گورستان دی‌وش

گورستان دی‌وِش (فلاندری غربی: Kerkhof van de Dieweg؛ ‏فرانسوی: Le cimetière du Dieweg‎) یک گورستان قدیمی است که در محدودهٔ شهرداری اوکل در بروکسل قرار دارد. این آرامستان از سال ۱۹۵۸ متروک شده و به یکی از غیرمعمول‌ترین مکان‌های گردش و پیاده‌روی در پایتخت بلژیک تبدیل شده است. تاریخچه همان‌طور که در مورد چندین گورستان بروکسل صادق است، ایجاد گورستان دی‌وش در پی شیوع وحشتناک وبای سال ۱۸۶۶ در این شهر انجام شد. این گورستان در امتداد مسیر قدیمی دی‌وش قرار دارد و زمین شیبدار آن که در سمت شمالی درهٔ خلایتسبک واقع شده، چشم‌اندازی به جنگل سونیان ارائه می‌دهد. رشد جمعیت و بسته شدن گورستان‌های سنت-ژوب (۱۸۷۱) و سنت-پیِر (۱۸۷۶) باعث شد که گورستان سریعاً پر شود و مقامات را مجبور کند تا در سال ۱۹۴۵ گورستان جدید فرئینکل را افتتاح کنند. از آن زمان، دفن‌ها در دی‌وش نادر شده و این گورستان در سال ۱۹۵۸ متروک شد. با مراقبت کم، گورستان به آرامی دچار تغییر می‌شود. آهن‌آلات شروع به زنگ زدن می‌کنند و بناها به ویرانی گراییده‌اند. پوشش گیاهی مسیرها و قبرها را فرا گرفته، تا جایی که بخش زیادی از آن‌ها کاملاً پوشیده شده‌اند. امروزه این گورستان به پناهگاهی برای تنوع زیادی از گیاهان تبدیل شده که حشرات، پرندگان و جوندگان را جذب می‌کند. بیش از دویست گونه گیاهی در مساحتی کمتر از سه هکتار شناسایی شده است. این پیوند بین معماری و طبیعت، سنگ و گیاه، فضایی بسیار رمانتیک ایجاد می‌کند. برخی نقاط گورستان حس پیاده‌روی در دل جنگلی را منتقل می‌کنند که بقایای یک تمدن باستانی را در خود پنهان کرده است. از میان شاخ‌وبرگ‌ها، عناصر تزئینی مربوط به مراسم دفن، قطعات آهن‌کاری، مدال‌هایی با چهره‌ها و تخته‌سنگ‌هایی که هنوز کلماتی مانند «ابدی» و «همیشگی» روی آن‌ها خوانده می‌شود، پدیدار می‌شوند. میراث گورهای یادمانی و تزئینی بورژوازی اوکل در آن زمان اهمیت زیادی دارد. بناهای چشمگیر با سبک‌های مختلف (نو گوتیک، نئوکلاسیک، هنر نو و غیره) محل دفن خانواده‌های بانکدار لامبر و آلارد، آبجوسازان هرینکس، وزیران، شهرداران یا اعضای شورا بودند. یادمان قبر زوج استرن توسط ویکتور هورتا ساخته شده است. در این گورستان همچنین قبرهای معماران ژان-پیر کلایژنار و پل آنکار یافت می‌شوند. ویژگی دیگر دی‌وِش، میزبانی یک گورستان بزرگ یهودی اشکنازی است که ساکنان آن از حدود پانزده کشور مختلف آمده‌اند و سنگ‌قبرها و نمادهای حک‌شده آن‌ها مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. پس از بسته شدن گورستان، دفن‌های اندکی هنوز انجام می‌شود، معمولاً در قبرهای خانوادگی موجود، یا به‌طور استثنایی با مجوز ویژه، مانند هنرمند نامدار بلژیکی هرژه یا نوازنده ویولن فیلیپ هیرشهورن، برنده مسابقه ملکه الیزابت در سال ۱۹۶۷. تمام مجموعه از سال ۱۹۹۷ تحت حفاظت و ثبت قرار گرفته است. برخی شخصیت‌های مدفون در دی‌وِش خانواده لامبر، بانکدار خانواده اِررا، به‌ویژه خیاکومو اِررا، بنیان‌گذار بانک بروکسل، و گیاه‌شناس لئو اررا هرژه، با نام واقعی ژرژ رمی، طراح کمیک و خالق تن‌تن ژان-پیر کلایژنار، معمار پل آنکار، معمار چارلز وسته، نماینده پارلمان کاتولیک فیلیپ هیرشهورن، نوازنده ویولن و برنده مسابقه ملکه الیزابت در ۱۹۶۷ ایزابل گاتی دِ گاموند خانواده نیاس، کاغذساز دکترهای اوبرت و اوگوست کلرکس، پزشکان اوکل (یادمان ساختهٔ پل دو بوآ) منابع