CELEX: 62010FJ0084
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Αποδοχές
Οικογενειακά επιδόματα
Σχολικό επίδομα
Προϋποθέσεις χορηγήσεως
Παρακράτηση επιδόματος της ιδίας φύσεως χορηγούμενου από άλλο φορέα

Guarneri κατά Επιτροπής, σκέψη 39).
Ομοίως, το γεγονός ότι το προβλεπόμενο από τον ΚΥΚ επίδομα αποτελεί συμπλήρωμα των αποδοχών του υπαλλήλου και συνδέεται, ως
εκ τούτου, με σχέση εργασίας, αντιθέτως προς τη χορηγούμενη από το Cedies χρηματική ενίσχυση που χορηγείται στο τέκνο, δεν
θεωρήθηκε καθοριστικής σημασίας για την εξακρίβωση του ζητήματος αν οι παροχές αυτές ήταν της ιδίας φύσεως κατά την έννοια
της εν λόγω διατάξεως (προαναφερθείσα απόφαση Guarneri κατά Επιτροπής, σκέψη 40).
Όσον αφορά το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι οι προϋποθέσεις χορηγήσεως και ο τρόπος υπολογισμού των δύο παροχών διαφέρουν
δεδομένου ότι η χορήγηση της χρηματικής ενισχύσεως του Cedies εξαρτάται από την κοινωνική και οικονομική κατάσταση του σπουδαστή
και των γονέων του, ενώ αντιθέτως το σχολικό επίδομα χορηγείται κατ’ αποκοπήν και ανεξαρτήτως των αποδοχών του υπαλλήλου,
αρκεί να υπομνησθεί, όπως επισημάνθηκε με τη σκέψη 32 της παρούσας αποφάσεως, ότι σκοπός των δύο παροχών, εν προκειμένω, είναι
η χορήγηση ενισχύσεως προς κάλυψη των δαπανών φοιτήσεως στις οποίες υποβάλλεται ο υπάλληλος στο πλαίσιο των σπουδών των συντηρούμενων
τέκνων του.
Τέλος, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η διαφορετική φύση των επίμαχων παροχών επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι άλλα θεσμικά
όργανα της Ένωσης δεν εφαρμόζουν το άρθρο 67, παράγραφος 2, του ΚΥΚ σε περιπτώσεις σωρευτικής λήψεως σχολικού επιδόματος και
χρηματικής ενισχύσεως από το Cedies. Ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι τα λοιπά θεσμικά όργανα ερμηνεύουν διαφορετικά την εν λόγω
διάταξη του ΚΥΚ, ο προσφεύγων δεν μπορεί να επικαλεστεί την πρακτική των άλλων οργάνων, εφόσον δεν έχει αποδειχθεί ότι η εκ
μέρους της Επιτροπής ερμηνεία του άρθρου 67, παράγραφος 2, του ΚΥΚ είναι εσφαλμένη (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του
Δικαστηρίου ΔΔ της 8ης Ιουλίου 2010, F‑139/06, Kurrer κατά Επιτροπής, σκέψη 61).
Συνεπώς, δεν συντρέχει λόγος να διαταχθούν μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας προκειμένου να συγκεντρωθούν περισσότερες πληροφορίες
όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 67, παράγραφος 2, του ΚΥΚ από άλλα θεσμικά όργανα, όπως ζήτησε ο προσφεύγων.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 67, παράγραφος 2,
του ΚΥΚ πρέπει να απορριφθεί.

Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων υποστηρίζει, πρώτον, ότι η απόφαση περί μειώσεως του σχολικού επιδόματος, όπως αυτή προκύπτει από το εκκαθαριστικό
σημείωμα μισθοδοσίας του Φεβρουαρίου του 2010 στο οποίο εμφανίζεται η μείωση, δεν περιέχει καμία αιτιολογία. Ομοίως, η απόφαση
της Επιτροπής της 26ης Φεβρουαρίου 2010 δεν παρέχει επαρκή και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, δεν εξηγεί με ποιο τρόπο υπολογίστηκε
η παρακράτηση ποσού 375 ευρώ στο εκκαθαριστικό σημείωμα μισθοδοσίας του Μαρτίου του 2010 και δεν αιτιολογεί την παρακράτηση
75 ευρώ που εμφανιζόταν στα εκκαθαριστικά σημειώματα μισθοδοσίας των μηνών Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 2010.
Δεύτερον, κατά τον προσφεύγοντα, η αιτιολογία της αποφάσεως της Επιτροπής της 9ης Ιουλίου 2010 με την οποία απορρίφθηκε η
διοικητική ένσταση της 26ης Μαρτίου 2010 είναι ανεπαρκής. Συγκεκριμένα, κατά τον προσφεύγοντα, η Επιτροπή στηρίζει την εφαρμογή
του άρθρου 67, παράγραφος 2, του ΚΥΚ στο από 26 Ιουνίου 1975 πόρισμα των προϊσταμένων Διοικήσεως όσον αφορά την εφαρμογή του
άρθρου 3 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, το οποίο, έχοντας συνταχθεί το 1975, δεν είναι δυνατό να αφορά τον λουξεμβουργιανό
νόμο της 22ας Ιουνίου 2000 και δεν ανταποκρίνεται στην ισχύουσα πρακτική.
Η Επιτροπή φρονεί ότι με το από 26 Φεβρουαρίου έγγραφό της, σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική επιστολή που απηύθυνε στον προσφεύγοντα
στις 25 Νοεμβρίου 2009 και με την απόφαση της 9ης Ιουλίου 2010 περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεώς του, τήρησε πλήρως
την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Η υποχρέωση αιτιολογήσεως του άρθρου 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ έχει ως σκοπό, αφενός, να παράσχει στον ενδιαφερόμενο επαρκή
στοιχεία προκειμένου να εκτιμήσει τη βασιμότητα της βλαπτικής πράξεως και κατ’ επέκταση τη σκοπιμότητα ασκήσεως προσφυγής
και, αφετέρου, να παράσχει στον δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του όσον αφορά τη νομιμότητα της πράξεως.
Η υποχρέωση αιτιολογήσεως και το περιεχόμενο της αιτιολογίας πρέπει να εκτιμώνται σε συνάρτηση με τις συγκεκριμένες περιστάσεις
της υπό κρίση υποθέσεως, λαμβανομένων ιδίως υπόψη του περιεχομένου της πράξεως και της φύσεως των προβαλλόμενων λόγων. Από
την αιτιολογία πρέπει να προκύπτει σαφώς και άνευ αμφισημίας η συλλογιστική της Διοικήσεως (απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της
8ης Απριλίου 2008, F‑134/06, Bordini κατά Επιτροπής, σκέψη 62).
Εν προκειμένω, λαμβανομένου υπόψη ότι πρόκειται για διαφορά αφορώσα τη συγκεκριμένη εφαρμογή διατάξεως του ΚΥΚ εντός κοινώς
γνωστού πλαισίου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή τήρησε τις σχετικές επιταγές του ΚΥΚ.
Εν πάση περιπτώσει, η πλημμέλεια στην αιτιολογίας μπορεί να θεραπευθεί διά της παροχής προσήκουσας αιτιολογίας κατά το στάδιο
της απαντήσεως στη διοικητική ένσταση, η δε προσήκουσα αυτή αιτιολογία πρέπει να συμπίπτει με την αιτιολογία της αποφάσεως
κατά της οποίας βάλλει η διοικητική ένσταση (απόφαση του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 2003, T‑221/02, Lebedef κ.λπ. κατά
Επιτροπής, σκέψη 62· αποφάσεις του Δικαστηρίου ΔΔ της 7ης Νοεμβρίου 2007, F‑57/06, Hinderyckx κατά Συμβουλίου, σκέψη 25, και
Bordini κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα, σκέψη 63).
Από το γράμμα της αποφάσεως περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή παρέσχε στον προσφεύγοντα λεπτομερή
αιτιολογία η οποία, σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία, κατέστησε δυνατό για τον μεν προσφεύγοντα να εκτιμήσει τη δυνατότητα
ασκήσεως προσφυγής, για το δε Δικαστήριο ΔΔ να εκτιμήσει τη νομιμότητα της αποφάσεως.
Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως πρέπει να απορριφθεί.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και υπό την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου
του δευτέρου τίτλου του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον έχει διατυπωθεί σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Βάσει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου, το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να αποφασίσει, για λόγους
επιείκειας, ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται μόνο εν μέρει στα δικαστικά έξοδα ή μάλιστα ότι δεν καταδικάζεται στα έξοδα
αυτά.
Από το προπαρατεθέν σκεπτικό της αποφάσεως προκύπτει ότι ηττηθείς διάδικος είναι ο προσφεύγων. Επιπροσθέτως, η Επιτροπή ζήτησε
ρητώς, με τα αιτήματά της, να καταδικαστεί ο προσφεύγων στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι οι περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως
δεν δικαιολογούν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, πρέπει να καταδικαστεί
ο προσφεύγων, πέραν των δικών του δικαστικών εξόδων, και στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τον Ε. Χατζηδουκάκη στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Barents
Rofes i Pujol
Boruta
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 5 Ιουνίου 2012.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

H. Kreppel
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.