دیسپراکسیا دیسپراکسیا یک نوع مشکل عصبی است که به خاطر ناهماهنگی در بین نورون‌های بخش حرکتی مغز به‌وجود می‌آید. در واقع در این بیماری تکامل قسمت کوچکی از این بخش حرکتی ناقص انجام شده است و این مشکل تکاملی موجب می‌شود فرد در هماهنگی بین اعصاب و عضلات در انجام بعضی کارهای خاص ناتوان باشد. دیسپراکسیا یک بیماری تقریبا شایع در بین کودکان است و حدود شش درصد کودکان به نوعی با این مشکل مواجه‌اند اگرچه شدت آن در بیماران مختلف فرق می‌کند. پسرها چهار برابر بیشتر از دخترها مبتلا به‌این بیماری می‌شوند. این اختلال در تکامل می‌تواند بخش‌های مختلفی را در مغز درگیر کند به همین دلیل ممکن است اعمال ساده‌ایی مثل بای‌بای کردن ویا کارهای پیچیده‌تری مثل مسواک زدن برای کودک مشکل باشد. نوزادانی که در غلت‌زدن وسینه‌خیز رفتن مشکل دارند، حرکات چشمی‌ در آنها عجیب است و به جای گرداندن چشم، کل سر را می‌گردانند احتمالا مبتلا به‌این بیماری هستند. در کودکان بزرگتر انجام کارهایی مثل نگه‌داشتن فنجان، راه رفتن، پریدن و بازی با توپ با مشکل انجام می‌شود. دیر به حرف آمدن، اختلال در حس جهت‌یابی و دیر مشخص شدن راست دست یا چپ‌دست بودن هم از علایم دیگر این کودکان است. حساسیت به لمس موجب می‌شود تا کارهایی مثل مسواک زدن، شانه کردن مو و یا کوتاه کردن ناخن اصلا برای این کودکان خوشایند نباشد. دیسپراکسیا هیچ مشکلی برای هوش کودکان ایجاد نمی‌کند اما در سنین بالاتر ناتوانی در انجام مهارت‌های عملی ممکن است موجب شود تا کودک با همسالان خود نتواند رابطه درستی داشته باشد و همین مساله در رشد فکری کودک تاثیر دارد. به همین دلیل به خانواده‌ها توصیه می‌شود این مشکلات را کاملا در نظر بگیرند. خانواده دانیل رادکلیف هم با آگاهی از بیماری فرزندشان، از همان کودکی وی سعی کردند تا او را تشویق به انجام کارهای مختلف کنند. اغلب این نوع کودکان به خاطر مشکلات‌شان دچار نداشتن اعتماد به نفس می‌شوند و برای دانیل رادکلیف هم همین اتفاق افتاده بود؛ به همین دلیل مادرش برای روحیه دادن، او را تشویق کرد تا در یک تست بازیگری شرکت کند. دانیل باوجود داشتن این بیماری توانست در همان کودکی در یک سریال، نقشی کوتاه بازی کند و چند سال بعد هم برای بازی در نقش هری‌پاتر در فیلم انتخاب شود. این موفقیت‌ها موجب شد تا دانیل رادکلیف از بقیه مشکلات دیسپراکسیا که به‌طور معمول در بزرگسالی به سراغ بیماران می‌آید هم دور شود. مشکلاتی مثل افسردگی، بیماری‌های روحی و استرس که می‌توانند طی یک سیکل معیوب روند بیماری را بدتر کنند. طبق گفته پزشکان دیسپراکسیا یک بیماری مادام‌العمر است. در بزرگسالان هم کسانی که در انجام کارهایی مثل رانندگی، پخت و پز و آرایش کردن خود، دست‌خط، کنترل بلندی صدا در حین صحبت کردن و حساسیت به صدا و لمس مشکل دارند ممکن است دچار این بیماری باشند. دیسپراکسیا درمان قطعی ندارد، اگرچه تشخیص زود هنگام و انجام کاردرمانی می‌تواند موجب شود تا فرد راحت‌تر با مشکلات کنار بیاید. بسته به شدت بیماری ممکن است لازم شود گفتار درمانی و فیزیوتراپی هم انجام شود و این درمان‌ها می‌توانند تا حد بسیار زیادی در تکامل اعمال حرکتی و مستقل شدن کودک موثر باشند. پزشکان به والدین این کودکان توصیه می‌کنند در برابر کودک خود صبور باشند و به او دلگرمی ‌بدهند. حمایت و کمک والدین در انجام کارهای کودک اگر با روند کار درمانی او تداخلی نداشته باشد کاملا به نفع کودک است. آموزش کودکان به صورت قدم به قدم در انجام امور ساده و همچنین حمایت‌های روحی می‌تواند یک بیماری شدید را هم به نوع خفیف‌تر تبدیل کند. دانیل رادکلیف به گفته وکیلش مبتلا به نوع خفیف بیماری است اما تشویق‌های والدین او سبب شد وی برای دوری از استرس به سراغ بازیگری برود و پسربچه‌ای که به دلیل این بیماری نمی‌توانست دوچرخه‌سواری کند و یا حتی بند کفشش را ببندد حالا در نقش یک جادوگر معروف در بین کودکان دنیا محبوب شده است و به غیر از این حدود 17 میلیون پوند ثروت هم به دست آورده است. تعریف: تا اوایل دهه ی 1930 این اختلال با نام کلامزی طبقه بندی می شد از آن پس ترکیبهای دیگری مانند دستپاچلفتی حرکتی؛صدمه حرکتی و دستپاچلفتی جسمی برای تشریح این اختلال بکار رفت و همچنین از ترکیبات آپراکسیای رشدی واختلالات درکی حرکتی جهت تعریف اختلالات رشدی بهره برده می شد.در سال 1994 در کنفرانس " کودکان و کلامزینس" بر روی ترکیب لغوی: اختلال هماهنگی پیشرونده (developmental coordination disorder) برای تشریح وضعیت کودکان با اختلال ناهماهنگی رشدی اجماع حاصل شد و در طبقه بندی DSMIV نیز از این ترکیب استفاده شده است. این اختلال به صورت یک وضعیت مزمن و معمولا پایدار در کودکان یافت می شود. اختلال هماهنگی پیشرونده(DCD) بعنوان یک صدمه ی قابل ملاحظه ی هماهنگی حرکتی مطرح شده است‌‌‌ البته هنگامی این تشخیص گذاشته می شود که اختلالات حرکتی مذکور تأثیرات منفی قابل ملاحظه ایی بر برخی از جنبه های دیگر زندگی فرد داشته باشد که معمولا تأثیر بسزایی بر امور تحصیلی وفعالیتهای روزمره زندگی دارد. قابل ذکر است این اختلال نباید ناشی از یک آسیب عصب شناخی قابل تشخیص باشد ضمنا این کودکان نباید هیچ اختلالی در تون عضلانی(آتاکسیا؛اسپاسیتی)؛ فقدان حس یا حرکات غیر عادی داشته باشند.این کودکان معمولا توانایی ذهنی متوسط به بالا دارند.اگر کودک دچار عقب ماندگی ذهنی باشد IQباید بالای 70 و صدمات حرکتی بیش از حد نرمال قابل انتظار برای کودکان عقب مانده ی ذهنی باشد سرانجام اینکه نباید درکودکان DCD علائم تشخیصی اختلالات رشدی فراگیر دیده شود.این اختلال با اختلالات پیش پا افتاده و ناچیز دوران کودکی شروع می شود ومعمولا بین سنین 6 تا 12 سالگی تشخیص داده می شود.این اختلال هم بصورت مجزا وجود دارد وهم بصورت توأم با سایر اختلالات مانند اختلالات یادگیری یا ADHDممکن است وجود داشته باشد.هنگامیکه از کلمه دیسپراکسیا استفاده می شود تعریف بیشتر به سمت سازماندهی برنامه ریزی وسازماندهی حرکتی میل می نماید. شیوع: شیوع DCD بین 8%-5% در کودکان سنین مدرسه تخمین زده می شود.بنظر می رسد این شیوع در پسران با نسبت 2 به 1 بیش از دختران باشد.این اختلاف ممکن است به علت ارجاع بیشتر پسران باشد زیرا این اختلال مشکلات بیشتری جهت کنترل آنان درخانه ومدرسه ایجاد می کنند. پیش آگهی: عموم تحقیقات در زمینه ی DCD نشان میدهند که این کودکان بدون مداخلات درمانی اگرچه بدتر نمی شوند اما بهبودی نیز حاصل نمی گردد.در یک کار تحقیقاتی که نتایج آن در مقاله ایی با عنوان (کلامزی در کودکان : آیا این کودکان با افزایش سن بهبود میابند؟(1991))(1) انتشار یافت17 کودک در سن 6 سالگی مورد آزمون قرار گرفتند و سپس در سن 16 سالگی دوباره آزمونها به عمل آمد ومشخص گردید مشکلات که در 6 سالگی وجود داشت در 16 سالگی نیز ادامه دارد.در یک کار تحقیقاتی دیگرکه در سال 2001 انجام شد(2) کودکان سوئدی مورد مطالعه قرار گرفتند در این آزمون 818 کودک از نظر توانایی درک مطالب هنگام خواندن در سن 7 سالگی مورد آزمون قرار گرفتند وهمینطور در سن 10 سالگی این آزمون تکرار شد نتیجه این که ارتباط معناداری بین نتایج این دو آزمون وجود داشت پس میتوان نتیجه گرفت این کودکان بدون مداخلات درمانی اگرچه بدتر نمی شوند اما بهبودی نیز حاصل نمی گردد این کودکان معمولا در سطح نازلتری از تواناییهای خواندن و تحصیلی برخوردارند. ویژگیهای عملکرد حرکتی کودکان DCD شامل موارد زیر می باشد: -کندی حرکات -تکیه بیش از حد بر اطلاعات بینایی در مقایسه با اطلاعات حس عمقی -ناهماهنگی در ارتباط میان برخی از جنبه های حرکتی با سایر مهارتهای حرکتی -این کودکان معمولا در پیش بینی و استفاده از اطلاعات حس عمقی وبهره گیری از سرنخ ها وهمچنین بکار بردن استراتژیهای درمانی ناکارامدند. یکی از برنامه های درمانی مناسب کاردرمانی می باشد که با اسنفاده از تکنیک های درمانی مناسب و آگاهی از جنبه های مختلف این اختلال می تواند کمک شایانی به افزایش توانمندیهای این کودکان در زمینه های گوناگون نماید