CELEX: 62009CJ0511
Odwołanie
Dumping
Przywozy mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
Rozporządzenie (WE) nr 1136/2006
Ustalenie marginesu dumpingu
Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej
Rozporządzenie (WE) nr 384/96
Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10

W swym odwołaniu spółka Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co. Ltd (zwana dalej „spółką Dongguan”) domaga się, po pierwsze,
uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T‑296/06 Dongguan Nanzha
Leco Stationery przeciwko Radzie (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) w zakresie, w jakim Sąd oddalił pierwszą część pierwszego
zarzutu podniesionego przez spółkę Dongguan oraz, po drugie, domaga się, by Trybunał sam orzekł co do istoty sprawy poprzez
stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe
i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej
Republiki Ludowej (Dz.U. L 205, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem ostatecznym”) w zakresie, w jakim nakłada ono cło na
mechanizmy dźwigniowe wytwarzane przez spółkę Dongguan przekraczające kwotę należności celnych, które byłyby wymagalne w wypadku
niedokonania kwestionowanego dostosowania ceny.

Ramy prawne
Przepisy regulujące stosowanie środków antydumpingowych przez Unię Europejską znajdują się w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96
z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
(Dz.U. 1996, L 56, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. (Dz.U. L 340, s. 17)
(zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”).
Artykuł 2 ust. 1–7 rozporządzenia podstawowego definiuje wartość normalną produktów uznawanych za będące przedmiotem dumpingu.
Zgodnie z tymi przepisami:
„1.      Podstawą normalnej wartości są [zazwyczaj] ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów
w kraju wywozu.
[...]
3.      W przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest niewystarczająca, lub gdy z powodu
określonej [szczególnej] sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość normalną produktu
podobnego oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia, powiększony o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty
ogólne i administracyjne [wydatki administracyjne i inne koszty ogólne] oraz kwotę [marżę] zysku, lub w oparciu o ceny eksportowe
w zwykłym obrocie handlowym do właściwego [odpowiedniego] państwa trzeciego, pod warunkiem że ceny te są reprezentatywne.
[…]
7.      a)     W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość
skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie
ze Wspólnotą, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie
płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała
odpowiednią marżę zysku.
[…]
b)      W odniesieniu do postępowań antydumpingowych dotyczących przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, Wietnamu i Kazachstanu oraz
z jakiegokolwiek kraju o gospodarce nierynkowej, które jest członkiem [Światowej Organizacji Handlu] w dniu rozpoczęcia postępowania,
wartość normalna będzie określana zgodnie z ust. 1–6 w wypadku wykazania, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków przedstawianych
przez jednego lub wielu producentów poddanych postępowaniu oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c),
że warunki gospodarki rynkowej przeważają w stosunku do tego producenta lub producentów pod względem produkcji i sprzedaży
podobnego, odnośnego towaru. Jeśli wyżej wspomniana sytuacja nie będzie miała miejsca, stosuje się zasady określone w lit. a).
[…]”.
Artykuł 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty”.
Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„Dokonuje się obiektywnego [sprawiedliwego] porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Porównania dokonuje się na tym
samym poziomie handlu [etapie obrotu gospodarczego], w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach
oraz z należytym uwzględnieniem różnic wpływających na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej
wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowania i oceniając każdy przypadek
z osobna, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz
ich porównywalność. Unika się powtórnych dostosowań, w szczególności w przypadku różnic dotyczących bonifikat, rabatów, ilości
i poziomu obrotu [etapów obrotu gospodarczego]. W przypadku spełnienia określonych warunków czynniki, co do których można
dokonać dostosowania, są następujące:
[…]
i)      Prowizje
Dokonuje się dostosowania ze względu na różnice w prowizjach naliczanych przy danej sprzedaży. Pojęcie »marże« [»prowizje«]
należy rozumieć również jako obejmujące narzut uzyskiwany przez podmiot gospodarczy od [w odniesieniu do] produktu lub od
[do] produktu podobnego, jeżeli funkcje takiego podmiotu gospodarczego są podobne do funkcji przedstawiciela [agenta] pracującego
[wynagradzanego] na zasadzie prowizji.
[…]”.

Okoliczności powstania sporu
W pkt 8–24 zaskarżonego wyroku opisano stan faktyczny sprawy:
„
Procedura dochodzenia wstępnego
8      Skarżąca, spółka Dongguan […], jest spółką prawa chińskiego z siedzibą w Dongguanie (Chiny). Spółka ta wytwarza mechanizmy
dźwigniowe wykorzystywane do wpinania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach lub skoroszytach.
9      Skarżąca sprzedaje całość swej produkcji spółce World Wide Stationery Ltd (zwanej dalej »spółką WWS«) za pośrednictwem spółki
Leco Stationery Manufacturing Co. Ltd (zwanej dalej »spółką Leco«), która jest jej głównym akcjonariuszem, przy czym siedziby
spółek WWS i Leco znajdują się w Hongkongu (Chiny). Spółka WWS odsprzedaje następnie produkty skarżącej nabywcom na rynku
chińskim oraz poza Chinami, dokonując ich wywozu do Wspólnoty Europejskiej i innych państw trzecich.
10      W dniu 11 marca 2005 r. do Komisji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga trzech producentów wspólnotowych, spółki Interkov
spol. s r.o., spółki MI.ME.CA. Srl oraz spółki NIKO – kovinarsko podjetje, d.d., Železniki, reprezentujących razem ponad 50%
całkowitej produkcji mechanizmów dźwigniowych we Wspólnocie. Skargę poparła spółka IML Industria Meccanica Lombarda Srl [(zwana
dalej »spółką IML«)]. W skardze tej podniesiono, że przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chin był przedmiotem praktyk
dumpingowych i wyrządzał przemysłowi wspólnotowemu znaczące szkody.
11      W dniu 28 kwietnia 2005 r. zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
(Dz.U. C 103, s. 18) opublikowane zostało zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu mechanizmów
dźwigniowych pochodzących z Chin.
12      W następstwie wszczęcia wymienionego dochodzenia Komisja skierowała kwestionariusz do wszystkich podmiotów, których dochodzenie
to w sposób oczywisty dotyczyło. Skarżąca wypełniła ten kwestionariusz, po czym złożyła wniosek o przyznanie jej statusu spółki
działającej w warunkach gospodarki rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego oraz, tytułem
pomocniczym, wniosek o traktowanie indywidualne, zgodnie z art. 9 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Komisja odrzuciła pierwszy
wniosek, lecz przychyliła się do drugiego.
13      W piśmie wysłanym w formie listu elektronicznego w dniu 16 września 2005 r. Komisja zwróciła się do skarżącej o udzielenie
jej wsparcia w przygotowaniu wizyty w Dongguanie i Hongkongu w dniach 17–19 października 2005 r. w celu umożliwienia jej poczynienia
ustaleń faktycznych w ramach dochodzenia. W piśmie wysłanym w formie telefaksu w dniu 4 października 2005 r. Komisja formalnie
potwierdziła swą wizytę u skarżącej. Niemniej jednak w piśmie wysłanym w formie listu elektronicznego w dniu 5 października
2005 r. Komisja uprzedziła skarżącą, że ze względu na nieprzewidziane okoliczności zmuszona jest ona zaplanowaną wizytę odwołać.
Rozporządzenie tymczasowe i dalszy przebieg dochodzenia
14      W dniu 26 stycznia 2006 r. Komisja wydała rozporządzenie (WE) nr 134/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz
mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 23, s. 13, zwane dalej »rozporządzeniem tymczasowym«).
Rozporządzeniem tym nałożono tymczasowe cło antydumpingowe w wysokości 33,3% na przywóz mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych
przez skarżącą od dnia 28 stycznia 2006 r. oraz w wysokości 48,1% na pozostały przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących
z Chin.
15      Wartość normalna mechanizmów dźwigniowych w odniesieniu do producentów‑eksporterów, którym nie przyznano statusu spółki działającej
w warunkach gospodarki rynkowej, w niniejszym przypadku dla skarżącej, została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia
podstawowego na podstawie zweryfikowanych informacji pochodzących od producenta mającego siedzibę w kraju analogicznym. W tym
względzie Komisja tymczasowo stwierdziła, że najodpowiedniejszy i najrozsądniejszy wybór w tym względzie stanowi Iran. Wartość
normalną określono zatem jako odpowiadającą średniej ważonej cenie na rynku wewnętrznym Iranu, stosowaną przez producenta
irańskiego, który współpracował z niezależnymi klientami.
16      Cena eksportowa mechanizmów dźwigniowych w przypadku sprzedaży na wywóz do Wspólnoty dokonywanej przez eksporterów, którym
przyznano traktowanie indywidualne, i przeprowadzanej za pośrednictwem spółek powiązanych mających siedzibę poza Wspólnotą
została ustalona w oparciu o ceny odsprzedaży niezależnym klientom we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
W szczególności cena eksportowa mechanizmów dźwigniowych skarżącej została ustalona w oparciu o ceny stosowane przez spółkę
WWS wobec pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie, po potrąceniu 12,6% odpowiadających pewnym kosztom ponoszonym między
fabryką i granicą Wspólnoty, a mianowicie kosztom przewozu, ubezpieczenia, składowania itp.
17      Zgodnie z rozporządzeniem tymczasowym porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej zostało oparte na poziomie loco fabryka
i na tym samym etapie obrotu gospodarczego. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej z ceną eksportową,
trzeba było uwzględnić, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, co do których wykazano,
że mogą mieć wpływ na ceny i ich porównywalność. W odniesieniu do skarżącej dokonano dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10
lit. i) rozporządzenia podstawowego z uwagi na to, że sprzedaż na wywóz była realizowana za pośrednictwem spółki powiązanej
mającej siedzibę w państwie innym niż zainteresowane państwo lub poza Wspólnotą. Wspomniane dostosowanie polegało na odjęciu
od ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych 18,6% tytułem kosztów sprzedaży, wydatków administracyjnych i innych kosztów
ogólnych ponoszonych przez spółkę WWS, 1,8% tytułem takich kosztów i wydatków ponoszonych przez spółkę Leco oraz 5% tytułem
rozsądnej marży zysku tych dwóch spółek.
18      Pismem z dnia 3 marca 2006 r. skarżąca przedstawiła swe uwagi na piśmie w przedmiocie stosowania rozporządzenia tymczasowego.
W ramach swych twierdzeń skarżąca podniosła, po pierwsze, że nie było prawidłowe odjęcie od ceny eksportowej stosowanej przez
spółkę WWS pewnej kwoty tytułem kosztów sprzedaży, wydatków administracyjnych i innych kosztów ogólnych, jak również zysków
spółek Leco i WWS, albowiem porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej, w tym wypadku, nie zostało dokonane na tym samym
etapie obrotu gospodarczego. Po drugie, zwróciła ona uwagę, że popełnione zostały błędy przy obliczaniu kosztów sprzedaży,
wydatków administracyjnych i innych kosztów ogólnych ponoszonych przez spółkę WWS, a w szczególności że niektóre koszty sprzedaży
bezpośredniej zostały naliczone dwukrotnie.
19      W dniu 21 kwietnia 2006 r. skarżąca przedstawiła swoje stanowisko podczas przesłuchania. W następstwie tego przesłuchania,
w dniu 26 kwietnia 2006 r., skarżąca przedstawiła dodatkowe uwagi na piśmie.
20      Pismem z dnia 24 maja 2006 r. Komisja przedstawiła skarżącej, zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ostateczne
ujawnienie zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których Komisja zamierza zalecić zastosowanie ostatecznych ceł wyrównawczych.
Skarżąca przedstawiła swe uwagi na piśmie w przedmiocie tego dokumentu w piśmie z dnia 5 czerwca 2006 r. Wystosowała ona także
uwagi ustne podczas przesłuchania w dniu 21 czerwca 2006 r. Wreszcie pismem z dnia 3 lipca 2006 r. Komisja udzieliła odpowiedzi
na uwagi skarżącej wraz z dodatkowymi komentarzami.
Rozporządzenie ostateczne
21      W dniu 24 lipca 2006 r. Rada Unii Europejskiej wydała [rozporządzenie ostateczne]. Margines dumpingu mający ostatecznie zastosowanie
względem skarżącej został ustalony na 27,1%, zaś względem innych producentów na 47,4%.
22      Co się tyczy obliczenia wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych, Rada wskazała w rozporządzeniu ostatecznym, że po nowej
analizie wszystkich informacji udostępnionych przez producentów w Iranie, stwierdzono, że informacje te były niepełne lub
niespójne, w wyniku czego nie mogły zostać wykorzystane jako podstawa do obliczenia wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych
na ostatecznym etapie. Dlatego też wykorzystano inną uzasadnioną podstawę w celu obliczenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2
ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W rozporządzeniu ostatecznym stwierdzono w tym względzie, że z powodu braku informacji
z innych państw trzecich, w których produkowane są mechanizmy dźwigniowe, uznano, że dane udostępnione w skardze oraz dane
pochodzące od przemysłu wspólnotowego stanowią najbardziej uzasadnioną podstawę do określenia wartości normalnej mechanizmów
dźwigniowych na ostatecznym etapie. Z rozporządzenia ostatecznego wynika ponadto, że dostosowania zostały dokonane po to,
by odzwierciedlić szczegółowe zweryfikowane dane, które uzyskano podczas dochodzenia, w szczególności dane dotyczące cen surowców
i frachtu.
23      Cena eksportowa została ustalona zgodnie z metodologią określoną w rozporządzeniu tymczasowym (zob. pkt 16 powyżej).
24      Zgodnie z rozporządzeniem ostatecznym porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej zostało oparte na poziomie loco fabryka
i na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Do celów sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej w odniesieniu
do skarżącej, odmiennie od jej pierwszego twierdzenia zawartego w piśmie z dnia 3 marca 2006 r., dostosowanie ceny eksportowej
spółki WWS zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zostało utrzymane. Instytucje wspólnotowe potwierdziły
swoje stanowisko, zgodnie z którym stosunki łączące skarżącą z jednej strony ze spółką Leco, a z drugiej ze spółką WWS były
podobne do podmiotu gospodarczego wynagradzanego na zasadzie prowizji. Mimo to badanie drugiego twierdzenia skarżącej przedstawionego
w piśmie z dnia 3 marca 2006 r., w którym stwierdzono, że pewne koszty sprzedaży spółek Leco i WWS zostały naliczone podwójnie,
potwierdziło, iż podczas obliczania tych kosztów doszło do pomyłki wskutek błędu pisarskiego. Spowodowało to zmniejszenie
potrącenia kosztów związanych ze sprzedażą, kosztów ogólnych i administracyjnych spółki WWS z 18,6% do 3,2%. Ostatecznie dostosowanie
dokonane przez instytucje wspólnotowe polegało na obniżeniu ceny eksportowej o 3,2% w szczególności z tytułu kosztów sprzedaży
bezpośredniej, wydatków administracyjnych oraz innych kosztów i o 1,8% z tytułu takich kosztów i wydatków spółki Leco oraz
o 5% w charakterze marży zysku obu spółek”.

Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
Pismem, które wpłynęło w dniu 19 października 2006 r., spółka Dongguan wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie częściowej nieważności.
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2007 r. prezes piątej izby Sądu dopuścił Komisję w charakterze interwenienta po stronie Rady.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. dopuścił on spółkę IML jako interwenienta po stronie Rady.
Na poparcie tej skargi spółka Dongguan podniosła dwa zarzuty.
Pierwsza część pierwszego zarzutu dotyczyła naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że instytucje
porównały wartość normalną i cenę eksportową mechanizmów dźwigniowych na różnych etapach obrotu gospodarczego, zaś druga część
tego zarzutu dotyczyła naruszenia zasad dobrej administracji i „starannej kontroli” w ten sposób, że instytucje nie dokonały
należytej weryfikacji danych, które zostały im przekazane. Zarzut drugi dotyczył naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia
podstawowego w ten sposób, że w rozporządzeniu ostatecznym instytucje dokonały zmiany metody obliczania normalnej wartości
mechanizmów dźwigniowych w stosunku do rozporządzenia tymczasowego w sytuacji, gdy nie było to uzasadnione doniosłymi względami.
Co się tyczy części pierwszej zarzutu pierwszego, do którego to jedynie odnosi się niniejsze postępowanie odwoławcze, Sąd
doszedł do wniosku, że dostosowanie dokonane na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, polegające na odjęciu
od ceny eksportowej kosztów sprzedaży wynikających z wprowadzania wytwarzanych przez spółkę Dongguan mechanizmów dźwigniowych
do obrotu na rynku wspólnotowym było niezbędne w celu uniknięcia nierównowagi przy porównywaniu wartości normalnej i ceny
eksportowej tychże mechanizmów.
W pkt 40–53 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził w szczególności, jak następuje:
„40      Na wstępie należy przypomnieć, że w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje wspólnotowe dysponują szerokim zakresem
swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, które muszą zbadać (wyrok Trybunału
z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C‑351/04 Ikea Wholesale, Zb.Orz. s. I‑7723, pkt 40; wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2008 r.
w sprawie T‑221/05 Huvis przeciwko Radzie, niepublikowany w Zbiorze, pkt 38).
41      Z utrwalonego orzecznictwa wynika ponadto, że w dziedzinie środków ochrony handlowej kontrola dokonywana przez sąd wspólnotowy
musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania norm proceduralnych, materialnej prawidłowości ustalonych okoliczności faktycznych
będących podstawą rozstrzygnięcia, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy
(zob. wyroki Sądu: z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T‑35/01 Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, Zb.Orz.
s. II‑3663, pkt 48, 49 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 4 października 2006 r. w sprawie T‑300/03 Moser Baer India przeciwko
Radzie, Zb.Orz. s. II‑3911, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Ta ograniczona kontrola sądowa obejmuje w szczególności
kwestię wyboru dokonanego pomiędzy różnymi metodami obliczenia marginesu dumpingu i oceny wartości normalnej produktu (zob.
ww. w pkt 40 wyrok w sprawie Ikea Wholesale, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
42      Ponadto zgodnie z orzecznictwem zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika,
że dostosowanie ceny eksportowej lub wartości normalnej może zostać dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących
czynników wpływających na ceny, a tym samym na ich porównywalność (wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie T‑88/98
Kundan i Tata przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4897, pkt 94). Innymi słowy, oznacza to, że celem dostosowania jest przywrócenie
symetrii pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową w ten sposób, że jeżeli dostosowanie zostało dokonane prawidłowo, przywrócona
jest symetria pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową. Natomiast jeżeli dostosowanie nie było prawidłowe, to utrzymało
lub stworzyło ono asymetrię pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową (wyrok Sądu z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie T‑249/06
Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑383, pkt 194, 195).
43      To właśnie w tym kontekście Sąd powinien rozpatrzyć kwestię, czy wybrany przez instytucje poziom porównania był przestrzegany
podczas obliczania wartości normalnej i ceny eksportowej, oraz następnie zbadać, czy skutkiem dokonanego dostosowania było
przywrócenie symetrii podczas porównywania tych dwóch czynników, czy też przeciwnie, doprowadziło do porównania na różnych
etapach obrotu gospodarczego.
44      W niniejszym przypadku z motywu 22 rozporządzenia ostatecznego wynika, że porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej
mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chin zostało przeprowadzone przez instytucje na tym samym etapie obrotu, czyli na
poziomie loco fabryka. Co się w szczególności tyczy mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą, w piśmie z dnia
3 lipca 2006 r. wyjaśniono, że zarówno wartość normalna, jak i cena eksportowa tych produktów została ustalona przed ewentualnym
udziałem w procesie sprzedaży podmiotu pośredniczącego, czyli przed udziałem spółek Leco i WWS we wprowadzaniu do obrotu mechanizmów
dźwigniowych skarżącej.
45      Co się następnie tyczy z jednej strony ceny eksportowej, należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje faktu, że jej obliczenie
zostało przeprowadzone zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Skarżąca przyznaje bowiem, wraz z instytucjami,
że cena eksportowa jej mechanizmów dźwigniowych odpowiada cenie stosowanej przez spółkę WWS wobec niezależnych klientów na
rynku wspólnotowym, co zostało potwierdzone w motywie 21 rozporządzenia ostatecznego i przez odesłanie do tego ostatniego
przepisu w motywach 41 i 42 rozporządzenia tymczasowego.
46      Co się tyczy z drugiej strony wartości normalnej, skarżąca twierdzi natomiast, że wartość tę należało ustalić zgodnie z art. 2
ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego i tym samym powinna ona odpowiadać cenie, po której spółka WWS sprzedaje wytwarzane
przez nią mechanizmy dźwigniowe na chińskim rynku krajowym.
47      Należy w tym względzie przypomnieć, że z brzmienia art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego wynika, że ustalanie
wartości normalnej produktów pochodzących z Chin zgodnie z zasadami wymienionymi w art. 2 ust. 1–6 tego rozporządzenia ograniczone
jest do indywidualnych przypadków, w których zainteresowani producenci, każdy w zakresie go dotyczącym, wystąpili z właściwie
uzasadnionymi wnioskami zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego
w celu wykazania, że w stosunku do nich przeważają warunki gospodarki rynkowej (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 23 października
2003 r. w sprawie T‑255/01 Changzhou Hailong Electronics & Light Fixtures i Zhejiang Yankon przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4741,
pkt 40).
48      Tymczasem w niniejszym przypadku należy stwierdzić, że zgodnie z motywem 14 rozporządzenia ostatecznego wniosek, z którym
skarżąca wystąpiła na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, został odrzucony. Tym samym wartość normalna
mechanizmów dźwigniowych skarżącej nie mogła zostać ustalona jako odpowiadająca cenom tych produktów na rynku krajowym skarżącej,
czyli cenom stosowanym przez spółkę WWS na rynku chińskim, ponieważ jak ustalono, nie stanowiły one przedmiotu transakcji
zawieranych w normalnym obrocie handlowym.
49      Należy również zauważyć, że przytoczone przez skarżącą wyrok [z dnia 5 października 1988 r.] w sprawie [250/85] Brother Industries
przeciwko Radzie [Zb.Orz. s. 5686], pkt 15–18, nie ma znaczenia w niniejszym przypadku. Chociaż bowiem w wyroku tym Trybunał
uznał, że instytucje słusznie obliczyły wartość normalną przywozu pochodzącego z Japonii na podstawie cen odsprzedaży stosowanych
przez dystrybutora na rynku krajowym, ocena ta wynikała z faktu, że Japonia jest krajem posiadającym gospodarkę rynkową.
50      Następnie należy stwierdzić, że zgodnie z motywem 17 rozporządzenia ostatecznego wartość normalna mechanizmów dźwigniowych
wytwarzanych przez skarżącą została obliczona w oparciu o uzasadnioną podstawę zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia
podstawowego. Zgodnie z orzecznictwem celem tego przepisu jest unikanie uwzględniania stosowanych cen i kosztów ponoszonych
w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej, gdyż czynniki te nie są wynikiem normalnych sił rynkowych (zob. analogicznie
wyroki Trybunału: z dnia 11 lipca 1990 r. w sprawach połączonych C‑305/86 i C‑160/87 Neotype Techmashexport przeciwko Komisji
i Radzie, Rec. s. I‑2945, pkt 26; z dnia 22 października 1991 r. w sprawie C‑16/90 Nölle, Rec. s. I‑5163, pkt 10). Co się
w szczególności tyczy mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą, to z pisma z dnia 3 lipca 2006 r. wynika, że wartość
normalna została obliczona na podstawie kosztów produkcji oraz kosztów ogólnych i administracyjnych producentów wspólnotowych,
powiększonych o szacunkowy racjonalny zysk. W obliczeniach tych nie można było jednakże uwzględnić żadnych kosztów sprzedaży
bezpośredniej, gdyż – jak skarżąca wielokrotnie zwróciła uwagę w szczególności w odpowiedziach na kwestionariusz przekazany
Komisji w trakcie postępowania antydumpingowego, jak również w piśmie z dnia 5 czerwca 2006 r. – to spółki Leco i WWS były
odpowiedzialne za wprowadzanie produktów skarżącej do obrotu.
51      Z metodologii zastosowanej przy obliczaniu wartości normalnej mechanizmów dźwigniowych skarżącej, a w szczególności z powodu
nieuwzględnienia w tych obliczeniach kosztów sprzedaży, wynika, że gdyby instytucje nie dokonały dostosowania na podstawie
art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego polegającego na potrąceniu z ceny eksportowej kosztu sprzedaży związanego z wprowadzaniem
do obrotu mechanizmów dźwigniowych skarżącej na rynku wspólnotowym, porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów
dźwigniowych skarżącej prowadziłoby do zachwiania równowagi.
52      Należy w konsekwencji stwierdzić, że dokonując dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego ceny eksportowej
mechanizmów dźwigniowych wytwarzanych przez skarżącą, instytucje nie popełniły oczywistego błędu w ocenie.
53      W świetle powyższego należy oddalić pierwszą część zarzutu pierwszego skarżącej”.

Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron
Spółka Dongguan wnosi w odwołaniu do Trybunału o:
–        uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszą część pierwszego zarzutu podniesionego przez spółkę
Dongguan w postępowaniu w pierwszej instancji;
–        rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności rozporządzenia ostatecznego w zakresie, w jakim nakłada
ono cło antydumpingowe na mechanizmy dźwigniowe wytwarzane przez spółkę Dongguan o stawce wyższej, niż należności celne, jakie
byłyby wymagalne, gdyby kwestionowane dostosowanie cen eksportowych nie miało miejsca; oraz
–        obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania, włączając w to postępowanie w pierwszej instancji.
W swej odpowiedzi na odwołanie Rada wnosi do Trybunału o:
–        oddalenie odwołania;
–        tytułem pomocniczym – oddalenie skargi;
–        w każdym wypadku – obciążenie spółki Dongguan kosztami postępowania odwoławczego.
Komisja oświadczyła, że przyłącza się do stanowiska Rady.
Spółka IML popiera żądania Rady.

W przedmiocie odwołania
Za pomocą jedynego zarzutu spółka Dongguan domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił pierwszą
część pierwszego zarzutu, opartą na naruszeniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim instytucje porównały
wartość normalną i ceny eksportowe mechanizmów dźwigniowych na poszczególnych etapach obrotu.

Argumentacja stron
Zdaniem spółki Dongguan Sąd nie dokonał prawidłowej wykładni pojęcia analogicznej wartości normalnej, zdefiniowanego w art. 2
ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, zdaniem spółki Dongguan – błędnego, że tego rodzaju analogiczna wartość normalna odpowiada
momentowi, w którym mechanizmy dźwigniowe opuszczają linię produkcyjną spółki Dongguan w Chinach, chociaż w samym zaskarżonym
wyroku stwierdzono, że koszty sprzedaży, wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne, zarówno w przypadku sprzedaży wewnętrznej,
jak również w przypadku wywozu, nie są ponoszone przez spółkę w Chinach, lecz przez spółki powiązane mające siedzibę w kraju
o gospodarce rynkowej, to jest w Hongkongu.
Spółka Dongguan twierdzi następnie, odnosząc się łącznie do pkt 38, 50, 60 i 63 zaskarżonego wyroku, iż nie ulega wątpliwości,
że koszty sprzedaży, wydatki administracyjne i inne koszty ogólne ponoszone przez spółki Leco i WWS w Hongkongu stanowiły
koszty ponoszone z tytułu sprzedaży eksportowej oraz sprzedaży w Chinach, a okoliczność, że spółka Dongguan nie ponosiła kosztów
sprzedaży w Chinach, nie była kwestionowana. W tym względzie, zdaniem tej ostatniej, naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia
podstawowego wynika bezpośrednio z argumentu dotyczącego art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia.
Zdaniem spółki Dongguan, okoliczność, że spółki Leco i WWS były odpowiedzialne za wprowadzanie jej produktów do obrotu, nie
ma żadnego związku z ustalaniem wartości normalnej, gdyż wartość tę stanowiła analogiczna wartość normalna i tym samym nie
opierała się ona na ponoszonych przez nią kosztach. W konsekwencji błędne jest stwierdzenie Sądu ujęte w pkt 50 zaskarżonego
wyroku, wedle którego żadne koszty sprzedaży bezpośredniej nie mogły zostać włączone do tego wyliczenia z tego względu, iż
spółki Leco i WWS miały za zadanie wprowadzanie produktów spółki Dongguan do obrotu.
Natomiast twierdzenie, zgodnie z którym spółki Leco i WWS były odpowiedzialne za wprowadzanie produktów spółki Dongguan do
obrotu, miało znaczenie w celu określenia etapu w ramach obiegu dystrybucyjnego wnoszącej odwołanie, dla którego wartość normalna
ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego stanowiłaby prawidłową analogiczną wartość normalną.
Zdaniem spółki Dongguan, w niniejszej sprawie właściwy etap, który należy uwzględnić w ramach obiegu dystrybucyjnego wnoszącej
odwołanie, odpowiada etapowi „loco spółka WWS”, czyli wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany po raz pierwszy
osobie niepowiązanej na rynku krajowym.
Rada przypomina, że okoliczności faktyczne, na których oparty jest ten zarzut, nie są przedmiotem sporu. Twierdzi ona, że
instytucje, opierając się na danych przemysłu wspólnotowego, w prawidłowy sposób obliczyły skonstruowaną wartość normalną
na poziomie „loco fabryka” w odniesieniu do spółki, która nie ponosi żadnych kosztów sprzedaży bezpośredniej w odniesieniu
do sprzedaży swych produktów na rynku wewnętrznym. Cena eksportowa została określona w oparciu o ceny naliczane przez spółkę
WWS pierwszemu niezależnemu klientowi.
Instytucje dokonały jednakże dostosowania ceny eksportowej stosowanej przez spółkę Dongguan, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i)
rozporządzenia podstawowego, gdyż spółka Dongguan bezpośrednio nie sprzedaje swoich produktów niezależnym klientom, lecz przeznacza
całość sprzedaży na wywóz za pośrednictwem dwóch powiązanych z nią spółek handlowych, to jest spółek Leco i WWS. W tym względzie
instytucje doszły do wniosku, że relacje między spółką Dongguan z jednej strony a powiązanymi z nią spółkami Leco i WWS z drugiej
strony podobne były do relacji z podmiotem wynagradzanym na zasadzie prowizji.
Zdaniem Rady spółka Dongguan nie podniosła, by instytucje naruszyły art. 2 ust. 1–3 i ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego
z uwagi na to, że nie uwzględniły kosztów sprzedaży w skonstruowanej wartości normalnej. Wreszcie jest ona zdania, że zarzut
oparty na naruszeniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego również należy oddalić, gdyż opiera się on wyłącznie
na twierdzeniu, że wartość normalna odpowiadała etapowi „loco spółka WWS”. Twierdzenie to jest oczywiście błędne, a w każdym
razie niedopuszczalne w zakresie, w jakim podważa ono ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd. Należy w konsekwencji oddalić
twierdzenie, iż doszło do naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

Ocena Trybunału
Należy podnieść, że określenie wartości normalnej oraz ceny eksportowej podlega odrębnym zasadom i z tego względu koszty sprzedaży,
wydatki administracyjne oraz inne koszty ogólne wchodzące w rachubę nie muszą koniecznie być traktowane w taki sam sposób
w jednym i drugim wypadku. Niemniej jednak ewentualne różnice pomiędzy tymi dwoma wartościami mogą być uwzględniane w ramach
dostosowań przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie wyrok z dnia 7 maja 1991 r. w sprawie
C‑69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I‑2069, pkt 73).
W tym względzie zarówno z brzmienia, jak i z systematyki art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wynika, że dostosowanie
ceny eksportowej lub wartości normalnej może być dokonane wyłącznie w celu uwzględnienia różnic dotyczących czynników wpływających
na ceny, a tym samym na ich porównywalność w celu zapewnienia, że porównanie zostanie dokonane na tym samym etapie obrotu
gospodarczego.
W niniejszej sprawie spółka Dongguan twierdzi w istocie, że analogiczna wartość normalna określona zgodnie z art. 2 ust. 7
lit. a) rozporządzenia podstawowego powinna być analogiczna do wartości normalnej, która odpowiada, w niniejszej sprawie,
etapowi „loco spółka WWS”. Twierdzi ona, że ponieważ niniejsza sprawa dotyczy kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej,
wartość normalna ustalana zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego powinna być analogiczna do wartości
normalnej ustalonej w warunkach gospodarki rynkowej, która odpowiada wartości normalnej, po której produkt jest dostarczany
po raz pierwszy osobie niepowiązanej na rynku wewnętrznym, to jest pierwszemu niezależnemu klientowi.
Zdaniem spółki Dongguan Sąd w zaskarżonym wyroku zaaprobował obniżenie ceny eksportowej do poziomu poprzedzającego etap „loco
spółka WWS” i w konsekwencji naruszył zasadę symetrii pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową, która powinna odpowiadać
etapowi „loco spółka WWS”, co stanowi zatem naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W niniejszej sprawie z motywu 18 rozporządzenia ostatecznego wynika, że wartość normalna została ustalona na podstawie danych
pochodzących od przemysłu wspólnotowego. Zgodnie z motywem 21 rozporządzenia ostatecznego, metodologia określona w motywach
41 i 42 rozporządzenia tymczasowego została potwierdzona.
Zgodnie z motywem 22 rozporządzenia ostatecznego, porównania wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów dźwigniowych
dokonano na poziomie „loco fabryka” i na tym samym etapie obrotu gospodarczego. Wedle tego motywu, w celu dokonania sprawiedliwego
porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego różnice
pomiędzy czynnikami, w odniesieniu do których podniesiono i wykazano, że wpływają na ceny i ich porównywalność. Czynniki,
w odniesieniu do których przyjęto dostosowania, dotyczyły kosztów wynikających z wprowadzania wytwarzanych przez spółkę Dongguan
mechanizmów dźwigniowych do obrotu na rynku wspólnotowym.
Niemniej jednak spółka Dongguan twierdzi, po pierwsze, z powołaniem się na ww. wyrok w sprawie Brother Industries przeciwko
Radzie, pkt 15–18, że zasadnicza kwestia w niniejszej sprawie dotyczy określenia etapu w jej obiegu dystrybucyjnym, któremu
powinna odpowiadać analogiczna wartość normalna zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, to jest wartość
normalna określona w warunkach gospodarki rynkowej.
Z pewnością z wyroku tego wynika, że zważywszy, iż konstrukcja wartości normalnej ma na celu określenie ceny sprzedaży produktu,
jaka byłaby płatna, gdyby produkt był sprzedany w swoim kraju pochodzenia lub kraju wywozu, uzasadnione było w tym konkretnym
wypadku posłużenie się cenami odsprzedaży autoryzowanego dystrybutora, gdyż ceny te mogłyby być uznane za ceny pierwszej sprzedaży
produktu, dokonanej w toku normalnych czynności handlowych. Niemniej jednak w niniejszej sprawie rozpatrywany kraj posiadał
gospodarkę rynkową. Tymczasem w niniejszej sprawie normalną wartość spornych mechanizmów dźwigniowych skonstruowano w oparciu
o uzasadnioną podstawę opisaną w pkt 27 niniejszego wyroku zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego ze
względu na okoliczność, iż rozpatrywany kraj nie posiada gospodarki rynkowej.
Nawet jeśli art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ustanawia zasadę ogólną, zgodnie z którą podstawą normalnej wartości
są ceny uiszczane lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w krajach wywozu, ani z brzmienia, ani
z ogólnej systematyki art. 2 ust. 7 tego rozporządzenia, ani też z orzecznictwa Trybunału nie wynika, by w sytuacji, gdy instytucje
Unii określają wartość normalną „w oparciu o inną uzasadnioną metodę”, ta wartość normalna powinna zawsze odpowiadać wartości
normalnej, po której produkt jest dostarczany pierwszemu niezależnemu klientowi. Tego rodzaju wykładnia prowadziłaby do ograniczenia
zakresu swobodnego uznania, jakim dysponują instytucje Unii przy ocenianiu wartości normalnej w odniesieniu do krajów nieposiadających
gospodarki rynkowej (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Ikea Wholesale, pkt 40).
Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy jedynie obliczania wartości normalnej
w odniesieniu do przedsiębiorstwa eksportowego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
Biorąc pod uwagę poprzedzające rozważania, należy przyznać, że instytucje w sposób ważny obliczyły skonstruowaną wartość normalną
na poziomie „loco fabryka” w oparciu o okoliczność, że zainteresowana spółka nie ponosi żadnych kosztów sprzedaży bezpośredniej
w odniesieniu do operacji sprzedaży prowadzonych na rynku wewnętrznym.
W pkt 51 zaskarżonego wyroku Sąd doszedł do wniosku, że z uwagi na okoliczność, iż przy obliczaniu wartości normalnej nie
uwzględniono kosztów sprzedaży, należy przyjąć, że gdyby instytucje nie dokonały dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10
rozporządzenia podstawowego polegającego na odjęciu od ceny eksportowej kosztu sprzedaży związanego z wprowadzaniem do obrotu
mechanizmów dźwigniowych spółki Dongguan na rynku wspólnotowym, porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej mechanizmów
dźwigniowych spółki Dongguan prowadziłoby do zachwiania równowagi.
Aby móc dokonać tego rodzaju dostosowania, instytucje muszą oprzeć się na danych faktycznych, takich jak koszty sprzedaży
wynikające z wprowadzania mechanizmów dźwigniowych spółki Dongguan do obrotu na rynku wspólnotowym, które są tego rodzaju,
iż mogą wpływać w określonym stopniu na porównywalność cen eksportowych i wartości normalnej.
W niniejszej sprawie instytucje określiły cenę eksportową w oparciu o ceny naliczane przez spółki powiązane ze spółką Dongguan
pierwszemu niezależnemu klientowi. Sąd wyjaśnił w pkt 45 zaskarżonego wyroku, że spółka Dongguan przyznała, a instytucje to
potwierdziły, iż cena eksportowa jej mechanizmów dźwigniowych odpowiada cenie stosowanej przez spółkę WWS wobec niezależnych
klientów na rynku wspólnotowym.
W konsekwencji skonstruowana wartość normalna oraz cena eksportowa zostały w niniejszej sprawie określone na dwóch odrębnych
poziomach obrotu gospodarczego, co uzasadniało dokonanie dostosowania.
Należy zatem dojść do wniosku, że uwzględnienie braku prowadzenia sprzedaży bezpośredniej przez spółkę Dongguan klientom niezależnym
w celach dokonania dostosowania przez instytucje Unii na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego uczyniło
porównywalnymi, na tym samym etapie obrotu gospodarczego, wartość normalną i cenę eksportową w celu określenia marginesu dumpingu,
zgodnie z wymogami sprawiedliwego porównania, o których mowa w tymże przepisie. Z omawianego dostosowania wynika, że żadna
z tych dwóch informacji nie zawiera kosztów sprzedaży bezpośredniej.
W konsekwencji ani instytucje, ani Sąd nie popełniły błędu, dokonując dostosowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 2
ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
W tych okolicznościach należy oddalić jedyny zarzut podniesiony przez spółkę Dongguan.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie
art. 118 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
Rada oraz spółka IML wniosły o obciążenie spółki Dongguan kosztami postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć
ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 § 4 tego regulaminu, również mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego
na podstawie wymienionego art. 118, Komisja, jako interwenient w pierwszej instancji, pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
1)
Odwołanie zostaje oddalone.
2)
Spółka Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co. Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, także koszty poniesione przez Radę Unii
Europejskiej oraz przez spółkę IML Industria Meccanica Lombarda Srl.
3)
Komisja Europejska pokrywa własne koszty.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.