Parti: Sosialistisk Venstreparti
Dato: 2013-01-09

Nei, eg meiner at lokaldemokratiet er ein stor styrke for Noreg og for nasjonale mål, men eg meiner òg at det er behov for eit motsegnsinstitutt. Ein debatt her i Stortinget før jul bekrefta jo òg at det faktisk ikkje er nokon av partia som vil – når det kjem til stykket – fjerne det, men det er brei einigheit om at det bør forbetrast. Eg må berre gjenta faktum: Det store fleirtalet av saker, om lag 65 pst., vert ikkje møtt med motsegn. Nesten alle dei som vert møtte med motsegn, løysast lokalt. Ein finn ei løysing, ein kjem med motførestillingar mot motsegnene, ein finn fram til forbetringar. Det er likevel behov for å gå inn i det. Eg synest representanten nemnde eit anna godt eksempel, nemleg at motsegnsinstituttet skal brukast når det er i strid med nasjonale mål, når det er nødvendig. Det er påvist, eller iallfall kome eksempel på, saker der det vert brukt òg i andre samanhengar. Derfor må vi sjå på om vi må klargjere retningslinjene, endre praksis, slik at det vert brukt når det er nødvendig, men ikkje når det er unødvendig.

Parti: Fremskrittspartiet
Dato: 2013-01-09

Mitt spørsmål er til miljøvernministeren og går på lokaldemokratiske utfordringar og overkøyring av lokale vedtak. Eitt eksempel – og det er dessverre mange – er ei sak frå Karmøy om omkøyringsvegen forbi Åkrehamn, som er eit prosjekt i den såkalla Haugalandspakken. Her var Statens vegvesen, Rogaland fylkeskommune og ikkje minst Karmøy kommune einige om trasévalet, men fylkesmannen kom med motsegn. Miljøverndepartementet, ved statsråden, valde fullstendig å overkøyre lokaldemokratiet og lèt Åkrehamn sentrum og alle som bur der – 9 000 menneske – ta belastninga med 12 000 bilar i døgnet. Dette viser at dei raud-grønes snakk om viktigheita av lokaldemokratiet berre blir prat og kjem i eit veldig underleg lys. Også ein rapport utarbeidd av Asplan Viak for KS bekreftar at motsegn blir brukt svært aktivt og oftast i strid med lokaldemokratiets syn i reguleringssaker. Erfaringar viser at av 140 kommuner som reviderte eller utarbeidde kommuneplanar, blei heile 137 møtte med motsegn. I alle desse tilfella kunne ein slå fast at dagens praksis med motsegn verken var einsarta eller på nokon måte føreseieleg. Ja, det blir til og med fremma motsegn i saker der det ikkje på nokon måte er dokumentert konfliktar med regionale eller nasjonale interesser og mål. Lat meg vere tydeleg på dette: Framstegspartiet aksepterer ikkje at vi har ein statsråd som sit passiv og ser at synet til kommunane i 137 av 140 saker når det gjeld regulering av lokaldemokratiet, blir feia til side. Kva vil no statsråden gjere? Vi har hatt denne diskusjonen tidlegare, om kor stort talet på motsegn er. Kva vil statsråden gjere for å sikre at innbyggjarar og lokaldemokrati får reell innverknad på lokale plansaker?

Parti: Fremskrittspartiet
Dato: 2013-01-09

Statsråden svarte en representant tidligere at man hadde sesongsvingninger som gjorde at man hadde for lite kylling. Det er med respekt å melde ikke korrekt. I mai måned gikk kjøttindustrien og bøndene ut og sa at vi kom til å få for lite kylling utover i året – og lenger – hvis vi ikke fikk en gradvis konsesjonsøkning eller gjorde noe med konsesjonsøkningen. Han ble bedt av næringen om å gjøre noe med dette. Statsråden sa nei til å gjøre noe med det, og i dag står vi med for lite kylling. Vi ser også at vi har lite av en masse annet fra landbruket, som melk og kjøtt i systemene. Så mitt spørsmål til statsråden er: Er det ikke på tide at statsråden innser at landbrukspolitikken man driver, fører til at industrien har problemer med å få nok til matproduksjon, og at man faktisk jager norske borgere over til Sverige for å handle?

Parti: Sosialistisk Venstreparti
Dato: 2013-01-09

Lat meg først begynne med å seie at vi har eit levande lokaldemokrati i Noreg. På veldig mange område har Noreg ein ganske desentralisert avgjerdsmyndigheit i viktige saker. Derfor har vi m.a. også det vi kallar ei motsegnsmoglegheit. Eg meiner det er riktig at vi skal ha eit motsegnsinstitutt. Hovedgrunnen til det er at summen av mange lokale vedtak ofte kan kome i strid med nasjonale interesser, eller det kan vere at ein lokal interesse ikkje tek omsyn til eit overordna nasjonalt perspektiv som klima. Eit eksempel: Eit boligfelt kan planleggast utan tilstrekkeleg kollektivdekning, men det kan vere i strid med at vi nasjonalt har eit mål om å få ned klima- og gassutsleppa. Mange enkeltvedtak kan framstå som fornuftige for bygging i strandsona, men summen av dei kan bety ei ytterlegare nedbygging i strandsona, noko det er brei einigheit om at vi skal hindre. Eg har høyrt at det skal vere opp mot om lag 90 pst. av vedtaka som blir påklaga. Eg har ettergått det, og det er overhodet ikkje riktig. Faktum er at det klare fleirtalet, dvs. omkring 65 pst. av sakene, ikkje vert møtte med motsegn, men blir gjennomførte, og at nesten alle dei som vert møtte med motsegn, vert løyste lokalt. Det er kun om lag 1 pst. av areal- og reguleringssakene i kommuneplanane som ender i Miljøverndepartementet – 1 pst. – om lag 99 pst. av dei vert løyste lokalt. Likevel er KS-rapporten som er nemnd, og andre ting, grunnlag for at ein bør sjå på praksisen vi har med motsegnsinstituttet, og regjeringa har derfor vedteke å gå gjennom dette. Vi har eit motsegnsinstitutt der ein kan kome inn tidleg med dei motførestillingane ein har, og det er ei samordning av dei motsegnene, for det er mange ulike instansar som i dag kan kome med motsegn. Eg kan forstå frustrasjonen når motsegnene er forskjellige, og når dei kanskje kjem seinare enn dei burde. Derfor må vi sørge for ein betre og meir samordna praktisering, og det jobbar regjeringa med ein gjennomgang av no.

Parti: Sosialistisk Venstreparti
Dato: 2013-01-09

Dette var ei ektefølt og reell bekymring for problema og ei god beskriving, men ein relativt feilslått analyse av kva som skjer i Noreg når det gjeld klimaspørsmålet. Faktum er at vi har gjort svært mykje dei siste sju åra og er ein leiar i internasjonal politikk med omsyn til miljø. For det første oppfyller vi Kyoto-avtalen – Noreg oppfyller han. I tillegg overoppfyller vi han med 10 pst. For det andre er norske utslepp langt lågare i 2012 enn det dei hadde vore om det ikkje hadde vore for det første klimaforliket og alle tiltaka vi gjennomfører. Norske utslepp var det siste året vi har tal for, det lågaste vi har hatt sidan 1995. Så har vi altså lagt fram ei melding og inngått eit forlik for ytterlegare ambisjonar mot 2020. Det er jo fordi den dreiinga, stabiliseringa og svake nedgangen vi såg i 2011, ikkje er nok. Vi må endå mykje meir ned. Noreg skal kutte med 30 pst. innan 2020, to tredelar her heime. Derfor er det ei rekkje nye, tunge tiltak i klimameldinga og – seinare – endå fleire i klimaforliket. Så gjer vi mykje internasjonalt gjennom kvotar. Det er eg veldig for, som eit tillegg til det vi gjer heime. Det er altså ikkje sånn at det er ei form for avlat – tvert imot. For eksempel er det som heiter CDM, eller Den grønne utviklingsmekanismen, noko som u-landa har vore ein pådrivar for å få til, og som har vore viktig for dei, fordi det overfører pengar frå rike til fattige land og gjev dei moglegheita til å kutte i utslepp. Det er ikkje mogleg å løyse klimaproblemet utan at vi i tillegg til det vi gjer i rike land, gjer mykje i fattige land. No har det nettopp vore ei ekstern evaluering. Den viser at Den grønne utviklingsmekanismen truleg har bidratt til CO2-kutt i storleiken ein milliard tonn og overføring av 215 mrd. kr til u-land frå rike land. Om ikkje det er viktig både miljøpolitikk og utviklingspolitikk, er det vanskeleg å skjøne Kristeleg Folkepartis inngang til denne debatten.