NaghmehAI/Per-SNA huggingface dataset:
سلام دوستان شوهرم تصمیم گرفت که ایران بمونه پیش من وبچه ها واسه همین دیگه شهرستان رفتن منتفی شد امروز رفتم یه مدرسه استثنایی کنار خونمون ببینم چی در مورد پارسا میگن اونا گفتن پارسا رو ببرم مدرسه پیامبر اعظم توی جنت آباداونجا مخصوص اتیسمه کسی درباره این مدرسه چیزی میدونه ؟
اوجا جون٬ ممنونم عزیزم که مثل همیشه منو از محبتت بی نصیب نذاشتی...امیدوارم نارون جون همیشه با ابن شیرین کاریهاش دلت رو شاد کنه...که بهتر ازیه خواهر همیشه تو این تاپیک راه و همراه ما مامانها هستی با اینکه خودت هم مشکل کم نداری. میبوسمت
خواهرم بهم دقیقا حرف تو رو زد گفت اگه تو نباشی این پسر گلت هیچ ارزشی نداره..یعنی اینجوریرگفت که من یه کم به خودم بیام...ولی سخته؟ انشالله خدا خودش کمکمون کنه.
مامان دوقلوهای عزیز٬ من از شرایط مدارس استثنایی ایران اطلاع ندارم ولی بهت توصیه میکنم از این مدارس نباید برا انتخاب مدرسه پسرت راهنمایی بخوای...نمیگم مدرسه استثنایی بده ولی همیشه بهترین انتخاب نیست..بد نیست با روانپزشک پسرت صحبت کنی.
بچه ها ببخشید اگه جو رو خراب کردم.....معذرت میخوام....خیلی داغونم...فکر کنم چند روز باید نیام تو تاپیک.امیدوارم هیچ کدوم حس من رو تجربه نکنین.
منتظر جون عزیزم ما همه همدردیم. حرفات حرفهای تک تک ماست. یه روز با پیشرفتشون میریم تو اوج و یه روز با دیدن مشکلات اون پایین پایینا. ما و بچه هامون هم خدایی داریم و اون همه اینها رو میبینه. لابد یه حکمتی توش هست. سعی کن خودت و خانوادت رو حفظ کنی و بدون که هیچ کس نمی تونه برای پسرت مثل تو فداکاری کنه و دل بسوزونه.
سلام به همه. چقدر تند تند پیش رفتین.من که فعلا تعطیلات هستم و یه خط در میون میام اینجا .همه صفحه های قبل رو خوندم.ولی یادم نیست کی چی نوشته بود.خیلی زیاد بود. مامان شایان جون مرسی عزیزم که نظر دادین.شایان جان خوبن.چه کارهایی براشون انجام دادین.دکتر رفتین.... مامان دقلوها خوش به حالت که وضعیتت مشخص شد.وجود پدر و مادر برا بچه خیلی مهمه. شوهرم فعلا برگشتن بع شهر خودمون و منم حالا حالاها اصفهان میمونم.باورتون میشه از بس پسرم پاساژ و مغازه های بزرگ ندیده اونقدر با تعجب نگاشون میکنه ....دیروز از پادرد میمردم سه چهار دفعه این خیابون رو که همش مغازه های شیک و بزرگ بود رفتم و امدم .به مانکنها نگاه میکرد میگفت اونا کی هستن.... رفتم کلیسا برای همه دعا کردم .از حضرت مریم خواستم شفا بده.پسرم اول نمیومد داخل تا عکسهای روی دیوارها رو دید میگفت عیسی الهی قربونش برم آخه یه کتاب دارم که داستانهای عیسی مسیح هست اینو خیلی دوست داره مخصوصا عکساشو .شمعها رو دادم خودش روشن کرد .چشمام پره اشک بود نمیخاستم مامانم متوجه بشه یکم موندم اونجا و بعد اومدم بیرون. ای خدا به همه کوچولوهای بیمار شفا بده. منتظر جان شما هم قوی باش .میدونم خیلی سخته همه مامانایی که به نوعی کوچولوشون مشکل داره زود تحت تاثیر قرار میگیرن و روحیه شون رو میبازن.بنظرم مسیز ر بسیار طولانی و پر پیچ و خمی داریم.باید استوار می بود.هر چند خودم هم خیلی کم میارم ولی باید با کمک هم انرژی مثبت رو زیاد کنیم. مارال جون مثل همیشه فعال و پر انرژی با مطالب جالبت.داستان جالبیه منتظر بقیش میمونم. دیگه حضور ذهن ندارم بقیه دوستان به بزگی خودتون ببخشید.
منتظر جون همه ما این حس رو داریم ، دلم میخواست میتونستم تجربه بد امروزم رو بنویسم ولی حتی قادر به این کار نیستم اتفاقا تو خیلی هم قوی هستی همین که تنها با همه مشکلات مواجه میشی و به این قشنگی احساسات رو مینویسی.... اون برنامه که تو جام جم بود روز مادر گفت مادران کودکان اوتیستیک صبورترین مادران هستند تعریف از خود نباشه هیشکی مثل ما قوی نیست همتونو خیلی دوست دارم مامانای مهربون...
دیروز چند تا مهد رفتم زیر سه سال قبول نمیکردن فعلا منصرف شدم برا مدش روزی سه بار میبرمش جاهای مختلف.صبح پارک.بعدازظهر پیاده روی و بعدش هم کلوپ .پسرم جدیدا از جاهای شلوغ میترسه و زود میگه بغلم کن.منم حواسشو پرت میکنم مثلا چون به ساعت خیلی علاقه داره میگم بریم داخل پاساژ یه ساعت بزرگ هست ببینیم.اونجوری میتونم راضیش کنم وگرنه قشقرق میندازه.ولی اگه باباش پیشش باشه حتما باید بغلش کنه اگه. نه رو زمیت دراز میکشه.وابستگی به باباش خیلی زیاده .فعلا که باباش یه بیست روز دیگه میاد شاید تو این مدت که نبینه کمتر بشه.مثلا هفته پیش که عید پاک مون بود تو کلیسا باید تخم مرغ بازی کنیم اینو بهش یاد دادم و فقط با یه نفر بازی کرد یه دختر کمی بزرگتر از خودش.بعد از یه مدت که کلیسا شلوغ شد دیدم این ناراحته وسط حیاط کلیسا ولو شد همه نگام میکردن این چرا اینجوریه مامانم هم میگفت خب جای شلوغ نبوده عادت نداره.فقط من میدونستم چی میگذره عمش هم هی نطق میکرد نه که پسر ش خیلی عالیه.یعنی اصلا نفهمیدم چی شد.این هم از عید امسالمون.همش استرس داشتم تو جمع کاری نکنه.واقعا خیلی سخته که کسی درکت نکنه.
راستی بچه ها من یه چیزی بگم.همین پسر خواهر شوهرم تو کوچیکی علایمی مثل اوتیسم داشته .شوهرم میگفت رفته بودیم هند اون موقهع دو سه ساله بود وهمش وسط خیابون دراز میکشید جیغ های لنچنانی میزد.و به چیزهای چرخشی خیلی علاقه داشت.مثل اینکه پیش روانسناس هم بردن.ولی خواهر شوهرم تا حالا چیزی نگفته به من.الان پسرش هشت سالشه.حرف زدنش مهمولیه ولی دوست زیاد نداره شاید یکی یا دوتا.خیلی هم خجالتیه،تو جمع هم که باشیم حرف ننیزنه.نمیدونم تو شک افتادم.
سلام دوستان. من همش تصمیم میگیرم پست نذارم ولی نمیشه.بس که این نی نی سایت اذیتم میکنه.پستام میپره یا سرعت انقدر پایینه که از صبح باید بشینم تا شاید عصر سایتش بالا بیاد میگم نتم مشکل داره میرم سایتای دیگه میبینم با چه سرعتی میاد بالا حتی فیسبوک!!!! منتظر جون قوی باش دوست خوبم.شوهرم همیشه وقتی من ناامید میشم به میگه: بسان رود که در مسیر دره سر به سنگ مینهد رونده باش.امید هیچ معجزی ز مرده نیست،زنده باش. قشنگه مگه نه؟؟؟ولی من بهش نمیگم جمله قشنگی گفتی
تنی جون ممنونم عزیزم.منم ایشالا چهارشنبه پرواز دارم به سمت تهران.اگه مشکلی پیش نیاد به امید خدا شایانو میبرم برای ارزیابی.به احتمال زیاد منم یه مدت بمونم تهران. ممنون که دعامون کردی.اتفاقا من همیشه به یادتم.بس که رفتارهای این دو تا وروجک شبیه همه.شایانم باباش باشه اصلا راه نمیره میچسبه بهش میگه بغل!!!! راستی منم هر مهدی زنگ میزنم میگه زیر سه سال نه.یه سری مهد به درد نخورم رفتم دیدم که زیر سه سال قبول میکردن ولی اصلا خوشم نیومد.دلم نمیاد بزارمش یه همچین جایی. کلی بچه که به حال خودشون رها شدن!!!
منتظر جون به خدا شوک شدم درد دلت رو خوندم. همین دو روز من انقدر حالم شبیه تو بود که نگو. همسرم دق کرد انقدر گریه کردم. تو رو خدا بیایید اینجا درد دل کنید. آدم میفهمه تنها نیست همین آدم رو آروم میکنه. ایشالا زودتر حالت، یعنی حال هممون ، بهتر بشه. دوستت دارم.
من خیلی کمتر از قبل درد دل میکنم چون نمیخوام جو خراب بشه و بیشتر از همه دلم نمیخواد اون خواننده های خاموشی که بچه های این مدلی دارن دلسرد بشن.. ولی خب یه وقتایی دیگه نمیشه ساکت بود.. مخصوصا اینکه من اصلا راجع به این مسایل با نزدیکان و خانوادم تلفنی هم صحبت نمیکنم. همین دیشب موقع خواب تی وی رو خاموش کردم.. ناری از عصبانیت دستمو گاز گرفت. شانس آووردم زخم نشد ولی حسابی کبود شده و درد میکنه. اینقده اون دندونای خرگوشیش تیزههه.
مام اتیسم وقتی پستت رو خوندم یه جوری شدم همش دارم گریه میکنم نمیدونم شاید راست میگی انقدر که توی تنهایی گریه کردم دیگه دارم دق میکنم درسته فاز منفیه ولی دوست دارم واستون حرف بزنم شاید باور نکنید من توی تهران تنهای تنهام تنها همدم شوهرمه انقدر دوست دارم یکی باشه بعضی اوقات توی بغلش گریه کنم و بفهمه دارم چی میگم هیشکی منو نمیفهمه من بچه اولم فوت شد خیلی داغون شدم حتی سر قبرش نرفتم چون نتونستم وقتی دوباره بار دار شدم وقتی فهمیدم که دوقلو دارم فکر کردم چقدر خدا دوستم داره بچه اولمو بهم دوباره داره احساس میکردم خوشبخت ترین ادم روی زمینم ولی این مریضی لعنتی اومد وتمام ارزوهامو بخودش برد شاید این درددل نباشه وسرگذشتمه ولی دست داشتم براتون بگم شاید خیلی بدم که دارم ناراحتیمو با شماها که خودتون خیلی سختی دارین در میون میزارم ولی باور کنید جز شماها هیچ کی رو ندارم همدمم شما شدین هر وقت میتونم میام وحرفای شما ها رو گوش میدم
منتظر جون خودمم دوست ندارم دبرم سراغ اینجور مدرسه ها ولی وتی پارسا الان چهار سالونیمشه ولی منو تو حسرت شنیدم کلمه مامان گذاشته مجبورم برم دنبال اینجور مدارس البته بچه های من نیمه دومی هستن وامسال پیش نمیرن ولی سال اینده باید برن امروز با خودم میگفتم یکسال وقت داری ایشالله حرف میزنه ومیره مدرسه عادی ....
siمنتظر جون ،خداوند کمال بی نهایت ، اطمینان داشته باش که جهان هر لحظه رو به تکامله، اومدیم تا رشد کنیم وکامل بشیم، تمام این اتفاقات از ادمها انسانهای قوی میسازه ، این راهی که باید بریم چاره ای هم نیست ، انگار خواست خداونده حتما هم خداوند کمکمون می کنه ، چند سال دیگه می بینیم که چقدر عوض شدیم ، باور کن فکر کنم ههمون ته دلمون همین حال و روز رو داریم ، من که دلم میخواست پیشت بودم یه خورده باهم گریه میکردیم بهت میگفتم خواهر منم همینطوریم حتی بدتر ، بعدش باهم میخندیدیم ، چون میدونیم که باید بدوییم ، تا از پس این فسقلی ها براییم من هروقت ناامید میشم ، مارال جون و مامان عزیزش رو بخودم یاداوری می کنم ، حتی خاطراتی که می نویسه ، جا داره همینجا ازش تشکر قلبی کنم ، صبور باش دوستت دارم ،دوست خوبم
اتفاقا من هم هر وقت خیلی گریه میکنم، همسرم میگه از مارال یاد بگیر :)
حالا بشنوید از من. خیلی جوون بودم داوطلبانه تو پرورشگاه کار میکردم. چون بچه ها رو خیلی دوست داشتم. حتی قرار با نامزدم رو به هم میزدم تا برم پرورشگاه. اونجا بچه های معلول زیاد بودند. از پسشون خوب بر میومدم. تحملم خیلی زیاد بود. به نامزدم میگفتم میخوام ۸ تا بچه بیارم. امتحانمم پس دادم. وقتی از پس بیست تا بچه معلول بر میام میتونم هشت تا هم بزرگ کنم. حالا هر روز به خدا میگم آخه تو که میدونستی من تحملش رو ندارم، چرا گذاشتی مادر بشم؟ !!!!!
مامان دو قلو ها، خدا بهت صبر بده که میدونم داده. ایشالا از این دو تا کوچولو خیر ببینی و شاهد پیشرفت هر دوشون باشی
مامان دو قلوها تنهایی خیلی بده. امروز همسرم میگفت بیا قال قضیه رو بکن به مامانت بگو لااقل بتونی براش گریه کنی سبک بشی. گفتم نه. شونه هام خسته ست تحمل گریه مامانم رو ندارم
دوستان یه چیزی بگم ،مسخره ام نکنید تو رو به خدا، امیدوارم بهم نخندید،. من فکر می کنم هر کس که به این عالم پا میذاره به نوعی خلق میشه و اگر قسمت این فسقلی ها اینطور بوده که مدلشون اینطور باشه و یکی باشه که بهشون کمک کنه ، شاید خداوند نظر لطفش بهشون بوده و ماها رو انتخاب کرده تا. دلسوزانه کنارشون باشیم وکمکشون کنیم ، شاید بودن مت کنارشون حکمتی داره ، ما هم داریم امتحانمون پس میدیم ، چون این بچه ها خودشون خوبند ناراحت نیستند ما حرص میخوریم ،اون مدل خودشون هستند ما میخواهیم اونها طبق استاندارهای اجتماعی ما باشند ، ببخشید دوستان اینها روگفتم شاید خودمم اروم بشم
میخواهید یه چیزی بگم بخندید ، تازه اروم هم بشید من هنوز درگیر خواب اقا هستم ، وقتی میخواد بخوابه با چشم بسته گریه میکنه ، بعضی شبا تو خیابون انقدر چرخ میزنیم تا بخوابه ، کلام هم که اوا میزنند برامون بازم بگم ممممممممممممممممممم
مام تیسم جان به نظر من هم بگو درسته شاید ناراحت بشن ولی واسه خودتت هم خیلی خوبه بالاخره مادر ادم واقعا دلسوزهستن ماالان خودمون مادریم احساس مادرمون رو میدونیم شاید یه حرف مادرت خیلی ارومت کنه من که واقعا محتاج مادرمم هستم وقتی خیلی خسته میشم زنگ بهش میزنم براش درددل میکنم واقعا اروم میشن مامانا حتی بهتر از مشاورها ادم رو راهنمایی میکنن به نظر من به مادرت بگو
همراه منم این مشکل رو داشتم باید از سرش بیاری بیرون اگه عادت کنه کلیشش میشه سعی کن نبریش بیرون چون عادت کنه واسه خودت هم سخته
مامان دو قلو عزیزم ، واقعا نمی دونم چه جوری خوابشو تنظیم کنم ، از نوزادیش وقتی وقت خواب میشه انقدر نق میزنه تا خودشو به گریه بندازه ، بعد دیگه فریاد میزنه ً، دوش گرفتن لباس خواب و بعد خوابو متوجه نمی شود
منتظر جون عزیزم .... منم همین حال رو داشتم ... یه وقتایی میشد میگفتم کی درست میشه ، خیلی نگران بودم الان میگم ای کاش میشد اونموقع ها میفهمیدم که پسرم بزرگ میشه چجوری میشه آیا این همه تراپی که میبرم بعدها جواب میگیره؟؟؟؟؟؟خیلی سخت گذشت خیلیییییییییی. تنهایی خیلی سخت به من گذشت ... اولا تک فرزندیم همیشه آرزو داشتم یه خواهر یا برادر داشته باشم ولی مامانم همیشه میگفت مگه خواهر و برادر من چی کار کردن تو رو دارم همین کافیه! دیگە کاری نمی تونستم بکنم همین یکی یکدونه موندم ،و ازدواج کردم اومدم آلمان بازهم بیشتر تنها شدم این تنهاییی بازهم منو خیلی اذیت کرد و پسرم رو بدنیا آوردم اوتیسمی شد و انگار دیگە پیشم نبود و بازهم تنها تر شدم ! دیگه اونموقعی شد که آستینمو محکم کشیدم بالا اولا خودم رو محکم کردم که مثل یه آهن محکم تر کردم و دست پسرم رو گرفتم که اونو از اون پایین آروم آروم بکشم بالا که پسرم منو ببینه قوی و محکم هستم و راهی رو بهش نشون بدم وحتی روزها و ماه ها و سالها مرور میکنم سبک و سنگین میکنم و امیدوارم و تلاشم به پسرمه که مادر قوی و صبورو پرانرژی و از همه مهمتر مهربون و دوست داشتنی.... اینجا براتون مینویسم و همه شما نوشته های منو میخونی که یه ناشنوا داره اینارو مینویسه برای شما یه درس نیست؟ بچه های شمام مثل من میشن !یه روزی میشه که اصلا باورتون نمیشه بچتون به جاییی رسیدن ! من همیشه وقتی ناراحتم یا حس ترس از آینده بده بهم ... تنهایی میشینم چشام رو میبندم ذهنم که پر از نگرانی و ترس و... اینا هست سعی میکنم مرور کنم و همه اینا از خداوند کمک میگیرم از ته دلم وقتی همه اینارو از خداوند بخوام و التماسش میکنم واقعا جواب میگیرم ازش ... من مذهبی نیستم ولی خدا رو خیلی دوست دارم و کمک ازش میگیرم ...انگار بعد از این قلبم آروم میشه احساس سبکی بهم دست میده. راستش دوران مدرسه تا قبل از اینکه بچه دار شم نماز میخوندم خیلی احساس سبکی میکردم !طرف مامانم و بابام هیچی اهل نماز اینا نبودن فقط تنها کسی من بودم نماز میخوندم اونم تو مدرسه ام عادت کرده بودم! حیف که نماز رو هفت ساله گذاشتم کنار ....میخوام دوباره برگردم نماز بخونم که بیشتر احساس سبکی کنم !اینا واقعا انرژی میده به آدم باور کن! همیشه و همیشه میگم از خدا کمک بخواه ...التماسش کن ...تقاضای کمک کن مطمئنم کمکتون میکنه من هم براتون و تک تک همتون دعا میکنم انشاالله آرامش بگیری.
اوجا جون واقعا خصوصیات شوهرت برام خیلی جالب بود مرسی که برام میل زدی بوووسسسس.
مرسی مامان راد جان بیا فیس بوک منو ادد کن خیلی خوشحال میشم دوست عزیزم .
سلام مارال جان....ممنون از تمام دلگرمی هایت...توچقدرازما دوری ودرعین حال چقدربه همه ما نزدیکی...من دخترم را برای تشخیص که بردم روانپزشک گفت تو طیف اختلالات هست..وبهترین روش abaهست که خانمی را برای این کار معرفی کرد که دوره اش رادیده وتجربه داره وقرص رسپریدون هم داد..نظرتو راجع به قرص وروش abaچیه؟؟می ترسم قرص بدم..نمیدونم چرا پشیمون شدم که ازهمون اول خودم به دگترگفتم مشکوگ به اوتیسم هست وبعدا فکر کردم ای کاش اینو نمی گفتم تا خودش دقیقترارزیابی کنه ومن حرف دهنش نگذارم...آخه وقت ویزیت خیلی کمه ومن فکر کردم الکی حاشیه نره...نمیدونم بهتره بگماین شک را یا خودم را طبیعی نشون بدم ببینم خود دکتر میره به اون سمت؟؟؟نظرشما چیه؟؟.همین طورراجع به abaورسپریدون؟؟آیا کاردرمانی وabaمنافات داره؟؟لطف می کنی اگر به من کمک کنی ...ممنون
مارال جان شما روش ماساژ را برای کودکان اوتیستیک می دانید؟؟میشه تو ضیح بدید؟ممنونم
مامان دوقلوها جون من خیلی دیر به حرف اومدم و اصلا حرفم قابل فهم نبود مامانم خیلی تلاش کرد و خاله ام .... خیلی چیزا از خاله ام یاد گرفتم ... خاله ام تعریف میکرد که وقتی چیزی رو میخواستم طرف منو نمی فهمید گاز میگرفتم یا جیغ بنفش میزدم یا ساعت طولانی گریه میکردم خیلی بچهء سختی بودم ...بازهم هیچی منو نمیفهمید که چی میخوام حتی مامانم ...خالم ... مامانبزرگم .... هیچی هیچیییییییییی وقتایی که عصبانی میشدم از ماشین خودم رو مینداختم تو چوب آب خیس خالی می شدم تو اوج اخم و عصبانی بودم همیشه اخمو بودم .... میدیدم شنواها برای خودشون حرف میزنن کیف میکنن من متوجه نمیشدم دیوانه ام میکرد بد تر لج میکردم همه رو اذیت میکردم دیوانشون میکردم ... بازهم هیچکس منو نمیفهمیدن تا خوابم میبرد....صبح پا میشدم که باید آماده میشدم برم مهد کودک لباسم رو میپوشوندن در میآوردم .... شلوارم رو می پوشوندن در میآوردم بعد جییییییغ میزدم پا میزدم همه هاج واج میموندن که چرا اینجوری می کنم! سرویس مهد کودک و مدرسه ام رو اذیت میکردم که آخرش منو بیرون کردو مامانم راننده میگرفت برام اونم اذیتش میکردم که تصادف کردیم و دیگه از دست من فرارکرد! مامانم داغون شده بود کاری از دستش بر نمی اومد از اینطرف منم هیچ وقت اونو نمی فهمیدم ! همیشه در اعصاب بودم ! مدرسه استثنایی رفتم همون مدرسه ناشنوا.... ولی اصلا مدرسه خوبی نبود اصلااااااااا ولی چون ناشنوا بودم چاره ای نبود باید میرفتم ! ولی حرف زدنم و نوشتنم مدرسه ام بهم یاد نداد اونجا همش به صورت کتابی حرف میزدن مثلا میگفت شما خوشبحال هستید در صورتیکه باید میگفت خوشبحالت ! یا میگفتن شما به خونه میروید .... نمیگفتن داری میری خونه ! بیشتر تو حرف زدنو نوشتن مامانم و خاله ام باهام کار میکردن تا مدرسه!
ممنون مارال جون میدونم باید خودم بیشتر باهاش کار کنم ولی نیاز به استارت پارسا هم هست که بخواد حرف بزنه
سلام صفورا جون خوشحالم که احساس میکنی به شماها نزدیکم عزیزم اینجا مخالف قرص هستن و چیزی نمدونم از این قرصها که خوبه یا ضرر داره یا جواب میده؟؟؟!!! روش آبا ... روش خیلی خوبیه مطمئنم درست میشه ...طیف اختلالات نمی دونم چیه ؟ میشه بهم بگی که روانشناس چی کار کرد ....فرم داد پر کردی؟ تو خیلی مامان خوبی هستی که زود متوجه شدی راستی دخترت چند سالشه فکر کنم همسن دخترم باشه؟ عزیزم کار درمانی جدا از آبا هست ...بیشتر بازی هوشی می کنن و تمرین ذهنی مثل تمرکز اینا و تمرین حرکات ریز و درشت هست . آبا جوری نشون میده و یاد میده که بتونه مثل آدم عادی بشه از دنیای اوتیسم رو میاره بیرون ... روش ماساژ برای کودک اوتیسم هیچ تجربه ای ندارم اصلا نشده پسرم رو ماساژ بدم !
دوستان گلم واقعا ازتون ممنونم..... امشب اومدم تاپیک دیدم کلی نوشتین برام....کلی روحیه گرفتم٬تک تکتون رو میبوسم و براتون ارزوی شادکامی میکنم. هاک عزیزم٬ ممنون دوست گلم٬باور کن من تمام تلاشم اینه که خودم رو برا خانواده محکم نگه دارم ولی بعضی وقتا کم میارم. تنی جان٬ حساس که چه عرض کنم شدم سوپر حساس...به کوچکترین چیزی دلم میشکنه و اشکام اویزونه. مامان رادجان٬ ممنونتم خیلی وقتا احساسات منفیم رو میریزم تو خودم اینجا نمیگم شبیه اوجا جون که تعریف میکنه حتی شده در اوج منفی بودنم هستم و میام مثبت مینویسم ولی دیگه بعضی وقتا انگار باید سرازیر بشه این حس و من جز شما کسی رو ندارم. مامان شایان عزیز٬ بسان رود که در مسیر دره سر به سنگ مینهد رونده باش.امید هیچ معجزی ز مرده نیست،زنده باشits so beautiful اوتیسم مام جون٬ انشالله .انشالله.انشالله خدا خودش به هممون صبر و پشتکار بده تا اوتیسم رو شکست بدیم. همرام جون٬ دلم برات تنگ شده بود یادمه روزای اول اینجا فقط من وتو بودیم..تاپیک خیلی ساکت بود...انشالله که خوبی...مرسی از حرفای قشنگت .فکر منم تو و هاک جون بودین قانون جذب رو توضیح میدادین..عالی بود...شاید بد نیست دوباره شروع کنیم به بحث کردن...حرفای معنویت همیشه منو اروم میکنه....اخه خدا تنها کسیه که همه چیز حتی ناگفته ها رو میدونه.در ضمن٬ این شیطون بلا رو باید یه جوری شب خوابش کنی..خیلی بهش خوش میگذره. مارال جون٬ ممنونم عزیزم به خاطر همه دلگرمیهات و تجربه های با ارزشی که در اختیار ماها میذاری...وقتی گفتی تو هم شرایط سختی تو المان داشتی و الان رو مقایسه میکنم .میگم منم هم تلاش میکنم مثل مارال جون ...روزهای خوب هم برامون میرسه...باورت میشه من خیلی وقتا پستهات رو چندین بار میخونم چون میخوام حسشون کنم..درکشون کنم و با اونها جلو برم. همممتون رو دوستدارم و میبوسمتون و ارزومند ارامش و موفقیت برا خودتون و خانواده هاتون هستم..
+ + + + + باشیم
سلام دوستان خوب. اوتیسم مام جون ظاهرا قیمت کلاسها رو اشتباه متوجه شده بودم.هاک جون بهتر میدونه.به هر حال عذر می خوام مارال جون منم تک فرزندم و این منو خیلیییی اذیت میکنه از وقتی بچه بودم تا حالا که 2 تا بچه دارم همش حسرت کسایی رو میخورم که خواهر و برادر دارن.به هر حال کاریش نمیشه کرد.تقدیر چنین بوده
پستهاتون رو میخونم و لذت میبرم ولی خرابتر از این حرفها هستم که نظری بدم اکثر اوقات فکر میکنم که پسرم اصلا حافظه نداره.با اینکه حرف میزنه ولی اصلا از تجربیاتش نمیگه فقط مثلا وقتی بستنی می خوره میاد میگه بستنی خوردم همیننن با اینکه دکتر گفته علائم خفیف داره ولی بازم با کاراش ناامیدم میکنه
صفورا جان ،سلام ، پیش کی تشخیص گرفتی ،
سلام به دوستان خوبم. این چند وقت حسابی درگیر بودم.آخرین بار گفتم دختری رو دیگه میبرم کلاس.امید نداشتم بخواد بره پیش دبستانی.اون هم بعد از چهار ماه.ولی یکدفعه اون هفته گفت میخوام برم مدرسه.من شوکه شدم.دیگه از فرداش بلند شد گفت بریم.من هم تو ناباوری بردمش.این چند روز هم اون اطراف بودم تا خدایی نکرده مشکلی پیش نیاد.برای همین نتونستم بیام سایت.همش در حال رفت وآمدم.
سلام دوستان اون مامانایی که تازه دارند میرند تشخیص نوار معز یادتون نره. امروز باز یه مورد اینطوری دیدم توی مرکزمون. رفتارهای شبه اوتیسم ولی از وقتی تشنج نمیکنه کاملا همه مشکلاش حل شده. 4 سال تشنج مخفی داشته
با سایت مشکل دارم. برای این پست چند بار ارسال کردم. دوستان همه ما درگیر این نگرانی ها و سردرگمی ها هستیم.بعد از چند سال به این نتیجه رسیدم که فقط خودمون میتونیم به بهتر شدن شرایط کمک کنیم. من هم الان مدتیه که حسابی پریشانم.البته اصلا ربطی به دخترم و مسایل خانوادگی نداره.خیلی حساس شدم.خیلی برام دعا کنید آروم بشم. تا شب میام و برای دوستان از ماجراهای دخترم مینویسم. مارال جان قضیه دوستتان رو خوندم.بعضی وقتها اطرافیان ناخواسته آدم رو ناراحت میکنن.یک دوستی با من صحبت میکرد و ازبچه اقوامشون میگفت.کلی حرف زد که ناراحتم کرد.وارد جزییات نمیشم.ولی ای کاش آدمها تو تصمیم گیریها و اظهار نظرشون دقت بیشتری بکنند.واقعا درکت میکنم.
منتظر و مامی اوتیسم جان قوی باشین که این کوچولوهای نازنین فقط ما رو دارند. من هر وقتی پای صحبت یه مادری میشینم میبینم همه درگیرند. ما بی شماریم و خدا ما رو کمک می کنه. یه مامانه هم امروز بم گفت که به طرز معجزه آمیزی دخترش خوب شده. گفت به یه جایی رسیم دکتر بم گفتند خانم بچتون تا همیشه تشنج می کنه و هی خراب تر میشه اوضاع. همون روز دو روز مونده به تولد امام رضا رفته با دل شکسته و خراب . نوار چند هفته بعد پاک بوده و الان 8 ماهه تشنج نکرده بچش. خدا با ما هست همیشه
یه مورچه صد بار م که دونه اش بیفته صد دفعه ورش میداره! واسه چی؟ ؟! واسه این که امید داره . ( پسرخاله)
گلنار جون، خیلی به فکرت بودم. منتظر بودم خبر کلاسهای دختر گلت رو بدی. خدا رو شکر، انگار داره خوب پیش میره ایشالا.
مارال جون یکی از آشناهامون پسر با عرضه و با هوشی بود، ولی رفتاراش متفاوت بود نمیتونست تو چشم ما نگاه کنه و با بچه ها مثل آدم بزرگا حرف میزد. ازدواج کرد ، زنش خیلی تحقیرش میکرد. حتی بهش خیانت کرد ولی اون بنده خدا اصلا نمیدونست چه طوری برخورد کنه. بالاخره زنش همه چیز رو به اسم خودش کرد و جدا شد. الان که میدونم مشکل اون آدم چی بوده خیلیییییی دلم براش میسوزه. زنش خیلی بهش بد کرد، اوتیستیکها باید خیلی تو ازدواج دقت کنند. خیلی بیشتر از بقیه
این جان پسری است انتشارات فروزان این کتاب تلاش خانواده ای است که برای درمان فرزندشان که به بیماری اتیسم دچار است به هر تلاشی دست زده اند و خود عاشقانه کمر همت بسته اند و با تلخی ها و شیرینی ها و تصمیمات درست و نادرست او را به یک انسان کامل تبدیل کرده اند . همچنین این کتاب دو پنجره را برای آشنایی با اتیسم گشوده است . نخست نگاه فرد بیمار به خویشتن و بیان ادراکات و هیجاناتش از وقایع و دوم نگاه دیگران به بیماری و ارزیابی شان از فرایند درمان .
رمان پدر آن دیگری http://bookmarket2012.blogfa.com/post/56
گلنار جون٬ خیلی خوشحال شدم خبر خوب از دختر عزیزت دادی..انشالله به زودی تو مدرسه ستل بشه و روزهای ارامش بخش در انتظارت باشه. ازاده مادر عزیز٬ ممنون از توجهت...امیدوارم خدا ما رو تو این راه سخت ازمایش تنها نذاره که تنها امیده همه ماست.
هنگامی که کودکی 5 ساله بودم مادرم همیشه به من میگفت: شاد بودن کلید خوشبختی در زندگیست. وقتی بزرگتر شدم و به مدرسه رفتم، معلم ها همیشه از من می پرسیدند: وقتی بزرگ شدی میخواهی چه کاره شوی؟ و من می گفتم: من میخواهم شاد باشم آنها به من می‌گفتند : تو درس را نمیفهمی تو خنگ هستی ! و من به آنها میگفت شما هم زندگی را نمی فهمید!! ( جان لنون) جان لنون آهنگساز ، ترانه سرا و مهم ترین عضو گروه بیتلها بود که در دهه 60 و 70 میلادی همه دنیا رو مجذوب خودشون کرده بودن جالبه بدونین که خیلی از روانشناسها معتقدند جان لنون آسپرگر بوده ;)
سلام دوباره.از لطف همه دوستای گلم ممنونم. مطالبی رو که الان میخوام بگم شاید قبلا گفته باشم شاید هم نه.خلاصه دارم پیر میشم و فراموشکار.شاید بتونم به مادرهایی که تو مرحله تشخیص هستند کمکی کرده باشم. دختر من و ماههای اول خیلی گریه میکرد.خوابش کم و سبک بود.تا یکسال شبها تو ماشین میخوابوندیمش.تو فیلمهای بچگیش که نگاه میکنم توجه و تماس چشمی داشت.حتی بعضی از کلمات رو تکرار میکرد.به موقع نشست و گردن گرفت.از ده ماهگی دستش رو به اطراف میگرفت و راه میرفت ولی بدون تکیه گاه راه نمیرفت.این مرحله تا یکسال و چهار ماهگی طول کشید.البته علتش روروک بود.من خیلی تو روروک میذاشتمش.به محض اینکه جمعش کردم راه افتاد.تا هشت ماهگی خوب وزن میگرفت،ولی کم کم در جا موند.از اول هم با آموزش مخالف بود.ههههه کتاب تقویت هوش نوزاد رو جلوش میگرفتم نگاه نمیکرد و پرت میکرد. کم کم بعد از یکسالگی بی توجه شد.با گل فرش و سایه خودش سرگرم میشد.رو فرش گلهای قرینه را پیدا میکرد ولی اعضای بدنش رو نمیشناخت.تو همون سنها بود یک خانمی میومد خونه کمک من برای کارهای خونه.یکبار به من گفت این دخترت چقدر مغروره هرچی صداش میکنم برنمیگرده من رو نگاه کنه.هههههه.ولی من باز متوجه مشکلش نشدم.بعد شروع کرد از گوشه چشم نگاه کردن.کلا کج نگاه میکرد.مادر شوهرم از طریق یکی از دوستاش وقت متخصص مغز و اعصاب اطفال گرفت.اون روز همسرم نمیتونست بیاد تنها بردمش.دکتر گفت ببر نوار مغز و. ...من شوکه شدم.با خودم گفتم نه مگه بچم چه مشکلی داره.که البته اشتباه میکردم.ظاهر کاملا عادی و سالم دخترم باعث شده بود فکر کنم مشکلی نیست.یک دکتر چشم اطفال هم بردم.گفت مشکل بینایی نداره.ولی متاسفانه هیچ کدوم حرفی از اوتیسم نزدند.