Kaspiar itsasoa

Kaspiar itsasoa (azerbaijaneraz: Xəzər Dənizi, errusieraz: Каспийское море, Kaspískoie more, kazakheraz: Каспий теңізі, Kaspij teñizi, turkmeneraz: Hazar deňzi, persieraz: دریای مازندران یا دریایخزر , Daryâ-ye Mâzandarân) Asia eta Europa artean, Kaukaso mendien ekialdean eta Erdialdeko Asiako estepa zabalaren mendebaldean dagoen ur masa itxi bat da. Azaleraz munduko ur masa itxirik handiena da, 371.000 km² baititu, Garabogazköleko laguna kenduta eta 78.200 kiometro kubo ur. Bere salinitatea %1,2 da (12 g/l), itsasoen batezbestekoaren herena. Kazakhstanekin inguratzen du bere iparreko erditik ekialdeko erdira, Errusiak iparralde-erditik mendebalde erdira, Azerbaijanek hego-mendebaldean, Iran hegoaldean eta Turkmenistanek hegoaldeko eta ekialdeko kostaldean. 1.200 kilometroko luzera du iparraldetik hegoaldera eta 320 kilometroko zabalera bataz beste. Bere gainazala itsasoaren maila baino 27 metro beherago dago. Ur geza Europako ibairik luzeenak ematen dio, Volgak, iparraldean itsasoratzen dena, sakonera eskaseko uretan. Bere erdialdean eta hegoaldean sakonune handiak ditu eta, horregatik, tenperatura, salinitatea eta ekologia oso aldakorrak dira maila horizontalean. Hegoaldeko punturik sakonena itsasoaren maila baino 1.023 metro beherago dago, itsasoetatik kanpo dagoen bigarren sakonunerik handiena, Baikal lakuak dituen 1.180 metroen atzetik. Antzina inguruan bizi ziren biztanleek idatziz utzi zuten Kaspiar itsasoa ozeanotzat zutela, ziurrenik tamainagatik eta ur gazia izateagatik. Kaspiar itsasoan hainbat arrain espezie bizi dira, eta famatua da bai bere kabiarragatik zein petrolioaren industriagatik. Industria horrek, eta, maila txikiagoan, bertara ura isurtzen duten ibaiek, kutsadura maila altuak eragin dituzte. Izena Itsasoaren izena Kaspiars hitzetik dator (arameraz: Kspy, grezieraz: Kaspioi, persieraz: کاسپی) aintziraren hego-mendebaldean —gaur egungo Transkaukasian— bizi zen antzinako etnia baten izena. Estrabon greziar geografo eta historialariak kaspiar etniaren izena zuen Albaniako Kaspiar lurraldeaz idatzi zuen, aintzira gisa; baina etnia horiek jada ez dira existitzen. Gainera, Kaspiar ateak da Irango Teheran probintziako eskualde baten izena, eta baliteke etnia horrek itsasotik hegoaldera migratu izana adieraztea. Irango Qazvin hiriak bere izenaren erroa itsasoarenarekin partekatzen du. Izan ere, itsasoaren arabiar izen tradizionala Bahr al-Qazwin (Qazvin itsasoa) da. Historia Itsasoak 30 milioi urte inguru dituela kalkulatzen da. 5,5 milioi urte daramatza irteerarik izan. Behshahr ( Iran ) hiritik gertu dagoen Huto kobazuloan egindako aurkikuntzek iradokitzen dute inguru horretan 75.000 urtez bizi izan dela. Garai klasikoan, Ozeano Hirkaniarra deitzen zitzaion. Khazar itsasoa ere deitu izan zaio. Antzinako Persian zein gaur egungo Iranen Mazandaran itsasoa izenez da ezaguna. Errusiar iturri zaharrek Khvalian itsasoa deitzen diote, khvalis delakoak, Khwarezmeko biztanleak; arabiar iturri klasikoetan Bahr-e-Qazvin —«Qazvin itsasoa»— izendatzen da. Itsasertzeko hiri historikoak hauek dira: Hyrcania, Persia (Iran) Tamisheh, Persia Attil, Khazarian Khazarian Azterketa eta esplorazioa Kaspiar itsasoaren esplorazio zientifikoa XVIII.mendean hasi zen Pedro I.a Handiaren ekimenez. Itsasoari buruzko lehen txostena Errusiako Zientzien Akademiak argitaratu zuen 1720an. Fedor I.Soimonov-ek itsasoaren deskribapena, lehen nabigazio-argibideak jasotzen zituena, eta itsasoaren atlasa argitaratu zen 1731n. Kaspiar Arroaren esplorazio hidrografikoa Errusiako Itsas Armadak jarraitu zuen eta XIX. mendearen bigarren erdian amaitu zen. Bakun 1830ean hasi ziren itsasoaren gainazaleko mailaren neurketa garrantzitsuak eta gaur egun 20 gune baino gehiagotan egiten dira. Kaspiar itsasoaren diziplina anitzeko lehen ikerketak (hidrologikoak, kimikoak eta biologikoak) Nikolai M. Knipovich zoologo errusiarrak zuzendutako espedizioetan egin ziren. Aldizkako behaketa hidrometeorologikoak 1920ko hamarkadan hasi ziren. Gaur egun, Itsasoko Ikerketa Kaspiar Itsasoko Zientzia Kontseiluak koordinatzen du. Programa garrantzitsuenak itsasoko ur-erregimenaren eta mailaren epe luzerako gorabeherak aztertzen dituztenak dira, itsas ingurunearen babesa eta itsasoaren produktibitate biologikoa eta ezaugarri natural bereziak zaintzea. Sobietar Batasunaren desegitearekin eta eskualdean gatazka politikoen garapenarekin, ikerketa handi gutxi egin zen 1990eko hamarkadan. Dena den, XXI. mendearen hasierarako, ikerketa zientifikoa hasia zen eskualdeko ingurumen-arazoei aurre egiten. Geologia Sorrera Kaspiar itsasoa, Itsaso Beltza bezala, antzinako Paratetis itsasoaren zati da. Bere itsas hondoa, beraz, ez da granito kontinentala, baizik eta basalto ozeanikoa. Orain dela 5,5 milioi urte guztiz itxita geratu zen esfortzu tektonikoen eta itsas mailaren jaitsieraren ondorioz. Denboraldi epel eta lehorretan, itsaso hau ia osorik lehortu zen, ebaporitazko sedimentu geruza lodiak utziz, hala nola halitazkoak. Metaketa horiek haizeak eramandako hautsak estali zituen eta, berriro klima hezeagoa etortzerakoan, arroa bete zen. Gaur egun sartzen den ur gehiena iparraldetik Volgaren bidez sartzen denez, Kaspiar itsasoa ia ur geza da iparraldean, baina gaziagoa egiten da hegoalderantz. Irango kostaldean dago gatz kontzentraziorik altuena, bertatik ia ez delako ur gezarik iristen. Gaur egun, Kaspiar itsasoaren gatz kontzentrazioa ozeanoaren batezbestekoaren herena da. Garabogazkölen dagoen badia 1980ko hamarkadan lehortu zen Kaspiarretik ur gehiago ez zelako etortzen, baina beranduago berreskuratu da; bere gatz kontzentrazioa ozeanoaren batezbestekoaren halako 10 da. Urpeko ezaugarriak Ipar Kaspiarra, 99.404 km²-ko azalera duena, itsasoaren sakonerarik txikiena da, batez beste 4 eta 8 m arteko sakonera duena, eta gehienez 20 metrora iristen da Erdialdeko Kaspioarekiko mugan. Hondoa lautada sedimentario uhintsu monotono batek osatzen du, hegoaldeko barra eta baso-lerro batek bakarrik etenda, horietako batzuk Tyuleny eta Kulaly uharteen eta Zhemchuzhny baskoien oinarriak osatzen dituztenak, azpiko egitura-altxatzeak islatuz. Gerriko horretatik haratago, Mangyshlak Bank izenez ezagutzen dena, Erdi Kaspiarrak, 137.917 km²-ko azalera, depresio irregular bat osatzen du, mendebaldeko malda gogor batekin eta ekialdeko malda leun batekin. Sakoneren zatia, 100 eta 140 m bitarteko sakonerak dituen plataforma bat, bi ertzetan luzatzen da, mendebaldeko isurialdea lur-jausiek eta urpeko arroilek zeharkatuta. Antzinako ibai haranen aztarnak aurkitu dira ekialdeko isurialde leunean; sakonunearen hondoak mendebaldean sakontzen duen ordokia hartzen du. Abşeron bankuak, harkaitz zaharragoen urpeko altueretatik altxatzen diren basko eta uharteen gerrikoa, Kaspioaren hegoaldeko trantsizioa markatzen du, gutxi gorabehera 149.106 km² hartzen dituen depresioa. Depresio hori mendebaldean eta hegoaldean estua den baina ekialdean zabaltzen den apalategi batek mugatzen du. Urpean dauden erliebe batzuek iparraldeko erliebea hausten dute, baina, bestela, sakonunearen hondoa lautada laua da eta Kaspioko sakonera handiagoak ditu. Geografia Kaspiar itsasoak, aspaldiko denboretan Caspium Mare edo Hyrcanium Mare deitua, 371.000 km²ko azalera (1.200 km luze, eta 320 km zabal) eta 78.200 km³ko bolumena ditu. Itsas maila baino 28 m beherago dago. Sakontasun handiena 1.025 metrokoa du. Mendebaldean Errusia du, Azerbaijan hego-mendebaldean, Iran hegoaldean, Turkmenistan ekialdean eta Kazakhstan ipar zein ekialdean. Iparraldeko eta ekialdeko ertzak apalak dira; hegoaldekoak eta mendebaldekoak berriz garaiak eta labartsuak, hego-mendebaldean Kaukaso mendilerroa eta hegoaldean Elburz mendiak baitaude. Ekialdeko bazterrean, Turkmenistanen, Kara-Bogaz-Gol itsas aintzira dago, oso handia eta sakontasun gutxikoa. Volga, Ural eta Terek ibaiek ematen diote ura. Kuma-Manitx ubideak Kaspiar eta Azov itsasoak lotzen ditu. Arroko herrialdeak Kosta duten herrialdeak Azerbaijan Iran Kazakhstan Errusia Turkmenistan Kostarik ez duten arroko herrialdeak Armenia (osorik) Georgia (ekialdeko aldea) Turkia (ipar-ekialdeko gune txikiak) Uzbekistan (mendebalde urruneko eremuak) Uharteak Kaspiar itsasoak hainbat uharte ditu. Ogurja Ada da guztietatik handiena, 47km-ko luzerarekin eta bertan Gazella ugari daude. Kaspiar Itsasoaren iparraldean, uharte gehienak txikiak eta biztanlerik gabekoak dira, hala nola Tyuleniy Artxipelagoa, Hegazti Eremu Garrantzitsua (IBA), nahiz eta haietako batzuk giza kolonoak izan. Azerbaijango kostaldetik gertu dauden uharte askok garrantzi geopolitiko eta ekonomiko handia dute petrolio erreserbak direla eta. Bulla uhartea Azerbaijango kostaldean dago, eta petrolio erreserba handiak ditu. Pirallahı uharteak, Azerbaijango kostaldean, petrolio-erreserbak ere baditu, eta petrolioa aurkitu zen Azerbaijango lehen lekuetako bat izan zen, eta Kaspiar Itsasoko zundaketa sektorialak egin ziren lehen lekua izan zen. Nargin uhartea baltsa gisa erabili zuen Sobietar Batasunak eta Bakuko badiako uharterik handiena da. Ashuradeh Miankaleh penintsularen ekialdeko muturrean dago Gorgan badiaren ipar-ekialdean, Irango kostaldetik gertu. Uharteek kanal bat sortu ondoren kontinentetik bereizi zen. Hainbat uhartek, batez ere Azerbaijanen inguruan, ingurumen-kalte handiak jasan dituzte petrolioaren ekoizpenaren ondorioz. Vulfek, adibidez, kalte ekologiko larriak jasan zituen ondoko uharteetako petrolio-ekoizpenaren ondorioz, nahiz eta oraindik ere kaspiar fokak eta hainbat itsas hegazti espezie aurki daitezkeen. Kaspiar itsasotik gertu dauden hiriak Hauek dira Kaspiar itsasoaren ertzean dauden hiri nabarmenak:Beste hiri batzuk: Dauden eta proposatutako kanalak Kaspiar itsasoa endorreikoa den arren, bere ibaiadar nagusia, Volga, oso kanal garrantzitsuen bidez lotzen da, hala nola Don ibaiarekin (eta, beraz, Itsaso Beltzarekin) eta Marko Baltikoarekin lotzen duen kanala, esaterako. Kanal subsidiarioak Ipar Dvinara eta Itsaso Zurira. Kaspiar itsasoaren beste ibaiadar bat, Kuma ibaia, Done arroarekin ureztatzeko kanal batek lotzen du. Iraganean proposatutako kanalak Turkmenistango Ubide Nagusia, zeinen eraikuntza 1950ean hasi zen, Krasnovodskeko Amu-Daryako Nukusetik Kaspiar Itsasora joan behar zen. Ureztatzeko ez ezik, garraiorako ere erabiliko litzateke, Amu-Darya eta Aral itsasoa Kaspiar itsasoarekin lotuz. Stalin hil eta gutxira bertan behera utzi zuten proiektua , Karakum kanalaren alde, hegoalderago dagoen bidetik doa eta Kaspiar Itsasora ez da iristen. 1930eko hamarkadatik 1980ko hamarkadara arte, Pechora-Kama kanalaren proiektuak asko eztabaidatu ziren, eta leherketa nuklearren esperimentuekin eraikuntza proba batzuk egin zituzten 1971n. Proiektu honetarako, bidalketa bigarren mailako kontua zen, helburu nagusia Pechora ibaitik (Ozeano Artikora isurtzen den) uraren zati bat Kamatik Volgaraino birbideratzea zen. Helburuak batez ere ureztatzea eta Kaspiar itsasoko ur-maila egonkortzea ziren, garai hartan arriskutsuki azkar jaisten ari zela. Eurasiako kanala 2007ko ekainean, herrialdeko petrolio-aberastasunaren merkaturako sarbidea sustatzeko, Nursultan Nasarbaev Kazakhstango presidenteak Kaspiar Itsasoaren eta Itsaso Beltzaren arteko 700 km-ko lotura bat proposatu zuen. " Eurasiako kanalak " ( Manych Ship Canal ) lurrik gabeko Kazakhstan eta Erdialdeko Asiako beste herrialde batzuk itsas estatu bihurtuko zituela espero da, merkataritza-bolumena nabarmen handitzeko aukera emanez. Kanala Errusiako lurraldetik igaroko zen bitartean, Kazakhstani mesede egingo zion Kaspiar Itsasoko portuetatik. Ubidearen biderik seguruena, Kazakhstango Gobernuko Nekazaritza Ministerioko Ur Baliabideen Batzordeko funtzionarioek diotenez, Kuma–Manych depresioan jarraitzea da, non ibai eta aintzira kate bat jada ubide batek lotzen duen gaur egun. Volga-Don kanala berritzea litzateke beste aukera bat. Hidrografia Kaspiar itsasoak Volga, Ural eta Emba ibaien urak jasotzen ditu. Kaspiarra Azov itsasoarekin lotzeko proiektu bat dago Manytch kanalaren bidez. Kaspiar itsasoak itsaso eta aintzirekin antzeko ezaugarriak ditu. Askotan munduko lakurik handienatzat hartzen da, ur geza ez izan arren. Volga (ibaiaren uraren % 80 ematen duena) eta Uralak Kaspiar itsasora isurtzen dira, hau da, endorreikoa, hau da, ez du ur-irteera naturalik (lurruntzetik eratorritakoaz gain). Beraz, Kaspiar ekosistema arro itxi batena da, munduko ozeanoen maila eustatikotik independentea den itsas maila propioa duena. Kaspiarra duela 5,5 milioi urte inguru itxi zen. Bere maila gora eta behera joan da, askotan azkar, hainbat aldiz mendeetan zehar. Errusiako historialari batzuek diote Kaspiar Itsasoko Erdi Aroko uholdeetako batek khazartarren kostaldeko hiri batzuen uholdeak eragin zituela, Atil adibidez. 2004an, uraren maila 28 metro azpitik zegoen. Ur maila Kaspiar itsasoko ur-maila ozeanoen batez besteko mailaren azpitik dago. 1840 eta 1930 artean, mailen oszilazioak mugatuak izan ziren, 1883an gertatutako -25,6 maximoa, eta 1853, 1857 eta 1925ean gertatutako -26,55 minimoa. 1930ean hasita, mailaren murrizketa nabarmena izan zen, urte horretan -26,0tik 1977an -29,0ra igaroz, hau da, urtean 6,25 cm-ko batez besteko murrizketa suposatzen du. Itsas mailaren 3 m-ko jaitsiera honek bi etapa bereizten ditu. Gutxi gorabehera 11 urte irauten duen lehen etapan, itsasoaren maila 180 cm inguru jaisten da (-16,3 cm inguru urtean), ia monotonoan; Bigarren etapan, 1940 eta 1976 artean, itsasoaren mailak 120 cm-ko jaitsiera izan zuen, hau da, -3,3 cm/urteko batez besteko murrizketa aurkeztu zuen, baina urte arteko oszilazioekin. 1978tik 1995era, Kaspiar itsasoaren maila +13,09 cm/urtean hazi zen, azken urte horretan -26,55era iritsi zen ozeanoen batez besteko mailari dagokionez. 1996tik 2017ra, itsas mailaren beherakadaren urte anitzeko aldi berri bat egiaztatu da, 2005az geroztik handitu dena, eta horrek kezkatzen ditu jakintsuak. Klima Kaspiar itsasoaren iparraldea izoztu egiten da neguan, eta negu hotzetan, iparraldeko eremu osoa izotzez estalita dago. Abenduan eta urtarrilean hegoaldeko eremu batzuetan izotza ere agertzen da. Negu epeletan, izotzak ertzak sortzen ditu kostaldetik gertu dauden gune zingiratsuetan. Natura Flora 1994 eta 1996 artean Kaspiar itsasoaren maila igotzeak uretako landaredi espezie arraroen kopurua murriztu zuen. Kostaldeko aintzira eta ur-masa sortu berrietan ereiteko materialaren falta orokorrari egotzi zaio. Errusiako landare espezie arraro eta endemiko asko Volgako deltako marearteko eremuekin eta Samur ibaiaren deltako ibaiertzeko basoekin lotuta daude. Itsasertza ere aterpe paregabea da Asia Erdialdeko basamortuetako harea solteetara egokitutako landareentzat. Landare-espezieak arrakastaz ezartzeko faktore mugatzaile nagusiak inguruko deltetako desoreka hidrologikoak, uraren kutsadura eta lurrak berreskuratzeko hainbat jarduera dira. Kaspiar Itsasoko ur mailaren aldaketa zeharkako arrazoi bat da, landareak ez direlako finkatu. Hauek Volgako deltako uretako landareei eragiten diete, hala nola Aldrovanda vesiculosa eta bertako Nelumbo caspica. Samur ibaiaren deltan 11 landare-espezie inguru aurkitzen dira, Tertziario garaikoak diren liana baso bereziak barne. Fauna Kaspioan gaizkata ugari bizi dira, kabiar gisa prozesatzen diren arrautzak ekoizten dituztenak. Azken urteotan, gehiegizko arrantzak esturioia mehatxatu du hainbesteraino, non hainbat talde ekologistak esturioia arrantzatzeko debekua aldarrikatzen hasi direla populazioa suspertu arte. Hala ere, esturioi kabiarraren prezioak hain dira altuak, non arrantzaleek agintariei eroskeria ematen diete legedia saihesteko, eta eraginkorra izan ez dadin. Kabiar industriak are gehiago arriskuan jartzen du arrain kopurua, eme ugalkorrak harrapatzea bideratzen baitu. Kaspiar dortoka (Mauremys caspica), ondoko eremuetan aurkitu arren, guztiz ur gezako espeziea da. Zebra muskuilua Kaspiar eta Itsaso Beltzeko arroetakoa da, baina beste leku batzuetan espezie inbaditzaile bihurtu da, sartutakoan. Inguruak hainbat espezieri eman die izena, besteak beste, kaio kaspiarra eta kaspiar txenada mokogorria. Pusa caspica itsasoa (Pusa caspica) uretako ugaztun bakarra da eta Kaspiar Itsasoko endemikoa da, barneko uretan bizi diren foka espezie gutxietako bat da, baina ur gezakoen aldean desberdina da itsasoaren ingurune hidrologikoagatik. Duela mende bat Kaspiar itsasoan milioi bat foka baino gehiago bizi ziren. Gaur egun, %10 baino gutxiago geratzen da. Gobustan Rock Art-en ikerketa arkeologikoek izurdeak eta marsoiak izan daitezkeenak edo moko-baleen espezie jakin bat identifikatu dute eta balea-arrantza-eszena bat izan daitekeen balea handiak litekeena dela adierazten du. Kaspiar itsasoan dago, gutxienez, Kaspiar itsasoak ozeano-sistemaren parte izateari utzi zion arte edo Kuaternariora arte edo aldi askoz berriagoak, esaterako, azken glaziar garaira edo antzinateraino. Itsas arroak (ibaiak eta bestelako urak barne) bertako 160 espezie eta arrain azpiespezie ditu 60 genero baino gehiagotan. Espezieen eta azpiespezieen % 62 inguru endemikoak dira, baita 4-6 genero ere (tratamendu taxonomikoaren arabera). Bertako lakuak 115 natibo ditu, 73 endemiko barne (%63,5). Berez aintzirako 50 genero baino gehiagoren artean, 3-4 dira endemikoak: Anatirostrum, Caspiomyzon, Chasar (askotan Ponticola -n sartuta) eta Hyrcanogobius . Aintzira bereko familia ugarienak gobioak (35 espezie eta azpiespezie), ziprinidoak (32) eta klupeidoak (22) dira. Bi genero bereziki aberatsak dira Alosa 18 espezie/azpiespezie endemikorekin eta Benthophilus 16 espezie endemikorekin. Inguru hartako endemismoen beste adibide batzuk dira Clupeonella, Gobio volgensis, bi Rutilus, hiru Sabanejewia, Stenodus leucichthys, bi Salmo, bi Mesogobius eta hiru Neogobius. Natibo ez-endemiko gehienak Itsaso Beltzeko arroarekin edo Palearktiko osoan hedatuta dauden espezieekin partekatzen dira, hala nola zamo txikia, prusiar karpa, Zamo arrunta, bisigu arrunta, bisigu zuria, sunbleak, txinga arrunta, errutilo kontinentala, katxo arrunta, sitxela, tenka, silurua, lutxo arrunta, perka arrunta, zandroa eta beste batzuk ere. Kaspiar itsasoan gizakiak sartutako ia 30 arrain espezie exotiko jakinarazi dira, baina gutxi batzuk baino ez dira finkatu. Eskualdeko narrastien artean greziar dortoka (Testudo graeca buxtoni) eta Horsfielden dortoka daude. Asiako gepardoa Transkaukasian eta Erdialdeko Asian bizi ohi zen, baina gaur egun Iranera mugatuta dago. Asiako lehoia Transkaukasian, Iranen eta, beharbada, Turkestanen hegoaldean bizi ohi zen. Kaspiar tigrea Iran iparraldean, Kaukasoan eta Erdialdeko Asian bizi ohi zen. Iranen, Kaukason eta Erdialdeko Asian bizi da persiar lehoinabarra. Ekonomia Ekonomiari dagokionez, garrantzi handia dute petrolio hobiek eta nekazaritzak. Itsasoak berak garrantzi handia du, orobat, inguruko herrialdeen arteko merkatari bide gisa. Eremua energia-baliabideetan aberatsa da. Duela gutxi aurkitu diren petrolio hobiez gain, gas naturalaren poltsa handiak ere badaude, nahiz eta oraindik ere beharrezkoa den eremua arakatzen jarraitzea bere ahalmen osoa ezagutzeko. Kaspiar itsasora sarbidea duten herrialdeak beren joko geopolitikoa garatzen ari dira, batez ere Ekialde Hurbileko ezegonkortasunari esker eta ondorioz Mendebaldeko herrialde askoren energia-politiken aldaketari esker. Beste faktorea, ez eragingarritasun gutxiagoarekin, AEBek duen hedapen militarra da Erdialdeko Asiako eskualdean. Funtsezko gai bat Kaspiar Itsasoaren egoera eta hura partekatzen duten bost herrialdeen arteko lurralde-uren mugak ezartzea da. Errusiak, Azerbaijanek eta Kazakhstanek 2003an sinatu zuten hitzarmena iparraldeko itsasoaren %64 banatzeko, nahiz eta ibaiertzeko beste bi herrialdeek, Iranek eta Turkmenistanek, proposamen hori onartzen ez zuten. Horrek, ziurrenik, akordioa sinatu duten hiru nazioek aurrera egingo dute eta beren industria garatzen joango dira, beste bi herrialdeak geldirik egongo diren bitartean. 2000ko hamarkada amaiera aldera Azerbaijanen eta Kazakhstanen izan dira petrolio ekoizpenaren igoera handiena, %70 1992tik. Hala ere, eskualdeak ez du oraindik bere produktibitaterik handiena lortu; kalkulatzen da eskualdeko ekoizpen osoa eguneko 1,6 milioi upelekoa dela (250.000 m³), Brasilgo ekoizpenera apenas iristen dela. 2010a baino lehen hirukoiztu egingo zela aurreikusten zen. XX. mendearen azken urteetan BP petrolio konpainiak eta Ameriketako Estatu Batuetako Energia Sailak egindako kalkuluek diotenez, Kaspiar Itsasoko eskualdeak gutxienez 17.000 milioi upel petrolio zituen, eta gehienez 218.000 izan zitzakeen. Aditu gehienak —hala nola De Quinto eta Del Lledó, Dekmejian eta Simonian, Djalili eta Kellner, Jaffe eta Manning, Peimani edo Roberts— bat datoz benetako erreserbak gehieneko kopuru hori baino askoz txikiagoak direla. XXI. mendearen hasierako urteetan argitaratutako ikerketek diote Kaspiar Itsasoaren inguruko erreserbak guztira 25.000 eta 100.000 milioi upel artekoak izan zitezkeela. Garraioa Kaspiar itsasoan hainbat ferry konpainia daude: Turkmenbashi, Turkmenistan (lehen Krasnovodsk) eta Baku arteko lerroa Baku eta Aktau arteko linea Obi ibaiaren arteko lerroa Herri kulturan 1997an, Air Force One izeneko akzio-thriller film estatubatuarra, Wolfgang Petersen-ek zuzendu zuena, Air Force One (Boeing 747-146 [ Boeing VC-25A erretratatzen duena]) Atyrau probintzian, Kazakhstan-en, Kazakhstan aire-espaziotik desbideratu ostean erori zen lekua. Ikus, gainera Asiako geografia Kaspiar sakonunea Ekranoplano Aral itsasoa Erreferentziak Kanpo estekak