ایستگاه تحقیق قطب عدم دسترسی

ایستگاه تحقیقاتی قطب عدم دسترسی (روسی: Полюс недоступности، Polyus nedostupnosti) یک ایستگاه تحقیقاتی از کار افتاده شوروی در کمپ لند، قطب جنوب، در قطب جنوبی غیرقابل دسترس (دورترین نقطه در قطب جنوب از هر اقیانوسی) است که در سال ۱۹۵۸، زمانی که ایستگاه تأسیس شد، تعریف شد. تعاریف بعدی مکان‌های دیگری را ارائه می‌دهند که همگی نسبتاً نزدیک به این نقطه هستند. این ایستگاه از ۱۴ تا ۲۶ دسامبر ۱۹۵۸ مشاهدات هواشناسی انجام می‌داد. قطب غیرقابل دسترس سردترین دمای سالانه جهان را با میانگین −۵۸٫۲ درجه سلسیوس (−۷۲٫۸ درجه فارنهایت) دارد. ۸۷۸ کیلومتر (۵۴۶ مایل) است از قطب جنوب، و تقریباً ۶۰۰ کیلومتر (۳۷۰ مایل) از سووتسکایا. ارتفاع سطح آن ۳٬۷۲۴ متر (۱۲٬۲۱۸ فوت) است. در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۸ توسط یک گروه ۹۱۸ نفره از سومین سفر اکتشافی قطب جنوب شوروی به آن رسید. شناسه سازمان جهانی هواشناسی آن ۸۹۵۵۰ است. تاریخچه تجهیزات و پرسنل توسط یک کاروان تراکتور قطب جنوب که توسط سومین سفر اکتشافی شوروی به قطب جنوب اداره می‌شد، تحویل داده شدند. این ایستگاه دارای یک کلبه برای چهار نفر، یک ایستگاه رادیویی و یک کلبه برقی بود. این ساختمان‌ها بر روی تراکتورهایی که در طول پیمایش استفاده می‌شدند، ساخته شده بودند و به عنوان محل اقامت استفاده می‌شدند. در کنار کلبه، یک باند فرودگاه پاکسازی شد و یک هواپیمای لی-۲ در ۱۸ دسامبر ۱۹۵۸ در آنجا فرود آمد. این پایگاه به یک ژنراتور برق دیزلی و یک فرستنده مجهز بود. در ۲۶ دسامبر، این پایگاه به‌طور نامحدود تخلیه شد. چهار محقق با هواپیما به آنجا منتقل شدند و ۱۴ عضو باقی مانده گروه با تراکتورها بازگشتند. این ایستگاه از سایر ایستگاه‌های تحقیقاتی بسیار دور تشخیص داده شد تا امکان بهره‌برداری دائمی ایمن را فراهم کند، بنابراین فقط برای بازدیدهای کوتاه مدت آینده مورد استفاده قرار گرفت. هشتمین هیئت اکتشافی قطب جنوب شوروی در ۱ فوریه ۱۹۶۴ از این محل بازدید کرد و پنج روز بعد آنجا را ترک کرد. تیم آمریکایی کوئین ماد (Queen Maud) در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۵ از ایستگاه قطب جنوب آموندسن-اسکات به قطب غیرقابل دسترس رسید. خدمه در ۱ فوریه توسط یک هواپیمای سی-۱۳۰ به آنجا منتقل شدند. در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۵، یک تیم آمریکایی جدید با هواپیمای سی-۱۳۰ از راه رسیدند تا مشاهدات خود را انجام دهند، برف‌روب‌ها را تعمیر کنند و مسیر کوئین ماد را به صورت زیگزاگ تا ایستگاه تازه تأسیس پلاتو ادامه دهند و در ۲۹ ژانویه ۱۹۶۶ به آنجا رسیدند. دوازدهمین هیئت اکتشافی شوروی در قطب جنوب در سال ۱۹۶۷ از این مکان بازدید کرد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۷، تیم بریتانیایی نی۲آی با استفاده از بادبادک‌های فویلی مخصوص به قطب غیرقابل دسترس رسیدند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۱، در طول گذرگاه میراث قطب جنوب، سباستین کوپلند و همکارش اریک مک‌نیر-لندری، در مسیر خود برای تکمیل اولین گذرگاه قاره‌ای شرقی-غربی جزئی قطب جنوب با بیش از ۴٬۱۰۰ کیلومتر (۲٬۵۰۰ مایل)، با پای پیاده و اسکی کایت از ایستگاه نوولازاروسکایا به قطب غیرقابل دسترس رسیدند. محوطه تاریخی ساختمان ایستگاه توسط مجسمه نیم‌تنه ولادیمیر لنین رو به مسکو پوشانده شده است. از سال ۲۰۰۷، تقریباً به‌طور کامل زیر برف مدفون شده است و چیزی بیش از این مجسمه دیده نمی‌شود. به دنبال پیشنهاد روسیه به جلسه مشورتی پیمان قطب جنوب، ساختمان مدفون و مجسمه نیم‌تنه بیرون آمده، همراه با پلاک یادبود فتح قطب غیرقابل دسترس توسط کاوشگران قطب جنوب شوروی در سال ۱۹۵۸، به‌عنوان یک مکان تاریخی یا بنای یادبود تعیین شده است. جستارهای وابسته فهرست ایستگاه‌های تحقیقاتی قطب جنوب فهرست اردوگاه‌های صحرایی قطب جنوب مکان‌ها و بناهای تاریخی در قطب جنوب منابع برای مطالعهٔ بیشتر پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Pole of inaccessibility در ویکی‌انبار میراث عبور بین قاره‌ای قطب جنوب ۲۰۱۱-۲۰۱۲ عبور از قطب جنوب: سباستین کوپلند و روسیگنول برای تحقق یک میراث با هم همکاری می‌کنند