Άντρος

Άντρος (αγγλικά: Andros‎‎) ονομάζεται το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος των Μπαχαμών. Τα τρία μεγαλύτερα νησιά του αρχιπελάγους, Βόρειο Άντρος, Μάνγκροουβ Κέι και Νότιο Άντρος εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σύνολο που αποτελείται από εκατοντάδες νησίδες και ύφαλους που ενώνονται μεταξύ τους με αβαθή περάσματα. Συνολικά έχει μήκος 167 χιλιόμετρα και πλάτος (στο πλατύτερο σημείο) 64 χιλιόμετρα. Εάν θεωρηθεί ως ένα νησί, το Άντρος, με έκταση 5.957 χλμ.2 είναι το πέμπτο μεγαλύτερο των Δυτικών Ινδιών. Παρά την έκτασή του ωστόσο, η ιδιαίτερη μορφολογία έχει ως αποτέλεσμα να συγκεντρώνει τον ιδιαίτερα περιορισμένο σε μέγεθος πληθυσμό των 7.695 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2022. Ετυμολογία Οι ιθαγενείς Λουκάγιαν αποκαλούσαν το νησί Χαμπακόα (Habacoa) (ή Μπαμπούκα, Babucca) που σημαίνει «μεγάλη άνω εξωτερική γη». Αρχικά το νησί ονομαζόταν Εσπίριτου Σάντου (Espiritu Santu) από τους Ισπανούς, ενώ έλαβε το σημερινό του όνομα κάποια στιγμή στις αρχές της βρετανικής αποικιακής κυριαρχίας. Αρκετά βρετανικά έγγραφα του δέκατου όγδοου αιώνα το αναφέρουν ως Νήσος Άντριους. Το σύγχρονο όνομα πιστεύεται ότι είναι προς τιμήν του Έντμουντ Άντρος, Διοικητή των Δυνάμεων της Αυτού Μεγαλειότητας στο Μπαρμπάντος το 1672 και διαδοχικά κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, της Μασαχουσέτης και της Νέας Αγγλίας. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι το νησί πήρε το όνομά του από το ελληνικό νησί της Άνδρου, από Έλληνες σφουγγαράδες. Ιστορία Οι Λουκάγιαν, μια υποομάδα των Ταΐνο, ήταν ιθαγενείς των Μπαχαμών κατά την εποχή της ευρωπαϊκής εποίκησης. Αρχαιολογικά ευρήματα και λείψανα έχουν βρεθεί τόσο στο Σπήλαιο του Μόργκαν στο Βόρειο Άντρος όσο και στη Στάργκεϊτ Μπλε Τρύπα στο Νότιο Άντρος. Ο πληθυσμός των Μπαχαμών εκτιμάται ότι ήταν περίπου 40.000 Λουκάγιαν και Ταΐνο όταν οι Ισπανοί έφτασαν στην περιοχή. Η Ισπανία διεκδίκησε τις Μπαχάμες μετά την άφιξη του Κολόμβου στα νησιά - η πρώτη του επαφή με την ξηρά στο Δυτικό Ημισφαίριο μπορεί να έγινε στο νησί Σαν Σαλβαντόρ των Μπαχαμών. Ο Ιταλός εξερευνητής Αμέριγκο Βεσπούτσι, από τον οποίο πήρε το όνομά της η Αμερική, ήρθε με ισπανικό ναυλωμένο χάρτη και πέρασε τέσσερις μήνες εξερευνώντας τις Μπαχάμες το 1499-1500. Χαρτογράφησε ένα τμήμα της ανατολικής ακτής του νησιού Άντρος. Η ισπανική εκμετάλλευση των ιθαγενών στην κοντινή Ισπανιόλα μείωσε ραγδαία τον πληθυσμό αυτού του νησιού, οδηγώντας τον Κυβερνήτη της Ισπανιόλα να παραπονεθεί στο ισπανικό στέμμα. Μετά τον θάνατο του Κολόμβου, ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας διέταξε το 1509 την εισαγωγή Ινδιάνων από κοντινά νησιά για να αναπληρώσει τις απώλειες πληθυσμού στην Ισπανιόλα, και οι Ισπανοί άρχισαν να συλλαμβάνουν Λουκάγιαν στις Μπαχάμες για χρήση ως εργάτες στην Ισπανιόλα. Μέσα σε δύο χρόνια, οι νότιες Μπαχάμες είχαν σε μεγάλο βαθμό ερημώσει. Οι Ισπανοί μπορεί να είχαν απομακρύνει έως και 40.000 Λουκάγιαν μέχρι το 1513. Μια αποστολή των Ισπανών το 1520 ανακάλυψε μόνο 11 άτομα στις Μπαχάμες. Οι Λουκάγιαν ουσιαστικά εξαφανίστηκαν από αυτά τα νησιά. Τα νησιά των Μπαχαμών, συμπεριλαμβανομένου του νησιού Άντρος, παρέμειναν ακατοίκητα έκτοτε για περίπου 130 χρόνια. Για 150 χρόνια η Ισπανία και η Βρετανία διεκδικούσαν τις Μπαχάμες. Με συνθήκη το 1783 η Βρετανία απέκτησε τον έλεγχο των Μπαχαμών μετά την Αμερικανική Επανάσταση όταν αντάλλαξε με την Ισπανία την Ανατολική Φλόριντα για τις Μπαχάμες. Παραπομπές