Mbrojtja civile

Mbrojtja civile është një përpjekje për të mbrojtur qytetarët e një shteti (përgjithësisht jo-luftëtarë) nga fatkeqësitë e shkaktuara nga njeriu dhe fatkeqësitë natyrore. Ai përdor parimet e operacioneve emergjente: parandalimin, zbutjen, përgatitjen, reagimin ose evakuimin dhe rimëkëmbjen emergjente. Programet e këtij lloji u diskutuan fillimisht të paktën që në vitet 1920 dhe u zbatuan në disa vende gjatë viteve 1930 me rritjen e kërcënimit të luftës dhe bombardimeve ajrore. Strukturat e mbrojtjes civile u përhapën pasi autoritetet njohën kërcënimet që vijnë nga armët bërthamore. Që nga fundi i Luftës së Ftohtë, fokusi i mbrojtjes civile është zhvendosur kryesisht nga reagimi ndaj sulmeve ushtarake në trajtimin e emergjencave dhe fatkeqësive në përgjithësi. Koncepti i ri karakterizohet nga një sërë termash, secila prej të cilave ka hijen e vet specifike të kuptimit, si menaxhimi i krizave, menaxhimi i emergjencave, gatishmëria për emergjenca, planifikimi i emergjencës, kontigjenca civile, ndihma civile dhe mbrojtja civile. Disa vende e trajtojnë mbrojtjen civile si një pjesë kyçe të mbrojtjes në përgjithësi. Për shembull, fjala totalförsvar në gjuhën suedeze ("mbrojtje totale") i referohet angazhimit të një game të gjerë burimesh kombëtare për mbrojtjen, duke përfshirë mbrojtjen e të gjitha aspekteve të jetës civile. Disa vende kanë organizuar mbrojtjen civile përgjatë linjave paraushtarake, ose e kanë përfshirë atë brenda forcave të armatosura, siç janë Forcat e Mbrojtjes Civile Sovjetike. Shiko edhe Siguria e brendshme Siguria kombëtare Referime