کلیسای اشتوتگارت

کلیسای اشتوتگارت ( به آلمانی: Stiftskirche Stuttgart) یک کلیسای دانشگاهی است که در مرکز شهر واقع شده است، قدیمی‌ترین بنای کلیسای قرون وسطایی در منطقه‌ای است که اکنون منطقه میته اشتوتگارت، پایتخت بادن-وورتمبرگ، نامیده می‌شود. این کلیسا، کلیسای جامع کلیسای دانشگاهی در منطقه کلیسایی اشتوتگارت و کلیسای اصلی کلیسای انجیلی لوتری (پروتستان) درمنطقه کلیسایی وورتمبرگ است. این ساختمان توسط دفتر ایالتی حفاظت از بناهای تاریخی در بادن-وورتمبرگ به عنوان یک بنای تاریخی فهرست شده است. این کلیسا به عنوان یک کلیسای مرکز شهر، عملکردهایی را نیز انجام می‌دهد که فراتر از محدوده خود است. قسمت پایین برج جنوبی، تنها شواهد معماری باقی مانده از دوران هوهنشتاوفن در اشتوتگارت را نشان می‌دهد. این کلیسا با دو برج متفاوت خود، یکی از بناهای دیدنی شهر است. سبکهای معماری این کلیسا دارای سبگ گوتیک قدیمی، گوتیک متاخر، رنسانس و سبک باروک می باشد.در حالی که پیش از این فرض بر این بود که هیچ بقایای ساختاری از این دوره وجود ندارد، اکتشافات اخیر در ناحیه محراب و شبستان کلیسای دانشگاهی، یک کلیسای تک شبستانی، به سبک رومانسک اولیه با یک محراب نیم دایره‌ای، مربوط به قرن دهم یا یازدهم را نشان می‌دهد. این کلیسای اولیه در مرکز نقشه کلیسای دانشگاهی امروزی قرار دارد. حدود سال ۱۳۲۰، کنت ابرهاردِ برجسته، کلیسای دانشگاهی و محل دفن کنت‌های وورتمبرگ را از بوتلزباخ به اشتوتگارت منتقل کرد، زیرا حفاظت بهتری در اقامتگاه امپراتوری تضمین می‌شد. محل دفن در بوتلزباخ در جریان اختلافات بین امپراتور و کنت تخریب شده بود. سپس کلیسای شهر با حکم پاپ به یک کلیسای دانشگاهی ارتقا یافت. یک کشیش (منتخب توسط کاهنان)، دوازده کاهن و دوازده نایب‌السلطنه در کلیسای دانشگاهی صلیب مقدس خدمت می‌کردند. به همراه سایر کشیشان، تقریباً ۳۰ کشیش با کلیسا در ارتباط بودند. سردابه پس از مرگ دوک فریدریش اول در سال ۱۶۰۸، یک سردابه جدید در زیر جایگاه گروه کر ساخته شد. بقایای اجساد کسانی که قبلاً در آنجا دفن شده بودند، در یک ظرف مخصوص قرار داده شد. در سال ۱۶۸۳، این سردابه به محل نگهداری اجساد گسترش یافت و به سردابه محل نگهداری اجساد متصل شد. امروزه، دو اتاق دفن جداگانه در زیر محل نگهداری اجساد و محل نگهداری اجساد، در مجموع ۶۶ تابوت و ۴۰ تابوت دیگر در یک ظرف مشترک قرار دارند. علاوه بر کنت‌های ذکر شده در بالا، دوک‌های زیر نیز در آنجا دفن شده‌اند: فریدریش اول (درگذشته ۱۶۰۸) یوهان فریدریش(درگذشته ۱۶۲۸) ابرهارد سوم (درگذشته ۱۶۷۴) ویلهلم لودویگ (درگذشته ۱۶۷۷) ملکه کاترین (درگذشته ۱۸۱۹)، دوشس بزرگ روسیه، همسر دوم شاه ویلهلم اول، نیز به مدت پنج سال در این سردابه آرمید و سپس به کلیسای کوچک مقبره ای در وورتمبرگ منتقل شد. تخریب در جنگ جهانی دوم کلیسای دانشگاهی در حملات بمباران ژوئیه و سپتامبر ۱۹۴۴ به شدت آسیب دید. به دلایل ساختاری، طاق جنوبی در سال 1950 مجبور به تخریب شد که منجر به تخریب نهایی ساختار فضایی گوتیک متأخر کلیسا شد. برخلاف بازسازی کلیسای جامع وورتسبورگ، که در آن طرح سه راهرویی رومانسک موجود بازسازی شد، کلیسای دانشگاهی اشتوتگارت با بازسازی پس از جنگ خود طبق نقشه‌های هانس سیتر به طور قابل توجهی تغییر یافت: طاق ضربی گوتیک متأخر محراب، که قبل از حملات هوایی وجود داشت، بازسازی نشد. در عوض، یک مرحله ساخت و ساز فرضی قدیمی‌تر بازسازی شد. دیوار بیرونی جنوبی به سبک دهه 1950 بازسازی شد و یک طاق بشکه‌ای چوبی بزرگ و تیره در فضای داخلی نصب شد که هیچ ارتباطی با تاریخ اولیه کلیسا نداشت. ستونی با یک فرشته قضاوت نئورئالیستی و یک منبر با تخته صوتی عظیم نیز اضافه شد. این بازسازی ساده برای انعکاس بهتر روندهای عبادی آن زمان در نظر گرفته شده بود. راه حل سیتر بلافاصله پس از اتمام بازسازی به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا کلیسا اکنون بیشتر شبیه یک تالار یا حتی انبار بود. بازسازی آخر دروازه باشکوه حواریون گوتیک متأخر در ضلع جنوبی شبستان، در طول بازسازی در مکان یا شکل اصلی خود بازسازی نشد؛ در عوض، پیکره‌های آن اکنون در شرق، نزدیک ورودی کلیسای کوچک ورگنهانس، دوباره گرد هم آمده‌اند. سردر دروازه حواریون در سال ۱۹۵۸ با دروازه میشن، یک در برنزی اثر یورگن وبر، جایگزین شد. به دلیل مشکلات ساختاری و آکوستیکی در بافت ساختمان پس از جنگ، فضای داخلی کلیسا در سال ۱۹۹۹ مورد بازسازی قرار گرفت. بر اساس طرحی از معمار هامبورگی، برنهارد هیرش، سقف طاق ضربی با یک سازه سقف جدید جایگزین شد. این سقف جدید، فضای داخلی کلیسا را ​​که عمداً پس از جنگ یکپارچه و به شکل‌های متمایز خود بازسازی شده بود، حفظ می‌کند و در عین حال به طرح تاریخی سه راهرویی و طاق‌بندی شبکه‌ای کلیسای قدیمی دانشگاهی به روشی مدرن اشاره دارد. زمان طنین، که به ویژه برای کنسرت‌های ارگ مهم است، در سقف جدید با استفاده از پنل‌های آکوستیک شیشه‌ای معلق بهبود یافته است. علاوه بر این، یک مرکز اجتماعی جدید در زیر شبستان ساخته شد. دیوارهای فونداسیون ساختمان قبلی و یافته‌های باستان‌شناسی کشف شده در طول این ساخت و ساز در یک نمایشگاه کوچک در آنجا ارائه شده‌اند. پس از یک دوره ساخت و ساز چهار ساله، کلیسای دانشگاهی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۳ دوباره افتتاح شد. نگارخانه منابع