..ادامه از پست قبل روند پیشرفتش خیلی خوب بود . چند تا دوست برای پسرم جور کردم که بیان هر از چندی خونمون و با پسرم بازی کنن . بعد از حدود دو سال ، کلاسهای کاردرمانی از نظرم دیگه فایده ای نداشت . در حالیکه در موسسه رشد به من میکفتند که پسرم به گفتار درمانی نیازی نداره ولی من خودم احساس میکردم که داره . با کلی پرس و جو و چند جلسه اینطرف و آنطرف رفتن در نهایت با دکتر هوشنگ دادگر آشنا شدم . خیلی از کارشون خوشم اومد . واقعا یه جلسه ی یکساعته بسیار مفید بود برای پسرم با توجه به بازیهایی که میکردند. ازشون درخواست کردم که به منزل ما بیان و با پسرم حدود 10 جلسه خصوص کار کردند. بعدش خودشون هم گفتند که دیگه واقعا نیازی نیست و فقط سال بعدش قبل از شروع مدرسه یک جلسه گذاشتیم. مدرسه شروع شد و پسر من به راحتی دوست پیدا کرد و در درس هم مشکلی نداشت . فقط یکبار معلمش گفت که همیشه باید یکبار جداگانه به پسر من کاری رو که از همه خواسته انجام بدن رو دوباره بگه . مثلا وقتی میگفته بچه ها ، کتاب علوم رو باز کنید باید میومده سر میز پسر من ، صداش میزده و یکبار دیگه میگفته . بعد از مدتی این مورد هم برطرف شد . در نهایت جمع بندی من از نظر خودم این بود که اول باید زبان مادری رو به بچه ام یاد میدادم . هر بچه ای با بچه ی دیگه متفاوته . من بعدش متوجه شدم که برادر همسرم تا 5 سالگی حرف نزده و احتمالا ژنتیک هم در کنار زبان دوم مزید بر علت شده بود. سی دی های بی بی انیشتین و برینی بیبی جز دردسر هیچ نکته دیگه ای نداشت . البته بودند بچه هایی که در کلاسهای مادر و کودک این برنامه ها رو میدیدند و همه مهارتهاشون هم خوب بود . اگرچه در کانال روانشناسی دکتر هلاکویی هم بارها تاکید شده که محققین به ان نتیجه رسیده اند که این سی دی ها باعث دیر حرف زدن میشه . حس بینایی خیلی با دیدنشون تقویت میشه . دکتر دادگر هم همیشه به من میگفت که پسرم چشم تیزبینی داره و جزییاتی رو میبینه که ما نمی بینیم . این واقعا در نقاشی هاش مشهوده و دایم برای نقاشی هاش جایزه میگیره و ... . کار دیگه ای که باید میکردم بازی های هیجانی بودم . همیشه بر این باور بودم که تفنگ بده و دزد و پلیس بازی بچه رو خشن میکنه . جالب این بود که در کاردرمانی دقیقا تاکید میکردن که براش تفنگ بخرید و حسابی دزد و پلیس بازی کنید !!! بچه ها خصوص پسر بجه ها خیلی بازیهای هیجانی رو میپسندن و من با بازیهای تماما فکری و نشستنی این شانس رو از بچه ام گرفته بودم. مامانهای گل ، قطعا یک سری از بچه ها در طیف اوتیسم قرار دارند . نمیشه گفت همیشه تشخیص ها اشتباهه . اما این طیف بسیار گسترده هست و بیشتر بچه ها با آموزش و کاردرمانی به موقع راه میفتند. توصیه من بعنوان مادری که همه ی این دوران رو گذرونده این هست که اصلا امیدتون رو از دست ندین . توکل به خدا کنین خیلی زیاد که با امید به رحمت الهی همه چیز ممکنه . کلاسهای کاردرمانی رو جدی بگیرین و تا حصول نتیجه دنبال کنین . خیلی برای بچه ها وقت بگذارین . حضورتون فقط فیزیکی و تهیه آب و غذا نباشه . حسابی با هم بازی کنین. اگر فکر میکنین که حتما برای دل خودتون هم که شده باید سر کار برین یا با دوستانتون بیرون برین حتما این کار رو بکنین و خودتون رو تو خونه حبس نکنین . این حال آدم رو بدتر میکنه . از افراد خانواده تون برای نگهداری کودک استفاده کنین . من متاسفانه و خیلی متاسفانه تربیت هیچکس رو قبول نداشتم و بچه ام دست کسی نمیسپردم . در حالی که پدر بزرگها و مادربزرگها در یک مقطع زمانی واقعا بهترین هم بازی برای بچه ها هستند و در خیلی موارد از ما خیلی بهتر بلدن چیکار کنن . الان با خودم فکر میکنم که اگر وقتی پسرم حدودا دو ساله شده بود برای چند ساعتی از خانواده ام کمک میگرفتم و سر کار میرفتم چقدر اوضاع برای من و پسرم بهتر بود . خواهش میکنم این شرایط و احساسات رو به همه تعمیم ندیم . من خودم رو با خودم مقایسه میکنم و الان میبینم که اون موقع کارهایی که کردم برای حال من و پسرم خوب نبود . شاید بعضی خانمها ، اصلا عاشق خانه داری باشند که خیلی هم خوب و دلپذیره . فقط باید به بچه ها بیشتر وقت گذاشت . وقت مفید . حتی در کارتون دیدن هم همراهشون کنیم تا جایی که ممکنه . بخصوص بچه های اوتیستیک که طبق گفته ی کاردرمانها نباید بگذاریم در دنیای کارتون غرق بشن . باید در کنارشون نشست و ازشون سیوال پرسید و ... خیلی پرحرفی کردم . باید ببخشید . برای خودتون و گل پسرها و ناز دخترانتون بهترین آرزوها رو دارم .