CELEX: 62009TJ0262
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Graficzny wspólnotowy znak towarowy FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR
Względna podstawa odmowy rejestracji
Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009
Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych
Prawo do obrony
Obowiązek uzasadnienia
Artykuł 63 ust. 2, art. 65 ust. 6, art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009

Okoliczności powstania sporu
W dniu 19 maja 1995 r. interwenient, spółka DEF-TEC Defense Technology GmbH, i spółka Defense Technology Corporation of America,
podlegająca prawu stanu Wyoming (Stany Zjednoczone) (zwana dalej „spółką z Wyomingu”), zawarły umowę dystrybucyjną, zgodnie
z którą pierwsza ze spółek zobowiązała się w szczególności do przeniesienia 50% swoich udziałów na osobę fizyczną lub osobę
prawną będącą własnością drugiej i przez nią wyznaczoną oraz do dystrybuowania w Europie towarów tej drugiej takich jak rozpylacze
obronne w zamian za dziesięcioprocentową prowizję pobieraną od całej dokonanej sprzedaży oraz udostępnienie linii kredytowej
(zwaną dalej „umową z dnia 19 maja 1995 r.”).
W dniu 1 czerwca 1996 r. prezes spółki z Wyomingu oświadczył w jej imieniu, że w odniesieniu do słownych i graficznych znaków
towarowych FIRST DEFENSE i FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJEKTOR wyraźnie zrzeka się całości praw posiadanych przez nią na
obszarze europejskim, i wyraził zgodę na planowane przez interwenienta zarejestrowanie wspomnianych znaków towarowych w Europie.
W dniu 23 sierpnia 1996 r. skarżąca, Safariland LLC, dawniej Defense Technology Corporation of America, odkupiła aktywa spółki
z Wyomingu. Cesja ta obejmowała posiadane przez spółkę z Wyomingu prawa do nazwy handlowej Defense Technology Corporation
of America i znaków towarowych zarejestrowanych w Stanach Zjednoczonych oraz linię towarów stanowiących rozpylacze obronne.
Do czerwca 1997 r. interwenient otrzymywał od skarżącej rozpylacze obronne FIRST DEFENSE i dystrybuował je w Europie pod własną
nazwą. Stosunki między skarżącą a interwenientem zakończyły się latem 1997 r. lub na początku jesieni tegoż roku.
W dniu 16 września 1997 r. interwenient złożył w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
(OHIM) zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.
w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009
z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)].
Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, był przedstawiony poniżej graficzny znak towarowy FIRST DEFENSE AEROSOL
PEPPER PROJECTOR (zwany dalej „spornym znakiem towarowym”):
Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należały do klas 5, 8 i 13 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadały
dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
–        klasa 5: „preparaty farmaceutyczne, weterynaryjne i środki sanitarne; substancje dietetyczne do celów leczniczych; żywność
dla niemowląt; plastry, materiały opatrunkowe; materiały do plombowania zębów, wosk dentystyczny; środki odkażające; środki
do niszczenia robactwa, środki grzybobójcze, środki chwastobójcze”;
–        klasa 8: „narzędzia i przyrządy (ręcznie sterowane); sztućce; broń ręczna; ostrza (maszynki do golenia)”;
–        klasa 13: „amunicja, pociski, broń defensywna na bazie gazu drażniącego, inna broń ofensywna lub defensywna”.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 93/1998 z dnia 7 grudnia 1998 r.
W dniu 8 marca 1999 r. skarżąca wniosła sprzeciw na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 41 rozporządzenia
nr 207/2009) wobec rejestracji spornego znaku towarowego dla towarów, o których mowa w pkt 7 powyżej.
Skarżąca w szczególności oparła swój sprzeciw na art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009), stwierdzając, że interwenient jest jej agentem w rozumieniu wspomnianego przepisu oraz że wniósł on bez jej
zgody o rejestrację oznaczenia bardzo podobnego do następujących znaków towarowych zarejestrowanych w Stanach Zjednoczonych:
–        słownego znaku towarowego FIRST DEFENSE zarejestrowanego pod numerem 1763666 dla „niewybuchowej broni defensywnej na bazie
organicznego gazu drażniącego w postaci aerozolu”, należącej do klasy 13;
–        ukazanego poniżej graficznego znaku towarowego przedstawiającego lecącego orła, zarejestrowanego pod numerem 1885967, dla
„niewybuchowej broni defensywnej na bazie organicznego gazu drażniącego w postaci aerozolu”, należącej do klasy 13:
–        ukazanego poniżej graficznego znaku towarowego obejmującego element słowny „def‑tec products”, umieszczony w środku trójkątnej
figury geometrycznej, zarejestrowanego pod numerem 1792165 dla serii towarów należących do klasy 13:
Decyzją z dnia 21 marca 2002 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił częściowo sprzeciw w zakresie, w jakim opierał się on na art. 8
ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 i odnosił się do „broni ręcznej”, należącej do klasy 8, oraz „amunicji, pocisków, broni defensywnej
na bazie gazu drażniącego, innej broni ofensywnej lub defensywnej”, należących do klasy 13.
W dniu 21 maja 2002 r. na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009) interwenient
wniósł do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
Decyzją z dnia 8 listopada 2004 r. (zwaną dalej „decyzją 2004 r.”) Druga Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie i obciążyła
interwenienta kosztami postępowania.
Pismem złożonym do sekretariatu Sądu w dniu 12 stycznia 2005 r. interwenient wniósł zarejestrowaną pod sygnaturą T‑6/05 skargę
na decyzję z 2004 r.
Wyrokiem z dnia 6 września 2006 r. w sprawie T‑6/05 DEF-TEC Defense Technology przeciwko OHIM – Defense Technology (FIRST
DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR), Zb.Orz. s. II‑2671 (zwanym dalej „wyrokiem Sądu”), Sąd stwierdził nieważność decyzji z dnia
2004 r.
W pkt 39 wyroku Sądu orzeczono, że „ponieważ [interwenient] nie [zakwestionował] przed Sądem swego statusu przedstawiciela
właściciela znaku towarowego, należy ustalić, czy [interwenient otrzymał] zgodę właściciela znaku towarowego na złożenie spornego
wniosku o rejestrację”.
W pkt 46 wyroku Sądu przypomniano, że „w chwili złożenia oświadczenia z dnia 1 czerwca 1996 r. [interwenienta] i spółkę z Wyomingu
łączyły rzeczywiste stosunki handlowe, co stanowi okoliczność, która może wyjaśniać, dlaczego poprzedni właściciel zdecydował
się na nieodpłatne udzielenie zgody”. Sąd dodał, że „[w] każdym razie okoliczność, że taka zgoda może ewentualnie stanowić
rzadkość, nie może sama w sobie podważyć ważności rzeczywiście udzielonej zgody, tak jak to przyjęła Izba Odwoławcza”.
W pkt 48 wyroku Sądu orzeczono, że oświadczenie z dnia 1 czerwca 1996 r. zawierało wyraźną, precyzyjną i bezwarunkową zgodę.
Tymczasem jako że zmiana właściciela znaku towarowego nastąpiła w okresie między dniem udzielenia zgody a dniem dokonania
zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, Sąd uznał, że należy ustalić, czy zgoda była ważna i czy interwenient mógł się
na nią powołać.
Sąd ponadto zauważył w pkt 49 wyroku, że „po dokonaniu błędnego stwierdzenia, że oświadczenie z dnia 1 czerwca 1996 r. nie
zawierało wyraźnej, precyzyjnej i bezwarunkowej zgody na złożenie przez [interwenienta] wniosku o rejestrację omawianego znaku
towarowego, Izba Odwoławcza nie zajmowała się już zagadnieniem, czy wspomniana zgoda pozostała w mocy po odsprzedaży aktywów
spółki z Wyomingu”. Sąd uściślił, że „nie może się zatem wypowiedzieć w tym względzie, ponieważ kwestia ta, której rozstrzygnięcie
ściśle zależy od prawa znajdującego zastosowane do stosunków prawnych i handlowych między stronami [umowy z dnia 19 maja 1995 r.],
nie była rozpatrywana w postępowaniu przed OHIM”.
Wreszcie w pkt 50 wyroku Sąd uznał, że „Izba Odwoławcza powinna była dokonać badania w świetle prawa znajdującego zastosowanie
do istniejących między stronami [umowy z dnia 19 maja 1995 r.] stosunków prawnych i handlowych, czy – a jeśli tak, to w jakim
zakresie – wspomniane stosunki rzeczywiście zostały utrzymane po odsprzedaży aktywów spółki z Wyomingu, z takim skutkiem,
że [skarżąca] wstąpił[a] w prawa i ewentualnie obowiązki poprzedniego właściciela znaku towarowego”. Sąd doszedł do wniosku,
że „[w] tym kontekście to do Izby Odwoławczej należało określenie w szczególności, czy zgoda otrzymana przez [interwenienta]
w dniu 1 czerwca 1996 r. pozostała w mocy po odsprzedaży aktywów spółki z Wyomingu”, i że „[w] przypadku potwierdzenia zgody
Izba Odwoławcza powinna byłaby zbadać, czy w dniu złożenia wniosku o rejestrację omawianego znaku towarowego [skarżąca] pozostawał[a]
związan[a] tą zgodą”. Sąd wreszcie uznał, że „[g]dyby okazało się, że [skarżąca] nie był[a] już związan[a] wspomnianą zgodą,
Izba Odwoławcza powinna byłaby ocenić, czy [interwenient mógł] powołać się na uzasadnioną podstawę kompensującą brak takiej
zgody”.
W rezultacie Sąd stwierdził nieważność decyzji z 2004 r. w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła w niej
ważności zgody z dnia 1 czerwca 1996 r.
Decyzją z dnia 16 lutego 2007 r. prezydium izb odwoławczych OHIM przydzieliło sprawę Czwartej Izbie Odwoławczej. Sprawa została
zarejestrowana pod sygnaturą R 0493/2002‑4.
Decyzją z dnia 4 maja 2009 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza OHIM uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów
z dnia 21 marca 2002 r., oddaliła sprzeciw i obciążyła skarżącą kosztami postępowania.
Co do istoty, w pierwszej kolejności, Izba Odwoławcza stwierdziła w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych,
że sporny znak towarowy był bardzo podobny do dwóch z trzech zarejestrowanych w Stanach Zjednoczonych znaków towarowych, tj.
znaków towarowych nr nr 1885967 i 1763666 (zwanych dalej „wcześniejszymi znakami towarowymi”), ponieważ obejmował ich elementy
odróżniające, a mianowicie przedstawienie orła i wyrażenie „first defense”. Ponadto Izba Odwoławcza uznała, że niektóre towary,
wobec których uwzględniono sprzeciw, mianowicie „broń defensywna na bazie gazu drażniącego” i „inna broń ofensywna lub defensywna”,
były objęte wcześniejszymi znakami towarowymi. Natomiast jej zdaniem towary będące „bronią ręczną i amunicją”, które nie były
objęte wcześniejszymi znakami towarowymi, nie miały charakteru podobnego do charakteru towarów będących przedmiotem umowy
z dnia 19 maja 1995 r., a mianowicie gazu pieprzowego w aerozolu. O ile gaz pieprzowy w aerozolu ma bowiem za zadanie odparcie
napastników bez wyrządzania poważnych urazów fizycznych, o tyle towary interwenienta, którymi są „broń ręczna, amunicja i pociski”,
są albo bronią, albo towarami używanymi w broni palnej.
Izba Odwoławcza uznała, że w swojej decyzji Wydział Sprzeciwów nie wskazał powodów, dla których wcześniejsze znaki towarowe
pozwalały na odrzucenie dokonanego przez interwenienta zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla towarów, którymi są „broń
ręczna, amunicja i pociski”. Ponadto zauważywszy, że ochrona przyznana przez art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 rozciąga
się nie tylko na towary i usługi identyczne z towarami i usługami właściciela przywołanego wcześniejszego znaku towarowego,
ale również na towary i usługi, które są ściśle z nimi powiązane lub równoważne pod względem ekonomicznym, Izba Odwoławcza
stwierdziła, iż w niniejszym przypadku towary takie jak broń ręczna i amunicja, jako że nie są w oczywisty sposób przedmiotem
działalności handlowej właściciela wcześniejszych znaków towarowych, nie były objęte tym przepisem.
W drugiej kolejności, co się tyczy istnienia stosunku przedstawicielstwa w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009,
Izba Odwoławcza uznała, że jest związana wyłącznie dokonaną w wyroku Sądu kwalifikacją wynikającego z umowy z dnia 19 maja
1995 r. stosunku między spółką z Wyomingu i interwenientem, który to stosunek jest „stosunkiem spółka mocodawca–agent” w rozumieniu
tego przepisu, natomiast nie jest związana stwierdzeniami Sądu dotyczącymi wynikających z tego konsekwencji, to znaczy sytuacją
po nabyciu aktywów spółki z Wyomingu przez skarżącą.
Zdaniem Izby Odwoławczej należało odrzucić podstawę sprzeciwu z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ stosunek
przedstawicielstwa między skarżącą a interwenientem istniał wyłącznie w wyniku kontynuacji de facto wcześniejszych stosunków
handlowych między skarżącą a spółką z Wyomingu. W jej opinii przy uwzględnieniu okoliczności, że nigdy nie została cofnięta
zgoda udzielona interwenientowi, kwestia jej skuteczności wobec skarżącej jest pozbawiona znaczenia. Ponadto podobnie jak
w przypadku stosunku przedstawicielstwa, który wiązał spółkę z Wyomingu i interwenienta, zgoda uzyskana w jego ramach nadal
wywierała pewne skutki po jego ustaniu. Izba Odwoławcza stwierdziła, że źródłem praw wynikających z art. 8 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009 jest szczególnie bliski stosunek między danymi stronami, a nie okoliczność, że prawa do znaków towarowych należą
do właściciela. Z tego względu skarżąca nie może przywoływać tego przepisu z pominięciem zgody, która nigdy nie została cofnięta,
powołując się na to, że jest następcą prawnym właściciela wcześniejszych znaków towarowych, skoro w wyniku przeniesienia praw
do wspomnianych znaków towarowych nie mogło jej przysługiwać więcej uprawnień niż ich byłemu właścicielowi.
Zdaniem Izby Odwoławczej skarżąca mogłaby to uczynić tylko, gdyby sama stała się spółką mocodawcą interwenienta. Tymczasem
skarżąca nie powołuje się na istnienie jakiegokolwiek stosunku umownego między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu,
a o takim stosunku nie można wnioskować na podstawie okoliczności, że skarżąca zachowywała się tak, jakby nie doszło do żadnej
cesji aktywów. Aby to uczynić, skarżąca musiałaby wykazać, że interwenient wiedział, iż prowadzi interesy z inną spółką.
Izba Odwoławcza stwierdziła, że nawet przy założeniu, iż interwenient może być uznany za agenta skarżącej, jego działanie
jest usprawiedliwione, gdyż zachowanie skarżącej, działającej stale, jakby nie nastąpiła żadna cesja, oraz niezawarcie przez
nią nowej umowy handlowej z drugą stroną oraz niewycofanie formalnie zgody jej poprzednika dały interwenientowi wystarczające
powody do uznania, że miał on prawo zgłosić znak towarowy w swoim własnym imieniu.
Stwierdziwszy, że nie można uwzględnić sprzeciwu na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, na który powołuje
się skarżąca, Izba Odwoławcza zbadała wszystkie wcześniejsze prawa i podstawy sprzeciwu, na które zasadnie powoływała się
skarżąca, tzn. te dotyczące znaków towarowych powszechnie znanych w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. Uznała,
że należy je i sprzeciw w całości oddalić.

Żądania stron
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Podczas rozprawy skarżąca uzupełniła swoje żądania, wnosząc, by interwenient został obciążony kosztami postępowania na tej
samej podstawie co OHIM.

Co do prawa
W uzasadnieniu skargi skarżąca powołuje się na trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 8 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009, drugi – naruszenia art. 65 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia, a trzeci – naruszenia art. 63 ust. 2 oraz art. 75
i 76 tegoż rozporządzenia.
Należy zbadać po kolei zarzuty drugi, pierwszy i trzeci.
1.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009

Argumenty stron
W ocenie skarżącej Izba Odwoławcza naruszyła art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ pominęła sentencję wyroku
Sądu i w rezultacie jego zakres. Skarżąca twierdzi, że na podstawie tego przepisu Izba Odwoławcza była zobowiązana do wyciągnięcia
odpowiednich konsekwencji z sentencji wyroku Sądu i uzasadnienia, na którym się opierał, bez modyfikowania czy zmieniania
zawartego w nim wywodu. Zdaniem skarżącej, gdyby Izba Odwoławcza poprawnie zastosowała się do treści i „wytycznych” wyroku
Sądu, a ponadto rozpatrzyła kwestie podniesione przez ten Sąd, musiałaby wydać korzystną dla niej decyzję.
Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Sąd w jasny sposób uściślił, że Izba Odwoławcza powinna w szczególności ustalić, czy zgoda
uzyskana w dniu 1 czerwca 1996 r. pozostała w mocy po odsprzedaży aktywów spółki z Wyomingu, powinna była skłonić Izbę Odwoławczą
do wezwania stron postępowania w sprawie sprzeciwu do przedstawienia swoich stanowisk co do zagadnień wyraźnie poruszonych
w wyroku Sądu. Nie badając szczegółowo zagadnień roztrząsanych przez Sąd, a co więcej, pomijając istnienie więzi przedstawicielstwa,
Izba Odwoławcza naruszyła zdaniem skarżącej zasadę dobrej administracji i przekroczyła uprawnienia przyznane jej na podstawie
właściwych przepisów rozporządzenia nr 207/2009.
OHIM nie zgadza się z argumentami skarżącej.

Ocena Sądu
Na mocy art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 OHIM jest obowiązany do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania
się do orzeczenia sądu Unii Europejskiej.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyrok stwierdzający nieważność aktu działa ze skutkiem ex tunc i w związku z tym z mocą
wsteczną eliminuje ten akt z porządku prawnego [zob. wyrok Sądu z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T‑402/07 Kaul przeciwko
OHIM – Bayer (ARCOL), Zb.Orz. s. II‑737, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo].
To samo orzecznictwo wskazuje, że aby podporządkować się wyrokowi stwierdzającemu nieważność i zapewnić jego pełne wykonanie,
instytucja będąca autorem aktu, którego nieważność została stwierdzona, jest zobowiązana do uwzględnienia nie tylko sentencji
wyroku, ale również uzasadnienia prowadzącego do jego wydania, które stanowi nieodzowny element tego wyroku, w tym znaczeniu,
że jest niezbędne do określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji. To właśnie uzasadnienie bowiem
wskazuje z jednej strony konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a z drugiej strony przedstawia szczegółowo względy,
dla których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić przy zastąpieniu
aktu, którego nieważność została stwierdzona (zob. ww. wyrok w sprawie ARCOL, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji z 2004 r. wniesione przez interwenienta odwołanie przed
Izbę Odwoławczą ponownie podlegało rozpatrzeniu. W celu zastosowania się do ciążącego na nim na mocy art. 65 ust. 6 rozporządzenia
nr 207/2009 obowiązku podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Sądu OHIM był zobowiązany doprowadzić
do tego, by w przedmiocie odwołania została wydana nowa decyzja izby odwoławczej. Tak się faktycznie stało, ponieważ sprawa
została przekazana Czwartej Izbie Odwoławczej, która wydała zaskarżoną decyzję (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie ARCOL, pkt 23).
Skarżąca nie kwestionuje zgodności z prawem przekazania sprawy Czwartej Izbie Odwoławczej. Podnosi natomiast, że Izba Odwoławcza
powinna w szczególności ustalić, czy zgoda uzyskana w dniu 1 czerwca 1996 r. pozostała w mocy po odsprzedaży aktywów spółki
z Wyomingu.
Należy zauważyć, że w niniejszym przypadku w swoim wyroku Sąd nie wypowiedział się co do istnienia stosunku przedstawicielstwa
między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu, uzasadniającego zastosowanie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Jak
zauważono bowiem w pkt 16 powyżej, Sąd uznał, że ze względu na brak zakwestionowania przez interwenienta swego statusu przedstawiciela
właściciela znaku towarowego istotną kwestią jest ustalenie, czy interwenient otrzymał zgodę właściciela znaku towarowego
na złożenie spornego wniosku o rejestrację.
Należy stwierdzić, że – podobnie jak stwierdzono to w stanowisku OHIM – do Sądu zwrócono się nie z kwestią dotyczącą istnienia
stosunku przedstawicielstwa między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu, ale z kwestią dotyczącą istnienia zgody w rozumieniu
art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Sąd nie mógł zatem przeprowadzić z urzędu badania wymienionej w tym przepisie pierwszej
z przesłanek stosowania.
Nie można zatem uznać, jak to podkreśla skarżąca, że w braku zakwestionowania przez strony postępowania w sprawie sprzeciwu
istnienia stosunku przedstawicielstwa między nimi Sąd podzielił pogląd o istnieniu wspomnianego stosunku, w której to sytuacji
Izba Odwoławcza byłaby związana tą wykładnią i naruszyłaby art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez wykluczenie stosowania
art. 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia.
Nawet jeśli w wyroku Sądu potwierdzono w pkt 48, że „w tym dniu” istniała wyraźna, precyzyjna i bezwarunkowa zgoda, nie ma
to żadnego wpływu na kwalifikację stosunku między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu. Jak podkreślił bowiem OHIM, rozpatrywana
zgoda została udzielona przez spółkę mocodawcę jej agentowi w dniu 1 czerwca 1996 r. w ramach stosunków handlowych ustanowionych
poprzez umowę dystrybucyjną. To na podstawie tych stosunków Sąd stwierdził istnienie wyraźnej, precyzyjnej i bezwarunkowej
zgody w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.
O ile bezsporne jest, że wspomniany przepis miał zastosowanie do tych stosunków, o tyle nie odnosi się to do stosunku między
stronami postępowania w sprawie sprzeciwu. Ustalenie istnienia tej zgody nie nadawałoby żądnego prawa skarżącej i nie pozwalałoby
jej automatycznie na powoływanie na swoją korzyść stosunku przedstawicielstwa w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.
W tym względzie należy przypomnieć, że Sąd zajął stanowisko co do istnienia zgody tylko jako przesłanki stosowania art. 8
ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Co do kwestii, czy skarżąca była związana tą zgodą, której autorem nie była i która została
uzyskana w ramach stosunku umownego jej nieobejmującego, wymagała ona zbadania, czy stosunek umowny między stronami umowy
z dnia 19 maja 1995 r. został przeniesiony na skarżącą za pośrednictwem cesji aktywów, która jednakże była objęta prawem właściwym
dla umowy o cesji aktywów.
Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza była obowiązana przeprowadzić badanie wszystkich przesłanek wymaganych przez art. 8
ust.3 rozporządzenia nr 207/2009, w tym przesłanki dotyczącej istnienia stosunku przedstawicielstwa, który stanowi konieczny
warunek wstępny dla przesłanki zgody w odniesieniu do stosunku wiążącego nowego właściciela znaków towarowych i interwenienta
(zob. podobnie ww. wyrok w sprawie ARCOL, pkt 38). Z tego względu i wbrew temu, co podnosi skarżąca, Izba Odwoławcza podjęła
niezbędne środki w celu zastosowania się do wyroku Sądu.
Z powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza nie naruszyła art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009, badając istnienie
stosunku przedstawicielstwa.
W rezultacie zarzut drugi należy oddalić.
2.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009

Argumenty stron
Skarżąca podnosi w istocie, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ nie uznała, że
przepis ten przyznaje skarżącej prawo do sprzeciwienia się rejestracji wspólnotowego znaku towarowego przez interwenienta
w jego własnym imieniu.
Co się tyczy, w pierwszej kolejności, towarów, do których odnosi się wyżej wymieniony przepis, skarżąca podnosi, że „broń
ręczna, amunicja i pociski” są podobne do towarów oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi przy uwzględnieniu ich charakteru,
jako że towary te są związane z bezpieczeństwem osób, ale także ich przeznaczenia oraz ich kanałów dystrybucji.
Co się tyczy, w drugiej kolejności, wymaganej zgody w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, w ocenie skarżącej
Izba Odwoławcza popełniła błąd, odmawiając uznania, że zgoda poprzedniego właściciela znaków towarowych, spółki z Wyomingu,
nie pozostała w mocy po cesji aktywów tej ostatniej w sposób, który mógłby wiązać skarżącą. Twierdzi ona, że w braku jakiejkolwiek
akceptacji lub wzmianki dotyczącej istnienia obciążającego znaki towarowe prawa rzeczowego, nabyła je w stanie, w jakim były
one wpisane do rejestru i uwidocznione w umowie cesji aktywów. W rezultacie skarżąca uważa, że nie jest związana zgodą poprzedniego
właściciela tych znaków towarowych, dlatego że zgłoszenie do rejestracji zostało dokonane dopiero po przeniesieniu na nią
znaków towarowych. Ponadto podnosi, że w każdym razie oświadczenie prezesa spółki z Wyomingu z dnia 1 czerwca 1996 r. zawierało
tylko zrzeczenie się właściciela prawa do sprzeciwienia się dokonaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego przez jego
agenta na danym obszarze i wywierało tylko skutek względny między stronami umowy cesji aktywów.
Ponadto skarżąca wskazuje, że nie będąc następcą prawnym spółki z Wyomingu, która nadal istnieje, jest w odniesieniu do wspomnianej
spółki tylko stroną trzecią, która nabyła pewne jej aktywa, w tym prawa do wcześniejszych znaków towarowych. Ponadto zdaniem
skarżącej interwenient nie przedstawił dowodów wykazujących, że uzyskał zgodę skarżącej na zarejestrowanie spornego znaku
towarowego, i nie może niczym usprawiedliwić tego zarejestrowania przy braku wspomnianej zgody.
Skarżąca utrzymuje wreszcie, że nawet jeśli zgoda została udzielona, jej skutki były ograniczone do czasu trwania więzi przedstawicielstwa,
po zakończeniu którego zgoda została milcząco cofnięta równocześnie z więzią przedstawicielstwa zgodnie z paremią rebus sic
stantibus. Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, iż interwenient nigdy nie uzyskał
wskazówki co do okoliczności, że właściciel znaku towarowego nie wyraził zgody na rejestrację znaku towarowego, biorąc pod
uwagę to, że wniosła ona sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
OHIM i interwenient nie zgadzają się z argumentami skarżącej.

Ocena Sądu
Na wstępie należy zauważyć, że chociaż Izba Odwoławcza oddaliła sprzeciw w odniesieniu do wszystkich podstaw, na które powołała
się skarżąca w ramach niniejszej skargi, skarżąca podważa zaskarżoną decyzję tylko w odniesieniu do wykładni art. 8 ust. 3
rozporządzenia nr 207/2009.
Decyzja w rezultacie stała się ostateczna w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła w niej podstawę sprzeciwu dotyczącą
naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do powszechnie znanych znaków towarowych i niezarejestrowanych
praw do oznaczeń FIRST DEFENSE AND DESIGN i FIRST DEFENSE oraz nazwy handlowej FIRST DEFENSE.
Należy następnie przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 znaku towarowego nie rejestruje się, w przypadku
gdy agent lub przedstawiciel właściciela znaku towarowego występuje o rejestrację na swoją rzecz bez zgody właściciela, chyba
że agent lub przedstawiciel usprawiedliwi swoje działanie.
Z brzmienia tego przepisu wynika, że aby sprzeciw na tej podstawie odniósł skutek, konieczne jest, po pierwsze, by wnoszący
sprzeciw był właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, po drugie, by zgłaszający znak towarowy był w danej chwili lub
wcześniej przedstawicielem właściciela znaku towarowego, po trzecie, by zgłaszanie zostało dokonane w imieniu agenta lub przedstawiciela
bez zgody właściciela i bez istnienia usankcjonowanych prawnie powodów usprawiedliwiających działania agenta lub reprezentanta,
a po czwarte, by zgłoszenie dotyczyło zasadniczo oznaczeń i towarów identycznych lub podobnych. Przesłanki te muszą zostać
spełnione łącznie.
Z tego względu należy zbadać, czy w niniejszym przypadku zostały spełnione przesłanki wymagane na podstawie art. 8 ust. 3
rozporządzenia nr 207/2009.
W przedmiocie przesłanki pierwszej, dotyczącej własności wcześniejszych znaków towarowych
Należy zauważyć w tym względzie, że skarżąca nabyła poprzez odkupienie aktywów spółki z Wyomingu prawa do amerykańskich znaków
towarowych, które obejmują zgłoszony do rejestracji znak towarowy. Jest ona zatem właścicielem wcześniejszych znaków towarowych
w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, czego zresztą interwenient nie podważa.
W przedmiocie przesłanki drugiej, dotyczącej istnienia stosunku przedstawicielstwa
W odniesieniu do terminów „agent” i „przedstawiciel”, użytych w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, należy uznać – na
wzór tego, co przewidują wytyczne dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu przed OHIM w zakresie dotyczącym nieuprawnionego
zgłoszenia przez agentów właściciela znaku towarowego – że terminy te powinny być interpretowane w sposób rozszerzający, tak
by objęte nimi zostały wszelkie formy stosunków oparte na porozumieniu umownym, zgodnie z którym jedna ze stron reprezentuje
interesy drugiej, i to niezależnie od kwalifikacji stosunku umownego ustanowionego między właścicielem lub zleceniodawcą a zgłaszającym
wspólnotowy znak towarowy. Według tych wytycznych dla celów art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 wystarczy, by między
stronami istniało porozumienie o współdziałaniu handlowym mogące tworzyć stosunek oparty na zaufaniu poprzez nałożenie na
zgłaszającego, wyraźnie lub w sposób dorozumiany, ogólnego obowiązku opartego na zaufaniu i lojalności w odniesieniu do interesów
właściciela znaku towarowego. Jednakże musi istnieć porozumienie między stronami. Jeśli zgłaszający działa całkiem niezależnie
i nie został ustanowiony żaden stosunek z właścicielem, nie może być uznany za agenta w rozumieniu art. 8 ust. 3 wspomnianego
rozporządzenia. Zatem zwykły kupujący lub klient właściciela nie może być uznany za „agenta” lub „przedstawiciela” dla celów
art. 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia, gdyż osoby te nie są związane żadnym szczególnym obowiązkiem opartym na zaufaniu wobec
właściciela wspólnotowego znaku towarowego.
Co się tyczy ustania stosunku umownego w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego, należy uznać – jak to wynika również
z wyżej wspomnianych wytycznych – że nie jest konieczne, by umowa zawarta między stronami nadal obowiązywała w chwili dokonywania
zgłoszenia znaku towarowego, i że art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 ma zastosowanie również do umów, który wygasły
przed dniem dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, pod warunkiem że termin, który upłynął, pozwala w sposób
uzasadniony zakładać, iż nadal istniał obowiązek oparty na zaufaniu i obowiązek poufności podczas dokonywania zgłoszenia wspólnotowego
znaku towarowego. Ta rozszerzająca wykładnia art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 ma na celu ochronę właściciela nawet
po ustaniu stosunku umownego, z którego wynikał obowiązek oparty na zaufaniu.
W niniejszej sprawie, o ile skarżąca wydaje się w skardze podważać wniosek Izby Odwoławczej, zgodnie z którym nie istniał
żaden stosunek przedstawicielstwa między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu w rozumieniu art. 8 ust. 3 wspomnianego
rozporządzenia, o tyle należy stwierdzić, że nie przedstawiła ona żadnego argumentu na poparcie swojego stanowiska w tym względzie.
Podnosi ona tylko, że w pkt 39 wyroku Sądu „bardzo słusznie uznano, że istniała więź przedstawicielstwa i nie było to przedmiotem
sporu między stronami”. Tymczasem taki argument nie może być uwzględniony w świetle rozważań widniejących w pkt 45 i 46 powyżej.
W tym względzie należy zauważyć, że – jak Izba Odwoławcza słusznie uznała w pkt 41 zaskarżonej decyzji – ciężar dowodu istnienia
stosunku przedstawicielstwa spoczywa na skarżącej. Tymczasem trzeba stwierdzić, że w toku postępowania w sprawie sprzeciwu
nie został przedstawiony przez skarżącą żaden dowód wykazujący istnienie takiego stosunku. O ile wprawdzie skarżąca przedstawiła
faktury i zamówienia, które zostały do niej skierowane, a na podstawie których w innych okolicznościach można by zakładać
istnienie umowy handlowej między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu, o tyle materiały te nie wykazują, że interwenient
działał na rachunek skarżącej, ale poświadczają po prostu istnienie stosunku sprzedawca–klient, który mógł zostać ustanowiony
bez uprzedniego porozumienia między nimi. Taki stosunek nie wystarcza do tego, aby miał zastosowanie art. 8 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009.
W ten sam sposób przedstawione przez skarżącą w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu złożone pod przysięgą oświadczenie
dyrektor generalnej Defense Technology Corporation of America, zgodnie z którym spółka ta jest tożsama ze spółka z Wyomingu,
nie może stanowić dowodu dotyczącego charakteru stosunku wiążącego strony postępowania w sprawie sprzeciwu. Okoliczność, że
skarżąca kontynuuje działalność spółki z Wyomingu pod tą samą nazwą, wynika bowiem tylko z cesji aktywów, która obejmowała
nazwę handlową przenoszącego. Okoliczność, że tworzy to wrażenie, iż chodzi o tę samą spółkę, nie wystarcza do stwierdzenia
rzeczywistego istnienia między skarżącą a interwenientem stosunków handlowych, które mogą być zrównane ze stosunkiem w rodzaju
stosunku wiążącego spółkę mocodawcę z jej agentem.
Z tego względu należy uznać, że – jak stwierdziła to Izba Odwoławcza w pkt 45 zaskarżonej decyzji – te materiały nie pozwalają
na wykazanie istnienia stosunku przedstawicielstwa w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Ponadto w toku postępowania
w sprawie sprzeciwu skarżąca w żaden sposób nie powołała się na nową umowę z interwenientem.
W braku dowodów wykazujących, że między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu została zawarta umowa handlowa w rodzaju
umowy wiążącej spółkę mocodawcę z jej agentem, a także dowodu, że interwenient działał na rachunek skarżącej, a nie w sposób
niezależny, Izba Odwoławcza słusznie uznała, że taki stosunek nie istniał i z tego względu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009
nie miał zastosowania.
Nawet przyjęcie założenia, że udzielona przez interwenienta zgoda wygasła w chwili ustania stosunku przedstawicielstwa, w którym
znajdowała swoją rację bytu, nie miałoby wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a w szczególności na okoliczność,
że skarżąca nie może się powoływać na art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na brak stosunku przedstawicielstwa
między nią a interwenientem w rozumieniu tego przepisu.
Co się tyczy kwestii przeniesienia na skarżącą stosunku umownego między stronami umowy z dnia 19 maja 1995 r., należy przypomnieć,
że umowa cesji aktywów oznacza przeniesienie praw i obowiązków podmiotu zbywanego na nabywcę. W niniejszym przypadku z umowy
cesji aktywów wynika, że wśród tych praw były także prawa do wcześniejszych znaków towarowych, których skarżąca stała się
właścicielem. Tymczasem umowa nie wspomina o istnieniu umowy dystrybucyjnej z interwenientem ani o istnieniu prawa do znaków
towarowych. Jak to Izba Odwoławcza uznała w pkt 35 zaskarżonej decyzji, „skarżąca nie sugeruje, że sytuacja dotycząca działalności
handlowej w Europie lub praw do dokonania zgłoszeń znaków towarowych była wyraźnie uregulowana w umowie odkupu aktywów”. W tym
względzie, jak słusznie zauważono w pkt 53 zaskarżonej decyzji, „wszelkie prawa wykraczające [poza własność znaku towarowego]
wynikałyby nie z cesji praw z (uprzedniej) spółki mocodawcy na osobę trzecią, ale z charakteru stosunku, jaki [interwenient]
utrzymywał ze spółką amerykańską, od której otrzymywał towar sprzedawany przez siebie w Europie”.
Wynika z tego, że ponieważ skarżąca nie przestawiła dowodu zawarcia z interwenientem umowy w rodzaju umowy wiążącej spółkę
mocodawcę z jej agentem, nie może ona skorzystać z ochrony przyznanej w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 i na tej
podstawie przeciwstawić się rejestracji spornego znaku towarowego wyłącznie ze względu na swój status właściciela wcześniejszych
znaków towarowych.
W świetle powyższych rozważań należy uznać, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że nie została spełniona wymagana przez
art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 przesłanka dotycząca istnienia więzi przedstawicielstwa, tak że przepis ten nie ma
zastosowania. W rezultacie należy oddalić zarzut pierwszy bez konieczności badania argumentów wysuniętych przez skarżącą w odniesieniu
do pozostałych przesłanek, w tym tych dotyczących podobieństwa towarów objętych przez kolidujące ze sobą znaki towarowe.
3.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, a także art. 63 ust. 2 oraz art. 75 i 76
rozporządzenia nr 207/2009

Argumenty stron
W ocenie skarżącej Izba Odwoławcza naruszyła art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim nie wezwała stron
postępowania w sprawie sprzeciwu do przedstawienia uwag w następstwie ponownego otwarcia postępowania ze względu na orzeczone
w wyroku Sądu stwierdzenie nieważności decyzji z 2004 r. Ponadto skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła jej prawo
do bycia wysłuchaną i jej prawo do obrony, których ochrona zapewniona jest przez art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, gdyż
po pierwsze, nie dała jej możliwości przedstawienia uwag w odniesieniu do wyroku Sądu przez wydaniem nowej decyzji, a po drugie,
nie zbadała argumentów i dowodów w całości.
OHIM nie zgadza się z argumentami skarżącej.

Ocena Sądu
Niniejszy zarzut dzieli się na trzy części, z których pierwsza dotyczy naruszenia art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009,
druga – naruszenia art. 75 wspomnianego rozporządzenia, a trzecia – naruszenia art. 76 tegoż rozporządzenia.
W przedmiocie części pierwszej i drugiej zarzutu trzeciego
Co się tyczy dwóch pierwszych części tego zarzutu, które należy zbadać łącznie, trzeba zauważyć, że skarżąca zarzuca w istocie
Izbie Odwoławczej naruszenie jej prawa do obrony oraz jej prawa do bycia wysłuchaną poprzez brak zebrania przed wydaniem zaskarżonej
decyzji uwag stron postępowania w sprawie sprzeciwu na temat wyroku Sądu. Jeśli chodzi o argument przytoczony przez skarżącą
w ramach drugiej części tego zarzutu, zgodnie z którą jej uwagi nie zostały w wystarczający sposób wzięte pod uwagę przez
Izbę Odwoławczą, zostanie on zbadany w ramach oceny uzasadnienia zaskarżonej decyzji (zob. pkt 89–96 poniżej).
–       W przedmiocie prawa stron postępowania w sprawie sprzeciwu do bycia wysłuchanymi co do interpretacji wyroku Sądu
Zgodnie z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 decyzje OHIM opierają się wyłącznie na podstawach, w odniesieniu do których strony
miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Przepis ten wyraża we wspólnotowym prawie znaków towarowych ogólną zasadę ochrony
prawa do obrony [wyrok Sądu z dnia 15 września 2005 r. w sprawie T‑320/03 Citicorp przeciwko OHIM (LIVE RICHLY), Zb.Orz. s. II‑3411,
pkt 21]. W myśl tej ogólnej zasady prawa wspólnotowego adresatom decyzji władz publicznych, które w istotny sposób wpływają
na ich interesy, powinno się umożliwić należyte przedstawienie ich stanowiska [wyrok Trybunału z dnia 23 października 1974 r.
w sprawie 17/74 Transocean Marine Point przeciwko Komisji, Rec. s. 1063, pkt 15; wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie
T‑34/00 Eurocool Logistyk przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. s. II‑683, pkt 21; ww. wyroki: w sprawie LIVE RICHLY, pkt 22; w sprawie
ARCOL, pkt 55].
Prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego, które stanowią podstawę
decyzji, jednakże nie na ostateczne stanowisko, które organ administracji wydaje się zajmować [wyrok Sądu z dnia 3 grudnia
2003 r. w sprawie T‑16/02 Audi przeciwko OHIM (TDI), Rec. s. II‑5167, pkt 75; ww. wyrok w sprawie ARCOL, pkt 55].
W niniejszym przypadku z akt OHIM nie wynika, by strony postępowania w sprawie sprzeciwu zostały wezwane do przedstawienia
uwag w odniesieniu do wyroku Sądu po przekazaniu sprawy. OHIM doręczył im po prosu pismem z dnia 23 lutego 2007 r. decyzję
prezydium izb odwoławczych z dnia 16 lutego 2007 r. dotyczącą przydzielenia sprawy Czwartej Izbie Odwoławczej na podstawie
art. 1d rozporządzenia Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiającego regulamin wewnętrzny izb odwoławczych
OHIM (Dz.U. L 28, s. 11), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2082/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. (Dz.U. L 360, s. 8).
W odpowiedzi na to doręczenie skarżąca, pismem z dnia 10 czerwca 2008 r., i interwenient, pismem z dnia 25 listopada 2008 r.,
zwrócili się o informacje co do stanu postępowania. OHIM potwierdził odbiór wspomnianych pism, odpowiednio, w dniu 26 czerwca
i 1 grudnia 2008 r. i powiadomił strony postępowania w sprawie sprzeciwu o przekazaniu ich do Czwartej Izby Odwoławczej. Pismem
z dnia 5 maja 2009 r. OHIM powiadomił strony postępowania w sprawie sprzeciwu o zaskarżonej decyzji.
W tym względzie należy zauważyć, że ani w rozporządzeniu nr 207/2009, ani w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia
13 grudnia 1995 r. wykonującym rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1) nie jest przewidziane żadne szczególne postępowanie
w razie stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji i przekazania sprawy izbom odwoławczym i że w rezultacie nie ma obowiązku
ponownego wysłuchania danych stron. Obowiązek taki mógłby wynikać tylko z ogólnej zasady prawa wspólnotowego poszanowania
prawa do obrony, określonej w art. 75 zadanie drugie rozporządzenia nr 207/2009.
Tymczasem wbrew temu, co twierdzi skarżąca, art. 75 zdanie drugie nie wymaga w żaden sposób, by w następstwie ponownego podjęcia
postępowania przed OHIM po stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji izb odwoławczych skarżąca była ponownie wezwana do przedstawienia
uwag w odniesieniu do kwestii prawnych i faktycznych, co do których miała już pełną możliwość wypowiedzenia się w toku uprzednio
prowadzonej procedury pisemnej, gdyż akta sprawy w tym względzie zostały przejęte w stanie niezmienionym przez Czwartą Izbę
Odwoławczą (zob. podobnie postanowienie Trybunału z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C‑193/09 P Kaul przeciwko OHIM, Zb.Orz.
s. I‑27*, pkt 60).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w toku postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji z 2004 r., skarżąca miała
możliwość przedstawia swoich uwag dotyczących wszystkich aspektów sprzeciwu, który wniosła na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009, w tym istnienia stosunku przedstawicielstwa. Ponadto z zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, że Czwarta
Izba Odwoławcza oparła się na okolicznościach stanu faktycznego i prawnego innych od tych, którymi dysponowała Izba Odwoławcza
w chwili wydania decyzji z 2004 r. (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Kaul przeciwko OHIM, pkt 59).
Co więcej, należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja opiera się na okolicznościach stanu faktycznego i prawnego, co do których
uwagi stron postępowania w sprawie sprzeciwu zostały w wystarczający sposób zebrane w ramach postępowania administracyjnego
poprzedzającego wydanie decyzji z 2004 r.
W tych okolicznościach tym bardziej nie można twierdzić, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009,
przewidujący, że wzywa ona strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawiania uwag dotyczących materiałów przekazanych
przez inne strony lub izbę.
Zatem ani art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, ani art. 63 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, ani art. 65 ust. 6
tegoż rozporządzenia nie wymagały, by skarżąca była wysłuchana co do konsekwencji, jakie należało wyciągnąć z wyroku Sądu
(zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Kaul przeciwko OHIM, pkt 62).
–       W przedmiocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji
Co się tyczy w szczególności argumentu skarżącej przytoczonego w ramach drugiej części zarzutu trzeciego, zgodnie z którą
jej uwagi nie zostały w wystarczający sposób wzięte pod uwagę przez Izbę Odwoławczą, należy stwierdzić, że twierdząc tak,
skarżąca zarzuca w rzeczywistości Izbie Odwoławczej brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w wymaganym prawem zakresie poprzez
nieodniesienie się do wszystkich jej argumentów.
Zgodnie z art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 decyzje OHIM zawierają uzasadnienie. Zgodnie z orzecznictwem
obowiązek ten ma taki sam zakres jak w przypadku obowiązku uzasadnienia ustanowionego na mocy art. 253 WE i jego celem jest,
po pierwsze, umożliwienie zainteresowanym zapoznania się z motywami wydania danego aktu, tak by mieli oni możliwość obrony
swoich praw, i po drugie, umożliwienie sądowi Unii przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem decyzji [zob. wyrok z dnia
28 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T‑124/02 i T‑156/02 Sunrider przeciwko OHIM – Vitakraft‑Werke Wührmann i Friesland
Brands (VITATASTE i METABALANCE 44), Rec. s. II‑1149, pkt 72, 73 i przytoczone tam orzecznictwo].
Z orzecznictwa tego wynika, że kwestia, czy uzasadnienie decyzji spełnia te wymogi, winna być oceniana nie tylko na podstawie
brzmienia tej decyzji, ale również z uwagi na jej kontekst i całość zasad prawnych regulujących daną dziedzinę (zob. ww. wyrok
w sprawach połączonych VITATASTE i METABALANCE 44, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo).
Nie można jednak także wymagać od izb odwoławczych, by przedstawiały wyjaśnienie, które podejmowałoby w sposób wyczerpujący
punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że
umożliwia ono zainteresowanym poznanie przyczyn, dla których została wydana taka decyzja izby odwoławczej, a właściwemu sądowi
dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli (zob. analogicznie wyroki Trybunału: z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach
połączonych C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji,
Rec. s. I‑123, pkt 372; z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie C‑3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑1331, pkt 46).
Z jednej strony należy zauważyć – jak wynika z pkt 19 i 22 zaskarżonej decyzji, dotyczących identyczności i podobieństwa towarów
objętych wcześniejszymi znakami towarowymi, z pkt 35, dotyczącego praw nabytych przez skarżącą w następstwie odkupienia aktywów
spółki z Wyomingu, a wreszcie z pkt 41–46 tej decyzji, dotyczących kwestii istnienia stosunku przedstawicielstwa między stronami
postępowania w sprawie sprzeciwu – że Izba Odwoławcza przeprowadziła analizę argumentów i dowodów przedstawionych przez wspomniane
strony w ramach postępowania administracyjnego. W szczególności Izba Odwoławcza uznała w pkt 41 i 42 zaskarżonej decyzji,
że skarżąca powinna podnieść i w razie potrzeby udowodnić okoliczności faktyczne mogące wykazać istnienie stosunku w rodzaju
stosunku wiążącego spółkę mocodawcę z jej agentem nie tylko między interwenientem a spółką z Wyomingu do sierpnia 1996 r.,
ale także między interwenientem a samą skarżącą od sierpnia 1996 r. do lata 1997 r. lub najpóźniej do września 1997 r., czego
skarżąca nie uczyniła.
Wynika z tego, że Izba Odwoławcza bez naruszenia ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia dokonała oceny treści argumentów
przytoczonych przez skarżącą i mocy dowodowej środków dowodowych przedstawionych na ich poparcie w celu stwierdzenia istnienia
stosunku przedstawicielstwa między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu i że ich nie uwzględniła.
Z drugiej strony należy stwierdzić, że skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała, jakie argumenty zostały rzekomo pominięte
przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji.
Wynika z tego, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 93 powyżej Izba Odwoławcza nie naruszyła ciążącego na niej obowiązku
uzasadnienia. W rezultacie dwie pierwsze części zarzutu trzeciego należy oddalić.
W przedmiocie trzeciej części zarzutu trzeciego
Na mocy art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w trakcie postępowania OHIM bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu
odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji OHIM ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów
przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia. Artykuł 76 ust. 2 tegoż rozporządzenia przewiduje, że OHIM
może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie.
W tym względzie należy zauważyć, że skarżąca nie wysunęła żądnego konkretnego argumentu mogącego wiązać się z naruszeniem
art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającego zastosowanie
do postępowania przed Sądem zgodnie z art. 53 akapit pierwszy tego statutu, i art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania
przed Sądem, skarga powinna zawierać wskazanie przedmiotu sporu i zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Elementy te
powinny być wystarczająco jasne i dokładne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie jej obrony, a Sądowi wydanie rozstrzygnięcia
w przedmiocie skargi, w razie potrzeby bez dodatkowych informacji na jej poparcie. W celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego
i dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości do tego, by skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności
faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej treści
skargi (postanowienia Sądu: z dnia 28 kwietnia 1993 r. w sprawie T‑85/92 De Hoe przeciwko Komisji, Rec. s. II‑523, pkt 20;
z dnia 21 maja 1999 r. w sprawie T‑154/98 Asia Motor France i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1703, pkt 49; wyrok Sądu z dnia
15 czerwca 1999 r. w sprawie T‑277/97 Ismeri Europa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. s. II‑1825, pkt 28, 29).
Ze względu na to, że skarżąca powołuje się na naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 w sposób ogólny, nie opierając
się na konkretnych argumentach, należy odrzucić trzecią część niniejszego zarzutu jako niedopuszczalną.
W każdym razie, nawet zakładając, że argument ten mógłby być interpretowany w ten sposób, iż skarżąca zarzuca, że zaskarżona
decyzja nie została oparta na okolicznościach stanu faktycznego i prawnego przytoczonych przez strony postępowania w sprawie
sprzeciwu, ponieważ w decyzji tej stwierdzono nieistnienie stosunku przedstawicielstwa wymaganego przez art. 8 ust. 3 rozporządzenia
nr 207/2009, należy argument ten oddalić jako bezzasadny w świetle rozważań przeprowadzonych w ramach zarzutu dotyczącego
naruszenia art. 75 zdanie drugie wspomnianego rozporządzenia.
Ponadto, jak zostało stwierdzone podczas analizy zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009
(zob. pkt 42–50 powyżej), Izba Odwoławcza słusznie uznała, że Sąd nie wypowiedział się co do istnienia stosunku przedstawicielstwa
między stronami postępowania w sprawie sprzeciwu, uzasadniającego zastosowanie art. 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia, i przeprowadziła
badanie wszystkich przesłanek przewidzianych w tym przepisie.
Poza tym należy zauważyć, że Izba Odwoławcza nie podniosła nowych podstaw odmowy rejestracji, ale oparła swoją ocenę na podniesionej
przez skarżącą względnej podstawie odmowy rejestracji, dotyczącej naruszenia art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Strony
postępowania w sprawie sprzeciwu w sposób wystarczający wypowiedziały się co do stosowania tego przepisu w toku postępowania
administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji z 2004 r. i nie było z tego względu potrzeby ich ponownego wysłuchania co
do elementów oceny, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym Izba Odwoławcza wydała zaskarżoną decyzję,
nie naruszając rozporządzenia nr 207/2009.
W świetle powyższych rozważań należy zarzut trzeci w części odrzucić, a w części oddalić i z tego względu skargę w części
odrzucić, a w części oddalić.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca
sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami.
Z powyższych względów
SĄD (ósma izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.
2)
Safariland LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
i wzory) (OHIM) i przez DEF-TEC Defense Technology GmbH.
Martins Ribeiro
Papasavvas
Dittrich
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 kwietnia 2011 r.
Spis treści
Okoliczności powstania sporu
Żądania stron
Co do prawa
1.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009
Argumenty stron
Ocena Sądu
2.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie przesłanki pierwszej, dotyczącej własności wcześniejszych znaków towarowych
W przedmiocie przesłanki drugiej, dotyczącej istnienia stosunku przedstawicielstwa
3.  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, a także art. 63 ust. 2 oraz art. 75
i 76 rozporządzenia nr 207/2009
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie części pierwszej i drugiej zarzutu trzeciego
–  W przedmiocie prawa stron postępowania w sprawie sprzeciwu do bycia wysłuchanymi co do interpretacji wyroku Sądu
–  W przedmiocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji
W przedmiocie trzeciej części zarzutu trzeciego
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: angielski.