Колиба на Скот

Колибата на Скот (Антарктик) е објект која се наоѓа на северниот брег на Кејп Еванс на Островот Рос во Антарктикот. Подигната е во 1911 година од Британска експедиција на Антарктикот од 1910–1913 (позната и како Тера Нова експедиција) предводена од Роберт Фалкон Скот . При изборот на база на операции за експедицијата 1910-1913, Скот го отфрли идејата за повторно окупирање на Хут што ја изгради Звук Мекмердо за време на Експедиција за откривање од 1901-1904 година. . Оваа прва колиба се наоѓаше во Hut Point, 20 км јужно од Кејп Еванс. Два фактори влијаеле на оваа одлука. Едната беше дека колибата беше екстремно студена за живеење, а другата беше дека бродот на Скот, Discovery, беше заробен од морскиот мраз во Хат Поинт, проблем што се надеваше дека ќе го избегне. воспоставувајќи ја својата нова база подалеку на север. Извесна конфузија се јавува затоа што Дискавери Хат технички може да се нарече колиба на Скот, со тоа што неговата експедиција ја изградила, и тоа била неговата база на брегот за време на експедицијата 1901-1904 година, но насловот Scott's Hut „Популарно припаѓа на зградата подигната во 1911 година на Кејп Еванс. Колибата на Скот била префабрикувана во Англија пред да биде донесена на југ со брод. Тој е правоаголен, долг е 50 стапки (15 м) и широк е 25 стапки (7.6 м). Изолацијата беше обезбедена со морска алга зашиена во јорган, поставен помеѓу внатрешните и надворешните ѕидови со двојно штица. Покривот беше сендвич од три слоја штица и два слоја гумена обвивка што опфаќаше повеќе ватиран алги. Осветлувањето го обезбедуваше ацетилен гас, а греењето доаѓаше од кујната и дополнителната печка користејќи јаглен како гориво. Апсли Чери-Гарард напиша дека колибата е поделена на посебни области за спиење и работа со преграда направена од кутии од продавници. Зградата на штали (за деветнаесет сибирски коњчиња), приближно 50 by 16 стапки (15.2 by 4.9 м), потоа беше прикачена на северниот ѕид од главната зграда. Подоцна беше додадена и помошна просторија, приближно 40 by 12 стапки (12.2 by 3.7 м), изградена околу првобитниот мал трем на југозападниот крај на главната зграда. Направени се значителни напори за да се изолира зградата и да се извлече максимално количество топлина од каналите за чад од шпоретот и грејачот, врз основа на научените лекции од Discovery Hut. Експедиторите на Тера Нова ја опишаа колибата како топла до тој степен што не е удобна. Крстот е подигнат на еден рид зад Колибата на Скот кај Кејп Еванс, но тоа не е поврзано со капетанот Скот, бидејќи е подигнат во спомен на тројцата членови на Шаклтон Ross Sea Party, кои починале во близина. Крстот подигнат во спомен на капетанот Скот и неговите поларни придружници треба да се најде на врвот Набљудувачки рид. Користење на колибата на Скот Во текот на зимата 1911 година, во колибата живееле 25 мажи од забавата на брегот на Тера Нова. Оттука Скот и неговите луѓе тргнаа на крајно фаталното патување до Јужниот Пол. По неуспехот на јужната партија на Скот да се врати, неколку мажи останаа назад за понатамошна зима (1912) со цел да ги бараат телата следната пролет. Во 1913 година, кога беше завршена експедицијата Тера Нова, таа беше оставена добро снабдена со продавници на начин на храна и нафта и одредена количина јаглен. Колибата била повторно користена од 1915 до 1917 година од неколку од забавите на Рос Море на Шеклтон откако Aurora, кој требало да биде постојан зимски кварт, пропаднал во мај 1915 година. и отиде на север со мразот, не можејќи да се врати. Колибата стана постојана живеалиште за десетте затрупани мажи, и благодарение на продавниците, тие можеа да го одржат животот во компаративна удобност, дополнувајќи ги овие продавници од колибата на Шеклтон во Кејп Ројдс. Во јануари 1917 година, откако Шеклтон ги спасил преживеаните, ја ставил колибата во ред и ја заклучил. Иако е напуштена од 1917 година, колибата и нејзината содржина денес се извонредно добро сочувани поради постојаното подзамрзнување. Зачувување и распаѓање во колибата на Скот По 1917 година, колибата остана недопрена до 1956 година, кога американски експедитори ја ископаа од снегот и мразот. Утврдено е дека е во извонредна состојба на зачувување и вклучува многу артефакти од двете претходни експедиции. Додека некои артефакти биле земени како сувенири во тоа време (и оттогаш), оваа колиба останала главно како што била во 1917 година. Нов Зеланд и ОК ја презедоа одговорноста во различни периоди од 1970-тите да ги обноват (главно со отстранување на снегот и мразот) и колибата на Скот и колибата Дискавери. Иако е забележано зачувување на храната на ниски температури и сувата клима, сепак се случува бактериско распаѓање. Посетителите го опишуваат месото од фока зачувано во Дискавери Хат како мириса на „прилично гаден“, а некои изразија загриженост дека ткаенината на овие колиби е зафатена од распаѓање на габите. Во 2016 година имаше проект за зачувување, со фотографски и ласерски мерења за целата куќа и околината. Потоа овие податоци станаа 3D модел и отворени за јавна виртуелна тура. Историски локалитет Колибата е означена како Историско место или споменик на Антарктикот (HSM 16), по предлогот на Нов Зеланд и Обединетото Кралство за Консултативен состанок на Антарктичкиот договор. Националната антарктичка експедиција на Роберт Фалкон Скот 1901–04, заедничка иницијатива помеѓу Кралското географско друштво и Кралското друштво, беше втората презимувачка експедиција на континентот на Антарктикот и прва што спроведе значајни истражувања и сериозни научни истражувања. Тројца од најпознатите луѓе во истражувањето на Антарктикот - Скот, Шеклтон и Вилсон - постигнаа најоддалечено патување со санка на југ од 82º 16' S во летото 1902-1903 година. На 9 јануари 1902 година, беше направено застанување на Кејп Адаре каде беше пронајден рекордот оставен од Борчгревинк, а на 4 февруари, за време на летовите на Скот и потпоручникот Ернест Шеклтон РНР во водороден балон над ледената плоча Рос, Шеклтон го презеде првите воздушни фотографии на Антарктикот. При враќањето на експедицијата дома, беа објавени 11 тома научни резултати и Скот беше пречекан како национален херој. На крајот на дваесеттиот век, Антарктикот остана единствениот континент недопрен од луѓето. Во 1895 година, 6-тиот Меѓународен географски конгрес објави дека задушените мориња и замрзнатите врвови на Антарктикот се следната граница за научно откритие, воведувајќи го она што стана познато како Херојско доба на истражување на Антарктикот. Десетици мажи, вклучително и познатите водачи на експедицијата Сер Ернест Шеклтон, Роберт Фалкон Скот и Карстен Борчгревник, одговорија на повикот и пешачеа до дното на планетата. Тие подигнаа префабрикувани дрвени кабини кои служеа и како домови во најстудените месеци и како лаборатории за истражување на локалната клима и екосистем. Користејќи ги овие кабини како бази, истражувачите поминаа низ ледниците и се искачија на планината Еребус, најјужниот вулкан на Земјата. Кога Втората светска војна го сврте вниманието на светот, истрагата за Антарктикот беше напуштена, оставајќи зад себе неколку колиби за експедиција на континентот. Малите дрвени градби биле изградени за да ги издржат драстичните временски услови само за неколкуте кратки години кога ги населувале истражувачите, но, неверојатно, по повеќе од еден век, градбите сè уште се недопрени. Временските обрасци на Антарктикот се сменија во текот на минатиот век. Затоплувањето во областа предизвика големи количини на врнежи над островот Рос, каде што се наоѓаат колибите за експедиција. Зголемената посетеност (туризам, како и истражување), микробната наезда и распаѓањето, исто така, го загрозуваа опстанокот на овие историски градби. Shackleton’s Hut on Cape Royds беше вклучена во World Monuments Watch во 2004 година, номинирана од страна на Antarctic Heritage Trust (AHT). AHT, со седиште во Нов Зеланд, е формиран во 1987 година за да ги заштити зградите од херојското доба на истражување на Антарктикот. Во времето на номинацијата, трустот имаше сеопфатен план за зачувување и управување со сите експедициски бази, со колибата на Шеклтон како нејзин пилот потфат. Гледајте го списокот што го катализираше движењето на проектот и привлече финансиски средства од различни извори. Повторно наведена во 2006 и 2008 година, колибата на Шеклтон беше вклучена во збирна номинација заедно со колибата на Скот на Кејп Еванс, неговата база на Северната партија и станицата на Борчгревник на Кејп Адаре, колективно наречени Колибата на Скот и наследството на Истражувачите на Антарктикот. Повторените листи на Watch му дозволија на AHT да ги прошири своите напори за зачувување, надградувајќи го успехот на секој проект со континуирана поддршка од WMF. До 2008 година, колибата на Шеклтон се сметаше за структурно здрава, а конзервацијата беше завршена на 4.500 артефакти поврзани со неа; AHT напредуваше со стабилизирање на колибата на Скот. Портретите на кралот Едвард VII и кралицата Александра сè уште висат во експедициската колиба на Сер Ернест Шеклтон на Кејп Ројдс на Антарктикот. Во колибата на Скот на Кејп Еванс, конзервирана храна седи на полиците, London Illustrated News лежи безгрижно фрлена на маса во еден агол, а темната соба на фотографот на експедицијата Херберт Понтингс е недопрена со хемикалии и чинии. Колибите на истражувачите кои го прекриваат остриот пејзаж на Антарктикот обезбедуваат евиденција на уникатни мажи на уникатно место. Заедно со залихите, во кабините остана напуштена и научна опрема за мерење на температурата и временските услови. Читањата на овие инструменти од почетокот на дваесеттиот век може да се споредат со сегашните вредности за подобро да се разберат ефектите од климатските промени на Антарктикот. Зградите остануваат светилишта на херојското доба на истражувањето на Антарктикот и неговите достигнувања. Поврзано Список на експедиции на Антарктикот Список на организации со седиште на Антарктикот Winter Quarters Bay Список на истражувачки станици на Антарктикот Список на теренски кампови на Антарктикот Наводи Надворешни вски Scott's hut needs repair – BBC Discussion on issues surrounding the future of Scott's huts Архивирано на 28 март 2008 г. Photographs of Scott's Hut at Cape Evans today Архивирано на 15 април 2012 г. The page featuring Scott's Hut in the World Monuments Fund's 2008 Watch List of the 100 Most Endangered Sites [1] 3D model of the hut