سلام ، بالاخره در منزل وقت پیدا کردم یک چند خطی بنوسیم تا والیبال شروع شه برای اینکه یک تاریخچه بدم از اینکه در این دو سال چه کارهایی کردم سال به سال میرم جلو : سه سالگی : پسرم اصلا حرف نمیزد . فقط انگلیسی و فقط کلمات و جملاتی که در CDهای برینی بیبی و اینها میدید . اون موقعها کلا رکورد میزد و تا 6 ساعت در روز هم پای تلویزیون می نشست . وقتی 2 سالش بود خیلی صبحها زود از خواب پا می شد . گاهی واقعا 5 یا 6 صبح . من هم که کلی خوابم می اومد براش از این CDها می گذاشتم تا بتونم یک ساعت بیشتر بخوابم . بعد ها کلی به خودم بد و بیراه می گفتم که چرا اینکار رو کردم . وقتی پسرم دنیا اومد با خودم گفتم که من باید مادر فوق العاده ای باشم و با اینکه در محل کار به من پیشنهاد شد پاره وقت کار کنم ، باز هم با اطمینان قبول نکردم . اما بعد از دو سال خونه نشینی اصلا حال خوبی نداشتم و دلم برای کار و درس و اینها خیلی تنگ شده بود . برای همین ناخواسته از وقت مفیدی که برای پسرم می گذاشتم کمتر می شد. واقعا الان فکر می کنم عیبی نداشت که پسرم از دو سالگی مثلا روزی 3 ساعت مهد بره و من هم یک کاری برای خودم بکنم . وقتی دو سال و نیم شد ، من کلا کم آوردم و شروع کردم شاگرد گرفتن در حالی که پسرم خونه بود !!!! گل پسر نازنینم مd نشست جلوی تلویزیون و من حدود 4 ساعت در روز تدریس داشتم . بماند که 3 برابر درآمد اون تدریس ها رو خرج کار درمانی کردم . حتی اون موقع پسرم اینقدر عاقل بود که وقتی من کلاس داشتم از کنارم رد می شد اما اصلا به اصطلاح مزاحم ما نمی شد . در سه سالگی که یک مربی خلاقیت بهم پیشنهاد داد یک دکتر برم و خودش برام وقت فوری از دکتر خوشابی گرفت ، تازه فهمیدم یک جای کار می لنگه و داستانهای بعدی که اول این تاپیک نوشتم . در کاردرمانی رشد ، با کلاس بازی ، ماساژ و اتاق تاریک شروع کردیم و انگلیسی هم کامل قطع شد .البته من از کاری که در اتاق تاریک می شد خوشم نیومد و درخواست مشاوره کردم از دکتر پیشیاره که بعد کلاس شد با آقای نعیمی که واقعا فکر کنم ذهن پسرم رو اون به اصطلاح مرتب کرد . من از بس نگران بودم آتیه هم رفتم ولی به نظر من کاردرمانهاش اصلا خوب نبودند . گفتار درمانشون که بعد از هر جلسه می گفت خیلی متاسفم اما فکر کنم اصلا نتیجه نگیرید . واقعا پسرتون خیلی مشکل داره و ضریب هوشی خیلی پایینی داره . من هم بعدش کلی گریه و زاری و درست برعکسش در رشد که آقای نعیمی می گفت " خانوم دست بردار ، پسر تو حتی از همسن هایش هم جلوتر هستش ، یک کم قاطی کرده " و می گفت من به جای اینکه کل حواس پنجگانه رو تقویت کنم فقط رو بینایی کار کردم . حدود یکسال برنامه همین بود و بعدش شد بازی و بازی آموزشی که اونهم خیلی خیلی خوب بود . نزدیک 4 سالگی : وقتی که احساس کردم پسرم دیگه کلی پیشرفت کرده و میتونه محیط مهد رو تحمل کنه گداشتمش مهد فارسی زبان و اصلا هم نگفتم که بچه من کاردرمانی رفته چون متاسفانه اصلا فرهنگ این قضیه در کشور ما جا نیفتاده و تا میگی کاردرمانی فکر می کنن بچه سندروم دون داره و قبولش نمی کنن . من فقط گفتم تاخیر کلام داره . پسر من تا 4 سال و دو سه ماهگی هم درست و حسابی حرف نزد . اون موقع هر چی می گفتن یا می پرسیدن ازش تکرار می کرد و آقای نعیمی می گفت اصلا جای نگرانی نیست ، خیلی هم خوبه که اکو میکنه ، این یعنی کاری که یک بچه دو ساله قبل از حرف زدن می کنه ، حالا بچه شما در 4 سالگی انجام می ده . دیگه دو سه ماه بعدش هم که کاملا راه افتاد . 4/5 سالگی : من به توصیه یک کاردرمانگر به دکتر دادگر مراجعه کردم و کارش عالی هستش . دکتری گفتار درمانی داره و در دانشکده توانبخشی دانشگاه تهران در نزدیکی میدان محسنی تدریس می کند . 10 جلسه هم ایشون اومدن خونمون و پیشرفت پسرم در گفتار سرعت گرفت 5 سالگی : دیگه همه چیز خوب پیشرفت و یک تست هوش در مرکز رشد ازش گرفتن که میانگین 105 درآمد . اسم تست " استفورد-بینه " هستش و استاندارد هستش . در این تست تعریف شده که هوش نرمال 100 و تیز هوش 120 هستش و درنتیجه هوش پسر من بالاتر از حد نرمال تعریف شد . تا دو ماه پیش هم کاردرمانی می رفتیم که دیگه فقط یک جلسه بازی آموزشی گروهی بود زیر نظر آقای ربوبی و یک جلسه VMT . دیگه بعدش گفتن در واقع ترخیص هستش و داریم روی نقاط قوتش کار میکنیم که دیگه من کلاس رو قطع کردم . عکس العمل پسر من در پارک الان خیلی خوب هستش نسبت به گذشته اما مثلا اگه کسی هلش بده یا نوبتش رو بگیره هنوز اینقدر اعتماد به نفسش بالا نرفته که با کسی دربیفته . اما من کلی کارهایش رو زیر نظر می گیرم و بهش می گم که مثلا اگه کسی هلش داد سریع بگه لطفا منو هل نده و یا اینکه نذاره کسی نوبتش رو بگیره . مشکلات رفتاری نظیر لجبازی داره اما مشاور مهدکودک بر این باور هستش که این رفتار تا زمان رفتن به مدرسه کالا طبیعی هستش . در نهایت ، من و همسرم کلا سبک زندگیمون رو عوض کردیم . خیلی بیشتر با پسرم بازی کردیم و حرف زدیم . با وجود خانواده های خیلی کم جمعیت با بیشتر پارک رفتن و دوره گذاشتن با دوستان قدیمی که اونها هم بچه داشتند رفت و آمد رو در خونمون زیاد کردیم . اثر مهد کودک هم واقعا خیلی زیاد بود . آخر سر هم آقای ربوبی تاکید کرد که کلاسهای ورزشی خیلی حتی در مهارتهای کلامی تاثیر داره . من هم کلا خیلی ورزش دوست هستم و پسرم رو شنا ، تکواندو و شطرنج ثبت نام کردم . در مدتی که پسرم به مرکز کاردرمانی رشد مراجعه می کرد ، وقتی که در بیرون کلاس منتظرش بودم ، رفتار بچه هایی که اونجا می اومدن رو زیر نظر می گرفتم بعدش از منشی می پرسیدم که این پسر کوچولو بیش فعال بود یا مثلا اوتیستیک بود و .... . هر چی بیشتر می گذشت بیشتر مطمئن می شدم که رفتار پسر من خیلی با رفتار حتی بچه هایی که آسپرگر بودند فرق داره و برام جالب بود که متخصصی مثل خانم دکتر خوشابی چطور در عرض 2 دقیقه به این نتیجه رسید . جالبه بدونین که تا حالا به حدود دو سه نفر اتفاقی برخورد کردم که پسرهاشون از پسر من کمی بزرگتر بودند خیلی هم بچه های خوبی بودند و مادراشون بهم گفتند که مثلا بچشون حرف نمیزده یا توجهش خوب نبوده و رفتن پیش این خانوم دکتر و اونهم در عرض چند دقیقه گفته که علائم واضح هستش و کودک مبتلا به اوتیسم هست !!!! خیلی از بچه هایی که در این دوران به دنیا میان شاید در زمان رشد دچار مشکلاتی بشن . در زمانهای قدیم دور بچه ها خیلی شلوغ بوده و در یک خونه کلی همسن و سال داشتن و پدر بزرگ مادر بزرگی که کلی قصه می گفتن و ... / حالا بچه ها از این شانس ها نسبتا محروم هستن . مادر و پدر هاشون عموما بالای 30 سال دارن . اکثرا تک فرزند هستند و رفت و آمد فامیلی خیلی کم شده . خوب این می تونه به راحتی روی بچه ای مثل من که ژنتیکی مستعد تاخیر کلام هست و پدر و مادر کم حرفی داره تاثیر بگذاره . من واقعا فکر می کنم بیماری اوتیسم در طیف پایین هم یک سری علائم واضح داره که به مرور خودش رو نشون می ده مثل خیره شدن ( که تقریبا تو همشون هست ) ، حرکاتی مثل تکون دادن دست جلوی چشم که خودم بارها در رشد توی بچه های اوتیستیک دیدم ، عدم پیشرفت کلامی تا سن 7-8 سالگی و اون موقع هم با سرعت خیلی پایین . بی قراری و حساسیت های غذایی . تازه اگر هم بچه ای اوتیستیک باشه می تونه آموزش پذیر باشه و تا سن مدرسه کلی از علائم حذف بشه و روی حرکات کلیشه ای حالت خود کنترلی بوجود بیاد . کتابی به نام " دیبز در جسنجوی خویشتن " خیلی ار لحاظ روحی بهم کمک کرد به خصوص اوائل که حالم خراب بود . کاردرمانی بردن اصلا ایرادی نداره . حتی اگه بچه چیزیش هم نباشه روند رشد ذهنی رو سریعتر می کنه و البته کاردرمانگر خوب هم بی تاثیر نیست . واقعا بعید هستش که یکهو اینهمه بچه اینقدر سریع تشخیص اوتیسم بگیرن . شاید واقعا باید تا یکسال بعد از کاردرمانی و وقت بیشتر گذاشتن با بچه ها صبر کرد . برای همه آرزوی بهترین ها رو دارم .