Berlaymont-konstruaĵo

La Berlaymont-konstruaĵo estas grava konstruaĵo de la registaro de Eŭropa Unio en Bruselo, Belgio. En ĝi la Eŭropa Komisiono havas sian sidejon. La konstruaĵo estas lokita en la Rue de la Loi (nederlande: Wetstraat). La konstruaĵo Berlaymont (france prononcata: bɛʁlɛmɔ̃) estas oficeja konstruaĵo en Bruselo, Belgio, kiu enhavas la ĉefsidejon de la Eŭropa Komisiono, la plenuma branĉo de la Eŭropa Unio. La strukturo situas ĉe la Rondopasejo Robert Schuman, en tio, kio estas konata kiel la “Eŭropa Kvartalo”. La unika formo de la arkitekturo de la Berlaymont estas uzata en la oficiala emblemo de la Eŭropa Komisiono. La konstruaĵo estas nomita laŭ la antaŭa Konvento de la Sinjorinoj de Berlaymont, kiu okupis la lokon. La konstruaĵo hejmas la Eŭropan Komisionon ekde sia konstruo, kaj fariĝis simbolo de la eŭropa ĉeesto en Bruselo kaj metonimo por la plenuma potenco de la EU. La Komisiono mem estas disigita en ĉirkaŭ 60 konstruaĵoj, sed la Berlaymont estas ĝia ĉefsidejo, estante la sidejo de la Prezidento de la Eŭropa Komisiono kaj ĝia Kolegio de Komisaroj. La oficejo de la prezidanto, la Komisiono, kaj la estrarejo troviĝas sur la 13a etaĝo, kune kun la kunvenejo de la “Hebdo”, same kiel la restoracio La Convivialité. Ursula von der Leyen estas la unua komisioprezidanto kiu fakte loĝas en la Berlaymont. Ŝi loĝas en malgranda privata spaco apud sia ĉefa oficejo sur la 13a etaĝo. Kun la nombro de eŭropaj ŝtataj funkciuloj rapide kreskanta ekde ilia alveno en Bruselo en 1958, la Komisiono de la Eŭropa Ekonomia Komunumo bezonis progresive pli da ofica spaco tra la urbo. Antaŭ 1965 la Komisiono sola havis 3,200 dungitojn dispersigitajn en ok malsamaj mallarĝaj konstruaĵoj. La situacio, kiu (pro la manko de grandaj oficejaj blokoj) komenciĝis tuj post ilia alveno, fariĝis kritika, kaj la Komisiono provis koncentri siajn dungitojn en kelkaj luataj konstruaĵoj ĉirkaŭ la Rondopasejo Robert Schuman. La Belgia Registaro, konscia pri la problemo kaj deziranta certigi ke la Komisiono restu, proponis konstrui prestiĝan administran komplekson sufiĉe grandan por enhavi la tutan personaron. Walter Hallstein, Prezidanto de la Komisiono de la Eŭropa Ekonomia Komunumo, interesiĝis sed estis singarda pri farado de longtempaj engaĝiĝoj dum la demando pri kie la institucioj estus bazitaj ankoraŭ diskutiĝis. Tamen, la bezono de ofica spaco estis superforta. La propono de la Belgia Registaro postulis sufiĉe da tero, kiu preferinde estus en la Leopolda Kvartalo (kie ili jam estis bazitaj) kaj proksime al la hejmoj de la funkciuloj sude kaj oriente. La elektita tero tiam estis okupita de la Konvento de la Sinjorinoj de Berlaymont, 300‑jara konvento kiu prizorgis estejon por knabinoj. La konvento kaj lernejo translokiĝis al pli granda kaj pli trankvila loko en Waterloo, sude de la nuna Regiono Bruselo‑Ĉefurbo. Post kiam la Belgia Ŝtato finis sian novan lernejon kaj konstruaĵojn por ĝi, la Sinjorinoj de Berlaymont transdonis la lokon — kiun ili dum jaroj estis sub premo vendi al konstruaj entreprenoj — al la Belgia Registaro en novembro 1963. Por organizi tion, kio estis bezonata, la Belga Ekstera Ministro Pierre Wigny proponis Berlaymont-konsultan Komisionon, en kiu la Komisiono, la Belgia Ministerio pri Publikaj Agoj, la kontraktistoj kaj la arkitektoj povas ellabori la planojn. Tamen, la Belgia Ŝtato deziris ne nur konstruaĵon adaptitan al la Komisiono, sed unu kiu povus esti uzata de ĝiaj propraj funkciuloj se la Komisiono forlasus ĝin. Tial la Ŝtato preferis centran oficejan konstruaĵon anstataŭ projekto por konstruo de “Eŭropa urbo” en Etterbeek. La planoj ne plene renkontis la dezirojn de la Komisiono, kaj tial la luo estis reduktita. La konstruo estis planita tiel, ke tuj kiam ĉiu alo estu preta, personaro povu translokiĝi en la parton dum la cetera konstruaĵo estas ankoraŭ konstruata. La norda kaj orienta aloj devus esti kompletigitaj unue (antaŭvidite por aŭgusto 1961, kvankam tio pruviĝis tro optimisma). La suda alo postulus pli da tempo pro la bezono demoli pli da konstruaĵoj inkluzive de la knabinlernjon, kun la Sinjorinoj de Berlaymont ne povantaj liberigi ĝis 1963. La Belgia Registaro, konscia ke buĝetaj limigoj malebligis plenumi la tempokadron, apelaciis al eksteraj financoj de la Office de sécurité sociale d’Outre‑mer (OSSOM). OSSOM posedus la terenon, sed la konstruaĵo estus konstruita kaj luita de la Belgia Registaro, kun lu pago dedukta de ĝia kontribuo al la buĝeto de OSSOM. Finfine, ĝi aĉetus ĝin en 1985 per regulaj kontantpagoj, dum ĝi estis sub-luita al la Komisiono. OSSOM asignis la konstruan kontrakton al asocio de entreprenistoj, Enterprises François et Fils kun Compagnie belge des Chemins de fer et d’entreprises, Compagnie industrielle de travaux kaj Armand Blaton. La manko de publika tendero estis kritikita de la Belga Revizora Oficejo. En 1963 la unua (norde-orienta) alo eniris sian aktivan fazon kaj estis planita esti finita antaŭ fino de 1965. Betonado sur tiu alo estis finita en novembro 1964. La kompletigo estis prokrastita ekde la komenco de 1966 je unu jaro pro tio ke la fervojaj kompanioj ne povis kovri la proksiman fervojan linion kiu malhelpis aliron al la teretaĝo. La alo estis kompletita je la 1a de februaro 1967, kun la unuaj funkciuloj translokiĝantaj je tri monatoj poste. La tri-monata diferenco estis pro malkonsentoj pri la kondiĉoj de la luado. La Belga Ŝtato estis por lui la tutan konstruaĵon al la Komisiono komencante kiam la laboro estis finita, sed la aliaj membroŝtatoj trovis la koston tro alta kaj volis esplori aliajn opciojn, ricevante kontrakton por la unu sola kompletita alo anstataŭe. La luado ekvalidis je la 1a de majo 1967 kaj kostis €545, 366 (la tuta konstruaĵo kostus €4.82 m), redukto de €2.48 m konsiderante la konstruajn kostojn). La konstruaĵo estis nur plene okupata je la komenco de septembro tiujare. Tamen, ekde la komenco de la projekto, klaris ke la Komisiono vastiĝus preter la kapablo de la Berlaymont. La Charlemagne‑konstruaĵo iĝis disponebla por la Komisiono. Plue, estis konstruaĵo en Rue Archimède/Archimedesstraat; tio ebligus al la Komisiono koncentri sin en tiuj konstruaĵoj ĉirkaŭ la Schuman‑Rondopasejo kaj liberigi la eksteran oficejan komplekson. La kosto de tio devigis la Konsilion ne aprobi la planon, konsiderante la luadon tro alta. La Komisiono ankaŭ volis okupi la tutan Berlaymont, kiun ĝi dividis kun la Konsilio kaj Parlamento. La ĝenerala publiko plej asociis la Komisionon kun la Berlaymont kaj oni rigardis kiel aferon de fiero ke la Komisiono okupu la tutan konstruaĵon. Farante tion la Komisiono havus pli da spaco, kaj se ĝi okupus la Berlaymont kune kun la konstruaĵo Joyeuse Entrée, kiun ĝi jam havis, ĝi havus sufiĉe da spaco, kaj la Charlemagne konstruaĵo povus esti okupata tute de la Konsilio. Tio signifus, ke ili bone povus komuniki sed ne labori en la sama konstruaĵo. La Konsilio finfine konsentis sed translokiĝis en alian konstruaĵon sur la rondopasejo. La renovigo de la konstruaĵo fariĝis respondeco de la Belga Ŝtato kiam ĝi aĉetis la Berlaymont de OSSOM en 1985, sed prokrastis ajnan laboron pro buĝetaj limigoj. La Komisiono plendis, kaj Belgio proponis vendi la konstruaĵon al ĝi je reduktita prezo (la luo jam estis duona), sed ĉar la politika demando pri daŭra sidejo ne estis decidita, la Komisiono ne estis en eblo aĉeti. Renovigo subite fariĝis grava demando kiam falantaj amianto‑fragmentoj estis trovita en la konstruaĵo en 1990. La sindikatoj de funkciuloj protestis, kaj la afero estis uzita kiel preteksto por plena renovigo, ĉar la instalaĵoj malĝisdatiĝis kaj ne kapablis alfronti la enfluon de novaj membroŝtatoj. Demoli ne estis opcio ĉar la fundamentoj ankris la lokan voj‑ kaj metroreton, kiu estus endanĝerigita se la Berlaymont estus demolita. Tamen, malfacilis establi plenan renovigan buĝeton pro buĝetaj limigoj de la Belga Registaro. Tial oni decidis enkonduki financajn instituciojn el la privata sektoro en la formo de administrada kaj renoviga firmao: SA Berlaymont 2000 (en kiu la Belga Ŝtato restis la ĉefa akciulo). Berlaymont 2000 pagos €74.3 m al la Belga Ŝtato (kiu ankaŭ agis kiel garantianto) kaj disponigos €160 m por la laboro, kaj kontraŭ tio ĝi havus longdaŭran luokontrakton sur la konstruaĵo. Ili komencis provizi financadon kaj la luo de la Komisiono konsiderinde kreskis por kovri kostojn. La projekto estis planita por komenci en 1994 kaj daŭri kvin jarojn. Fino de 1991, la komisaroj kaj iliaj kabinetoj translokiĝis al la rapide konstruita Breydel‑konstruaĵo. Aliaj departementoj translokiĝis al konstruaĵoj tra la kvartalo, kaj en la municipoj de Auderghem, Evere kaj Etterbeek en la Regiono Bruselo‑Ĉefurbo – entute 11 konstruaĵoj kiu kostis €14.8 m jare al la Belga Ŝtato. Rezulte, la Komisiono daŭre pagis la luon de la Berlaymont dum la vakanta periodo de tiu konstruaĵo. Tamen, la projekto komencis alfronti problemetojn, kiuj aĉigis la nomon de Belgio, ĉar ĝi malsukcesis decidi laborajn aranĝojn, kaj tio prokrastigis antaŭstudojn ĝis Berlaymont 2000 prenis respondecon en 1996 kaj starigis teamon por fari la necesajn studojn. La Komisiono tiam haltegis, dubante ĉu la proponitaj planoj sufiĉe adaptus la Berlaymont al ĝiaj novaj bezonoj. Finfine, la planoj adaptiĝis sufiĉe por ke la Komisiono ne nur akceptu ilin kaj revenu al la Berlaymont, sed ankaŭ pagu la renovigajn kostojn, subskribante longan luokontrakton en 1997 kun opcio aĉeti. La laboro pri forigo de amianto komenciĝis somere 1995, tri jaroj kaj duono post kiam la konstruaĵo estis forlasita. La laboro oni atendis finiĝi je februaro 1997, sed neefika organizado kondukis al sukcesivaj prokrastoj: onidiroj pri aerpoluado kaj normrompado, elektraj fiaskoj kaj amianto ekster la ekrano haltigis laboron. Pli longaj tempoj kaj pli da kapitalo estis postulataj por kompletigi la laboron. Ekstera administrado estis enkondukita kaj amianto forigita en 1999. Renoviga laboro komenciĝis je la 1a de junio 1999 kun plena modernigo de la konstruaĵo, inkluzive de pli bona natura lumfluo, kaj oni antaŭvidis ke la laboro finiĝos antaŭ fino de 2001 laŭ optimismaj prognozoj. Tamen, denove okazis pliaj prokrastoj de subkontraktistoj, Berlaymont 2000 kaj SNCB/NMBS, ĉi lasta konstruante fervojan ligon sub la konstruaĵo. La kompletiga dato ĉiujare estis prokrastata ĝis ĝi atingis mez‑2004. Malgraŭ pliaj konsiderindaj prokrastoj kaj juraĵoj, la konstruaĵo estis transdonita al la Komisiono en fazoj, komencante je la 1a de julio 2004, kun funkciuloj revenantaj ĵus antaŭ la komenco de la Barroso‑Komisiono, kun ĝiaj rilataj kabinetoj kaj entute 2, 700 funkciuloj. Totale, renovigo daŭris dum 13 jaroj, kvin jaroj pli longe ol necesaj konstrui. La decembra 1998 transdona dato estis prokrastata kvin fojojn kaj la fakturo al la Belga Ŝtato pro la malbona planado kaj malkonsentoj atingis, laŭ iuj taksadoj, €824 m. La 18a de majo 2009, proksimume je la 11:00 GMT, la konstruaĵo Berlaymont estis evakuita post fajro kiu ekbrulis en la gazetĉambro. Ne estis raportitaj viktimoj. La konstruaĵo ne havas akvopumpan sprinkler‑sistemon krom en la garaĝo. La konstruaĵo, sub la provizora nomo Centre Administratif Europe, estis desegnita far Lucien De Vestel, asocie kun Jean Gilson, André kaj Jean Polak kaj kun la rekomendoj de la inĝeniero Joris Schmidt. Ĝi estis rekte inspirita de la sekretarieja konstruaĵo de UNESCO en Parizo (1958), kiu estis desegnita far Marcel Breuer, Pier Luigi Nervi kaj Bernard Zehrfuss. La teknikdezajno estis novega tiutempe, kaj generis entuziasman respondon de bruselĵurnalo: “Ĉi dezajna koncepto reflektas kaj la 20‑jarcentan novigan spiriton kaj pura audaco kaj memorigas la mirigan civitan inĝenieran sageton ĉe la ekspozicio de 1958.” La konstruaĵo havas krucforman dezajnon kun kvar aloj de neegalaj grandoj etendiĝantaj el centra kerno. Ĝi estas konstruita sur pilastroj sub ĉiu alo, subtenantaj 40‑metran mallarĝan konkretan kreston, kiu siavice subtenas ŝtalajn trabojn formantajn la kadron de la vitra fasado kovranta la prefabrikitajn etaĝojn. La supra (13a) etaĝo, tamen, estas subtenata rekte de la supraj traboj, suspendita tute de ili, farante la malsupran nivelon memstaranta escepte de la kerno. La dezajno celas transdoni senton de lumo kaj travideblo. Ĝi inkluzivas dekoraciajn detalojn tiaj skulptaĵoj kaj freskoj por eviti monotonion. La komplekso unue estis desegnita por enhavi 3,000 funkciulojn kaj 1,600 aŭtojn en kvar-nivela subtera parkejo sub la komplekso. La fundamentoj estas 20 m profundaj. La nombro de malsupraj niveloj (kiuj ligas al vojotuneloj kaj metro) estis pro la 55 m altorestrikto ĉirkaŭ la Parc du Cinquantenaire (por ne ruini la bildon). Ĝi inkluzivis 17 flekseblajn konferencosalonojn kiuj povus esti uzataj de la Eŭropa Parlamento kaj Konsilio de Ministroj. Estis plie naŭ kunvenesaloj de la Komisiono je la supraj etaĝoj. Libera spaco ekstere estis konvertita en publikajn ĝardenojn kaj terasojn. Ekde la renovigo la strukturo ne ŝanĝiĝis krom pro gazetara salono etendaĵo, sed okazis pluraj internaj kaj pejzaĝaj ŝanĝoj. Trafika fluo estis plibonita, sed la subtera parkejo estis reduktita je 25 % kaj la surfaca parkejo praktike tute konvertita al piedirantejo kiu fluas al en la ĉirkaŭa urbaĵo. Sekuro estas plibonita, kaj lumfoso disponigas naturan lumon al la restoracio kaj multmedia centro. La helipado estis anstataŭita per kupolo kiu enhavas la kunven-salonon de la Komisiono, rigardanta la rondopasejon Schuman. La konstruaĵo plenumas la plej striktajn mediajn normojn, reuzante lumon, potencon kaj varmon tra la tuta konstruaĵo. La fasado estis ŝanĝita per vitro-kurteno kun moveblaj vitraj ekranoj kiuj adaptiĝas al veterkondiĉoj kaj reduktas reflektadon samtempe permesante lumon eniri. Ili ankaŭ agas kiel sonbariero, reduktante bruon de la Rue de la Loi. La fenestroj malŝaltas la klimatizilojn kiam malfermitaj por preventi energimalŝparon. Oficejoj, kiuj nun estas pli grandaj, povas havi sian hejtadon agorditan aŭtomate aŭ individue. Hejtado estas aŭtomate malŝaltita kiam la ĉambro estas malokupata. Nun la konstruaĵo havas 240,500 m² da etaĝspaco sur 18 niveloj, ligitaj per 42 liftoj kaj 12 rulŝtuparoj. Oficejoj por 3,000 ŝtataj oficistoj kaj kunvensalonoj troviĝas en la turo. Restoracio, 900‑sida kafejo, televidstudio, konferencsalonoj, stokejoj, norda saŭno, aŭtoparkejo por pli ol 1,100 aŭtoj kaj diversaj servoj okupas la subteran etaĝon. La arkitektoj Pierre Lallemand, Steven Beckers kaj Wilfried Van Campenhout faris la renovigon 1991–2004.