اوتیسم و اختلالات گفتاری؟ افراد مبتلا به اوتیسم در دنیاى خود تنها مانده اند، بى تفاوت به نظر مى رسند، ناتوان ازایجاد و پیشبرد روابط عاطفى با دیگران هستند و اغلب قادر به درک افکار، احساسات ونیازهاى دیگران نمى باشند. اوتیسم یک اختلال تکاملى است که بر حیطه هاى مختلف تعاملات اجتماعى، مهارت هاى ارتباطى، ارتباط کلامى و غیرکلامى تأثیر مى گذارد. اختلال در تعاملات اجتماعى به صورت تماس چشمى خفیف، بى تفاوتى و روابط شخصى محدود، نادیده گرفتن دیگران وعدم بروز واکنش هاى محبت آمیز مشخص مى شود. اختلال در مهارت هاى ارتباطى نیزبه صورت تأخیر یا فقدان تکلم، ناتوانى در شروع گفت وگو، تکرار کلمات و عبارات به صورت کلیشه اى و به کارگیرى نامناسب آنها بدون درک مفاهیم نمود مى یابد. همچنین رفتارها، فعالیت ها و علایق آنها کلیشه اى، تکرارى و محدود است. آداب خاصى را رعایت مى کنند (مثلاً غذاهاى خاصى مى خورند) به دور خود مى چرخند. از چرخاندن اشیا و حرکات چرخشى لذت مى برند. حرکات تکرارى در بدن دارند. مثل تکان دادن دست ها (مانند بال زدن)، جلو و عقب رفتن مکرر، ضربه به سر و صورت تکرارى و مداوم. علائم این اختلال معمولاً در سه سال اول زندگى بروز مى کنند. علت اصلى آن شناخته نشده است و در پسران شایع تر از دختران است. این اختلال به صورت یک طیف است. حدود دو سوم کودکان مبتلا به اوتیسم درجاتى از عقب ماندگى را نشان مى دهند، قادر به تکلم نیستند و علائمى به صورت خودآزارى و دیگرآزارى نشان مى دهند. گروهى دیگر بهره هوشى نرمال دارند و در بعضى زمینه ها (مانند نقاشى) بسیار توانا هستند. علائم هشدار در صورت مشاهده این علائم در کودک خود براى ارزیابى بیشتر به پزشک متخصص مراجعه کنید: ۱. کودک تا ۶ ماهگى لبخند نزده یا در چهره اش حالتى از هیجان و بیان احساسات دیده نمى شود. ۲. تا ۱۲ ماهگى غان و غون نکرده است. ۳. تا ۱۶ ماهگى کلمه اى به زبان نیاورده است. ۴. تا ۲۴ ماهگى عبارات معنى دار دو کلمه اى به کار نبرده است ۵. در هر سنى، توانایى هاى قبلى خود (مهارت هاى اجتماعى، تکلم و…) را از دست داده است. اغلب والدین در سنین ۱۴ تا ۱۵ ماهگى متوجه مشکلى در کودک خود مى شوند اما معمولاً منتظرند به این امید که با رشد کودک شرایط تغییر کند. نقایص اجتماعی هسته مرکزی سندرم اتیسم را تشکیل می دهند.در دوران خردسالی،این مراجعین تمایل دارند بیشتر وقتشان را در فعالیت های انفرادی صرف کنند و اغلب در پاسخ به دیگران ناتوانند ، ممکن است تعامل را به شکل منفعل بپذیرند اما به ندرت آغازگر آن هستند.این افراد در مراعات هنجارهای اجتماعی مشکل دارند.عبارات و موضوعات کلیشه ای را به کار می برند. اوتیسم اختلالی است که عمدتا ارتباطی است تا زبانی.در کودکان یک ساله مبتلا به اتیسم فقدان رفتار توجه مشترک و پاسخ غیر طبیعی به صداهای انساندیده می شود.این کودکان از حرکات بیانگر کمتری برای اشاره استفاده میکنند،هر چند که این حرکات را برای درخواست و اعتراض به کار می برند،اما مانند نوزادان طبیعی به منظور توجه مشترک ارتباط برقرار نمی کنند. حدود پنجاه درصد کودکان مبتلا به اتیسم فاقد گفتار هستند.در کودکان دارای گفتار شروع گفتار دیرتر و رشد آن نیز نسبت به کودکان دیگر مشخصا کندتر است.حدود یک چهارم این کودکان در 12 تا 18 ماهگی تعداد کمی کلمه یاد می گیرند و سپس آن ها را از دست می دهند یا چیز بیشتری یاد نمی گیرند.مهارت های کودکان مبتلا به اتیسم که دارای گفتار هستند در ساخت زبان عموما در حد یا نزدیک همتایان آن ها از نظر سن عقلی است.مهارت های واژگان نیز معمولا به موازات سطح تکاملی پیش می روند اما جنبه های معنایی و کاربرد شناختی به شکل نامتناسبی آسیب میبینند.بیان کلامی پراکنده و فقدان خودانگیختگی در میان آنها دیده می شود.این کودکان در سازگار کردن آنچه می گویند با نیاز ها و وضعیت شنونده ، تمایز دادن میان اطلاعات جدید،پیروی از قوانین و رعایت ادب،عبارت سازی های مربوط به یکدیگر،حفظ موضوعاتی که خارج از علایق اجباری خودشان است و رعایت نوبت در مکالمه مشکل دارند. این کودکان از گفتار غیر دو طرفه استفاده میکنند( گفتاری است که در خطاب یا در پاسخ به دیگران نیست ) .از دیگر خصوصیات کلاسیک زبان در اتیسم،پژواک گویی هم بصورت فوری و هم بصورت تاخیری است یعنی کودک جمله ای را که شنیده تکرار می کند. اگر مهارت های زبانی در کودکان بهبود یابد پژواک گویی آن ها کم می شود. کودکان مبتلا به اتیسم در معکوس کردن ضمایر ناتوان هستند(یعنی گفتن همان ” تو “که گوینده به کار برده به جای تغییر آن به” من”). در مورد کودکان فاقد گفتار بهتر است علاوه بر روش های معمول گفتار درمانی،از شیوه های ارتباطی جایگزین مانند PECS استفاده کرد توضیحات بیشتر را می توانید در قسمت مربوط به این سرویس مطالعه نمایید. کودکان در موسسه مشاوره و در مان باور بر اساس جدید ترین متد تشخیصی بین المللی ارزیابی می شوند.وسپس برنامه های درمانی بر اساس نقاط قوت و ضعف مراجعین ریخته می شود.تمام در مانگران بصورت تیمی برنامه های در مانی را با هم هماهنگ کرده و روند پیشرفت کودک با حضور متخصصین مربوطه هر ماه بررسی می شود.تیم های درمانی به طور مداوم در جلسات اموزشی موسسه باور که شامل مطالب به روز دنیا در ارتباط با اوتیسم می باشد شرکت می کنند.