Herrenchiemsee

Herrenchiemsee é un complexo de edificios reais en Herreninsel, a illa máis grande do lago Chiemsee, no sur de Baviera, Alemaña. Xunto coa illa veciña de Frauenchiemsee e a deshabitada Krautinsel, forma o municipio de Chiemsee, situado a uns 60 km. ao sueste de Múnic no distrito de Rosenheim. A illa, antigamente era o lugar dun mosteiro agostiño, foi comprada polo rei Lois II de Baviera en 1873. O rei converteu as instalacións nunha residencia, coñecida como o Palacio Vello (Altes Schloss). A partir de 1878, mandou construír o Novo Palacio de Herrenchiemsee (Neues Schloss), baseado no modelo de Versalles. Foi o máis grande, pero tamén o último dos seus proxectos de construción, e permaneceu incompleto. Hoxe mantido pola Administración Bávara de Palacios, Xardíns e Lagos de Propiedade Estatal, Herrenchiemsee é accesible ao público e unha importante atracción turística. Palacio Vello (Abadía de Herrenchiemsee) Segundo a tradición, a abadía beneditina de Herrenchiemsee fundouse arredor do ano 765 d.C. polo duque Axilolfingo Tassilo III de Baviera no extremo norte da Herreninsel. Non obstante, novos achados indican unha fundación aínda anterior entre 620 e 629 polo misioneiro borgoñón San Eustaquio de Luxeuil, o que o converte no mosteiro máis antigo do Ducado de Baviera, establecido uns 70 anos antes que a Abadía de San Pedro en Salzburgo. No 969, o emperador Otón I consignou a abadía á Arquidiocese Católica Romana de Salzburgo. Inicialmente un mosteiro beneditino, Herrenchiemsee arredor de 1130 restableceuse como un convento de cánones regulares que vivían baixo a Regra de Santo Agostiño. A construción dunha nova basílica románica, dedicada aos santos Sisto e Sebastián, completouse en 1158. En 1215, coa aprobación do Papa Inocencio III, o arcebispo de Salzburgo, Eberhard von Regensburg, converteu a igrexa do mosteiro na catedral dunha diocese sufragánea por dereito propio, o Bispado de Chiemsee, que incluía varias parroquias no continente e no Tirol. O convento agostiño actuaba como cabido catedralicio, mentres que os bispos auxiliares conservaban a súa sede no palacio Chiemseehof de Salzburgo. O cabido de Herrenchiemsee estaba encabezado por prebostes que, desde 1218, tamén ocupaban o cargo de arcediago. Incluso obtiveron vestiduras pontificias e o dereito de condes palatinos papais no século XV. O complexo actual do mosteiro barroco erixiuse entre 1642 e 1731. No transcurso da mediatización alemá, a abadía de Herrenchiemsee secularizouse en 1803, a catedral profanada en 1807 e a diocese de Chiemsee finalmente disolveuse en 1808. A illa foi entón vendida, varios propietarios demoleron a catedral, venderon o interior e mesmo converteron a abadía nunha fábrica de cervexa. O rei Lois II de Baviera desatou os plans para a deforestación completa da illa por parte dunha empresa de comercio de madeira do Reino de Württemberg adquiríndoa en 1873. Fixo converter os edificios sobrantes para o seu uso privado, o complexo que máis tarde se coñeceu como o "Palacio Vello", onde se aloxou supervisando a construción do Novo Palacio de Herrenchiemsee. Do 10 ao 23 de agosto de 1948, os representantes de once Estados alemáns das Zonas Occidentais ocupadas polos Aliados e de Berlín Occidental reuníronse no Palacio Vello como a Verfassungskonvent (Convención Constitucional) para preparar o traballo de redacción da Lei Fundamental (Grundgesetz) coa intención de fundar a República Federal de Alemaña. Palacio Novo Construción En 1867, o mozo rei Lois II viaxara a Francia, pero tivo que regresar a Baviera cando soubo da morte do seu tío Otón, sen ter a oportunidade de visitar o Palacio de Versalles. Non obstante, preocupáballe a residencia do rei Lois XIV e tiña planos para un retiro similar redactados polo arquitecto da súa corte Georg von Dollmann (1830–1895). Escolleuse un posible lugar de construción no val de Graswang preto de Ettal, a posterior localización do Palacio de Linderhof. Tras varias revisións, os deseños de Dollmann para un antigo pavillón semellante ao Gran Trianon ou ao Castelo de Marly medraran ata converterse nun gran palacio, incluíndo unha copia do Salón dos Espellos de Versalles. A construción detívose co estalido da Guerra Franco-Prusiana en 1870. Nos anos seguintes, Lois concentrouse na construción de Linderhof. Retomou os seus antigos plans despois de visitar finalmente Versalles no verán de 1874, sendo recibido con honras polo goberno francés no seu aniversario, o 25 de agosto. Herrenchiemsee converteuse no lugar designado para o gran Novo Palacio arredor dun corps de logis central, deseñado por Dollmann, Christian Jank e Franz von Seitz. A construción comezou o 21 de maio de 1878. O propio Lois supervisou regularmente o progreso da construción, mentres se aloxaba na Praza Vella próxima. Pensado como unha homenaxe ao adorado rei Lois XIV e ao seu dereito divino, Herrenchiemsee xurdiu como unha residencia privada, pero vasta, que se asemellaba a Versalles pero nunca deseñouse para albergar unha casa real de mil cabezas. Lois só tivo a oportunidade de quedar no Palacio durante uns días en setembro de 1885, cun puñado de habitacións ricamente decoradas e as partes inacabadas cubertas con lenzos de cores vivas. Tras a morte do rei ao ano seguinte, todos os traballos de construción interrompíronse. Durante o período comprendido entre 1863 e 1886, gastáronse 16.579.674 marcos. Usando unha moeda de ouro de 20 marcos de 1890 de 0,2304 onza troy (7,171 g), isto equivale a 190.998 onzas de ouro, que a prezos de outubro de 2013 valía aproximadamente 154.000.000 libras (250.100.000 dólares), máis que o custo total de construción de Linderhof e o Castelo de Neuschwanstein xuntos. Os gastos levaron as finanzas reais ao bordo da quebra, aínda que tiveron un forte estímulo na economía local. Só unhas semanas despois da morte de Lois, o edificio abriuse ao público. En 1907, a á norte inacabada demoleuse, mentres que a á sur correspondente nunca se construíu. Despois da Revolución de novembro, o príncipe herdeiro Ruperto cedeu Herrenchiemsee ao Estado de Baviera en 1923. Arquitectura A diferenza do Neuschwanstein de temática medieval, comezado en 1869, o Novo Palacio de arquitectura neobarroca eríxese como un monumento á admiración de Lois polo rei Lois XIV de Francia. O teito do seu gran Salón dos Espellos está pintado con 25 frescos que mostran a Lois XIV no seu mellor momento. O palacio tiña forma de "W" con ás flanqueando o edificio central. Só 16 das 70 habitacións estaban na planta baixa. Aínda que ía ser un equivalente ao Palacio de Versalles, só se construíu a parte central antes da morte do rei e a construción interrompeuse con 50 das 70 habitacións aínda incompletas. Nunca pretendeuse que fose unha réplica perfectamente exacta do palacio real francés. Do mesmo xeito que Versalles, o Salón dos Espellos ten 17 arcos, o Salón da Paz e o Salón da Guerra a cada lado teñen seis fiestras cada un. Os nichos das fiestras de Herrenchiemsee son lixeiramente máis anchos que os de Versalles, o que fai que a súa fachada central sexa uns metros máis ancha. O comedor conta cunha mesa elevadora e a lámpada de araña de porcelana de Meissen máis grande do mundo. Tecnoloxicamente, o edificio tamén se beneficia de case dous séculos de progreso. O palacio orixinal de Versalles carecía de aseos, auga e calefacción central, mentres que o Novo Palacio ten todos estes servizos, incluída unha gran bañeira con calefacción. O palacio construíuse nun lugar case inaccesible, no medio dun bosque, nunha illa lacustre máis ou menos remota accesible só por barco, hoxe en día a través dun sistema de pequenos barcos de vapor. Esta localización, desafiando tanto un aire de "encanto" ao seu redor como a próxima cadea dos Alpes de Chiemgau que se alzaba e se reflectía no lago, pode que fose e aínda poida ser considerada claramente menos atractiva que o pano de fondo alpino máis inmediato e, polo tanto, espectacularmente impresionante de Neuschwanstein, preto de Füssen, por non falar de que estaba situada xusto na punta escarpada dunha rocha empinada e nun desfiladeiro bastante intimidante en lugar dun xardín traseiro. Non só o exterior, senón tamén o interior de Herrenchiemsee quedaron aínda máis inacabados que os de Neuschwanstein. A popularización internacional deste último, impulsada pola inspiración que Disney obtivo del (por exemplo: "Castelo da Cincenta"), pode que só contribuíse á atención desproporcionada que os dous lugares gozan entre os turistas. Ademais, visto desde Múnic, Linderhof está situado na mesma dirección que Neuschwanstein e non moi lonxe deles, cara a Tirol e Suabia, polo que os turistas adoitan optar por visitar ambos os lugares nunha excursión dun día. Chiemsee, coas súas illas, atópase no camiño cara a Salzburgo, é dicir, case nunha dirección oposta. Xardíns O xardín formal está cheo de fontes, unha copia da Fonte de Latona de Versalles e estatuas tanto no estilo clásico típico dos xardíns de Versalles como no fantástico Romanticismo favorecido polo rei Lois. Estatuas que lembran a antigüidade atópanse por todos os xardíns, revestidas no gran estilo das óperas románticas de Richard Wagner. Conservación En 2025, o sitio designouse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Galería Notas Véxase tamén Ligazóns externas Herrenchiemsee Page of Bavarian Palace Department (English): Bayerische Schlösserverwaltung | Schloss und Park Herrenchiemsee | Aktuelles Herrenchiemsee Page of Bavarian Palace Department (German): Bayerische Schlösserverwaltung | Schloss und Park Herrenchiemsee | Aktuelles Herrenchiemsee, the bavarian Versailles: Herrenchiemsee, the bavarian Versailles Arquivado 24 de febreiro de 2021 en Wayback Machine.