Estadiu Ramón Sánchez-Pizjuán

L'Estadiu Ramón Sánchez-Pizjuán ye un recintu deportivu propiedá del Sevilla Fútbol Club, allugáu en plenu barriu de Nervión de la ciudá de Sevilla, España. La inauguración del estadiu, producióse'l 7 de setiembre de 1958 con un partíu amistosu ente'l Sevilla FC y el Real Jaén, ente que'l primer partíu oficial apostáu nesti estadiu, foi un Sevilla FC – Real Betis Balompié, que remató con un resultáu de 2–4. El nome del estadiu ye n'homenaxe al que fuera presidente del club mientres 17 años, qu'empecipió los procesos de la so construcción en 1937, cola compra de los terrenes que yá se teníen n'arriendu, sustituyendo como sede del club al vetusto Estadiu de Nervión. L'estadiu tuvo dos grandes remodelaciones, la primera y más importante con motivu del Mundial '82 celebráu n'España y la segunda de 1998, na qu'en cumplimientu de la nueva normativa UEFA, obligar a tener llocalidaes d'asientu pa tol aforu, pasando la capacidá del estadiu de 50.000 a 40.500 espectadores. Historia L'entós presidente del Sevilla FC, El Barón de Gracia Real, Juan Domínguez Osborne, ensin llugar a dulda ye unu de los meyores presidentes que tuvo'l Sevilla na so historia, tuvo dende un principiu l'aciertu d'arrodiase de persones que lu ayudar tremendamente nel so mandatu, ente ellos el mesmu Ramón Sánchez-Pizjuán y l'eficaz Juan López García, preside'l club hispalense nuna dómina na que tuvo que salvar diversos problemes d'importancia. Ensin dulda, el so principal llogru consiguir dotando al club d'unos terrenes que depués seríen históricos pa la entidá. Por cuenta de una imposición urbanística, el Sevilla viose obligáu a abandonar el Campu de la Victoria, dempués de lo que el presidente, nuna importante xestión, adquier una cortil de la inmobiliaria Nervión que yera propiedá de la so tamién amigu Pablo Armeru (Marqués del Nervión). Sabedor Juan Domínguez de que'l Club nun ta en condiciones económiques d'asumir dicha alquisición nun duldar en pagar del so bolsu'l montante del valor de la compra, más tarde diría recuperando'l dineru por cuenta de los ingresos que tenía los Club tres la celebración de los partíos, dende'l primer momentu'l Barón impunxo la estratexa d'indicar al so secretariu de junta Ramón Sánchez-Pizjuán qu'una vegada concluyíu los partíos pagar al personal de campu y a los xugadores, téunicu etc. Y de la demasía él llevábase un tanto per cientu quedando otru tantu pa reserva pa los imprevistos que pudieren surdir, d'esta forma amenorgaba la delda, pero amodo, cuando remata'l so mandatu en 1.932 pa faese cargu del Club, Ramón Sánchez-Pizjuán el Barón indica que la estratexa de pagu nun variaría y que l'amortización de los pagos de los terrenes y construcción d'estadiu nun variaríen nin llixu, Juan Domínguez casóse con Dña María Manjón y el matrimoniu Domínguez Manjón yera tan sevillista que na prematura muerte del barón a la edá de 53 años, esta dio por condonada la delda qu'entá-y caltenía los Club, col bellu argumentu de qu'asina lo quixo'l so maríu. Otru de los retos marcador pol Barón de Gracia Real yera'l consiguir que'l so club militara en 1ᵉʳ División nesta cuestión la suerte foi torna y magar que cada añu reforzábase l'equipu con xugadores importante l'allampáu ascensu nun llegó hasta una temporada dempués de dexar la presidencia esti importante presidente. Na primer directiva tuvo como acompañantes a Luis Ibarra, Eladio Rodríguez de la Borbolla, M. Amores, Luís Nieves, Juan Reimana, Eduardo Silvestre y Federico Maquedano qu'exercía de tesoreru. Mientres la so dilatada estancia como presidente del Sevilla, tuvo numberosos directivos nel so staff. Bernardo de los Ríos, Armando Soto y Illana, José Luís Isern Rivera, Nicolás Carretero, Joaquín García de Tejada, Manuel Gayan, José Luís Buiza, Federico Flores, José Manuel Puelles de los Santos, Ramón López Romero y principalmente a Ramón Sánchez-Pizjuán, el que faltó solo la temporada 1928-1929, dómina na que'l otrora gran presidente sevillista, ocupó'l cargu de Presidente de la Federación Reional Sur. Eugenio Eizaguirre Pozzi, Francisco Toledo, Álvarez Rementería, Juan López García (Juanito Balompedico) Manuel Ríos Sarmiento, Carlos Piñar y Pickman, Antonio Calderón Hernández, Francisco Cárdenas, Antonio Alonso, Eduardo de la Matta, José Romero y hasta l'incombustible Antonio Sánchez Ramos el popular "tíu del puru". El Barón dexó una llarga descendencia, cuasi toa vive na nuesa ciudá y caltienen una llealtá a los colores que defendió'l so antepasáu, años posteriores el so hermanascu D. Jerónimo Domínguez y Pérez de Vargas (Marqués de Contadero) tamién apuerta a presidente del Sevilla F.C. Tres la muerte de Ramón Sánchez-Pizjuán, foi'l so socesor, Ramón de Carranza, quién s'ocupó del equipu y del estadiu, poniendo la primer piedra del mesmu'l 2 d'avientu de 1956. Foi inauguráu'l 7 de setiembre de 1958 con un partíu amistosu ente'l Sevilla Fútbol Club y el Real Jaén, qu'acabó con empate a 3 goles. Sicasí l'estadiu entá s'atopaba inacabado. Hubo qu'esperar hasta 1974, siendo presidente Eugenio Montes Cabeza, pal fin de les obres, algamando naquella dómina la so máxima capacidá con más de 77.000 espectadores. En 1982, con motivu del Campeonatu Mundial de Fútbol, celebráu n'España, construyóse un bellu mosaicu na fachada principal obra de Santiago del Campo y tamién se construyó la visera de preferencia instalóse'l marcador electrónicu y un nuevu sistema de llume que dexara tresmitir meyor los partíos per televisión en color que por aquelles feches empezaba a funcionar n'España. Con motivu del centenariu en 2005, construyir nel Gol Sur, un mosaicu alegóricu diseñáu por Ben Yessef. El 28 d'agostu de 2007 a les 14:30 hores, el xugador Antonio Puerta, finó por causa de un fallu multiorgánico, producíu por una displasia arritmogénica del ventrículu derechu. Díes tras, el 25 d'agostu, sufriera hasta 8 paraes cardiorrespiratorias a la media hora de xuegu del partíu de Liga Sevilla-Getafe CF, celebráu nel Sánchez-Pizjuán. El so fallecimientu provocó una gran conmoción na afición sevillista y tuvo gran impautu mediáticu. Remodelaciones Con motivu del Mundial d'España en 1982 amenorgóse la capacidá del estadiu, quedando ésta en redol a los 70.500 espectadores. Una nueva reforma posterior dexar en 66.000. La penúltima remodelación producir en 1998, cuando en cumplimientu de la nueva normativa UEFA, hubo que convertir la totalidá del aforu en llocalidaes d'asientu, amenorgando'l so aforu a 45.500 llocalidaes. La última reforma producióse nel branu de 2015, remocicándose tol aspeutu interior del estadiu, dexando'l nuevu aforu en 42.714. Ta previstu acometer tamién la reforma del esterior del estadiu. Accesos Puede aportase al Estadiu Ramón Sánchez-Pizjuán per mediu del Metro de Sevilla, cola llinia 1 na estación de Nervión. Tamién puede llegase por aciu autobús de TUSSAM, nes llinies Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:Llinia, Plantía:LliniaPlantía:Llinia y Plantía:Llinia.. Otra opción de tresporte disponible ye usar los carriles bicis que lleguen hasta l'estadiu. Cerca del estadiu hai delles estaciones de SEVICI y aparcamientos pa bicicletes privaes. Partíos internacionales Seleición española La seleición española apostó 25 partíos nel Estadiu Ramón Sánchez-Pizjuán. España resultó invicta nes sos 25 enfrentamientos, con un balance de venti victories y cinco empates, siendo la victoria ante Ucraína por 1–0 de la fase de clasificación de la Eurocopa 2016, l'últimu alcuentru internacional apostáu nel coliséu de Nervión. Copa del Mundu 1982 El recintu sevillista foi una de los trelce subsedes de la Copa Mundial de Fútbol de 1982, disptándose dos partíos. El primeru foi correspondiente a la primer fase del grupu F ente Brasil y la URSS, y el segundu, la mítica semifinal qu'enfrentó a la R.F. d'Alemaña ante Francia. Primer fase (Grupu F) Semifinal Equipos representaos nel mosaicu de la fachada Uruguái Referencies Enllaces esternos Wikimedia Commons acueye conteníu multimedia sobre Estadiu Ramón Sánchez-Pizjuán. Sitiu web oficial Planu y vista aérea del Estadiu en Sevillafc.es