Ilesia de Sant Osvaldo de Traunstein

A ilesia de Sant Osvaldo de Traunstein (en alemán Stadtpfarrkirche St. Oswald, en bavaro Stodpforrkiach St. Oswald) ye una ilesia d'estilo barroco que se troba en a ciudat de Traunstein (Alta Bavera, Bavera, Alemanya). Eclesiasticament ye una ilesia parroquial perteneixient a l'archidiocesi de Múnich y Freising. O 8 de chulio de 1951 estió a ilesia en a que celebroron a suya primera misa dimpués d'a suya ordenación Joseph Ratzinger, futuro Benedet XVI, y o suyo chirmán Georg. Geschichte A ilesia adedicada a sant Osvaldo fue construyida probablement en o sieglo XII en estilo romanico tardano y reconstruyida dimpués en estilo gotico. Se i fa mención por primera vegada en l'anyo 1342 como ilesia dependient d'a ilesia parroquial de l'Anunciación de Haslach. A ilesia se veyió afectada por os incendios que i habió en a ciudat en os anyos 1371, 1704 y 1851. Manimenos contina conservando esencialment a estructura d'ilesia d'estilo de Vorarlberg construyida entre 1675 y 1690 seguntes os plans de Kaspar Zuccalli. Os mayestros d'obras estioron Antonio Riva y Lorenzo Sciascia, que igual que Zuccalli veniban d'a escuela d'os Grisons. A reconstrucción d'a ilesia, danyada por l'incendio d'a ciudat, se basó de recabo en os plans de Sciascia. L'altar mayor, rematau en 1732, fue realizau por o escultor muniqués Joseph Poschenrieder seguntes un disenyo d'o capellán d'a cort electoral Wenzel Mirowsky. Substituyó a un altar construyiu por Johann Wolfgang Dersch en 1715, que fue desmontau y vendido a Halfing, a on encara puet veyer-se en l'actualidat en a ilesia de l'Asumpción. Dersch construyió una versión mas chicota d'iste altar pa a ilesia de Sant Vito y Santa Ana en Ettendorf. Dimpués de muitos intentos infructuosos, o 20 d'aviento de 1850 a ciudat de Traunstein consiguió por decreto ministerial o treslau d'a seu parroquial dende Haslach enta Sant Osvaldo. L'incendio d'a ciudat de 1851 destruyió l'armación d'a torre y a vuelta d'o coro. L'interior d'a iglesia fue reconstruyiu en 1855. En 1885, a parti occidental d'a ilesia con a portalada prencipal y a torre se construyioron en a suya forma actual seguntes os planos de l'arquitecto reyal d'o districto Moritz von Horstig. O pintor d'ilesias y historiador local Max Fürst reyalizó entre 1904 y 1909 nuevos frescos en estilo nazareno tardano. Parti d'o mobiliario y o estuco neobarroco tamién son en gran mida mas recients. Mientres a renovación de 1967, se sacoron os cuatre baldaquins d'as esquinas d'o portegau y se quitoron o sillerío d'o coro, a pedricadera y o barandau arredol d'o presbiterio, d'alcuerdo con a nueva liturchia d'o Concilio Vaticano II. O 8 de chulio de 1951 Joseph Ratzinger celebró a suya primera misa chunto a o suyo chirmán Georg Ratzinger en Sant Osvaldo. Dimpués d'o suyo retiro como Papa, donó a la ilesia a suya cruz pectoral papal, que fue furtada d'astí o 19 de chunio de 2023. En agosto de 2018 prencipioron as obras de renovación en Sant Osvaldo. Descripción A ilesia tien una torre rematada en cupula bulbosa y una frontera de dos pisos d'o sieglo XIX. Por o suyo disenyo interior ye d'una ilesia d'estilo de Vorarlberg, barroco tardano d'o sieglo XVII con galerías laterals y coro retraito. Se divide en siet trampos. As naus laterals, poco fundas, tienen capillas y galerías dencima y son cubiertas por vueltas de canyón transversals. En a parti bantera d'os pilars d'os muros destacan as dobles pilastras planas. O borde superior d'a barana d'as galerías se troba por debaixo d'a zona d'os capitels d'as pilastras. O espacio d'a nau prencipal, sorprendentment bien proporcionau, ye zarrau por una cupula gallonada, dividida por arcos de meyo punto. Un arco triunfal en forma d'arcada de meyo punto leva dende a nau prencipal enta o coro, dando grandeza a o espacio. Todas as vueltas son decoradas con ricos estucos neobarrocos. Mobiliario O mobiliario incluye nueu altars d'os que siet datan d'a primera metat d'o sieglo XVIII. A resta d'o mobiliario data mas que mas d'entre 1852 y 1855. L'imponent altar mayor, esviellau en 1855, con o suyo pedestal, o piso prencipal de cuatre columnas y as feguras laterals de sant Ruperto y a Virchen María ye esencialment o mesmo que l'altar realizau en 1732. Organos En 1856 s'instaló en a ilesia un organo construyiu por l'organero Johann Ehrlich. L'instrumento s'esvielló cuantas vegadas, manimenos en veyendo os deficits y defectos que teneba se decidió construyir un nuevo sistema d'organos formau por un organo prencipal y un organo de coro. O conchunto fue nombrau en honor de Joseph Ratzinger como "Organo Papa Benedet“. Organo de coro O nuevo organo de coro fue construyiu en 2011 por a empresa austriaca de construcción d'organos Pirchner (Steinach). L'instrumento, purament mecanico y d'estilo italiano, dispone de 9 rechistros sonoros en o suyo teclau. Toz os rechistros se dividen en grieus y agudos. Os rechistros d'o pedalero son transmisions d'o teclau. Organo prencipal Os 24 rechistros de l'organo d'Ehrlich-Orgel se dividiban entre dos teclaus y un pedalero. En 1929 Willibald Siemann construyió en a carcasa orichinal un nuevo instrumento de 35 rechistros distribuyius en dos teclaus y un pedalero. Iste instrumento estió un d'os mas grandes en a historia d'a companyía. En 1977, Günter Ismayr de Bernried miró de construyir un nuevo organo con tres teclaus y 33 rechistros conservando a carcasa orichinal. En vista d'os problemas tecnicos, a obra fue albandonada y substituyida en 2021 por una nueva obra d'a empresa organera Klais (Bonn). O nuevo instrumento conta con 44 rechistros en tres teclaus y un pedalero.. Galería d'imáchens Ilesias dependients As siguients ilesias son dependients d'a parroquia de Sant Osvaldo: Sant Chorche y Catalina en o parque municipal (ilesia d'o memorial de guerra) Sant Ruperto y Sant Maximiliano d'Au (capiella de l'antiga salina) Sant Vito y Santa Ana d'Ettendorf Sant Chusé y Sant Salvador de Sparz Referencias Vinclos externos Se veigan as imáchens de Commons sobre a ilesia de Sant Osvaldo de Traunstein. (de) Pachina oficial d'a ilesia parroquial de Sant Osvaldo