Трасьцяніца (Берасьцейская вобласьць)

Трасьцяні́ца (таксама — Трусьцянэ́ца) — вёска ў Камянецкім раёне Берасьцейскай вобласьці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавету. Знаходзіцца на правым беразе ракі Лясной. Гісторыя Упершыню згадана ў другой палове XV стагодзьдзя, была шляхецкім маёнткам, якім валодалі Сангушкі. Пасьля адміністрацыйнай рэформы сярэдзіны XVI стагодзьдзя ў Вялікім княстве Літоўскім у складзе Берасьцейскага павету Берасьцейскага ваяводзтва. Пасьля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Трасьцяніца ў складзе Расейскай імпэрыі, належала да Берасьцейскага павету Гарадзенскай губэрні. У сярэдзіне XIX стагодзьдзя маёнтак належаў Патоцкім, у 1873 годзе ў вёсцы ўзьведзена драўляная Сьвята-Праабражэнская царква, а ў 1877 годзе на могілках пабудавана таксама драўляная Дзьмітрыеўская царква. Па перапісе 1897 году ў вёсцы было 15 жыхароў. У пачатку XX стагодзьдзя належала барону Корфу, у гэты пэрыяд у вёсцы таксама існавала каталіцкая капліца (не захавалася). Згодна з Рыскай мірнай дамовай у 1921 годзе вёска ўвайшла ў склад міжваеннай Польшчы, дзе ўваходзіла ў Берасьцейскі павет Палескага ваяводзтва. У 1923 годзе тут было 39 двароў і 219 жыхароў. З 1939 году ў складзе БССР. У час Вялікай Айчыннай вайны на франтах загінула 24 жыхары вёскі. У 2015 годзе руіны могілкавай Дзьмітрыеўскай царквы (1877) былі цалкам разабраны. Насельніцтва 2009 год — 78 чалавек 1999 год — 100 чалавек Інфармацыя для турыстаў Сьвята-Праабражэнская царква. Драўляная праваслаўная царква 1873 году пабудовы. Помнік народнага драўлянага дойлідзтва Безкурганных магільнік. За два кілямэтры на поўнач ад вёскі, вялікая частка занятая сучасным могілкамі. Магільнік датуецца IV—II стагодзьдзем да н. э., належаў плямёнам паморскай культуры. Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан. Пахаваныя 22 воіны, якія загінулі ў 1944 годзе пры вызваленьні раёну, і 2 партызаны. У 1965 годзе ўсталяваны абэліск, а ў 1982 годзе — скульптура воіна. Два курганныя могільнікі. Знаходзяцца за 0,7 км на паўночны захад ад вёскі і за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі. Датуюцца XI—XIII стагодзьдзямі, належалі дрыгавічам. Усе вышэйпералічаныя аб’екты ўключаны ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь. Крыніцы