CELEX: 62011FJ0103
Openbare dienst
Personeel van de EIB
Psychisch geweld
Onderzoeksprocedure
Besluit van de president om geen gevolg te geven aan een klacht
Advies van het onderzoekscomité
Onjuiste definitie van psychisch geweld
Opzettelijkheid van de gedragingen
Vaststelling van het bestaan van gedragingen en symptomen van psychisch geweld
Onderzoek naar oorzakelijk verband
Geen onderzoek
Incoherentie van het advies van het onderzoekscomité
Kennelijke beoordelingsfout
Dienstfouten
Geheimhoudingsplicht
Bescherming van persoonsgegevens
Beroep tot schadevergoeding

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 11 oktober 2011, vraagt CG het Gerecht om, kort samengevat,
nietigverklaring van het besluit van de president van de Europese Investeringsbank (EIB of hierna: „Bank”) van 27 juli 2011
om geen gevolg te geven aan haar klacht wegens psychisch geweld en om veroordeling van de Bank tot vergoeding van de materiële
en immateriële schade die zij zou hebben geleden door de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011, door het vermeende
geweld en door de aan de Bank toerekenbare dienstfouten.

Toepasselijke bepalingen
Overeenkomstig artikel 308 VWEU zijn de statuten van de Bank vastgesteld bij een protocol gehecht aan het VWEU en het VEU,
waarvan het integrerend deel uitmaakt.
Artikel 7, lid 3, sub h, van Protocol nr. 5 betreffende de statuten van de Bank bepaalt dat de raad van gouverneurs het reglement
van orde van de Bank goedkeurt. Dit reglement is op 4 december 1958 goedgekeurd en is sindsdien enkele malen gewijzigd. Het
bepaalt dat de raad van bewind de reglementen betreffende het personeel van de Bank vaststelt.
Op 20 april 1960 heeft de raad van bewind het personeelsreglement van de Bank vastgesteld. In de op het geschil toepasselijke
versie bepaalt artikel 14 van dat personeelsreglement dat het personeel van de Bank uit drie groepen personeelsleden bestaat,
afhankelijk van de uitgeoefende functie: de eerste groep betreft directiepersoneel en omvat twee functies, de functie „directiekader”
en de „functie C”; de tweede groep betreft personeel belast met ontwerptaken en omvat drie functies, de „functie D”, de „functie E”
en de „functie F”; de derde groep betreft uitvoerend personeel en omvat vier functies.
Artikel 41 van het personeelsreglement bepaalt:
„Alle individuele geschillen tussen de Bank en haar personeel worden beslist door het Hof van Justitie [van de Europese Unie].
[...]”
De gedragscode van het personeel van de Bank, zoals op 1 augustus 2006 goedgekeurd door de raad van bewind van de Bank (hierna:
„gedragscode”), bepaalt in artikel 3.6, genaamd „Waardigheid op het werk”:
„Geen enkele vorm van geweld of intimidatie wordt aanvaard. Elk slachtoffer van geweld of intimidatie kan zich overeenkomstig
het beleid van de Bank op het gebied van de waardigheid op het werk, daarover uitspreken bij de directeur [van de afdeling
Personeelszaken], zonder dat hem dit kan worden verweten. De Bank is verplicht zorgvuldigheid jegens de betrokkene te betrachten
en hem haar ondersteuning aan te bieden.
3.6.1. Psychisch geweld
Het gaat om de herhaling, gedurende een vrij lange periode, van vijandige of misplaatste woorden, gedragingen of handelingen
van een of meerdere personeelsleden jegens een ander personeelslid. Een onaardige opmerking, een onenigheid en vervelende
woorden die worden geuit in een geprikkelde reactie vormen geen psychisch geweld. Regelmatige woedeaanvallen, pesterijen,
onaardige opmerkingen of kwetsende toespelingen die regelmatig gedurende weken of maanden plaatsvinden, wijzen daarentegen
zonder enige twijfel op geweld op het werk.
[...]”
In 2003 heeft de Bank het in artikel 3.6 van de gedragscode bedoelde beleid op het gebied van de waardigheid van het werk
vastgesteld (hierna: „beleid”). Artikel 2.1 van het beleid, „Definities: intimidatie en geweld: waar gaat het om?”, bepaalt:
„Punt 3.6 [van de gedragscode] bepaalt dat geweld onaanvaardbaar is en bevat een aantal definities van geweld. Er bestaat
niet één enkele definitie van geweld, aangezien geweld en intimidatie verschillende vormen kunnen aannemen. Of het nu om fysiek
of verbaal geweld gaat, het vindt dikwijls gedurende langere tijd plaats, ook al kan het om kortstondige ernstige incidenten
gaan. Het is niet relevant of het betrokken gedrag al dan niet opzettelijk is. Doorslaggevend is dat het geweld en de intimidatie
ongewenste en onaanvaardbare gedragingen zijn die afbreuk doen aan de zelfachting en het zelfvertrouwen van het slachtoffer
ervan.
[...]”
Het beleid voert twee interne procedures in om gevallen van intimidatie en geweld te behandelen, namelijk, ten eerste, een
informele procedure waarbij het betrokken personeelslid tracht om een minnelijk regeling voor het probleem te vinden en, ten
tweede, een formele onderzoeksprocedure, waarbij officieel een klacht wordt ingediend die wordt behandeld door een uit drie
personen bestaand onderzoekscomité. Dit onderzoekscomité dient een objectief en onafhankelijk onderzoek in te stellen en een
advies uit te brengen met een met redenen omklede aanbeveling voor de president van de Bank, die uiteindelijk beslist welke
maatregelen moeten worden genomen.
Met betrekking tot de onderzoeksprocedure bepaalt het beleid:
„Het personeelslid brengt de zaak mondeling of schriftelijk onder de aandacht van de [directeur van de afdeling Personeelszaken].
Indien laatstgenoemde van mening is dat het niet om een duidelijk geval gaat waarin onmiddellijk tuchtrechtelijke sancties
moeten worden getroffen en dat de zaak, gelet op de omstandigheden ervan, als geweld kan worden aangemerkt, kan het betrokken
personeelslid op de volgende wijze de onderzoeksprocedure op gang brengen:
1.      Hij vraagt de [directeur van de afdeling Personeelszaken] officieel en schriftelijk om een onderzoeksprocedure te beginnen
met vermelding van het voorwerp van de klacht en de identiteit van de vermeende geweldpleger(s).
2.      De [directeur van de afdeling Personeelszaken] stelt de president [van de Bank] in overleg met de vertegenwoordigers van het
personeel de samenstelling van het comité voor en stelt een datum vast voor het begin van het onderzoek, ten laatste dertig
kalenderdagen na ontvangst van de klacht.
3.      De [directeur van de afdeling Personeelszaken] bevestigt onverwijld de ontvangst van de nota van het betrokken personeelslid
en bevestigt [hem] dat een onderzoeksprocedure is ingeleid. Voorts:
a.      vraagt hij het betrokken personeelslid om zijn klacht uiteen te zetten in een memorandum [...],
[...]
c.      wijst hij erop dat de vermeende geweldpleger na ontvangst van bovengenoemd memorandum op de hoogte zal worden gesteld van
het voorwerp van de klacht en de nodige informatie daarover zal krijgen, doch dat hij geen kopie van het memorandum ontvangt,
[...]
e.      informeert hij [de klager] dat de vermeende geweldpleger in herinnering zal worden gebracht dat [hem] op geen enkel moment
verwijten mogen worden gemaakt en dat de klacht door beide partijen strikt vertrouwelijk moet worden behandeld (deze nota
zal worden gedateerd en met bewijs van ontvangst worden teruggezonden aan de [directeur van de afdeling Personeelszaken]),
[...]
4.      Wanneer het memorandum [van de klager] is ontvangen:
a.      stuurt de [directeur van de afdeling Personeelszaken] de vermeende geweldpleger onverwijld een nota met daarin het voorwerp
van de klacht en alle nodige informatie en vraagt hij hem om hem binnen [tien] dagen in een gesloten envelop een schriftelijk
antwoord te geven begeleid van, indien hij dat wenst, bewijsstukken of ‑elementen,
[...]
c.      herinnert de [directeur van de afdeling Personeelszaken] de vermeende geweldpleger eraan dat de klager op geen enkel moment
verwijten mogen worden gemaakt en dat de klacht door beide partijen strikt vertrouwelijk moet worden behandeld (deze nota
zal worden gedateerd en met bewijs van ontvangst worden teruggezonden aan de [directeur van de afdeling Personeelszaken]).
[...]”
Met betrekking tot het verhoor bepaalt het beleid:
„Het verhoor strekt ertoe om precies vast te stellen wat er is gebeurd en om de feiten te verzamelen om een met redenen omklede
aanbeveling te kunnen opstellen. [...]
[...] Het comité kan te werk gaan op de wijze die het juist acht. In het algemeen bestaat het verhoor in een reeks afzonderlijke
gesprekken, in de volgende volgorde:
–        eerst [de klager;]
–        de eventueel door [de klager] genoemde getuigen;
–        de vermeende geweldpleger[;]
–        de eventueel door de vermeende geweldpleger genoemde getuigen[;]
[...]”
Met betrekking tot de uitslag van het onderzoek bepaalt het beleid:
„Wanneer alle partijen zijn gehoord en alle eventueel andere nodige onderzoeken hebben plaatsgevonden, moet het comité in
staat zijn om te beraadslagen en een met redenen omklede aanbeveling te doen. Het is niet bevoegd om een besluit te nemen.
Het comité kan verschillende aanbevelingen doen om:
[...]
–        de tuchtprocedure [tegen de vermeende geweldpleger] in te leiden.
[...]”
Met betrekking tot het eindbesluit van de president van de Bank bepaalt het beleid:
„Het besluit van de president [van de Bank] moet aangeven welke eventuele maatregelen moeten worden getroffen alsmede het
tijdschema daarvoor. Het kan hierbij bijvoorbeeld gaan om:
–        de inleiding van een tuchtprocedure [tegen de vermeende geweldpleger],
[...]”
Volgens bijlage I bij het beleid moet deze worden gelezen in samenhang met de gedragscode en met het personeelsreglement van
de Bank.

Aan het geding ten grondslag liggende feiten
Verzoekster is op 16 juli 1998 door de Bank aangesteld in de functie E van de groep personeel belast met ontwerptaken.
Op 1 april 2001 is verzoekster bevorderd naar de functie D, salaristrap 1, van de groep personeel belast met ontwerptaken.
Van 1 juli 2001 tot 1 januari 2008 was verzoekster werkzaam onder hiërarchisch toezicht van Y, eerst in het kader van een
project en vervolgens binnen het directoraat-generaal (DG) Risicobeheer (hierna: „DG Risicobeheer”), terwijl zij het ambt
van hoofd van de eenheid Valutarisico’s van de afdeling Financiële Risico’s vervulde, waarvan Y directeur was. In het kader
van die functies werkte zij eveneens nauw samen met X, directeur van de afdeling Kredietrisico’s van het DG Risicobeheer.
Op 1 januari 2008 werd verzoekster aangesteld als hoofd van de afdeling Coördinatie (hierna: „afdeling Coördinatie”) binnen
het DG Risicobeheer en werd zij bevorderd naar de functie C van de groep directiepersoneel. Op dat moment had de directeur-generaal
van het DG Risicobeheer het rechtstreekse toezicht over X en Y, directeur van de afdeling Kredietrisico’s respectievelijk
directeur van de afdeling Financiële Risico’s, alsmede over verzoekster. Op de datum van de instelling van het beroep vervulde
verzoekster nog steeds dat ambt.
Van 23 januari tot en met 8 maart 2008 was verzoekster met ziekteverlof en van 9 maart tot en met 28 juli 2008 met moederschapsverlof.
Daarna had zij vakantieverlof tot en met 12 september 2008.
In verzoeksters beoordelingsrapport over 2008 stelde de beoordelaar zich op het standpunt dat haar prestaties voldeden aan
alle verwachtingen en kreeg verzoekster een bonus toegekend.
In haar beoordelingsrapport over het eerste halfjaar van 2009 concludeerde de beoordelaar dat haar prestaties zeer goed waren
geweest. Zij kreeg een salarisverhoging van drie kleine salaristrappen en bonussen.
Op 1 mei 2010 werd de directeur-generaal van het DG Risicobeheer aangesteld in een ander ambt binnen de Bank. X werd voor
de rest van het jaar 2010 en tot en met 30 maart 2011 aangesteld als waarnemend directeur-generaal van het DG Risicobeheer.
Gedurende die periode werd zijn oude ambt van directeur van de afdeling Kredietrisico’s tijdelijk vervuld door Z.
Verzoekster, X en Y hebben alle drie gesolliciteerd naar het ambt van directeur-generaal van het DG Risicobeheer en verzoekster
heeft eveneens gesolliciteerd naar het ambt van directeur van de afdeling kredietrisico. Noch de sollicitaties van X en Y
noch die van verzoekster waren succesvol.
Vanaf 4 mei 2010 was verzoekster langdurig met ziekteverlof. Gezien haar afwezigheid, werd een aantal van haar verantwoordelijkheden
als hoofd van de afdeling Coördinatie aan anderen toebedeeld, met name aan X, Y en Z.
Op 28 juni 2010 verklaarde verzoeksters behandelend arts op haar verzoek in een attest dat haar gezondheidstoestand een liggende
houding vereiste, maar dat zij in staat was om thuis te werken indien zij in een liggende of halfzittende houding bleef, en
wel voor een duur die op de datum van het medisch attest onbepaald was. Op basis van dat attest vroeg verzoekster om onder
de regeling thuiswerk thuis te mogen werken. De Bank heeft dit verzoek ingewilligd, doch preciseerde dat zij officieel met
ziekteverlof bleef.
Begin september 2010 vroeg verzoekster de arts van de Bank toestemming om een halve dag per week in het kantoor van de Bank
te mogen komen werken en verder onder de regeling thuiswerk te mogen blijven werken. Dit verzoek is ingewilligd.
Op 15 december 2010 is met ingang van 1 april 2011 een nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer aangesteld.
Voor de periode van 8 februari tot en met 3 april 2011 werd verzoekster om medische redenen toegestaan om halftijds te werken.
Op 18 februari 2011 heeft verzoekster overeenkomstig het beleid een verzoek ingediend om een onderzoek in te stellen naar
X en Y, na gebruik te hebben gemaakt van de informele procedure. In dat verzoek stelde zij dat X en Y zich sinds juni 2010
respectievelijk september 2008 schuldig hadden gemaakt aan handelingen van intimidatie en geweld jegens haar, die voornamelijk
bestonden in, ten eerste, het geven van verkeerde informatie en het achterhouden van informatie teneinde de doeltreffendheid
van haar werk te verminderen, ten tweede, een „uitschakeling” door haar rol en verantwoordelijkheden minder belangrijk en
minder omvangrijk te maken, ten derde, het publiekelijk zwartmaken alsmede publieke en/of private vernederingen en, ten vierde,
haar buitensluiting uit de kring van haar collega’s door haar geen werkgerelateerde informatie te geven.
Bij schrijven van 22 februari 2011 heeft de Bank gereageerd op verzoeksters brief van 18 februari 2011.
Bij schrijven van de directeur van de afdeling Personeelszaken van 28 februari 2011 is verzoekster op de hoogte gesteld van
de inleiding van de onderzoeksprocedure en is haar gevraagd om haar klacht in een memorandum uiteen te zetten. In dat schrijven
werd aangegeven dat de vermeende geweldplegers na ontvangst van dat memorandum op de hoogte zouden worden gesteld van het
voorwerp van de klacht, dat zij een kopie van het memorandum zouden ontvangen met het oog op de waarborging van de rechten
van de verdediging en dat verzoekster op haar beurt en op grond van datzelfde beginsel een kopie van de antwoorden van de
twee vermeende geweldplegers zou ontvangen. Het schrijven preciseerde eveneens dat laatstgenoemden in herinnering zou worden
gebracht dat haar op geen enkel moment verwijten mochten worden gemaakt en dat de klacht over en weer strikt vertrouwelijk
moest worden behandeld.
Bij memorandum van 14 maart 2011 heeft verzoekster melding gemaakt van de gedragingen van geweld en intimidatie waarvan de
twee vermeende geweldplegers jegens haar blijk zouden hebben gegeven. Bij dat memorandum waren documenten gevoegd ten bewijze
van de echtheid van haar klacht. Verschillende van die bijlagen bevatten gegevens over haar gezondheid, daaronder begrepen
medische attesten, met name wegens arbeidsongeschiktheid, en e-mails.
Bij schrijven van 16 maart 2011 heeft de directeur van de afdeling Personeelszaken de ontvangst van het memorandum van 14 maart
2011 bevestigd en verzoekster ervan op de hoogte gesteld dat het memorandum diezelfde dag aan X en Y was toegestuurd. Tussen
partijen staat vast dat de bij het memorandum van 14 maart 2011 gevoegde bewijsstukken eveneens zijn toegezonden.
Bij respectieve memoranda van 28 maart 2011 hebben X en Y geantwoord op verzoeksters memorandum. Verzoekster heeft een kopie
van die memoranda ontvangen.
Van 4 april tot en met 8 juli 2011 was verzoekster met ziekteverlof. Daarna heeft zij het werk om medische redenen voor de
helft van de tijd hervat en op 1 september 2011 volledig.
Bij aan de directeur van de afdeling Personeelszaken gericht schrijven van 6 april 2011 is verzoekster opgekomen tegen de
toezending aan de vermeende geweldplegers van haar memorandum van 14 maart 2011 en van alle bijlagen daarbij, daar die bijlagen
talrijke vertrouwelijke persoonlijke gegevens bevatten, met name over haar gezondheid.
Bij schrijven van 11 april 2011 heeft de directeur van de afdeling Personeelszaken haar geantwoord en met name gesteld dat
de bepalingen van het beleid betreffende de onderzoeksprocedure thans werden herzien met betrekking tot de toezending van
stukken tussen de partijen teneinde de rechten van de verdediging te waarborgen en deze in overeenstemming te brengen met
de nieuwe richtsnoeren van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (EDPS).
Bij e-mails van 28 april 2011 heeft de afdeling Personeelszaken de beide vermeende geweldplegers erop gewezen dat zich tussen
de op 16 maart 2011 toegezonden stukken medische documenten bevonden die verzoekster in het kader van de onderzoeksprocedure
had overgelegd en hun gevraagd die medische gegevens strikt vertrouwelijk te behandelen.
Op 2 mei 2011 heeft het door de president van de Bank aangewezen onderzoekscomité verzoekster alsmede X en Y gehoord.
Verzoekster had gevraagd om voor het onderzoekscomité getuigen op te roepen; deze hebben, met uitzondering van één persoon,
geweigerd om voor dat comité te verschijnen. Na de door X opgegeven getuigen te hebben gehoord alsmede de personen die het
op eigen initiatief wilde ondervragen, heeft het onderzoekscomité besloten om er niet op aan te dringen de door verzoekster
opgegeven getuigen te horen.
Op 11 juli 2011 heeft het onderzoekscomité zijn advies uitgebracht (hierna: „advies van het onderzoekscomité”). Met betrekking
tot X heeft het onderzoekscomité geconcludeerd dat het niet had kunnen vaststellen dat „er sprake was van onrechtmatig en
opzettelijk gedrag dat als geweld kan worden aangemerkt”. Met betrekking tot Y heeft het, na te hebben vastgesteld dat bepaalde
door verzoekster aan de orde gestelde gedragingen bewezen waren, zich niet uitgesproken over de vraag of die gedragingen psychisch
geweld opleverden. In het advies heeft het onderzoekscomité de Bank een reeks aanbevelingen gedaan.
Bij schrijven van 27 juli 2011 heeft de president van de Bank verzoekster meegedeeld dat hij, gezien het advies van het onderzoekscomité,
had besloten om geen administratief gevolg te geven aan haar klacht (hierna: „besluit van 27 juli 2011”). Hij preciseerde
in dat schrijven dat de directeur van de afdeling Personeelszaken tot haar beschikking stond om te praten over haar eventuele
overplaatsing naar de financieel controleur van de Bank.
In augustus 2011 heeft verzoekster op een niet-gepreciseerde datum bij de EDPS een klacht ingediend over de behandeling van
haar persoonlijke gegevens door de diensten van de Bank in het kader van de onderzoeksprocedure. De EDPS heeft een onderzoek
ingesteld, doch heeft dit op 2 februari 2012 opgeschort in afwachting van de eindbeslissing van de Unierechter in deze zaak.
Bij schrijven van 25 augustus 2011 heeft verzoekster bij de Bank een verzoek ingediend om vergoeding van de schade die zij
had geleden als gevolg van de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011 en de onrechtmatige gedragingen jegens haar
sinds september 2008, welke dienstfouten vormden.
Bij schrijven van 1 september 2011 heeft de president van de Bank het verzoek om schadevergoeding afgewezen (hierna: „besluit
van 1 september 2011”).
Bij schrijven van 21 december 2011 heeft de president van de Bank de voormalig directeur-generaal van het DG Risicobeheer
gevraagd om de mogelijkheid te onderzoeken om verzoekster naar een ander directoraat over te plaatsen.
Bij aan de EDPS gericht schrijven van 2 februari 2012 heeft de Bank geantwoord op een aantal vragen van de EDPS.

Conclusies van partijen en procesverloop
In haar verzoekschrift vraagt verzoekster het Gerecht:
–        de eindconclusie van het advies van het onderzoekscomité nietig te verklaren, voor zover daarin wordt vastgesteld dat er geen
sprake is van feiten die als geweld jegens haar kunnen worden aangemerkt;
–        het besluit van 27 juli 2011 nietig te verklaren;
–        vast te stellen dat zij slachtoffer is (geweest) van geweld;
–        de Bank te gelasten dit geweld te beëindigen;
–        het besluit van 1 september 2011 nietig te verklaren;
–        vast te stellen dat er sprake is van aan de Bank toerekenbare dienstfouten;
–        vast te stellen dat de Bank aansprakelijk is voor de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011, de feiten van geweld
waarvan zij slachtoffer is geweest alsmede de aan de Bank toerekenbare dienstfouten;
–        de Bank te veroordelen tot vergoeding van verzoeksters reeds ontstane en toekomstige fysieke, immateriële en materiële schade
als gevolg van de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011, het psychisch geweld waarvan zij slachtoffer is geweest
en de aan de Bank toerekenbare dienstfouten, over welke vergoeding vertragingsrente moet worden betaald:
–        wat de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011 betreft:
–        113 100 EUR aan materiële schade bestaande in het verlies van bezoldiging;
–        50 000 EUR aan immateriële schade;
–        wat het psychisch geweld betreft waarvan zij slachtoffer is geweest:
–        132 100 EUR aan materiële schade bestaande in het verlies van bezoldiging en loopbaan;
–        50 000 EUR aan immateriële schade;
–        13 361,93 EUR aan gemaakte kosten.
–        wat de aan de EIB toerekenbare dienstfouten betreft:
–        10 000 EUR voor de niet-nakoming door de Bank van haar verplichting tot geheimhouding en bescherming van gegevens;
–        40 000 EUR voor het incident met betrekking tot het horen van de getuigen;
–        in het kader van een onderzoeksmaatregel, het horen van getuigen te gelasten en te doen plaatsvinden, zoals gepreciseerd in
het bij het verzoekschrift gevoegde bewijsaanbod;
–        in het kader van een onderzoeksmaatregel, een expertise te gelasten om de omvang vast te stellen van haar materiële en immateriële
schade als gevolg van de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011, het psychisch geweld waarvan zij slachtoffer is
geweest en de aan de Bank toerekenbare dienstfouten, en waarvan het doel nader wordt uiteengezet in het bij het verzoekschrift
gevoegde bewijsaanbod;
–        de Bank te verwijzen in de kosten van de procedure.
In haar verweerschrift verzoekt de Bank het Gerecht:
–        het beroep niet-ontvankelijk en/of ongegrond te verklaren;
–        verzoekster te verwijzen in de kosten.
Bij op 31 januari 2012 ter griffie van het Gerecht binnengekomen brief heeft de EDPS verzocht om te worden toegelaten tot
interventie aan de zijde van verzoekster.
Bij beschikking van de president van de Tweede kamer van het Gerecht van 24 april 2012 is de EDPS toegelaten tot interventie.
De memorie in interventie van de EDPS is bij de griffie van het Gerecht binnengekomen op 1 juni 2012. De EDPS preciseert in
die memorie dat hij alleen intervenieert ter ondersteuning van verzoeksters conclusies die een analyse vereisen van de regels
over de bescherming van gegevens zoals opgenomen in verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van
18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door
de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 2001, L 8, blz. 1). Bij memories
van 22 juni 2012 respectievelijk 2 juli 2012 hebben verzoekster en de Bank hun opmerkingen over de interventie van de EDPS
ingediend. De Bank heeft geconcludeerd tot afwijzing van de vorderingen van de EDPS en tot verwijzing van de EDPS in de kosten
die zij door zijn interventie heeft gemaakt.
Bij aan het Gerecht gericht schrijven van 30 maart 2012 heeft verzoekster zich erover beklaagd dat een van de gemachtigden
die de Bank in deze zaak vertegenwoordigt telefonisch contact heeft opgenomen met een van de personen die verzoekster in het
bij haar verzoekschrift gevoegde bewijsaanbod had voorgesteld als getuige, teneinde te vernemen of zij voor het Gerecht ten
voordele van verzoekster wilde getuigen. Hierna heeft de betrokkene aan een collega van verzoekster meegedeeld dat zij uit
angst voor represailles niet wilde getuigen.
Bij schrijven van 4 mei 2012 heeft de Bank opmerkingen ingediend over verzoeksters schrijven van 30 maart 2012.
Bij brieven van de griffie van 17 januari 2014 is partijen verzocht om te antwoorden op maatregelen tot organisatie van de
procesgang. Zij hebben naar behoren aan dit verzoek voldaan. In haar antwoord heeft verzoekster de door haar geleden materiële
schade opnieuw begroot en gesteld dat deze thans 218 800 EUR bedraagt.
Ter terechtzitting heeft verzoekster afgezien van haar eerste en haar vierde vordering. Zij heeft het Gerecht eveneens gevraagd
om haar zevende en haar achtste vordering gezamenlijk te behandelen.

Ontvankelijkheid
I –
Derde vordering: vaststelling dat er sprake is van geweld
Verzoekster vraagt het Gerecht om vast te stellen dat zij slachtoffer van psychisch geweld is geweest en dat nog steeds is.
Het is echter vaste rechtspraak dat het niet aan de Unierechter staat om principiële vaststellingen te doen (arresten De Nicola/EIB,
T‑120/01 en T‑300/01, EU:T:2004:367, punt 136, en De Nicola/EIB, T‑264/11 P, EU:T:2013:461, punt 63).
Hieruit volgt dat de vordering tot vaststelling dat er sprake is van geweld niet-ontvankelijk is en moet worden afgewezen.
Aangezien verzoekster het Gerecht heeft gevraagd om maatregelen van instructie vast te stellen met het oog op het horen van
getuigen teneinde dat geweld te kunnen vaststellen, is het niet nodig dergelijke maatregelen te treffen noch om een oordeel
te geven over het incident dat verzoekster in haar schrijven van 30 maart 2012 heeft genoemd.
II –
Vijfde vordering: nietigverklaring van het besluit van 1 september 2011
Bij het besluit van 1 september 2011 heeft de president van de Bank het verzoek om schadevergoeding afgewezen dat verzoekster
hem op 25 augustus 2011 had gezonden teneinde vergoeding te krijgen van de schade die zij meende te hebben geleden als gevolg
van de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011 en de onrechtmatige gedragingen van de Bank jegens haar sinds september
2008, welke dienstenfouten vormden.
Het Gerecht stelt vast dat verzoekster in deze zaak vergoeding vordert van dezelfde schade.
In deze omstandigheden behoeft niet afzonderlijk uitspraak te worden gedaan over de vordering tot nietigverklaring van het
besluit van 1 september 2011 (zie arrest Verheyden/Commissie, F‑72/06, EU:F:2009:40, punt 30).
III –
Zesde vordering: vaststelling van aan de Bank toerekenbare dienstfouten
Verzoekster vraagt het Gerecht om vast te stellen dat de Bank meerdere dienstfouten jegens haar heeft gemaakt.
Het Gerecht merkt echter op dat verzoekster in het kader van haar schadevordering met name vraagt om de Bank te veroordelen
tot vergoeding van de schade die zij door diezelfde dienstfouten zou hebben geleden. De vordering tot vaststelling van de
dienstfouten vormt dus een autonome vordering die in feite strekt tot erkenning, door het Gerecht, van de gegrondheid van
bepaalde argumenten die zij ter onderbouwing van haar beroep tot schadevergoeding heeft aangevoerd. Het is echter vaste rechtspraak
dat die vordering niet-ontvankelijk moet worden verklaard, aangezien het niet aan het Gerecht staat om verklaringen van recht
te geven (arrest A/Commissie, F‑12/09, EU:F:2011:136, punt 83; beschikking Marcuccio/Commissie, F‑87/07, EU:F:2008:135, punt 36).
De vordering tot vaststelling van aan de Bank toerekenbare dienstfouten moet derhalve niet-ontvankelijk worden verklaard.

Vordering tot nietigverklaring en vordering tot schadevergoeding
I –
Vordering tot nietigverklaring van het besluit van 27 juli 2011
A –
Argumenten van partijen
Verzoekster betoogt dat het besluit van 27 juli 2011 een kennelijke beoordelingsfout bevat en nietig moet worden verklaard.
In dit verband stelt zij dat het advies van het onderzoekscomité ten eerste alarmerende vaststellingen bevat die maatregelen
van de president van de Bank hadden vereist, met name om het geweld te doen beëindigen, in plaats van te beslissen geen gevolg
te geven aan haar klacht. Zo blijkt uit dit advies duidelijk dat er sprake is van publiekelijke denigrerende en vernederende
feiten jegens verzoekster alsmede dat zij was geïsoleerd en buitengesloten uit de kring van collega’s. Bovendien zou Y haar
volgens dit advies opzettelijk uit haar ambt hebben gestoten. Ten tweede bevat het advies van het onderzoekscomité aanbevelingen
om verzoekster in haar belang over te plaatsen en haar tewerk te stellen in een ambt van afdelingshoofd dat haar reële uitzichten
op bevordering biedt. De president van de Bank heeft dus een kennelijke beoordelingsfout gemaakt toen hij op basis van het
advies van het onderzoekscomité het besluit van 27 juli 2011 heeft vastgesteld en daarmee heeft geweigerd om een administratief
gevolg aan haar klacht te geven, de noodzakelijke maatregelen te treffen om het geweld waarvan zij slachtoffer was te beëindigen
en haar opnieuw tewerk te stellen in haar functie of over te plaatsen naar een gelijkwaardig ambt.
De Bank antwoordt hierop dat het besluit van 27 juli 2011 niet in strijd is met het advies van het onderzoekscomité, aangezien
in beide wordt vastgesteld dat er geen sprake is van feiten van psychisch geweld jegens verzoekster. Voorts heeft de president
van de Bank, hiermee de aanbevelingen van het onderzoekscomité volgend, verzoekster in het besluit van 27 juli 2011 gevraagd
om een overplaatsing naar een ander directoraat van de Bank te overwegen.
B –
Beoordeling door het Gerecht
Aan het Gerecht is de vraag voorgelegd of de president van de Bank een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt toen hij,
gelet op het advies van het onderzoekscomité, het besluit van 27 juli 2011 vaststelde. Onder voorbehoud van de nuttige werking
die aan de ruime beoordelingsmarge van de president van de Bank moet worden toegekend, heeft het Gerecht reeds gepreciseerd
dat er sprake is van een kennelijke fout wanneer deze gemakkelijk herkenbaar is en duidelijk aan het licht kan worden gebracht
aan de hand van criteria waarvan de uitoefening van de betrokken beslissingsbevoegdheid afhangt (arrest Canga Fano/Raad, F‑104/09,
EU:F:2011:29, punt 35, in hogere voorziening bevestigd bij arrest Canga Fano/Raad, T‑281/11 P, EU:T:2013:252, punt 127).
Het Gerecht merkt op dat in het advies van het onderzoekscomité wordt gepreciseerd dat het comité dient te „onderzoeken of
[verzoekster] slachtoffer is van geweld en intimidatie door [X en Y], waarbij het [onderzoekscomité] psychisch geweld opvat
als iedere vorm van opzettelijk onbehoorlijk gedrag dat zich gedurende lange tijd herhaaldelijk of systematisch voordoet in
de vorm van gedragingen, woorden, handelingen, gebaren of geschriften die de persoonlijkheid, de waardigheid dan wel de fysieke
of psychische integriteit van de betrokkene kunnen aantasten”. Het onderzoekscomité zet vervolgens uiteen dat „het belangrijkste
element voor de vraag of er al dan niet sprake is van psychisch geweld, opzettelijk onbehoorlijk gedrag is van de personen
die de klager heeft genoemd” en dat het „zich dus heeft ingespannen om [verzoeksters] verwijten aan de hand van die criteria
te onderzoeken”.
Dienaangaande stelt het Gerecht vast dat artikel 3.6.1 van de gedragscode psychisch geweld definieert als de „herhaling, gedurende
een vrij lange periode, van vijandige of misplaatste woorden, gedragingen of handelingen van een of meerdere personeelsleden
jegens een ander personeelslid”. Deze bepaling van de gedragscode moet worden gelezen in samenhang met de bepaling van het
beleid, in casu artikel 2.1 ervan, waarin de definitie van geweld wordt gegeven en volgens welke het feit „of het betrokken
gedrag al dan niet opzettelijk is[, irrelevant is]. Doorslaggevend is dat het geweld en de intimidatie ongewenste en onaanvaardbare
gedragingen zijn die afbreuk doen aan de zelfachting en het zelfvertrouwen van het slachtoffer ervan”.
Uit de bewoordingen van artikel 2.1 van het beleid, gelezen in samenhang met artikel 3.6.1 van de gedragscode, kan dus een
dubbele conclusie worden getrokken. Enerzijds moeten de in artikel 3.6.1 van de gedragscode bedoelde woorden, houdingen of
handelingen tot gevolg hebben dat schade wordt toegebracht aan de zelfachting en het zelfvertrouwen van het slachtoffer. Aangezien
de betrokken handelingen niet opzettelijk behoeven te zijn, wordt anderzijds niet verlangd dat wordt aangetoond dat die woorden,
houdingen of handelingen de bedoeling hadden om afbreuk te doen aan de waardigheid van een persoon. Met andere woorden, er
kan sprake zijn van psychisch geweld zonder dat behoeft te worden aangetoond dat de geweldpleger met zijn woorden, houdingen
of handelingen het slachtoffer bewust heeft willen schaden. Er is dus sprake van psychisch geweld in de zin van artikel 2.1
van het beleid, gelezen in samenhang met artikel 3.6.1 van de gedragscode, wanneer de woorden, houdingen of handelingen, wanneer
zij zijn uitgesproken of hebben plaatsgevonden, objectief tot gevolg hebben gehad dat afbreuk werd gedaan aan de zelfachting
of het zelfvertrouwen van een andere persoon.
Toen de Bank ter terechtzitting een vraag werd gesteld over de definitie van psychisch geweld, heeft zij bevestigd dat, wil
een gedraging kunnen worden aangemerkt als psychisch geweld in de zin van artikel 2.1 van het beleid, gelezen in samenhang
met artikel 3.6.1 van de gedragscode, deze „opzettelijk onbehoorlijk” moet zijn, zoals het onderzoekscomité in zijn advies
heeft overgenomen.
Deze stelling kan echter niet gegrond worden geacht, aangezien uit punt 69 van dit arrest blijkt dat de betrokken gedraging
volgens artikel 2.1 van het beleid niet opzettelijk behoeft te zijn.
De Bank heeft ter terechtzitting eveneens gesteld dat onderscheid moet worden gemaakt tussen „objectief” en „subjectief” opzet
van de vermeende geweldpleger en dat het beleid, door te bepalen dat de vraag of de betrokken gedraging al dan niet opzettelijk
is geen relevantie heeft, wil aangeven dat alleen objectief opzet van de vermeende geweldpleger wordt verlangd, doch dat hij
geen subjectief opzet behoeft te hebben. Dit argument kan echter niet slagen, daar de bewoordingen van artikel 2.1 van het
beleid een dergelijk onderscheid niet mogelijk maken.
Gelet op de voorgaande overwegingen moet worden vastgesteld dat het begrip psychisch geweld zoals gebruikt in het advies van
het onderzoekscomité en overgenomen in punt 67 van dit arrest, beperkter is dan het begrip zoals geformuleerd in artikel 2.1
van het beleid, gelezen in samenhang met artikel 3.6.1 van de gedragscode, zodat het niet in overeenstemming is met het voor
de personeelsleden van de Bank geldende reglement.
Volledigheidshalve zal het Gerecht onderzoeken of het onderzoekscomité, ondanks het feit dat het zich op een onjuist begrip
van psychisch geweld heeft gebaseerd, toch heeft onderzocht of X en Y zich daadwerkelijk schuldig hebben gemaakt aan de door
verzoekster verweten gedragingen. Is dit het geval dan zal het vervolgens beoordelen of die gedragingen objectief schade hebben
toegebracht aan verzoeksters psychische gesteldheid, in welk geval die gedragingen geweld vormen.
In dit verband merkt het Gerecht op dat uit verschillende passages van het advies blijkt dat het onderzoekscomité slechts
heeft onderzocht of de vermeende geweldplegers blijk hadden gegeven van „opzettelijk onbehoorlijk” gedrag jegens verzoekster.
Zo stelt het onderzoekscomité dat Y „wordt beschouwd als een ambitieus man met visies over zijn professionele toekomst, die
door sommigen wordt omschreven als een wals die zich een weg baant zonder zich al te druk te maken over eventuele bijkomende
schade” en gelooft het niet dat „[Y] zich specifiek op [verzoekster] richtte, terwijl [Y] zeer waarschijnlijk hetzelfde zou
hebben gedaan indien een ander op datzelfde moment in dezelfde situatie als [verzoekster] verkeerde: zij was daar, zij stond
zijn ambities in de weg, haar afwezigheid wegens ziekte blokkeerde ten dele de goede uitvoering van het werk, zij moest opzij
worden geschoven”.
In het kader van zijn conclusies en met betrekking tot het door verzoekster gemaakte verwijt over het geven van verkeerde
en het achterhouden van informatie, stelt het onderzoekscomité voorts dat het „bepaalde tekortkomingen in het informeren van
[verzoekster] vaststelt”, maar dat hier „eerder sprake was van een onnadenkendheid en een zekere nonchalance en niet van een
kwade bedoeling [jegens verzoekster] om haar buiten de informatiestroom te houden”.
Met betrekking tot het door verzoekster gemaakte verwijt dat de vermeende geweldplegers haar „hadden uitgeschakeld” door haar
rol en verantwoordelijkheden minder belangrijk en/of minder omvangrijk te maken, stelt het onderzoekscomité, na te hebben
vastgesteld dat dit verwijt terecht is, dat het „niet van oordeel is dat [X] opzettelijk en onrechtmatig heeft bijgedragen
tot die ontluistering van [verzoeksters] situatie”, doch meende dat Y „de leegte die [verzoekster] door haar afwezigheid had
achtergelaten bewust heeft gevuld en de omstandigheid dat zij uit haar functie werd gezet als ‚bijkomende schade’ heeft geaccepteerd
om zich uiteindelijk beter te positioneren”.
Wanneer het onderzoekscomité verwijst naar het door verzoekster gemaakte verwijt van publieke vernedering, stelt het bovendien
dat „de krenkende en vernederende situatie waarin [verzoekster] zich heeft kunnen bevinden eerder het gevolg was van de algemene
situatie en niet van een intentie daartoe van [X] of [Y]”.
Met betrekking tot verzoeksters verwijt dat zij werd buitengesloten uit de kring van collega’s stelt het onderzoekscomité
voorts dat die buitensluiting „[, die hem reëel lijkt], niet het gevolg is van een specifieke onbehoorlijke opzettelijke actie
om [verzoekster] uit te sluiten”.
Ten slotte bevestigt een op X betrekking hebbende passage dat het onderzoekscomité heeft geconcludeerd dat er geen sprake
van geweld was, omdat zijns inziens niet was gebleken dat X bewust had geprobeerd verzoekster te schaden. Na de gedraging
van X jegens verzoekster te hebben onderzocht, heeft het onderzoekscomité immers geconcludeerd dat „het [onderzoekscomité]
derhalve niet heeft kunnen vaststellen dat er sprake was van opzettelijk onbehoorlijk gedrag dat kan worden aangemerkt als
geweld afkomstig van [X]”.
Maar zelfs al heeft het onderzoekscomité wegens het verkeerde begrip van psychisch geweld dat het heeft toegepast, zijn onderzoek
beperkt zoals in de punten 75 en 81 van dit arrest ter sprake is gebracht, het Gerecht merkt op dat het heeft vastgesteld
dat X en Y zich daadwerkelijk schuldig hebben gemaakt aan een aantal hun door verzoekster verweten gedragingen. Zo stelt het
onderzoekscomité dat X „niet met de nodige kracht heeft opgetreden om Y duidelijk te maken dat de functie die hij tijdelijk
uitoefende, tijdelijk moest blijven”.
Met betrekking tot Y stelt het onderzoekscomité vast dat hij „[verzoekster] zachtjes aan opzij heeft geschoven door zich alle
strategische aspecten toe te eigenen waarover de dienst Coördinatie beschikt. Zo staat vast dat in het organogram van het
[DG Risicobeheer] [Y] thans alle belangrijke en strategische functies in handen heeft waardoor hij in hoge mate zichtbaar
is voor de hoogste leiding van de Bank en dat [verzoekster] slechts administratieve functies heeft. Hetgeen [verzoekster]
heeft voorzien, is dus gebeurd”. Het onderzoekscomité voegt hieraan toe dat Y zijns inziens „heeft geprofiteerd van de algemene
situatie waarin het [DG Risicobeheer] zich op dat moment bevond om zich te positioneren en carrière te maken en [dat] hij
dus heeft geaccepteerd dat [verzoeksters] positie gelijktijdig afbrokkelde”.
Voorts stelt het onderzoekscomité dat het „bepaalde tekortkomingen bij het informeren van [verzoekster]” vaststelt, dat „[verzoeksters]
rol en verantwoordelijkheden inderdaad grotendeels waren ontdaan van hun belangrijkste en strategische elementen, waardoor
men zich kan laten zien aan de hoogste leiding van de Bank en dus de weg voor een latere beroepscarrière kan uitzetten”, en
dat verzoeksters buitensluiting uit de kring van collega’s „hem reëel lijkt”.
Voorts is het onderzoekscomité „ervan overtuigd dat [verzoekster] alle symptomen vertoont die normaliter voorkomen bij een
persoon die onder psychisch geweld lijdt: zij is depressief, triest, angstig, denkt minderwaardig over zichzelf, voelt zich
eenzaam en geïsoleerd, stelt zich vragen over de zin van het leven en het werk en onderhoudt op het werk ontwikkelde relaties
niet”. Het heeft vastgesteld dat verzoekster „een persoon is die zwaar psychisch lijdt en alle symptomen van psychisch geweld
vertoont”.
Het Gerecht moet echter vaststellen dat het onderzoekscomité, na te hebben geconstateerd dat, ten eerste, bepaalde gedragingen
die verzoekster de vermeende geweldplegers verweet aanwezig waren en, ten tweede, zij symptomen van psychisch geweld vertoonde,
niet heeft geprobeerd te bepalen of die gedragingen de oorzaak van de symptomen van psychisch geweld waren, met name de afbreuk
aan verzoeksters zelfachting en zelfvertrouwen. Wat X betreft, heeft het onderzoekscomité geconcludeerd dat het geen „opzettelijk
onbehoorlijk gedrag had kunnen vaststellen dat als van [hem] afkomstig geweld kan worden aangemerkt”. Wat Y betreft heeft
het onderzoekscomité, na te hebben vastgesteld dat bepaalde door verzoekster aan de orde gestelde gedragingen waar waren gebleken,
zich niet uitgesproken over de vraag of die gedragingen psychisch geweld vormden.
Gelet op de voorgaande overwegingen, moet worden vastgesteld dat het advies van het onderzoekscomité ten eerste is opgesteld
na afloop van een onderzoek waarin het gedrag van de vermeende geweldplegers niet is onderzocht aan de hand van de definitie
van psychisch geweld in artikel 2.1 van het beleid, gelezen in samenhang met artikel 3.6.1 van de gedragscode, en, ten tweede,
niet coherent is, aangezien het vaststelt dat er bij de vermeende geweldplegers sprake is van bepaalde, door verzoekster aan
de orde gestelde gedragingen alsook dat verzoekster symptomen van psychisch geweld vertoont, zonder echter te onderzoeken
of die symptomen het gevolg waren van die gedragingen.
Het advies van het onderzoekscomité bevat derhalve onregelmatigheden.
De president van de Bank heeft derhalve een kennelijke beoordelingsfout gemaakt toen hij, gelet op dat advies, het besluit
van 27 juli 2011 nam. Daar de president van de Bank een onrechtmatigheid heeft begaan, moet het besluit van 27 juli 2011 nietig
worden verklaard.
Derhalve moet de vordering tot nietigverklaring van het besluit van 27 juli 2011 worden toegewezen.
II –
Verzoeksters vordering tot schadevergoeding
Verzoeksters schadevordering omvat drie onderdelen. Met het eerste onderdeel vraagt zij vergoeding van de schade die zij zou
hebben geleden als gevolg van de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011. Met het tweede onderdeel vraagt zij vergoeding
van de schade die zij zou hebben geleden door het psychisch geweld en door de niet-nakoming door de Bank van haar zorgplicht.
Met het derde onderdeel vraagt zij vergoeding van de schade die zij door de dienstfouten zou hebben geleden.
A –
Vergoeding van de schade voortvloeiende uit de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011
1.     Argumenten van partijen
Volgens verzoekster heeft zij door het besluit van 27 juli 2011 materiële schade geleden, welke op 218 800 EUR wordt begroot.
Aangezien de president van de Bank heeft geweigerd om maatregelen jegens haar te treffen, door haar opnieuw in haar functie
tewerk te stellen of door haar over te plaatsen naar een gelijkwaardig ambt met reële loopbaanperspectieven, vervulde zij
immers een ambt dat geen verantwoordelijkheden meer inhield en geen loopbaanperspectieven bood. Het besluit van 27 juli 2011
had en heeft dus nog steeds gevolgen voor haar bezoldiging, en met name voor de bonussen die worden vastgesteld aan de hand
van de doelstellingen en de verantwoordelijkheden van het personeelslid. Door het besluit van 27 juli 2011 is zij eveneens
in een toestand van onzekerheid en ongerustheid geplaatst waardoor zij aanzienlijke immateriële schade heeft geleden die niet
kan worden hersteld door de nietigverklaring van dat besluit, en die zij ex aequo et bono op een bedrag van 50 000 EUR begroot.
De Bank antwoordt hierop dat deze schadevordering ongegrond is, aangezien haar geen onrechtmatige gedraging kan worden verweten.
2.     Beoordeling door het Gerecht
Volgens vaste rechtspraak moet voor de niet-contractuele aansprakelijkheid van de administratie worden voldaan aan drie cumulatieve
voorwaarden, namelijk dat een administratieve handeling of een aan de instellingen verweten gedraging onrechtmatig is, dat
er werkelijk schade is geleden en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen die gedraging en de gestelde schade (arrest
Skoulidi/Commissie, F‑4/07, EU:F:2008:22, punt 43, en beschikking Marcuccio/Commissie, F‑69/10, EU:F:2011:128, punt 22). Hieruit
volgt dat het feit dat aan één van deze drie voorwaarden niet wordt voldaan, volstaat voor de verwerping van een beroep tot
schadevergoeding (arrest Lucaccioni/Commissie, C‑257/98 P, EU:C:1999:402, punten 11 en 14 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu moet worden opgemerkt dat de materiële en immateriële schade waarop verzoekster zicht beroept zijn veroorzaakt door
het besluit van 27 juli 2011, waarvan het Gerecht in punt 89 van dit arrest de onrechtmatigheid heeft vastgesteld.
Nu de onrechtmatigheid van een besluit van de Bank is vastgesteld, moet worden onderzocht of dit onrechtmatige besluit schadelijke
gevolgen voor verzoekster heeft gehad.
Wat ten eerste verzoeksters vordering betreft om de Bank te veroordelen tot vergoeding van de materiële schade die zij door
het besluit van 27 juli 2011 zou hebben geleden, daar de Bank, door geen administratief gevolg te geven aan haar klacht, heeft
geweigerd om maatregelen ten behoeve van haar te treffen met als gevolg dat zij een ambt zonder verantwoordelijkheden uitoefende,
zij eraan herinnerd dat de nietigverklaring van een handeling door de rechter tot gevolg heeft dat die handeling met terugwerkende
kracht haar gelding wordt ontnomen en dat wanneer de nietig verklaarde handeling reeds is uitgevoerd, het ongedaan maken van
haar gevolgen vereist dat de verzoekende partij in de rechtspositie wordt gebracht waarin zij zich vóór die handeling bevond
(arrest Kalmár/Europol, F‑83/09, EU:F:2011:66, punt 88). Bovendien is de instelling waarvan de nietig verklaarde handeling
afkomstig is volgens artikel 266 VWEU „gehouden de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van het arrest van
het Hof van Justitie [...]”.
Aangezien het Gerecht in het kader van de maatregelen die de Bank ter uitvoering van het onderhavige arrest moet nemen niet
vooruit kan lopen op de conclusies van een eventuele nieuwe onderzoeksprocedure, kan het in dit stadium de Bank niet veroordelen
tot vergoeding van de materiële schade die verzoekster zou hebben geleden, daaronder begrepen vanaf 27 juli 2011. Hieruit
volgt dat de daartoe door verzoekster geformuleerde vordering niet kan worden toegewezen, aangezien deze in elk geval prematuur
is.
Wat ten tweede de immateriële schade betreft die verzoekster stelt te hebben geleden, zij eraan herinnerd dat de nietigverklaring
van een onrechtmatige handeling volgens vaste rechtspraak op zich een passend en in beginsel toereikend herstel kan vormen
van elke immateriële schade die deze handeling kan hebben veroorzaakt, tenzij de verzoekende partij aantoont dat zij immateriële
schade heeft geleden die kan worden losgekoppeld van de onrechtmatigheid waarop de nietigverklaring is gebaseerd en die door
deze nietigverklaring niet volledig kan worden vergoed (arrest CH/Parlement, F‑129/12, EU:F:2013:203, punt 64). Het Gerecht
herinnert er eveneens aan dat vaststaat dat het gevoel van onrechtvaardigheid en de narigheid als gevolg van het feit dat
iemand een contentieuze procedure moet voeren om erkenning van zijn rechten te krijgen, schade kan vormen die alleen al kan
worden afgeleid uit het feit dat de administratie onrechtmatigheden heeft begaan. Die schade kan worden vergoed wanneer deze
niet wordt gecompenseerd door de genoegdoening die de nietigverklaring van de betrokken handeling geeft (zie in die zin arrest
CC/Parlement, F‑9/12, EU:F:2013:116, punt 128, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie,
zaak T‑457/13 P).
In punt 89 van dit arrest is geoordeeld dat de president van de Bank een onrechtmatigheid had begaan die heeft geleid tot
de nietigverklaring van het besluit van 27 juli 2011. In casu stelt het Gerecht vast dat verzoekster als gevolg van het feit
dat de president van de Bank geen administratief gevolg aan haar klacht heeft gegeven in een toestand van onzekerheid en ongerustheid
is geplaatst, die een immateriële schade vormt welke kan worden losgekoppeld van de onrechtmatigheid waarop de nietigverklaring
van het besluit van 27 juli 2011 is gebaseerd en die door die nietigverklaring alleen niet volledig kan worden hersteld.
Het Gerecht is van oordeel dat de president van de Bank, aangezien het advies van het onderzoekscomité betrekking had op een
klacht wegens psychisch geweld, dit advies zorgvuldig had moeten onderzoeken teneinde na te gaan of het onderzoek correct
was uitgevoerd en, indien fouten waren vastgesteld, dienovereenkomstig te handelen.
Rekening houdend met de omstandigheden waaronder het besluit van 27 juli 2011 tot stand is gekomen, is het Gerecht van oordeel
dat verzoeksters immateriële schade in de bijzondere omstandigheden van de onderhavige zaak juist wordt beoordeeld door de
vergoeding van die schade ex aequo et bono op het bedrag van 30 000 EUR vast te stellen.
B –
Vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden door het psychisch geweld en door de niet-nakoming door de Bank
van haar zorgplicht
1.     Argumenten van partijen
Verzoekster stelt dat de Bank haar zorg‑ en bijstandsplicht niet is nagekomen, aangezien er geen enkele maatregel is getroffen
om het geweld en de intimidatie van X en Y jegens haar te doen beëindigen, ondanks signalen aan haar hiërarchieke meerdere,
de afdeling Personeelszaken en de president van de Bank. De Bank heeft er dus mee ingestemd dat die gedragingen gedurende
vele maanden voortduurden. De Bank is met name haar zorg‑ en bijstandsplicht niet nagekomen door geen rekening te houden met
het verzoek van een medisch specialist om haar over te plaatsen naar een andere dienst.
Door deze niet-nakoming van de zorg‑ en de bijstandsplicht alsmede door het geweld is haar fysieke en psychische gezondheid
snel achteruitgegaan, waardoor zij immateriële schade heeft geleden die zij op 50 000 EUR begroot. Zij heeft hierdoor eveneens
materiële schade geleden, begroot op 218 800 EUR, welk bedrag bestaat in, ten eerste, het verlies van bonussen over de jaren
2010 tot 2015 en, ten tweede, het verlies van haar kansen om verder carrière te maken. Bovendien is zij door het psychisch
geweld dat haar is aangedaan gedwongen geweest om gebruik te maken van de bijstand van een advocaat om zich in de onderzoeksprocedure
te kunnen verdedigen, waarvan de kosten 13 361,93 EUR bedragen.
De Bank concludeert tot afwijzing van deze schadevordering.
2.     Beoordeling door het Gerecht
Het Gerecht moet in de eerste plaats onderzoeken of de Bank, zoals door verzoekster aangevoerd, haar zorg‑ en bijstandsplicht
niet is nagekomen door haar niet te ondersteunen toen zij stelde slachtoffer van geweld te zijn.
Er zij aan herinnerd dat het beleid voor de behandeling van gevallen van geweld en intimidatie twee procedures kent, een informele,
waarbij het betrokken personeelslid een minnelijk regeling probeert te vinden, en een formele, waarin het een officiële klacht
kan indienen die later door een onderzoekscomité wordt behandeld.
Ofschoon verzoekster de Bank met haar grief verwijt dat zij vóór de indiening van haar verzoek om inleiding van een onderzoeksprocedure
op 18 februari 2011 niet de maatregelen heeft getroffen die haars inziens nodig waren om het geweld te doen beëindigen, moet
worden opgemerkt dat dit gedrag van de Bank past in het kader van de informele procedure waarin wordt geprobeerd een minnelijke
regeling te treffen tussen verzoekster en de vermeende geweldplegers en dat dit gedrag bij gebreke van andere aanwijzingen
van verzoekster dus niet kan worden aangemerkt als een niet-nakoming van de zorg‑ en bijstandsplicht van de Bank.
Bovendien blijkt uit het dossier dat de Bank bij schrijven van 22 februari 2011 heeft gereageerd op verzoeksters verzoek van
18 februari 2011 en dat zij bij schrijven van de directeur van de afdeling Personeelszaken van 28 februari 2011 op de hoogte
is gesteld van de inleiding van de onderzoeksprocedure. Vervolgens hebben de verschillende fases van de onderzoeksprocedure
elkaar binnen beperkte tijd opgevolgd. Bij memorandum van 14 maart 2011 heeft verzoekster immers haar klacht uiteengezet,
waarop de vermeende geweldplegers hebben geantwoord bij memoranda van 28 maart daaraanvolgend. Het onderzoekscomité heeft
verzoekster alsmede X en Y gehoord op 2 mei 2011 en heeft op 11 juli 2011 zijn advies uitgebracht. In deze omstandigheden
kan verzoekster niet stellen dat de Bank gedurende de onderzoeksprocedure haar zorg‑ en bijstandsplicht niet is nagekomen.
Wat meer in het bijzonder verzoeksters argument betreft dat de Bank geen gevolg heeft gegeven aan de aanbeveling van een medisch
specialist, dokter A, om haar naar een andere dienst over te plaatsen, merkt het Gerecht om te beginnen op dat deze aanbeveling
volgens het dossier van 10 maart 2011 dateert. Voorts stelt verzoekster in haar antwoord op de maatregelen tot organisatie
van de procesgang dat reeds in november 2010 besprekingen op gang waren gebracht over haar eventuele overplaatsing naar de
dienst van de financieel controleur. Ten slotte blijkt uit het besluit van 27 juli 2011 dat die besprekingen op die datum
nog steeds gaande waren. Derhalve moet worden vastgesteld dat er na 10 maart 2011 besprekingen zijn gevoerd over verzoeksters
eventuele overplaatsing. Verzoekster kan dus niet stellen dat de Bank geen rekening heeft gehouden met bovengenoemd verzoek
om overplaatsing.
Hieraan moet worden toegevoegd dat indien verzoekster met haar argument wil stellen dat de besprekingen met de Bank met het
oog op haar overplaatsing naar de dienst van de financieel controleur dan wel andere besprekingen over een overplaatsing naar
een andere dienst, geen betrekking hadden op een overplaatsing naar een gelijkwaardig ambt met reële loopbaanperspectieven,
dit argument niet kan slagen, daar verzoekster geen bewijs heeft aangedragen dat de Bank niet te goeder trouw heeft gehandeld.
Gelet op de voorgaande overwegingen, moet het verzoek om schadevergoeding wegens niet-nakoming van de zorg‑ en de bijstandsplicht
worden afgewezen.
In de tweede plaats dient het Gerecht te onderzoeken of het psychisch geweld dat verzoekster zou hebben ondergaan haar, zoals
zij stelt, materiële en immateriële schade heeft berokkend.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat het de taak van het onderzoekscomité is om vast te stellen of er al dan niet sprake
is van geweld en dat het comité in casu met betrekking tot X slechts heeft geconcludeerd dat het geen „opzettelijk onbehoorlijk
gedrag had kunnen vaststellen dat als van [hem] afkomstig geweld kan worden aangemerkt”. Met betrekking tot Y heeft het zich
niet uitgesproken over de vraag of de door verzoekster aan de orde gestelde en door hem vastgestelde gedragingen psychisch
geweld vormden.
Aangezien het Gerecht niet vooruit kan lopen op de conclusies van een eventueel nieuw onderzoek of advies noch op het toekomstige
besluit van de president van de Bank, moet het verzoek om schadevergoeding worden afgewezen op grond dat het prematuur is.
Ten slotte moet verzoeksters verzoek worden onderzocht om terugbetaling van de kosten en de honoraria van de advocaat op wie
zij een beroep heeft moeten doen om zich in de onderzoeksprocedure te kunnen verdedigen.
Dienaangaande merkt het Gerecht op dat de advocaatkosten die tijdens de contentieuze procedure zijn gemaakt invorderbare kosten
vormen onder de voorwaarden voorzien in de artikelen 86 en volgende van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht
en dat zij in dat kader moeten worden behandeld. Wat de advocaatkosten betreft die tijdens de onderzoeksprocedure zijn gemaakt,
zij opgemerkt dat volgens artikel 91 van dat Reglement als invorderbare kosten slechts worden aangemerkt de kosten van de
procedure voor het Gerecht, met uitsluiting van die welke betrekking hebben op de voorafgaande fase. Het zou dus in strijd
zijn met het beginsel dat kosten die in die fase zijn gemaakt niet invorderbaar zijn, om kosten die tijdens de onderzoeksprocedure,
voorafgaande aan de contentieuze procedure zijn gemaakt, in het kader van een beroep tot schadevergoeding aan te merken als
vergoedbare schade. In het kader van haar beroep tot schadevergoeding kan verzoekster dus geen vergoeding krijgen van de kosten
en honoraria van haar raadsman die tijdens de onderzoeksprocedure zijn gemaakt.
Gelet op de voorgaande overwegingen, moet verzoeksters vordering tot vergoeding van de schade die zij door het psychisch geweld
en de niet-nakoming door de Bank van haar zorgplicht zou hebben geleden, worden afgewezen.
C –
Vergoeding van de schade die zou zijn ontstaan door de aan de Bank toerekenbare dienstfouten
Verzoekster beroept zich ter onderbouwing van haar schadevordering op twee dienstfouten die de Bank tijdens de onderzoeksprocedure
zou hebben gemaakt, namelijk, ten eerste, niet-nakoming van haar geheimhoudingsplicht en schending van de regels betreffende
de in het beleid voorziene bescherming van persoonlijke gegevens en, ten tweede, het belemmeren van het horen van getuigen.
1.     Niet-nakoming door de Bank van haar geheimhoudingsplicht en schending van de regels betreffende de in het beleid voorziene
bescherming van persoonlijke gegevens
a)     Argumenten van partijen
Verzoekster betoogt dat de Bank zich niet heeft gehouden aan haar geheimhoudingsplicht en aan de regels betreffende de in
het beleid voorziene bescherming van persoonlijke gegevens, zoals in 2005 goedgekeurd door de EDPS. De Bank heeft het goede
verloop van de onderzoeksprocedure verhinderd, negatieve geruchten over verzoekster verspreid en afbreuk gedaan aan haar reputatie
en geloofwaardigheid, waardoor zij immateriële schade heeft geleden die zij op 10 000 EUR begroot.
Ter onderbouwing van haar betoog voert verzoekster twee grieven aan.
In het kader van haar eerste grief verwijt zij de Bank dat zij het memorandum dat X in antwoord op haar memorandum van 14 maart
2011 had opgesteld, heeft toegezonden aan de nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer, een persoon die buiten de
onderzoeksprocedure staat. Bovendien beklaagt zij zich erover dat „bepaalde leden van het administratief personeel” van de
afdeling Coördinatie eveneens inzage hebben gehad in het dossier dat tijdens de onderzoeksprocedure is aangelegd. In haar
opmerkingen over de memorie in interventie van de EDPS legt verzoekster een aantal e-mails over ter onderbouwing van haar
stelling dat een van de documenten die tijdens de onderzoeksprocedure tegen X en Y zijn opgesteld aan buitenstaanders van
de procedure is gezonden.
De Bank ontkent dat zij de nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer dan wel enige andere buiten de onderzoeksprocedure
staande persoon inzage heeft gegeven in het memorandum dat X in het kader van de onderzoeksprocedure heeft opgesteld. Zij
beklemtoont dat zij verzoekster en de vermeende geweldplegers ervan op de hoogte heeft gesteld dat de stukken die in het kader
van de onderzoeksprocedure werden uitgewisseld, absoluut geheim dienden te blijven.
Met haar tweede grief stelt verzoekster dat de Bank tijdens de onderzoeksprocedure haar volledige memorandum van 14 maart
2011, daaronder begrepen de bijlagen erbij, aan de vermeende geweldplegers heeft gezonden, terwijl die stukken „talrijke persoonlijke
gegevens bevatten, met name over [haar] gezondheid”, en dat het beleid bepaalt dat de vermeende geweldpleger geen kopie ontvangt
van het memorandum dat de klacht bevat.
De Bank stelt dat de in het beleid opgenomen regel dat de vermeende geweldpleger geen kopie van het memorandum met de klacht
ontvangt niet volledig de rechten van de verdediging eerbiedigt, welke in elke procedure die tot een bezwarend besluit kan
leiden moeten worden geëerbiedigd. Daar de onderzoeksprocedure tot het ontslag van X en Y had kunnen leiden, heeft de Bank
besloten om hun, teneinde hun rechten van verdediging te waarborgen en na te hebben beoordeeld of het volledige dan wel een
deel van het dossier moest worden toegezonden, verzoeksters gehele memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij toe
te zenden. Aangezien verzoekster X en Y er met name van had beschuldigd dat zij de oorzaak van haar gezondheidsproblemen waren,
was het nodig om het medisch attest van de psychiater, dokter A, van 10 maart 2011 toe te zenden volgens hetwelk verzoeksters
psychische problemen waren begonnen onder de oude directeur-generaal van het DG Risicobeheer wegens de door hem uitgeoefende
druk en het was aangeraden om verzoekster naar een andere dienst over te plaatsen.
De Bank voegt hieraan toe dat de toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij niet onevenredig
is, temeer daar verzoekster bij schrijven van de directeur van de afdeling Personeelszaken van 28 februari 2011 er uitdrukkelijk
op was gewezen dat haar gehele memorandum aan de vermeende geweldplegers zou worden toegezonden. Daar verzoekster niettemin
heeft besloten om haar memorandum met alle bijlagen daarbij, daaronder begrepen medische attesten, af te geven, zonder te
vragen om die stukken vertrouwelijk te behandelen, heeft zij impliciet haar instemming gegeven om deze aan X en Y toe te zenden.
Ofschoon hij is gevraagd om te interveniëren ter ondersteuning van de vordering tot schadevergoeding wegens niet-nakoming
van de geheimhoudingsplicht en schending van de regels betreffende de bescherming van persoonlijke gegevens, spreekt de EDPS
zich uitsluitend uit over de tweede grief, ontleend aan de toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 aan de vermeende
geweldplegers. Evenals verzoekster concludeert hij tot vaststelling, door het Gerecht, dat deze toezending een dienstfout
van de Bank vormt en tot veroordeling van de Bank tot vergoeding van de schade die verzoekster door deze fout heeft geleden.
Ter onderbouwing van zijn vorderingen voert de EDPS twee middelen aan, ontleend aan schending van het beleid respectievelijk
van verordening nr. 45/2001.
In haar opmerkingen over de memorie in interventie stelt verzoekster eveneens dat de Bank een wisselende uitlegging geeft
aan de verplichting om de rechten van de verdediging te eerbiedigen, aangezien zij in een andere in 2010 gevoerde onderzoeksprocedure
juist had geweigerd om de klacht en de daarbij behorende stukken toe te zenden aan de persoon op wie de onderzoeksprocedure
betrekking had.
In haar opmerkingen over de memorie in interventie van de EDPS betoogt de Bank dat het tweede door hem aangevoerde middel,
ontleend aan schending van verordening nr. 45/2001, niet-ontvankelijk is, aangezien verzoekster dit in het verzoekschrift
niet heeft aangevoerd.
Ten gronde beklemtoont de Bank om te beginnen dat zij nooit heeft gesteld dat de volledige toezending van het memorandum van
14 maart 2011 met de bijlagen daarbij in strijd zou zijn met haar interne procedure, maar dat zij deze volledige toezending
heeft gerechtvaardigd met het feit dat de regels van de interne procedure in overeenstemming moeten zijn met de algemene bepalingen
op het gebied van de bescherming van de rechten van de verdediging.
Anders dan de EDPS stelt, is de toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij niet in strijd
met verordening nr. 45/2001. Volgens de in het arrest X/ECB (T‑333/99, EU:T:2001:251) gegeven oplossing vereist de bescherming
van de rechten van de verdediging immers dat die rechten worden gewaarborgd in elke procedure die tot een bezwarend besluit
kan leiden, en niet alleen in gerechtelijke procedures. In casu kon de onderzoeksprocedure leiden tot het ontslag van X en
Y, dat wil zeggen tot een voor hen bezwarend besluit, en wel vóór de instelling van een gerechtelijke procedure. Daar de Bank
de rechten van de verdediging diende te eerbiedigen, had zij dus besloten tot bovengenoemde toezending, overeenkomstig artikel 5,
sub b, van verordening nr. 45/2001.
De Bank betwist eveneens de stelling van de EDPS dat zij niet voldoende de noodzaak had onderzocht om inzage te geven in het
gehele memorandum van 14 maart 2011 dan wel alleen in een deel daarvan alvorens dit aan de vermeende geweldplegers te zenden.
Het betreft hier louter speculaties van de EDPS en zij heeft dit wel degelijk diepgaand onderzocht.
In hun memories in antwoord op de maatregelen tot organisatie van de procesgang hebben verzoekster en de EDPS zich uitgesproken
over het middel van niet-ontvankelijkheid dat de Bank in haar opmerkingen over de memorie in interventie had aangevoerd.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Het Gerecht zal eerst onderzoeken of de Bank, zoals door verzoekster gesteld, daadwerkelijk de twee bovengenoemde dienstfouten
heeft gemaakt. Is dit het geval, dan zal het het oorzakelijk verband tussen de eventuele schade en de gestelde fouten onderzoeken.
Ten slotte zal het zich uitspreken over het bedrag van de eventueel te betalen schadevergoeding.
Verlening van inzage in het onderzoeksdossier aan derden
Ter onderbouwing van de grief dat de nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer alsmede een aantal leden van het administratief
personeel van de afdeling Coördinatie inzage hebben gekregen in het tijdens de onderzoeksprocedure aangelegde dossier, legt
verzoekster ten eerste als bijlage bij haar verzoekschrift een uittreksel over van het door X in antwoord op haar memorandum
van 14 maart 2011 opgesteld memorandum en een uittreksel van een document opgesteld door de nieuwe directeur-generaal van
het DG Risicobeheer in het kader van een formele beroepsprocedure die verzoekster tegen haar beoordelingsrapport over 2010
heeft ingesteld, daar zij van mening is dat het tweede uittreksel sterk is gebaseerd op het eerste. Ten tweede legt zij in
bijlage bij haar memorie van opmerkingen over de memorie in interventie van de EDPS twee e-mails over die zij en een ander
personeelslid van de Bank hebben uitgewisseld.
Met betrekking tot, in de eerste plaats, de twee in bijlage bij het verzoekschrift opgenomen uittreksels van documenten stelt
het Gerecht vast dat zij elk een praktisch identieke zin bevatten.
Dienaangaande merkt het Gerecht op dat de Bank in het aan de EDPS gericht schrijven van 2 februari 2012 stelt dat het document
van de nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer, waarvan een uittreksel bij het verzoekschrift is opgenomen, door
hem is opgesteld in antwoord op een formeel beroep dat verzoekster een aantal dagen na de pensionering van X had ingesteld
voor het beroepscomité dat zich over haar beoordelingsrapport over 2010 diende uit te spreken. Daar de gehele beroepsprocedure
was begonnen onder de verantwoordelijkheid van X, had hij vóór zijn pensionering een kopie van een van zijn memoranda gezonden
aan zijn opvolger, de nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer. Die feiten, die verzoekster ter terechtzitting niet
heeft betwist, kunnen dus verklaren waarom die twee uittreksels een soortgelijke zin bevatten. Het Gerecht mag immers in redelijkheid
verwachten dat X zijn opvolger alle informatie heeft gegeven die hij relevant achtte voor een uitspraak over dat formele beroep.
In elk geval kan uit de twee door verzoekster overgelegde uittreksels rechtens niet genoegzaam worden opgemaakt dat de Bank
de nieuwe directeur van het DG Risicobeheer het memorandum heeft toegezonden dat X in antwoord op verzoeksters klacht had
opgesteld.
Met betrekking tot, in de tweede plaats, de e-mails die verzoekster en een ander personeelslid van de Bank hebben uitgewisseld,
merkt het Gerecht op dat de eerste e-mail, waarin melding wordt gemaakt van het feit dat de nieuwe directeur-generaal van
het DG Risicobeheer voor het beroepscomité dat zich moest uitspreken over verzoeksters beoordelingsrapport over 2010 zou hebben
gesteld dat hij een kopie had ontvangen van het memorandum dat X had toegezonden in het kader van de door haar klacht wegens
geweld ingestelde onderzoeksprocedure en dat hij had toegezonden aan een ondergeschikte van verzoekster, door laatstgenoemde
is geschreven op 21 maart 2012. In die e-mail vroeg verzoekster de ontvanger daarvan of de door haar opgestelde tekst een
goede weergave vormde van hetgeen de nieuwe directeur-generaal van het DG Risicobeheer had gezegd tijdens zijn verhoor door
het beroepscomité, waarbij zijzelf en die ontvanger aanwezig waren geweest. In zijn e-mail van de volgende dag heeft het betrokken
personeelslid de bewoordingen van de door verzoekster opgestelde tekst bevestigd.
Dienaangaande stelt het Gerecht vast dat het betrokken personeelslid van de Bank met de e-mails waarop verzoekster zich beroept
geen rechtstreekse getuigenis heeft afgelegd, maar slechts een bevestiging geeft van de door haarzelf opgestelde woorden,
hetgeen overigens pas op 21 maart 2012 is gebeurd, terwijl het verhoor voor het beroepscomité in 2011 had plaatsgevonden.
Bovendien spreekt verzoeksters e-mail over de toezending van het memorandum van X naar één personeelslid van de Bank, en niet,
zoals zij in haar verzoekschrift stelt, naar „een aantal personeelsleden”. De e-mails waarop zij zich beroept hebben in casu
dus onvoldoende bewijskracht om aan te tonen dat de Bank het memorandum dat X in antwoord op verzoeksters klacht had opgesteld,
aan de nieuwe directeur van het DG Risicobeheer en aan verschillende personeelsleden van de afdeling Coördinatie heeft gezonden.
Gelet op de voorgaande overwegingen, moet worden vastgesteld dat daar verzoekster onvoldoende bewijs ter onderbouwing van
haar stelling heeft gegeven, niet is aangetoond dat de Bank derden inzage in het onderzoeksdossier heeft gegeven.
Toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij aan de vermeende geweldplegers
–       Bestaan van de fout
Ter onderbouwing van haar betoog dat de Bank een fout heeft gemaakt door het memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen
erbij aan de vermeende geweldplegers toe te zenden voert verzoekster één middel aan, ontleend aan niet-nakoming van de geheimhoudingsplicht
en schending van de regels van de in het beleid voorziene bescherming van gegevens.
Het Gerecht stelt vast dat de EDPS in zijn memorie in interventie een tweede middel aanvoert, ontleend aan schending van verordening
nr. 45/2001. Toen hij dienaangaande ter terechtzitting werd ondervraagd, heeft de EDPS beklemtoond dat het niet om een tweede
middel ging, maar om een argument ter onderbouwing van het door verzoekster aangevoerde middel.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat artikel 40, vierde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese
Unie, dat volgens artikel 7, lid 1, van bijlage I bij dat Statuut van toepassing is op de procedure voor het Gerecht, en artikel 110,
lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht zich weliswaar niet ertegen verzetten dat een interveniënt
nieuwe argumenten aanvoert of andere argumenten dan de partij die hij ondersteunt, daar hij zijn betoog anders zou moeten
beperken tot een herhaling van de in het verzoekschrift aangevoerde elementen, doch hem niet toestaan het in het verzoekschrift
omschreven kader van het geding te wijzigen door nieuwe middelen aan te voeren (zie in die zin arresten BaByliss/Commissie,
T‑114/02, EU:T:2003:100, punt 417, en SELEX Sistemi Integrati/Commissie, T‑155/04, EU:T:2006:387, punt 42). Het betoog van
de EDPS kan dus niet worden aanvaard, aangezien hij met zijn stelling dat de Bank een aantal bepalingen van verordening nr. 45/2001
heeft geschonden wel degelijk een ander middel heeft aangevoerd dan het door verzoekster aangevoerde middel, dat is ontleend
aan schending van het beleid.
Daar de EDPS niet bevoegd is om een middel aan te voeren waarop het verzoekschrift niet berust, moet dit tweede middel niet-ontvankelijk
worden verklaard.
Dit gezegd zijnde, moet het Gerecht vaststellen dat het beleid uitdrukkelijk bepaalt dat de vermeende geweldpleger op de hoogte
wordt gesteld van het voorwerp van de klacht en alle nodige informatie daarover krijgt, maar dat hij geen kopie van het memorandum
van de klager krijgt.
Uit de bewoordingen van het beleid blijkt dat de Bank het beleid heeft geschonden toen zij verzoeksters gehele memorandum
van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij aan X en Y zond. Zij heeft derhalve een fout gemaakt die tot haar niet-contractuele
aansprakelijkheid kan leiden.
Aan deze vaststelling wordt niet afgedaan door de verplichting voor de Bank om de rechten van de verdediging te eerbiedigen
noch door de door haar aangevoerde rechtspraak in de zaak X/ECB (EU:T:2001:251). Anders dan de Bank stelt, kan de onderzoeksprocedure
immers niet rechtstreeks tot een sanctie voor de vermeende geweldpleger leiden, aangezien hiertoe pas kan worden besloten
na een tuchtprocedure. Daar de onderzoeksprocedure niet kon leiden tot een voor de vermeende geweldplegers bezwarend besluit,
was de Bank dus niet gerechtigd om hun met het oog op de eerbiediging van hun rechten van verdediging, al verzoeksters persoonlijke
gegevens toe te zenden.
Het argument van de Bank dat verzoekster vooraf ervan op de hoogte was gesteld dat het memorandum met haar klacht aan de vermeende
geweldplegers zou worden gezonden, kan evenmin slagen. De omstandigheid dat verzoekster zich hiertegen niet uitdrukkelijk
heeft verzet, en de Bank hierin zelfs haar stilzwijgende toestemming heeft kunnen zien, gaf de Bank immers niet het recht
om haar interne regels te schenden, in dit geval de bepaling van het beleid die uitdrukkelijk voorschrijft dat het memorandum
van de klager niet aan de vermeende geweldpleger wordt gezonden.
–       Immateriële schade en oorzakelijk verband
Het Gerecht stelt vast dat verzoekster niet uiteenzet waarom de toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 met
de bijlagen daarbij aan de vermeende geweldplegers, het goede verloop van de onderzoeksprocedure heeft belemmerd en haar dus
immateriële schade heeft berokkend. Het bestaan van die immateriële schade is dus niet aangetoond.
Met betrekking tot verzoeksters stelling dat de toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij
aan de vermeende geweldplegers gevolgen heeft gehad voor haar reeds vijandige werkomgeving, daar die toezending negatieve
geruchten over haar heeft veroorzaakt en aldus afbreuk heeft gedaan aan haar reputatie en geloofwaardigheid, merkt het Gerecht
op dat het memorandum van 14 maart 2011, met inbegrip van de bijlagen daarbij, verschillende persoonlijke gegevens van verzoekster
bevat, met name over haar gezondheidstoestand. Het Gerecht moet dus wel vaststellen dat verzoekster door de toezending van
die persoonlijke gegevens aan de vermeende geweldplegers immateriële schade heeft geleden.
–       Vergoeding van de schade
Opgemerkt zij dat het verzoekschrift geen enkele specifieke uiteenzetting bevat over de immateriële schade die verzoekster
heeft geleden als gevolg van de toezending door de Bank van het volledige memorandum van 14 maart 2011 aan de vermeende geweldplegers.
In deze omstandigheden moet verzoeksters immateriële schade ex aequo et bono op een bedrag van 5 000 EUR worden begroot en
moet de Bank worden veroordeeld tot betaling van dit bedrag aan verzoekster.
2.     Belemmeren van het horen van getuigen
a)     Argumenten van partijen
Verzoekster verwijt de Bank ten eerste dat zij verschillende personen van wie zij had gezegd dat ze door het onderzoekscomité
konden worden gehoord verkeerde informatie heeft gegeven over hun eventuele getuigenis, met als gevolg dat zij hebben geweigerd
te getuigen. Ten tweede zijn sommigen van die potentiële getuigen niet op de hoogte gesteld van het feit dat zij door haar
waren voorgesteld als getuigen noch zijn zij opgeroepen om te worden gehoord. De Bank heeft dus het goede verloop van de onderzoeksprocedure
verhinderd en het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden. Door deze fout van de Bank heeft verzoekster immateriële schade
geleden die zij ex aequo et bono op een bedrag van 40 000 EUR begroot.
De Bank betwist de gegrondheid van de beschuldigingen dat zij het horen van getuigen heeft belemmerd.
b)     Beoordeling door het Gerecht
Met betrekking tot de eerste grief blijkt uit het dossier inderdaad dat bepaalde personen die door verzoekster waren aangewezen
om te kunnen worden gehoord door het onderzoekscomité, hebben geweigerd te getuigen. Verzoekster heeft echter geen bewijs
of aanwijzingen gegeven ter onderbouwing van haar stelling dat verkeerde informatie van de Bank de oorzaak voor die weigering
zou zijn. Overigens lijkt verzoekster zelf niet zeker van haar stelling, aangezien zij in haar verzoekschrift aangeeft dat
„gebleken is dat bepaalde [personen] bij de afdeling Personeelszaken van de Bank zouden hebben geïnformeerd naar die procedure”
en dat hun een antwoord „zou zijn” gegeven. Die grief moet dus worden afgewezen.
Met betrekking tot de tweede grief, ontleend aan het feit dat het onderzoekscomité niet alle personen die verzoekster als
mogelijke getuigen had genoemd heeft opgeroepen om te getuigen, volstaat de vaststelling dat het beleid bepaalt dat het onderzoekscomité
te werk mag gaan zoals het zelf juist acht. Het is juist dat het beleid eveneens bepaalt dat het onderzoekscomité gesprekken
voert met door de klager eventueel genoemde getuigen, doch deze bepaling kan niet aldus worden uitgelegd dat het onderzoekscomité
verplicht is om alle door de klager genoemde mogelijke getuigen uit te nodigen voor een verhoor. Integendeel, zoals de Bank
terecht betoogt, staat het aan het onderzoekscomité om te beslissen welke van de door de partijen genoemde personen moeten
worden gehoord. Ook deze grief moet derhalve worden afgewezen.
Daar de twee grieven zijn afgewezen, moet worden vastgesteld dat niet is aangetoond dat de Bank het horen van de door verzoekster
voorgestelde getuigen heeft belemmerd.
Uit het voorgaande volgt dat de Bank, zonder dat het nodig is om de door verzoekster voorgestelde maatregelen van instructie
vast te stellen, moet worden veroordeeld tot betaling van het bedrag van 35 000 EUR aan verzoekster ter vergoeding van de
schade die zij heeft geleden door de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011 en door de schending van het beleid
door de Bank.

Kosten
Volgens artikel 87, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij, behoudens de
andere bepalingen van het achtste hoofdstuk van de tweede titel van dat Reglement, in de kosten verwezen, voor zover zulks
is gevorderd. Op grond van artikel 87, lid 2, kan het Gerecht, wanneer de billijkheid dit vergt, beslissen dat een in het
ongelijk gestelde partij slechts ten dele in de kosten wordt verwezen of zelfs niet in de kosten dient te worden verwezen.
Uit de rechtsoverwegingen van dit arrest volgt dat de Bank, daar het beroep op de belangrijkste punten is toegewezen, de in
het ongelijk gestelde partij is. Bovendien heeft verzoekster in haar conclusies uitdrukkelijk gevraagd om de Bank te verwijzen
in de kosten. Daar de omstandigheden van de onderhavige zaak niet de toepassing van de bepalingen van artikel 87, lid 2, van
het Reglement voor de procesvoering rechtvaardigen, moet worden beslist dat de Bank haar eigen kosten zal dragen en moet worden
verwezen in de kosten van verzoekster, daaronder begrepen de kosten die de interventie van de EDPS zowel voor de Bank als
voor verzoekster heeft meegebracht.
Overeenkomstig artikel 89, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering zal interveniënt zijn eigen kosten dragen.
HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN (Tweede kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het besluit van de president van de Europese Investeringsbank van 27 juli 2011 wordt nietig verklaard.
2)
De Europese Investeringsbank wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 35 000 EUR aan CG.
3)
Het beroep wordt verworpen voor het overige.
4)
De Europese Investeringsbank draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van CG.
5)
De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, interveniënt, draagt zijn eigen kosten.
Rofes i Pujol
Bradley
Svenningsen
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 10 juli 2014.
De griffier

De president van de Tweede kamer
W. Hakenberg

M. I. Rofes i Pujol
Inhoud
Toepasselijke bepalingen
Aan het geding ten grondslag liggende feiten
Conclusies van partijen en procesverloop
Ontvankelijkheid
I –  Derde vordering: vaststelling dat er sprake is van geweld
II –  Vijfde vordering: nietigverklaring van het besluit van 1 september 2011
III –  Zesde vordering: vaststelling van aan de Bank toerekenbare dienstfouten
Vordering tot nietigverklaring en vordering tot schadevergoeding
I –  Vordering tot nietigverklaring van het besluit van 27 juli 2011
A –  Argumenten van partijen
B –  Beoordeling door het Gerecht
II –  Verzoeksters vordering tot schadevergoeding
A –  Vergoeding van de schade voortvloeiende uit de onrechtmatigheid van het besluit van 27 juli 2011
1.  Argumenten van partijen
2.  Beoordeling door het Gerecht
B –  Vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden door het psychisch geweld en door de niet-nakoming door de
Bank van haar zorgplicht
1.  Argumenten van partijen
2.  Beoordeling door het Gerecht
C –  Vergoeding van de schade die zou zijn ontstaan door de aan de Bank toerekenbare dienstfouten
1.  Niet-nakoming door de Bank van haar geheimhoudingsplicht en schending van de regels betreffende de in het beleid voorziene
bescherming van persoonlijke gegevens
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
Verlening van inzage in het onderzoeksdossier aan derden
Toezending van het gehele memorandum van 14 maart 2011 met de bijlagen daarbij aan de vermeende geweldplegers
–  Bestaan van de fout
–  Immateriële schade en oorzakelijk verband
–  Vergoeding van de schade
2.  Belemmeren van het horen van getuigen
a)  Argumenten van partijen
b)  Beoordeling door het Gerecht
Kosten
*
Procestaal: Frans.