Κάστρο Χόενσβανγκαου

Το Κάστρο Χόενσβανγκαου (γερμανικά:Schloss Hohenschwangau) είναι ένα κτίσμα του 19ου αιώνα που βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα Χόενσβανγκαου του δήμου Σβάνγκαου, στη νοτιοδυτική Βαυαρία της Γερμανίας, πολύ κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Ανακατασκευάστηκε από τον βασιλιά Μαξιμιλιανό Β΄ της Βαυαρίας σε νεογοτθικό ρυθμό το 1832, στη θέση ενός μεσαιωνικού κάστρου των αρχόντων του Σβάνγκαου. Ιστορία Η ύπαρξη του πρώτου κάστρου τεκμηριώνεται από τον 12ο αιώνα. Μέχρι το 1535 παρέμεινε στην κατοχή των Αρχόντων του Σβάνγκαου με την ονομασία "Σβάνσταϊν". Διαδοχικοί πόλεμοι κατά τη διάρκεια των αιώνων άφησαν το κάστρο σε ερείπια. Σε ηλικία 18 ετών, ο πρίγκιπας διάδοχος Μαξιμιλιανός της Βαυαρίας και μετέπειτα βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας, ανακάλυψε κατά τη διάρκεια μιας πεζοπορίας του τα γραφικά ερείπια του κάστρου. Αποφάσισε να το αγοράσει και να το ξαναχτίσει. Ανέθεσε στον καθηγητή του, τον ζωγράφο αρχιτεκτονικής και θεάτρου Ντομένικο Κουάλιο (1787-1837), τη διαχείριση της κατασκευής. Ο Κουάλιο πέθανε το 1837 και το έργο συνεχίστηκε από τον Γιόζεφ Ντάνιελ Όλμιουλερ (πέθανε το 1839) και τον Γκέοργκ Φρίντριχ Ζίμπλαντ. Μεταξύ 1833 και 1837 και με προσθήκες έως το 1855, δημιουργήθηκε ένα ρομαντικό νεογοτθικό κάστρο πάνω στα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου. Ο εσωτερικός και εξωτερικός σχεδιασμός, η επίπλωση των δωματίων και οι περισσότερες από 90 τοιχογραφίες, που απεικονίζουν σκηνές από την ιστορία του Σβάνγκαου, καθώς και από μεσαιωνικά γερμανικά μυθιστορήματα όπως ο Πάρσιφαλ και ο Λόενγκριν, συνδυάζονται σε ένα αρμονικό σύνολο. Η βαυαρική βασιλική οικογένεια περνούσε πολλές εβδομάδες το χρόνο στο Χόενσβανγκαου καθώς έγινε η επίσημη θερινή κατοικία του Μαξιμιλιανού, της συζύγου του Μαρίας της Πρωσίας και των δύο γιων τους Λούντβιχ (του μετέπειτα βασιλιά Λουδοβίκου Β' της Βαυαρίας) και Όττο (του μετέπειτα βασιλιά Όθωνα της Βαυαρίας). Ενώ ο Μαξιμιλιανός, παθιασμένος κυνηγός, χρησιμοποιούσε τη διαμονή του εδώ για κυνηγετικές εξορμήσεις στην περιοχή, η σύζυγός του βασίλισσα Μαρία προτιμούσε την ορεινή πεζοπορία και το ψάρεμα. Εδώ ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκος βρήκε πολλά ερεθίσματα κατά την παιδική του ηλικία, που φούντωσαν τη μυστικιστική φαντασία του και το ενδιαφέρον του για τους θρύλους και τους μύθους έτσι ώστε το 1869, όταν πλέον είχε διαδεχθεί τον πατέρα του στον θρόνο της Βαυαρίας, ξεκίνησε την κατασκευή του δικού του κάστρου, του Νοϊσβανστάιν, στους απόκρημνους λόφους, πάνω από το Χόενσβανγκαου. Ο αντιβασιλέας Λεοπόλδος της Βαυαρίας ηλεκτροδότησε το κάστρο το 1905 και εγκατέστησε ηλεκτρικό ανελκυστήρα. Περιγραφή Το 1535 το μεσαιωνικό κάστρο και όλο το φέουδο του Σβάνγκαου αγοράστηκε από τον Γιόχαν Πάουμγκαρτνερ σύμβουλο και χρηματοδότη του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, ο οποίος ανακαίνισε το ερειπωμένο κάστρο του Σβάνσταϊν με Ιταλούς τεχνίτες, σύμφωνα με τα πρότυπα της Αναγέννησης. Ο αρχιτέκτονας Λούτσιο ντι Σπάτσι χρησιμοποίησε την προϋπάρχουσα κατασκευή, διατηρώντας τα εξωτερικά τείχη με τις επάλξεις και τους πύργους τους, αλλά επανασχεδιάζοντας το εσωτερικό ώστε να ανταποκρίνεται στα πρότυπα διαβίωσης της εποχής του. Δημιούργησε την τρέχουσα κάτοψη με την κανονική ομαδοποίηση τριών σουιτών δωματίων εκατέρωθεν ενός συνεχούς κεντρικού διαδρόμου, πανομοιότυπου σε όλους τους ορόφους. Περιέβαλε το κτίριο με έναν δακτύλιο από προμαχώνες. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1547. Το κάστρο λεηλατήθηκε από τους Αυστριακούς το 1743, αλλά στη συνέχεια επισκευάστηκε για να χρησιμεύσει ως έδρα του περιφερειακού δικαστηρίου. Μετά την κατασκευή του νέου διοικητικού κτιρίου το 1786, το κάστρο παρέμεινε ακχρησιμοποίητο και άρχισε πάλι να ερειπώνεται. Το σημερινό κάστρο Χόενσβανγκαου χτίστηκε εντός των μερικώς διατηρημένων εξωτερικών τειχών του κάστρου Σβάνσταϊν του 14ου αιώνα. Το τετραώροφο κεντρικό κτίριο, με την κίτρινη πρόσοψή του, ανακαινίστηκε σε νεογοτθικό στιλ τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά και διαθέτει τρεις στρογγυλούς πύργους με πολυγωνικές υπερκατασκευές. Η πύλη έχει τρεις ορόφους. Το εσωτερικό της εποχής Μπίντερμαγιερ έχει διατηρηθεί αμετάβλητο. Τα δωμάτια εξακολουθούν να είναι επιπλωμένα με τα αυθεντικά κομμάτια από την περίοδο της αποκατάστασης. Διαχείριση Ο αντιβασιλέας Λεοπόλδος πέθανε το 1912 και το παλάτι άνοιξε ως μουσείο κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους. Περισσότεροι από 300.000 επισκέπτες από όλο τον κόσμο επισκέπτονται το παλάτι κάθε χρόνο. Το 1923, το Κοινοβούλιο του Βαυαρικού Κρατιδίου αναγνώρισε το δικαίωμα της πρώην βασιλικής βαυαρικής οικογένειας να διαμένει στο κάστρο και η διαχείριση του κάστρου πέρασε στο ίδρυμα Wilttelsbacher Ausgleichsfonds που διαχειρίζεται μέρος των περιουσιακών στοιχείων της πρώην βαυαρικής βασιλικής οικογένειας και του οποίου ο πρώτος σκοπός είναι η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Οίκου του Βίττελσμπαχ. Αυτό το ίδρυμα διαχειρίζεται και το «Μουσείο των Βαυαρών Βασιλέων» που βρίσκεται κάτω από το κάστρο, στις όχθες της λίμνης Άλπσι. Η συνοικία με το όνομα Χόενσβανγκαου, που βρίσκεται στα πόδια του κάστρου, έχει καθαρά τουριστικό χαρακτήρα, αποτελείται από ξενοδοχεία, εστιατόρια, καταστήματα τουριστικών ειδών, το «Μουσείο των Βαυαρών Βασιλιάδων» και το κέντρο επισκεπτών των κάστρων Νόισβανσταιν και Χόενσβανγκαου. Το μουσείο, που εγκαινιάστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2011, σχεδιάστηκε από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Φόλκερ Στάαμπ. Παρουσιάζει την ιστορία και τη γενεαλογία των βασιλέων του Οίκου του Βίττελσμπαχ, οι οποίοι κυβέρνησαν τη Βαυαρία μεταξύ 1806 και 1918. Οι κτηριακές εγκαταστάσεις του μουσείου στέγαζαν στο παρελθόν το ξενοδοχείο Zur Alpenrose, ενώ στις ημέρες μας στο κτίριο συστεγάζονται το εστιατόριο και καφέ Alpenrose am See, και από την άνοιξη του 2019, το ξενοδοχείο AMERON Neuschwanstein Alpsee Resort & Spa. Σημειώσεις Γκαλερί Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Κάστρο Χόενσβανγκαου στο Wikimedia Commons