Ләнкәран

Ләнкәран (әз. Lənkəran) — Әзербайжандағы республикалық бағыныстағы қала, Ләнкәран ауданының әкімшілік орталығы. Ләнкәран қаласының халқы 2026 жылы 50 100 адамды құрады. Географиялық сипаттамасы Әзербайжанның оңтүстік-шығыс бөлігінде, Каспий теңізінің жағалауында орналасқан, Бакуге дейінгі қашықтық 238 км. Ләнкәран ылғалды субтропикалық климатқа ие. Шығысында Каспий теңізімен шектеседі, ал батысында таулар мен аңғарлармен қоршалған. Қысы салыстырмалы түрде жылы, ал жазы құрғақ және ыстық. Орташа жылдық жауын-шашын мөлшері 1400–1600 мм, көбінесе күзде түседі. Ең суық ай - қаңтар, ал ең жылы - шілде. Тарихы Ғалымдар Ләнкәран қаласының негізін X ғасырға жатқызады. Дегенмен, бұл аймақта адамдардың қоныстануы әлдеқайда ертерек, шамамен б.з.д. 2000–3000 жылдарға жатады. Қаланың географиялық орналасуы, берік экономикалық байланыстары және қолайлы климаты оның тұрақты дамуына мүмкіндік берді. 18 ғасырдың ортасында Ләнкәран көршілес аумақтармен бірге Талыш хандығын құрды. Батыс пен шығысты байланыстыратын маңызды керуен жолдарында орналасқан тарихи Ләнкәран 1743 жылдан бастап тез арада Талыш хандығының мәдени және сауда орталығына айналды. Сол кезде Ләнкәран халқы негізінен мал шаруашылығымен, егіншілікпен, бау-бақша өсірумен, балық аулаумен, ара шаруашылығымен және аңшылықпен айналысты. Сонымен қатар, қалада қолөнер дамыды. Қала тұрғындарының арасында талантты қышшылар мен мыс шеберлері болды. Сауда маңызды рөл атқарды. Жергілікті көпестер Түркиямен, Қытаймен, Үндістанмен және Орта Азия мемлекеттерімен сауда жасады. Қала Ресей империясына қосылғаннан кейін мұнда черепица және кірпіш зауыттары салынды. Сонымен қатар, балық өнімдерін өндіру және қант қамысын өңдеу бойынша өнеркәсіптік кәсіпорындар да дамыды. 18 және 19 ғасырларда Ләнкәран Каспий теңізінен жиналған және жергілікті кәсіпорындарда өңделген зығыр, жібек, көкөністер және теңіз өнімдерін сәтті экспорттады. 1826 жылы қала Ресей империясының құрамына кірді, 1826 жылдан 1840 жылға дейін Талыш (Талыш) провинциясының орталығы болды. 1840 жылдан 1846 жылға дейін ол Каспий аймағындағы аудан орталығы (Ленкорань ауданының орталығы), ал 1846 жылдан 1918 жылға дейін Баку губерниясының құрамына кірді (1859 жылға дейін Шемаха деп аталды). 1990 жылдың 11 қаңтарында Ләнкәранда әкімшілік ғимараттарды Әзербайжанның тәуелсіздігін көздейтін саяси қозғалыс - Әзербайжан Халық майданының радикалды белсенділерінің тобы басып алды. 1991 жылдан бастап қала тәуелсіз Әзербайжан Республикасының құрамында болды. Экономикасы және инфрақұрылымы Қалада 1937 жылы салынған Әзербайжанның алғашқы шай фабрикасы орналасқан. Ләнкәран шәйі Әзербайжандағы ең танымал шай. 2008 жылы қалада сүт өңдеу зауыты ашылды. Сондай ақ жиһаз фабрикасы, асфальт зауыты, кірпіш зауыты, ағаш өңдеу зауыты, сүт зауыты және консервілеу зауыты орналасқан. 2008 жылы Ләнкәранда жаңадан салынған халықаралық әуежай ашылды. Қалада Ләнкәран мемлекеттік университеті орналасқан. 88 жалпы білім беретін мектеп: оның ішінде 72 толық мектеп, 14 жалпы білім беретін орта мектеп, 2 бастауыш мектеп және 1 мектептен тыс білім беру мекемесі (қалалық балалар мен жасөспірімдерді дамыту орталығы) бар. Қалада сондай-ақ денсаулық сақтау орталығы, балалар денсаулығын сақтау орталығы, балалар ауруханасы, жедел жәрдем стансасы, стоматологиялық клиника, дерматовенерологиялық, нашақорлық, психоневрологиялық, онкологиялық және туберкулезге қарсы диспансерлер, эпидемиологиялық және гигиеналық орталықтар, жеке медициналық орталық және стоматологиялық мекемелер бар. Қалада драма театры, көркемсурет галереясы, мәдениет және демалыс саябағы, кітапханалар мен мәдени ұйымдар, музыка мектептері және кескіндеме шеберханалары бар. Көрнекі орындары Қала қонақтары үшін демалу, сауықтыру және білім беру экскурсиялары үшін көптеген мүмкіндіктер ұсынады. Ләнкәран бекінісі — XVIII ғасырда салынғанымен, ол бүгінгі күнге дейін өзінің бастапқы көрінісін сақтаған. Өткір мұнарасы бар үлкен тас қабырғалары жаудан қорғаған. Бұрын бекіністің ішінде екі үлкен базар болған, бірақ кейінірек бұл жерлерде мешіттер салынды, олар қазір діни орындарға айналды. Теңіз жағасында бақылау алаңы бар жұмыс істейтін шамшырақ қазірге дейін сақталған. Ханега — бекініс қабырғаларының артында ортағасырлық мұсылман мешіттері мен кесенелерінің жақсы сақталған кешен. Пирсагат өзенінің жанында орналасқан. Ираннан Шемахаға баратын ежелгі жол жақын маңынан өтеді. Ғибадатхана кешенінің қабырғалары күрделі суреттермен және әдемі көркем тас оюларымен безендірілген. Пір Хусейн мешіті — Мешіт сегіз қырлы мұнарасымен бірге 1256 жылы салынған. Түрлі-түсті плиткалармен және оюлармен безендірілген михраб ерекше назар аударарлық. Мешітті кесенемен жалғайтын өткел бар, онда Әулие Пір Хусейннің жәдігерлері сақталған. Кесененің негізгі безендірілуі - көгілдір және көк түстердегі алтын жалатылған плитка фризі. Кіші базар мешіті — Бұл тарихи маңызды діни орын XIX ғасырға жатады. Бүгінде көптеген мұсылмандар осында дұға ету үшін келеді. Мирахмад ханның үйі — Бұл ғимарат Ләнкәрандағы ең әдемі ғимарат болып саналады. Хан бұл сарайды өзінің сұлу әйелі үшін салдырған. Сәулет өнерінде Әзербайжан сәулет өнерінің элементтері мен ұлттық декор айқын көрінеді. Өткен ғасырда салынған және орталықта орналасқан бұл үш қабатты ғимарат бір кездері қаладағы ең биік ғимарат болған. Бүгінде онда өлкетану мұражайы орналасқан. Гиркан ұлттық саябағы — Ол 2004 жылы субтропикалық ландшафттарды және эндемикалық флора мен фаунаны қорғау үшін құрылған. Қорықта жойылып бара жатқан темір ағашы, каштан жапырақты емен, Гиркан құмшегі және басқа да көптеген сирек кездесетін өсімдіктер өседі. Сондай-ақ, мұнда барыстар, теңбіл маралдар, сілеусіндер, борсықтар және құстардың алуан түрлілігі мекендейді. Галерея Дереккөздер