این نوشته یک مادر اتیسم هست که بسیار زیبا همه چی را توضیح داده است : آن روز که هر مادرو پدری تشخیص اتیسم گرفت و بهت زده از مطب روانپزشک به بیرون آمد واز این واقعیت تلخ آگاه شد آیا کسی بود که آن خانواده را پس از تشخیص توجیه کند که تو چه اتفاقی در زندگی ات رخ داده و سلامت روانی ات در خطر است کدامین روانشناس خانواده را برای پدر و مادرت در نظر گرفتند آن هنگام که به خاطر اتیسم در دادگاه خانواده بعضی از والدین طلاق میگیرند به راستی کدامین قاضی و کدامین محکمه فهمید که علت طلاق سردی اتیسم است که بر زندگی عده ای از خانواده ها سایه انداخته وباز اینجاست که کسی نیست بداند عمق فاجعه را و به اطلاع همگان برساند آن کودک شهر های مرزی کودک اتیسم روستاها کودک اتیسم شهرهای دور افتاده آیا اتیسم نیست فقط بچه های اتیسم شهرهای بزرگ اتیسم هستند و باید از امکانات آموزشی برخوردار شوند به راستی چه کسی جوابگو دل مادری است که در شبکه های مجازی به دنبال آموزش فرزندش است بچه اش جگر گوشه اش در جلوی دیدگانش از بی امکاناتی نداشتن حتی یک پازل آموزشی یک گفتار درمان یک کاردرمان ذهنی محروم است روزهای طلایی خود را دارد از دست میدهد دستان این مادر این پدر به جایی بند نیست نه حمایتی نه نگاهی نه توجه ای نه پی گیری نه بازرسی نه آماری اتیسم معلق در هوا روزهای طلایی درمان در حال گذران عده ای در حال نمایش های فانتزی صدایم بی صدا شد همانند فرزندم آنقدر که گفتم و گفتم و به گوش شنوایی نرسید و من ماندم یک عده خانواده درمانده که نمیداند چه کند برای درمان فرزندش که نمیداند حتی چگونه به پزشک اطفال فرزندش اتیسم را بگوید چیست به مدیر مدرسه به رییس بیمارستان به خانواده اش به دوستش به همسایه اش به معلم کودکش حتی به مدیر ومعلم مدرسه استثنایی به عابران پیاده که گویی یک فرد مریخی دیده اند آخر مگر میشود همه بار مسئولیت اتیسم به دوش مادر وپدر باشد که به دیگران بگوید فرزند من چنین است و چنان است آه دلم گرفته خیلی ...... از اتیسم های بزرگسال بی هدف گروهم مربی و معلمی دیگر دوست ندارد با اتیسم بزرگسال کار کند مدرسه اخراجش میکند چون درکی از کند بودن اون ندارد و میخواهد یک شبه ره صد ساله رود او مانده است در خانه تفریحش ماشین سواری است هنگامی که پدر به خانه می آید عادت کرده اورا به بیرون ببرد بچرخاند که در خانه بهم نریزد و قشقرق به پا نکند تفریحش خوردن و تلویزیون است مادر دل میگوید کاش جایی بود که اورا آموزش میدادند برای اینکه کم کم وارد جامعه اش کنند ولی ساختن چنین جایی در فکر هیچ مسئولی هم نمیگنجد و نمیگویند این بچه های اتیسم کوچک روزی میشوند نوجوان و جوان خانه نشین آمار به طرز وحشتناکی بالاست هشدار هشدار سلامت روانی جامعه اگر کودک تازه تشخیص داده شده در سیستم آموزشی قرار نگیرد در خطر است چرا ؟؟، چون جمعیت اتیسم در حال افزایش است و روزی میرسد که ازکنترل تو مسئول و نماینده خارج است و دیگر آن زمان برای ساختن دیر است هیچکس تو و دوستانت را درست نمیشناسد همه گمان میکنند بیمه و حمایت مالی و امکانات آموزشی اگر درست شود تمام است درست است که لازمه درمان تو و دوستانت همین است ولی از همه مهمتر اجتماعی شدن توست چه کسی به راستی اقدامی کرده؟؟ هیچکس .... چه کسی تورا درک کرد و شناخت و با والدینت همکاری کرد ؟؟ هیچ کس پس کسانی که گمان میکنند کاری کرده اند بدانند هنوز که هنوزه ما که جزئی از این جامعه هستیم ناشناخته هستیم و همچنان منزوی و تنها آیا کسی گفت یک روز به خانه های کودکان اتیسم روید و ببینید مادر و پدر کودک اتیسم نه خواب راحت نه یک استراحت و تفریح درست و نه یک غذا خوردن با آرامش دارد این خانواده از نظر سلامت روان در خطر است و بدون اینکه کسی بداند اتیسم چه تاثیری بدی بر زندگی او گذاشته هیچ ارگانی هیچ مرکزی و مجمعی نیست که بداند نادانسته های اتیسم چیست و نمیتواند و نمیخواهد کاری کند زیرا در توانش نیست و اتیسم را تنها باید مسئولین عالی رتبه کشوری حمایت کنند چون چیزی نیست که بتوان به راحتی از آن گذشت زیرا اتیسم هر روز جمعیتش روو به افزایش است قدری باندیشید آیا اتیسم انسان نیست وچرا یک انسان با ویژگی های رفتاری متفاوت نباید دیده شود و کنار گذاشته شود ولی اتیسمی که شما او را نمیبینید روزی آنچنان تعدادش بالا میرود که اگر هم بخواهید خود را به ندیدن بزنید نمیتوانید و نمیشود این واقعیت این حقیقت و این اتفاق را انکار کرد نگار مادر ایلیا 99❤️