اساس PRT بر اینه که بچه یاد بگیره با صداش میتونه به خواستش برسه. هدف اینه که بچه به power of sound پی‌ ببره. برای بچه‌های که حرف نمیزنند این قضیه باید جا بیفته که با اشاره، گرفتن و کشیدن دست پدر مادر، داد زدن، نق زدن نمی‌تونند به اون چه میخواند برسند بلکه با صدا و تکلم میتونند به خواستشون برسند. این کار لزومی نداره که همیشه و در تمام زندگی‌ روز مره انجام بشه که اصلا امکان نداره. چون اکثر موقع این پدر مادر هستند که دست خالی‌ برمی‌گردند. باید موقیعت‌هایی رو فراهم کنید که بتونین از این استراتژی استفاده کنید. این صدا هیچ لزومی نداره که شبیه اسم وا قعی کلمه باشه. مثلا اگه شما ازش می‌خواین که بگه توپ و اون صدای ماماما هم در بیاره قبوله به شرطی که این صدا واقعا به منظور نامیدن اون شی‌ باشه و جزو صدا‌های که همینطوری بی‌ منظور از خودش در می‌آ‌‌ره نباشه. فهمیدن اینکه این صدا به منظور نامیدن اون شی بود یا جزو اصوات بی‌ معنی ممکنه اولش یه کم سخت باشه ولی‌ خیلی‌ زود مادر و پدر قادر به تشخیص این صدا‌ها از هم میشند. نکته قابل توجه اینه که شما باید برای هر چیزی اسم بذارین. یه اسم ساده. مثلا اگه یه اسباب بازی داره که دگمه شو فشار میده و نور و صدا داره و خوشش میاد، اگه چراغش براش جالبه بگین `چراغ'. اگه مثلا دگمه ای‌ که فشار میده جالبه بگین ` دگمه' یا حتا برای موشک بازی ، دنبال هم دویدن یا هر بازی رو یه اسم ساده روش بذارین خوب حالا باید شرایط رو فراهم کنید: １. با بچه شروع کند به بازی کردن. یعنی‌ به قول اینها follow your child lead. بذارین خودش شروع به یه بازی کنه. هر چیزی. از بازی با یه اسباب بازی که دوست داره تا باز و بسته کردن داره کابینت یا حتا بیرون کشیدن دستمال کاغذی‌ها از جعبه. ２. بذارین چند بار به صورت free این کار رو انجام بده (freebee) و شما این کار رو لیبل (label) کنید. مثلا اگه داره در کابینت رو باز و بسته می‌کنه هر وقت باز کرد بگین `باز' (با لحن شاد و خنده)بذارین چند بار انجام بده. ３. بعد روبروی در بایستین طوری که نتونه باز کنه و با لحن ملایم ولی‌ امری (لحن باید با وقتی‌ که label می‌کنین فرق کنه) بگین `باز' . هر ۵ ثانیه تکرار کنین `باز' تا اینکه یه صدایی (هر چی‌) از خودش در بیاره. بعد با لحن شاد دوباره بگین `باز' و بذارین دوباره چند بار تکرار کنه و دوباره همین کارو بکنین. ４. صدایی که در میاره نباید حالت نق یا جیغ باشه باید به وضوح قصد نامید اون شه رو داشته باشه ولی‌ هیچ لزومی نداره که شباهتی‌ به کلمهٔ `باز' داشته باشه. خوب این حالتی که توضیح دادم حالت آیده اله که هممون می‌دونیم به ندرت اتفاق میفته. حالتهای دیگه چیه؟ ۱. اینکه بچه یه چند بار بخواد در رو باز کنه وقتی‌ نیزاشتیم ول کنه بره که خوب میذاریم بره و اصلا هم اصرار نمی‌کنیم که پس چی‌ شد بیا بازی یا بیا باز کن ... میذاریم بره ولی‌ حتی امکان حواسمون هست که اگه برگشت دوباره بازی رو شروع کنیم ۲. شروع می‌کنه به گریه و داد و بیداد که خوب به هیچ عنوان ، به هیچ عنوان نباید بذاریم با داد و بیداد به خواستش برسه. پس بهتره اگه در شرایطی هستین که تحمل داد و بیداد ندارین اصلا بازی رو شروع نکنین. همین طور که میدونین اینجا خیلی‌ خیلی‌ با بچه‌ها با ملایمت و آروم برخورد میکنند ولی‌ توی کلاس به ما گفتند که حتا اگه تو این حالت شروع کرد سرشم زمین کوبیدن یه بالش بذارین زیر سرش و بذارین سرشو بکوبه توی اون بالش ولی‌ به هیچ وجه نذارین با گریه به خواستش برسه. لطفا اگه چند بار این استراتژی رو پیاده کردین و جواب نداد نا امید نشین. توی کلاس ۱ ساعته با یه عالمه اسباب بازی و چیز‌های هیجان انگیز اگه هر بچه ای ۱ بار هم کاری که ما میخوایم انجام بده میگند عالیه. به نظر من روش خوبیه. پسر من هیچی‌ نمیگفت و هنوز هم نمیگه ولی‌ با پیاده کردن این روش تا حالا تونستم ازش چند کلمه هر چند ناقص و فقط ۱ بار بشنوم. پس لطفا نا امید نشین سعی‌ می‌کنم مثال‌های عملیه بیشتری بذارم براتون و همینطور شرایطی که نباید وارد این بازی بشین و انتخاب‌های نادرستی هستند. توی کلاس بیشتر ما با فیلم و ویدئو یاد میگیریم چی‌ کار کنیم که خوب خیلی‌ خوبه و عملی‌. منم سعی‌ می‌کنم مثال‌های عملی‌ رو براتون بنویسم که قابل درک تر و عملی‌ تر باشه امیدوارم خوب توضیح داده باشم و متوجه شده باشین. اگه جائی‌ ابهام هست یا سوال دارین لطفا بپرسین. بازم در رابطه با PRT مینویسم.