Друштво „Макс Планк“

Друштво „Макс Планк“ за унапредување на науката (German: Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften e. V.; скратено MPG) е формално независно невладино и непрофитно здружение на германски истражувачки институти основано во 1911 година како Друштво на Кајзер Вилхелм и го преименуваше во Друштвото на Макс Планк во 1948 година во чест на нејзиниот поранешен претседател, теоретски физичар Макс Планк. Општеството е финансирано од федералните и државните власти на Германија. Според нејзината примарна цел, општеството Макс Планк го поддржува фундаменталното истражување во природните, животните и општествените науки, уметноста и хуманитарните науки во своите 84 (од декември 2017) Макс Планк Институтот. Општеството има вкупен персонал од околу 17.000 постојани вработени, вклучително и 5.470 научници, плус околу 4.600 научници и гости кои не се наменети за одржување. Буџетот на општеството за 2015 година изнесува околу 1,7 милијарди евра. Заклучно со 31 декември 2016 година, општеството Макс Планк има вработено вкупно 22.995 вработени, од кои 14.036 се научници, што претставува речиси 61 процент од вкупниот број на вработени. 44,3% биле жени, а 27% од сите вработени биле странски државјани. Институтите Макс Планк се фокусираат на извонредност во истражувањето. Друштвото Макс Планк има светски репутација како научна и технолошка истражувачка организација, со 33 Нобелова награда доделени на нивните научници и се смета за една од најистакнатите основни истражувачки организации во светот. Во 2018 година, Индексот за издаваштво на природата ги става институтите Макс Планк трети ширум светот во смисла на истражувања објавени во Природни списанија (по Кинеската академија на науките и Универзитетот Харвард). [5] Во однос на вкупниот обем на истражување (невнимателно со цитати или влијание), општеството Макс Планк е надминато само од страна на Кинеската академија на науките, Руската академија на науките и Универзитетот Харвард во институционалната ранг-список на високото образование на Тајмс. [6] Мрежната страница на Томсон Ројтерс-научен часовник го става општеството Макс Планк како втора водечка истражувачка организација низ целиот свет по Универзитетот Харвард во однос на влијанието на произведеното истражување врз научните полиња. Институтот Макс Планк и неговиот претходник Институтот Кајзер Вилхелм биле домаќини на неколку реномирани научници од областа, вклучувајќи ги и световите како Ото Хан, Вернер Хајзенберг и Алберт Ајнштајн. Историја Организацијата е основана во 1911 година како Друштво на Кајзер Вилхелм, или Кајзер-Вилхелм-Гезелшафт (KWG), невладина истражувачка организација именувана за тогашниот германски цар. КВГ беше една од водечките светски истражувачки организации; нејзиниот одбор на директори вклучуваше научници како Валтер Боте, Питер Дебеј, Алберт Ајнштајн и Фриц Хабер. Во 1946 година, Ото Хан ја презеде функцијата претседател на КВГ, а во 1948 година општеството беше преименувано во Друштвото на Макс Планк (МПГ) по неговиот поранешен претседател (1930-37), Макс Планк, кој почина во 1947 година. Друштвото Макс Планк има светски репутација како научна и технолошка истражувачка организација. Во 2006 година, ранг-списокот на високото образование во Тајмс од не-универзитетски истражувачки институции (врз основа на меѓународна рецензија од страна на академици) го постави општеството Макс Планк како број 1 во светот за научни истражувања, и бр.3 во технолошко истражување (зад АТ & Т корпорацијата и националната лабораторија Аргон во САД). Доменот mpg.de привлече најмалку 1.7 милиони посетители годишно до 2008 година според студијата Compete.com. Макс Планк истражувачки награди Од 2004 година, наградата Max Planck Research се доделува годишно на двајца меѓународно угледни научници, од кои еден работи во Германија и еден во друга земја. Повиците за номинации за наградата се покануваат на годишно ротирање во специфични подрачја на природните науки и инженерството, науката за животот и хуманите и општествените науки. Целта на Институтот Макс Планк и Фондацијата Александар фон Хумболт во презентирањето на оваа заедничка награда за истражување е да им даде дополнителен импулс на специјализирани полиња кои или сè уште не се основани во Германија или кои заслужуваат да бидат проширени. Список на претседатели на KWG и MPG Адолф фон Харнак (1911-1930) Макс Планк (1930-1937) Карл Бош (1937-1940) Алберт Воглер (1941-1945) Макс Планк (16 мај 1945 - 31 март 1946) Ото Хан (како претседател на KWG 1946, а потоа како основач и претседател на MPG 1948-1960) Адолф Буенанд (1960-1972) Рејмар Луст (1972-1984) Хајнц Стаб (1984-1990) Ханс Ф. Захер (1990-1996) Хуберт Маркл (1996-2002) Питер Грус (2002-2014) Мартин Стратман (2014-тековната) Организација Друштвото на Макс Планк е официјално вмрежувач Верин, регистрирано здружение со директорите на институтите како научни членови кои имаат еднакви права на глас. Друштвото има свое регистрирано седиште во Берлин, додека административното седиште се наоѓа во Минхен. Од јуни 2014 година, научникот Мартин Стратман бил претседател на Друштвото на Макс Планк. Финансирањето е обезбедено претежно од федерални и државни извори, но исто така и од истражувања и такси за лиценци и донации. Една од поголемите донации беше замокот Шлокс Рингберг во близина на Кројт во Баварија, што го заложи Луитполд Емануел во Баерн ( војводата во Баварија ). Поминува во Друштвото откако војводата почина во 1973 година и сега се користи за конференции. Макс Планк институти и истражувачки групи Друштвото Макс Планк се состои од над 80 научни институти. Покрај тоа, општеството финансира голем број на Макс Планк истражувачки групи (МПРГ) и меѓународни Макс Планк истражувачки училишта (IMPRS). Целта на воспоставување на независни истражувачки групи на различни универзитети е да се зајакне потребното вмрежување помеѓу универзитетите и институтите на општеството Макс Планк. Истражувачките единици се сместени низ цела Европа. Во 2007 година Здружението го основа својот прв неевропски центар, со институт на Јупитер кампусот на Универзитетот Флорида Атлантик, фокусирајќи се на невронски мрежи. Институтите "Макс Планк" функционираат независно од, иако во тесна соработка со универзитетите, и се фокусираат на иновативни истражувања кои не се вклопуваат во универзитетската структура поради нивната интердисциплинарна или трансдисциплинарна природа или кои бараат ресурси што не можат да ги исполнат државните универзитети. Внатрешно, Институтите Макс Планк се организирани во одделенија за истражување на чело со директори, така што секој MPI има неколку директори, позиција што е приближно споредлива со ништо од редовен професор до шеф на одделот на универзитет. Други основни членови се млади и високи истражувачи. Покрај тоа, постојат неколку поврзани институти: Институтот Макс Планк исто така има центар за соработка со Универзитетот Принстон - Макс Планк Принстон Истражувачки центар за физика на плазма, кој се наоѓа во Принстон, Њу Џерси, САД . Најновиот истражувачки центар за Макс Планк е основан на Универзитетот Харвард во 2016 година како Макс Планк Харвардски истражувачки центар за археологија на античкиот Медитеран . Меѓународни Макс Планк Истражувачки училишта Заедно со Здружението на универзитети и други образовни институции во Германија, Институтот Макс Планк основаше бројни меѓународни школи за истражување на Макс Планк (IMPRS) за промовирање на помлади научници: Келн Факултетот за истражување на стареење, Келн Меѓународната школа за истражувања на Макс Планк за интелигентни системи, на Институтот Макс Планк за интелигентни системи сместен во Тибинген и Штутгарт Меѓународно училиште за истражување на Макс Планк за адаптирање на однесувањето во фундаментално несигурен свет (школа за несигурност), на Макс Планк Институтот за економија, за човечки развој и / или истражување за колективни стоки Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за анализа, дизајн и оптимизација во хемиски и биохемиски процеси, Магдебург Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за астрономија и космичка физика, Хајделберг во МПИ за астрономија Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за астрофизика, Garching на MPI за астрофизика Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за комплексни површини во материјални науки, Берлин Меѓународен Макс Планк истражувачко училиште за компјутерски науки, Сарбрикен Меѓународната школа за истражување на Макс Планк за моделирање на системи на Земјата, Хамбург Меѓународен Макс Планк истражувачки факултет за физика на елементарни честички, Минхен, во МПИ за физика Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за животна средина, клеточна и молекуларна микробиологија, Марбург во Институтот Макс Планк за копнена микробиологија Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за еволутивна биологија, Плен на Институтот за еволутивна биологија на Макс Планк Меѓународно училиште за истражување на Макс Планк "Од молекули до организми", Тибинген во Институтот за развојна биологија на Макс Планк Меѓународна школа за истражување на Макс Планк за глобални биогеохемиски циклуси, Јена на Институтот за биогеохемија Макс Планк Меѓународен Макс Планк истражувачки факултет за гравитацискобранова астрономија, Хановер и Потсдам МПИ за гравитациска физика Меѓународна истражувачка школа за истражување на срцето и белите дробови Макс Планк, Бад Наухајм во Макс Планк Институтот за истражување на срцето и белите дробови Меѓународна Макс Планк истражувачка школа за јазични науки, Нијмеген Меѓународна Макс Планк истражувачка школа за невронауки, Гетинген Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за когнитивни и системски невронски мрежи, Тибинген Меѓународна Макс Планк истражувачка школа за морска микробиологија (MarMic), заедничка програма на Институтот Макс Планк за морска микробиологија во Бремен, Универзитетот во Бремен, Институтот за истражување на поларни и морски истражувања Алфред Вегенер во Бремерхафен и Универзитетот Јакоб Бремен Меѓународната школа за истражување на морските прашања Макс Планк, Хамбург Меѓународен Макс Планк истражувачки факултет за молекуларна и клеточна биологија, Фрајбург Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за молекуларни и клеточни науки, Минхен Меѓународен Макс Планк истражувачко училиште за молекуларна биологија, Гетинген Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за молекуларна клеточна биологија и биоинженерство, Дрезден Меѓународен Макс Планк истражувачки школа Молекуларна биомедицина, програма во комбинација со "Дипломиран програма за клеточна динамика и болест" на Универзитетот во Минстер и Институтот за молекуларна биомедицина "Макс Планк" Меѓународно училиште за истражување на Макс Планк на мултимедијални био-системи, Потсдам Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за организациона биологија, на Универзитетот во Констанц и Институтот за орнитологија на Макс Планк Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за наука и технологија на нано-системи, Хале на Макс Планк Институт за микроструктурна физика Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за наука за сончевиот Систем на Универзитетот во Гетинген домаќин на MPI за истражување на сончевиот Систем Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за астрономија и астрофизика, Бон, на МПИ за Радио Астрономија (порано Меѓународната школа за истражување на радио и инфрацрвена астрономија Макс Планк) Меѓународна Макс Планк истражувачка школа за социјален и политички устав на економијата, Келн Меѓународен Макс Планк истражувачки школа за површинско и меѓусрединско инженерство на напредни материјали, Диселдорф на Макс Планк Институтот за железо Истражувања GmbH Меѓународна школа за истражување на Макс Планк за ултра-брза обработка на слика и структурна динамика, Хамбург Макс Планк Центар Макс Планк Центар за Атосеконд Наука (МПЦ-АС) Макс Планк ПОСТЕХ центар за комплексни фазни материјали Поранешни институти Меѓу другите: Институтот Макс Планк за аерономија во Катленбург -Линдау беше преименуван во Институтот за истражување на сончевиот Систем на Макс Планк во 2004 година; Институтот за биологија "Макс Планк" во Тибинген беше затворен во 2005 година; Макс Планк Институт за клеточна биологија во Ладенбург б. Хајделберг беше затворен во 2003 година; Институтот за економија на Макс Планк во Јена беше преименуван во Институтот за наука за човековата историја Макс Планк во 2014 година; Институтот Макс Планк за истражување на иносот во Катленбург -Линдау беше преименуван во Институтот за аеромика Макс Планк во 1958 година; Макс Планк Институт за метални истражувања, Штутгарт Институтот за океанска биологија на Макс Планк во Вилхелмсхафен беше преименуван во Институтот за биологија на Макс Планк во 1968 година и се пресели во Ладенбург 1977 година; Макс Планк Институтот за психолошки истражувања во Минхен се спои во Институтот Макс Планк за човекови когнитивни и мозочни науки во 2004 година; Институтот Макс Планк за истражување на белковини и кожа во Регенсбург се пресели во Минхен 1957 година и беше обединет со Институтот за биохемија Макс Планк во 1977 година; Институтот Макс Планк за истражување на вирус во Тибинген беше преименуван како Институт за развојна биологија на Макс Планк во 1985 година; Макс Планк Институт за проучување на научно-техничкиот свет во Старнберг (од 1970 до 1981 година (затворено) воден од Карл Фридрих фон Вајзеркер и Јирген Хабермас . Објавување на отворен пристап Институтот Макс Планк се опишува како „соосновач на меѓународното движење за отворен пристап“. Заедно со проектот за културно наследство на интернет, здружението Макс Планк ја организираше Берлинската конференција за отворен пристап во октомври 2003 година за ратификување на Бетезданската изјава за објавување на отворен пристап. На конференцијата беше усвоена Берлинската декларација за отворен пристап до знаење во науките и општествените науки. Берлинската декларација е изградена врз претходните декларации за отворен пристап, но се прошири полето на истражување кое ќе биде покриено со отворен пристап за вклучување на хуманитарните науки и повика на нови активности за поддршка на отворен пристап, како што се "охрабрување на носителите на културното наследство" за да се обезбеди отворен пристап до нивните ресурси. Институтот Макс Планк продолжува да го поддржува отворениот пристап во Германија и го овластува институционалното само-архивирање на резултатите од истражувањето на опслужувачот eDoc и публикациите на своите истражувачи во списанијата за отворен пристап во рок од 12 месеци. За финансирање на отворен пристап, Институтот Макс Планк ја основа дигиталната библиотека на Макс Планк. Библиотеката, исто така, има за цел да ги подобри условите за отворен пристап во име на сите институти на Макс Планк, преку преговори за договори со издавачи со отворен пристап и развој на инфраструктурни проекти, како што е складиштето за отворен пристап на Макс Планк. Плати за докторски студии Во 2008 година Европскиот општ суд донесе одлука во случајот на студент по докторски студии против Институтот Макс Планк дека „истражувачот кој подготвува докторска дисертација врз основа на договор за грант склучен со Макс Планк, мора да се смета за работник во смисла на членот 39 EC само ако неговите активности се вршат одреден временски период под раководство на институт кој е составен дел на тоа здружение и ако за тие активности добива надомест“. Во 2012 година, Институтот Макс Планк беше во центарот на контроверзноста околу тоа што некои студенти од докторски студии добија договори за вработување. Од 5.300 ученици кои во тоа време ја напишаа својата докторска теза, во Институтот Макс Планк 2000 од нив имаа договор за вработување. Останатите 3.300 добија грантови од 1.000 до 1.365 евра. Според изјавата од 2011 година на Институтот Макс Планк: „Додека да станеш д-р, сè уште си сè друго освен вистински научник, бидејќи за време на самиот процес се станува вистински научник ... докторант е стажирање во лабораторија, и како такво обично не се плаќа како работа - а тоа е, во голема мера, практика на сите истражувачки институции и универзитети.“ Наводите за депонирање на платите за млади научници беа дискутирани за време на донесувањето на Законот за научна слобода во 2012 година во германскиот парламент. Нобелови лауреати Институт Макс Планк (од 1948 година) Штефан Хел, Нобелова награда, хемија 2014 Герхард Ертл, Нобелова награда, хемија 2007 Теодор В. Хенш, Нобелова награда, физика 2005 Кристијана Нисел-Волхард, Нобелова награда, медицина 1995 Пол Круцен, Нобелова награда, хемија 1995 Ервин Негер, Нобелова награда, медицина 1991 Берт Сакман, Нобелова награда, медицина 1991 Роберт Хубер, Нобелова награда, хемија 1988 Хартмут Мишел, Нобелова награда, хемија 1988 Јохан Дејзенхофер, Нобелова награда, хемија 1988 Ернст Рушка, Нобелова награда, физика 1986 Клаус фон Клицинг, Нобелова награда, физика 1985 Георг Келер, Нобелова награда, медицина 1984 Конрад Лоренц, Нобелова награда, медицина 1973 година Манфред Ејген, Нобелова награда, хемија 1967 година Федор Линен, Нобелова награда, медицина 1964 Карл Циглер, Нобелова награда, хемија 1963 година Валтер Боте, Нобелова награда, физика 1954 година Институт Кајзер-Вилхелм (1914-48) Ото Хан, Нобелова награда, хемија 1944 година Адолф Бутенант, Нобелова награда, хемија 1939 година Ричард Кун, Нобелова награда, хемија 1938 Петер Дебај, Нобелова награда, хемија 1936 Ханс Спеман, Нобелова награда, медицина 1935 Вернер Хајзенберг, Нобелова награда, физика 1932 Ото Хајнрих Варбург, Нобелова награда, медицина 1931 Карл Бош, Нобелова награда, хемија 1931 Џејмс Франк, Нобелова награда, физика 1925 Ото Мејерхоф, Нобелова награда, медицина 1922 Алберт Ајнштајн, Нобелова награда, физика 1921 Макс Планк, Нобелова награда, физика 1918 Фриц Хабер, Нобелова награда, хемија 1918 Ричард Вилштатер, Нобелова награда, хемија 1915 Макс фон Лау, Нобелова награда, физика 1914 Наводи