Wake Adası

Wake Adası, Büyük Okyanus'un batısında yer alan ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Amerika Birleşik Devletleri'nin küçük dış adaları olarak konumlandırılan denizaşırı bölgelerinden biridir. Ada üzerinde yerleşim bulunmazken, Marshall Adaları da ada üzerinde hak iddia etmektedir. Wake Adası, 12 mil (19 km) sahil şeridine sahip bir mercan adasıdır. Etimoloji Wake Adası adını, 1796'da Prince William Henry gemisinin komutasındayken atolü yeniden keşfeden Britanyalı deniz kaptanı Samuel Wake'den almaktadır. Adanın adı bazen, 1792'de Prince William Henry gemisinden atolü keşfettiği bildirilen Kaptan William Wake'e de atfedilir. Peale Adası, 1841'de adayı ziyaret eden doğa bilimci Titian Peale'nin adını alırken, Wilkes Adası, 1841'de Wake Atolü'ne ABD seferine liderlik eden ABD Donanma subayı Charles Wilkes'in adını almıştır. Tarihçe Wake Adası'nda yerli nüfus bulunmamaktadır. Ada, 4 Ekim 1568'de İspanyol Álvaro de Mendaña y Neira tarafından keşfedilmiş ve Isla de San Francisco olarak adlandırılmıştır. 1796'da Britanya uskuna gemisi Prince William Henry atolü ziyaret etmiş ve daha sonra kaptanı William Wake'in adıyla anılmıştır. Bir diğer erken gözlem ise 1812'de Amerikan gemisi Halcyon'un mürettebatı tarafından gerçekleşmiştir. 5 Mart 1866'da, Bremen bark gemisi Libelle, San Francisco'dan Hong Kong'a yaptığı yolculuk sırasında atolün doğu resifine çarparak karaya oturdu. Gemide, değerli bir kargonun (madenî paralar, kıymetli taşlar ve 1000 şişe cıva dâhil) yanı sıra birkaç yolcu da bulunuyordu. Mürettebat ve tüm yolcular başlangıçta atolde güvenli bir şekilde ulaşmayı başardılar. Ancak, su yetersizliği nedeniyle, üç hafta sonra iki cankurtaran botuyla adayı terk edip Guam'a gitmek zorunda kaldı. Dümenci Rudolf Kausch komutasındaki ve tüm yolcuları taşıyan daha büyük bot 12 gün sonra varış noktasına ulaşırken, Kaptan Anton Tobias ve sekiz mürettebat üyesiyle birlikte yol alan ikinci bot ise kayboldu. Geminin kargosunun bazı kısımları daha sonra kurtarıldı. Libelle'nin enkazı uzun yıllar boyunca görünür kaldı ve denizcilik haritalarında işaretlendi. 17 Ocak 1899'da, dönemin ABD Başkanı William McKinley'nin doğrudan emirleri doğrultusunda hareket eden Amerikan gambot Bennington'ın mürettebatı, telgraf istasyonu kurmak için Amerika Birleşik Devletleri adına atolün kontrolünü ele geçirdi. 1935'ten itibaren Pan American Airways, Asya'ya yaptığı uçuşlar için atolü bir mola yeri olarak kullandı. Bu amaçla, lagünde 48 odalı bir otel inşa edildi ve deniz uçakları için bir iniş pisti kuruldu. İkinci Dünya Savaşı'nda Wake Adası II. Dünya Savaşı sırasında, ABD Donanması Ocak 1941'de atolde bir askerî üs inşa etmeye başladı. 7 Aralık 1941'de Japonların Pearl Harbor'a saldırısı sırasında, ABD üssü savunma için yalnızca kısmen hazırdı. Bir denizaltı üssü ve bir hava üssü hâlâ inşa hâlindeydi ve 19 Ağustos 1941'de kurulan garnizon, on iki adet 76 mm uçaksavar topu ve bir kıyı bataryasıyla donatılmış 452 deniz piyadesinden oluşuyordu. Wake Adası, Pasifik Savaşı'nın başlamasının ardından Japon ada saldırısının ilk hedeflerinden biriydi. Ada, Wake Muharebesi'ne sahne oldu. Japonya, 11 Aralık 1941'de adaya saldırdı da bunda başarılı olamadı, adadaki garnizon saldırıyı püskürterek iki Japon destroyerini batırdı. 23 Aralık 1941'de düzenlenen ikinci Japon saldırısı başarılı oldu. Atolü savunmak için gönderilen USS Saratoga uçak gemisindeki Amiral Frank Jack Fletcher komutasındaki ABD savaş grubu, Japon donanmasının üstün bir işgal filosuyla Wake'e tekrar saldırması üzerine geri döndü. Gece boyunca, birlikler kıyı bataryasının kör noktasına çıkarma yaparak, çoğunluğu ABD inşaat firması Morrison-Knudsen Şirketi için çalışan sivil müteahhitlerden oluşan Amerikan savunmacılarını alt etti. Amerikalılar atolü denizden ve havadan saldırsalar da, Japonlar 1945'te savaşın sonuna kadar adayı ellerinde tuttular. 4 Eylül 1945'te Japon garnizonu teslim oldu ve bu teslimiyet kısa bir törenle resmen tamamlandı. Soğuk Savaş döneminde üs günümüzde de atolün idarî yönetimini üstlenen ABD Hava Kuvvetleri tarafından kullanılmıştır. Coğrafya Wake Adası resmî olarak tekil biçimde bir ada olarak adlandırılsa da, jeolojik olarak üç adacıktan (Wake, Wilkes ve Peale adacıkları) oluşan bir atoldür. Bu adacıklar, ortalama derinliği yaklaşık 1 metre (3,3 fit) ve maksimum derinliği 45 metre (148 fit) olan 33 × 77 kilometre (21 × 48 mil) boyutlarında sığ bir lagünü çevrelemektedir. Açık denizde bir resif bulunan yaklaşık 80 metre (260 fit) genişliğinde kumlu bir plajla çevrilidir. Atolün ortalama yüksekliği yaklaşık 36 metre (118 fit) ve maksimum yüksekliği 64 metre (210 fit) olup, toplam kara alanı yaklaşık 65 kilometrekare (25 milkare) dir. Ada, eski bir volkanın kalıntılarından oluşan bir denizaltı dağının tepesinde büyüyen bir mercan resifi üzerinde yer almakta olup, mercan ve kumdan oluşmaktadır. Bu, Pasifik'teki birçok ada ile tutarlı bir durum olmaktadır. Bu adalar, dalgaların sönmüş volkanları okyanus yüzeyine ulaşana kadar aşındırması ve üzerinde mercanların büyümesiyle oluşur ve bir atol (ayrıca bkz. guyot ) meydana gelir. Ada, özellikle Wake ve Wilkes adalarının güney tarafında, ortalama 5-6 fit (1-2 metre) çapında kayalarla kaplıdır. Wake, Honolulu ile Guam arasındaki mesafenin üçte ikisinde yer almaktadır. Honolulu 2.300 mi (3.700 km) doğuya doğru, Guam 1.510 mi (2.430 km) km batıya doğru, Midway Atolü de 1.170 mi (1.880 km) km kuzeydoğuya doğru uzaklıktadır. Adaya en yakın kara parçası, yerleşim yeri olmayan Marshall Adaları'ndan Bokak Atolü'dür ve (348 mi (560 km)) güneydoğusunda yer almaktadır. Atol, Uluslararası Tarih Çizgisi'nin batısında ve Amerika Birleşik Devletleri'nin en doğudaki zaman dilimi olan Wake Adası Zaman Dilimi'nde (UTC+12) olup, ABD'nin 50 eyaletinden yaklaşık bir gün ileridedir. Wake ve Peale adalarını sığ bir kanal ayırırken, Wilkes adası bir set yoluyla Wake adasına bağlanmaktadır. Kısmen tamamlanmış denizaltı kanalı, zaman zaman Wilkes adasından geçerek adayı neredeyse ikiye bölmektedir. İklim Wake Adası tropikal bölgede yer alır ancak kış aylarında periyodik olarak ılıman fırtınalara maruz kalır. Deniz yüzeyi sıcaklıkları yıl boyunca sıcak olup, yaz ve sonbahar aylarında 80 °F (27 °C) üzerine çıkmaktadır. Tayfunlar zaman zaman adanın üzerinden geçer. Sıcaklıklar 65 °F (18 °C) ve 95 °F (35 °C) arasında değişmektedir ve adalar yılda yaklaşık 40 inç yağmur alır. Adada yağmurlu mevsim temmuz ayından ekim ayına kadar sürer. Ada, Pasifik'in kuzeydoğu alize rüzgârlarında yer alır. Wake Adası'nın iklimi tropikal savana (Köppen Aw/As, Trewartha Asha ) olarak sınıflandırılır. Tayfunlar 19 Ekim 1940'ta, adı bilinmeyen bir tayfun, Wake Adası'nı 120 knot (220 km/sa) rüzgâr hızıyla vurdu. Bu, 1935'te gözlemlerin başlamasından bu yana adayı vuran ilk kaydedilen tayfundu. Süper Tayfun Olive, 16 Eylül 1952'de Wake'i vurdu ve rüzgâr hızı 150 knot (280 km/sa) seviyesine ulaştı. Olive kasırgası büyük sel baskınlarına neden oldu, yapıların yaklaşık %85'ini yıktı ve US$1.600.000 hasara yol açtı. 16 Eylül 1967'de, yerel saatle 22:40'ta, Süper Tayfun Sarah'nın merkezi adanın üzerinden geçti. Merkez duvarındaki sürekli rüzgârlar 130 knot (240 km/sa) seviyesindeydi. Adadaki güçlendirilmemiş tüm yapılar yıkıldı. Ciddi yaralanma olmadı ve fırtınadan sonra sivil nüfusun çoğu tahliye edildi. 28 Ağustos 2006'da, Kategori 5 seviyesindeki Süper Tayfun Ioke, Wake'e doğru ilerlerken, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri 188 sakinin tamamını tahliye etti ve tüm operasyonları askıya aldı. 31 Ağustos'a gelindiğinde, fırtınanın güneybatı merkez duvarı adanın üzerinden geçti ve rüzgâr hızı 185 mil/saat (298 km/sa) üzerine çıktı., 20 ft (6 m) hızla sürüş Fırtına dalgası ve dalgalar doğrudan lagüne girerek büyük hasara neden oldu. ABD Hava Kuvvetleri'nden bir değerlendirme ve onarım ekibi Eylül 2006'da adaya geri döndü ve havaalanı ve tesislerin sınırlı işlevlerini geri kazandırarak nihayetinde normal operasyonlara tam dönüşe yol açtı. Ekoloji Wake Adası, Wake Atolü Ulusal Yaban Hayatı Sığınağı'na ev sahipliği yapmakta olup, Pasifik Adaları Mirası Deniz Ulusal Anıtı'nın bir parçasıdır. Wake Adası'nın yerli bitki örtüsü toplulukları çalılıklar, otlaklar ve sulak alanları içerir. Tournefortia argentia (heliotrop ağacı) baskın çalılıklar , Scaevola taccada (sahil lahanası), Cordia subcordata (deniz trompeti) ve Pisonia grandis ile birlikte bulunur. Otlak türleri arasında Dactyloctenium aegyptium ve Tribulus cistoides yer alır. Sulak alanlarda Sesuvium portulacastrum baskındır ve Pemphis acidula gelgit lagünlerinin yakınında bulunur. Atol, çevresindeki deniz suları ile birlikte, 1999 yılında yaklaşık 200.000 bireyden oluşan kara sumru kolonisi nedeniyle BirdLife International tarafından Önemli Kuş Alanı (IBA) olarak tanınmıştır. Atolde 56 kuş türü gözlemlenmiştir. Wilkes Adası büyük ölçüde kuş sığınağı olarak belirlenmiştir ve kara sumruları ve aksi takdirde havaalanı pistinin biçilmiş apronunda yuva yapmaya çalışabilecek diğer kuşları çekmek için yıllık olarak biçilen bir alan içermektedir. İnsan kullanımı nedeniyle, atolde çeşitli istilacı türler yerleşmiştir. Yabani kediler 1960'larda evcil hayvan olarak ve haşere kontrolü için adaya getirilmiştir. Yok etme çabaları 1996'da ciddi olarak başlamış ve 2008'de başarılı sayılmıştır. İki sıçan türü, Rattus exulans (Polinezya sıçanı) ve Rattus tanezumi (Asya ev sıçanı), adayı kolonize etmiştir. R. tanezumi popülasyonları 2014 yılına kadar başarıyla yok edilmiş, ancak R. exulans varlığını sürdürmektedir. Casuarina equisetifolia (demir ağacı veya kıyı meşesi), 1960'larda rüzgâr perdesi olarak kullanılmak üzere izci çocuklar tarafından Wake Adası'na dikilmiştir. Yerli bitki örtüsünü boğan büyük tek tip ormanlar oluşturmuştur. Nüfusu yok etmeye yönelik ortak çabalar 2017'de başladı. Diğer tanıtılan bitki türleri arasında Cynodon dactylon (Bermuda otu) ve Leucaena leucocephala (mucize ağacı) bulunmaktadır. Atolde yerli olmayan karınca türleri de bulunmaktadır. Genel olarak, ada tropikal çalılık ve otlarla ağaçların bir karışımıdır. Adadaki bazı ağaçlar 7 metreden (25 fitten) daha uzundur. Lagün, çevresindeki resif ve okyanus, çeşitli deniz yaşamı koleksiyonuyla dikkat çekmektedir. Wake sularında, bilinen en büyük şiş başlı papağan balığı (Bolbometopon muricatum) popülasyonu bulunmaktadır. Adanın etrafını saran mercan resifi, en az 100 mercan türüne ve 320'den fazla balık türüne ev sahipliği yapmaktadır. Mercan resifinde, gri resif köpekbalığı, siyah uçlu köpekbalığı ve koyu renkli köpekbalığı da dâhil olmak üzere çeşitli köpekbalığı türleri bulunmaktadır. Atol, özellikle Coenobita perlatus'un bol bulunduğu çok sayıda kara yengeci türüne ev sahipliği yapmaktadır. Hükûmet İçişleri Bakanlığı ile Hava Kuvvetleri Bakanlığı arasında yapılan bir anlaşmaya göre, 24 Haziran 1972'de Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri, Wake Adası'nın sivil idaresinin sorumluluğunu üstlenmiştir. Hava Kuvvetleri Sekreteri, Wake Adası Kanunu olarak bilinen ABD federal yasası uyarınca Wake Adası'ndaki sivil yönetim yetkisini Hava Kuvvetleri genel danışmanına devretmiştir. Genel danışman sivil, yasal ve yargısal yetki sağlar ve Wake Adası Mahkemesi ve Wake Adası Temyiz Mahkemesi'nde görev yapacak bir veya daha fazla hakim atayabilir. Bazı yetkiler söz konusu genel danışman tarafından, şu anda Pasifik Hava Kuvvetleri Bölgesel Destek Merkezi 1. Müfreze Komutanı tarafından yürütülen Wake Adası Komutanlığı'na yeniden devredilmiştir. Komutan, Wake'te genel danışmanın temsilcisi olarak izin veya kayıt verebilir, barış görevlileri atayabilir, karantina uygulayabilir, trafik düzenlemeleri çıkarabilir, noterleri görevlendirebilir, tahliyeleri ve denetimleri yönetebilir ve diğer görevleri, yetkileri ve işlevleri yerine getirebilir. Wake Adası aktif bir Hava Kuvvetleri havaalanı olduğundan, komutan aynı zamanda adadaki tüm faaliyetlerden sorumlu kıdemli subaydır. Japon İmparatorluğu, bu mercan adasını 23 Aralık 1941'den 4 Eylül 1945'e kadar yönetmiştir. Ada, 17 Ocak 1899'da hem sahipsiz hem de ıssız bir durumdayken, ABD tarafından yönetilmeye başlandı. Ulaşım Wake'deki hava taşımacılığı tesisleri, Pasifik ötesi askerî operasyonları, batı Pasifik askerî acil durum operasyonları ve füze fırlatma faaliyetlerini desteklemek amacıyla Wake Adası Havaalanı'nda Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri tarafından işletilmektedir. Wake'deki 9850 fit uzunluğundaki pist, askerî ve ticarî uçaklara acil durum hizmetleri sağlamak için de kullanılabilmektedir. Wake'e yolcu ve kargo taşımak için her iki haftada bir sadece bir uçuş planlanmış olmasına rağmen, yılda yaklaşık 600 uçak Wake Adası Havaalanı'na iniş yapmaktadır. 2020 yılında adadaki pist ve destek tesisleri modernize edildi. Limanlar Wake Adası, deniz mavnaları ve gemilerle tedarik edilse de, Wilkes ve Wake arasındaki adanın tek limanı, deniz taşıtlarının giremeyeceği kadar dar ve sığdır. Üs Operasyonları Destek (BOS) yüklenicisi, açık denizde demirlemiş gemilerden limandaki tersaneye malzeme aktarmak için üç küçük çıkarma mavnası bulundurmaktadır. Hidrantlar ayrıca Wilkes'teki depolama tanklarına benzin ve JP-5 yakıtı pompalamaktadır. Çıkarma mavnaları ve açık denizdeki eğlence amaçlı spor balıkçılığı tekneleri marinada demirlidir. Wilkes Adası için bir denizaltı kanalı planlanmış olsa da II. Dünya Savaşı'ndaki çatışmaların başlangıcında sadece kısmen tamamlanabilmiştir. Yollar Wake Adası'ndaki ulaşım, yükleniciler veya devlete ait araçlar tarafından sağlanmaktadır. Ana yol, Wake Adası'nın uzunluğu boyunca uzanan ve Wake Adası ile Wilkes Adası arasındaki geçide kadar giden iki şeritli asfalt bir yoldur. Wake ve Peale Adaları'nı birbirine bağlayan köprü Aralık 2002'de yanmıştır. Geçit 2003 yılında onarılmış ve ağır ekipmanları taşıyabilecek hâle getirilmiştir. Marina bölgesine asfalt ve mercan çakıllı yollar hizmet vermektedir. Wilkes Adası'na asfalt erişim, petrol tankı çiftliğinde sona ermekte olup, burada ezilmiş mercandan yapılmış bir yol Wilkes Adası'nın batı ucuna erişim sağlamaktadır. Tamamlanmamış II. Dünya Savaşı denizaltı kanalının yakınında, yolun bir kısmı neredeyse her yıl yüksek dalgalar nedeniyle sular altında kalmaktadır. Fırlatma alanlarına, Wake Adası'ndaki ana asfalt yoldan asfalt ve mercan yolları ile ulaşılmaktadır. Genel olarak, yol ağı yalnızca düşük hızlı, hafif yük kullanımı için uygundur. Wake Adası'nın asfalt yol ağı, güney ucundaki havaalanından kuzey ucundaki personel destek alanına malzeme, hizmet ve personel taşımak için yeterince bakımlı tutulmuştur. Ulaşım biçimleri arasında yürüyüş, bisikletler, hafif yük arabaları, otomobiller, minibüsler ve daha büyük kamyonlar ve ekipmanlar bulunmaktadır. Wilkes ile Wake Adası'nın büyük bir bölümünü birbirine bağlayan ana yol, çevre boyunca uzanan yaklaşık 30 fit (9,1 metre) genişliğinde ezilmiş mercan bir yoldur. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Wake ve Peale arasında 137 metre uzunluğunda bir ahşap köprü vardı. Köprü ortadan kalktıktan sonra, Wake ve Peale arasında geçiş genellikle kano gezisiyle yapılır. Hak iddiaları 1899'dan sonra adanın statüsü ile ilgili olarak kimse tarafından herhangi bir şikayet veya karşı iddiada bulunulmasa da ABD zaman zaman adada Japon kuş avcıları bulunması nedeniyle Japonya'ya bu konuda resmî soru sormuş, Japonlar da diplomatik bir nota ile Wake'i sahiplenmediklerini yeniden teyit etmişlerdir. Japon Bakan Takahira Kogorō, 1902'de Japon hükûmetinin "adanın egemenliği üzerinde hiçbir hak iddiasında bulunmadığını, ancak adada herhangi bir tebaanın bulunması durumunda İmparatorluk hükûmetinin, barışçıl işgallerle meşgul oldukları sürece uygun şekilde korunmalarını beklediğini" söyledi. (ayrıca Root-Takahira Anlaşması'na bakınız) Ada, II. Dünya Savaşı'na kadar bir sorun hâline gelmemiş, söz konusu savaşta Japonlar adayı 23 Aralık 1941'den 4 Eylül 1945'e kadar işgal etmişlerdir. Ada üzerinde 1973 yılına kadar, 75 yıl boyunca, hiçbir hak iddiası yoktu. Söz konusu yılda Pasifik Güven Bölgesi Kongresi'nden bir hak iddiası geldi. Marshall Adaları halkı, 19. yüzyılın sonlarında Almanya tarafından ilhak edilen, I. Dünya Savaşı'nda ele geçirilen ve 1944'te ABD'nin adaları ele geçirmesine kadar Japon kontrolü altında olan adalarda yaşayan insanlardı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra adaların yönetimi ABD'ye geçmiş, 1964'te kurulan Pasifik Adaları Güven Bölgesi Kongresi bu konuda bir değişiklik yapmaya çalışmıştır. 1973'te, Pasifik Güven Bölgesi'ndeki Marshall Adaları halkı, Ānen Kio (yeni yazım) veya Enen-kio (eski yazım) olarak adlandırdıkları Wake Adası'nı talep etti. 1973 yılında, Pasifik Adaları Güven Bölgesi'nin yasama organı olan Mikronezya Kongresi'nde Saipan'da toplanan Marshall Adaları milletvekilleri, "Enen-kio, Marshall Adaları halkının mülküdür ve her zaman da öyle olmuştur" iddiasında bulundular. İddiaları, nesiller boyunca aktarılan, Marshall Adaları halkının Wake'e yiyecek ve geleneksel dövme törenlerinde kullanılan kutsal bir kuş kanadı kemiği toplamak için yaptığı eski yolculukları anlatan sözlü efsanelere ve şarkılara dayanıyordu. 1990 yılında, ABD Kongresi'nde Wake Adası'nın ABD'nin Guam topraklarının sınırları içine dâhil edilmesi önerildi. Buna karşılık, Marshall Adaları başkanı Amata Kabua, Enen-kio'nun Marshall Adaları'nın geleneksel ritüelleri için büyük önem taşıyan bir yer olduğunu ilan ederek, ulusunun Wake üzerindeki iddiasını yeniden teyit etti. Kendini EnenKio Krallığı ilan eden oluşum, Wake Adası'nı da ayrı bir egemen ulus olarak ilan etmiş ve pasaportlar çıkarmıştır. EnenKio Krallığı, hiçbir uluslararası forumda egemen bir devlet olarak tanınmamaktadır ve hiçbir uluslararası tanınmış devlet de onu tanımamaktadır. EnenKio Krallığı, dolandırıcılık karşıtı web sitesi ''Quatloos!'' tarafından bir dolandırıcılık olarak nitelendirilmektedir. 2000 yılında, devlet başkanı olduğunu iddia eden Robert Moore'un, var olmayan ulus için sahte tahvil çıkarması ABD Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu tarafından engellenmiştir. 23 Nisan 1998'de Marshall Adaları hükûmeti, diplomatik ilişkileri bulunan tüm ülkelere EnenKio Krallığı'nın iddialarının sahte olduğunu bildirmiştir. Kaynakça