در سپتامبر. دوران کنونی ۱۹۷۹: آغاز نظام آموزشی «نوین» در مؤسسه در ۶ سپتامبر. فارغ‌التحصیلی اولین دوره‌های کلاس بلاغت مختلط (دختران و پسران). ایجاد یک «قفسه آرشیو» در تالار فارغ‌التحصیلان که نیای «مرکز اسناد سن بونیفاس» محسوب می‌شود. ۱۹۸۰: تجهیز کلیسای کوچک جدید و تالار همایش؛ اجرای «طرح سبز»: کاشت درختان متعدد در حیاط بیرونی. ۱۹۸۱: سن بونیفاس اولین رایانه خود را در ماه ژانویه خریداری می‌کند. برگزاری اولین رویداد «اولپ – سن بونی» به ابتکار پل دو بوور در ۲۷ مه. بخش پیش‌دبستانی کالج در ۱ سپتامبر به ساختمانی کاملاً بازسازی شده در خیابان گوفار منتقل می‌شود. انتشار اولین سالنامه جلدشومیز فارغ‌التحصیلان. ۱۹۸۴: ایجاد مرکز اسناد سن بونیفاس در ۲۱ ژوئن. ۱۹۸۵: فارغ‌التحصیلی اولین دوره کلاس بلاغت طبق نظام آموزشی نوین. ۱۹۸۶: انتشار دومین سالنامه جلدشومیز فارغ‌التحصیلان. ۱۹۹۱: یکصد و بیست و پنجمین سالگرد مؤسسه سن بونیفاس: کالج دارای ۱۱۰۰ دانش‌آموز و ۱۰۵ معلم است که شامل ۱ کشیش در برابر ۱۰۴ غیرروحانی می‌شود. درون‌مایه سالگرد: «درون‌گرایی»؛ برگزاری مراسم نیایش در کلیسای سن بونیفاس به ریاست کاردینال دانلز. اولین حضور سن بونیفاس در برنامه تلویزیونی «نوابغ نوپا» در ۱۲ سپتامبر. ۱۹۹۲: ایجاد یک چالش بین‌کلاسی به نام «ژنی‌فاسیاد» با الهام از آن مسابقه تلویزیونی، که اولین فینال‌های آن در ماه مه ۱۹۹۳ برگزار شد. ۱۹۹۳: تجهیز «تالار عمواس» در محل کلیسای قدیم مؤسسه؛ سالنی چندمنظوره برای فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی. همچنین نماهای ساختمان مرکزی به‌طور کامل شستشو و رنگ‌آمیزی می‌شوند. ۱۹۹۴: صدمین سالگرد انجمن فارغ‌التحصیلان و رونمایی از بنای یادبود جدید کشته‌شدگان کالج در ۲۳ آوریل. ۱۹۹۶: انتشار سومین سالنامه جلدشومیز فارغ‌التحصیلان. ۲۰۰۱: یکصد و سی و پنجمین سالگرد مؤسسه: گردهمایی در کلیسای جامع سن-میشل و گودول با حضور فارغ‌التحصیلانی که از تجربیات خود در زندگی خانوادگی، حرفه‌ای و کسوت روحانیت شهادت می‌دهند (سخن می‌گویند). ۲۰۰۲: آغاز به کارِ طرح «همراهی متمایز برای دانش‌آموزان با استعداد بالا» (HP) در چارچوب سیاست‌های ابلاغی وزارت آموزش و پرورش. ۲۰۰۳: انتشار چهارمین سالنامه جلدشومیز فارغ‌التحصیلان. ۲۰۰۶: سازماندهی یک دوره آموزشی آزاد برای زبان چینی. گنجاندن غذاهای ارگانیک و حاصل از کشاورزی پایدار در وعده‌های غذایی مؤسسه. ۲۰۰۷: بازکشف یک نقاشی دیواری منحصربه‌فرد که توسط هرژه در اوایل دهه ۱۹۲۰، زمانی که او در اینجا پیش‌آهنگ بود، کشیده شده بود. ۲۰۰۸: ایجاد نظام آموزشی «دو زبانی» در زبان هلندی برای سال اول متوسطه. ۲۰۰۹: افتتاح گزینه آموزش دوزبانه برای زبان هلندی در سال دوم تحصیل. ۲۰۱۱: انتشار پنجمین سالنامه جلدشومیز فارغ‌التحصیلان. ۲۰۱۴: تخریب خانه‌های متروکه در خیابان سان-سوسی در طول تابستان، جایی که به‌زودی ساختمان جدیدی برای مؤسسه سن بونیفاس در آن بنا خواهد شد. ۲۰۱۶: مؤسسه سن بونیفاس خود را برای جشن گرفتن یکصد و پنجاهمین سالگرد تأسیسش آماده می‌کند… منابع