خوب خانوم کوچولوی شما از نظر توانایی حرکتی هیچ مشکلی نداره. خدارو شکر توانایی های دست و انگشتان هم خوبه گذاشتن اجسام رو باید بیشتر باهاش تمرین کنی.. استفاده کردن از انگشت اشاره رو هم همین طور. 1) صدای بلند اکثر بچه هارو میترسونه. مثل یک چیز داغ که اگر یک بار بهش دست بزنن و بسوزن تا مدتها دیگه سراغش نمیرن. لبخند خیلی تاثیر زیادی داره، لبخند رو جایگزین کن. اگر کسی توانایی مغزی انجام این کارهارو نداشته باشه، همون یک باری که شما گفتین رو هم انجام نمیده. کوچولوت ترسیده وگرنه توانایی مغزی داره. باید تمرین کنه . با لبخند شادیت رو نشون بده. 2) ابزارها و وسیله های مختلفی رو امتحان کن..چیزهای رنگی، رنگهای جیغ.. سبز و قرمز پرنگ زرد آبی.. باید ببینی به چه اسباب بازی علاقه داره. اگر توپ دوست داره، توپ های رنگی در سایزهای مختلف واسش بخر.. گرون هم نیستن. و از ظروف و جعبه های مختلف استفاده کن.. توپ هارو بریز توی جعبه ها . آروم این کارو انجام بده که کاملا حرکاتت رو توی ذهنش ثبت کنه. از موزیک یا ریتم هم میتونی استفاده کنی .. هر توپ رو میندازی بگی دینگ یا بنگ یا بووم.. این کلمات رو با حالت فیزیکی صورت همراه کن. مثلا وقتی میگی بوم ، اووووووو رو بکش و لبات رو غنچه کن 3) برای اشاره کردن هم اول چک کن ببین توی حرکات روزانه اش دست اش رو به صورت اشاره میگیره یا نه . منظورم اینه که توانایی حرکتی انجام این کار و داره یا نه. میتونین باهم البوم نگاه کنیین یا کتاب بخونین.. کتاب و البوم واسه این کار مناسب ان، چون عکس ها واسه بچه ها جذاب ان ..................... تی وی مناسب نیست واسه بچه ها. بیشتر از 4 ساعت تی وی باعث اختلال شناختی میشه. حتی شنیدن صدای تی وی وقتی کوچولوی شما توی یک اتاق دیگه هست، ذهنش رو مشغول میکنه. بچه نیاز به هم بازی و هم صحبت داره. شرایط محیطی شما خیلی شبیه سویج هست. شرایط محیطیش رو عوض کنید. کوچولوی تو هم نیاز به ارتباطات بیشتر داره : مهد کارگاه پارک همبازی داده های محیطیش خیلییییییییی کمه.. وقتی کسی رو نمیبینه و همه چیز تکراریه طبیعتا تمایلی به تقلید نداره. بچه ها چیزهای عجیب رو سریع تر یاد میگیرن. اگه دقت کرده باشید چیزهای عجیب باعث خنده میشه واسشون، در نتیجه تو خاطرشون ثبت میشه. وقتی میخوای چیزی یادش بدی از این روش استفاده کن. عجیب باش، یکم غیر عادی.. مثلا گرسنگی رو با هام هام یادش بده.. هام هام یه صدای عجیبه واسش حیوانات و صدا هاشون.. اگر بتونی نمونه رو از نزدیک بهش نشون بدی که عالی میشه، اگر نه که کتاب های کودکانه تو بازار هست، فقط عکس حیواناته.. اشاره بکن به عکس واسش اسمشو بگو و صداشو در بیار.. محیط اطراف رو واسش تعریف کن.. مثلا تلفن : صدای تلفن رو در بیار ( دیلیلینگ !‌) و بعد جواب بده بگو الو ..او رو بکش که کامل توجه شو جلب کنی .. تا میتونی باهاش حرف بزن.. مکالمه کن نه این که اون فقط شنونده باشه.. اون نمیتونه حرف بزنه الان. اما همون صدا هایی هم که تولیید میکنه رو تو باید به عنوان کلمه در نظر بگیری. باید حس کنه صدایی که تولید میکنه پاسخ داده میشه. و این آغاز یک ارتباط کلامی میشه واسش. وقتی مهارت های شناختی و اجتماعیش تکمیل بشه خود به خودتلاش میکنه که حرف بزنه. پس تمرکز باید روی اون 2 تا مورد باشه " شناخت" "ارتباط اجتماعی" تا 1 هفته صبور باش و این کارهارو باهاش تکرار کن.. هر بازی رو بالای 3 دفعه انجام بده تا ببینیم تقلید میکنه یا نه. زبان یک وسیله ی ارتباط اجتماعیه، وقتی کوچولوت توی اجتماع نیست مسلما اصلااااااا احساس نیاز نمیکنه که حرف بزنه! باید زمینه رو واسش فراهم کنی یه مورد دیگه : گفته بودی ماما دد میگه! این ها که کلمه است. پس چرا میگی یک کلمه هم حرف نمیزنه؟ و اگر همیشه خنده هاش بی صداست و به جز غ صدای دیگه ای در نمیاره ببرش دکتر سیستم آواییش رو چک کنه.