CELEX: 62010CJ0085
Τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες
Οδηγία 97/13/ΕΚ
Χορήγηση γενικών και ειδικών αδειών
Τέλη και επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις που έχουν ειδικές άδειες
Άρθρο 11, παράγραφος 2
Ερμηνεία
Εθνική νομοθεσία που δεν προβλέπει ειδικό προορισμό για συγκεκριμένο τέλος
Αύξηση του τέλους για τα ψηφιακά συστήματα χωρίς παράλληλη μεταβολή του τέλους αυτού για τα αναλογικά συστήματα πρώτης γενιάς
Συμβατό

της 2ας Απριλίου 2009, C‑431/07 P, Bouygues και Bouygues Télécom κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. I‑2665, σκέψη 125).
Η απαίτηση αυτή επιβάλλει επιπλέον τη μη στρέβλωση του ανταγωνισμού, πράγμα που μπορεί να εγγυηθεί μόνο η διασφάλιση της ισότητας
ευκαιριών μεταξύ των διαφόρων επιχειρηματιών (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσες αποφάσεις ISIS Multimedia Net και Firma O2, σκέψεις
38 και 39).
Επομένως, τα κράτη μέλη δεν μπορούν καταρχήν να επιβάλλουν διαφορετικά τέλη στους τελούντες σε ανταγωνισμό μεταξύ τους επιχειρηματίες
για τη χρήση πόρων εν ανεπαρκεία των οποίων η αξία είναι ισοδύναμη από οικονομική άποψη (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση
ISIS Multimedia Net και Firma O2, σκέψεις 40 και 41)
Από κανένα πάντως στοιχείο της οδηγίας 97/13, σκοπός της οποίας είναι η επικράτηση πλήρους ανταγωνισμού στην αγορά τηλεπικοινωνιακών
υπηρεσιών, δεν προκύπτει ότι οι απαιτήσεις του άρθρου 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13, στις οποίες αναφέρονται τα προδικαστικά
ερωτήματα, σημαίνουν ότι το επίμαχο τέλος πρέπει να προορίζεται για την εξυπηρέτηση ορισμένου ειδικού σκοπού ή ότι το ενδιαφερόμενο
κράτος μέλος πρέπει να κάνει στη συνέχεια συγκεκριμένη χρήση του προϊόντος της είσπραξης του εν λόγω τέλους. Το κράτος μέλος
αυτό μπορεί συνεπώς να αποφασίζει ελεύθερα για τη χρήση του προϊόντος αυτού.
Η ορθότητα της διαπίστωσης αυτής επιβεβαιώνεται εξάλλου από την οδηγία για την αδειοδότηση, έστω και αν, ratione temporis,
η οδηγία αυτή δεν έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, καθόσον η τριακοστή δεύτερη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας αυτής
προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλλουν τέλη για τη χρήση των ραδιοσυχνοτήτων και των αριθμών, ως μέσο για τη διασφάλιση
της βέλτιστης χρήσης των πόρων, χωρίς η εν λόγω οδηγία να προδικάζει τον σκοπό για τον οποίο επιβάλλονται τα τέλη για τα δικαιώματα
χρήσης.
Επιπλέον, κατόπιν όσων εκτέθηκαν ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι απαιτήσεις, σύμφωνα με τις οποίες τα τέλη που επιβάλλονται
στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών για τη χρήση πόρων εν ανεπαρκεία πρέπει να αποσκοπούν στη διασφάλιση της βέλτιστης
χρήσης των πόρων αυτών και να λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη παροχής κινήτρων για την ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών και του ανταγωνισμού,
δεν απαγορεύουν στα κράτη μέλη να κάνουν, κατά τον καθορισμό του ύψους του τέλους αυτού, διάκριση, και μάλιστα σαφή, είτε
μεταξύ της ψηφιακής και της αναλογικής τεχνολογίας είτε, εντός κάθε τεχνολογίας, μεταξύ των διαφόρων χρήσεων της τεχνολογίας,
υπό την προϋπόθεση ότι διασφαλίζεται η ισότητα ευκαιριών μεταξύ των διαφόρων επιχειρηματικών φορέων.
Εξάλλου, οι απαιτήσεις αυτές δεν μπορούν καταρχήν να εμποδίζουν τα κράτη μέλη να αυξάνουν, ακόμη και σημαντικά, το ύψος του
τέλους αυτού για μια συγκεκριμένη τεχνολογία, σε συνάρτηση τόσο με τις τεχνολογικές όσο και με τις οικονομικές εξελίξεις στην
αγορά των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, μολονότι δεν το μεταβάλλουν για ορισμένη άλλη τεχνολογία, εφόσον τα διαφορετικά ποσά
των επιβαλλόμενων τελών αντανακλούν την οικονομική αξία καθεμιάς από τις χρήσεις του οικείου πόρου εν ανεπαρκεία.
Τέλος, το γεγονός και μόνο ότι η εν λόγω αύξηση του ύψους του τέλους είναι ενδεχομένως σημαντική, πράγμα που δεν αμφισβητείται
εν προκειμένω από κανέναν από όσους υπέβαλαν γραπτές παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν σημαίνει αυτόματα ότι δημιουργείται
ασυμβίβαστο με τον σκοπό που πρέπει να επιδιώκεται, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13, με την επιβολή τέλους
για τη χρήση πόρων εν ανεπαρκεία, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι απαιτήσεις που συνάγονται από τον σκοπό αυτό, δηλαδή
ότι το ύψος του τέλους δεν είναι ούτε υπερβολικά υψηλό ούτε υπερβολικά χαμηλό.
Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται πάντως να εξακριβώσει, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, κατά πόσον η επίμαχη στην υπόθεση της
κύριας δίκης εθνική ρύθμιση ανταποκρίνεται στις προϋποθέσεις που εκτίθενται στις σκέψεις 34 έως 36 της παρούσας απόφασης.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι απαιτήσεις του άρθρου 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13, στις οποίες
αναφέρονται τα προδικαστικά ερωτήματα, έχουν οπωσδήποτε σημασία για το ύψος του εν λόγω τέλους, αλλά δεν επιβάλλουν στα κράτη
μέλη την υποχρέωση να προορίζουν το τέλος αυτό για συγκεκριμένη χρήση ούτε να χρησιμοποιούν το προϊόν της είσπραξής του με
συγκεκριμένο τρόπο.
Το γεγονός ότι ένα κράτος μέλος πρόβλεπε προηγουμένως, με τη νομοθεσία του, ότι το προϊόν της είσπραξης των τελών χρήσης πόρων
εν ανεπαρκεία θα χρησιμοποιούνταν για τη χρηματοδότηση της έρευνας και της κατάρτισης στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, όπως
πρόβλεπε το άρθρο 73, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του ισπανικού νόμου 11/1998, όπως ίσχυε αρχικά, δεν ασκεί
καμία επιρροή επί της ερμηνείας της οδηγίας 97/13 και δεν αναιρεί επομένως το παραπάνω συμπέρασμα.
Κατόπιν όλων των παραπάνω σκέψεων, στα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι απαιτήσεις του άρθρου 11,
παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13, κατά τις οποίες τα τέλη που επιβάλλονται στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών για τη
χρήση πόρων εν ανεπαρκεία πρέπει να αποσκοπούν στη διασφάλιση της βέλτιστης χρήσης των πόρων αυτών και να λαμβάνουν υπόψη
την ανάγκη παροχής κινήτρων για την ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών και του ανταγωνισμού, έχουν την έννοια ότι δεν αντιβαίνει
στις απαιτήσεις αυτές η εθνική ρύθμιση που αφενός προβλέπει την επιβολή τέλους στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών που
είναι κάτοχοι ειδικών αδειών για τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων, χωρίς να επιβάλλει κανένα ειδικό προορισμό για τη χρήση του προϊόντος
της είσπραξης του τέλους αυτού, και αφετέρου αυξάνει σημαντικά το ύψος του τέλους αυτού για ορισμένη τεχνολογία, χωρίς να
το μεταβάλλει για ορισμένη άλλη.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
Οι απαιτήσεις του άρθρου 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου
1997, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, κατά τις οποίες τα τέλη
που επιβάλλονται στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών για τη χρήση πόρων εν ανεπαρκεία πρέπει να αποσκοπούν στη διασφάλιση
της βέλτιστης χρήσης των πόρων αυτών και να λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη παροχής κινήτρων για την ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών
και του ανταγωνισμού, έχουν την έννοια ότι δεν αντιβαίνει στις απαιτήσεις αυτές η εθνική ρύθμιση που αφενός προβλέπει την
επιβολή τέλους στους φορείς τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών που είναι κάτοχοι ειδικών αδειών για τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων, χωρίς
να προβλέπει κανένα ειδικό προορισμό για τη χρήση του προϊόντος της είσπραξης του τέλους αυτού, και αφετέρου αυξάνει σημαντικά
το ύψος του τέλους αυτού για ορισμένη τεχνολογία, χωρίς να το μεταβάλλει για ορισμένη άλλη.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.