Սկոկի

Սկոկի (բելառուս․՝ Скокі), գյուղ Բելառուսի Բրեստի շրջանում Բրեստի մարզում: Մտնում է Մոտիկալյան գյուղական խորհրդի կազմի մեջ: Առաջին անգամ հիշատակվել է 1550 թվականին, ավելի քան 200 տարի եղել է Նեմցևիչների ընտանիքի ընտանեկան կալվածքը: Բնակչությունը՝ 1084 մարդ: (2019): Աշխարհագրություն Սկոկի գյուղը գտնվում է Բրեստ քաղաքի հյուսիսային ծանրամասերից 2 կմ հյուսիս, որոնցից բաժանված է Լեսնայա գետի հովտով: Արևելքից Սկոկիին հարում են Ստարոյե Սելո և Բոբրովցի գյուղերը: Սկոկիի միջով անցնում է Տերեբուն - Տյուխինիչի մայրուղին: Հեռավորությունը մինչև գյուղական խորհրդի կենտրոն՝ Բոլշիյե Մոտիկալի, կազմում է 6 կմ: Գյուղից 1 կմ արևմուտք գտնվում է Պրիբուժիե երկաթուղային կառամատույցը, իսկ 2 կմ հարավ՝ Սկոկի կայարանը (երկուսը Բելոստոկ - Բրեստ գծի վրա): Կլիմա Գյուղի կլիման ծովայինից մայրցամաքային անցումային է, բնութագրվում է բավականին մեղմ ձմեռներով՝ երկարատև հալոցքով։ Օդային զանգվածները հիմնականում տեղափոխվում են արևմուտքից արևելք: Ստուգաբանություն Անվանումը ծագում է Սկոկ ազգանունից: Պատմություն Առաջին հիշատակումը վերաբերել է 1550 թվականին: 16-րդ դարի կեսից գտնվել է Լիտվական մեծ իշխանության Բերեստեյսկի նահանգում: Սկզբնապես գյուղը պատկանել է Սեմյոն Կլուվոդային, այնուհետև տերերը հաճախ փոխվել են: 1567 թվականին Սկոկին պատկանել է Ֆեոդոր Սկոկովսկուն: 17-րդ դարի առաջին կեսին իբրև տեր է հիշատակվել Բալտազար Բոբրովնիցկին, 17-րդ դարի երկրորդ կեսին կալվածքն անցել է Շույսկի իշխանների տոհմին: 18-րդ դարի սկզբին Սկոկին անցել է Ալեքսանդր Նեմցևիչին և 200 տարուց ավելի Նեմցևիչների ընտանիքի ժառանգական կալվածք է եղել՝ մինչև Երկրորդ աշխարհամարտը: 1757 թվականին ընտանեական կալվածքում ծնվել է գրող, պատմաբան և հասարակական գործիչ Յուլիան Նեմցևիչը: 1770 թվականին նրա հայրը՝ Մարցելի Նեմցևիչը, քանդել է հնացած հին տունը և նրա տեղում կառուցել քարե առանձնատուն բարոկկո ոճով: Նաև 1776 թվականին կառուցվել է կոստյոլ, որը 1864 թվականին վերածվել է ուղղափառ տաճարի և ամբողջությամբ կործանվել է Առաջին աշխարհամարտում: Յուլիան Նեմցևիչը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Կոստյուշկոյի ապստամբությանը, նրա պարտությունից հետո գերի է ընկել, ավելի ուշ ազատվել է և մեկնել Միացյալ Նահանգներ: 19-րդ դարի սկզբին կարողացել է վերադառնալ հայրենիք, որտեղ այցելել է, մասնավորապես, Սկոկիում գտնվող իր ընտանեկան տունը: 1830 թվականի ապստամբության պարտությունից հետո, որին մասնակցել են Յուլիան Նեմցևիչը և ցեղի այլ ներկայացուցիչները, Սկոկին բռնագրավվել է պետական գանձարան, սակայն այնուհետև վերադարձվել է: 1890 թվականին այն պատկանել է Իվան Ուրսին-Նեմցևիչին: Նեմցևիչներն ակտիվ զբաղվում էին ձիաբուծությամբ, կալվածքում կար սեփական ձիարշավարան, իսկ նրանց պատկանող ձիերը հաղթում էին համառուսական մրցավազքերում: Առաջին աշխարհամարտում 1915 թվականից գյուղը գրավել էին գերմանական ուժերը, արքունիքի առանձնատան մեջ է գտնվել կայսրական բանակի հրամանատարության շտաբը: Մարտական գործողությունների ժամանակ կործանվել է մի քանի օժանդակ շենք, վնասվել էր նաև արքունիքը, իսկ եկեղեցին ամբողջությամբ ոչնչացվել էր: Բոլոր ձիերը և ձիերի նկարների հսկայական հավաքածուն կորել են: 1917 թվականի դեկտեմբերին Սկոկիի արքունիքում անցկացվում էին խորհրդային և գերմանական ներկայացուցիչների բանակցությունները խաղաղության մասին: Հենց այստեղ էլ ստորագրվել է Խորհրդային Ռուսաստանի և Գերմանական կայսրության միջև ռազմական զինադադարի մասին արձանագրությունը, որը մի քանի ամիս անց հանգեցրել է Բրեստի խաղաղության պայմանագրի ստորագրմանը: Համաձայն Ռիգայի խաղաղության պայմանագրի (1921)՝ Սկոկին մտել է միջպատերազմյան Լեհաստանի կազմի մեջ: 1921 թվականի մարդահամարի համաձայն՝ գյուղում գրանցված է եղել 32 բնակելի և 1 այլ բնակված շենք, որտեղ բնակվել է 214 մարդ: 1940 թվականից՝ Տյուխինիչսկի գյուղական խորհրդի կազմում՝ 82 բակ: Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ ֆաշիստների կողմից սպանվել է գյուղի 16 բնակիչ, 1966 թվականին նրանց հիշատակին գյուղի կենտրոնում տեղադրվել է հուշարձան՝ պատերազմորդի արձան: Պատերազմից հետո քանդվել է Նեմցևիչների ընտանեկան մատուռը, դարպասները և մի քանի օժանդակ շինություններ, իսկ արքունիքի շենքում տեղադրվել է դպրոց-կացարան: 21-րդ դարի սկզբին ընտանեկան կալվածքն այցելել էր Նեմցևիչների ցեղի ներկայացուցիչները, որոնք բնակվում են Լեհաստանում, Ֆրանսիայում և Կանադայում: Դպրոցի տեղափոխությունից հետո՝ 1986 թվականին, առանձնատունը որոշ ժամանակ ամբողջովին լքված էր, սակայն 2010-2013 թվականներին վերականգնվել է, որից հետո դրանում բացվել է «Նեմցևիչների առանձնատուն» պատմամշակութային հուշարձան-թանգարանը: Բնակչություն 2021 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ հաշվարկված է եղել 1096 բնակիչ 391 տներում, որոնցից 263-ը աշխատանքի ունակ տարիքից ցածր, 632-ը՝ աշխատանքի ունակ տարիքում և 201-ը՝ աշխատանքի ունակ տարիքից բարձր: Ենթակառուցվածք Գյուղում կա միջնակարգ դպրոց (270 աշակերտ, 60 աշխատող, բացվել է 1920 թվականին, նոր շենքը կառուցվել է 1986 թվականին), մանկապարտեզ (30 դաստիարակյալ, 13 աշխատող, բացվել է 1976 թվականին), Բրեստի շրջանի ծառայական կոոպերատիվի խանութ, գյուղական մշակույթի տուն գրադարանով, փոստի բաժանմունք, ինչպես նաև «Շլյախետսկայա ֆարտինա» սրճարան: Գործել է լոգաարան և լվացքատուն, գյուղից արևմուտք գտնվում է «Արևմտյան» սելեկցիոն-հիբրիդային կենտրոնի կաթնապրանքային ֆերման, Արևելքում ՝ մեքենատրակտորային պարկը: Գյուղին սպասարկում է Տյուխինիչսկի գյուղական բժշկական ամբուլատորիան: Մշակույթ Պետական ​​մշակութային հաստատություն «Նեմցևիչների առանձնատուն» պատմամշակութային հուշարձան-թանգարան «Սկոկի գյուղի միջնակարգ դպրոց» պետական ​​ուսումնական հաստատության թանգարան Միջոցառումներ և գործունեություն 2019 թվականի մայիսի 13-ին Սկոկին ընդունել է Եվրոպական երկրորդ խաղերի ջահի փոխանցավազքը։ «Скокаўскія спасоўкі» փառատոն։ Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Сайт историко-мемориального музея «Усадьба Немцевичей» Скоки на сайте radzima.org