Granice Rimskog carstva

Granice Rimskog carstva (Limes), predstavlja graničnu liniju Rimskog carstva, koje je po svom teritorijalnom opsegu, bilo jedno od najvećih carstava koje je istorija poznavala. Svijet Mediterana i okolnih područja, bio je zaštićen mrežom granica, koje su se u 2. vijeku nove ere protezale u dužini preko 5.000 km, od atlantske obale sjeverne Britanije, preko Evrope do Crnog mora, a odatle do Crvenog mora i preko sjeverne Afrike do atlantske obale. Ostaci Limesa danas se sastoje od ostataka izgrađenih zidina, jarkova, utvrda, tvrđava, karaula i civilnih naselja. Određeni elementi linije su otkopani, neki rekonstruisani, a neki uništeni. Ideja o limesu javila se u vreme Cezarovog naslednika Oktavijana Avgusta. Ekspanzionistička politika Rima u doba Republike, dakle do dinastije Julijevaca-Klaudijevaca i 1. veka n.e., djelovala je po principu koji su tokom istorije preuzele druge velike sile. Najčešće na poziv nekog plemena koje je u sporu sa drugim, ili kao odgovor na nečiji pljačkaški upad, Rim je odgovarao "mirovnom misijom" nakon koje bi bio bogatiji za novu teritoriju i značajne resurse. Razvijen je sistem šanaca i zemljanih nasipa, pa i prvih palisadnih zidova. Iza te vodene prepreke nalazile su se vojne tvrđave, kule, bedemi i vojnici – dovoljno da obeshrabri skoro svaku varvarsku vojsku u pokušaju da opljačkaju bogate rimske zemlje. Slijedio je konačni razvoj i povezivanje sistema limesa, sve dok limes nije postao jedna monolitna celina na granici carstva. Veliki gradski centri sa kastrumima legija povezivani su mrežom puteva. To je bio prioritet, kako bi se vojska što brže transportovala tamo gde je potrebna. Logori legija više nisu bili jednostavne palisade i nasipi, već kompleksne tvrđave od kamena sa dve linije komunikacije unutar njih i kulama na uglovima i bedemima. Po pravilu, te puteve i tvrđave gradile su legije na limesu. Limes je imao ekonomski i kulturološki utjecaj na sve aspekte provincijskoga života Rimskoga Carstva. Veterani, trgovci i obrtnici nastanjivali su se u naseljima blizu pograničnih legijskih utvrđenjea ili kastela u kojima su boravili pripadnici pomoćnih jedinica rimske vojske. Svjetska baština Na sastanku UNESCO-ova Odbora za svjetsku baštinu u Durbanu 2005. službeno je proglašen serijski, transnacionalni spomenik Granice Rimskoga Carstva. Taj spomenik prolazi područjem različitih reljefnih obilježja, bio je izgrađen od različitih materijala u različito vrijeme, u različitome obliku i složenosti. U suvremenoj geopolitičkoj podjeli svijeta, limes prolazi kroz: Velika Britanija, Nizozemska, Njemačka, Austrija, Slovačka, Mađarska, Austrija, Hrvatska, Srbija, Rumunija, Bugarska, Turska, Sirija, Jordan, Izrael, Irak, Egipat, Libija, Alžir, Tunis i Maroko. Spomenikom upravlja međunarodni odbor u kojem su poslanici zemalja koje su uvrstile limes na popis svjetske baštine. Hadrijanov zid Dio britanskog limesa pod nazivom Hadrijanov zid uvršten je 1987. g. u popis svjetske baštine kao samostalni spomenik. Pruža se dužinom od 117 km od mjesta Wallsend na istočnoj obali sjeverne Britanije do mjesta Bowness na zapadnoj britanskoj obali. Zona koja je 1987. g. proglašena dijelom svjetske baštine, uključivala je bedeme, jarke, promatračnice, kastele i civilna naselja u bližoj okolini zida. Površina Hadrijanova zida, koju obuhvaća UNESCO-ov popis, iznosi 4650 ha, a zaštićena je osnovnim britanskim Aktom o zaštiti iz 1979. g. Gornjonjemački-retijski limes u Njemačkoj Priprema za stavljanje Gornjonjemačko-retijskoga limesa na UNESCO-ov popis zasnivala se na ideji da se cijeli Limes proglasi za svjetsku baštinu. Vlada Velike Britanije pristala da se Hadrijanov zid proglasi kao prvi dio spomenika Granice Rimskoga carstva, odnosno da se Gornjonjemačko-retijski limes shvati kao njegov drugi dio i da se doda i Antonionov zid ka treća cjelina. Za takav združeni spomenik usvojena je 2005. gd. zajednička izjava o nominaciji u kojoj su postavljena upravljačka mjerila primjenjiva i na sve ostale dijelove limesa koji će se ubuduće upisivati. Pokriva dužinu od 550 km i prolazi između Rajnbrola na Rajni i Ajninga na Dunavu, izgrađen u fazama tokom 2. vijeka. Svojim tvrđavama, fizičkim barijerama, povezanom infrastrukturom i civilnom arhitekturom ispoljava važnu razmjenu ljudskih vrijednosti kroz razvoj rimske vojne arhitekture u ranije uglavnom nerazvijenim područjima dajući tako autentičan uvid u svijet antike od kasnog 1. do sredine 3. vijeka nove ere. Iako su se kulturni uticaji širili preko granica, on je predstavljao kulturnu podjelu između romaniziranog svijeta i neromaniziranih germanskih naroda. Donjonjemački limes Granice Rimskog Carstva – Donjonjemački limes se protezao 400 km duž donjeg toka Rajne, uz sjeveroistočne granice rimske pogranične provincije Germania Inferior (Donja Njemačka), od Rajnskog masiva južno od Bona (Njemačka) do Obala Sjevernog mora (Nizozemska). Više od 450 godina od kasnog 1. vijeka prije nove ere, štitio je Rimsko carstvo od germanskih plemena. Prve vojne baze izgrađene su u posljednjim decenijama prije nove ere za osvajanje germanskih teritorija preko Rajne. Kada Kada su onemogućeni u osvajanjima, Rimljani su lijevu obalu rijeke pretvorili u utvrđenu granicu. Na ivici rijeke izgrađene su vojne instalacije različitih tipova i veličina i pripadajuće civilne strukture i infrastrukture. Proglašenje je obavljeno 2021. god. Dunavski limes - zapadni dio Godine 2021, zapadni dio Dunavskog limesa, kao dio granice Rimskog carstva u Njemačkoj, Austriji i Slovačkoj, upisan je na UNESCO-ovu listu svjetske baštine. Pokriva skoro 600 km dunavske granice i odražava specifičnosti ovog dijela rimske granice kroz odabir lokaliteta koji predstavljaju ključne elemente za izgradnju puteva, legijskih tvrđava i njihovih povezanih naselja do malih utvrđenja i privremenih logora, te način na koji se te strukture uklapaju u lokalnu topografiju. Najstariji rimski logor u Austriji bio je Carnuntum. Četrnaest kilometara zapadno, podignuta je pomoćna tvrđava (Hilfskastelle) kod Schlögena (danas u općini Haibach ob der Donau) u Gornjoj Austriji. U to vrijeme, limes je išao od Beča do Linca otprilike prateći današnji Bečki put (Wiener Straße). Budući da Dunav nije uvijek pružao adekvatnu zaštitu, na njegovim sjevernim obalama su povremeno izgrađivani mostobrani protiv Markomana, poput onog u Stillfriedu ili kod Oberleiser Berga. Veliki broj utvrđenja je vremenom propadao pa ih je ponovo obnavljao i nadograđivao car Valentinijan I (364–375), u skladu s najnovijom vojnom taktikom. Zidovi su podebljani, a odbrambeni rovovi obnovljeni. Osim toga, uz zidine su izgrađene kule, poput stražarnice otkrivene u blizini Oberranne. Ova utvrđenja su trajala još samo stotinu godina prije pada Rimskog Carstva. Godine 488. današnja Austrija je bila potpuno očišćena od rimskin vojnika. Sačuvano je nekoliko odbrambenih kula: u Bacharnsdorfu u Donjoj Austriji, u Mauternu (Favianis) i u Traismaueru (Augustiana). Reference