Kastelo Himmelau

Kastelo Himmelau (germane: Schloß Himmelau) estas iama malfrugotika akvokastelo apud Sankt Michael im Lavanttal (Wolfsberg). De 1902 la bieno estas konvento de la senŝuaj karmelinoj. Historio Turo en Sankt Michael, kiu estis en la posedo de la familio Weissenegger, estis dokumente menciita unuafoje en 1289, respektive en 1319. La posedaĵo transiris en 1331, sub episkopo Dietrich Wolfhauer, al la episkopujo de Lavant. En 1345 la turo estis donita kiel feŭdo al la familio Wure/Bure/Würer, pro kio la feŭdo aperis ĝis 1404 sub la nomo Würe-turo. En 1491 la familio Himmelberger fariĝis la feŭdaj posteuloj. La pligrandigo de la kastelo okazis antaŭ 1491. La jarnombro 1476 en la korto de la ĉefa konstruaĵo dokumentas la daton de vastaj rekonstruaj laboroj. Himmelau estis en tiu tempo ripete atakata de otomanaj trupoj kaj estis transformita al regiona fortikaĵo por la ĉirkaŭa loĝantaro. Plia beligo de la kastelo okazis en la 16-a jarcento. De 1581 ĝis 1629/39 la kastelo estis en la posedo de la familio Kronegg (ankaŭ Cronegg) kaj havis poste diversajn posedantojn. En 1902 la episkopo de Gurk akiris la bienon por aĉetprezo de 29.076 kronoj, por ebligi la fondon de monaĥejo por la senŝuaj karmelaninoj. En 1988 la grenejo estis transformita. Novaj restaŭradoj estis inter 2000 kaj 2008. Kastelo La kastelo estas kvarflanka komplekso ĉirkaŭ korto; la iama akvofoso estis drenita. El la gotika periodo devenas la tri rondaj angulturoj — kvara en la nordokcidento estis malkonstruita — same kiel la alta okcidenta flanko. La suda fasado estis restrukturita en novgotika stilo. La arkado en la orienta flugo devenas el la 16-a jarcento. Kvadrata portalo el la fino de la 16-a jarcento kaj blazonleonoj estis translokitaj al kastelo Reideben. Kastelkapelo La kapelo, konstruita ĉirkaŭ 1480/90 en la teretaĝo de la sudorienta turo, estas dediĉita al sankta Johano Nepomuka. La malfrugotika centra spaco posedas sespartan steloripan volbon kun plurlateraj rektaj kolonoj kaj folikapitaloj. La okcidenta ŝildomuro turnita al la kastelo estis konstruita nur en pli freŝa tempo; ĝi fermas originan arkon, kiu verŝajne ligis la kapelon kun laŭlonga navo. La aliro al la preĝejo nuntempe okazas el la oriento. Inter 1953 kaj 1958 oni malkovris malfrugotikajn murpentraĵojn ĉe la arkoj. Ili montras la 14 helpantoj en mizero, po du aŭ tri figuroj grupigitaj en kadrita bildokampo. Dek figuroj estas tute konservitaj, du nur fragmente. En plia arkokampo estas prezentitaj Kristo sur la Olivarba monto kaj la fondinta familio, sub kio troviĝas la fonda surskribo de Andreas von Himmelberg. La baroka kruco super la altaro devenas el la Martena Preĝejo de Villach. Karmela konvento La Karmelanina monaĥejo de Himmelau estas la sola rekta ordenfondiĝo de francoj en Aŭstrujo. Antaŭe, en 1897, la princ-episkopo de Gurk, Josef Kahn, petis novan fondiĝon en sia diocezo fare de karmelanoj el Mayerling (Alland). Lastan spronon por tia fondo en 1902 donis la tiama franca kontraŭklerikismo, kiu devigis la episkopon Marie-Jean-Célestin Douais serĉi rifuĝejojn por la monaĥejoj de sia diocezo (Beauvais). Episkopo Kahn subtenis la translokiĝon de ses francaj karmelaninoj Aŭtrujon kaj akiris en 1902 por 29.076 kronoj la kastelon Himmelau kun tuta areo de 2,58 hektaroj. Ties uzrajtoj estis transdonitaj al la monaĥinoj por ĉiam. La 1-an de aprilo 1902 okazis la klostrofondiĝo, kaj la 19-an de septembro 1902 la klaŭzuro estis fermita kaj inaŭgurita. La patroneco estas la Sankta koro de Jesuo. Tamen, la plej multaj el la fondintaj fratinoj reiris al Francio pro la nekutime malmilda klimato kaj pro lingvaj problemoj. Kiel efektiva fondintino povas esti konsiderata do fratino M. Theresia Bliem. Ŝi estris la monaĥejon kiel priorino de aprilo 1903 ĝis 1930. Dum la intermilita periodo, la monaĥejo suferis pro gravaj financaj malfacilaĵoj, kio malhelpis la taŭgigon de la historiaj ĉambroj por monaĥaj celoj. Dum la Dua Mondmilito la monaĥejo povis plu ekzisti sub la kondiĉo gastigi militkaptitojn. De 1940 ĝis 1945 gastis ankaŭ la Karitataj Fratinoj el Maria Saal, kies monaĥejo estis konfiskintaj la nazioj. Post 1945 la tuto flrois. Priorino Maria Hau startigis renovigon kaj modernigon en 1947; en 2010 episkopo Alois Schwarz konsekris la denove restaŭrita komplekso (ĉefe: klostra fasado, preĝa ĥorejo). Literaturo Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Tria eldono, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, p. 783-784. Hermann Wiessner: Kärntens Burgen und Schlösser 1. Burgen und Schlösser um Friesach, St. Veit, Wolfsberg, Birken, Wien 1964, p. 119. Karmel Himmelau (eld.): Herz-Jesu-Karmel Himmelau. Geschichte, Gemeinschaft, Spiritualität. Kunstführer, Wels 2018, ISBN 978-3-902809-80-3 Johann Unterluggauer: Bischof 'Deo Gratias': Kahns Leben und Werk, Carinthia, Klagenfurt 1952, p. 239. Eksteraj ligiloj Himmelau en burga listaro informoj sur la dioceza paĝaro Notoj