Пол на непристапност (поларна станица)

Истражувачка станица „Пол на непристапност (Антарктик)“. (руски: Полюс недоступности) — денес непостоечка Советски истражувачка станица во Кемповата Земја на Антарктикот, на јужниот пол на непристапноста (точката на Антарктикот најоддалечена од кој било океан ) како што е дефинирано во 1958 година кога е основана станицата. Подоцнежните дефиниции даваат други локации, сите релативно блиску до оваа точка. Извршил метеоролошки набљудувања од 14 до 26 декември 1958 година. Полот на непристапноста ја има најстудената просечна температура во светот во текот на целата година од −58.2 °C (−72.8 °F). Тракторскиот тим од 18 лица, дел од Третата советска антарктичка експедиција (САЕ), пристигна на 14 декември 1958 година од Советскаја и ја постави Станицата за Полот на непристапноста на 82°06'S-54°58'E, точката на Антарктикот најоддалечена од кој било океан. Тимот ја донесе таа колиба со 4 лица од 260 квадратни метри, монтирана на санки, која беше опремена со електрична печка, како и резервна печка за масло. Имаше генератор од 13 kw и радио барака, а станицата првично беше обезбедена со 6-месечно снабдување со храна и гориво. Биста на Ленин беше подигната на оџакот на покривот на колибата, првично гледајќи кон Москва како што се гледа овде. По кратката церемонија тие го кренаа знамето на СССР, извикуваа „Ура“ и испукаа ракети во воздух. Тоа е 878 kм (546 ми) од Јужниот пол и приближно 600 kм (370 ми) од Советскаја. Површинската кота е 3,724 метарs (12,218 стапки). До него стигнало на 14 декември 1958 година од страна на 18-члена странка на 3-та советска експедиција на Антарктикот. Други капацитети вклучуваа ски-пат од 4000 x 100 стапки, две радио антенски столбови од 65 метри и комплет метеоролошки инструменти. Покрај набљудувањата на состаноците, науката вклучуваше сеизмички, гравитациски и магнетометарски набљудувања. Земањето примероци од снег вклучуваше дупнатина од 165 метри во кората. Водачот на станицата во овој период беше метеорологот V. K. Babarykin. Авион слета на 18-ти и собра четворица од членовите на експедицијата. Научните набљудувања продолжија додека остатокот од тимот не замина на 26-ти...бидејќи станицата се сметаше за премногу оддалечена за трајна употреба. Следната посета на оваа станица беше враќањето на Русите во јануари 1964 година како дел од Деветтата советска антарктичка експедиција. Ова беше потфат од 16 луѓе надвор од Восток, кој користеше два големи трактори Харковчанка (од типот што се користеше на траверсот до Поле во периодот 1959-60 година) и уште еден трактор со геодетска опрема. Имаше и воздушна поддршка. Првиот дел од оваа траверса стигна до POI на 1 февруари, а остатокот пристигна на четвртиот. Тие направија геодетски и сеизмички отчитувања на пат, а на 6 февруари продолжија во земјата на Квин Мод за уште 6 недели истражување. Следните посетители беа деветте членови на првата етапа на повеќегодишниот и мултинационален USARP South Pole-Queen Maud Land Traverse (QMLT), кој го напушти Пол на 5 декември 1964 година во три Sno-Cats. Откако поминаа цик-цак патека долга 900 милји, стигнаа до POI на 28 јануари. Овој глациолошки и геофизички траверс беше предводен од Дик (Ричард) Камерон од Државниот универзитет во Охајо; водач на геофизичките студии беше покојниот Чарли (Чарлс) Бентли од Универзитетот во Висконсин. Кога пристигна тимот, ги пречека не само пластичната биста на Ленин, туку и белешката што ја оставија Русите во која ја опишуваат станицата и нејзините залихи, како и цигари и кибритчиња. Овие беа оставени од рускиот траверс од претходната сезона, кој знаеше за предложениот американски траверс (за возврат, Американците направија некои мерења кои беа побарани од Русите. Американскиот тим остана на локацијата до 2 февруари, кога тие беа преземени од LC-130 и пренесени во Мекмердо. Нивните возила беа оставени...за да се користат следната сезона за вториот дел од траверсот. на следната фаза од нивниот траверс на 15 декември. Еве карта на маршрутата од првите две години од Јужниот пол-Кралицата Мод Ленд Траверс (5) и уште една фотографија од POI од ноември 1965 година. Русите би се вратиле за последен пат (колку што сум запознаен) во 1966-67 година (12-та советска експедиција на Антарктикот) како дел од продолжениот траверс од станицата Молодежнаја до POI, до станицата Плато, до точката на спојување (?) , и понатаму до станицата Новолазаревскаја. Траверсот вклучуваше опсежни геодетски, сеизмички и магнетни набљудувања. Тие стигнаа до ПОИ на 23 февруари. Тие беа на станицата помалку од 2 дена, поаѓајќи на 25-ти, но при оваа посета станицата беше мапирана (десно (2); еве поголема верзија со индекс). Тие беа на Плато помалку од 24 часа на 3-4 март, а во Ново пристигнаа на 26 март. Бистата на Ленин во јануари 2007 година Следната документирана посета на POI се случи дури на 19 јануари 2007 година, кога мултинационалната приватна експедиција Тим N2i (Рори Свит, Руперт Лонгсдон, Хенри Куксон и Пол Лендри) пристигна на POI на 19 јануари 2007 година. за време на нивното патување со манипулирање/скијање змејови од Ново. Тие првично планираа да продолжат понатаму, ако е можно, до Восток, Прогрес и Молодежнаја, но беа земени од POI и одлетани до Прогрес, Восток и на крајот Кејптаун. Лево (2) е нивниот поглед кој гледа на запад кон POI и неколку оригинални кули. Има и свежо ископан снег, почнаа да се обидуваат да копаат во колибата, но не навлегоа доволно длабоко (фото на Хенри Куксон). Еве ја почетната страница на нивната веб-страница (архива) со херој застрелан пред Ленин. Норвешко-американскиот траверс тим пред ЛенинСледни посетители беа репрезентативците на Норвешка-У.С. Научен траверс на источен Антарктик (локација на архива) - двегодишен потфат од Трол до Пол во 2007-08 година (или блиску... механичките проблеми ги спречија да стигнат до Пол по копно тоа лето) и враќање во Трол на повеќе западна патека следната сезона. Се сретнав со некои од тимот на траверс на Поле на крајот од мојата зима 2008 година. Како и да е...откако стигнаа до ПОИ утрото на 1 јануари, тие ја прославија Новата година 2008 како што се гледа од херојот застрелан десно (10). Забележете дека жицата за заземјување (?) што се гледа на левата страна на пиедесталот/оџакот е јасно видлива на некои од другите фотографии на оваа страница, вклучувајќи ја и фотографијата од 1958 година на која е прикажана колибата пред да биде закопана. Историја Опремата и персоналот беа испорачани со тракторски конвој на Антарктикот управуван од 3-та советска антарктичка експедиција. Станицата имаше колиба за четири лица, радио барака и електрична колиба. Овие згради биле изградени на тракторите што се користеле за време на траверсот, кои служеле како сместување. Веднаш до колибата, една воздушна патека беше расчистена и авион Li-2 слета таму на 18 декември 1958 година. Поставата беше опремена со генератор на дизел енергија и предавател. На 26 декември пунктот беше испразнет на неодредено време. Четворица истражувачи беа изнесени со хеликоптер, а останатите 14 членови на партијата се вратија со тракторите. Се сметаше дека станицата е премногу далеку од другите истражувачки станици за да овозможи безбедно трајно функционирање, така што беше оставено да се користи само за идни краткорочни посети. 8-та советска експедиција на Антарктикот го посети местото на 1 февруари 1964 година и замина пет дена подоцна. Американскиот Квин Мод Ленд Траверс стигна до Полот на непристапноста од Станица Јужниот пол Амундсен–Скот на 27 јануари 1965 година. Екипажот беше избркан со C130 на 1 февруари. На 15 декември 1965 година, нова американска екипа пристигна со C130 за да направи набљудувања, да ги обнови снежните мачки и да продолжи со Кралицата Мод Ленд Траверс, цик-цак до ново инсталираната Плато станица, каде што пристигнаа на 29 јануари 1966 година. 12-та советска антарктичка експедиција го посети местото во 1967 година. На 19 јануари 2007 година, Британија Тимот N2i стигна до Полот на непристапноста користејќи специјално дизајнирани змејови со фолија. На 27 декември 2011 година, за време на преминот на наследството на Антарктикот, Себастијан Коупленд и партнерот Ерик Мекнер-Лендри, стигнаа до Полот на непристапноста пеш и скии со змејови од станицата Новолазаревскаја, на нивната начин за завршување на првиот делумен исток-запад трансконтинентален премин на Антарктикот од над 4,100 kм (13,500,000 ст). Историски локалитет Зградата на станицата е надградена со биста на Владимир Ленин свртен кон Москва. Почнувајќи од 2007 година, тој е речиси целосно затрупан со снег, со малку повеќе од бистата видлива.{{citate web | url=http://www.teamn2i.com/%7C archive-url=https://web.archive.org/web/2011081617 Наводи Дополнителна литература Antarctica 2011-2012 Legacy Transcontinental Crossing Crossing the Antarctic: Sebastian Copeland and Rossignol Partner to fulfill a legacy