Раклёўцы

Раклёўцы (трансліт.: Raklioŭcy, руск.: Реклёвцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Тарноўскага сельсавета. Геаграфія Знаходзіцца за 8 км на паўднёвы захад ад Ліды. Рэльеф раўнінны. На поўнач і ўсход ад вёскі — лес. На захадзе мясцоваць меліяраваная. За 1,2 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчаны чыгуначны прыпыначны пункт Раклёўцы на лініі Ліда — Масты. Паблізу праходзіць шаша М6 Мінск—Гродна. Гісторыя Шляхціч Станіслаў Якубавіч Раклевіч 30 кастрычніка 1556 г. атрымаў прывілей на вольную карчму ў сваім маёнтку — вёсцы Раклевічы. Землеўладальнік прасіў у вялікага князя дазволу пабудаваць карчму, каб гандляваць у ёй півам, мёдам, «горелкою шинъковати». Вялікі князь улічыў, што яго гаспадарчых корчмаў тут няма, і дазволіў Раклевічу пабудаваць карчму. Раней маёмасць належала яго бабулі Марыне Раклёвай Петкавай, якая некалі была ў шлюбе з Раклем. У Падымным тарыфе 1775 г., у Лідскай парафіі згадваецца вёска Раклёўцы паноў Альшэўскіх, у якой 10 дымоў. У вопісах парафій Лідскага дэканату ў 1784 г. у лідскай парафіі — Раклёўцы, вёска і карчма пана Альшэўскага, падстолія Лідскага. Згадана тут, што дарога да Белагруды цягнецца каля Раклёўцаў на Ольжаў-Нелюбоўскі (Малое Ольжава). З 1795 — у Расійскай імперыі. У 1861, пасля скасавання прыгону, утворана Тарноўская воласць, куды ўвайшлі і Раклёўцы. З верасня 1915 года да канца 1918 года акупавана германскімі войскамі. Са студзеня 1919 года ў складзе БССР, у красавіку занята польскімі войскамі. З ліпеня да верасня 1920 года кантралявалася Чырвонай Арміяй, затым ізноў польскімі войскамі. З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, належала да Тарноўскай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 4 снежня 1939 года ў Баранавіцкай вобласці, з 5 студзеня 1940 года ў Лідскім раёне, з 12 кастрычніка 1940 года ў Вольшаўскім сельсавеце. Побач згадваецца чыгуначная казарма (2 жыхары). З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй. З 20 верасня 1944 года вёска ў Гродзенскай вобласці. Да 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Белагрудскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Мыцкага сельсавета. Насельніцтва 1897 год — 149 жыхароў, 22 двары. 1909 год — 173 жыхары, 12 двароў, 23 сям’і. 1921 год — 193 жыхары, 31 двор. 1940 год — 180 жыхароў, 47 двароў. 1960 год — 195 жыхароў. 1992 год — 97 жыхароў, 50 гаспадарак. 2004 год — 72 жыхары, 41 гаспадарка. 2009 год — 60 жыхароў. 2012 год — 51 жыхар, 34 гаспадаркі. 2015 год — 42 жыхары, 27 гаспадарак. Зноскі Літаратура Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7. Спасылкі На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх