Elogio del Horizonte

Elogio del Horizonte, բետոնե քանդակ, գտնվում է Իսպանիայի Խիխոն քաղաքի ժայռոտ ափին՝ Կանտաբրիական ծովի մոտ։ Այն ունի 10 մետր (33 ոտնաչափ) բարձրություն և կշռում է 500 տոննա։ Քանդակը նախագծել է բասկ ճարտարապետ Էդուարդո Չիլիդան, և այն բացվել է 1990 թվականին։ Այն հաճախ համարվում է Խիխոնի «խորհրդանիշ»։ Սակայն միաժամանակ այն ենթարկվել է քննադատության՝ բարձր կառուցման ծախսերի և անսովոր ձևի համար։ Նկարագրություն «Հորիզոնի գովքը» (Elogio del Horizonte) բետոնե քանդակ է, որի բարձրությունը 10 մ (33 ոտնաչափ), երկարությունը՝ 15,5 մ (51 ոտնաչափ), իսկ լայնությունը՝ 12,5 մ (41 ոտնաչափ) է։ Այն կշռում է 500 տոննա (550 կարճ տոննա)։ Քանդակը կանգնած է Իսպանիայի Խիխոն քաղաքի ժայռոտ ափին՝ Կանտաբրիական ծովի մոտ։ Դրա հեղինակ Էդուարդո Չիլիդան ստեղծել է այն՝ հարգանքի տուրք մատուցելու հորիզոնին, որը նկարագրել է որպես «յուրաքանչյուր մարդու հայրենիք»: Պատմություն «Հորիզոնի գովքը» քանդակի հեղինակ՝ բասկ քանդակագործ Էդուարդո Չիլիդան, գաղափարը մշակել է 1985 թվականին և սկսել է դրա համար օվկիանոսի ափին հարմար տեղ որոնել։ Նրա որոնումները ավարտվել են 1986 թվականին, երբ Խիխոնի քաղաքային իշխանությունները նրան առաջարկել են տեղադրել քանդակը Սերո դե Սանտա Կատալինայի ժայռոտ ափին՝ Կանտաբրիական ծովի դիմաց։ 1987 թվականի հոկտեմբերին տարածքը այցելելուց հետո Չիլիդան հաստատել է այն որպես ապագա քանդակի տեղադրության վայր։ Քանդակագործ Խեսուս Ալեդոն նախ փրփրապլաստից պատրաստել է արձանի լիամասշտաբ մոդելը, որը դարձել է քանդակի հիմքը կազմող սոճու կաղապարի նախատիպը։ Կաղապարի պատրաստման համար ատաղձագործները օգտագործել են 14,000 կիլոգրամ համարակալված տախտակներ՝ «Հորիզոնի գովքը» քանդակի բարդ կորերն ու ձևերը ճիշտ քարտեզագրելու համար։ Բետոնի լցման աշխատանքները սկսվել են 1989 թվականի աշնանը։ Ինժեներ Խոսե Անտոնիո Ֆերնանդես Օրդոնիեսը քանդակի գույնը բարելավելու համար օգտագործել է ավելի քան քսան տարբեր բետոնե խառնուրդներ։ Աշխատանքներն ավարտվել են 1989 թվականի հոկտեմբերի 30-ին «Հորիզոնի գովքը» պաշտոնապես բացվել է 1990 թվականի հունիսի 9-ին։ Այն արագորեն արժանացել է քննադատության՝ 100,000,000 պեսետա արժողության բարձր ծախսի պատճառով։ Բացի այդ, իր անսովոր ձևի համար քանդակը քամահրանքով անվանել են «Քինգ Քոնգի զուգարան»։ Այնուամենայնիվ, տարիների ընթացքում քանդակը սկսել է ընկալվել որպես «քաղաքի խորհրդանիշ»։ 2024 թվականին՝ բացումից 34 տարի անց, նախատեսվում էր քանդակի վերականգնում՝ 80,000 եվրոյի չափով։ Ծանոթագրություններ