سلام به همه مامانهای گل، قاصدک عزیز ممنون از اظهار نظرت و سارا جان بسیار متشکر از اینکه به جای من که این تاپیک رو درست کردم ولی حالا دیگه کمتر توش فعالیت میکنم و یا سایر دوستانی که در ابتدا خیلی مطلب میگذاشتند ولی حالا به دلایل مختلف به این صفحه سر نمی زنند ، جواب دادی . پسر من در حال حاضر 7 سال و نیم داره و خدا رو شکر به راحتی و خوبی در کلاس دوم در حال تحصیل هست . من هم مثل همه ی شما دو سال خیلی سخت رو پشت سر گذاشتم و حتی وقتی پسرم به راحتی صحبت میکرد و ارتباط برقرار میکرد مردد بودم که یکسال دیرتر بگذارمش کلاس اول هم بخاطر تاخیر در کلام و هم بخاطر نیمه اولی بودنش اما در نهایت با همسرم تصمیم گرفتیم که طبق سن خودش به مدرسه بره . من چندین بار از وضعیت پیشرفت پسرم در این تاپیک مطلب گذاشتم که البته فکر میکنم آخرین بارش به حداقل یکسال قبل برمیگرده و چون مطلب زیاد هست یه جورایی لابلای صفحات گم میشه . وضعیت پسر من و اینکه چه مشکلاتی داشت رو در صفحات اول میتونید ببینید . ما با تشخیص خانم دکتر خوشابی که ویزیتش در حدود 4 الی 5 دقیقه طول کشید وارد چالش اوتیسم شدیم که اونروز برای اولین بار به گوشمون خورد . کلمات دقیقی که گفتند : " علائم واضحه " . الان به طور قطع میتونم بگم که تنها مشکل پسر من تاخیر در کلام بود و بلاهایی که خودم سرش آوردم که براتون در ادامه میگم . از اونجایی که متاسفانه آدم آرمانگرایی هستم وقتی پسرم به دنیا اومد با اینکه شغل و درآمد خوبی داشتم بخاطر مادر خوب و کامل بودن ، دست از کار کشیدم که حسابی به پسرم برسم . از اونجایی که زبان انگلیسی رو از بچگی یاد گرفته بودم و تدریس هم میکردم تصمیم گرفتم از همون اول به جای فارسی با پسرم انگلیسی حرف بزنم . کتابهای انگلیسی براش خریدم و تمام سی دی های بی بی انیشتن و brainy baby . خونه ی ما بسیار خلوت هست و رفت و آمد کم به دلیل اینکه هم من و هم همسرم خانواده ی بسیار کم جمعیتی داریم . همسرم بسیار بسیار زیاد مرد آرومی هست . اصلا اهل هیجان نیست و عاشق تلویزیون . در یک مهمانی شاید واقعا کم حرف باشه . وقتی مثلا به سفر میریم تا به مقصد برسیم شاید کلا 10 جمله هم با هم صحبت نکنیم . اگرچه از زمانی که متوجه مشکل پسرم شدیم خیلی رویه اش رو عوض کرد . کلی بازی و جیغ و هوار و کشتی وارد زندگیمون شد و شاد زیستن رو واقعا مدیون پسرم هستیم . بعد از اینکه پسر من دو ساله شد من واقعا از تو خونه موندن احساس بدی داشتم . تصمیم درست که الان فهمیدم باید چکار میکردم این بود که یه کار پاره وقت رو شروع کنم و پسرم رو هم تعداد ساعت کم به مهد کودک بسپارم و کم کم ساعتش رو زیاد کنم . به جاش تصمیم گرفتم با حضور پسرم در خانه ، شاگرد خصوصی بگیرم . بماند که چند ماه بعدش تمام درآمدی که کسب کردم صرف کلاسهای کاردرمانی شد . بعضی روزها 3 تا شاگرد پشت سر هم داشتم و پسرم در سن خیلی پایین ، زمانی که فقط نیاز به حضور فیزیکی مادرش نداره بلکه به حرف زدن ، بازی و در آغوش گرفتن نیاز داره ، باید حدود 6 ساعت خودش رو یک جورایی سرگرم میکرد . براش کارتون میگذاشتم و همه به انگلیسی . حتی الان بعد از گذشت 4 سال با نوشتن این مطالب اشک تو چشمانم جمع میشه و از دست خودم خیلی دلخورم . حالا شرایط خونه ی ما رو برای یک بچه فرض کنید : از صبح در حال تلویزیون دیدن بدون همبازی و عصر هم که پدر میاد خیلی باز هم اوضاع فرقی نمیکنه . تنها کاری که کردم و بعدها کاردرمانها گفتند که خیلی کمک کرده به احوالات پسرم بیرون بردن زیاد بود . ما خیلی پارک میرفتیم و کلی کلاسهای مادر و کودک هنری ، ورزشی و غیره . در نهایت در یکی از همین کلاسها بود که یکی از مربی ها در اولین جلسه به من پیشنهاد داد که پسرم رو به یک روانپزشک نشون بدم . پس از گرفتن تشخیص اوتیسم و یک دوره ی ناباوری گریه و زاری ، شروع کردم دنبال کاردرمانی خوب گشتن . به موسسه رشد ( دکتر پیشیاره) و آتیه مراجعه کردم . از اونجایی که از شدت آرمانگرایی از اون ور بوم افتادم ، در هر دو موسسه ثبت نام کردم . بعد از مدتی فقط کلاسهای رشد رو ادامه دادیم . از آتیه راضی نبودم . کاردرمانش بعد از هر جلسه به من میگفت خدا بهتون صبر بده . خیلی اوضاع پسرتون بد هست و هیچ امیدی بهش نیست . البته تعریف آتیه رو هنوزم خیلی میشنوم . احتمالا کاردرمان خوبی برای ما انتخاب نشده بود . در کلاسهای رشد ، کاردرمانی به نام آقای نعیمی خیلی خیلی به ما کمک کرد . الان خبر دارم که برای خودش یک کلینیک زده . فکر میکنم اسم کلینیک هست آرمان . مقداری زیاد از خودش تعریف و تمجید میکنه اما انصافا پسر من رو راه انداخت . بعد از مدتی کار به من گفت فقط برای اینکه خیالتون راحت بشه باید بگم که پسر شما هیچ مشکلی نداره . فقط تاخیر در کلام و زیاد دیدن تلویزیون باعث شده دنیاش رو در کارتونها ببینه و دوستانش شخصیتهای کارتونی بشن . پسر من وقتی بازی میکرد انگار هیچکس پیشش نبود و به اصطلاح میرفت تو دنیای خودش . یک سری جملات بریده بریده ی انگلیسی و تا حدی نامفهوم رو هم به کار میبرد. کاردرمانی بسیار فشرده رو شروع کردیم . تقریبا هر روز هفته. در خونه ، زبان انگلیسی کامل حذف شد . کارتونها همه فارسی شد . ساعت تلویزیون دیدن بسیار محدود شد . بازیهای هیجانی جایگزین بازیهای فکری شد . همسرم خیلی زیاد با پسرم وقت میگذاشت . برنامه ی کاردرمانها رو ما در منزل به جدیت ادامه دادیم . کارهایی که میگفتند در خانه انجام بدیم رو حتما انجام می دادیم. بعد از یکسال کاردرمانی فشرده ، در حالی که پسرم هنوز درست و حسابی حرف نمیزد تصمیم گرفتیم در مهد کودک فارسی زبان ( نه دو زبانه ) اسمش را بنویسیم . همزمان کاردرمانی هم میرفت اما جلسات کم شده بود . حدود 2 روز در هفته . بعد از 4 الی 5 ماه پسرم شروع کرد به حرف زدن . ادامه در پست بعد ...