Palacio dos Khans de Shaki

O Palacio dos Shaki Khans (en azerí: Şəki xan sarayı ou Şəki xanlarının sarayı, Palacio dos Shaki Khans ou Qasr Khan Hay Shaki) en Shaki, noroeste de Acerbaixán, é un monumento histórico que serviu como residencia de verán do Shaki Khans. Construíuse en 1797 baixo o goberno de Muhammad Hussain Khan Mushtaq O Palacio dos Shaki Khans propúxose para a súa inclusión na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1998 por Gulnara Mehmandarova, entón presidenta do Comité de Acerbaixán do Consello Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS). O 7 de xullo de 2019, o centro histórico de Shaki, incluído o Palacio do Khan, inscribíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Preservación e restauración De 1955 a 1965, a restauración levouse a cabo integramente baixo a supervisión de Niyazi Rzaev Dous arquitectos talentosos, Kamal Mamedbekov e Nikolai Utsyn, participaron neste traballo creando debuxos de medidas e restauración. O taller de restauración estableceuse na sala cerimonial do segundo andar do palacio, e as habitacións que flanquean a sala utilizáronse para aloxar os arquitectos. Os debuxos desenvolvidos por Mamedbekov e Utsyn formaron a base do proxecto de restauración de todo o complexo do palacio. A execución do traballo de restauración baseado nos debuxos confiouse ao artista F. Hajiyev e ao mestre shabaka A. Rasulov. A última restauración total e completa levouse a cabo por Uwe Henschel, Dietrich Wellmer, Elisabeth Wellmer e Andreas Lessmeister da empresa "Denkmalpflege Mecklenburg GmbH" (hoxe "Neumühler Bauhütte GmbH"). O Palacio do Khan analizouse exhaustivamente por Leonid Bretanitsky, quen revisou numerosos documentos e datos históricos. O palacio renovouse e restaurouse varias veces desde a década de 1830 e sufriu varios cambios. As principais obras de renovación leváronse a cabo entre 1848 e 1851 baixo a supervisión do arquitecto Cambiaccio por orde do príncipe Vorontsov. Os mestres locais de Sheki, Usta Bagir Usta Ali Oglu, Eyyub Haji Ibrahim Oglu e Haji Hussein Karbalayi Yusuf Oglu, participaron nestes traballos. A renovación levouse a cabo principalmente na fachada principal e na planta baixa. Así, segundo o informe escrito, renováronse tanto o xeso como os ornamentos da fachada principal. Tamén se rexesou o interior do salón principal da planta baixa e renováronse as pinturas murais. Non obstante, as pinturas murais das habitacións laterais non se restauraron despois de rexesar as paredes. Reparáronse portas, teitos e repisas da lareira. O chan non se alterou e permaneceu feito de terra apisonada de tres capas. O tellado desmontouse e reconstruíuse con tellas de madeira pintadas de carballo en lugar de tellas cerámicas. A fonte do salón central da planta baixa desmontouse e non se restaurou. O informe non mencionou ningún dos outros edificios incluídos no complexo do palacio. Estes edificios demoléronse en 1851. Só sobreviviu ata a actualidade un edificio palaciano de dous pisos construído na fortaleza de Shaki e que consta de varios edificios. Aínda que o edificio reparouse e reconstruíuse repetidamente desde a súa construción, todo este traballo non tivo un impacto serio na súa aparencia. Despois de que o Shaki Khanate se unise ao Imperio Ruso, o palacio quedou subordinado á administración local e reparouse repetidamente. A restauración levouna a cabo no palacio o neto de Hussein Khan Mushtag, o poeta Karim agha Fateh, durante 1848–1851. A «Restauración do Palacio do Khan» debatíuse no pleno do Averkom o 25 de abril de 1991, e tomouse a seguinte decisión: «A restauración do Palacio do Khan é responsabilidade do Narkomprosom segundo a decisión anterior do Azverkom. Asignáronse 25 millóns de rublos do orzamento do Narkomprosom para a reparación dos palacios do Khan en Shusha e Shaki». O informe de restauración presentouse con base na revisión do proxecto de restauración polo arquitecto Pyotr Baranovsky nunha reunión da Academia de Arquitectura da Commonwealth celebrada o 13 de marzo de 1939. Os traballos de restauración comezaron no palacio no marco do proxecto de "Protección do patrimonio cultural" en 2002. Xunto coa súa piscina e os seus plátanos, a residencia de verán é a única estrutura que queda do complexo palaciano máis grande dentro da Fortaleza de Shaki Khans, que outrora incluía un palacio de inverno, residencias para a familia do Khan e aloxamentos para o servizo. Conta con azulexos decorativos, fontes e varias vidreiras. O exterior estaba decorado con azulexos azul escuro, turquesa e ocre con patróns xeométricos e os murais estaban coloreados con témpera e inspiráronse nas obras de Nizami Ganjavi. Con trinta e dous metros por oito metros e medio no exterior, a residencia de verán é unha estrutura de cachotaría de dous pisos alongada no eixe norte-sur e cuberta cun tellado de madeira a catro augas con longos beirados. A disposición de ambos pisos é idéntica, tres habitacións rectangulares están colocadas en fila, separadas por iwans estreitos orientados ao sur que proporcionan acceso ás habitacións. Accédese aos pisos por separado para acomodar as súas funcións públicas e privadas. Accedéndose desde o sur a través dos dous iwans, a planta baixa utilizábase principalmente por escribáns e peticionarios. Dúas escaleiras anexas á fachada norte daban acceso ao primeiro piso, que estaba reservado para a familia do khan e os seus convidados. A residencia de verán é coñecida pola suntuosa decoración do seu exterior e interior. Gran parte da fachada da residencia, incluíndo as fachadas sur completas dos salóns centrais de ambos pisos, están cubertas por un mosaico de vidro coloreado colocado nunha celosía de madeira (shebeke) que se montou sen cravos nin cola. As capuchas de muqarnas que coroan os catro iwans están resaltadas con ouro no nivel inferior e cubertas con fragmentos de espello no primeiro piso. As superficies restantes de todas as fachadas están decoradas con paneis de azulexos florais e mosaicos de azulexos. As paredes interiores da residencia están cubertas por completo con frescos pintados en diferentes momentos durante o século XVIII. Moitos dos frescos presentan flores en vasos, mentres que unha serie de pinturas nos salóns do primeiro piso representan escenas de caza e batalla. As sinaturas dos frescos enumeran os nomes dos artistas Ali Kuli, Kurban Kuli e Mirza Jafar de Shemaha, Usta Gambar de Shusha e Abbas Kuli, que tamén puido ser o arquitecto da residencia de verán. Historia En 1946, Konstantinov escribiu no seu artigo "Nuha": "Este magnífico palacio, o cumio do luxo e o gusto dos arquitectos persas, construíuno en 1790 Haji Zeynal Abdin, un residente de Shiraz. O poeta Nikolai Tikhonov, que visitou o palacio en 1947, describiuno no seu relato autobiográfico "os camiños, os sendeiros". "As pinturas do Palacio do Khan e os diversos patróns están ben conservados e asegúranos que a arte se desenvolveu na antiga Nukha, e que a poesía e a filosofía eran moi apreciadas". En 1968, a parte histórica de Yukhari-Bash, situada no Palacio de Shaki Khans declarouse reserva histórico-arquitectónica. O Palacio de Shaki Khans propúxose para Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2001 por Gulnara Mehmandarova, presidenta do Comité de Acerbaixán do ICOMOS (Consello Internacional de Monumentos e Sitios). A directora xeral da UNESCO, Irina Bokova, visitou o Palacio de Shaki Khans o 1 de agosto de 2010. O 4 de xullo de 2012 celebrouse en Shaki o 250 aniversario do palacio. Na cerimonia participaron embaixadores de case 30 países e organizacións internacionais, incluídas figuras da ciencia, a cultura e a arte do país, así como membros da Asemblea Nacional. Marco xurídico A Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO incluíuse en 2019 segundo os criterios (II) e (V). Esta inscrición recoñece a Sheki como un exemplo destacado dun asentamento humano tradicional e un lugar de intercambio cultural ao longo da Ruta da Seda. Como resultado, o sitio está agora suxeito a estándares internacionais de protección do patrimonio e require unha planificación coidadosa para calquera acción de conservación ou desenvolvemento. Investigación Por primeira vez, o Palacio Shaki Khan estudouse polo Departamento de Protección de Monumentos de Acerbaixán. Posteriormente, o Instituto de Historia que leva o nome de Bakikhanov da Academia de Ciencias da RSS investigou a fondo o monumento con máis detalle. O Departamento de Obras Arquitectónicas baixo o Consello de Ministros da RSS de Acerbaixán participou no estudo dos monumentos en Acerbaixán. Os primeiros traballos de investigación no palacio leváronse a cabo coa participación dos profesores Fridolin e Sharifov. En 1936, un equipo especial de expertos, incluídos Denike, Chepeleva, Weimar e Bolotova do Museo Estatal de Culturas Orientais de Moscova, recompilou moita información sobre o monumento. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Azerbaidján Ligazóns externas Historic Centre of Sheki with the Khan's Palace UNESCO collection on Google Arts and Culture