CELEX: 62009CJ0511
Αίτηση αναιρέσεως
Ντάμπινγκ
Εισαγωγές αψιδοειδών μηχανισμών με μοχλίσκο καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Κανονισμός (ΕΚ) 1136/2006
Προσδιορισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ
Σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής
Κανονισμός (ΕΚ) 384/96
Άρθρο 2, παράγραφοι 7, στοιχείο α΄, και 10

, ότι με τα έξοδα πωλήσεως, τα διοικητικά έξοδα και άλλα γενικά έξοδα για τις εγχώριες και εξαγωγικές πωλήσεις επιβαρύνθηκε
όχι η εταιρία στην Κίνα, αλλά οι συνδεόμενες εταιρίες που εδρεύουν σε χώρα με οικονομία αγοράς, ήτοι το Χονγκ Κονγκ.
Η Dongguan υποστηρίζει, περαιτέρω, κατόπιν συνδυασμένης ερμηνείας των σκέψεων 38, 50, 60 και 63 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως,
ότι δεν αμφισβητείται ότι τα διοικητικά έξοδα και άλλα γενικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι LECO και WWS στο Χονγκ Κονγκ
ήταν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν για εξαγωγικές πωλήσεις και πωλήσεις στην Κίνα και ότι το γεγονός ότι η Dongguan δεν υποβλήθηκε
σε έξοδα πωλήσεως στην Κίνα δεν αμφισβητήθηκε. Συναφώς, κατ’ αυτή, η παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού
προκύπτει ευθέως από το σχετικό με το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του εν λόγω κανονισμού επιχείρημα.
Κατά την Dongguan, το γεγονός ότι οι LECO και WWS ήταν επιφορτισμένες με την εμπορία των προϊόντων της αναιρεσείουσας δεν
έχει καμία σχέση με τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας, καθώς η αξία αυτή είναι ανάλογη κανονική αξία, και, επομένως, δεν
υπολογίστηκε βάσει των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η αναιρεσείουσα. Κατά συνέπεια, η διαπίστωση του Πρωτοδικείου στη σκέψη
50 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ότι κανένα έξοδο άμεσης πωλήσεως δεν μπορούσε να συμπεριληφθεί κατά τον υπολογισμό αυτό,
λόγω του ότι οι LECO και WWS ήταν επιφορτισμένες με την εμπορία προϊόντων της Dongguan, είναι εσφαλμένη.
Αντιθέτως, η διαπίστωση ότι οι LECO και WWS ήταν επιφορτισμένες με την εμπορία προϊόντων της Dongguan είχε ιδιαίτερη σημασία
για τον καθορισμό του σταδίου του κυκλώματος διανομής της αναιρεσείουσας κατά το οποίο η καθορισθείσα σύμφωνα με το άρθρο
2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του βασικού κανονισμού κανονική αξία ήταν ορθή ανάλογη κανονική αξία. Κατά την Dongguan, εν
προκειμένω, το στάδιο που πρέπει να ληφθεί υπόψη στο κύκλωμα διανομής της αναιρεσείουσας αντιστοιχούσε στο στάδιο της «εξόδου
από τη WWS», ήτοι στην κανονική αξία στην οποία προσφέρεται το προϊόν για πρώτη φορά προς μη συνδεδεμένο πρόσωπο εντός της
εσωτερικής αγοράς.
Το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι τα γεγονότα τα οποία αφορά ο προαναφερθείς λόγος δεν αμφισβητούνται. Υποστηρίζει ότι τα θεσμικά
όργανα υπολόγισαν ορθώς κατασκευασμένη κανονική αξία στο στάδιο εξόδου από το εργοστάσιο για εταιρία που δεν βαρυνόταν με
κανένα έξοδο απευθείας πωλήσεως για τις πωλήσεις των προϊόντων της στην εσωτερική αγορά βάσει δεδομένων της κοινοτικής βιομηχανίας.
Η τιμή εξαγωγής είχε καθορισθεί βάσει των τιμών που εφάρμοζε η WWS στον πρώτο ανεξάρτητο πελάτη.
Εντούτοις, τα θεσμικά όργανα προέβησαν σε προσαρμογή της τιμής εξαγωγής που επέβαλε η Dongguan, κατά το άρθρο 2, παράγραφος
10, στοιχείο i, του βασικού κανονισμού, καθότι η Dongguan δεν πωλούσε ευθέως τα προϊόντα της σε ανεξάρτητους πελάτες, αλλά
όλες οι πωλήσεις της προς εξαγωγή λάμβαναν χώρα μέσω δύο συνδεδεμένων εταιριών πωλήσεως, ήτοι των LECO και WWS. Συναφώς, τα
θεσμικά όργανα συνήγαγαν ότι η σχέση μεταξύ της Dongguan, αφενός, και των συνδεδεμένων της επιχειρήσεων, LECO και WWS, αφετέρου,
μπορεί να εξομοιωθεί με αυτή επιχειρηματία που εργάζεται βάσει προμηθειών.
Κατά το Συμβούλιο, η Dongguan δεν υποστήριξε ότι τα θεσμικά όργανα παρέβησαν το άρθρο 2, παράγραφοι 1 έως 3 και 7, στοιχείο
α΄, του βασικού κανονισμού, επειδή δεν συμπεριέλαβαν τα έξοδα πωλήσεως στην κατασκευασμένη κανονική αξία. Τέλος, φρονεί ότι
τα επιχειρήματα περί παραβάσεως του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο i, του βασικού κανονισμού στηρίζονται αποκλειστικώς
στο επιχείρημα ότι η κανονική αξία αντιστοιχούσε στο στάδιο «εξόδου από τη WWS». Το επιχείρημα αυτό είναι προδήλως αστήρικτο
και εν πάση περιπτώσει απαράδεκτο, καθόσον αμφισβητεί την εκ μέρους του Πρωτοδικείου διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών.
Συνεπώς, η προβαλλόμενη παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο i, του κανονισμού 17 πρέπει, επίσης, να μην γίνει δεκτή.

Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επιβάλλεται η επισήμανση ότι ο καθορισμός της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής διέπονται από διακριτούς κανόνες και
ότι, συνεπώς, τα έξοδα πωλήσεως, τα διοικητικά έξοδα και τα άλλα επίμαχα γενικά έξοδα δεν πρέπει αναγκαστικά να αντιμετωπίζονται
κατά τον ίδιο τρόπο στη μία και την άλλη περίπτωση. Εντούτοις, τυχόν διαφορές μεταξύ των δύο αξιών μπορούν να ληφθούν υπόψη
στο πλαίσιο των προσαρμογών που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, απόφαση
της 7ης Μαΐου 1991, C‑69/89, Nakajima κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1991, σ. I‑2069, σκέψη 73).
Συναφώς, τόσο από το γράμμα όσο και από την οικονομία του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι προσαρμογή
της τιμής εξαγωγής ή της κανονικής αξίας μπορεί να πραγματοποιείται αποκλειστικώς, για να ληφθούν υπόψη οι διαφορές όσον αφορά
παράγοντες που επηρεάζουν τις τιμές και, επομένως, τη συγκρισιμότητά τους, προκειμένου να διασφαλισθεί ότι η σύγκριση θα γίνει
στο ίδιο στάδιο εμπορίας.
Στην υπό κρίση υπόθεση η Dongguan προβάλλει κατ’ ουσία ότι η καθοριζόμενη βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του
βασικού κανονισμού ανάλογη κανονική αξία πρέπει να είναι ανάλογη με την κανονική αξία που αντιστοιχεί, εν προκειμένω, στο
στάδιο της «εξόδου από τη WWS». Υποστηρίχθηκε ότι, εν προκειμένω, εφόσον η επίμαχη χώρα δεν έχει οικονομία της αγοράς, η κανονική
αξία που καθορίζεται δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του βασικού κανονισμού πρέπει να είναι ανάλογη της κανονικής
αξίας που καθορίζεται υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, η οποία αντιστοιχεί στην κανονική αξία στην οποία διατίθεται το
προϊόν για πρώτη φορά σε πρόσωπο μη συνδεδεμένο εντός της εσωτερικής αγοράς, ήτοι με τον πρώτο ανεξάρτητο πελάτη.
Κατά την Dongguan, το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέκρινε τη μείωση της τιμής εξαγωγής σε στάδιο προγενέστερο
της «εξόδου από τη WWS» και, συνεπώς, παραβίασε την αρχή της συμμετρίας μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής
που πρέπει να αντιστοιχεί στο στάδιο της «εξόδου από τη WWS», γεγονός που συνιστά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του
βασικού κανονισμού.
Στην υπό κρίση υπόθεση, από τη δέκατη όγδοη αιτιολογική σκέψη του οριστικού κανονισμού προκύπτει ότι η κανονική αξία καθορίστηκε
βάσει των δεδομένων που προέρχονται από την κοινοτική βιομηχανία. Κατά την εικοστή πρώτη αιτιολογική σκέψη του οριστικού κανονισμού,
η μεθοδολογία που περιγραφόταν στην τεσσαρακοστή πρώτη και τεσσαρακοστή δεύτερη αιτιολογική σκέψη του προσωρινού κανονισμού
επιβεβαιώθηκε.
Κατά την εικοστή δεύτερη αιτιολογική σκέψη του οριστικού κανονισμού, η σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής
των εν λόγω ΑΜΜ πραγματοποιήθηκε σε επίπεδο «εξόδου από το εργοστάσιο» και στο ίδιο στάδιο εμπορίου. Κατά την προαναφερθείσα
αιτιολογική σκέψη, προκειμένου να διασφαλισθεί δίκαιη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής, ελήφθησαν
υπόψη, κατά το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, οι διαφορετικοί παράγοντες οι οποίοι, κατά τα υποστηριζόμενα
και όπως απεδείχθη, επηρέασαν τις τιμές και τη συγκρισιμότητα των τιμών. Οι παράγοντες για τους οποίους έγιναν δεκτές οι προσαρμογές
αυτές αφορούν τα έξοδα που προκύπτουν από την εμπορία ΑΜΜ της Dongguan στην κοινοτική αγορά.
Εντούτοις, η Dongguan υποστηρίζει, κατά πρώτον, επικαλούμενη την προπαρατεθείσα απόφαση Brother Industries κατά Συμβουλίου
(σκέψεις 15 έως 18) ότι το βασικό επίμαχο ζήτημα αφορά τον προσδιορισμό του σταδίου εντός του συστήματος διανομής της στο
οποίο πρέπει να αντιστοιχεί η κανονική ανάλογη αξία δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του βασικού κανονισμού,
ήτοι η κανονική αξία που καθορίζεται υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς.
Ασφαλώς, όπως προκύπτει από την απόφαση αυτή, δεδομένου ότι η κατασκευή της κανονικής αξίας αποσκοπεί στον καθορισμό της τιμής
πωλήσεως προϊόντος, όπως αυτή θα διαμορφωνόταν αν το εν λόγω προϊόν επωλείτο στη χώρα καταγωγής του ή στη χώρα από την οποία
εξάγεται, ήταν δικαιολογημένο στην εν λόγω ειδική περίπτωση ότι οι τιμές μεταπωλήσεως που εφάρμοζε συνδεδεμένος διανομέας
χρησιμοποιήθηκαν ως βάση για τον υπολογισμό, λόγω του ότι ήταν δυνατό να θεωρηθεί ότι οι τιμές αυτές ήταν οι τιμές της πρώτης
πωλήσεως του προϊόντος που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων. Εντούτοις, στην υπόθεση εκείνη, η οικεία
χώρα είχε οικονομία της αγοράς. Αντιθέτως, στην υπό κρίση υπόθεση η κατασκευή της κανονικής αξίας των επίμαχων ΑΜΜ βασίστηκε
σε εύλογη βάση κατά τα περιγραφόμενα στη σκέψη 27 της παρούσας αποφάσεως κατά το άρθρο 2, παράγραφος 7, στοιχείο α΄, του βασικού
κανονισμού, καθότι η επίμαχη χώρα δεν έχει οικονομία της αγοράς.
Μολονότι στο άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού προβάλλεται η γενική αρχή κατά την οποία η κανονική αξία βασίζεται
κατ’ αρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής,
ούτε από το γράμμα ούτε από την όλη οικονομία του άρθρου 2, παράγραφος 7, του κανονισμού αυτού ή της νομολογίας του Δικαστηρίου
συνάγεται ότι, όταν τα θεσμικά όργανα καθορίζουν την κανονική αξία «πάνω σε κάθε άλλη λογική βάση», η εν λόγω κανονική αξία
πρέπει πάντοτε να αντιστοιχεί στην κανονική αξία στην οποία προσφέρεται το προϊόν στον πρώτο ανεξάρτητο πελάτη. Τέτοιου είδους
ερμηνεία θα έθιγε το περιθώριο εκτιμήσεως των θεσμικών οργάνων της Ένωσης σχετικά με τον καθορισμό της κανονικής αξίας για
τις χώρες που δεν έχουν οικονομία της αγοράς (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, προπαρατεθείσα απόφαση Ikea Wholesale, σκέψη 40).
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού που δεν αφορά τον υπολογισμό της κανονικής
αξίας εταιρίας εξαγωγών που δραστηριοποιείται σε οικονομία της αγοράς.
Βάσει των προεκτεθεισών εκτιμήσεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα θεσμικά όργανα νομίμως υπολόγισαν την κατασκευασμένη κανονική
αξία στο στάδιο «εξόδου από το εργοστάσιο», επειδή η επίμαχη εταιρία δεν βαρύνεται με κανένα έξοδο άμεσης πωλήσεως για τις
πωλήσεις της στην εσωτερική αγορά.
Στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα προέκυπτε ανισορροπία κατά τη
σύγκριση της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής των ΑΜΜ της Dongguan αν τα θεσμικά όργανα δεν προέβαιναν σε προσαρμογή
κατά το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, μέσω της εκπτώσεως από την τιμή εξαγωγής του κόστους της πωλήσεως
από τη διάθεση στο εμπόριο των ΑΜΜ της Dongguan στην κοινοτική αγορά, λόγω της μη συνεκτιμήσεως των εξόδων πωλήσεως κατά τον
υπολογισμό της κανονικής αξίας.
Προκειμένου να μπορέσουν να προβούν σε τέτοιου είδους προσαρμογή, τα θεσμικά όργανα πρέπει να βασίζονται σε στοιχεία όπως
τα έξοδα πωλήσεως που προέρχονται από τη διάθεση στην κοινοτική αγορά των ΜΜΑ της Dongguan, τα οποία είναι ικανά να επηρεάσουν
σε μεγάλο βαθμό τη συγκρισιμότητα της τιμής εξαγωγής με την κανονική αξία.
Εν προκειμένω, τα θεσμικά όργανα καθόρισαν την τιμή εξαγωγής βάσει των τιμών που εφάρμοζαν οι συνδεόμενες με την Dongguan
εταιρίες στον πρώτο ανεξάρτητο πελάτη. Το Πρωτοδικείο διευκρινίζει στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ότι η Dongguan
παραδέχεται, και τα θεσμικά όργανα επιβεβαιώνουν, ότι η τιμή εξαγωγής των ΑΜΜ της αντιστοιχεί στις τιμές που εφάρμοζε η WWS
όσον αφορά τους ανεξάρτητους πελάτες της στην κοινοτική αγορά.
Συνεπώς, η κατασκευασμένη κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής καθορίστηκαν, εν προκειμένω, σε δύο διαφορετικά στάδια εμπορίου,
γεγονός δυνάμενο να δικαιολογήσει την προσαρμογή.
Συνάγεται, επομένως, το συμπέρασμα ότι η συνεκτίμηση της ελλείψεως απευθείας πωλήσεων από την Dongguan σε ανεξάρτητους πελάτες
προς τον σκοπό της προσαρμογής από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο i, του βασικού
κανονισμού, κατέστησε συγκρίσιμες, στο ίδιο στάδιο εμπορίας, την κανονική αξία και την τιμή εξαγωγής για τον καθορισμό του
περιθωρίου ντάμπινγκ σύμφωνα με τις απαιτήσεις δίκαιης συγκρίσεως δυνάμει της εν λόγω διατάξεως. Από την προσαρμογή αυτή συνάγεται
ότι κανένα εκ των δύο στοιχείων δεν περιλαμβάνει έξοδα απευθείας πωλήσεως.
Συνεπώς, ούτε τα θεσμικά όργανα ούτε το Πρωτοδικείο υπέπεσαν σε πλάνη περί το δίκαιο, προβαίνοντας στην επίμαχη προσαρμογή
δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο i, του βασικού κανονισμού.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, πρέπει να απορριφθεί ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως που προέβαλε η Dongguan.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει
του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του
νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Dongguan ηττήθηκε και ότι το Συμβούλιο και η IML Industria Meccanica Lombarda Srl υπέβαλαν
σχετικό αίτημα, η Dongguan καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα με την παράγραφο 4 του εν λόγω άρθρου 69, που επίσης
εφαρμόζεται στην κατ’ αναίρεση διαδικασία δυνάμει του εν λόγω άρθρου 118, η Επιτροπή που παρενέβη πρωτοδίκως φέρει τα δικαστικά
της έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Η Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd φέρει, πέραν των δικαστικών της εξόδων, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η IML Industria Meccanica Lombarda Srl.
3)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα έξοδά της.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.