کلیسای سنت مارتین، بیبراخ

کلیسای سنت مارتین، بیبراخ (انگلیسی: St. Martin's Church, Biberach) در بیبراخ آن در ریس در ایالت بادن-وورتمبرگ قرار دارد. این کلیسا در سالهای ۱۳۳۷–۱۳۶۶ ساخته شده‌است و در سال ۱۵۴۸ کارل پنجم دستور به بازسازی این کلیسا داد. کلیسای سنت مارتینوس و ماریا که اغلب تنها «سنت مارتین» نامیده می‌شود، کلیسای اصلی شهر شهرستان بیبراخ آن در ریس در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان است. این بنا یک کلیسای هم‌زمان است، که به‌طور مشترک توسط جوامع مذهبی کاتولیک و پروتستان استفاده می‌شود. مالک این کلیسا «بنیاد نگهداری مشترک کلیسای بیبراخ» است که از نظر ساختار، یک بنیاد حقوق عمومی منحصربه‌فرد در سطح جهان محسوب می‌شود. این کلیسا در موقعیتی مرکزی در میان بافت قدیمی شهر واقع شده و قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین کلیسای بیبراخ است. قرون وسطی با توجه به نام‌گذاری این کلیسا به نام سنت مارتین، تخمین زده می‌شود که در سده هفتم میلادی یک کلیسا یا نمازخانه در این مکان وجود داشته است. موقعیت دقیق بناهای پیشین هنوز مشخص نیست و کاوش‌های باستان‌شناسی برای بررسی آن هنوز انجام نشده است. در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی یک کلیسای رمانسک در اینجا بنا شد و بین سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۷۰ با یک بازیلیکای سه‌راهرویی به سبک گوتیک جایگزین گشت. نمازخانه‌های مجاور محراب و سقف گنبدی آن متعلق به سده پانزدهم است. بر اساس مقایسه‌های سبکی، مشخص شده که ساخت بخش گروه سرایندگان (Chor) بین سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۰ آغاز شده است. تیرآهن‌های سقف بالای محراب در حدود ۱۳۳۷/۱۳۳۸ و سقف راهرو اصلی در حدود ۱۳۶۵/۱۳۶۶ ساخته شده‌اند. ستون‌های هشت‌ضلعی بر روی قوس‌های نوک‌تیز بنا شده‌اند. برج غربی دارای سقفی با چهار شیروانی است. این بنا در ابتدا به دلیل سادگی، پیرو سبک معماری مذهبی فرقه‌های درویشی بود. احتمالاً در دهه چهل، معمار «هاینریش کادلی» مدیریت ساخت را بر عهده گرفت و برج نما به آن اضافه شد. در سده پانزدهم، یک نمازخانه و دو بخش جانبی به محراب افزوده شد. اشراف‌زادگان، ابرهارد دوم فون براندنبورگ و مارتین وایس‌هاوپت، یک نمازخانه اجتماعی اهدا کردند که در سال ۱۴۴۹ در ضلع شمالی ساخته و وقف شد. «هانس هارتمان»، استادکار شهری، بین سال‌های ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۶ سقف بخش محراب را به صورت طاق ضربی نیم‌دایره‌ای ساخت. بر روی چهار سنگ کلیدی طاق، تصویر دو قدیس کلیسا دیده می‌شود؛ سنگ کلیدی که نقش «سگ آبی» (نماد شهر بیبراخ) را دارد، در موزه نگهداری می‌شود. پنجره‌های شرقی مسدود شده در نمازخانه‌های جانبی با تزئینات سنگ‌تراشی مزین شده‌اند که در نمازخانه شمالی، این تزئینات از جنس آجر است. اصلاحات پروتستانی اصلاحات مذهبی در بیبراخ به یک دوره تصویرشکنی ختم شد که طی آن در ۲۹ ژوئن ۱۵۳۱، از جمله محراب بلند کلیسا با تابلوهای اثر مارتین شونگاور تخریب گردید. برپایی توده کاتولیک ممنوع شد، اما بر اساس «موقت آگسبورگ» در سال ۱۵۴۸ دوباره اجازه داده شد. در آن زمان، جامعه بیبراخ شامل اکثریت پروتستان (حدود ۹۰٪) و اقلیت کاتولیک از طبقه اشراف (حدود ۱۰٪) بود. به این ترتیب، پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها از ۱۳ اوت ۱۵۴۸ به‌طور مشترک از کلیسا استفاده کردند. این موضوع به‌ویژه برای صحن اصلی کلیسا صدق می‌کرد، در حالی که بخش محراب منحصراً در اختیار کاتولیک‌ها باقی ماند. این وضعیت در صلح وستفالی (که بر پایه وضعیت سال ۱۶۲۴ تنظیم شده بود) تثبیت شد و تا به امروز ادامه دارد. در سال ۱۵۸۴، کلیسا بر اثر آتش‌سوزی ناشی از صاعقه به شدت آسیب دید و ارگ و ساعت آن سوخت. «هانس فیشر» معمار و «هانس کوتزبرگر» بنا، طی یک سال خسارات را برطرف کردند. در این زمان، برج کلیسا شکل امروزی خود را پیدا کرد و ارتفاع آن به ۶۹ متر رسید. «هانس بامهوئر» لوحی از واقعه آتش‌سوزی نقاشی کرد که نشان می‌دهد بخش غربی بنا از آن زمان تقریباً ظاهر فعلی خود را حفظ کرده است. دوران مدرن طراحی و تزئینات در سال ۱۷۷۵، برخورد صاعقه باعث ایجاد خسارت به سقف برج و ارگ شد. در این حادثه، ارگ بخش محراب و تزئینات گچ‌بری نیز آسیب دیدند. پس از آن، «یوزف هوس»، ارگ‌ساز اهل اوکسن‌هاوزن، لوله‌های صوتی جدیدی ساخت. در سال ۱۷۴۶، فضای داخلی کلیسای گوتیک تا حد زیادی به سبک باروک تغییر یافت؛ پنجره‌های قوس‌دار نصب شد و یوهانس زیک فرسکوی سقف راهرو اصلی را نقاشی کرد. این نقاشی داستان زندگی عیسی ناصری، از تولد تا معراج را به تصویر می‌کشد. یک سال بعد، راهروهای جانبی تزئین شدند. نقاشی‌های سقفی تاثیرگذار به سبک روکوکو در صحن اصلی کلیسا (که مورد استفاده هر دو مذهب است) دارای موضوعاتی هستند که برای هر دو فرقه قابل قبول بود؛ اما در مقابل، در بخش محراب — که منحصراً توسط کاتولیک‌ها استفاده می‌شود — یک برنامه تصویری کاملاً کاتولیک حاکم است که برای مثال یک تمثیل از کلیسا را نشان می‌دهد که با تاج پاپ مزین شده است. تحت مدیریت معمار شهر، «ریشارد پرایزر»، بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ بالکن جدیدی برپا و ارگ تازه‌ای خریداری شد. با حمایت هر دو مذهب، محراب‌ها، نقاشی‌های پانل، تندیس‌های قدیسان، فرسکوهای سقف، تندیس باغ زیتون، صندلی‌های اعتراف، صندلی‌های بخش محراب، ورودی‌ها، درها، پنجره‌ها، پله‌های مارپیچ، نیمکت‌ها و کف‌پوش‌ها به‌طور گسترده بازسازی شدند. در جریان بازسازی سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷، یک سکوی دوم برای پروتستان‌ها در بخشی موسوم به نونن‌شوپف ساخته شد. همچنین پنجره‌های جدید نصب و بالکن ارگ گسترده‌تر شد. نقاشی‌های سقف فرسوده شده بودند و نیاز به تثبیت و مرمت داشتند. در این دوره، تمام گچ‌بری‌ها و نقاشی‌های دیواری بازسازی شدند؛ همچنین منبر و محراب مردمی نصب گردیدند. نمای بیرونی ساختمان نیز بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ بر اساس یافته‌های تاریخی بازسازی شد. در اوت ۲۰۲۲، بار دیگر صاعقه به برج برخورد کرد که باعث شد ناقوس‌ها در نیمه‌شب به مدت نیم ساعت به صدا درآیند و خسارات قابل توجهی به ساعت برج و همچنین سیستم‌های الکتریکی، الکترونیکی و گرمایشی کلیسا وارد شود. نمازخانه‌ها نمازخانه براندنبورگ نمازخانه براندنبورگ بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ به‌عنوان فضایی برای عبادت و نیایش تجهیز شد. دو نرده محافظ به سبک باروک که در اینجا قرار دارند، پیش‌تر در دو طرف محراب مرکزی و زیر قوس بخش محراب نصب شده بودند. صلیب عیسی (Kruzifix) متعلق به حدود سال ۱۵۲۰ میلادی، شباهت زیادی به آثار «میشائیل زاینسلر» دارد. همچنین تندیس‌های همراه شامل «یوحنای حواری» و «مادر دردمند» متعلق به اواخر سده پانزدهم، از آثار قابل توجه این بخش هستند. نمازخانه پفلومرن این نمازخانه در سال ۱۶۰۳ توسط خانواده اشرافی «پفلومرن» که اصالتاً متعلق به منطقه ریدلینگن بودند، وقف شد. در زیر این نمازخانه، سردابه خانوادگی آن‌ها قرار دارد. تابلوی محراب که با تزئینات طرح صدف قاب‌بندی شده و در سال ۱۶۲۱ توسط نقاش شهر «دیتریش مویس» اهل فلدکیرش نقاشی شده، بسیار ارزشمند است. در این نمازخانه سنگ‌قبرها و نشان‌های خانوادگی مهمی به نمایش گذاشته شده است. از سال ۱۸۸۰، این فضا مطابق با شکل اولیه خود به یک اتاق گوتیک تبدیل شد. ظاهر امروزی این نمازخانه حاصل بازسازی‌های سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷ است. نمازخانه مریم در نمازخانه مریم، محراب قدیمی مریم قرار دارد که مرکز آن تندیس «مدونا» (مریم مقدس) به سبک باروک اولیه است که از زیبایی خاصی برخوردار است. این تندیس در حدود سال ۱۶۶۰ توسط «گئورگ گراسندر» ساخته شد. در کنار مدونا، تندیس‌های «کاترین سی‌ینا» و «دومینیک مقدس» دیده می‌شوند که در حدود سال ۱۷۳۰ ساخته شده‌اند. کاترین و دومینیک در فرهنگ عامه به عنوان «قدیسان تسبیح» مورد تکریم هستند. ارگ کلیسای سنت مارتین باید حتی پیش از سال ۱۴۸۴ دارای یک ارگ بوده باشد، زیرا در آن زمان موقوفه‌ای برای یک کشیش نوازنده ارگ وجود داشت. پیش از سال ۱۴۹۰ یک ارگ در بخش محراب موجود بود و از سال ۱۴۹۰ ساخت یک ارگ بزرگ جدید آغاز شد. در سال‌های ۱۵۸۱/۱۵۸۲، ارگ جدیدی توسط «کاسپار اکشتاین» از اهالی وایل در اشتات ساخته شد، اما این ساز در سال ۱۵۸۴ بر اثر برخورد صاعقه‌ای که منجر به سوختن کامل برج شد، از بین رفت. به همین دلیل در سال ۱۵۹۰، مجدداً اکشتاین ارگ دیگری بنا کرد. از آنجا که ارگ اکشتاین (که در این میان چندین بار توسط افرادی چون «اگیدیوس شنیتزر» بازسازی و اصلاح شده بود) در سال ۱۷۷۵ دوباره بر اثر صاعقه نابود شد، یوزف هوس بین سال‌های ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۸ ارگ اصلی را طراحی و بنا کرد. در سال ۱۸۸۱، شرکت وایگل اقدام به ساخت یک ارگ جدید کرد. در سال ۱۹۶۶، ارگ وایگل که کاملاً سالم بود، تخریب شد. بدنه آن به «موزه آلمان» پیشنهاد شد، اما موزه به دلیل کمبود فضا آن را رد کرد؛ بخشی از آن اکنون در یک اتاق نشیمن در باواریا است و بقیه آن سوزانده شد. در سال ۱۹۶۷، شرکت محلی آلبرت رایزر بر اساس طرح‌های والتر زوپر ارگ جدیدی ساخت که امروزه دارای ۵۴ ثبت (Register) صدا روی سه مانوال و پدال است. این ساز در سال ۲۰۰۳ به‌طور کامل سرویس و دوباره صداگذاری شد و یک کنسول نوازندگی جدید، تغییرات اندک در دیسپوزیشن و ثبت‌های جدیدی به آن اضافه گشت. ارگ اصلی از آن زمان دارای مشخصات فنی (Disposition) زیر است: محراب‌ها در فضای داخلی کلیسا در مجموع نُه محراب وجود دارد؛ این در حالی است که در حدود سال ۱۵۰۰ میلادی، این کلیسا دارای ۱۷ محراب بود. یک محراب بخش سرودخوانان (Choraltar) در سال ۱۶۰۴ توسط «هانس دورنر» ساخته شد. محراب اصلی فعلی را «یوهان اویخاریوس هرمان» در سال ۱۷۲۰ بنا کرد که این محراب بین سال‌های ۱۷۴۶ تا ۱۷۴۸ به‌طور اساسی به سبک باروک بازطراحی شد. محراب کاندیدوس (Candidusaltar) در فاصله سال‌های ۱۷۶۸ تا ۱۷۶۹ در نمازخانه جنوبی بخش محراب نصب گردید. مسیر مارتینوس مسیر مارتینوس یک مسیر زیارتی است که در ۱۵ آوریل ۲۰۱۱ افتتاح شد. این مسیر در قالب یک مسیر اصلی و چهار مسیر فرعی منطقه‌ای (مسیرهای محلی) به عنوان یک مسیر پیاده‌گردی از میان اسقف‌نشین روتنبورگ-اشتوتگارت و اسقف‌نشین اعظم فرایبورگ در ایالت بادن-وورتمبرگ عبور می‌کند. مسیر منطقه‌ای جنوب (دریاچه کنستانس–آلگو–اوبراشوابن) نیز به کلیسای سنت مارتین در بیبراخ ختم می‌شود. نگارخانه منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «St. Martin's Church, Biberach». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۸. پیوند به بیرون