مرکز داستان‌های مصور بلژیک

مرکز داستان‌های مصور بلژیک (فرانسوی: Centre belge de la bande dessinée؛ ‏ هلندی: Belgisch Stripcentrum) موزه‌ای در مرکز بروکسل، بلژیک است که به داستان‌های مصور بلژیکی اختصاص دارد. این موزه در شماره ۲۰، خیابان خیابان دِسابل/زاندسترات، در ساختمانی با سبک هنر نو که توسط ویکتور هورتا طراحی شده، واقع شده است و از طریق ایستگاه‌های راه‌آهن بروکسل-کنگره و بروکسل-مرکزی قابل دسترسی است. تاریخچه فروشگاه‌های وُکه (۱۹۰۶–۱۹۷۰) ساختمانی که بعدها مرکز بلژیکی داستان‌های مصور را در خود جای داد، در سال ۱۹۰۶ با نام «مَگازان وُکه» افتتاح شد؛ این بنا با سبک هنر نو توسط معمار، ویکتور هورتا طراحی شده بود تا به عنوان یک فروشگاه بزرگ پارچه برای بارونِ منسوجات، شارل وُکه، مورد استفاده قرار گیرد. این دوره، در اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم، با آغاز داستان‌های مصور مدرن همزمان بود. پس از مرگ وُکه در سال ۱۹۲۰، ساختمان رو به افول رفت و در سال ۱۹۷۰، این شرکت درهای خود را بست. معمار، ژان دوله، که از شاگردان و دستیاران سابق هورتا بود، وضعیت در خطرِ ساختمان وُکه را به اطلاع دولت رساند و تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۵، به دلیل ارتباطش با هورتا، به عنوان یک بنای تاریخی ثبت شد. با این حال، ساختمان در وضعیت بدی قرار داشت و قربانی خرابکاری‌های بسیاری شده بود. مرمت و کاربری جدید در سال ۱۹۸۰، معمار ژان بریدل و هنرمندان داستان‌های مصور، فرانسوا شویتن، بوب دو مور، آلن باران، گی دسیسی و هرژه، تصمیم گرفتند ساختمان را مرمت کرده و کاربری جدیدی به عنوان موزه‌ای اختصاص یافته به تاریخ داستان‌های مصور بلژیک به آن بدهند. در ابتدا قرار بود این موزه ادای احترامی به هرژه باشد، اما او پیشنهاد داد که از کل صنعت داستان‌های مصور بلژیک تجلیل شود. در سال ۱۹۸۳، وزیر امور عمومی، لویی اولیویه، ساختمان را از ورثه مالکان به نمایندگی از «رژی دِ باتیمان» دولت فدرال بلژیک (اداره ساختمان‌های دولت بلژیک) خریداری کرد و آن را به دارایی ملی تبدیل نمود. در سال ۱۹۸۴، مرکز داستان‌های مصور بلژیک به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی با ریاست باب دو مور بنیان‌گذاری شد. صندوقی نیز ایجاد شد که چندین هنرمند داستان‌های مصور فلاندری و والونی را گرد هم آورد. در سال ۱۹۸۶، آغاز پروژه جشن گرفته شد، هرچند ساختمان هنوز در وضعیت مخروبه بود. لابی‌گری‌های گسترده، از جمله یک ضیافت ناهار در کاخ سلطنتی بروکسل و یک شب‌نشینی با جامعه داستان‌های مصور بلژیک، به تثبیت پروژه کمک کرد. کارهای مرمت در سال ۱۹۸۷ با هماهنگی معمار کریستین لولوبْر آغاز و توسط پیر فان آشه، که نقشه‌ها را طراحی کرده بود، اجرا شد. این مرمت شامل به‌روزرسانی ساختمان مطابق با استانداردهای مدرن، ضمن احترام به اثر اصلی هورتا بود. موزاییک‌ها از ایتالیا با هواپیما آورده شدند و توسط موزاییک‌کاران ایتالیایی ساخته شدند، چرا که این حرفه تا حد زیادی در بلژیک منسوخ شده بود. مرکز داستان‌های مصور بلژیک (۱۹۸۹–اکنون) در ۶ اکتبر ۱۹۸۹، موزه رسماً با حضور پادشاه بودوئن و ملکه فابیولا افتتاح شد. طی دهه‌های بعد، مرکز بلژیکی داستان‌های مصور به موزه‌ای بزرگ با جذابیت بین‌المللی تبدیل شد که سالانه پذیرای حدود ۲۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده است، در حالی که یارانه‌های دولتی کمتر از ۱۰ درصد بودجه عملیاتی آن را تشکیل می‌دهند. تا سال ۲۰۱۵، موزه بازطراحی نمایشگاه دائمی خود را آغاز کرد و به مأموریت خود به عنوان ابزاری تبلیغاتی، محل برگزاری نمایشگاه، مرکز پژوهشی و سفیر فرهنگی برای داستان‌های مصور بلژیکی و معماری هنر نو ادامه داد. از سال ۲۰۰۹، درست در مقابل مرکز بلژیکی داستان‌های مصور، موزه دیگری با موضوع داستان‌های مصور به نام موزه مارک اسلین افتتاح شد که به آثار هنرمند داستان‌های مصور بلژیکی، مارک سلین، اختصاص دارد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۳ اعلام شد که این موزه در پاییز بسته خواهد شد و بخشی از مجموعه آن در مرکز بلژیکی داستان‌های مصور ادغام می‌گردد. منابع پیوند به بیرون وبگاه رسمی