CELEX: 62009CJ0537
Odesłanie prejudycjalne
Rozporządzenie nr 1408/71
Składnik "z tytułu przemieszczania" się zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności ("disability living allowance")
Oddzielne świadczenie
Specjalne świadczenie nieskładkowe
Brak możliwości eksportu

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca
1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na
własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem
Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) nr 631/2004 z dnia 31 marca 2004 r. (Dz.U. L 100, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), a także
rozporządzenia nr 1408/71 w tej ostatniej wersji, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U. L 117, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu”),
oraz ważności art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 i  tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu.
Wniosek ten został złożony na gruncie sporów między R.J. Bartlettem, N. Gonzalezem Ramosem i J.M. Taylorem a Secretary of
State for Work and Pensions, dotyczących cofnięcia ich prawa do składnika „z tytułu przemieszczania się” zasiłku na utrzymanie
w przypadku niepełnosprawności („disability living allowance”, zwanego dalej „DLA”) z tego powodu, że nie spełniali oni już
przesłanek dotyczących obecności i zamieszkania w Wielkiej Brytanii.

Ramy prawne

Prawo Unii
Artykuł 1 lit. t) rozporządzenia nr 1408/71 i tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu stanowi:
„określenia »świadczenia« [...] oznaczają wszelkie świadczenia, emerytury i renty, w tym wszystkie składniki obciążające fundusze
publiczne, podwyżki spowodowane rewaloryzacją lub świadczenia uzupełniające, z zastrzeżeniem przepisów tyt. III, oraz świadczenia
zryczałtowane, które mogą zastąpić emerytury i renty oraz wypłaty z tytułu zwrotu składek”.
Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 i tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu stanowi:
„Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich ustawodawstw odnoszących się do działów zabezpieczenia społecznego, które
dotyczą:
a)      świadczeń w razie choroby i macierzyństwa;
b)      świadczeń z tytułu inwalidztwa, włącznie ze świadczeniami służącymi zachowaniu albo zwiększeniu zdolności do zarobkowania;
[...]”.
Artykuł 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 stanowi:
„Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do specjalnych świadczeń nieskładkowych, wynikających z ustawodawstwa lub z systemów
innych niż określone w ust. 1 lub które są wyłączone na podstawie ust. 4, jeżeli świadczenia te służą:
a)      zapewnieniu uzupełniającego, zastępczego lub pomocniczego pokrycia od ryzyka objętego działami zabezpieczenia społecznego
określone w ust. 1 lit. a)–h);
b)      lub wyłącznie [...] zapewnieni[u] szczególnej ochrony osobom niepełnosprawnym”.
Artykuł 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu przewiduje:
„Niniejszy artykuł stosuje się do specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym, przewidzianych w ramach ustawodawstwa,
które z uwagi na jego zakres podmiotowy, cele i/lub warunki nabycia uprawnienia posiada cechy zarówno ustawodawstwa dotyczącego
zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w ust. 1, jak również pomocy społecznej.
»Specjalne świadczenia pieniężne o charakterze nieskładkowym« oznaczają świadczenia, które:
a)      są przeznaczone na zapewnienie:
i)      uzupełniającego, zastępczego lub dodatkowego ubezpieczenia od ryzyk objętych działami zabezpieczenia społecznego, o których
mowa w ust. 1, które zagwarantują zainteresowanym osobom dochód na poziomie minimum egzystencji, uwzględniający sytuację gospodarczą
i społeczną w zainteresowanym państwie członkowskim; albo
ii)      wyłącznie szczególnej ochrony niepełnosprawnym, ściśle powiązanej z otoczeniem społecznym takiej osoby w zainteresowanym państwie
członkowskim; oraz
b)      jeżeli finansowanie pochodzi wyłącznie z obowiązkowego opodatkowania przeznaczonego na pokrycie ogólnych wydatków publicznych,
a warunki przyznawania i ustalania wysokości świadczeń nie są uzależnione od jakiejkolwiek składki ze strony beneficjenta.
Jednakże świadczeń zapewnianych w celu uzupełnienia świadczenia składkowego nie uważa się wyłącznie z tego powodu za świadczenia
składkowe; oraz
c)      są wymienione w załączniku IIa”.
Artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1408/71 oraz tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu przewiduje:
„O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, świadczenia pieniężne z tytułu inwalidztwa, starości lub dla osób pozostałych
przy życiu, renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej oraz świadczenia z tytułu śmierci uzyskane na podstawie
ustawodawstwa jednego lub kilku państw członkowskich nie ulegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu, zniesieniu ani przepadkowi
z tego tylko powodu, że uprawniony zamieszkuje terytorium innego państwa członkowskiego niż to, w którym znajduje się instytucja
zobowiązana do wypłaty świadczeń”.
Jednak w art. 10a ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 oraz tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu sprecyzowano, że
przepisów art. 10 i tytułu III nie stosuje się do specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym, o których
mowa w art. 4 ust. 2a, a zainteresowane osoby otrzymują te świadczenia wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym
zamieszkują, oraz zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, pod warunkiem że świadczenia te są wymienione w załączniku IIa.
DLA jest wymieniony w załączniku IIa rozporządzenia nr 1408/71 oraz tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu, do
którego odsyła art. 10a ust. 1 tych rozporządzeń.

Prawo krajowe
Artykuł 63 Social Security Contributions and Benefits Act 1992 (ustawy o składkach i świadczeniach z tytułu zabezpieczenia
społecznego z 1992 r., zwanej dalej „ustawą z 1992 r.”) stanowi:
„Świadczenia nieskładkowe na mocy części III tej ustawy obejmują mianowicie:
a)      zasiłek pielęgnacyjny;
b)      zasiłek z tytułu wysokiego stopnia niepełnosprawności (wraz z dodatkiem z tytułu wieku i podwyższeniem dla pełnoletnich i niepełnoletnich
osób będących na utrzymaniu);
c)      świadczenie pielęgnacyjne (wraz z podwyższeniem dla pełnoletnich osób pozostających na utrzymaniu);
d)      [DLA];
[...]”.
Artykuł 71 ustawy z 1992 r., zatytułowany „Zasiłek na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności”, w następujący sposób opisuje
system DLA:
„1)      [DLA] jest złożony ze składnika z tytułu niesamodzielności i ze składnika z tytułu przemieszczania się.
2)      Uprawnienie danej osoby do [DLA] może obejmować uprawnienie do jednego z tych składników lub obu składników.
3)      Można przyznać każdy ze składników na czas określony lub na czas nieokreślony, ale jeśli przyznany danej osobie [DLA] obejmuje
oba składniki, składników tych nie można jej przyznać na różne okresy określone.
4)      Tygodniowa stawka przyznanego danej osobie [DLA] za każdy tydzień, w odniesieniu do którego przyznano jej jeden składnik,
jest równa odpowiedniej stawce tygodniowej dla tego składnika ustalonej zgodnie z niniejszą ustawą lub przepisami wykonawczymi
wydanymi na jej mocy.
5)      Tygodniowa stawka przyznanego danej osobie [DLA] za każdy tydzień, w odniesieniu do którego przyznano jej oba składniki, jest
równa sumie odpowiednich stawek tygodniowych dla obu ustalonych składników.
6)      Danej osobie nie przysługuje [DLA], jeśli nie spełnia ona warunków dotyczących zamieszkania i obecności w Wielkiej Brytanii”.
Artykuł 73 ustawy z 1992 r. szczegółowo określa przesłanki przyznania składnika „z tytułu przemieszczania się” [DLA] w następujący
sposób:
„1)      Z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy dana osoba jest uprawniona do składnika z tytułu przemieszczania się [DLA] za
każdy okres, w którym osiągnęła odpowiedni wiek i w którym:
a)      jest dotknięta inwalidztwem fizycznym, tak że nie jest w stanie chodzić albo praktycznie nie jest w stanie chodzić; lub
b)      jest objęta ust. 2) poniżej; lub
c)      jest objęta ust. 3) poniżej; lub
d)      jest w stanie chodzić, ale jest tak poważnie fizycznie lub umysłowo niepełnosprawna, że wyłączywszy ewentualną zdolność do
samodzielnego poruszania się po trasach, które są jej znane, przeważnie nie może korzystać z tej zdolności na zewnątrz bez
przewodnika lub nadzoru innej osoby.
1A) »Odpowiedni wiek« w ust. 1) powyżej oznacza:
a)      w odniesieniu do schorzeń wymienionych w lit. a), b) lub c) tegoż punktu – 3 lata;
b)      w odniesieniu do schorzeń wymienionych w lit. d) tegoż punktu – 5 lat.
2)      Osoba jest objęta niniejszym ustępem, gdy:
a)      jest zarówno głucha, jak i niema; i
b)      spełnia inne określone warunki.
3)      Osoba jest objęta niniejszym ustępem, gdy:
a)      jest poważnie umysłowo upośledzona;
b)      przejawia poważne zaburzenia zachowania; i
c)      spełnia jednocześnie warunki wymienione w art. 72 ust. 1 lit. b) i c) powyżej.
[...]
8)      Danej osobie przysługuje składnik z tytułu przemieszczania się za dany okres tylko wtedy, gdy przez większą część tego okresu
jej stan umożliwia jej od czasu do czasu korzystanie z udogodnień ułatwiających lokomocję.
9)      Danej osobie przysługuje składnik z tytułu przemieszczania się [DLA] tylko wtedy, gdy:
a)      przez:
i)      okres trzech miesięcy bezpośrednio poprzedzający dzień, od którego nastąpiłoby przyznawanie tego składnika; lub
ii)      taki inny okres trzech miesięcy, który może zostać określony,
spełnia lub może spełnić jeden z warunków wymienionych w ust. 1 lit. a)–d) powyżej; i
b)      jest prawdopodobne, że będzie nadal spełniać jeden z tych warunków przez:
i)      okres sześciu miesięcy od tego dnia; lub
ii)       (w razie prawdopodobieństwa zgonu w ciągu sześciu miesięcy od tego dnia) okres rozpoczynający się tego dnia i kończący się
w chwili jej śmierci.
[...]
10)      Zostaną ustalone dwie tygodniowe stawki składnika z tytułu przemieszczania się.
[...]”.
Social Security (Disability Living Allowance) Regulations 1991 [rozporządzenie w sprawie zabezpieczenia społecznego (zasiłek
na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności) z 1991 r., zwane dalej „rozporządzeniem z 1991 r.”] precyzuje w szczególności
w art. 2 ust. 1 lit. a) przesłanki zamieszkania i obecności w Wielkiej Brytanii, ustanowione na mocy art. 71 ust. 6 ustawy
z 1992 r.

Postępowania przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Spory przed sądem krajowym dotyczą wniesionych przez R.J. Bartletta, N. Gonzaleza Ramosa i J.M. Taylora skarg o stwierdzenie
nieważności decyzji Secretary of State for Work and Pensions pozbawiających ich prawa do DLA z tego powodu, że nie spełniali
oni już przesłanek zamieszkania i obecności w Wielkiej Brytanii. Decyzje te zostały wydane odpowiednio w dniach: 13 maja 2005 r.,
28 lutego 2002 r. i 8 września 2005 r.
W pierwszej instancji właściwe sądy oddaliły skargi wniesione przez skarżących. Upper Tribunal, do którego wpłynęły wszystkie
trzy sprawy, stoi na stanowisku, że – zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C‑299/05 Komisja
przeciwko Parlamentowi i Radzie, Zb.Orz. s. I‑8695 – składnik DLA „z tytułu niesamodzielności” powinien być traktowany jako
świadczenie w razie choroby w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu, a jego przyznanie nie może w związku
z tym być uzależniane od spełnienia tego rodzaju przesłanek.
Jeżeli chodzi o składnik tego świadczenia „z tytułu przemieszczania się”, Upper Tribunal uważa, że skoro jego przyznanie nie
jest uzależnione od kryterium dochodowego i nie zapewnia on dochodu na poziomie minimum egzystencji, składnik ten jest zbliżony
raczej do świadczenia z zabezpieczenia społecznego niż do specjalnego świadczenia o charakterze nieskładkowym.
Upper Tribunal podkreśla, że w każdym razie w ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie Trybunał wypowiedział
się jedynie w przedmiocie rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu, obowiązującego od dnia 5 maja 2005 r., zatem wyrok
ten nie przesądza o wykładni rozporządzenia nr 1408/71.
W konsekwencji Upper Tribunal postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:
„1)      a)     Czy w odniesieniu do okresów, do których stosuje się [rozporządzenie nr 1408/71], składnik z tytułu przemieszczania się [DLA]
na podstawie ust. 71–76 [ustawy z 1992 r.] może być zaklasyfikowany – oddzielnie od [DLA] jako całości – jako świadczenie
z zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia lub jako specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu
art. 4 ust. 2a, lub w inny sposób?
b)      W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria?
c)      W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria dla [DLA]?
d)      Jeśli w odpowiedzi na pytanie b) lub c) składnik z tytułu przemieszczania się zostanie zakwalifikowany jako świadczenie z zabezpieczenia
społecznego, czy rozpatrywane świadczenie jest świadczeniem w razie choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) [rozporządzenia
nr 1408/71], czy świadczeniem z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) [tego rozporządzenia]?
e)      Czy na odpowiedź na którekolwiek z powyższych pytań ma wpływ ograniczenie czasowe z pkt 2 sentencji [ww. wyroku w sprawie
Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie]?
2)      a)      Czy w odniesieniu do okresów, do których stosuje się [rozporządzenie nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu], składnik z tytułu
przemieszczania się [DLA] na podstawie ust. 71–76 [ustawy z 1992 r.] może być zaklasyfikowany – oddzielnie od [DLA] jako całości
– jako świadczenie z zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia lub jako specjalne świadczenie nieskładkowe
w rozumieniu art. 4 ust. 2a, lub w inny sposób?
b)      W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria?
c)      W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria dla [DLA]?
d)      Jeśli w odpowiedzi na pytanie b) lub c) składnik z tytułu przemieszczania się zostanie zakwalifikowany jako świadczenie z zabezpieczenia
społecznego, czy rozpatrywane świadczenie jest świadczeniem w razie choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) [rozporządzenia
nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu], czy świadczeniem z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) [tego rozporządzenia]?
3)      W razie gdy w odpowiedzi na poprzednie pytania Trybunał stwierdzi, że właściwe jest, by składnik z tytułu przemieszczania
się zaklasyfikować jako specjalne świadczenie nieskładkowe, czy jakikolwiek przepis lub zasada prawa wspólnotowego są istotne
w odniesieniu do kwestii, czy Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ma prawo powoływać się na którąkolwiek
z przesłanek zamieszkiwania i obecności zawartych w art. 2 ust. 1 lit. a) [rozporządzenia z 1991 r.] w okolicznościach takich,
jakie są rozpatrywane w niniejszych sprawach?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

W przedmiocie dwóch pierwszych pytań
Poprzez dwa pierwsze pytania, które należy rozpoznać łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 4 ust. 2a
rozporządzenia nr 1408/71 i rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu należy rozumieć w ten sposób, że składnik DLA
„z tytułu przemieszczania się” jest specjalnym świadczeniem pieniężnym o charakterze nieskładkowym w rozumieniu tego przepisu.
W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przede wszystkim ustalić, czy składnik DLA „z tytułu przemieszczania się”
może być postrzegany jako „świadczenie” w rozumieniu art. 1 lit. t) rozporządzenia nr 1408/71 i tego samego rozporządzenia
w zmienionym brzmieniu.
W tej kwestii należy przypomnieć, że w pkt 69 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie Trybunał orzekł,
że składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” może być oddzielony od reszty i w ten sposób może być wymieniony w wykazie
zawartym w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu, jeśli Zjednoczone Królestwo zdecydowałoby się
stworzyć świadczenie obejmujące tylko ten składnik. Wynika stąd, że składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” może sam w sobie
stanowić „świadczenie” w rozumieniu art. 1 lit. t) rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu.
Takie stwierdzenie narzuca się też – i z tych samych powodów – jeżeli chodzi o rozporządzenie nr 1408/71.
Należy zatem uznać, że składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” również może stanowić „świadczenie” w rozumieniu rozporządzenia
nr 1408/71.
Następnie, jak uściślił Trybunał, poza sporem jest, że składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” ma charakter nieskładkowy
(zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, pkt 74) oraz że stanowi świadczenie pieniężne.
Jeżeli chodzi o kwestię, czy składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” jest świadczeniem specjalnym, Trybunał wskazał, że
możliwe jest uznanie, iż DLA zawiera element „pomocy społecznej” i że składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” „mógłby”
być uznany za specjalne świadczenie nieskładkowe, które tym samym mogłoby zostać wymienione w wykazie zawartym w załączniku
IIa do rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu jako świadczenie niepodlegające eksportowi (zob. ww. wyrok w sprawie
Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, pkt 67, 74). To w tym kontekście Trybunał, który stwierdził nieważność wzmianki o DLA
w wykazie znajdującym się w tym załączniku, postanowił jednak tymczasowo utrzymać skutki tej wzmianki odnośnie do samego tylko
składnika „z tytułu przemieszczania się” po to, aby w rozsądnym terminie zostały podjęte właściwe działania celem wpisania
go do tego załącznika (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, pkt 75). Wynika stąd, że
zdaniem Trybunału składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” może mieć charakter świadczenia specjalnego w rozumieniu art. 4
ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu.
Należy również przypomnieć, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż charakter świadczenia specjalnego definiuje się przez jego
cel (zob. w szczególności wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C‑154/05 Kersbergen‑Lap i Dams‑Shipper, Zb.Orz. s. I‑6249,
pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
W tej kwestii można zauważyć, że – jak twierdzą zarówno rząd Zjednoczonego Królestwa, jak i Komisja Europejska – składnik
DLA „z tytułu przemieszczania się” służy zapewnieniu szczególnej ochrony osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 4 ust. 2a
lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 i rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu, ponieważ jego wyłącznym celem jest wspieranie
autonomii i integracji społecznej tych osób, a także, w miarę możliwości, pomoc tym osobom w prowadzeniu życia podobnego do
życia osób niedotkniętych niepełnosprawnością. Zatem to właśnie niepełnosprawność jako taka daje prawo do takiego świadczenia
i pozwala – w zależności od stopnia utrudnień w przemieszczaniu się, jakich doznaje dana osoba – na określenie kwoty przyznawanego
świadczenia.
Z uwag przedstawionych na rozprawie wynika także, że kwota składnika DLA „z tytułu przemieszczania się”, która jest pochodną
kosztów związanych z problemami w przemieszczaniu się uprawnionej osoby w danym państwie członkowskim, jest ściśle związana
z otoczeniem społecznym tej osoby w tym państwie.
Na marginesie można jeszcze dodać, że z akt sprawy oraz uwag przedstawionych na rozprawie wynika, iż składnik DLA „z tytułu
przemieszczania się” w praktyce najczęściej jest przyznawany osobom, które cierpią z powodu niepełnosprawności mającej znaczący
wpływ na możliwość przemieszczania się, i w sposób nieunikniony wynika stąd, że – nawet jeśli ustawodawstwo krajowe nie przewiduje
kryterium dochodowego – świadczenie to jest przyznawane w przeważającej większości osobom, które z powodu swej niepełnosprawności
nie mogą pracować.
W świetle powyższych rozważań należy zatem stwierdzić, że składnik DLA „z tytułu przemieszczania się” należy traktować jako
specjalny w rozumieniu zarówno art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu, jak i art. 4 ust. 2a rozporządzenia
nr 1408/71.
Co się tyczy kwestii, czy – jak twierdzi N. Gonzalez Ramos – takiego świadczenia nie można by już uznawać za świadczenie wymienione
w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 w zmienionym brzmieniu, ponieważ Zjednoczone Królestwo nie podjęło w tym celu
właściwych środków w rozsądnym terminie wyznaczonym mu przez Trybunał w ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Parlamentowi
i Radzie, wystarczy stwierdzić, że w każdym razie to państwo członkowskie przyjęło właściwe środki. Składnik DLA „z tytułu
przemieszczania się” figuruje bowiem wśród świadczeń wymienionych w załączniku X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 200,
s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r. (Dz.U.
L 284, s. 43).
Wreszcie nie sposób skutecznie podnosić, że – skoro składnik „z tytułu przemieszczania się” nie pojawia się w załączniku IIa
do rozporządzenia nr 1408/71 samodzielnie, lecz poprzez wzmiankę o DLA, którego jest częścią – nie jest możliwe uznanie, iż
składnik ten jest w tym załączniku wymieniony. Jest tak dlatego, że DLA zawsze zbudowany był z dwóch składników wyraźnie zidentyfikowanych
w przepisach krajowych, których dotyczy sprawa główna.
W konsekwencji na dwa pierwsze pytania należy odpowiedzieć w ten sposób, że art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 i tego
samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu należy interpretować w ten sposób, że składnik „z tytułu przemieszczania się”
DLA jest specjalnym świadczeniem pieniężnym o charakterze nieskładkowym w rozumieniu tego przepisu, wymienionym w załączniku
IIa do tych rozporządzeń.

W przedmiocie pytania trzeciego
Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający pyta zasadniczo Trybunał o ważność – „w świetle innych przepisów i zasad prawa wspólnotowego”
– art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 i tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu, w zakresie, w jakim pozwala on na
uzależnienie przyznania składnika DLA „z tytułu przemieszczania się”, przy założeniu, że stanowi on specjalne świadczenie
o charakterze nieskładkowym w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 i tego samego rozporządzenia w zmienionym
brzmieniu, od spełnienia przesłanek zamieszkiwania oraz obecności w Wielkiej Brytanii.
Sąd odsyłający nie daje żadnej wskazówki co do przepisu lub przepisów prawa Unii, w świetle których takiej oceny należałoby
dokonać.
W podobnych okolicznościach Trybunał wskazał, że do niego należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez
sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, istotnych dla sprawy elementów prawa Unii, zważywszy
na przedmiot sporu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 kwietnia 1988 r. w sprawie 204/87 Bekaert, Rec. s. 2029, pkt 7 i przytoczone
tam orzecznictwo).
W tej kwestii należy uwzględnić normy dotyczące swobody przepływu pracowników, a także dotyczące obywatelstwa Unii.
Co do pierwszego aspektu Trybunał orzekł już, że przepisy rozporządzenia nr 1408/71 dotyczące uchylenia klauzul zamieszkania
stanowią przepisy wykonawcze do art. 48 TFUE przyjęte dla ustanowienia w dziedzinie zabezpieczenia społecznego swobodnego
przepływu pracowników, gwarantowanego przez art. 45 TFUE, oraz że – jeżeli chodzi o świadczenia specjalne o charakterze nieskładkowym,
o których mowa w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 – dozwolone jest przyjęcie przez prawodawcę Unii w ramach wykonania
art. 48 TFUE przepisów stanowiących odstępstwo od zasady eksportu świadczeń zabezpieczenia społecznego. W szczególności warunek
posiadania miejsca zamieszkania w państwie instytucji właściwej może słusznie być wymagany przy przyznawaniu świadczeń ściśle
związanych z otoczeniem społecznym (zob. podobnie wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawach połączonych C‑396/05, C‑419/05
i C‑450/05 Habelt i in., Zb.Orz. s. I‑11895, pkt 78, 81 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jak wskazano przy okazji odpowiedzi na dwa pierwsze pytania, tak właśnie rzecz się przedstawia w przypadku składnika „z tytułu
przemieszczania się” DLA.
W konsekwencji należy stwierdzić, że art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 oraz tego samego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu,
jako przepis pozwalający na uzależnienie przyznania składnika „z tytułu przemieszczania się” DLA od spełnienia przesłanek
zamieszkiwania oraz obecności w Wielkiej Brytanii, nie jest niezgodny ze swobodą przepływu osób, a w szczególności z art. 48 TFUE.
Jeżeli chodzi o normy dotyczące obywatelstwa Unii, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 21 TFUE
− który ustanawia prawo każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich
− znajduje swoje uszczegółowienie w art. 45 TFUE (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 września 2007 r. w sprawie C‑287/05
Hendrix, Zb.Orz. s. I‑6909, pkt 61) i że w związku z tym nie ma potrzeby wypowiadania się w tej kwestii dla potrzeb sprawy
przed sądem krajowym.
Z powyższego wynika, że analiza pytania trzeciego nie doprowadziła do ujawnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej podważyć
ważność art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 − w jednej lub drugiej wersji mającej zastosowanie w sprawach przed sądem krajowym
− jako postanowienia pozwalającego na uzależnienie przyznania składnika „z tytułu przemieszczania się” zasiłku na utrzymanie
w przypadku niepełnosprawności od spełnienia przesłanek zamieszkiwania oraz obecności w Wielkiej Brytanii.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny; dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
1)
Wykładni art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia
społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających
się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 631/2004 z dnia 31 marca 2004 r., a także rozporządzenia nr 1408/71
w tej ostatniej wersji, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia
2005 r., należy dokonywać w ten sposób, że składnik „z tytułu przemieszczania” się zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności
(„disability living allowance”) jest specjalnym świadczeniem pieniężnym o charakterze nieskładkowym w rozumieniu tego przepisu,
wymienionym w załączniku IIa do tych rozporządzeń.
2)
Analiza pytania trzeciego nie doprowadziła do ujawnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej podważyć ważność art. 10a rozporządzenia
nr 1408/71 − w jednej lub drugiej wersji mającej zastosowanie w sprawach przed sądem krajowym − jako przepisu pozwalającego
na uzależnienie przyznania składnika „z tytułu przemieszczania się” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności od
spełnienia przesłanek zamieszkiwania oraz obecności w Wielkiej Brytanii.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.