Pleus

Pleus o Plèus es una comuna auvernhata d'Occitània, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe. Geografia Maròna o la Maròna (article facultatiu, al mens a Barriac) es al limit sud de la comuna. Sembla que non se dija pas *Marona : [ma'rɔnə] (a Ascoralha), [ma'rɔna] (a Barriac, mas l'informator ven de Corresa, a 20 km) . Comunas vesinas Perimètre del territòri Lo territòri de la comuna es discontinú, dempueis la fusion amb Tornhac en 1973, separat de la resta per Barriac e Rilhac de Sentria. Partida principala, sense Tornhac Tornhac Toponimia Las fòrmas ancianas son Curiam de Pleuix cum ecclesiis suis in Arvernensi pago en 783, citat per Joan Pèire Chambon , Plous, en 1273, Plieus, en 1275, Villafrancha de Pleus, en 1294, Pluous, en 1316, Castrum Plodii, latinizacion de 1464, Plieux, en 1470, Plious, en 1471, Plodium, latinizacion de 1502, Pleoux, en 1535, Pleus, en 1612, Pleux, en 1622, Pléaux, en 1636, Plaus, en 1673, Plaux, en 1683, Ploaus, en 1693, Pliaux, en 1695 . Dauzat e Rostaing interprètan, amb de dobtes, lo nom coma pleu, mot d'« ancian provençal » qu'aviá lo sens de « garantida, caucion » . Mas l'origina, basada sus la fòrma de 783, seriá pusleu lo latin tardiu plebs, sotz la fòrma plebes (vengut pleves escrit plevis, qu'aviá lo sens de « gleisa baptismala publica », pueis de « paròcha » (Chambon , Bénédicte Boyrie-Fénié e Jean-Jacques Fénié . La prononciacion notada a l'epòca de l'ALF èra [plᵋˈɔ] , çò que, amb l'ajuda de las fòrmas ancianas, que dison pas res de l'obertura de -e-, se poiriá grafiar Plèus, mas Edmond Edmont èra pas capable de far la diferéncia entre è e e en sillaba travada e o notava tot coma è, a l'exemple del francés. La prononciacion relevada a Barriac, a Ascoralha e a Chaucinac es [plew] . Enchanet (vialatge e barratge al sud-oèst de la comuna). La prononciacion relevada a Chaucinac es [in tsa'ni] . Al mens per la darreira sillaba, la realizacion [i] del fonèma /e/ tonic es regulara en Auvèrnhe naut. Las fòrmas ancianas son Enclaus, en 1647, Enchanes, en 1653, Anchanet,en 1655, Enchane, en 1656, Enchanet, en 1672, Jonchanet, en 1673, Enchanot, en 1743, Enchanel (mapa de Cassini, fin del sègle XVIII). La posicion del vialatge sus un replanat favoriza pas una explicacion del nom per un diminutiu de l'occitan cana, del latin canna, que marcariá un luòc plen de canavèras. Istòria Lo 1èir de genèir 1973, Lopiac, en francés Loupiac, Sent Cristòfol, en francés Saint-Christophe-les-Gorges e Tornhac, en francés Tourniac, fuguèron annexats a Pleus e venguèron de comunas associadas. Administracion Davant la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Pleus (chapluòc); es ara del canton de Mauriac. Demografia Luòcs e monuments Personalitats ligadas amb la comuna Veire tanben Ligams extèrnes Nòtas e referéncias Nòtas Referéncias Portal d'Auvèrnhe