Лінава

Лі́нава (трансліт.: Linava, руск.: Линово) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Лінаўскага сельсавета. Назва На думку В. Жучкевіча, назвы вёсак Лінова Пружанскага раёна і Лінкоўшчына Браслаўскага звязаныя з прозвішчамі Лінёў, Лінкоў. Вёскі з такой жа назвай ёсць у Сумскай вобласці (укр. Линове) і Пскоўскай (рус. Линово). Гісторыя Першыя згадкі пра вёску Лінава адносяцца да часоў ВКЛ, калі яна з аднайменным войтаўствам уваходзіла ў склад Кобрынскай эканоміі Падляскага ваяводства. Паводле рэвізіі Дзмітрыя Сапегі 1563 года вёска мела 49 валокаў. Войтаўства складалася з вёсак Лінава, Сланімцы, Гарадняны, Альшаніца, Машчоны і Абшар. У 1567 уладальнікамі Лінава называюцца Ізбіцкія, аднак неўзабаве яны былі пазбаўлены правоў на маёнтак, які стаў каралеўскім уладаннем у складзе Пружанскага ключу. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай маёнтак Лінава, які меў 4 тыс. дзесяцінаў зямлі, увайшоў у склад Пружанскага павета Гродзенскай губерні, цэнтр воласці. Расійская імператрыца Кацярына II падарыла гэтыя землі генералу Пятру Румянцаву, нашчадкі якога неўзабаве па яго смерці распрадалі маёнткі розным уласнікам. Лінава з хутарам Ізабелін і ўрочышчам Ператэсы набыў Вінцэнт Трэмбіцкі (1762—1842) гербу «Слепаўрон», былы прэзідэнт судоў Пружанскага павета, галоўны кобрынскі лоўчы і шамбелян апошняга караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста. Тут было 52 двары, 751 мяшканец, 898 дзесяцін зямлі. Вінцэнт з жонкай Ізабелай з Пашкоўскіх заснавалі каля вёскі сядзібу. Пасля іх маёнтак перайшоў да сына Багуслава (1804—1896), пасля да яго сына Уладзіслава (1845—1907). У 1890 годзе зямельныя ўладанні маёнтку складалі 1970 дзесяцінаў. Апошнім уладальнікам Лінава быў Казімір Трэмбіцкі, які перабудаваў родавую сядзібу. У 1903 у вёсцы атрымалі магчымасць сяліцца яўрэі, у 1913 ім належалі ўсе 8 бакалейных шапікаў і шынок. За польскім часам — мястэчка, сядзіба гміны ў Пружанскім павеце Палескага ваяводства. У 1939 годзе ўключаныя ў склад БССР, з 1940 — Цэнтр сельсавета. У чэрвені 1941 года занятае нацысцкімі войскамі, тут размяшчалася ўправа ўкраінскай паліцыі. Было створанае гета, арганізаваны юдэнрат. Улетку 1942 года гета было ліквідавана, амаль усе яго насельнікі былі расстраляныя. У 1987 годзе да вёскі Лінава 1 была далучана суседняя вёска Лінава 2. Насельніцтва 2010 год — 1691 чалавек 1999 год — 1786 чалавек Транспарт Чыгуначная станцыя Аранчыцы на лініі Баранавічы — Брэст. Побач з вёскай праходзіць аўтамабільная дарога Р81 Пружаны — мяжа Рэспублікі Польшча. Турыстычная інфармацыя Страчаная спадчына Драўляны касцёл 1936 г. Разбураны ў 1995 Вядомыя асобы Бесі Абрамовіч Хілман (1889—1970) — амерыканская прафсаюзная дзяячка. Мікола Папека (нар. 1961) — беларускі паэт, пчаляр. Іншае У гэтым рэгіёне фіксавалася косаўскае прозвішча Лін, было далейшае слонімскае Ліноўскі. Засведчанае віленскае Лінэйка. Ёсць літоўскія Linas, Linionis, латышскія Lins, Līnis. Аснова Lin- выкарыстоўвалася ў старажытных балцка-літоўскіх двухасноўных імёнах. Ёсць нямецкія прозвішчы Linn, Linne. Гл. таксама Сядзіба Трэмбіцкіх «Лінова» Крыніцы Літаратура Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 4, кн. 2. Брэсцкая вобласць / рэдкал.: Г. П. Пашкоў (дырэктар) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2007. — 608 с.: іл. — 2 000 экз. — ISBN 978-985-11-0388-7. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 9. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9). Рапановіч, Я. Н. Слоўнік назваў населеных пунктаў Брэсцкай вобласці / Рэд. П. П. Шуба. — Мн.: Навука і тэхніка, 1980. — 176 с. Спасылкі На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Лінава Лінава на сайце Radzima.org Фатаздымкі (руск.) на «Глобусе Беларусі» Расійская яўрэйская энцыклапедыя Архівавана 4 сакавіка 2016. (руск.) Лінава і наваколле Архівавана 13 кастрычніка 2014.