اززﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ آﮔﺎﻫﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ در ﺑﺎره اﻦ اﺧﺘﻼل ﺷﺮوع ﺑﻪ اﻓﺰاﯾﺶ ﮐﺮد )ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر دﮐﺘﺮ ﻟﺌﻮ ﮐﺎر در ﺳﺎل 1943 اﻦ ﺑﻤﺎری راﺑﻪ ﺻﻮرت ﻋﻠﻤﯽ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد( ، ﺑﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﺣﺘﯽ ﺑﻌﻀﯽ از ﻣﺘﺨﺼﺼﯿﻦ ﭘﺰﺷﮑﯽ وآﻣﻮزﺷﯽ ﻫﻨﻮز درک درﺳﺘﯽ از ﻧﺤﻮه ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬاری اﻦ اﺧﺘﻼل ﺑﺮ اﻓﺮاد ﻧﺪارﻧﺪ از و ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺑﺮﺧﻮرد ودرﻣﺎن اﻦ اﻓﺮاد داﻧﺶ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺪارﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت ﺳﺎده ﺗﺮی ﻣ ﯽﺗﻮان ﮔﻔﺖ در ﻣﺎن اﻦ ﺑﻤﺎران ﻣ ﯽﺗﻮان اﻓﺮادی راﻣﺸﺎﻫﺪه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻤﺎس ﭼﺸﻤﯽ، رﻓﺘﺎر ﺧﻮب اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ وﺑﻌﻀﯽ ازﻓﺎﮐﺘﻮرﯾﻞ راﮐﻪ در ﮐﻮدﮐﺎن درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤ ﯽﺷﻮد، داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ وﻟﯽ درﻋﯿﻦ ﺣﺎل در ﺳﺎ ﯾﻓﺎﮐﺘﻮرﻫﺎ ﺑﺎﮐﻮدﮐﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﻓﺮق داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺗﻌ وﯿﯿﻦ روش درﻣﺎن و ﻧﺑﺮرﺳﯽ ﭘﺸﺮﻓﺖ وﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮدن ﻣﺮاﺣﻞ درﻣﺎن ﻧﺎزﻣﻨﺪ اﻓﺮاد ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺎداﻧﺶ ﮐﺎﻓﯽ ﻣ ﯽﺑﺎﺷﺪ. اُﺗﺴﻢ ﻣ را ﯽﺗﻮان ﯾﮏ ﺑﻤﺎری ﻃ ﺑﺎﻒ ﮔﺴﺘﺮده ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮد. اﻦ ﺑﻤﺎری ﻣ ﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻓﺮاواﻧﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ اﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎ اُﺗﺴﻢ ﻣ را ﯽﺗﻮان ازدرﺟﺎت ﺧﻔﯿﻒ ﺗﺎﺷﺪﺪ ﯾ درﺟﻪ ﺑﻨﺪی ﮐﺮد. اﮔﺮﭼﻪ اُﺗﺴﻢ راﻣﯽ ﺗﻮان ﺗﻮﺳﻂ ﯾﮏ ﺳﺮی ازرﻓﺘﺎرﻫﺎ ﺗﺸﺨﯿﺺ داد وﻟ ﯽ اﻓﺮاد درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻣ ﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺗﺮﮐﺒ ﯿﯽ ا ازﻦ رﻓﺘﺎرﻫﺎ راداﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ و ًاﻟﺰاﻣﺎ ﻧﺒﺎ ﯾرﻓﺘﺎرﻫﺎی اﺧﺘﻼﻟﯽ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪه راﺑﻪ ﺻﻮرت ﯾﮑﺠﺎ ازﺧﻮد ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ دو ﮐﻮدک ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺮای آنﻫﺎ داده ﺷﺪه اﺳﺖ، ازﻧﻈﺮ رﻓﺘﺎری ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎوت ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﻨﺪ واز ﻧﻈﺮ ﻣﻬﺎرت ﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﻫﻢ ﺗﻔﺎوت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ واﻟﺪﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ رادر راﺑﻄﻪ ﺑ ﺑﺎﻤﺎری اﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺒﻪ اُﺗﺴﻢ، ﻣﺘﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ اُﺗﺴﻢ، ﻃﻒ اُﺗﺴﻢ، اُﺗﯿﺴﻢ ﺑﺎﻋﻤﻠﮑﺮد ﺑﺎﻻ وﭘﺎﺋﯿﻦ، ﺑﺎﺗﻮاﻧﺎﺋﯽ ﺑﺎﻻ وﭘﺎﺋﯿ ﻦواﻟﺪﯾﻦ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ از ﻋﻨﻮان ﺑﻤﺎری، ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﺑﻪ درﻣﺎن آن اﺳﺖ. ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ داﺷﺖ ﮐﻪ اﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ﺑﺎدرﻣﺎن ﻣﻨﺎﺳﺐ وﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣ ﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑ راﺎﻣﻮزﻧﺪ، رﻓﺘﺎرﻫﺎی درﺳﺖ از را ﺧﻮد ﻧﺸﺎن داده ودر آﻨﺪه ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻓﺮاد ﻋﺎدی زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ. اﻣﺎ ﺑﺪﺳﺖ آوردن اﻦ اﻫﺪاف ﻣﺴﺘﻠﺰم درﻣﺎن ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ودرﺳﺖ، ﺗﺤﻤﻞ ﻣﺸﮑﻼت وﺳﺨﺘ ﯽﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﻦ درﻣﺎن اﺳﺖ. ﻫﺮ ﺷﺨﺺ درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻘﻪ ﯿ اﻓﺮاد ﺟﺎﻣﻌﻪ دارای ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻣﺨﺘﺺ ﺑﻪ ﺧﻮد اﺳﺖ وﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﻓﺮاد ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت ﺧﺎﺻﯽ رادارا ﻣ ﯽﺑﺎﺷﺪ .ﺑﻌﻀﯽ ا ازﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ازﻧﻈﺮ ﮔﻔﺘﺎری ﺗﺄﺧ ﯿﮐﻤﯽ داﺷﺘﻪ و ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎﮐﻤﯽ ﮐﻤﮏ، ارﺗﺒﺎط ﮐﻼﻣﯽ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ د ﺑﺎ راﮕﺮان ﺑﺮ ﻗﺮار ﮐﻨﻨﺪ وﻟﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ازﻧﻈﺮ ارﺗﺒﺎﻃﺎت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ رﻓﺘﺎر ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ از راﺧﻮد ﻧﺸﺎن ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺎﻫﯽ اﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ﺑﺮای ﺷﺮوع ﺻﺤﺒﺖ وﺗﺒﺎدل ﮐﻼﻣﯽ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. اﻓﺮاد اوﺗﯿﺴﺘﯿﮏ ﻣﻌﻤﻮﻻ در ﻣﮑﺎﻟﻤﺎت، ﯾﮑﻄﺮﻓﻪ رﻓﺘﺎر ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ در راﺑﻄﻪ ﭼ ﺑﺎﺰ ﯿی ﮐﻪ ﺧﻮد ﻋﻼﻗﻪ دارﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ از وﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎی ﻃﺮف دوم ﭼﺰ ﯿی ﻧﻤ ﯽﻓﻬﻤﻨﺪ. در ﺑﻌﻀﯽ از اﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ﺧﺸﻮﻧﺖ وﺧﻮد آزاری ﻧﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣ ﯽﺷﻮد. در اﻓﺮاد درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ رﻓﺘﺎرﻫﺎی ﻧ زﺑﺮوز ﮐﻨﺪ: ﺻﻔﺤﻪ 4 از 64 1- اﺻﺮار ﯾ ﺑﺮﮑﻨﻮاﺧﺘﯽ وﻣﻘﺎوﻣﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮات. 2-در ﺑﺎن ﻧﺎزﻫﺎی ﺧﻮد دﭼﺎر ﻣﺸﮑﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪو ﺑﻪ ﺟﺎی اﺳﺘﻔﺎده ازﮐﻠﻤﺎت ازاَداﻫﺎ واﺷﺎره اﺳﺘﻔﺎده ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ. 3-ﺗﮑﺮار ﮐﻠﻤﺎت، ﺧﻨﺪه ﻧﺎﺑﺠﺎ، ﮔﺮﺑ ﯾﯽ ﻣﻮرد، ﻧﺸﺎن دادن اﺳﺘﺮس وﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﯽ ﻋﻠﺖ. 4-ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣ ﯽدﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. 5-ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮی 6-ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ د ﺑﺎﮕﺮان راﺑﻄﻪ ﺑﺮﻗﺮار ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ. 7-دوﺳﺖ ﻧﺪارﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ راﺑﻐﻞ ﮐﻨﻨﺪ ا ﯾ وﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ آن ﻫﺎ راﺑﻐﻞ ﮐﻨﺪ. 8-ﺗﻤﺎس ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺪارﻧﺪ ا ﯾ وﻨﮑﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻢ اﺳﺖ. 9- ﺑﺎروش ﻫﺎی ﻣﻌﻤﻮل آﻣﻮزﺷﯽ ﻧﻤ ﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭼﺰ ﯿی ﺑﺎﻣﻮزﻧﺪ. 10-ﺑﺎز یﻫﺎی ﻏﻋﺎدی اﻧﺠﺎم ﻣ ﯽدﻫﻨﺪ. 11- اﺷﯿ ﺎءدر ﺣﺎل ﭼﺮﺧﺶ رادوﺳﺖ دارﻧﺪ وﺧﻮد ﻧﺳﻌﯽ ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ اﺷﯿ را ﺎءﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﺮﺧﺶ در ﺑﺎورﻧﺪ. 12-دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﻏﻋﺎدی ﺑﻪ ﺑﻌﻀﯽ ازاﺷﯿﯿ ﭘ ﺎءﺪا ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ. 13- ازﻧﻈﺮ اﺣﺴﺎس درد ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﯾ وﭘﺎﺋﯿﻦ ﺗﺮی ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﻓﺮاد ﻋﺎدی دارﻧﺪ. 14-ًﻇﺎﻫﺮا ﭼ ازﺰ ﯿی ﻧﻤ ﯽﺗﺮﺳﻨﺪ. 15- ازﻧﻈﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿ ﺖﻫﺎی ﻓﯽ، ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ زﺎدﺗﺮ ﯾ وﮐﻤﺘﺮی ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﻮدﮐﺎن ﺳﺎﻟﻢ دارﻧﺪ. 16 -ﺣﺮﮐﺎت ﺑﺪﻧﯽ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺮم وﻋﺎدی ﻧﺴﺖ. 17-اﮔﺮﭼﻪ آزﻣﺎﯾﺸﺎت ﺷﻨﻮاﺋﯽ ﺑﺮ روی آنﻫﺎ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮدن ﺷﻨﻮاﺋﯽ آنﻫﺎ را ﺛﺎﺑﺖ ﻣ ﯽﮐﻨﺪ اﻣﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﺎم ﺧﻮد و دﺳﺘﻮرات ﮐﻼﻣﯽ ﺧﻮد ﺑ را ﺗﻔﺎوت ﻧﺸﺎن ﻣ ﯽدﻫﻨﺪ. ﺑﺮای ﺑﺸﺘﺮ ﻣﺎ واﺿﺢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮع ﺣﻮاس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎﺑﺪاﻧﯿ ﻢﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﺋﯽ راﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣ ﯽﮐﻨﯿ ﻢﺑﺮای ﻣﺜﺎل ﺣﻮاس ﻻﻣﺴﻪ، ﺎﺋ ﺑﻮﯽ وﭼﺸﺎﺋﯽ در ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮردن ﯾﮏ ﻫﻠﻮ رﺳﯿﺪه ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣ ﯽﮐﻨﻨﺪ .ﺑﺮای ﮐﻮدﮐﺎن درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻣﺸﮑﻼت ﺣﻮاس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻌﻤﻮل اﺳﺖ. ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻦ ﮐﻮدﮐﺎن ازﻧﻈﺮ ﯾﮏ ﺣﺲ ﯾ و ﭼﻨﺪ ﺣﺲ در ﺳﻄﺢ ﻏﻋﺎدی ﻗﺮار داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺑﺸﺘﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ا ﯾ وﻨﮑﻪ در آن ﺣﺲ ﺑﺴﯿﺎر ﮐُﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﯾ راﺤﻪ ای ﮐﻪ ﻫﻤﻪ آﻧﺮا دوﺳﺖ دارﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ آزار ﮐﻮدک درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﺑﺸﻮد ﯾ ا ﺎ ﯾ وﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﻣﺰه ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﮐﻮدک را ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﺮده وﮐﻮدک از ﻏﺬاﻫﺎﺋﯽ ﮐﻪ آن ﻣﺰه را دارا ﻣ ﯽﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﮕﺮﯾﺰد .ﺑﻌﻀﯽ از ﮐﻮدﮐﺎن درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﺑﺮﺧﯽ ازﺻﺪاﻫﺎ ﺰ ﯿ ﻧﺣﺴﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ وﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﯽ ازﺻﺪاﻫﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ روزاﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺎدی ﻣ ﯽﺷﻨﻮ ﻢ ﯾﺑﺎﻋﺚ رﻧﺠﺶ آنﻫﺎ ﺑﺸﻮد. ﻣﺘﺨﺼﺼﯿﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﯾ اﻦ ﻧﺎﺑﻬﻨﺠﺎر یﻫﺎ در ﮐﻮدﮐﺎن درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻧﺎﺷﯽ ازاﺧﺘﻼل در ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺣﻮاس آﻧﻬﺎ ﻣ ﯽﺑﺎﺷﺪ. ﮑ ﯾﯽ ﯾ دﮕﺮ ازﻣﺸﺨﺼﺎت ﮐﻮدﮐﺎن درﺧﻮدﻣﺎﻧﺪه ﻋﺪم ﻧﺸﺎن دادن ﻋﻼﻗﻪ وﻋﺎﻃﻔﻪ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎاﻃﺮاﻓﯿﺎن اﺳﺖ. اﻟﺒﺘﻪ ﯾ اﻦ ﻣﻮرد ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎ ﺮ ﯾﻣﻮارد ﻣ ﯽﺗﻮاﻧﺪ اﺳﺘﺜﻨﺎء ﺰ ﯿ ﻧداﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. وﻟﯽ واﻟﺪﯾﻦ ﻧﺒﺎ ﺪ ﯾﺑﻪ ﯾ اﻦ دﻟﯿﻞ ازﻧﺸﺎن دادن ﻋﻼﻗﻪ ﺧﻮد ﺑﻪ ﮐﻮدک ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﯾ ﺑﺎ وﺴﺘﯽ ﻋﻮاﻃﻒ ﺧﻮد رادر ﺑﺮاﺑﺮ ﮐﻮدک ﺑﻪ ﻃﻮر ﻃﺒﻌ ﯿﯽ ﺑﺮوز دﻫﻨﺪ ﺗﺎﮐﻮدک ازآﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﺪرﺞ ﯾ ﻧﺸﺎن دادن اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺧﻮد ﯿ ﺑ راﺎﻣﻮزد.