네덜란드의 국가

헷 빌헬뮈스의 악보 및 1절 가사 설명 = 네덜란드의 국가 《**헷 빌헬뮈스**》(Het Wilhelmus빌럼) 또는 《**나사우의 빌럼**》(빌헬뮈스 판나사우어)은 네덜란드의 국가로서, 작사자 및 작곡자는 불명이다. 곡의 선율과 가사가 그대로 유지된 것에 한정하면, 적어도 1572년부터 쓰이던 빌헬뮈스는 현존하는 세계의 국가들 중 가장 오래된 것으로 알려져 있다. 1898년, 빌헬미나 여왕에 의해 왕실 국가로 지정되었고 1932년에 공식 국가로 지정되어 오늘에 이르고 있다. 공식 석상에서는 1절과 6절만 가창하고 있다. 이 곡은 네덜란드의 옛 식민지에서도 국가로 불렀는데 수리남에서는 1975년까지, 인도네시아에서는 1945년까지 불렀다. 1815년부터 1932년까지는 네덜란드인의 피가 국가로 사용되었는데, 네덜란드군은 1939년까지 불렀다.
# 선율
이 선율은 놀랍게도 당시 네덜란드와 적대하던 프랑스의 로마 가톨릭 노래 "샤르트르 마을의 다른 노래, 콩데 왕자를 따라"(Autre chanson de la ville de Chartres assiégée par le prince de Condé)에서 가져온 것인데, 이렇게 적국의 노래를 가져와 자신들을 위한 노래로 개사(콘투라팍툼)하는 것은 16세기의 전쟁사에서 흔한 일이었다. 멜로디는 16세기부터 기록되어 있으나 현재 쓰이는 버전은 작곡가 아드리아뉘스 팔레리위스(Adrianus Valerius)가 교회에서 부를 수 있도록 속도를 느리게 고친 것이다.
# 가사
이 국가는 스페인 제국으로부터 독립을 달성하고자 한 네덜란드 반란(8년 전쟁)을 배경으로 한다. 가사는 당시 스페인 국왕 펠리페 2세 치하에서 네덜란드의 총독으로 있다가 도리어 스페인에 저항한 네덜란드 반란을 이끌게 된 오라녜 공 빌럼의 이야기를 다루고 있는데, 독특하게도 마치 빌럼이 1인칭 시점에서 이 반란과 자신의 개인적인 투쟁에 관해 네덜란드인들에게 이야기하듯 쓰여 있다. 곧 왕에게 충성하면서도 신과 조국을 향한 자신의 양심을 저버리지 않았다는 것인데, 이는 16세기 유럽 종교 개혁 이후 저지대 국가에서 일어난 스페인 종교재판의 개신교 박해와 이에 대한 저항이라는 관점에서 이해할 수 있다. 최근의 문체 분석에서는 작사자의 후보로 필립스 판 마르닉스(Filips van Marnix)와 디릭 코른헤르트(Dirck Coornhert) 등이 제안되었다.
# 가사
{| !네덜란드어 가사 !한국어 번역 |- | {|class="wikitable" !|원 네덜란드어 가사 (1568년) !|현대 네덜란드어 가사 !|국제 음성 기호 |- |Wilhelmus van Nassouwe Ben ick van Duytschen bloet Den Vaderlant getrouwe Blyf ick tot in den doet: Een Prince van Oraengien Ben ick vrij onverveert, Den Coninck van Hispaengien Heb ick altijt gheeert. In Godes vrees te leven Heb ick altyt betracht, Daerom ben ick verdreven Om Landt om Luyd ghebracht: Maer God sal mij regeren Als een goet Instrument, Dat ick zal wederkeeren In mijnen Regiment. Lydt u myn Ondersaten Die oprecht zyn van aert, Godt sal u niet verlaten Al zijt ghy nu beswaert: Die vroom begheert te leven Bidt Godt nacht ende dach, Dat hy my cracht wil gheven Dat ick u helpen mach. Lyf en goet al te samen Heb ick u niet verschoont, Mijn broeders hooch van Namen Hebbent u oock vertoont: Graef Adolff is ghebleven In Vriesland in den slaech, Syn Siel int ewich Leven Verwacht den Jongsten dach. Edel en Hooch gheboren Van Keyserlicken Stam: Een Vorst des Rijcks vercoren Als een vroom Christen man, Voor Godes Woort ghepreesen Heb ick vrij onversaecht, Als een Helt sonder vreesen Mijn edel bloet ghewaecht. Mijn Schilt ende betrouwen Sijt ghy, o Godt mijn Heer, Op u soo wil ick bouwen Verlaet mij nimmermeer: Dat ick doch vroom mach blijven V dienaer taller stondt, Die Tyranny verdrijven, Die my mijn hert doorwondt. Van al die my beswaren, End mijn Vervolghers zijn, Mijn Godt wilt doch bewaren Den trouwen dienaer dijn: Dat sy my niet verrasschen In haren boosen moet, Haer handen niet en wasschen In mijn onschuldich bloet. Als David moeste vluchten Voor Saul den Tyran: Soo heb ick moeten suchten Met menich Edelman: Maer Godt heeft hem verheven Verlost uit alder noot, Een Coninckrijk ghegheven In Israel seer groot. Na tsuer sal ick ontfanghen Van Godt mijn Heer dat soet, Daer na so doet verlanghen Mijn Vorstelick ghemoet: Dat is dat ick mach sterven Met eeren in dat Velt, Een eewich Rijck verwerven Als een ghetrouwe Helt. Niet doet my meer erbarmen In mijnen wederspoet, Dan dat men siet verarmen Des Conincks Landen goet, Dat van de Spaengiaerts crencken O Edel Neerlandt soet, Als ick daer aen ghedencke Mijn Edel hert dat bloet. Als een Prins op gheseten Met mijner Heyres cracht, Van den Tyran vermeten Heb ick den Slach verwacht, Die by Maestricht begraven Bevreesden mijn ghewelt, Mijn ruyters sach men draven. Seer moedich door dat Velt. Soo het den wille des Heeren Op die tyt had gheweest, Had ick gheern willen keeren Van v dit swear tempeest: Maer de Heer van hier boven Die alle dinck regeert. Diemen altijd moet loven En heeftet niet begheert. Seer Prinslick was ghedreven Mijn Princelick ghemoet, Stantvastich is ghebleven Mijn hert in teghenspoet, Den Heer heb ick ghebeden Van mijnes herten gront, Dat hy mijn saeck wil reden, Mijn onschult doen bekant. Oorlof mijn arme Schapen Die zijt in grooten noot, V Herder sal niet slapen Al zijt ghy nu verstroyt: Tot Godt wilt v begheven, Syn heylsaem Woort neemt aen, Als vrome Christen leven, Tsal hier haest zijn ghedaen. Voor Godt wil ick belijden End zijner grooter Macht, Dat ick tot gheenen tijden Den Coninck heb veracht: Dan dat ick Godt den Heere Der hoochster Maiesteyt, Heb moeten obedieren, Inder gherechticheyt. |Wilhelmus van Nassouwe ben ik, van Duitsen bloed, den vaderland getrouwe blijf ik tot in den dood. Een Prinse van Oranje ben ik, vrij onverveerd, den Koning van Hispanje heb ik altijd geëerd. In Godes vrees te leven heb ik altijd betracht, daarom ben ik verdreven, om land, om luid gebracht. Maar God zal mij regeren als een goed instrument, dat ik zal wederkeren in mijnen regiment. Lijdt u, mijn onderzaten die oprecht zijt van aard, God zal u niet verlaten, al zijt gij nu bezwaard. Die vroom begeert te leven, bidt God nacht ende dag, dat Hij mij kracht zal geven, dat ik u helpen mag. Lijf en goed al te samen heb ik u niet verschoond, mijn broeders hoog van namen hebben 't u ook vertoond: Graaf Adolf is gebleven in Friesland in de slag, zijn ziel in 't eeuwig leven verwacht de jongste dag. Edel en hooggeboren, van keizerlijke stam, een vorst des rijks verkoren, als een vroom christenman, voor Godes woord geprezen, heb ik, vrij onversaagd, als een held zonder vreze mijn edel bloed gewaagd. Mijn schild ende betrouwen zijt Gij, o God mijn Heer, op U zo wil ik bouwen, verlaat mij nimmermeer. Dat ik doch vroom mag blijven, uw dienaar t'aller stond, de tirannie verdrijven die mij mijn hart doorwondt. Van al die mij bezwaren en mijn vervolgers zijn, mijn God, wil doch bewaren de trouwe dienaar dijn, dat zij mij niet verrassen in hunne boze moed, hun handen niet en wassen in mijn onschuldig bloed. Als David moeste vluchten voor Sauel den tiran, zo heb ik moeten zuchten als menig edelman. Maar God heeft hem verheven, verlost uit alder nood, een koninkrijk gegeven in Israël zeer groot. Na 't zuur zal ik ontvangen van God mijn Heer het zoet, daarnaar zo doet verlangen mijn vorstelijk gemoed: dat is, dat ik mag sterven met ere in dat veld, een eeuwig rijk verwerven als een getrouwe held. Niets doet mij meer erbarmen in mijne wederspoed dan dat men ziet verarmen des Konings landen goed. Dat u de Spanjaards krenken, o edel Neerland zoet, als ik daaraan gedenke, mijn edel hart dat bloedt. Als een prins opgezeten met mijner heireskracht, van de tiran vermeten heb ik de slag verwacht, die, bij Maastricht begraven, bevreesden mijn geweld; mijn ruiters zag men draven zeer moedig door dat veld. Zo het de wil des Heren op die tijd was geweest, had ik geern willen keren van u dit zwaar tempeest. Maar de Heer van hierboven, die alle ding regeert, die men altijd moet loven, Hij heeft het niet begeerd. Zeer christlijk was gedreven mijn prinselijk gemoed, standvastig is gebleven mijn hart in tegenspoed. De Heer heb ik gebeden uit mijnes harten grond, dat Hij mijn zaak wil redden, mijn onschuld maken kond. Oorlof, mijn arme schapen die zijt in grote nood, uw herder zal niet slapen, al zijt gij nu verstrooid. Tot God wilt u begeven, zijn heilzaam woord neemt aan, als vrome christen leven, — 't zal hier haast zijn gedaan. Voor God wil ik belijden en zijne grote macht, dat ik tot gene tijden de Koning heb veracht, dan dat ik God de Here, de hoogste Majesteit, heb moeten obediëren in de gerechtigheid. |[ʋɪɫ.ˈɦɛɫ.mʏs̠ vɑn nɑ.ˈs̠ɑu̯.ə] [bɛn ɪk vɑn ˈdœy̑t.s̠ən blut] [dɛn ˈvaː.dər.ˌlɑnt ɣə.ˈtrɑu̯.ə] [blɛi̯v ɪk tɔt ɪn dɛn doːt] [ən ˈprɪn.s̠ə vɑn ˌoː.ˈrɑn.jə] [bɛn ɪk frɛi̯ ˌɔɱ.vər.ˈveːrt] [dɛn ˈkoː.nɪŋ vɑn ɦɪ.ˈs̠pɑn.jə] [ɦɛp ɪk ˈɑɫ.tɛi̯t ɣə.ˈeːrt] [ɪn ˈɣɔ.dəs̠ vreːs̠ tə ˈleː.vən] [ɦɛp ɪk ˈɑɫ.tɛi̯t bə.ˈtrɑxt] [daːr.ˈɔm bɛn ɪk vər.ˈdreː.vən] [ɔm lɑnt ɔm lœy̑t ɣə.ˈbrɑxt] [maːr ɣɔt z̠ɑɫ mɛi̯ rə.ˈɣeː.rən] [ɑɫs̠ eːn ɣut ˌɪn.s̠try.ˈmɛnt] [dɑt ɪk z̠ɑɫ ˌʋeː.dər.ˈkeː.rən] [ɪn ˈmɛi̯.nən ˌreː.ʒi.ˈmɛnt] [lɛi̯t y mɛi̯n ˌɔn.dər.ˈz̠aː.tən] [di ɔ.ˈprɛxt z̠ɛi̯t vɑn aːrt] [ɣɔt z̠ɑɫ y nit vər.ˈlaː.tən] [ɑɫ z̠ɛi̯t ɣɛi̯ nʏ bə.ˈz̠ʋaːrt] [di vroːm bə.ˈɣeːrt tə ˈleː.vən] [bɪt ɣɔt nɑxt ˈɛn.də dɑx] [dɑt ɦɛi̯ mɛi̯ krɑxt ʋɪɫ ˈɣeː.vən] [dɑt ɪk y ˈɦɛɫ.pən mɑx] [lɛi̯v ən ɣut ɑɫ tə ˈs̠aː.mən] [ɦɛp ɪk y nit vər.ˈs̠xoːnt] [mɛi̯n ˈbru.dərs̠ ɦoːx vɑn ˈnaː.mən] [ˈɦɛ.bən t‿y oːk vər.ˈtoːnt] [ɣraːv ˈaː.dɔɫf ɪs̠ ɣə.ˈbleː.vən] [ɪn ˈfris̠.lɑnt ɪn də s̠lɑx] [z̠ɛi̯n z̠iɫ ɪn t‿ˈeːu̯.əx ˈleː.vən] [vər.ˈʋɑxt də ˈjɔŋ.s̠tə dɑx] [ˈeː.dəɫ ən ˌɦoː.ɣə.ˈboː.rən] [vɑn ˈkɛi̯.z̠ər.lə.kə s̠tɑm] [ən vɔrs̠t dɛs̠ rɛi̯ks̠ vər.ˈkɔ.rən] [ɑɫs̠ ən vroːm ˈkrɪs̠.tən.mɑn] [voːr ˈɣɔ.dəs̠ ʋoːrt ɣə.ˈpreː.z̠ən] [ɦɛp ɪk vrɛi̯ ˌɔɱ.vər.ˈs̠aːxt] [ɑɫs̠ ən ɦɛɫt ˈz̠ɔn.dər ˈvreː.z̠ə] [mɛi̯n ˈeː.dəɫ blut ɣə.ˈʋaːxt] [mɛi̯n s̠xɪɫt ˈɛn.də bə.ˈtrɑu̯.ən] [ˈz̠ɛi̯t ɣɛi̯ oː ɣɔt mɛi̯n ɦeːr] [ɔp y z̠oː ʋɪɫ ɪk ˈbɑu̯.ən] [vər.ˈlaːt mɛi̯ ˌnɪ.mər.ˈmeːr] [dɑt ɪk dɔx froːm mɑɣ ˈblɛi̯.vən] [yu̯ ˈdi.naːr ˈt‿ɑ.lər s̠tɔnt] [də ˌti.rɑ.ˈni vər.ˈdrɛi̯.vən] [di mɛi̯ mɛi̯n ɦɑrt ˈdoːr.ʋɔnt] [vɑn ɑɫ di mɛi̯ bə.ˈz̠ʋaː.rən] [ɛn mɛi̯n vər.ˈvɔɫ.gərs̠ z̠ɛi̯n] [mɛi̯n ɣɔt ʋɪɫ dɔx bə.ˈʋaː.rən] [də ˈtrɑu̯.ə ˈdi.naːr dɛi̯n] [dɑt z̠ɛi̯ mɛi̯ nit və.ˈrɑ.s̠ən] [ɪn ˈɦʏ.nə ˈboː.z̠ə mut] [ˈɦʏn ˈɦɑn.dən nit ɛn ˈʋɑ.s̠ən] [ɪn mɛi̯n ˌɔn.ˈs̠xʏɫ.dəx blut] [ɑɫs̠ ˈdaː.vɪt ˈmu.s̠tə ˈvlʏx.tən] [voːr ˈs̠ɑu̯.əɫ dɛn ti.ˈrɑn] [z̠oː ɦɛp ɪk ˈmu.tən ˈz̠ʏx.tən] [ɑɫs̠ ˈmeː.nəx ˈeː.dəɫ.ˌmɑn] [maːr ɣɔt ɦeːft ɦɛm vər.ˈɦeː.vən] [vər.ˈlɔs̠t œy̑t ˈɑɫ.dər noːt] [ən ˈkoː.nɪŋ.ˌkrɛi̯k ɣə.ˈɣeː.vən] [ɪn ˈɪs̠.raː.ˌɛɫ z̠eːr ɣroːt] [naː‿t z̠yːr z̠ɑɫ ɪk ɔnt.ˈfɑŋ.ən] [vɑn ɣɔt mɛi̯n ɦeːr ɦɛt z̠ut] [ˈdaːr.ˌnaːr z̠oː dut vər.ˈlɑŋ.ən] [mɛi̯n ˈvɔr.s̠tə.lək ɣə.ˈmut] [dɑt ɪs̠ dɑt ɪk mɑx ˈs̠tɛr.vən] [mɛt ˈeː.rə ɪn dɑt vɛɫt] [ən ˈeːu̯.əx rɛi̯k vər.ˈʋɛr.vən] [ɑɫs̠ ən ɣə.ˈtrɑu̯.ə ɦɛɫt] [nits̠ dut mɛi̯ meːr ɛr.ˈbɑr.mən] [ɪn ˈmɛi̯.nə ˈʋeː.dər.ˌs̠put] [dɑn dɑt mɛn z̠it vər.ˈɑr.mən] [dɛs̠ ˈkoː.nɪŋs̠ ˈlɑn.dən ɣut] [dɑt y də ˈs̠pɑn.jaːrts̠ ˈkrɛŋ.kən] [oː ˈeː.dəɫ ˈneːr.ˌlɑnt z̠ut] [ɑɫs̠ ɪk ˈdaːr.ˌaːn ɣə.ˈdɛŋ.kə] [mɛi̯n ˈeː.dəɫ ɦɑrt dɑt blut] [ɑɫs̠ ən prɪns̠ ˈɔp.ɣə.ˌz̠eː.tən] [mɛt ˈmɛi̯.nər ˈɦɛi̯.rəs̠.ˌkrɑxt] [vɑn də ti.ˈrɑn vər.ˈmeː.tən] [ɦɛp ɪk də s̠lɑx vər.ˈʋɑxt] [di bɛi̯ maː.ˈs̠trɪxt bə.ˈɣraː.vən] [bə.ˈvreːz̠.dən mɛi̯n ɣə.ˈʋɛɫt] [mɛi̯n ˈrœy̑.tərs̠ z̠ɑx mɛn ˈdraː.vən] [z̠eːr ˈmu.dəɣ doːr dɑt vɛɫt] [z̠oː ɦɛt də ʋɪɫ dɛs̠ ˈɦeː.rən] [ɔp di tɛi̯t ʋɑs̠ ɣə.ˈʋeːs̠t] [ɦɑt ɪk ɣeːrn ˈʋɪ.lən ˈkeː.rən] [vɑn y dɪt z̠ʋaːr tɛm.ˈpeːs̠t] [maːr də ɦeːr vɑn ˌɦiːr.ˈboː.vən] [di ˈɑ.lə dɪŋ rə.ˈɣeːrt] [di mɛn ˈɑɫ.tɛi̯t mut ˈloː.vən] [ɦɛi̯ ɦeːft ɦɛt nit bə.ˈɣeːrt] [z̠eːr ˈkrɪs̠t.lək ʋɑs̠ ɣə.ˈdreː.vən] [mɛi̯n ˈprɪn.s̠ə.lək ɣə.ˈmut] [ˌs̠tɑnd.ˈvɑs̠.təx ɪs̠ ɣə.ˈbleː.vən] [mɛi̯n ɦɑrt ɪn ˈteː.ɣən.ˌs̠put] [də ɦeːr ɦɛp ɪk ɣə.ˈbeː.dən] [œy̑t ˈmɛi̯.nəs̠ ˈɦɑr.tən ˈɣrɔnt] [dɑt ɦɛi̯ mɛi̯n z̠aːk ʋɪɫ ˈrɛ.dən] [mɛi̯n ˈɔn.s̠xʏɫt ˈmaː.kən kɔnt] [ˈoːr.lɔf mɛi̯n ˈɑr.mə ˈs̠xaː.pən] [di z̠ɛi̯t ɪn ˈɣroː.tə noːt] [yu̯ ˈɦɛr.dər z̠ɑɫ nit ˈs̠laː.pən] [ɑɫ z̠ɛi̯t ɣɛi̯ ny vər.ˈs̠troːi̯t] [tɔt ɣɔt ʋɪɫt y bə.ˈɣeː.vən] [z̠ɛi̯n ˈɦɛi̯ɫ.z̠aːm ʋoːrt neːmt aːn] [ɑɫs̠ ˈvroː.mə ˈkrɪs̠.tən ˈleː.vən] [t‿z̠ɑɫ ɦiːr ɦaːs̠t z̠ɛi̯n ɣə.ˈdaːn] [voːr ɣɔt ʋɪɫ ɪk bə.ˈlɛi̯.dən] [ɛn ˈz̠ɛi̯.nə ˈɣroː.tə mɑxt] [dɑt ɪk tɔt ˈɣeː.nə ˈtɛi̯.dən] [də ˈkoː.nɪŋ ɦɛb vər.ˈɑxt] [dɑn dɑt ɪk ɣɔd də ˈɦeː.rə] [də ˈɦoːx.s̠tə maː.jəs̠.ˈtɛi̯t] [ɦɛp ˈmu.tən ˌoː.bə.di.ˈeː.rən [ɪn də ɣə.ˈrɛx.təx.ɦɛi̯t] |} |나사우 가문의 빌럼,
나는 네덜란드인의 혈통이다.
조국에 충성을 다함을
죽을 때까지 계속 할 것이다.
오라녜 공으로서
나는 자유롭고 두려움이 없다.
나는 스페인 국왕에게
늘 충성을 맹세해왔다.
하나님을 경외하며 살면서
나는 늘 시험을 받아왔다.
이로 인하여 나는 조국과 백성을
빼앗기고 내몰리게 되었다.
그러나 하나님께서는 나를 좋은 도구로
사용하여 인도하실 것이다.
그럼으로 나는 돌아올 수 있으리라
나의 영토로.
고통 중에 있느냐 나의 종들아
본성이 신실한 자여.
하나님께서는 그대를 결코 떠나지 않으시리라
심지어 절망 중에 있더라도.
경건하게 살고자 하는 자는
밤낮으로 하나님께 기도해야할 것이다.
그럼으로 그 분은 나에게 힘을 주실 것이고
나는 그대를 도울 수 있으리라.
삶과 재산 전부를 나는
당신 앞에서 낭비하지 않았다.
높은 지위의 내 형제들은
당신에게 이 또한 보여주었다.
아돌프 백작은
프리지아의 전투에서 죽었으나,
그의 영혼은 영원히 살아서
최후의 심판을 기다리는 도다.
고귀하고 높은 태생으로서,
황실 가문의 후손으로서,
왕국의 왕자로 선택받은 자로서,
경건한 성도로서,
하나님의 영화로운 말씀을 위하여,
나는 자유롭고 주저함이 없도다.
두려움 없는 영웅과 같이
나의 고귀한 피를 걸어보리라.
나의 방패요 신뢰할 분은
오 나의 주 하나님 당신이시나이다.
내가 의지하는 분은 당신이시니
나를 결코 떠나지 마시옵소서.
그러하신다면 나는 경건하게 남아
당신의 종으로써 늘 헌신하며
폭군을 몰아낼 수 있으리이다,
나의 사무치는 마음으로.
저 모든 나의 반대자들로부터
그리고 나를 참소하는 자들로부터
나의 하나님, 당신의
충성스러운 종을 반드시 구원하소서.
그럼으로 그들이 나를 놀라게 하지 못할 것이고
그들의 사악한 마음으로.
그들의 손을 씻지도 못할 것이리라
나의 무고한 피로.
도망할 수밖에 없었던 다윗과 같이
폭군 사울로부터.
나는 탄식할 수밖에 없었고
다른 많은 귀족들도 그러하였나이다.
그러나 하나님께서는 그를 높이셔서
모든 절망으로부터 구원하셨고
왕국을 주셨으니
이스라엘에서 크게 높이셨나이다.
이 시큼함이 지나고 나는
나의 주 하나님께로부터 달콤함을 받을 것이다
이를 심히 갈망하기 때문이다.
나의 고결한 마음:
그것은 바로 내가 죽는 것이다
전장에서 영예롭게.
그리고 영원한 나라에 들어가는 것이다
충성스러운 영웅으로서.
그 무엇도 나를 매우 불쌍하게 할 수 없으리라
나의 역경 안에서
그러고 왕의 좋은 나라를
황폐한 것으로 보는 도다.
당신이 스페인인들로부터 치욕을 당하는 것을,
오 고귀한 네덜란드여 향기롭구나,
내가 그것을 생각할 때마다
나의 고귀한 마음이 피 흘리는구나.
왕자처럼 말에 타서,
무장한 나의 군대와 함께,
폭군에 저항하여,
나는 전투를 기다렸도다.
마스트리흐트에 묻혀있는 자가
나의 무력을 두려워하였다.
나의 기사들이 말 달리는 것을 사람들에게 보였다
매우 용감하게 전장에서.
그러므로 그것이 주님의 뜻이었더라면
그 당시에,
나는 기꺼이 안심했을 것이다
맹렬한 폭풍 중에서도.
그러나 위에 계신 주님은,
모든 것을 통치하시고,
우리가 늘 찬양해야 하는 분이시지만.
그 분께서는 그렇게 되기를 원하지 않으셨다.
기독교적인 법이 심히
나의 장엄한 마음을 사로잡아,
확고하게 새겨져있도다
역경 속에서도 나의 마음에.
주님께 나는 기도하였다
나의 전심을 다하여서.
그 분께서 나의 송사를 변호하시고
나의 무죄함을 선언하시기를.
작별을 고하노라 나의 불쌍한 양이여
깊은 고통에 빠져있도다.
그대의 목자는 잠들지 않으리라
지금도 그대가 흩어져 있음에도 불구하고.
하나님께로 그대가 돌아가기를 원한다,
그 분의 유익한 말씀을 받아들임으로.
경건한 성도의 삶으로써,
속히 여기에서 이 일은 마무리되리라.
나는 하나님과 그 분의
위대한 능력 앞에 고백하기 원한다,
나는 결단코
왕을 멸시하지 않았노라고.
도리어 지극히 높은 위엄 되신
주 하나님께
나는 순종해왔노라고
의로움 안에서.
|}