آتش‌نشانی داوطلبانه

یک سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه (VFD: volunteer fire department) یک سازمان آتش‌نشانی متشکل از داوطلبان است که وظیفه اطفای حریق و سایر خدمات اورژانس مرتبط را برای یک حوزه قضایی محلی انجام می‌دهند. از آتش‌نشانان داوطلب و آتش‌نشانان حقوق‌بگیرِ آماده‌باش انتظار می‌رود که برای پاسخگویی به تماس‌های اضطراری در دوره‌های زمانی طولانی در حالت آماده‌باش باشند و هرگاه به خدمات آن‌ها نیاز بود، به ایستگاه آتش‌نشانی فراخوانده شوند. همچنین از آن‌ها انتظار می‌رود که در سایر وظایف غیر اضطراری (مانند آموزش، جمع‌آوری کمک‌های مالی، تعمیر و نگهداری تجهیزات و غیره) نیز شرکت کنند. آتش‌نشانان داوطلب در نقطه مقابل آتش‌نشانان حقوق‌بگیر قرار دارند که به صورت تمام‌وقت یا پاره‌وقت کار می‌کنند و دستمزد دریافت می‌نمایند. برخی از آتش‌نشانان داوطلب ممکن است بخشی از یک سازمان آتش‌نشانی ترکیبی باشند که هم از آتش‌نشانان تمام‌وقت و هم از داوطلبان استفاده می‌کند. در ایالات متحده آمریکا، آتش‌نشانان آماده‌باش که برای کار خود دستمزد جزئی دریافت می‌کنند به عنوان آتش‌نشانان فراخوان (call firefighters) و در بریتانیا و ایرلند با عنوان آتش‌نشانان پاره‌وقت (retained firefighters) شناخته می‌شوند. در سطح بین‌المللی اولین سازمان‌های آتش‌نشانی از داوطلبان تشکیل شده بودند. اولین نیروی سازمان‌یافته بزرگ از آتش‌نشانان، سپاه ویجیلس (Vigiles) بود که در سال ۶ میلادی در روم باستان تأسیس شد. آرژانتین نخستین سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه در آرژانتین، "Bomberos Voluntarios de La Boca" (آتش‌نشانان داوطلب لا بوکا) بود که در ۲ ژوئن ۱۸۸۴ توسط یک مهاجر ایتالیایی به نام توماس لیبرتی در محله لا بوکا در بوئنوس آیرس تأسیس شد. ۲ ژوئن در این کشور به عنوان روز آتش‌نشانان داوطلب شناخته می‌شود. فدراسیون آتش‌نشانان داوطلب آرژانتین در سال ۱۹۵۴ تأسیس گردید. تا سال ۲۰۱۸، ۸۰ درصد از پوشش آتش‌نشانی کشور بر عهده داوطلبان بوده است. استرالیا در سراسر استرالیا، آژانس‌های آتش‌نشانی داوطلبانه بسیاری وجود دارند که توسط ایالت‌ها یا قلمروهای جداگانه ایجاد شده‌اند. ایالت نیو ساوت ولز توسط دو مرجع قانونی آتش‌نشانی خدمات‌رسانی می‌شود. این دو شامل سازمان آتش‌نشانی روستایی نیو ساوت ولز (NSWRFS) و سازمان آتش‌نشانی و نجات نیو ساوت ولز هستند. سازمان آتش‌نشانی و نجات نیو ساوت ولز، مسئولیت اطفای حریق و نجات را در شهرهای بزرگ، مناطق کلان‌شهری و چندین شهرک دیگر در این ایالت بر عهده دارد. همچنین رسیدگی به تمام حوادث مربوط به مواد خطرناک (HAZMAT) در خشکی و آبراه‌های داخلی بر عهده این سازمان است. NSWRFS، سرویس آتش‌نشانی داوطلبانه در نیو ساوت ولز است که بیش از ۷۰٬۰۰۰ داوطلب دارد و مسئولیت بیش از ۹۰ درصد از مساحت زمین‌های این ایالت را بر عهده دارد. اگرچه بیشتر این مساحت را بوته‌زارها و علفزارها تشکیل می‌دهند، اما NSWRFS به جوامع کوچکتر و منطقه‌ای که تحت پوشش آتش‌نشانی و نجات نیو ساوت ولز نیستند نیز خدمت‌رسانی می‌کند. در ایالت ویکتوریا، سه سازمان اصلی آتش‌نشانی وجود دارد: هیئت خدمات آتش‌نشانی و اورژانس کلان‌شهر (MFB)، سازمان آتش‌نشانی روستایی (CFA) و دپارتمان محیط زیست، آب، زمین و برنامه‌ریزی (DEWLP). CFA یک سازمان خدمات آتش‌نشانی و اورژانس مبتنی بر جامعه و داوطلبانه است که حدود ۶۱٬۰۰۰ عضو دارد. از این تعداد، حدود ۵۹٬۰۰۰ نفر داوطلب هستند. نقش‌های آن‌ها از اطفای حریق، نجات، مقابله با مواد خطرناک تا نقش‌های پشتیبانی غیرعملیاتی متغیر است. در استرالیای غربی، آتش‌نشانی توسط دپارتمان خدمات آتش‌نشانی و اورژانس (DFES) به همراه شوراهای محلی سازماندهی می‌شود. DFES تیپ‌های خدمات آتش‌نشانی و نجات داوطلبانه (VFRS) و برخی تیپ‌های خدمات آتش‌نشانی بوته‌زارها (BFS) را اداره می‌کند، در حالی که بقیه تیپ‌های BFS توسط DFES آموزش می‌بینند اما توسط شورای منطقه مربوطه اداره و مدیریت می‌شوند. تیپ‌های VFRS معمولاً بسته به موقعیت مکانی خود، بیشتر درگیر اطفای حریق ساختمانی، حفاظت از دارایی‌ها و نجات در تصادفات جاده‌ای هستند، در حالی که تیپ‌های BFS بیشتر درگیر اطفای حریق جنگل‌ها می‌باشند. در استرالیای غربی، تخمین زده می‌شود ۳۱٬۰۰۰ عضو BFS در بین ۵۸۵ تیپ و ۲٬۰۰۰ عضو VFRS در بین ۸۸ تیپ وجود داشته باشد. در استرالیای جنوبی، دو سازمان آتش‌نشانی قانونی وجود دارد: سازمان آتش‌نشانی کلان‌شهر استرالیای جنوبی (SAMFS) و سازمان آتش‌نشانی روستایی استرالیای جنوبی (SACFS). SACFS توسط حدود ۱۳٬۵۰۰ آتش‌نشان داوطلب و حدود ۱۲۰ کارمند حقوق‌بگیر اداره می‌شود. اتریش و آلمان سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه (به آلمانی: Freiwillige Feuerwehr) اکثریت (۹۷ درصد از کل آتش‌نشانان آلمان) خدمات حفاظت مدنی اتریش و آلمان را در کنار سایر سازمان‌های داوطلب مانند آژانس فدرال امداد فنی آلمان (THW)، خدمات آمبولانس داوطلبانه و خدمات فوریت‌های پزشکی یا نجات مانند صلیب سرخ آلمان یا کمک‌های اولیه یوهانیتر ارائه می‌دهند. در بیشتر سازمان‌های آتش‌نشانی روستایی، کادر نیروها فقط از داوطلبان تشکیل شده است. اعضای این سازمان‌ها معمولاً به صورت ۲۴ ساعته در هفت روز هفته در حالت آماده‌باش هستند و در مشاغل دیگری نیز کار می‌کنند. اعلام خطر می‌تواند توسط سیستم‌های هشدار مختلفی مانند آژیرها یا پیجرها، که گاهی با یک برنامه روی تلفن همراه ترکیب شده‌اند، انجام شود. در آلمان، هشدار از طریق پیجر رادیویی بر روی فرکانس‌های رادیویی BOS انجام می‌گیرد. در اتریش، سازمان‌های آتش‌نشانی فرکانس‌های خاص خود را دارند. در شهرها و جوامع متوسط، سازمان‌های آتش‌نشانی اغلب تا حدودی توسط آتش‌نشانان حرفه‌ای اداره می‌شوند. آن‌ها دسترسی سریع به برخی از ماشین‌آلات آتش‌نشانی سازمان را تضمین می‌کنند و ماشین‌آلات باقی‌مانده توسط داوطلبان به محض ورود به ایستگاه، به محل حادثه اعزام می‌شوند. شهرهای بزرگ‌تر، معمولاً با ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت یا بیشتر، دارای سازمان‌های آتش‌نشانی هستند که کاملاً توسط آتش‌نشانان حرفه‌ای اداره می‌شوند. با این حال، آن‌ها معمولاً چندین سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه نیز دارند که در مواقع اضطراری بزرگ‌تر فراخوانده می‌شوند. شهرداری‌ها حامی سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه هستند. بودجه اضافی می‌تواند شامل کمک‌های سازمان‌های حمایتی، کمک‌های مالی جمع‌آوری‌شده در برنامه‌های خیریه یا درآمد حاصل از رویدادهای مختلف باشد. کانادا در حالی که سازمان‌های آتش‌نشانی کاملاً داوطلبانه بیشتر در مناطق روستایی و دورافتاده کانادا یافت می‌شوند، سازمان‌های "ترکیبی" متشکل از آتش‌نشانان حرفه‌ای و داوطلب یا "فراخوان‌شونده" را می‌توان در شهرداری‌های شهری‌تر یافت. به عنوان مثال، در شهر کینگستون انتاریو (با جمعیت ۱۳۰٬۰۰۰ نفر)، از ده ایستگاهی که توسط سرویس آتش‌نشانی و نجات کینگستون اداره می‌شود، سه ایستگاه با آتش‌نشانان حرفه‌ای، دو ایستگاه ترکیبی و پنج ایستگاه کاملاً داوطلبانه هستند. تخمین زده می‌شود که ۱۲۷٬۰۰۰ آتش‌نشان داوطلب در سراسر این کشور وجود داشته باشد. بیشتر خدمات آتش‌نشانی شهری و بزرگ‌تر به عنوان خدمات داوطلبانه آغاز به کار کردند و به مرور به اعضای تمام‌وقت تبدیل شدند. سازمان‌های داوطلبانه برای مناطقی که توانایی پرداخت هزینه برای یک سازمان تمام‌وقت را ندارند ضروری هستند. برخلاف ایالات متحده که در آن شرکت‌های آتش‌نشانی داوطلبانه ممکن است مستقل از دولت محلی با حمایت محدود مالیاتی یا به عنوان سازمان‌های نیمه‌خصوصی فعالیت کنند، در کانادا سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه معمولاً توسط شهرداری‌ها یا شهرستان‌ها اداره می‌شوند. استان‌ها استانداردهایی برای تجهیزات و آموزش تعیین می‌کنند که سازمان‌های داوطلبانه باید آن‌ها را رعایت کنند. سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه دشت‌های آپر هاموندز اولین سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه تمام‌سیاه‌پوست در کانادا بود که در سال ۱۹۶۶ تأسیس شد و در دهه ۱۹۷۰ به طور رسمی ثبت گردید و در شهرستان هالیفاکس، نوا اسکوشیا فعالیت می‌کرد. شیلی شیلی یکی از معدود کشورهای جهان است که در آن تمام آتش‌نشانان بدون حقوق هستند. آن‌ها ارزش‌های مشترک و تاریخ غنی‌ای از خدمت به کشورشان دارند. این کشور به منطقه، استان و بخش (comunas) تقسیم می‌شود. سپاه‌ها یا سازمان‌های آتش‌نشانی محلی در یک یا چند بخش خدمت می‌کنند. تا به امروز، ۳۱۴ سپاه آتش‌نشانی در حال فعالیت هستند. تمام سپاه‌های آتش‌نشانی بخشی از هیئت ملی آتش‌نشانان (Junta Nacional de Bomberos) هستند. کرواسی در کرواسی ۱٬۷۶۸ سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه و همچنین ۳۳ واحد با نام رسمی "سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه در اقتصاد" وجود دارد. سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه زاپرشیچ یکی از سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه کرواسی است. استونی اولین تیم آتش‌نشانی داوطلبانه در استونی در سال ۱۷۸۸ توسط انجمن برادری سیاه‌سرها ایجاد شد؛ اولین سازمان از آتش‌نشانان داوطلب در سال ۱۸۶۲ شکل گرفت که اولین سازمان از این نوع در امپراتوری روسیه نیز بود. از آن زمان، سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه در تمام سیستم‌های سیاسی در استونی وجود داشته‌اند، اگرچه این هدف با پاکسازی‌های سیاسی پس از اشغال توسط شوروی با عقب‌نشینی‌های قابل توجهی روبرو شد. تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلبانه ستون فقرات خدمات نجات قبل از استقلال مجدد بودند، به طوری که حدود ۳/۴ از تجهیزات نجات و پرسنل را در اختیار داشتند و همچنین حدود ۳/۴ از کل آتش‌سوزی‌ها را عمدتاً در مناطق روستایی مدیریت می‌کردند. در سال ۲۰۱۰، تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلبانه کشور تحت یک سازمان چتری به نام اتحادیه نجات (به استونیایی: Päästeliit) متحد شدند که شامل سازمان‌های دودکش‌پاک‌کنی، نجات در آب و سازمان‌های مشابه نیز می‌شد. در سال ۲۰۲۱، ۱۱۷ تیپ آتش‌نشانی داوطلبانه (تشکیل‌دهنده ۶۲ درصد از کل تیپ‌های آتش‌نشانی) با مجموع ۲٬۳۱۹ آتش‌نشان داوطلب (تشکیل‌دهنده حدود نیمی از پرسنل نجات استونی) وجود داشت. تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلب در مناطق روستایی یا مناطق حاشیه‌ای شهرها و شهرک‌ها مستقر هستند. در جزایر کوچکتر مانند نایسار یا آبروکا، تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلب تنها تیپ‌های نجات به شمار می‌روند. در موارد معدودی، تیپ‌های داوطلب به تیپ‌های ملی متصل هستند. با توجه به استقرار آن‌ها در مناطق عمدتاً روستایی، آن‌ها اغلب اولین کسانی هستند که به صحنه می‌رسند. سازمان‌های داوطلب از طریق حمایت بودجه ملی یا شهرداری محلی، شرکت‌ها و کمک‌های مردمی تأمین مالی می‌شوند. فنلاند در فنلاند، آتش‌نشانی در روستاها عمدتاً به سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه متکی است که تقریباً همیشه با مقامات اورژانس منطقه‌ای (یا در گذشته و در الند با شهرداری) قرارداد دارند. سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه در شهرها نیز وجود دارند، اما نقش آن‌ها جزئی است. همچنین آتش‌نشانان نوجوان نیز در سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه حضور دارند. آن‌ها معمولاً بین ۱۰ تا ۱۷ سال سن دارند، اما برخی از سازمان‌های آتش‌نشانی دارای بخش "نوجوانان خردسال" برای سنین ۷ تا ۹ سال نیز هستند. فرانسه در فرانسه، ۸۰ درصد از آتش‌نشانان، داوطلب هستند. اندونزی در اندونزی، شهری که دارای بیشترین تعداد تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلب است، شهر بانجارماسین در استان کالیمانتان جنوبی است. این شهر گاهی با نام مستعار «شهر هزار آتش‌نشان» (Kota seribu pemadam kebakaran) نیز شناخته می‌شود. دسترسی به آب نیز نسبتاً آسان است زیرا رودخانه‌ها به راحتی در شهر یافت می‌شوند تا منبع آب برای اطفای حریق باشند. نیاز به تیپ‌های آتش‌نشانی بیشتر در این شهر زمانی پدیدار شد که مردم متوجه حوادث مکرر آتش‌سوزی، به ویژه آتش‌سوزی ساختمان‌ها شدند زیرا خانه‌ها به طور سنتی از چوب ساخته می‌شدند. به دلیل دمای بالا در نزدیکی خط استوا، حوادث آتش‌سوزی رایج است؛ بنابراین بسیاری از مردم تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلبانه را برای کمک به تیپ آتش‌نشانی دولتی تأسیس کرده یا به آن‌ها پیوستند. این تیپ‌های داوطلب هیچ حقوقی دریافت نمی‌کنند (۰ روپیه) اما در برخی موارد، مردم برای اهداف خیریه به آن‌ها پول پرداخت می‌کنند. اسرائیل در اسرائیل، آتش‌نشانان داوطلب در کنار آتش‌نشانان حقوق‌بگیر در سازمان آتش‌نشانی و نجات اسرائیل کار می‌کنند. داوطلبان بزرگسال یا از ایستگاه‌های آتش‌نشانی، در همان وسایل نقلیه آتش‌نشانان حقوق‌بگیر فعالیت می‌کنند یا در واحدهای مستقلی که با ماشین آتش‌نشانی خود کار می‌کنند، حضور دارند. داوطلبان جوان (بین ۱۵ تا ۱۸ سال) فقط در داخل ایستگاه‌ها کار می‌کنند. ایرلند خدمات آتش‌نشانی کمکی (AFS) در ایرلند شاخه‌ای از دفاع مدنی ایرلند است. این خدمات معمولاً فقط برای حوادث سیل، تأمین آب اضطراری و حوادث در مقیاس بزرگ که در آن منابع تیپ‌های آتش‌نشانی خط مقدم تحت فشار است، فراخوانده می‌شوند. هلند در هلند، تقریباً ۸۰ درصد از آتش‌نشانان داوطلب هستند. این آتش‌نشانان نیازی به ماندن در ایستگاه آتش‌نشانی ندارند، بلکه می‌توانند بر اساس یک برنامه از پیش تعیین شده فراخوانده شوند. زمانی که برای آماده‌باش برنامه‌ریزی می‌شوند، باید بتوانند در عرض ۳ دقیقه خود را به ایستگاه آتش‌نشانی برسانند. و با وجود این که داوطلب هستند، حتی برای شرکت در جلسات آموزشی، دستمزد ساعتی مناسبی دریافت می‌کنند. نیکاراگوئه در نیکاراگوئه سه گروه مختلف از آتش‌نشانان وجود دارند: یکی تحت فرماندهی ایستگاه آتش‌نشانی Direccion General de Bomberos 18 که از حمایت دولتی برخوردار است؛ دومی تحت فرماندهی ایستگاه Federación de Cuerpos de Bomberos de Nicaragua Benemeritos 8؛ و سومی تحت فرماندهی Asociacion civil Cuerpo de BOMBEROS Voluntarios de Nicaragua 24 فعالیت می‌کنند. پرو آتش‌نشانان پرو همگی داوطلبانی بدون حقوق هستند که طبق سنتی ۱۵۰ ساله، به اطفای حریق، پاکسازی مواد خطرناک، ارائه کمک و امدادرسانی در طول بلایای طبیعی و انتقال بیماران به بیمارستان‌ها می‌پردازند. شهروندان برای ورود به یک برنامه آموزشی درخواست می‌دهند که باید هزینه آن را از پول خود بپردازند. در طول جلسات آموزشی، آن‌ها نحوه خاموش کردن آتش، ارائه کمک‌های اولیه و استفاده از تجهیزات تخصصی را یاد می‌گیرند. پس از تکمیل موفقیت‌آمیز برنامه، آن‌ها وارد یک دوره آزمایشی می‌شوند که در آن باید ثابت کنند توانایی مقابله با شرایط اضطراری واقعی را دارند. فیلیپین خدمات آتش‌نشانی داوطلبانه در فیلیپین در طول دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، زمانی که آتش‌سوزی‌ها یک اتفاق مکرر بود. مهارت اعضا برای این خدمات از دهه ۱۹۶۰ به دلیل خودآموزی، آموزش و کسب تجربه بهبود یافته است. لهستان خدمات آتش‌نشانی دولتی (به لهستانی: Państwowa Straż Pożarna) یک سرویس اطفای حریق حرفه‌ای است که از ایستگاه‌های خود در شهرها و شهرک‌ها، کل قلمرو را تحت پوشش قرار می‌دهد. با این حال، در مناطق روستایی، ساکنان محلی می‌توانند طبق قوانین مناسب یک سرویس آتش‌نشانی داوطلبانه (به لهستانی: Ochotnicza Straż Pożarna) ایجاد کنند. این خدمات آتش‌نشانی داوطلبانه ممکن است برای تجهیزات و آموزش کارکنان کمک‌های مالی از دولت دریافت کنند. در برخی مناطق لهستان، تقریباً هر روستایی دارای یک سرویس آتش‌نشانی داوطلبانه است، زیرا اعضای آن از احترام بالایی در جامعه خود برخوردارند. خدمات آتش‌نشانی داوطلبانه به طور کامل با سیستم فوریت‌ها یکپارچه شده‌اند. هر تماسی با شماره اضطراری آتش‌نشانی به نزدیک‌ترین ایستگاه خدمات آتش‌نشانی دولتی هدایت می‌شود که ابتدا نزدیک‌ترین سرویس آتش‌نشانی داوطلبانه را اعزام کرده و سپس خدمات آتش‌نشانی دولتی وارد عمل می‌شوند. اسلوونی انجمن آتش‌نشانی اسلوونی یک انجمن مستقل، غیرانتفاعی، بشردوستانه، غیرسیاسی و بالاترین شکل انجمن برای تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلبانه و زیرشاخه‌های آن‌هاست. این انجمن بر اساس قانون انجمن‌ها و قانون آتش‌نشانی فعالیت می‌کند. این نهاد اتحادیه‌ای از تمام تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلبانه، تمام تیپ‌های آتش‌نشانی صنعتی داوطلبانه و تیپ‌های آتش‌نشانی وابسته به آن‌هاست که در سطح شهرداری، بین شهرداری و منطقه‌ای سازماندهی شده‌اند. انجمن آتش‌نشانی اسلوونی در سال ۱۹۴۹ در لیوبلیانا، به عنوان جانشین تمام انجمن‌های قبلیِ سازمان‌های آتش‌نشانی تأسیس شد. از آن زمان به بعد، وظایف سازمان چتری آتش‌نشانی را در جمهوری اسلوونی انجام می‌دهد و از سال ۱۹۹۲ عضو CTIF است. بیش از ۱۶۵٬۰۰۰ عضو در ۱۳۴۱ تیپ آتش‌نشانی داوطلبانه در این کشور فعالیت می‌کنند. بریتانیا در بریتانیا، استاندارد این است که ایستگاه‌های روستایی و کوچکتر توسط آتش‌نشانان پاره‌وقت (retained firefighters) اداره شوند؛ آتش‌نشانان پاره‌وقتی که برای حضور در حوادث و گذراندن دوره‌های طولانی مدتِ آماده‌باش، حق‌الزحمه‌ای دریافت می‌کنند. چند سرویس آتش‌نشانی دارای واحدهای کاملاً داوطلب هستند، از جمله سرویس آتش‌نشانی و نجات اسکاتلند، سرویس آتش‌نشانی و نجات غرب و مرکز ولز و سرویس آتش‌نشانی و نجات شمال یورکشایر، که در آن‌ها داوطلبان تنها حق‌الزحمه آماده‌باش خود را دریافت می‌کنند اما بابت حضور در حوادث پولی به آن‌ها پرداخت نمی‌شود. تنها سرویس آتش‌نشانی داوطلبانه مستقل، تیپ آتش‌نشانی داوطلبانه پیتربورو است که برای ارائه عملیات به سرویس آتش‌نشانی و نجات کمبریج‌شایر قرارداد دارد. تیپ‌های آتش‌نشانی داوطلبانه دیگری نیز در گذشته وجود داشته‌اند، اما پس از انحلال خدمات آتش‌نشانی کمکی در سال ۱۹۶۸، هیچ تیپ دیگری به وجود نیامد. ایالات متحده آمریکا بر اساس گزارش انجمن ملی حفاظت در برابر آتش، ۵۴ درصد از آتش‌نشانان در ایالات متحده، داوطلب هستند. "اتحاد آتش‌نشانان داوطلب" نماینده آتش‌نشانان داوطلب در سراسر ایالات متحده است. "شورای ملی آتش‌نشانی داوطلبانه" (NVFC) نماینده خدمات آتش‌نشانی و اورژانس در سطح ملی است و با حمایت، ارائه اطلاعات، منابع و برنامه‌ها از امدادگران اولیه داوطلب پشتیبانی می‌کند. NVFC شامل ۴۹ انجمن آتش‌نشانان مستقر در ایالت‌هاست، مانند انجمن آتش‌نشانان ایالت نیویورک (FASNY) که اطلاعات، آموزش و یادگیری را برای آتش‌نشانی داوطلبانه و خدمات فوریت‌های پزشکی در سراسر ایالت نیویورک ارائه می‌دهد. آتش‌نشانان داوطلب بسته به حوزه قضایی خود، تمام یا بخشی از همان آموزش‌هایی را می‌گذرانند که پرسنل حرفه‌ای طی می‌کنند. وقتی داوطلبان به یک سازمان می‌پیوندند، اغلب در کلاس‌های آتش‌نشانی و سایر گواهینامه‌هایی ثبت‌نام می‌کنند که به آن‌ها آموزش می‌دهد چگونه به یک آتش‌نشان داوطلب تبدیل شوند. نمونه‌هایی از این گواهینامه‌ها شامل آتش‌نشان I، آتش‌نشان II، دوره‌های S-130/S-190، امدادگر فوریت‌های پزشکی و تکنسین فوریت‌های پزشکی است. برخی از سازمان‌ها همچنین از افراد تازه‌کار می‌خواهند مقدار مشخصی از آموزش‌های درون‌سازمانی را نیز تکمیل کنند. در طول این مدت که اغلب دوره آزمایشی نامیده می‌شود، نیروی جذب‌شده به عنوان آتش‌نشان آزمایشی یا «پروبی» (probie) شناخته می‌شود. هنگامی که دوره آزمایشی با موفقیت تکمیل شد، عضو واجد شرایط تبدیل شدن به یک آتش‌نشان کاملاً آموزش‌دیده می‌شود. در ایالات متحده، وزارت کار آتش‌نشانان داوطلبی را که هیچ غرامتی دریافت نمی‌کنند یا هزینه‌های اسمی تا سقف ۲۰ درصدِ دستمزد یک آتش‌نشان تمام‌وقت در همان سمت را می‌گیرند، در رده داوطلبان طبقه‌بندی می‌کند. وزارت کار اجازه می‌دهد تا آتش‌نشانان داوطلب از مزایایی مانند غرامت کارگر، بیمه درمانی، بیمه عمر، بیمه ازکارافتادگی، طرح‌های بازنشستگی، جوایز طول خدمت و معافیت از مالیات بر دارایی بهره‌مند شوند. به آتش‌نشانان داوطلبِ تعریف‌شده توسط وزارت کار ممکن است هزینه‌های جزئی به صورت پرداختی بابت هر تماس، هر شیفت یا الزامات مختلف خدماتی پرداخت شود، اما نمی‌توان به آن‌ها بر اساس میزان بهره‌وری یا با دستمزد ساعتی پولی پرداخت کرد. اصطلاحات «حقوق‌بگیر پاره‌وقت» و «فراخوان‌شونده با حقوق» به آتش‌نشانانی اطلاق می‌شود که غرامتی دریافت می‌کنند، اما این مقدار کمتر از دستمزدی است که یک آتش‌نشان تمام‌وقت می‌گیرد. این اصطلاحات ممکن است به آتش‌نشانان داوطلبی اشاره کند که طبق نظر وزارت کار ایالات متحده به عنوان داوطلب واجد شرایط نیستند. این افراد همچنین ممکن است زمان خود را برای آموزش، آموزش عمومی، جمع‌آوری کمک‌های مالی و سایر فعالیت‌های غیر اضطراری مرتبط با سازمان وقف کنند. در زبان عامیانه آمریکایی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به آتش‌نشانان داوطلب «ومپ» (vamps) گفته می‌شد، اگرچه ریشه این اصطلاح مبهم است. حمایت مالی یک VFD ممکن است از طریق مالیات‌های جمع‌آوری شده در یک شهر، شهرک، شهرستان، منطقه آتش‌نشانی، یا سایر نهادهای دولتی و همچنین کمک‌های مالی شرکتی و خصوصی، کمک‌هزینه‌های فدرال، و سایر کمک‌های اعضای کمکی یا انجمن‌های آتش‌نشانان حمایت مالی شود. با این بودجه، VFD دستگاه‌های اطفای حریق را خریداری و راه‌اندازی می‌کند، آتش‌نشانان را تجهیز کرده و آموزش می‌دهد، ایستگاه آتش‌نشانی را نگهداری می‌کند و احتمالاً بیمه، غرامت کارگر و سایر مزایای پس از آسیب‌دیدگی یا بازنشستگی را نیز پوشش می‌دهد. یک VFD (یا نهاد حاکم بر آن) همچنین ممکن است با سایر سازمان‌های مجاور قرارداد ببندد تا در یک پیمان کمک متقابل (یا کمک خودکار) در صورت لزوم با تجهیزات و نیروی انسانی به یکدیگر یاری رسانند. آلمان آموزش‌های ویژه و تأمین مواد آژانس فدرال امداد فنی (THW) به عنوان یک آژانس فدرال توسط دولت فدرال آلمان تأمین مالی می‌شود. ۹۹٫۷۷۵۵ درصد از اعضا وقت خود را به صورت داوطلبانه اختصاص می‌دهند. سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه آلمان به طور کلی بخش عمده بودجه خود را از شهرداری دریافت می‌کنند، اما از ایالت نیز پول می‌گیرند. آن‌ها همچنین اغلب از طریق رویدادها و برنامه‌های جمع‌آوری کمک مالی از جامعه بودجه دریافت می‌کنند. وظایف گسترده‌تر بسته به موقعیت مکانی و در دسترس بودن سایر خدمات، یک VFD ممکن است مسئول کنترل آتش‌سوزی‌های ساختمانی و همچنین آتش‌سوزی‌های جنگلی باشد. از آنجا که VFD روستایی ممکن است تنها سازمان خدمات اضطراری در یک محدوده وسیع باشد، می‌تواند شامل امدادگران اولیه محلی، تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی، تیم واکنش به مواد خطرناک و سایر پرسنل نجات با صلاحیت‌های ویژه نیز بشود. افسران اجرای قانون نیز ممکن است در این وظایفِ مرتبط آموزش دیده و با VFD تداخل وظیفه داشته باشند. VFD علاوه بر اینکه به عنوان رابط دفاع مدنی یا امدادرسانی محلی در بلایا عمل می‌کند، ممکن است وظایف بازرسان محلی آتش‌نشانی، بازرسان آتش‌افروزی عمدی و آموزش ایمنی و پیشگیری از حریق را نیز بر عهده داشته باشد. واکنش به شرایط اضطراری معمولاً می‌توان مانند سایر خدمات اورژانس با تماس با شماره‌هایی مانند ۱-۱-۹ یا ۲-۱-۱ با سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه تماس گرفت. سپس یک توزیع‌کننده (دیسپچر) مرکزی، VFD را اغلب از طریق تجهیزاتی مانند پیجر، رادیو، برنامه‌های تلفن همراه یا سیگنال‌های بلند مانند آژیر آتش‌نشانی فرا می‌خواند. میانگین زمان پاسخگویی بیشتر از خدمات تمام‌وقت است زیرا اعضا باید از فواصل مختلف به ایستگاه یا محل حادثه بیایند. چنین سازمان‌هایی اغلب تعداد ثابتی از آتش‌نشانان را در هر زمان خاص در کادر خود دارند، که گاهی برابر با حداقل تعداد توصیه‌شده است. برخی از ایالت‌ها اجازه استفاده از برنامه‌های پاداش طول خدمت (LOSAPS) را می‌دهند تا ابزاری برای کمک به جذب و حفظ اعضا در اختیار این سازمان‌های داوطلب قرار گیرد. برنامه‌های LOSAPS برنامه‌های ساده‌ای هستند که با کمترین هزینه از سوی مالیات‌دهندگان قابل اجرا هستند. برخی از سازمان‌های آتش‌نشانی داوطلبانه اجازه استفاده از چراغ‌های احتیاط (هشدار دهنده) یا چراغ‌های اضطراری و آژیر را توسط اعضای خود می‌دهند. در اکثر ایالت‌هایی که اجازه استفاده از چراغ و آژیر را می‌دهند، این شامل یک چراغ قرمز و آژیر است که به عضوِ پاسخ‌دهنده امتیازات مشابهی را مانند سایر وسایل نقلیه اضطراری اعطا می‌کند. در سایر حوزه‌های قضایی، این ممکن است یک چراغ سبز یا آبی بدون آژیر باشد. استفاده از چنین تجهیزاتی از منطقه‌ای به منطقه دیگر بر اساس نیاز به پاسخگویی سریع، فاصله اعضا از ایستگاه آتش‌نشانی، اندازه و حجم سایر ترافیک‌ها در منطقه آتش‌نشانی و همچنین قوانین محلی و ایالتی متفاوت است. برخی از سازمان‌ها به دلیل افزایش خطر تصادفات رانندگیِ مربوط به داوطلبانی که در حالت اضطراری پاسخ می‌دهند، استفاده از چنین چراغ‌های اضطراری را محدود یا ممنوع می‌کنند، حتی اگر توسط قوانین ایالتی مجاز باشد. در برخی از ایالت‌ها، آتش‌نشانان داوطلب و تکنیسین‌های فوریت‌های پزشکی (EMT) واجد شرایط دریافت پلاک‌های ویژه برای وسایل نقلیه شخصی خود هستند که آن‌ها را به عنوان پرسنل آموزش‌دیده خدمات اضطراری متمایز می‌کند. آموزش ایالات متحده آمریکا اعضای عملیاتی سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه بسته به ایالت و مرجع نظارتی، نوعی آموزش را در یک محیط رسمی یا غیررسمی دریافت می‌کنند. سطح و نوع آموزش‌های پایه و تخصصی در سراسر کشور متفاوت است. انجمن ملی حفاظت در برابر آتش (NFPA) استانداردهای منتشر شده متعددی برای صلاحیت‌ها و آموزش آتش‌نشانان دارد، از جمله استاندارد سیستم‌های اعتباربخشی و صدور گواهینامه صلاحیت‌های حرفه‌ای خدمات آتش‌نشانی، و صلاحیت‌های حرفه‌ای آتش‌نشان. این استانداردها هم برای آتش‌نشانان داوطلب و هم برای آتش‌نشانان حرفه‌ای اعمال می‌شود. اعضای جدید با عنوان «نیروهای تازه‌کار»، «مبتدیان»، «پروبی» (کوتاه شده آزمایشی) یا حتی «کلاه‌قرمزها» (در برخی سازمان‌ها که برای مشخص کردن رتبه، افراد تازه‌کار را ملزم به پوشیدن تجهیزات یا علائم خاصی مانند کلاه‌خود قرمز می‌کنند) شناخته می‌شوند. برخی از سازمان‌ها به نیروهای تازه‌کار اجازه می‌دهند (یا حتی آن‌ها را ملزم می‌کنند) که پیش از تحمل سختی‌های آموزش‌های آتش‌نشانی بیشتر، به عنوان ناظر سوار ماشین‌آلات آتش‌نشانی شوند. آتش‌نشانان معمولاً آموزش‌های رسمی آتش‌نشان I و آتش‌نشان II را مطابق با استانداردهای ملی طی می‌کنند. آموزش‌های تخصصی می‌تواند شامل اطفای حریق در طبیعت، نجات فنی، نجات در آب‌های خروشان، واکنش به مواد خطرناک، رهاسازی از خودرو، تیم جستجو و نجات ویژه آتش‌نشانان (FAST team)، مربی آتش‌نشانی، افسر آتش‌نشانی و سایر موارد باشد. آلمان برای تبدیل شدن به یک عضو آماده‌باش در سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه در آلمان، گذراندن دوره آموزشی Truppmann Teil 1 الزامی است. Truppmann Teil 1 یک ماژول آموزشی ۷۰ ساعته است که مهارت‌های اولیه آتش‌نشانی مانند مسئولیت‌ها/وظایف، شیرهای آتش‌نشانی، تنظیم خط لوله (شیلنگ‌کشی)، خاموش کردن حریق، کمک‌های فنی، نجات با نردبان، کمک‌های اولیه و موارد دیگر را پوشش می‌دهد. این دوره اغلب با Truppmann Teil 2 دنبال می‌شود که یک دوره آموزشی مستمر ۲ ساله (با حداقل ۸۰ ساعت) است و معمولاً توسط خود سازمان آتش‌نشانی ارائه می‌شود. پس از گذراندن Truppmann Teil 1، آموزش‌های اضافی دیگری نیز در دسترس است، مانند آموزش اپراتور رادیو (Sprechfunkerausbildung) و آموزش دستگاه تنفسی هوای فشرده (Atemschutzausbildung)؛ که اولی ۱۶ ساعت و دومی ۲۵ ساعت زمان می‌برد. این آموزش‌ها امکان دریافت آموزش‌های بیشتر برای بر عهده گرفتن نقش رهبری را فراهم می‌کنند.الگو:AI-retrieved source بازدید عمومی (درهای باز) یک VFD ممکن است برنامه "درهای باز" (بازدید عمومی) را در ایستگاه خود برگزار کند. این رویداد اهداف متعددی از جمله نمایش توانمندی‌ها، آموزش، تمرین، جمع‌آوری کمک‌های مالی و جذب نیرو را دنبال می‌کند. هیچ قالب خاصی برای برنامه درهای باز VFD وجود ندارد و می‌تواند رسمی یا غیررسمی باشد. هدف از این کار، مشارکت دادن عموم مردم در تلاش‌های VFD است. توصیه می‌شود که برنامه درهای باز شامل نمایش تجهیزات و جلسات پرسش و پاسخ شفاهی همراه با نمایش عملی باشد. این کار به مردم اجازه می‌دهد تا درک کنند که داوطلبان چگونه در جامعه محلی خود سازماندهی شده‌اند و به عنوان یک ابزار روابط عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. ترکیب نمایش‌ها و تمرین‌ها به عموم مردم و داوطلبان احتمالی اجازه می‌دهد تا آتش‌نشانان داوطلب را در حین فعالیت و مشارکت در تمرینات مشاهده کنند. جستارهای وابسته آتش‌سوزی اداره ثبت اختراع ایالات متحده در سال ۱۸۳۶ آتش‌سوزی اداره ثبت اختراع ایالات متحده در سال ۱۸۷۷ سازمان آتش‌نشانی اجباری فهرست سازمان‌های آتش‌نشانی کار داوطلبانه پزشکی منابع پیوند به بیرون منابع آتش‌نشانان داوطلب - VolunteerFD.com شورای ملی آتش‌نشانی داوطلبانه اتحاد آتش‌نشانان داوطلب