CELEX: 62008TJ0029
Πρόσβαση στα έγγραφα
Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001
Άρνηση προσβάσεως
Έγγραφα σχετικά με εν εξελίξει διαδικασία λόγω παραβάσεως κράτους μέλους όσον αφορά σχέδιο κατασκευής φράγματος στον ποταμό Sabor
Εξαίρεση σχετική με την προστασία των σκοπών των δραστηριοτήτων επιθεωρήσεως, έρευνας και οικονομικού ελέγχου
Περιβαλλοντικές πληροφορίες
Κανονισμός (ΕΚ) 1367/2006
Υποχρέωση διενέργειας συγκεκριμένης και εξατομικευμένης εξετάσεως
Υπέρτερο δημόσιο συμφέρον

, η Επιτροπή ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε δημόσιο συμφέρον ή υπέρτερο δημόσιο συμφέρον στη δημοσιοποίηση
των επίμαχων εγγράφων.
–       Επί του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος στη δημοσιοποίηση
Όσον αφορά το υπέρτερο δημόσιο συμφέρον κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, in fine, του κανονισμού 1049/2001, πρέπει
να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με την επίδικη απόφαση, δεν υφίσταται τέτοιο συμφέρον στην προκειμένη περίπτωση. Κατά την Επιτροπή,
το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006, δυνάμει του οποίου η δημοσιοποίηση λογίζεται ως ανταποκρινόμενη σε υπέρτερο
δημόσιο συμφέρον όταν οι ζητούμενες πληροφορίες έχουν σχέση με εκπομπές στο περιβάλλον, δεν έχει εφαρμογή σε έρευνες σχετικές
με πιθανές παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου.
Αυτή η εκτίμηση περί απουσίας υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, in fine, του κανονισμού
1049/2001 δεν πάσχει από καμία πλάνη περί το δίκαιο ή περί τα πράγματα.
Πράγματι, πρώτον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως, η διαδικασία λόγω παραβάσεως
που είχε κινηθεί κατά της Πορτογαλικής Δημοκρατίας βρισκόταν σε εξέλιξη. Ως εκ τούτου, το τεκμήριο υπάρξεως υπέρτερου δημοσίου
συμφέροντος στη δημοσιοποίηση, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 1367/2006, δεν είχε εφαρμογή
εν προκειμένω, οπότε δεν χρειάζεται καν να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του κατά πόσον τα επίμαχα έγγραφα περιείχαν
πληροφορίες έχουσες όντως σχέση με «εκπομπές» στο περιβάλλον.
Δεύτερον, στο μέτρο που η LPN και οι παρεμβαίνοντες υποστηρίζουν ότι ο κανονισμός 1367/2006 αποσκοπεί στη βελτίωση της διαφάνειας
στον περιβαλλοντικό τομέα σε σχέση προς τη διαφάνεια που εξασφαλίζουν οι κανόνες του κανονισμού 1049/2001, πρέπει να παρατηρηθεί
ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 1367/2006, ως lex specialis σε σχέση προς τον κανονισμό 1049/2001,
που αντικαθιστά, τροποποιεί ή διευκρινίζει ορισμένες από τις διατάξεις του δεύτερου αυτού κανονισμού για την περίπτωση που
η αίτηση προσβάσεως αφορά «περιβαλλοντικές πληροφορίες» ή πληροφορίες που «αφορούν εκπομπές στο περιβάλλον», αποκλείει ακριβώς
μια τέτοια βελτίωση στο πλαίσιο της σταθμίσεως αντικρουομένων συμφερόντων κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001,
όταν τα επίμαχα έγγραφα περιλαμβάνονται στον φάκελο εν εξελίξει διαδικασίας λόγω παραβάσεως. Συνεπώς, οι ανωτέρω δεν μπορούν
να προσάψουν στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε δεόντως υπόψη της ένα τέτοιο υπέρτερο δημόσιο συμφέρον στη δημοσιοποίηση και, ως
εκ τούτου, ότι δεν προέβη σε ορθή στάθμιση των αντικρουομένων συμφερόντων.
Τρίτον, στο πλαίσιο της εφαρμογής της εξαιρέσεως του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, η
LPN και οι παρεμβαίνοντες δεν μπορούν να επικαλεστούν λυσιτελώς ούτε το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού
1367/2006. Πράγματι, αφενός, η τελευταία αυτή διάταξη αφορά μόνον την υποχρέωση περιοριστικής ερμηνείας των εξαιρέσεων πλην
αυτών που αναφέρονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 1367/2006, ήτοι των εξαιρέσεων πλην των προβλεπομένων
από το άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτη και τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001. Αφετέρου, το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερη
περίοδος, του κανονισμού 1367/2006 αναφέρεται απλώς σε «δημόσιο συμφέρον» στη δημοσιοποίηση και όχι σε «υπέρτερο» δημόσιο
συμφέρον κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, in fine, του κανονισμού 1049/2001. Ως εκ τούτου, είναι απορριπτέο το
επιχείρημα της LPN και των παρεμβαινόντων σύμφωνα με το οποίο, εν προκειμένω, οι αρχές της αυξημένης διαφάνειας, της προσβάσεως
του κοινού στα έγγραφα, της μεγαλύτερης συμμετοχής του πολίτη στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων και της μεγαλύτερης νομιμότητας
συνιστούν, ωστόσο, δημόσιο συμφέρον, αν όχι υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, που δικαιολογεί τη δημοσιοποίηση των επίμαχων εγγράφων.
Τέταρτον, στο μέτρο που η LPN αναφέρεται στο συμφέρον της να μετάσχει ενεργώς στην επίμαχη διαδικασία λόγω παραβάσεως προκειμένου
να προωθήσει το δημόσιο συμφέρον για την προστασία του περιβάλλοντος, της οποίας είναι εγγυήτρια υπό την ιδιότητά της ως ΜΚΟ,
αρκεί η διαπίστωση ότι το δικαίωμα προσβάσεως στα έγγραφα δεν εξαρτάται από τη φύση του ιδιαιτέρου συμφέροντος που έχει ή
δεν έχει ενδεχομένως ο αιτούμενος την πρόσβαση να του παρασχεθεί η ζητηθείσα πληροφορία (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση
του Δικαστηρίου της 1ης Φεβρουαρίου 2007, C‑266/05 P, Sison κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2007, σ. I‑1233, σκέψη 44).
Εξάλλου, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η LPN και οι παρεμβαίνοντες, απαντώντας σε ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου,
δεν μπόρεσαν ούτε να προσδιορίσουν τυχόν υπέρτερο δημόσιο συμφέρον άλλο από την υποτιθέμενη αυξημένη διαφάνεια στον περιβαλλοντικό
τομέα, το οποίο η Επιτροπή θα έπρεπε να λάβει υπόψη της κατά την εφαρμογή, στην υπό κρίση περίπτωση, του άρθρου 4, παράγραφος
2, in fine, του κανονισμού 1049/2001, ούτε να εξηγήσουν αν και σε ποιο βαθμό οι ζητηθείσες πληροφορίες είχαν σχέση με εκπομπές
στο περιβάλλον κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της LPN και των παρεμβαινόντων ότι η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη
της δημόσιο συμφέρον ή υπέρτερο δημόσιο συμφέρον στη δημοσιοποίηση των επίμαχων περιβαλλοντικών πληροφοριών και να σταθμίσει
ορθώς τα αντικρουόμενα συμφέροντα κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, in fine, του κανονισμού 1049/2001, χωρίς να
χρειάζεται να εξεταστούν τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλαν η LPN και οι παρεμβαίνοντες στο πλαίσιο αυτό.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους ως αβάσιμοι, οπότε η προσφυγή
είναι απορριπτέα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εφόσον η LPN ηττήθηκε, στο μέτρο που η προσφυγή της αφορά τα έγγραφα ή τα μέρη εγγράφων
στα οποία δεν παρασχέθηκε πρόσβαση, η LPN πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα
δικαστικά έξοδά τους. Συνεπώς, το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Βασίλειο της Σουηδίας θα φέρουν
τα δικαστικά έξοδά τους.
Εξάλλου, δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Γενικό Δικαστήριο
κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του. Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η LPN, αν δεν της είχε παρασχεθεί, κατά τη διάρκεια
της δίκης, πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα ή αποσπάσματα εγγράφων, θα είχε ηττηθεί όσον αφορά το σύνολο της προσφυγής της για
τους λόγους που εκτίθενται ανωτέρω στις σκέψεις 99 έως 140. Συνεπώς, η LPN πρέπει να καταδικαστεί να φέρει το σύνολο των εξόδων
της καθώς και το σύνολο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή καθόσον αφορά τα έγγραφα και τα μέρη εγγράφων στα οποία δεν παρασχέθηκε πρόσβαση στη Liga para Protecção
da Natureza (LPN) με την απόφαση SG.E.3/MIB/psi D(2008) 8639 της Επιτροπής, της 24ης Οκτωβρίου 2008.
2)
Παρέλκει πλέον η έκδοση αποφάσεως ως προς τα λοιπά.
3)
Η LPN φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
4)
Το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Βασίλειο της Σουηδίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Azizi
Cremona
Frimodt Nielsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 9 Σεπτεμβρίου 2011.
(υπογραφές)
Περιεχόμενα
Το νομικό πλαίσιο
Ο κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001
Ο κανονισμός (ΕΚ) 1367/2006
Τα πραγματικά περιστατικά
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του αιτήματος καταργήσεως της δίκης
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Σύνοψη των λόγων ακυρώσεως
Επί του πρώτου και του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αντλούνται από παράβαση του κανονισμού 1367/2006 και του άρθρου 4, παράγραφος
2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001
Επιχειρήματα των διαδίκων
– Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παράβαση του κανονισμού 1367/2006
– Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού
1049/2001
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
– Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
– Επί των επιπτώσεων του κανονισμού 1367/2006 στο περιεχόμενο της υποχρεώσεως εξετάσεως την οποία υπέχει η Επιτροπή
– Επί των απαιτήσεων στις οποίες υπόκειται η υποχρέωση εξετάσεως την οποία υπέχει η Επιτροπή
– Επί της τηρήσεως, εκ μέρους της Επιτροπής, της υποχρεώσεως εξετάσεως των ζητηθέντων εγγράφων
– Επί του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος στη δημοσιοποίηση
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική.