Раўбічы

Ра́ўбічы (трансліт.: Raŭbičy, руск.: Раубичи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрашыцкагарадоцкага сельсавета. Размешчана за 17 км на паўночны ўсход ад Мінска на беразе Дубраўскага вадасховішча на рацэ Усяжа, на шашы H9059. Назва У 1597 годзе назва старабеларускай мовай фігуруе як «Ровбичи», што адпавядае народнаму вымаўленню «Роўбічы». На думку В. Жучкевіча, назва вёскі Раўбічы ўтворана ад імені Роўба (Ровба). Фіксавалася лідскае прозвішча Роўба, шчучынскае Раўба. Ёсць літоўскія Rauba, Raubas, латышскія Rauba, Raubs. У перапісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1528 года сярод ваўкавыскага баярства згадваецца Ровбъ Остеиковичъ. Гісторыя У 1597 годзе сяло маёнтка Прылепы, уласнасць праваслаўнай царквы ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе ў складзе Расійскай імперыі, у Мінскім павеце Мінскай губерні. У 1800 годзе — вёска, уласнасць падпалкоўніка Ф. Гарадзецкага. У 1858 годзе ўласнасць Ігнацыя Кучынскага і К. Равенскай, у Мінскім павеце. Вёска адносілася да каталіцкай парафіі Халяўшчына. Пасля 1861 года ў Астрашыцка-Гарадоцкай воласці Мінскага павета, былі аднайменныя фальварак і вёска (14 двароў). У 1876 годзе ўладальнікам фальварка Раўбічы быў дваранін каталік Восіп (Юзаф) Ігнатаў Кучынскі, меў 250 дзесяцін зямлі, уладанне паводле купчых крэпасцяў ад 1846 і 1847 гадоў, гаспадарку вёў арандатар, карчма давала даход 60 рублёў у год. У 1888 годзе ўладальнікам фальварка Раўбічы быў праваслаўны дваранін Леанід Аляксандраў Ульянаў, меў 296 дзесяцін. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы было распаўсюджана бондарства. 4 чэрвеня 1906 года адбыліся сутыкненні вяскоўцаў з паліцыяй пры спробе сагнаць жывёлу са спрэчных пашаў. У 1913 годзе ўладальнікам маёнтка быў дваранін Іван Іванавіч Собек (Сабек), меў 294 дзесяціны зямлі. З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Астрашыцка-Гарадоцкай воласці атрымлівалі пасведчанні Народнага Сакратарыята Беларусі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ). З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. З 1918 года працавала пачатковая школа, у якой на 1924 год было 68 вучняў. З 20 жніўня 1924 года вёска ў Астрашыцка-Гарадоцкім сельсавеце Астрашыцка-Гарадоцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). З 18 студзеня 1931 года ў Лагойскім раёне. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці. У 1930-я гады праведзена прымусовая калектывізацыя, створаны калгас «Новы шлях». У 1930 годзе быў рэпрэсаваны ўладальнік фальварка Раўбічы Іван Іванавіч Собек (Сабек), асуджаны «тройкай» НКУС да высылкі як «стваральнік антысавецкай арганізацыі» і «агент польскай разведкі». У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад акупацыяй Германіі. Акупацыйныя войскі спалілі двор, забілі 4 жыхароў. У 2010 годзе былі базавая школа, крама. Насельніцтва 1800 год — 13 двароў, 94 жыхары 1897 год — 32 двары, 235 жыхароў 1908 год — вёска, 32 двары, 223 жыхары; маёнтак, 1 двор, 35 жыхароў 1917 год — вёска, 34 двары, 244 жыхары; маёнтак, 1 двор, 15 жыхароў (усе беларусы) 1926 год — вёска, 42 двары, 237 жыхароў; фальварак, 4 двары, 17 жыхароў 1941 год — 48 двароў, 165 жыхароў 1997 год — 73 двары, 131 жыхар 1999 год — 187 жыхароў 2001 год — 75 двароў, 180 жыхароў 2009 год — 218 жыхароў 2019 год — 551 жыхар Славутасці Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі па зімовых відах спорту «Раўбічы» Часам да Раўбічаў памылкова адносяць Халяўшчынскі Касцёл Святога Мацвея Апостала (пабудаваны ў 1858—1862 гг.), цяпер у ім размешчаны музей беларускага народнага мастацтва Крыніцы Літаратура Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 8: Мінская вобласць, кн. 3 / рэдкал.: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2012. — 624 с.: іл. — 2 000 экз. — ISBN 978-985-11-0636-9. Раўбічы // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2001. — Т. 13. — С. 374. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0216-4 (т. 13). Jelski A. Robicze al. Raubicze // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom IX: Poźajście — Ruksze (польск.). — Warszawa, 1888. — S. 647. Ярмоловичъ В. С. Списокъ населенныхъ мѣстъ Минской губерніи. — Минскъ: Изданіе Минскаго Губернскаго Статистическаго Комитета, 1909. — 231 с. Список населенных мест Б.С.С.Р. (б. Минской губернии) / Центральное Статистическое Бюро Б.С.С.Р. — Минск: Белтрестпечать, 1924. Списокъ Землевладѣльцевъ Минской Губерніи за 1876 годъ / Изданіе Минскаго Губернскаго Статистическаго Комитета. — Минскъ: Типографія Губернскаго Правленія, 1877. — 187 с. Списокъ Землевладѣльцевъ Минской Губерніи [за 1888 год] / Изданіе Минскаго Губернскаго Статистическаго Комитета. — Минскъ: Минская Губернская Типографія, 1889. — 419 с. Spis ziemian mińskich, posiadających 100 i więcej dziesięcin ziemi // Nad Świsłoczą : kalendarz miński informacyjny na rok 1914 / pod redakcją W. Dworzaczka. — Wilno: Znicz, 1914. — 130 S. Колгас «Новы Шлях» малады // Чырвоная Беларусь : часопіс. — Менск: 1930. — № 16. Спасылкі На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Раўбічы