มิวนิก

มิวนิก (อังกฤษ: Munich) หรือชื่อในภาษาเยอรมันคือ มึนเชิน (เยอรมัน: München, [ˈmʏnçn̩] ; บาวาเรีย: Minga) เป็นเมืองหลวงรัฐและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี มีประชากรทั้งสิ้น 1.6 ล้านคน (พฤศจิกายน 2024) ในพื้นที่ 310 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสามในเยอรมนีรองจากเบอร์ลินและฮัมบวร์ค และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่ไม่ได้มีสถานะเป็นรัฐในตัวเอง ทั้งนี้ยังถือเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 11 ในสหภาพยุโรป เขตมหานครและปริมณฑลมิวนิกมีผู้อยู่อาศัยราว 6.2 ล้านคน และยังเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในสหภาพยุโรปหากวัดตามอัตราจีดีพี มิวนิกตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำอีซาร์ ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำดานูบ ทางเหนือของเทือกเขาแอลป์ มิวนิกเป็นที่ตั้งสำนักงานเขตปกครองส่วนภูมิภาคโอเบอร์ไบเอิร์น และเป็นเขตปกครองที่มีความหนาแน่นของประชากรสูงที่สุดในเยอรมนี (4,500 คนต่อ ตร.กม.) มิวนิกเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในพื้นที่ภาษาถิ่นไบเอิร์น รองจากกรุงเวียนนา เมืองนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกใน ค.ศ. 1158 ฝ่ายคาทอลิกมิวนิกต่อต้านการปฏิรูปศาสนาอย่างรุนแรงและเป็นจุดแตกทางการเมืองในช่วงที่เกิดสงครามสามสิบปี แต่ไม่เคยเกิดการปะทะกันโดยตรงแม้จะถูกยึดครองโดยชาวโปรเตสแตนต์สวีเดน เมื่อภูมิภาคไบเอิร์นถูกสถาปนาขึ้นเป็นอาณาจักรอธิปไตยใน ค.ศ. 1806 มิวนิกกลายเป็นศูนย์กลางศิลปะ สถาปัตยกรรม วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ที่สำคัญของยุโรปใน ค.ศ. 1918 ระหว่างการปฏิวัติเยอรมัน ราชวงศ์วิทเทิลส์บัคซึ่งปกครองไบเอิร์นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1180 ถูกบังคับให้สละราชสมบัติในมิวนิก หลังจากนั้นได้มีการประกาศตั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมซึ่งมีอายุเพียงไม่นาน ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 มิวนิกกลายเป็นบ้านของกลุ่มการเมืองหลากหลาย รวมถึงพรรคกรรมกรชาติสังคมนิยมเยอรมัน หลังจากการขึ้นสู่อำนาจของนาซี มิวนิกได้รับการประกาศให้เป็น "เมืองหลวงแห่งขบวนการ" เมืองถูกทิ้งระเบิดอย่างหนักในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ก็ได้มีการฟื้นฟูภูมิทัศน์ของเมืองกลับเป็นแบบดั้งเดิมเกือบทั้งหมด หลังสิ้นสุดการยึดครองของอเมริกาภายหลังสงครามใน ค.ศ. 1949 ประชากรในเมืองและอำนาจทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงปีที่เรียกว่า Wirtschaftswunder หรือ "ปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจ" มิวนิกเคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 และเป็นหนึ่งในเมืองเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลโลก 1974 และ 2006 ปัจจุบัน มิวนิกเป็นศูนย์กลางระดับโลกในด้านศิลปะ วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี การเงิน สิ่งพิมพ์ วัฒนธรรม นวัตกรรม การศึกษา ธุรกิจ และการท่องเที่ยว และมีมาตรฐานและคุณภาพชีวิตในระดับสูงมาก ตามการสำรวจของ Mercer ใน ค.ศ. 2018 มิวนิกขึ้นเป็นที่หนึ่งของเยอรมนีและอันดับสามของโลก และถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่น่าอยู่ที่สุดในโลกตามการสำรวจคุณภาพชีวิตของ Monocle 2018 มิวนิกถือเป็นเมืองที่มีความมั่งคั่งมากที่สุดในสหภาพยุโรปโดยวัดตามอัตราจีดีพีต่อหัวในบรรดาเมืองที่มีประชากรตั้งแต่ 1 ล้านคนขึ้นไป และยังเป็นหนึ่งในเมืองที่ราคาอสังหาริมทรัพย์และค่าเช่าแพงที่สุดในเยอรมนี จากข้อมูลใน ค.ศ. 2023 พบว่าร้อยละ 30 ของประชากรในเมืองเป็นชาวต่างชาติ ในขณะที่พลเมืองชาวเยอรมันที่มีภูมิหลังในการย้ายถิ่นฐานจากต่างประเทศคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 19.4 จากข้อมูลของสถาบันวิจัยโลกาภิวัตน์และการจัดอันดับโลกเมื่อ ค.ศ. 2015 มิวนิกถูกจัดอันดับเป็นหนึ่งในนครเอกของโลก ถือเป็นเมืองที่เจริญมากที่สุดและเติบโตเร็วที่สุดแห่งหนึ่งในเยอรมนี เศรษฐกิจหลักของเมืองอยู่บนพื้นฐานของอุตสาหกรรมไฮเทค ยานยนต์ ภาคบริการ และอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ รวมถึงด้านไอที เทคโนโลยีชีวภาพ วิศวกรรม และอิเล็กทรอนิกส์ เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทข้ามชาติจำนวนมาก เช่น บีเอ็มดับเบิลยู, ซีเมนส์, มัน, อลิอันซ์ และ มิวนิกรี มิวนิกเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยวิจัย 2 แห่ง รวมทั้งสถาบันวิทยาศาสตร์ และพิพิธภัณฑ์เทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ระดับโลก เช่น ด็อยท์เชิสมูเซอุม และพิพิธภัณฑ์บีเอ็มดับเบิลยู มิวนิกมีสถานที่ท่องเที่ยวทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรม งานกีฬา นิทรรศการ และเทศกาลอ็อกโทเบอร์เฟสต์ประจำปีที่มีชื่อเสียงซึ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมาก ชื่อ ชื่อของเมืองมักจะถูกตีความว่ามีรากศัพท์จากภาษาเยอรมันสูงเก่าหรือเยอรมันสูงกลาง Munichen หมายถึง "โดยเหล่าพระ" (by the monks) ซึ่งหมายถึงพระในคณะเบเนดิกติน ผู้ดูแลวัดในพื้นที่ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเมืองเก่าของมิวนิก บนตราอาร์มของเมืองในปัจจุบันยังมีภาพของพระอยู่หนึ่งรูป มิวนิกถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในชื่อ forum apud Munichen ในใบอนุญาโตตุลาการเอาคส์บวร์ค (เยอรมัน: Augsburger Schied) เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1158 โดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ชื่อของเมืองในภาษาเยอรมันสมัยใหม่คือ "München" แต่ถูกแปลออกเป็นภาษาต่าง ๆ ในภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และภาษาอื่น ๆ ใช้คำว่า "Munich" ในภาษาอิตาลี "Monaco (di Baviera)" ในภาษาโปรตุเกส "Munique" ประวัติศาสตร์ ยุคก่อนประวัติศาสตร์ การค้นพบทางโบราณคดีในมิวนิก เช่น ในเขตไฟรฮัม/เอาบิง (Freiham/Aubing) บ่งชี้ว่ามีการตั้งถิ่นฐานและหลุมศพยุคแรกที่ย้อนกลับไปถึงยุคสัมฤทธิ์ (ก่อนคริสต์ศักราช 600-700 ปี) นอกจากนี้ยังพบหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของชาวเคลต์ในช่วงยุคเหล็กบริเวณพื้นที่รอบเขตแพร์ลัค (Perlach) ยุคโรมันและหลังยุคโรมัน ถนนโรมันโบราณสายหนึ่งชื่อ Via Julia ซึ่งเชื่อมเมืองเอาคส์บวร์คและซาลซ์บูร์กเข้าด้วยกัน ตัดข้ามแม่น้ำอีซาร์ทางทิศใต้ของมิวนิกในยุคปัจจุบันบริเวณเมืองไบเยอบรุน (Baierbrunn) และเกาทิง (Gauting) ในเขตเด็นนิง/โบเกินเฮาเซิน (Denning/Bogenhausen) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมิวนิกมีการขุดค้นทางโบราณคดีของชุมชนชาวโรมัน ในศตวรรษที่ 6 และหลังจากนั้น ได้มีกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ เช่น ชาวบายูวาเริน (เยอรมัน: Bajuwaren) อาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงเมืองมิวนิกในปัจจุบัน เช่น ในเขตโยฮันเนิสเคียร์เชิน (Johanneskirchen), เฟ็ลด์ม็อคคิง (Feldmoching), โบเกินเฮาเซิน (Bogenhausen) และพัสซิง (Pasing) โบสถ์คริสต์แห่งแรกที่รู้จักถูกสร้างขึ้นราว ค.ศ. 815 ในเขตเฟริทมันนิง (Fröttmanning) กำเนิดเมืองยุคกลาง ต้นกำเนิดของเมืองมิวนิกสมัยใหม่เป็นผลมาจากการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างขุนศึกทหารกับบิชอปคาทอลิกผู้มีอิทธิพล ไฮน์ริชสิงห์ ดยุกแห่งซัคเซินและดยุกแห่งบาวาเรีย (เสียชีวิต 1195) หนึ่งในเจ้าชายเยอรมันที่ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคของเขา ปกครองเหนือดินแดนอันกว้างใหญ่ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ของเยอรมันตั้งแต่ทางเหนือและทะเลบอลติกลงไปจนถึงเทือกเขาแอลป์ ไฮน์ริชต้องการขยายอำนาจของเขาในบาวาเรียด้วยการเข้าควบคุมกิจการการค้าเกลือที่สร้างกำไรให้อย่างมาก โดยขณะนั้นผู้ควบคุมกิจการคือคริสตจักรคาทอลิกในไฟรซิง บิชอปอ็อทโท ฟอน ไฟรซิง (เสียชีวิต 1158) เป็นนักปราชญ์ นักประวัติศาสตร์ และบาทหลวงแห่งสังฆมณฑลไฟรซิงซึ่งกินเนื้อที่ขนาดใหญ่ในบาวาเรีย หลายปีก่อนหน้า (เวลาที่แน่นอนไม่ชัดเจน แต่คาดว่าอยู่ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10) พระเบเนดิกตินได้ช่วยสร้างสะพานเก็บค่าผ่านทางและด่านศุลกากรเหนือแม่น้ำอีซาร์ (คาดว่าอยู่บริเวณเขตโอเบอร์เฟือริงในปัจจุบัน) เพื่อควบคุมเส้นทางการค้าเกลือระหว่างเมืองเอาคส์บวร์คและซาลซ์บูร์กที่มีมาตั้งแต่สมัยโรมัน ไฮน์ริชต้องการคุมสะพานเก็บค่าผ่านทางซึ่งหมายถึงรายได้สำหรับเขาเอง ดังนั้นเขาจึงทำลายสะพานและด่านศุลกากรของบิชอปในปี ค.ศ. 1156 จากนั้นเขาก็สร้างสะพานเก็บค่าผ่านทางและด่านศุลกากรขึ้นใหม่ รวมถึงตลาดเหรียญในบริเวณใกล้กับแม่น้ำใกล้ชุมชนและบ้านของเขา (ปัจจุบันคือเขตเมืองเก่า บริเวณมารีเอินพลัทซ์, มารีเอินโฮฟ และโบสถ์นักบุญปีเตอร์) สะพานเก็บค่าผ่านทางข้ามแม่น้ำอีซาร์แห่งใหม่นี้คาดว่าตั้งอยู่ที่บริเวณเกาะพิพิธภัณฑ์และสะพานลูทวิช (Ludwigsbrücke) ในปัจจุบัน บิชอปอ็อทโทประท้วงเรื่องนี้ต่อจักรพรรดิเฟรเดอริค บาร์บาโรซา หลานชายของเขา ความขัดแย้งได้ยุติลงเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1158 ในเอาคส์บวร์ค เมื่อมีอนุญาโตตุลาการเอาคส์บวร์คออกมา ระบุชื่อสถานที่ที่เกิดข้อพิพาทว่า forum apud Munichen (ละติน: ลานใกล้มิวนิก) การตัดสินนี้ให้ประโยชน์แก่ดยุกไฮน์ริช แม้ว่าบิชอปอ็อทโทจะสูญเสียสะพานของเขาไป แต่คณะอนุญาโตตุลาการได้สั่งให้ไฮน์ริชจ่ายค่าชดเชยเป็นเงินหนึ่งในสามของรายได้เขาให้แก่บิชอปแห่งไฟรซิง เหตุการณ์นี้ทำให้วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1158 ถือเป็น 'วันสถาปนา' อย่างเป็นทางการของเมืองมิวนิก แต่ไม่ใช่เพราะเป็นวันที่มีการตั้งรกรากครั้งแรก การขุดค้นทางโบราณคดีที่มารีเอินโฮฟ ก่อนที่จะมีการก่อสร้างเพื่อขยายเส้นทางรถไฟชานเมืองใต้ดิน (S-Bahn) ในปี 2012 ได้มีการค้นพบซากเรือเก่าจากศตวรรษที่ 11 ซึ่งยืนยันว่าการตั้งถิ่นฐานในมิวนิกมีมาก่อนอนุญาโตตุลาการเอาคส์บวร์ค ค.ศ. 1158 โบสถ์นักบุญปีเตอร์อันเก่าแก่ใกล้กับมารีเอินพลัทซ์เชื่อกันว่าถูกสร้างขึ้นก่อนวันสถาปนาเมือง ปี ค.ศ. 1175 มิวนิกได้รับสถานะเป็นเมืองและมีการสร้างป้อมปราการเสริมความแข็งแกร่ง ในปี ค.ศ. 1180 ไฮน์ริชสิงห์สูญเสียการยอมรับจากจักรพรรดิเฟรเดอริค เขาได้รับการพิจารณาคดีและถูกเนรเทศ อ็อทโทที่ 1 แห่งวิทเทิลส์บัคได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งบาวาเรียต่อจากเขา การปกครองเมืองมิวนิกถูกเปลี่ยนมือไปยังบิชอปแห่งไฟรซิง และถูกเปลี่ยนมืออีกครั้งใน ค.ศ. 1240 ไปยังอ็อทโทที่ 2 แห่งวิทเทิลส์บัค ใน ค.ศ. 1255 เมื่อดัชชีแห่งบาวาเรียถูกแบ่งออกเป็นสองภาค มิวนิกก็ได้กลายเป็นที่พำนักของขุนนางแห่งบาวาเรียตอนบน วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1327 เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในมิวนิก กินเวลาสองวันและทำลายเมืองไปราวหนึ่งในสาม ดยุกลูทวิชที่ 4 ซึ่งเป็นชาวเมืองมิวนิก ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์เยอรมันในปี ค.ศ. 1314 และขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อ ค.ศ. 1328 พระองค์ได้เสริมสถานะของเมืองให้แข็งแรงยิ่งขึ้นโดยให้เมืองเป็นผู้ผูกขาดการค้าเกลือ เป็นการรับประกันรายได้เพิ่มเติม ค.ศ. 1349 เกิดกาฬโรคระบาดทั่วมิวนิกและบาวาเรีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มิวนิกได้รับการฟื้นฟูศิลปะกอทิก ศาลากลางเก่าได้รับการต่อขยาย โบสถ์แม่พระมิวนิกซึ่งเป็นโบสถ์กอทิกที่ใหญ่ที่สุดของเมืองถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ปี 1468 เสร็จภายในเวลาเพียง 20 ปี ปัจจุบันมีสถานะเป็นมหาวิหาร เมืองหลวงหลังการรวมบาวาเรีย เมื่อดัชชีย่อยทั้งสี่แห่งของบาวาเรียกลับมารวมกันในปี ค.ศ. 1506 จากการทำสงครามสั้น ๆ กับดัชชีแห่งลันทซ์ฮูท มิวนิกจึงกลายเป็นเมืองหลวงดัชชีแห่งบาวาเรีย ศิลปะและการเมืองได้รับอิทธิพลจากราชสำนักมากขึ้น ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 มิวนิกเป็นศูนย์กลางแห่งหนึ่งของการปฏิรูปคาทอลิกและศิลปะเรอแนซ็องส์ในเยอรมนี วิลเฮล์มที่ 5 ดยุกแห่งบาวาเรียดำริให้สร้างโบสถ์ซังกท์มิชชาเอลของคณะเยสุอิต ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นศูนย์กลางแห่งหนึ่งของการปฏิรูปคาทอลิก นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1589 ยังมีการสร้างโรงเบียร์โฮฟบรอยเฮาส์ (Hofbräuhaus) ผลิตเบียร์สีน้ำตาล ปี ค.ศ. 1609 ก่อตั้งสันนิบาตคาทอลิกขึ้นในมิวนิก ปี ค.ศ. 1623 ช่วงที่เกิดสงครามสามสิบปี มิวนิกมีสถานะเป็นที่ประทับของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก เนื่องด้วยประมุขมัคซีมีลีอานที่ 1 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะผู้คัดเลือกหนึ่งในการเลือกแต่งตั้งพระจักรพรรดิ แต่หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1632 มิวนิกก็ถูกปกครองโดยพระเจ้ากุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟ กษัตริย์แห่งสวีเดน สองปีต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 1634 และ 1635 เกิดกาฬโรคระบาดทำให้ประชากรของเมืองราวหนึ่งในสามเสียชีวิต ภายใต้สถานะที่ประมุขเป็นผู้คัดเลือก มิวนิกเป็นศูนย์กลางสำคัญของวัฒนธรรมบารอกรวมทั้งต้องประสบกับการยึดครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในปี ค.ศ. 1704 และ ค.ศ. 1742 หลังการผูกมิตรกับฝรั่งเศสในยุคของนโปเลียนเมื่อปี ค.ศ. 1806 มิวนิกกลายเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรบาวาเรียที่สถาปนาขึ้นใหม่ ผู้คัดเลือกมัคซีมีลีอาน โยเซ็ฟ กลายเป็นกษัตริย์องค์แรกของอาณาจักร เป็นที่ตั้งของสภารัฐ (เยอรมัน: Landtag) และอัครมุขมณฑลมิวนิกและไฟรซิงใหม่ ในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 กำแพงเมืองเก่าส่วนใหญ่ที่เคยทำหน้าที่เป็นป้อมปราการของมิวนิกถูกรื้อถอนเนื่องจากการขยายตัวของประชากร เทศกาลเบียร์อ็อกโทเบอร์เฟสต์ของมิวนิกที่มีชื่อเสียงและจัดขึ้นทุกปี มีต้นกำเนิดมาจากพิธีอภิเษกสมรสครั้งหนึ่งของราชสำนักเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1810 ลานจัดพิธีเป็นส่วนหนึ่งของสนาม "เทเรเซียนวีเซอ" (Theresienwiese) ในปัจจุบันซึ่งอยู่ใกล้กับเขตเมืองเก่า ในปี ค.ศ. 1826 มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานถูกย้ายจากเมืองลันทซ์ฮูทมายังมิวนิก อาคารที่สวยงามที่สุดหลายแห่งของเมืองมาจากยุคนี้และสร้างขึ้นในรัชสมัยของกษัตริย์บาวาเรียสามพระองค์แรก โดยเฉพาะในรัชสมัยของพระเจ้าลูทวิชที่ 1 ทรงส่งเสริมสถานะของเมืองมิวนิกให้กลายเป็นศูนย์กลางศิลปะ ดึงดูดศิลปินจำนวนมากเข้ามาและยกระดับคุณค่าทางสถาปัตยกรรมของเมืองด้วยการสร้างถนนใหญ่และอาคารต่าง ๆ สถานีรถไฟมิวนิกแห่งแรกถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1839 โดยมีเส้นทางหนึ่งสายออกจากเมืองไปทางทิศตะวันตกสู่เอาคส์บวร์ค ในปี ค.ศ. 1849 สถานีรถไฟแห่งใหม่สร้างเสร็จซึ่งกลายเป็นมาสถานีรถไฟกลางมิวนิก มีเส้นทางไปทางทิศเหนือถึงเมืองลันทซ์ฮูทและเรเกินส์บวร์ค พอเข้าสู่รัชสมัยของพระเจ้าลูทวิชที่ 2 ในปี ค.ศ. 1864 พระองค์ได้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่นอกเขตเมืองหลวง สนพระทัยไปกับการสร้างปราสาทอันฟุ้งเฟ้อตามพื้นที่ชนบทของบาวาเรียจนได้รับฉายาในภายหลังว่าเป็น "กษัตริย์เทพนิยาย" หากแต่ในด้านคุณความดีพระองค์ยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ริชชาร์ท วากเนอร์ คีตกวีคนสำคัญของเยอรมนี ทั้งปราสาทหลายแห่งที่พระองค์ได้สร้างไว้ ดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้ามายังรัฐไบเอิร์น หลังรัชสมัยพระเจ้าลูทวิชที่ 2 สมัยของเจ้าชายลูอิทโพลด์ ผู้ทรงดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ได้มีกิจกรรมทางศิลปะและวัฒนธรรมเพิ่มขึ้นอีกมากในมิวนิก บางส่วนส่งอิทธิพลไปสู่ระดับโลก เช่น ศิลปินฟรันซ์ ชทุก และกลุ่มเบลาเออไรเทอร์ สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้นในปี 1914 ชาวเมืองมิวนิกใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ฝ่ายสัมพันธมิตรปิดล้อมเยอรมนีทำให้เกิดการขาดแคลนอาหารและเชื้อเพลิง การโจมตีทางอากาศของฝรั่งเศสในปี 1916 มีระเบิดสามลูกตกลงมาในมิวนิก ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1916 บริษัทเครื่องยนต์อากาศยานและรถยนต์สามแห่งได้รวมกิจการแล้วจัดตั้ง Bayerische Motoren Werke (BMW) ขึ้นในมิวนิก หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มิวนิกกลายเป็นศูนย์กลางความไม่สงบทางการเมืองที่สำคัญ พระเจ้าลูทวิชที่ 3 และครอบครัวของพระองค์ลี้ภัยออกจากเมืองในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ก่อนการปฏิวัติเยอรมันเพียงไม่นาน คัวร์ท ไอสเนอร์ โค่นล้มราชวงศ์วิทเทิลส์บัคและตั้งรัฐประชาชนบาวาเรียขึ้น เขาดำรงตำแหน่งมุขมนตรีแห่งบาวาเรียคนแรก จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 เขาถูกลอบสังหารโดย Anton Graf von Arco auf Valley ผู้ซึ่งต่อมาได้สถาปนาสาธารณรัฐโซเวียตบาวาเรียขึ้น เมื่อคอมมิวนิสต์เข้ายึดอำนาจสำเร็จ เลนิน ซึ่งเคยพำนักอยู่ที่มิวนิกเมื่อหลายปีก่อนหน้า ได้ส่งโทรเลขแสดงความยินดี อย่างไรก็ตาม สาธารณรัฐโซเวียตก็ได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ปีเดียวกันโดยกองกำลังไฟรคอร์ ในขณะที่รัฐบาลสาธารณรัฐกำลังฟื้นฟู มิวนิกก็กลายเป็นแหล่งฟูมฟักของการเมืองหัวรุนแรง หนึ่งในนั้น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์และพรรคสังคมนิยมแห่งชาติไม่ช้าก็เป็นที่รู้จักขึ้นมา สตูดิโอภาพยนตร์แห่งแรกของมิวนิก (Bavaria Film) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1919 ในปี ค.ศ. 1923 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์และผู้สนับสนุนเขาซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในมิวนิกได้ก่อการกบฏโรงเบียร์ขึ้นในเมือง พยายามโค่นล้มสาธารณรัฐไวมาร์และยึดอำนาจ แต่ล้มเหลว ส่งผลให้ฮิตเลอร์ถูกจับกุมและพรรคนาซี (NSDAP) เป็นอัมพาตไปชั่วขณะ มิวนิกมีความสำคัญต่อพรรคนาซีขึ้นอีกครั้งเมื่อพวกเขาขึ้นสู่อำนาจในเยอรมนีเมื่อปี ค.ศ. 1933 จากนั้นได้มีการสร้างค่ายกักกันขึ้นแห่งแรกที่เมืองดัคเคา ห่างจากมิวนิกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 16 กิโลเมตร เนื่องจากมิวนิกเป็นเมืองที่มีความสำคัญต่อความเจริญรุ่งโรจน์ของระบอบชาติสังคมนิยม จึงถูกเรียกว่า "เมืองหลวงแห่งขบวนการ" (เยอรมัน: Hauptstadt der Bewegung) มิวนิกเคยเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่พรรคนาซีและอาคารฟือเรอร์ (เยอรมัน: Führerbauten) หลายแห่งที่ถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ ลานเคอนิกส์พลัทซ์ (Königsplatz) อาคารบางแห่งยังคงตั้งอยู่มาจนถึงปัจจุบัน เดือนมีนาคม ค.ศ. 1924 มิวนิกได้ออกอากาศรายการวิทยุรายการแรก สถานีดังกล่าวได้กลายมาเป็น "สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งบาวาเรีย" (Bayerischer Rundfunk) ในปี 1931 ในปี 1938 อังกฤษและฝรั่งเศสลงนามความตกลงมิวนิกกับเยอรมนีที่เมืองมิวนิก ข้อตกลงนี้เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายการจำยอมสละของอังกฤษและฝรั่งเศส โดยนายกรัฐมนตรี เนวิล เชมเบอร์ลินของอังกฤษรับรองการผนวกดินแดนซูเดเทินลันท์ของเชโกสโลวาเกียเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีด้วยความหวังที่จะทำให้ฮิตเลอร์พอใจต่อการขยายดินแดนของเขา สนามบินมิวนิก-รีม ซึ่งเป็นสนามบินแห่งแรกในมิวนิก ก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1939 ในเขตรีม (Riem) และเปิดทำการจนกระทั่งย้ายไปยังสนามบินแห่งใหม่ใกล้เขตไฟรซิงในปี ค.ศ. 1992 วันที่ 8 พฤศจิกายน 1939 ไม่นานหลังจากสงครามโลกครั้งสองเริ่มขึ้น มีการวางระเบิดในเบือร์เกอร์บร็อยเค็ลเลอร์ในมิวนิก เพื่อพยายามลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ในระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ของพรรคการเมือง แต่ฮิตเลอร์ได้ออกจากอาคารไปไม่กี่นาทีก่อนที่จะเกิดการระเบิดขึ้น ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวเป็นที่ตั้งของอาคาร GEMA, ศูนย์วัฒนธรรมกัสไทก์ (Gasteig) และโรงแรมมิวนิกซิตีฮิลตัน ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มิวนิกเป็นฐานของขบวนการกุหลาบขาว ซึ่งเป็นขบวนการต่อต้านของนักศึกษาในช่วงเดือนมิถุนายน 1942 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 1943 สมาชิกแกนนำถูกจับกุมและถูกประหารชีวิตหลังมีการแจกใบปลิวในมหาวิทยาลัยมิวนิก โดยฮันส์ (Hans) และโซฟี โชล (Sophie Scholl) มิวนิกได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงสงครามจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร โดยมีการโจมตีทางอากาศทั้งสิ้น 71 ครั้งภายในเวลาห้าปี ช่วงสิ้นสุดสงคราม กองทหารสหรัฐได้เข้ายึดและปลดปล่อยมิวนิกในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 หลังสงครามจนถึงปัจจุบัน หลังการเข้ายึดของสหรัฐในปี ค.ศ. 1945 (พ.ศ. 2488) มิวนิกได้รับการสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดตามแผนที่วางไว้อย่างพิถีพิถัน ผังถนนก่อนสงครามถูกรักษาเอาไว้ มิวนิกเริ่มโตขึ้นโดยในปี 1957 มีประชากรมากกว่า 1 ล้านคน และยังคงรักษาสถานะสำคัญในด้านเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรมของประเทศเยอรมนีเอาไว้ จนเกิดฉายาเมืองหลวงลับ (Heimliche Hauptstadt) เป็นเวลากว่าหลายทศวรรษหลังสงครามโลกครั้งที่สอง สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งบาวาเรียเริ่มออกอากาศทางโทรทัศน์ครั้งแรกในมิวนิกในปี ค.ศ. 1954 มิวนิกเป็นเมืองเจ้าภาพจัดการประชุมประจำปีเกี่ยวกับนโยบายความมั่นคงระหว่างประเทศ (Munich Security Conference) ตั้งแต่ ค.ศ. 1963 จนถึงปัจจุบัน มิวนิกยังเป็นที่รู้จักในระดับการเมืองด้วยอิทธิพลอันแข็งแกร่งของนักการเมืองชาวบาวาเรีย ฟรันซ์ โยเซฟ ชเทราส์ (Franz Josef Strauss) ในระหว่างปี 1960 ถึง 1980 ท่าอากาศยานมิวนิกที่สร้างขึ้นในปี 1992 ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา มิวนิกเคยเป็นเมืองเจ้าภาพจัดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ซึ่งเกิดเหตุการณ์สังหารหมู่อันน่าเศร้าขึ้น โดยนักกีฬาชาวอิสราเอล 11 คนถูกสังหารโดยผู้ก่อการร้ายชาวปาเลสไตน์ การสังหารหมู่ยังเกิดขึ้นในปี 1980 และ 2016 มิวนิกได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1974 รอบชิงชนะเลิศ และเป็นหนึ่งในเมืองเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2006 ภูมิศาสตร์ เมืองมิวนิกตั้งอยู่บนที่ราบสูงบาวาเรียตอนบน อยู่ห่างจากตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ไปทางทิศเหนือประมาณ 50 กิโลเมตร มิวนิกตั้งอยู่สูง 520 เมตร (1,706.04 ฟุต) จากระดับน้ำทะเลปานกลาง แม่น้ำสำคัญที่ไหลผ่านได้แก่ แม่น้ำอีซาร์ และแม่น้ำเวือร์ม ภูมิอากาศ มิวนิกมีสภาพอากาศแบบภาคพื้นทวีป สภาพอากาศที่รุนแรงบางครั้งเกิดโดยการที่อยู่ใกล้กับเทือกเขาแอลป์ ความสูงของเมืองและความใกล้ชิดกับเทือกเขาแอลป์แสดงถึงการมีปริมาณหิมะตกที่สูง พายุฝนมักจะเกิดขึ้นอย่างรุนแรงและคาดไม่ถึง อุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืน หรือฤดูหนาวและฤดูร้อนอาจแตกต่างกันมาก ลมอุ่นจากเทือกเขาแอลป์ (เรียกว่า ลมเฟิห์น) สามารถเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิได้รวดเร็วภายในไม่กี่ชั่วโมง แม้แต่ในฤดูหนาว ฤดูหนาวมีช่วงตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงมีนาคม เมืองมิวนิกประสบกับฤดูหนาวที่หนาวจัด ซึ่งฝนตกหนักสามารถเกิดขึ้นได้ในฤดูหนาว แต่ไม่บ่อยนัก ช่วงเดือนที่หนาวที่สุดคือมกราคม ที่มีอุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ -1 องศาเซลเซียส (30 องศาฟาเรนไฮต์) หิมะจะปกคลุมอย่างน้อย 2 อาทิตย์ในฤดูหนาว ส่วนในฤดูร้อนจะมีอากาศเย็นสบาย โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุด 23 องศาเซลเซียส (73 องศาฟาเรนไฮต์) โดยเดือนที่ร้อนที่สุดคือกรกฎาคม ช่วงเวลาฤดูร้อนอยู่ระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน เขตการปกครอง นับตั้งแต่การปฏิรูปการปกครองในปี ค.ศ. 1992 เมืองมิวนิกประกอบด้วยเขตนคร (เยอรมัน: Stadtbezirke) จำนวนทั้งสิ้น 25 เขต (พื้นที่และประชากรเดือนธันวาคม 2021) ได้แก่ เศรษฐกิจ จากการศึกษาพบว่าเมืองมิวนิกมีเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเมืองต่าง ๆ ของเยอรมนี และมีอัตราการว่างงานต่ำที่สุด (5.4% ณ เดือนกรกฎาคม 2020) ในบรรดาเมืองต่าง ๆ ของเยอรมนีที่มีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน (อีกสามเมืองได้แก่ เบอร์ลิน, โคโลญ และ ฮัมบวร์ค) มิวนิกเป็นเมืองที่มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) สูงเป็นอันดับสามของเยอรมนี นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสถานที่ตั้งธุรกิจที่น่าดึงดูดที่สุดในเยอรมนี เมืองนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของเยอรมนีตอนใต้ด้วย มิวนิกได้รับการจัดอันดับสูงสุดจากนิตยสาร Capital ในเดือนกุมภาพันธ์ 2005 สำหรับแนวโน้มทางเศรษฐกิจระหว่างปี 2002 ถึง 2011 ในบรรดา 60 เมืองของเยอรมนี มิวนิกเป็นศูนย์กลางทางการเงิน ธุรกิจ และการค้า และเป็นเมืองระดับโลกที่เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทหลายแห่ง ซึ่งรวมถึงบริษัทที่จดทะเบียนในดัชนี DAX มากกว่าเมืองอื่น ๆ ในเยอรมนี รวมถึงสำนักงานใหญ่ในเยอรมนีหรือยุโรปของบริษัทต่างชาติหลายแห่ง เช่น แมคโดนัลด์ และ ไมโครซอฟท์ หนึ่งในบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ในมิวนิกที่รู้จักกันดีที่สุดคือ Flixbus การผลิต มิวนิกเป็นที่ตั้งของสำนักงานบริษัทชื่อดังอย่าง ซีเมนส์, บีเอ็มดับเบิลยู, Traton Group, MTU, ลินเด้ และ โรห์เดอ แอนด์ ชวาร์ซ ในบรรดาเมืองของเยอรมนีที่มีประชากรมากกว่า 500,000 คน มิวนิกเป็นเมืองที่มีกำลังซื้อสูงสุด (26,648 ยูโรต่อคน) ณ ปี 2007 ในปี 2006 แรงงานระดับล่างในเมืองมิวนิกได้รับค่าจ้างเฉลี่ยชั่วโมงละ 18.62 ยูโร (ประมาณ 20 ดอลลาร์สหรัฐ) ประชากร ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 เมืองมิวนิกมีประชากร 1.34 ล้านคน โดย 300,129 คนไม่ใช่พลเมืองชาวเยอรมัน มิวนิกมีชุมชนชาวตุรกีและบอลข่านอยู่อย่างหนาแน่น ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่มากที่สุดได้แก่ ชาวตุรกี (43,309 คน) อัลบาเนีย (30,385 คน) โครเอเชีย (24,866 คน) เซอร์เบีย (24,439 คน) กรีก (22,486 คน) ออสเตรีย (21,411 คน) และชาวอิตาลี (20,847 คน) ซึ่ง 37% ของจำนวนชาวต่างชาติที่อยู่ในมิวนิกมาจากสหภาพยุโรป ในปี ค.ศ. 1700 มิวนิกมีประชากรเพียง 24,000 คน ประชากรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในทุก ๆ 30 ปี ตัวอย่างเช่น มิวนิกมีประชากร 100,000 คนใน ค.ศ.1852 และต่อมาในปี ค.ศ. 1883 มีประชากร 250,000 คน และในปี ค.ศ.1901 ได้เพิ่มขึ้นสองเท่าอีกเป็น 500,000 คน ตั้งแต่ตอนนี้ มิวนิกได้กลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 3 ในประเทศเยอรมนี ใน ค.ศ.1933 มีประชากร 840,901 คน และในปี ค.ศ.1957 มิวนิกมีประชากรเกินกว่า 1 ล้านคน ประชากรกว่า 47.4% ในเมืองมิวนิกไม่นับถือศาสนาใด ๆ โดยในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2008 มีประชากรนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก 38.3% ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ 14.0% และยิว 0.3% กีฬา มิวนิกเป็นบ้านของทีมฟุตบอลมืออาชีพจำนวนมาก รวมถึงสโมสรฟุตบอลบาเยิร์นมิวนิก ซึ่งเป็นทีมที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จมากที่สุดในเยอรมนี ปัจจุบันมีทีมฟุตบอลในเมืองมิวนิกที่ได้เข้าเล่นในบุนเดิสลีกา 3 ทีม ได้แก่ สโมสรฟุตบอลบาเยิร์นมิวนิก, เทเอสเฟา 1860 มึนเชิน และ SpVgg Unterhaching ซึ่งทั้งสามทีมได้เล่นในดิวิชั่นสูงสุดของฟุตบอลเยอรมัน ส่วนทีมฮอกกี้ของมิวนิกคือ EHC มิวนิก มิวนิกเคยเป็นเจ้าภาพจัดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ณ สนามกีฬาโอลิมปิกเมืองมิวนิก นอกจากนี้มิวนิกเป็นหนึ่งในเมืองเจ้าภาพกีฬาฟุตบอลโลก 2006 ซึ่งจัดในสนามกีฬาอัลลิอันซ์อารีนา ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2009 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้กำหนดมิวนิกเป็นหนึ่งในเมืองที่ขอเสนอตัวเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ซึ่งรวมถึงเมืองอองเนอซี ประเทศฝรั่งเศส และเมืองพย็องชังในเกาหลีใต้ ถ้ามิวนิกถูกเลือกให้เป็นเจ้าภาพ จะเป็นเมืองแรกของโลกที่ได้เป็นเจ้าภาพทั้งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน และกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว วัฒนธรรม ภาษา ภาษาเยอรมันถูกใช้โดยทั่วไปในมิวนิก แม้ภาษาเยอรมันจะมีสำเนียงที่หลากหลายแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค แต่ภาษาเยอรมันที่เรียกว่า "ภาษาเยอรมันมาตรฐาน" หรือ "ภาษาเยอรมันสูง" นั้นได้รับการสอนในโรงเรียนและใช้พูดกันในหมู่ชาวเยอรมัน ชาวออสเตรีย และในบางส่วนของสวิตเซอร์แลนด์ ผู้พูดภาษาเยอรมันต่ำในฮัมบวร์คอาจพบว่าเป็นการยากที่จะเข้าใจสำเนียงของชาวบาวาเรีย สำเนียงบาวาเรียได้รับการยอมรับว่าเป็นภาษาประจำภูมิภาคและยังคงใช้พูดควบคู่ไปกับภาษาเยอรมันมาตรฐาน พิพิธภัณฑ์ ผลงานประติมากรรมนักเต้นโดยศิลปินผู้เลื่องชื่ออย่าง อีราสมุส กราสเซอร์ จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมืองมิวนิก ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารคลังแสงสไตล์โกธิคเก่าแก่ใจกลางเมือง ใน ค.ศ. 1903 ออสการ์ ฟอน มิลเลอร์ ได้รวบรวมกลุ่มวิศวกรและนักอุตสาหกรรมเพื่อก่อตั้งด็อยท์เชิสมูเซอุม ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ถือว่าใหญ่ที่สุดในโลก พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นด้วยการสนับสนุนทางการเงินจากชุมชนธุรกิจและขุนนางของเยอรมนี รวมถึงได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี พิพิธภัณฑ์นี้มีพิธีเปิดอย่างยิ่งใหญ่ในปี 1925 แต่เพิ่งได้รับการปรับปรุงเมื่อไม่นานมานี้ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์มีที่ตั้งอยู่สามแห่ง โดยสถานที่ตั้งดั้งเดิมในใจกลางเมืองมิวนิกยังคงขยายการจัดแสดงอย่างต่อเนื่อง เมืองนี้มีหอศิลป์สำคัญหลายแห่ง ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในย่านศิลปะ Kunstareal พิพิธภัณฑ์ Lenbachhaus จัดแสดงผลงานของกลุ่มเบลาเออไรเทอร์ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปะสมัยใหม่จากเมืองมิวนิก นับตั้งแต่ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา เทศบาลต่าง ๆ ในเยอรมนีเริ่มตอบสนองต่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและลงทุนในพิพิธภัณฑ์สาธารณะ เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในเยอรมนี พิพิธภัณฑ์ Neue Pinakothek ได้รับการบูรณะใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ปี 1974 ถึงปี 1981 คู่มือท่องเที่ยวเมืองมิวนิกที่ตีพิมพ์ในช่วงต้นทศวรรษ 1860 เป็นการแนะนำนักท่องเที่ยวให้รู้จักสถาปัตยกรรมและงานศิลปะของมิวนิก ซึ่งในขณะนั้นถือเป็นเอกลักษณ์ในเยอรมนี และเป็นมรดกส่วนใหญ่ของพระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย โดยได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งบาวาเรีย พิพิธภัณฑ์ Alte Pinakothek จัดแสดงผลงานของศิลปินเอกชาวยุโรปในช่วงศตวรรษที่ 14 ถึง 18 รวมถึง อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์ เจ้าของผลงาน ภาพเหมือนตนเอง (ดือเรอร์) อันเลื่องชื่อ และผลงานของ เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ และงานจิตกรรมของราฟาเอล ในขณะที่พิพิธภัณฑ์ Glyptothek เป็นที่เก็บรวบรวมงานศิลปะกรีกและโรมันจำนวนมาก และพิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุแห่งรัฐ (Staatliche Antikensammlungen) ผลงานที่จัดแสดง ได้แก่ รูปปั้นเมดูซ่า รอนดานินี รูปปั้นฟอนของบาร์เบรินี และรูปปั้นจากวิหารอะเฟียบนเกาะเอจินาสำหรับพิพิธภัณฑ์กลิปโทเทค หลังจากมีการจัดนิทรรศการศิลปะเยอรมันครั้งแรกสำหรับผู้ชมจากนานาชาติที่กลาสปาลาสต์ในปี 1869 มิวนิกก็กลายเป็นศูนย์กลางของวงการศิลปะ พิพิธภัณฑ์ห้าทวีป (Museum Five Continents) เป็นแหล่งรวบรวมโบราณวัตถุและสิ่งของจากนอกทวีปยุโรปที่ใหญ่เป็นอันดับสองในเยอรมนี ขณะที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติบาวาเรีย (Bavarian National Museum) และแหล่งโบราณคดีแห่งรัฐบาวาเรีย (Bavarian State Archaeological Collection) ที่อยู่ติดกัน จัดแสดงศิลปะและประวัติศาสตร์วัฒนธรรมระดับภูมิภาค ส่วนหอศิลป์ชัคกาเลอรี (Schackgalerie) เป็นหอศิลป์สำคัญที่จัดแสดงภาพวาดของเยอรมนีในศตวรรษที่ 19 ดนตรี มิวนิกเป็นศูนย์กลางดนตรีระดับนานาชาติที่สำคัญ และเคยเป็นสถานที่จัดแสดงผลงานของนักประพันธ์เพลงชื่อดังมากมาย รวมถึง ออร์ลันโด ดิ ลาสโซ, ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท, คาร์ล มารีอา ฟ็อน เวเบอร์, ริชชาร์ท วากเนอร์, กุสทัฟ มาเลอร์, ริชชาร์ท ชเตราส์ และ คาร์ล ออร์ฟ ล้วนได้รับการยกย่องเป็นปรมาจารย์ในวงการดนตรี ผลงานเพลงคลาสสิกที่มีชื่อเสียงที่สุดหลายชิ้นถูกประพันธ์ขึ้นในและรอบ ๆ เมืองมิวนิกโดยนักประพันธ์เพลงที่เกิดในพื้นที่นั้น ตัวอย่างเช่น บทเพลงบรรเลง อัลโซชปราคซาราทุสทรา (ชเตราส์) ของ ริชชาร์ท ชเตราส์ อุปรากร ริชชาร์ท วากเนอร์ เป็นผู้สนับสนุนจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี แต่ในท้ายที่สุดผู้อุปถัมภ์ของเขาคือ พระเจ้าลูทวิชที่ 2 แห่งบาวาเรีย การแสดงครูเพลงแห่งเนือร์นแบร์ค ถูกแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1868 ซึ่งนับเป็นความสำเร็จอย่างสูงของวากเนอร์และพระเจ้าลูทวิชที่ 2 โอเปราเรื่อง Wagner เปิดตัวครั้งแรกที่โรงละคร Hoftheater ซึ่งปัจจุบันคือโรงละครแห่งชาติมิวนิก โดยมี Angelo Quaglio the Younger เป็นผู้ออกแบบฉากสำหรับการแสดงรอบปฐมทัศน์ ปัจจุบันโรงละครแห่งชาติมิวนิกเป็นที่ตั้งของคณะโอเปร่าแห่งรัฐบาวาเรียและวงออร์เคสตราแห่งรัฐบาวาเรีย ข้าง ๆ กันนั้น โรงละครเรซิเดนซ์สมัยใหม่ถูกสร้างขึ้นในอาคารเดียวกับที่ตั้งของโรงละครคูวิลลิเอส อาหาร อาหารมิวนิกถือเป็นส่วนหนึ่งของอาหารบาวาเรีย ไส้กรอกพบเห็นได้ทั่วไปและเป็นที่นิยมเช่นเดียวกับเมืองอื่นในเยอรมนี โดยเฉพาะ ไวส์ววสท์ ถือเป็นต้นตำรับดั้งเดิมจากรัฐบาวาเรีย ถูกคิดค้นขึ้นในเมืองนี้เมื่อปี 1857 และเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองมิวนิก ตามธรรมเนียมแล้ว ไส้กรอกจะเสิร์ฟก่อนเที่ยงวัน โดยเสิร์ฟพร้อมมัสตาร์ดหวานและเพรตเซล ในปี 2021 เมืองมิวนิกมีร้านอาหาร 11 แห่งที่ได้รับรางวัลมิชลินไกด์ระดับหนึ่งดาวขึ้นไป มิวนิกเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องโรงเบียร์และเบียร์ไวส์เบียร์ (เบียร์ข้าวสาลี) เฮลเลส (Helles) เป็นเบียร์ลาเกอร์สีอ่อนที่มีสีทองใส ถือเป็นเบียร์มิวนิกที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในปัจจุบัน เฮลเลสเข้ามาแทนที่เบียร์ดำของมิวนิกที่เรียกว่าดุงเคล (Dunkel) ซึ่งได้สีมาจากมอลต์คั่ว จัดเป็นเบียร์ทั่วไปในมิวนิกในศตวรรษที่ 19 สตาร์กเบียร์ (Starkbier) เป็นเบียร์มิวนิกที่แรงที่สุด มีปริมาณแอลกอฮอล์สูงถึง 6%–9% มีสีเหลืองเข้มและมีรสชาติมอลต์เข้มข้น เบียร์ที่เสิร์ฟในงานอ็อกโทเบอร์เฟสต์ (Oktoberfest) เป็นเบียร์ชนิดพิเศษที่มีปริมาณแอลกอฮอล์สูงกว่า Wirtshäuser คือผับสไตล์บาวาเรียแบบดั้งเดิม ซึ่งหลายแห่งมีพื้นที่กลางแจ้งขนาดเล็ก Biergärten (สวนเบียร์) เป็นสถานที่ยอดนิยมในแวดวงอาหารของมิวนิก เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมเมือง และเป็นแหล่งรวมผู้คนจากทุกสาขาอาชีพโดยไม่คำนึงถึงชนชั้นทางสังคม มีสวนเบียร์ขนาดเล็กมากมาย แต่บางแห่งก็มีที่นั่งนับพันที่นั่ง สวนเบียร์ขนาดใหญ่สามารถพบได้ในสวน Englischer Garten บนเนินเขา Nockherberg และในสวน Hirschgarten คณะละครสัตว์ คณะละครสัตว์โครเนซึ่งตั้งอยู่ในมิวนิกเป็นหนึ่งในคณะละครสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป เป็นคณะละครสัตว์แห่งแรกและยังคงเป็นหนึ่งในไม่กี่คณะในภูมิภาคยุโรปตะวันตกที่มีอาคารแสดงเป็นของตัวเอง เมืองพี่น้อง มิวนิกเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้: หมายเหตุ อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น Official website for the City of Munich Münchner Verkehrs- und Tarifverbund – public transport network München Wiki – open city wiki for Munich with more than 15,000 articles (ในภาษาเยอรมัน) On the brink: Munich 1918–1919 Munichfound เก็บถาวร 2019-06-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน – magazine for English speaking Münchners Destination Munich – online guide Munich Airport – official website Franz Josef Strauss Airport münchen.tv – local TV station Historical Atlas of Munich (ในภาษาเยอรมัน) ภาพ Europe Pictures – Munich Geocoded Pictures of Munich เก็บถาวร 2017-07-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Munich City Panoramas – panoramic views and virtual tpurs Globosapiens Travel Community – travel tips Tales from Toytown – photos of Munich Munich photo gallery