ვიქტორია ოკამპო

რამონა ვიქტორია ეპიფანია რუფინა ოკამპო (დ. 7 აპრილი, 1890 - გ. 27 იანვარი, 1979) — არგენტინელი მწერალი და ინტელექტუალი. ცნობილი, როგორც სხვების ადვოკატი და ლიტერატურული ჟურნალის Sur გამომცემელი, ის ასევე იყო მწერალი და კრიტიკოსი. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სამხრეთ ამერიკელი ქალი. მისი და იყო სილვინა ოკამპო, ასევე მწერალი. იგი 1970 წლის ნობელის პრემიაზე იყო წარდგენილი ლიტერატურის დარგში . ბიოგრაფია რამონა ვიქტორია ეპიფანია რუფინა ოკამპო დაიბადა ბუენოს-აირესში, მაღალი საზოგადოების ოჯახში. მან განათლება მიიღო სახლში, ფრანგი გუვერნანტის დახმარებით. მოგვიანებით მან დაწერა: „ანბანის წიგნი, რომელშიც ვისწავლე კითხვა, იყო ფრანგული, ისევე როგორც ხელი, რომელმაც მასწავლა პირველი ასოების დახატვა“. ამბობენ, რომ ის სწავლობდა სორბონაში : ოკამპოს ბიოგრაფიის 39-ე გვერდზე დორის მაიერი ამბობს, რომ 1906-1907 წლებში ოჯახის პარიზში მოგზაურობის დროს, იგი მიიწვია პოლ სეზარ ჰელეუმ. ოკამპოებმა ნება დართეს კარგად მოვლილ 17 წლის ვიქტორიას სორბონასა და კოლეჯ დე ფრანსში რამდენიმე ლექციას დასწრებოდა. ის იხსენებდა, რომ განსაკუთრებით სიამოვნებდა ანრი ბერგსონის ლექციები. ვიქტორია არც ერთში არ სწავლობდა ოფიციალურად. მისი ტრადიციული, მდიდარი ოჯახი უკმაყოფილებას გამოხატავდა ქალების ოფიციალური განათლების მიმართ. 1912 წელს ოკამპო დაქორწინდა ბერნანდო დე ესტრადაზე ( ცნობილი როგორც მონაკო ესტრადა). ქორწინება არ აღმოჩნდა ბედნიერი; წყვილი 1920 წელს დაშორდა და ოკამპომ ხანგრძლივი რომანი დაიწყო ქმრის ბიძაშვილთან, დიპლომატ ხულიან მარტინესთან. ბუენოს აირესში, 1920-იანი და 1930-იანი წლებში, ის იყო აქტიურად იყო ჩართული ინტელექტუალურ საზოგადოებებში. წერდა კომენტარებს სხვადასხვა წიგნების შესახებ. ოკამპოს მიმოწერა ჰქონდა ვირჯინია ვულფთან 1930-იან წლებში; მწერლები არაერთხელ შეხვდნენ ერთმანეთს და მათი მეგობრობა დასრულდა ლონდონში 1939 წლის ივნისში, როდესაც ოკამპომ მიიწვია ფოტოგრაფი მეგობარი, ჟიზელ ფროუნდი, ვულფის სურათის გადასაღებად, რომელსაც არ მოსწონდა ფოტოებში გამოჩენა. 1931 წელს დააარსა და გამოსცემდა ჟურნალს Sur, მისი დროის ყველაზე მნიშვნელოვანი ლიტერატურული ჟურნალი ლათინურ ამერიკაში . სურში გამოქვეყნებულ მწერლებს შორის იყვნენ ბორხესი, ერნესტო საბატო, ადოლფო ბიოი კასარესი, ხულიო კორტასარი, ხოსე ორტეგა ი გასეტი, მანუელ პეირუ, ალბერ კამიუ, ენრიკე ანდერსონ იმბერტი, ხოსე ბიანკო, ეზეკიელ მარტინეს ლაბრიელა როშელეე , მისტრალი, ედუარდო მალეა და მისი უმცროსი და სილვინა ოკამპო . 1935 წელს ოკამპომ გარკვეული თანხმობა გამოხატა ბენიტო მუსოლინის მიმართ, რომელთანაც მან ჩაწერა ინტერვიუ იმავე წლის მარტში რომში და მიესალმა მას როგორც „გენიოსი“ და ხელახლა დაბადებული კეისარი. „მე დავინახე აყვავებული იტალია, რომელმაც მისკენ იბრუნა პირი“. თუმცა, ის არასოდეს ყოფილა დარწმუნებული ფაშიზმისადმი სიმპათიაებში და გამოხატა უკმაყოფილება მუსოლინის კონსერვატიული შეხედულებების გენდერული როლების და რეჟიმის მზარდი მილიტარიზმის შესახებ. იმ დროისთვის, როდესაც მისი ინტერვიუ მუსოლინისთან გამოქვეყნდა 1936 წლის აგვისტოში, იტალია შეიჭრა ეთიოპიაში და ოკამპომ მას დაურთო შენიშვნა, რომელშიც ნათქვამია, რომ ფაშისტური რეჟიმის გაუმჯობესების ნებისმიერი იმედი დაკარგული იყო და აკრიტიკებდა არგენტინაში მათ, ვინც მხარს უჭერდა იტალიის საომარ პოზიციებს. 1937 წელს ოკამპო და Sur- ის რედაქტორები ღიად გამოვიდნენ ფაშიზმის წინააღმდეგ და საბოლოოდ დაუკავშირეს ჟურნალი ლიბერალიზმს . ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს ჟურნალი რესპუბლიკელების მხარეს იყო . იგი მხარს უჭერდა და რედაქტირებდა არგენტინიდან, მეგობართან და მთარგმნელ პელეგრინა პასტორინოსთან თანამშრომლობით, ანტი-ნაცისტურ ჟურნალ Les Lettres Francaises, როჯერ კაილუას რედაქტორობით; და 1946 წელს ის იყო ერთადერთი არგენტინელი, რომელიც დაესწრო ნიურნბერგის სასამართლო პროცესს . მეორე მსოფლიო ომამდე რამდენიმე თვით ადრე, 1939 წელს, ოკამპო დაინიშნა ერთა ლიგის ინტელექტუალური თანამშრომლობის საერთაშორისო კომიტეტში, მაგრამ არ მონაწილეობდა მის სამუშაოებში. 1953 წელს იგი მცირე ხნით დააპატიმრეს ხუან დომინგო პერონის მთავრობისადმი ღია წინააღმდეგობის გამო. ოკამპო 1976 წელს არგენტინის წერილების აკადემიის წევრი გახდა. ის იყო პირველი ქალი, რომელიც ოდესმე მიიღეს აკადემიაში და მან ოფიციალურად დაიკავა ადგილი 1977 წლის 23 ივნისს. „კულტურული დიალოგი“, რომელიც დაიწყო 1977 წელს დე ფაქტო მთავრობის მიერ, მაგრამ ორგანიზებული იყო იუნესკოს მიერ, გაიმართა მის სახლში, ვილა ოკამპოში, სან ისიდროში, ბუენოს-აირესის პროვინციაში ; საბოლოოდ მან სახლი იუნესკოს 1973 წელს გადასცა. ვილა ოკამპოში მისი სტუმრები იყვნენ იგორ სტრავინსკი, ანდრე მალრო და რაბინდრანათ თაგორი, ასევე ინდირა განდი, ხოსე ორტეგა ი გასეტი, ანტუან დე სენტ-ეგზიუპერი, ერნესტ ანსერმეტი და რაფაელ ალბერტი . გრაამ გრინმა მას მიუძღვნა 1973 წლის რომანი „საპატიო კონსული “ „სიყვარულით და იმ მრავალი ბედნიერი კვირის ხსოვნას, რომელიც გავიარე სან ისდროსა და მარ-დელ-პლატაში “. ვიქტორია ოკამპო გარდაიცვალა ბუენოს აირესში 1979 წელს და დაკრძალულია ბუენოს-აირესის ლა-რაკოლეტას სასაფლაოზე . ლიტერატურა Chiappini, Julio: Victoria Ocampo. Biografía, Rosario, Editorial Fas, 2012; 2 vol. Meyer, Doris: Victoria Ocampo: Against the Wind and the Tide (Texas Pan-American Series paperback, University of Texas Press, reprint edition, 1990). Originally published New York, George Brazillier, 1978. Re-issue ISBN 0-292-78710-3. Dyson, Ketaki Kushari: In Your Blossoming Flower Garden: Rabindranath Tagore and Victoria Ocampo, New Delhi, Sahitya Akademi, 1988; reprinted 1996. ISBN 81-260-0174-7. Bassnett, Susan, 1990 (ed.): Knives and Angels: Women Writers in Latin America. London/New Jersey: Zed Books. Stephenson, Craig E.: The Correspondence of Victoria Ocampo, Count Keyserling and C.G. Jung: Writing to the Woman Who Was Everything, Abingdon, New York 2023; ISBN 978-1-032-20955-5 რესურსები ინტერნეტში ვიქტორია ოკამპოს პროექტი კეტაკი კუშარი დაისონი, რაბინდრანათ თაგორის და ვიქტორია ოკამპოს კვალზე ვიქტორია ოკამპო ჩაწერილია კონგრესის ბიბლიოთეკაში ესპანური განყოფილების აუდიოლიტერატურული არქივისთვის 1958 წლის 4 ნოემბერს. სქოლიო