پارت 2!!! من هیچوقت تو هیچ بازه ای از زندگیم هدف نداشتم. ته هدفم رسیدن ب اخر هفته بود! خوندن کتاب و دیدن فیلمای جدید بود (بزرگ ترین لذت من همیشه این بود، فرار من از زندگیم و احساس های بدم بود) هیچ موقع نمیتونستم 2هفته اونور ترمو تصور کنم. هرکی ازم میپرسید آیندتو چی میبینی، میخوای بزرگ شدی چیکاره شي، هیچ موقع جوابی نداشتم. سال کنکور یکی از بدترین سال های زندگی من بود. خیلی هم خودم اذیت شدم هم خانواده. بعد دیدن رتبه کنکورم، واکنش خانوادم (مخصوصا بابام، و اشاره کنم که من 2تا بابا بزرگام ناظم و مدیر و معلم بودن، و بابامم استاد دانشگاس، واسه همین تحصیل یکی از مهم ترین چیزها تو خانواده من محصوب میشه.) واکنش بابام... کشت منو.. من از رتبم ناراحت نبودم، خوشحالم نیودم، هیچ حسی نداشتم، اما وقتی خانوادم رتبمو فهمید... خلاصه میگم خیلی دوره بدی برام بود، افسردگی بدی گرفته بودم، جوری که واسه هفته های زیادی، اصن انگار هیچ دلیلی واسه زندگی نداشتم، فکر خودکشی نمیکردما! اما هیچ دلیلیم واسه حرکت نداشتم. یادمه 16 ساعت 17 ساعت میخوابیدم در روز، با این دلیل که بیدار شم چیکار کنم؟ بیدار شم که با چی مواجه شم؟ با سهمیه هیئت علمی بزور دانشگاه قبول شدم، رفتم دانشگاه فقط بخاطر بابام وگرنه خودم اصلا نمیخواستم. و اینکه از خودم میپرسیدم اگه دانشگاه نرم چیکار کنم؟ و جوابی نداشتم. 2سال دانشگاه من، یجورایی حتی واسم بدتر از دبیرستان و سال کنکور بود، اتفاقای بدتر، فشارهای بیشتر، شکست های بزرگ تر... حالم خیلی بدتر بود. من تا 6 7 ماه پیش، تعریف بیش‌فعالی برام انرژی زیاد بود! و این که مامانم میگفت بیش‌فعالی داشتی تو من فکر میکردم منظورش از دیوار راست بالا رفتنم بود، 2ساعت پیاده رویم تو پارک بعد از 15ساعت تمام بیرون بودنم بود! اینایی که الان میگم براتون مال تابستون پیشه!(98) خسته از زندگی بودم، ناامید، شکست خورده، تموم شده. حس بی مصرف ترین ادم دنیارو داشتم. ادمی که هیچوقت نتونسته ی کار رو درست انجام بده. کسی که تو کل زندگیش فقط گند بالا اورده. تو یوتیوب یهو این کلیپو دیدم: https://youtu.be/EfYWqPrbgNM اسم کلیپ، am i a failure? هستش، بازش کردم، و دیدم داره زندگی منو میگه! یادمه زاار میزدم اونشب، هیچوقت اونقدر احساس فهمیده شدن نکرده بودم. اونقدر درک نشده بودم. اسم کانالو دیدم نوشته HowToADHD. سرچ کردم و فهمیدم همون بیش‌فعالیه! بیشتر خوندم راجبش، خیلی خوندم راجبش. هر روز، تمام روز، فقط راجبش کلیپ میدیدم و مقاله میخوندم. و واای چقدر حس خوبی بود! که بفهمم دلیل دارن اینا! اینا تقصیر من نیست! ایما از تنبلی و خنگی و بی عرضگی من نی‌!! انگار ی باز بزرگ از دوشم برداشته شده بود، انگار میتونستم دوباره نفس بکشم. 1 هفته بعدش رفتم دکتر (مرکز آتیه درخشان)، جلسه اول ی روانشناس و یک روانپزشک باهات صحبت میکنن، سوال میپرسن و بررسی میکنن که ایا واقعا adhd داری یا ن. معلوم شد ک دارم، واسم آمفتامین16gr نوشت، دوزش کم بود برام بیشترش کرد 36gr،ک الان تقریبا نصفشو خوردم. مدت کمیه فهمیدم بیش‌فعالی دارم، مدت کمتریه که دارم واسش قرص میخورم. و حس میکنم تغییرات مثبتش رو! سر کلاس واقعا میتونم به استادم گوش کنم و حواسم پرت نشه! راحت تر میرم سمت درسو کارایی ک باهاشون حال نمیکنم، راحت تر از کتاب خوندن و کارای دیگم میکَنَم. قبلنا زندگیم متل ی سیبزمینی بود! بخور، بخواب، فیلم ببین، کتاب بخون، بازی کن، تفریح کن، از زندگی و مشکلاتش فرار کن... الان برای اولین بار تو عمرم هدف دارم! هدف بزرگ دارم! تماام روزمو صرف رسیدن ب اون هدف دارم میکنم، هیچ موقع دلیلی نداشتم واسه انجام کار مفید! همشو از این قرص میدونم، و اگر حسرتی داشته باشم، ققط اینه که اگه تو بچگی این قرص رو میخوردم... اگر بخواین لینک مقاله هارو براتون میفرستم. این دارو ها برای افرادی که adhd دارن اعتیاد آور نیستن، مخصوصا هم ک مصرفشون زیر نظر دکتره. چرا نمیگیم ی ادم افسرده نباید قرص های ضد افسردگی و صد اضطراب و ارامش بخشو... بخوره چون اعتیاد اوره؟ چرا به فردی ک جراحی داشته نمیگیم مورفین استفاده نکن اعتیاد میاره؟؟ چون نیاز داره بهش، چون بدنش میطلبه اون دارو رو. من خیلی خیلی خیلی زياد مقاله خوندم، و همه هم انگلیسی از منابع موثق. راجب نوروفیدبک بگم. من هیچ موقع امتحانش نمیکنم، چون بنظرم چاپیدن پوله!! ی ایده گنگه! و توی امریکا و... خیلی کم ازش صحبت میشه، نظریه های مخالفش ک فقط واسه وقت و پول هدر دادنه. نظریه های موافقشم هست، اما من کمتر دیدم. حتی دکترمم باهام موافقت کرد که اونقدر نتیجش اثبات شده نیست.