CELEX: 62013CJ0429
Αίτηση αναιρέσεως
Ταμείο Συνοχής
Μείωση της χρηματοδοτικής συνδρομής
Παρατυπίες κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας για τις δημόσιες συμβάσεις
Έκδοση της αποφάσεως από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Μη τήρηση της ταχθείσας προθεσμίας
Συνέπειες

Με την αίτησή του αναιρέσεως, το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ισπανία κατά Επιτροπής (T‑384/10,
EU:T:2013:277
, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως C(2010) 4147 περί μειώσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής του Ταμείου Συνοχής στις ακόλουθες ομάδες σχεδίων: «Υδροδότηση πληθυσμών της υδρολογικής λεκάνης του ποταμού Guadiana στην περιφέρεια Andévalo» (2000.ES.16.C.PE.133), «Αποχετευτικά έργα και καθαρισμός στην υδρολογική λεκάνη του ποταμού Γουαδαλκιβίρ: Guadaira, Aljarafe και EE NN PP επί του Γουαδαλκιβίρ» (2000.ES.16.C.PE.066) και «Υδροδότηση στα διαδημοτικά συστήματα των επαρχιών της Γρανάδας και της Μάλαγας» (2002.ES.16.C.PE.061) (στο εξής: επίμαχη απόφαση).
Το νομικό πλαίσιο
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (EΚ) 1164/94 του Συμβουλίου, της 16ης Μαΐου 1994, για την ίδρυση του ταμείου συνοχής (
ΕΕ L 130, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (EΚ) 1264/1999 του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου 1999 (
ΕΕ L 161, σ. 57
), και από τον κανονισμό (EΚ) 1265/1999 του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου 1999 (
ΕΕ L 161, σ. 62
, στο εξής: κανονισμός 1164/94):
«Το ταμείο παρέχει οικονομική συνδρομή σε έργα που συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων που καθορίζονται στην συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στον τομέα του περιβάλλοντος και στον τομέα των διευρωπαϊκών δικτύων υποδομής των μεταφορών στα κράτη μέλη, τα οποία έχουν κατά κεφαλή ακαθάριστο προϊόν (ΑΕΠ) χαμηλότερο του 90 % του κοινοτικού μέσου όρου, υπολογιζόμενο με βάση ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης, και τα οποία διαθέτουν ήδη πρόγραμμα που αποσκοπεί στην πλήρωση των όρων οικονομικής σύγκλισης, που αναφέρονται στο άρθρο [126 ΣΛΕΕ].»
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1164/94 προβλέπει τα εξής:
«Τα έργα που χρηματοδοτούνται από το ταμείο πρέπει να συμβιβάζονται με τις διατάξεις των συνθηκών, με τις πράξεις που εγκρίθηκαν βάσει αυτών και με τις κοινοτικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος, τις μεταφορές, τα διευρωπαϊκά δίκτυα, τον ανταγωνισμό και τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων.»
Το άρθρο 12 του κανονισμού 1164/94 έχει ως εξής:
«1.   Με την επιφύλαξη της ευθύνης της Επιτροπής για την εφαρμογή του κοινοτικού προϋπολογισμού, τα κράτη μέλη αναλαμβάνουν κατά πρώτο λόγο την ευθύνη για το δημοσιονομικό έλεγχο των έργων. Προς τούτο, τα κράτη μέλη λαμβάνουν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα μέτρα:
[…]
γ)
διασφαλίζουν ότι η διαχείριση των έργων γίνεται σύμφωνα με όλους τους εφαρμοστέους κοινοτικούς κανόνες και ότι οι πόροι που τίθενται στη διάθεσή τους χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τις αρχές της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης·
[…]».
Ο κανονισμός 1164/94 ήταν εφαρμοστέος κατά το διάστημα από το 2000 έως το 2006. Κατά το άρθρο 1, σημείο 11, του κανονισμού 1264/1999, ο κανονισμός 1164/94 έπρεπε να επανεξετασθεί το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2006.
Κατά το άρθρο 100, με τίτλο «Διαδικασία», του κανονισμού (ΕΚ) 1083/2006 του Συμβουλίου, της 11ης Ιουλίου 2006, περί καθορισμού γενικών διατάξεων για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και το Ταμείο Συνοχής (
ΕΕ L 210, σ. 25
):
«1.   Πριν λάβει απόφαση σχετικά με δημοσιονομική διόρθωση, η Επιτροπή κινεί τη διαδικασία ενημερώνοντας το κράτος μέλος σχετικά με τα προσωρινά συμπεράσματά της και ζητώντας από το κράτος μέλος να διατυπώσει τα σχόλιά του εντός διμήνου.
Όταν η Επιτροπή προτείνει κατά παρέκταση ή κατ’ αποκοπή δημοσιονομική διόρθωση, παρέχεται στο κράτος μέλος η δυνατότητα να αποδείξει, μέσω εξέτασης των σχετικών εγγράφων, ότι η πραγματική έκταση της παρατυπίας είναι μικρότερη από την εκτίμηση της Επιτροπής. Το κράτος μέλος, σε συμφωνία με την Επιτροπή, μπορεί να περιορίσει το πεδίο της εξέτασης αυτής σε ένα κατάλληλο ποσοστό ή δείγμα των σχετικών εγγράφων. Εκτός από δεόντως αιτιολογημένες περιπτώσεις, ο χρόνος που διατίθεται για την εξέταση αυτή δεν πρέπει να υπερβαίνει μία πρόσθετη περίοδο δύο μηνών μετά τη δίμηνη προθεσμία του πρώτου εδαφίου.
2.   Η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη όλα τα στοιχεία τα οποία υποβάλλονται από το κράτος μέλος εντός της προθεσμίας της παραγράφου 1.
3.   Όταν το κράτος μέλος δεν αποδέχεται τα προσωρινά συμπεράσματα της Επιτροπής, καλείται σε ακρόαση από την Επιτροπή, κατά τη διάρκεια της οποίας τα δύο μέρη συνεργάζονται στηριζόμενα στην εταιρική σχέση και προσπαθούν να επιτύχουν συμφωνία όσον αφορά τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα που θα συναγάγουν.
4.   Σε περίπτωση συμφωνίας, το κράτος μέλος μπορεί να χρησιμοποιήσει εκ νέου τα σχετικά κοινοτικά κονδύλια, σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 98 παράγραφος 2.
5.   Εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, η Επιτροπή λαμβάνει απόφαση σχετικά με τη δημοσιονομική διόρθωση εντός έξι μηνών από την ημερομηνία της ακρόασης, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία και τις παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν κατά τη διαδικασία. Στην περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί ακρόαση, ο υπολογισμός της εξάμηνης περιόδου αρχίζει δύο μήνες από την ημερομηνία της προσκλητήριας επιστολής της Επιτροπής.»
Το άρθρο 108 του κανονισμού 1083/2006, με τίτλο «Έναρξη ισχύος», ορίζει, στο πρώτο και δεύτερο εδάφιο, τα εξής:
«Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
.
Οι διατάξεις των άρθρων 1 έως 16, 25 έως 28, 32 έως 40, 47 έως 49, 52 έως 54, 56, 58 έως 62, 69 έως 74, 103 έως 105 και 108 εφαρμόζονται από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού μόνον για τα προγράμματα που αφορούν την περίοδο 2007-2013. Οι διατάξεις αυτές έπρεπε να τεθούν σε εφαρμογή από την 1η Ιανουαρίου 2007.»
Ιστορικό της διαφοράς και η επίμαχη απόφαση
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 28 έως 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.
Το 2001 και το 2002, η Επιτροπή χορήγησε χρηματοδοτική συνδρομή από το Ταμείο Συνοχής για τα ακόλουθα σχέδια ή ομάδες σχεδίων:
—
το σχέδιο σχετικά με την υδροδότηση πληθυσμών της υδρολογικής λεκάνης του ποταμού Guadiana στην περιφέρεια Andévalo (2000.ES.16.C.PE.133) (στο εξής: το σχέδιο Andévalo), για το οποίο το ποσό των επιλέξιμων δημόσιων δαπανών καθορίσθηκε σε 11419216 ευρώ και η χρηματοδοτική συνδρομή του Ταμείου Συνοχής σε 9135373 ευρώ·
—
το σχέδιο σχετικά με αποχετευτικά έργα και καθαρισμό στην υδρολογική λεκάνη του ποταμού Γουαδαλκιβίρ: Guadaira, Aljarafe και EE NN PP επί του Γουαδαλκιβίρ (2000.ES.16.C.PE.066) (στο εξής: ομάδα σχεδίων Γουαδαλκιβίρ), για το οποίο το ποσό των επιλέξιμων δημόσιων δαπανών καθορίσθηκε σε 40430000 ευρώ και η χρηματοδοτική συνδρομή του Ταμείου Συνοχής σε 32079293 ευρώ, και
—
το σχέδιο σχετικά με υδροδότηση στα διαδημοτικά συστήματα των επαρχιών της Γρανάδας και της Μάλαγας (2002.ES.16.C.PE.061) (στο εξής: ομάδα σχεδίων Γρανάδα και Μάλαγα), για το οποίο το ποσό των επιλέξιμων δημόσιων δαπανών καθορίσθηκε σε 22406817 ευρώ και η χρηματοδοτική συνδρομή του Ταμείου Συνοχής σε 17925453 ευρώ.
Κατά συνέπεια, η συγχρηματοδότηση των επίμαχων σχεδίων από την Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσώπευε το 80 % του συνολικού ή αντίστοιχου ποσού των επιλέξιμων δημόσιων δαπανών.
Ο υπεύθυνος φορέας για την εκτέλεση του σχεδίου Andévalo καθώς και της ομάδας σχεδίων Γρανάδα και Μάλαγα ήταν η Γενική Διεύθυνση Υδραυλικών Έργων της Τοπικής Κυβερνήσεως της Ανδαλουσίας (Dirección General de Obras Hidráulicas de la Junta de Andalucía). Ο υπεύθυνος φορέας για την εκτέλεση της ομάδας σχεδίων Γουαδαλκιβίρ ήταν η ανδαλουσιανή Αρχή Υδάτων της Διευθύνσεως Περιβάλλοντος της Κυβερνήσεως της Ανδαλουσίας (Agencia Andaluza del Agua de la Consejería de Medio Ambiente de la Junta de Andalucía). Οι εν λόγω φορείς ανέθεσαν την εκτέλεση των σχεδίων στη δημόσια επιχείρηση Gestión de Infraestructuras de Andalucía S.A. (Διαχείριση υποδομών της Ανδαλουσίας A.Ε.).
Μεταξύ του 2004 και του 2006, οι υπηρεσίες της Επιτροπής, επικουρούμενες από εταιρία εξωτερικού λογιστικού ελέγχου, διενήργησαν ελέγχους στα επίμαχα σχέδια ή ομάδες σχεδίων. Η Επιτροπή απέστειλε τις σχετικές εκθέσεις ελέγχου στις ισπανικές αρχές. Στις συγκεκριμένες εκθέσεις διαπιστωνόταν η ύπαρξη ορισμένων παρατυπιών σε καθένα από τα σχέδια ή ομάδες σχεδίων που αφορούσαν παράβαση των κανόνων οι οποίοι διέπουν τη σύναψη των δημοσίων συμβάσεων και, ειδικότερα, τεχνητή κατάτμηση των εν λόγω δημοσίων συμβάσεων καθώς και μη δημοσίευσή τους στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
.
Με το έγγραφο της 9ης Φεβρουαρίου 2009, η Επιτροπή γνωστοποίησε στις ισπανικές αρχές ότι οι εν λόγω παρατυπίες θεωρούνταν ως αποδειχθείσες και εκδήλωσε την πρόθεσή της να κινήσει τη διαδικασία αναστολής των ενδιάμεσων πληρωμών και εφαρμογής των δημοσιονομικών διορθώσεων συμφώνως προς τον κανονισμό 1164/94, όπως αυτός τροποποιήθηκε. Η Επιτροπή ζήτησε από τις ισπανικές αρχές να της υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους εντός προθεσμίας δύο μηνών.
Οι ισπανικές αρχές απάντησαν με τα από 11 και 18 Μαΐου έγγραφα καθώς και με το από 29 Οκτωβρίου 2009 έγγραφο, στα οποία αμφισβήτησαν την ύπαρξη των καταλογιζόμενων σε αυτές παρατυπιών.
Επιπλέον, με το από 7 Ιουλίου 2009 έγγραφο, οι ισπανικές αρχές ζήτησαν επίσης να μην εφαρμοσθεί η αναστολή των πληρωμών.
Στις 10 Νοεμβρίου 2009 η Επιτροπή κάλεσε σε ακρόαση τις ισπανικές αρχές, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία ως προς τα επίμαχα ζητήματα. Κατά την ακρόαση αυτή, οι ισπανικές αρχές ζήτησαν συμπληρωματική προθεσμία δεκαπέντε ημερών, προκειμένου να προσκομίσουν επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία απεστάλησαν στην Επιτροπή στις 2 Δεκεμβρίου 2009.
Στις 30 Ιουνίου 2010, η Επιτροπή εξέδωσε την επίμαχη απόφαση.
Στην απόφαση αυτή, η οποία κοινοποιήθηκε στο Βασίλειο της Ισπανίας την 1η Ιουλίου 2010, η Επιτροπή μείωσε τα συμφωνηθέντα ποσά της χρηματοδοτικής συνδρομής του Ταμείου Συνοχής για τα διάφορα σχέδια, μέχρι του ύψους των 1642572,60 ευρώ για το σχέδιο Andévalo, των 3837074,52 ευρώ για την ομάδα σχεδίων Γουαδαλκιβίρ, καθώς και των 2295581,47 ευρώ για την ομάδα σχεδίων Γρανάδα και Μάλαγα.
Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 8 Σεπτεμβρίου 2010, το Βασίλειο της Ισπανίας άσκησε προσφυγή ζητώντας την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως.
Προς στήριξη της προσφυγής του, το Βασίλειο της Ισπανίας προέβαλε, κυρίως, δύο λόγους ακυρώσεως, ήτοι, πρώτον, εσφαλμένη εφαρμογή των δημοσιονομικών διορθώσεων, καθόσον βασίσθηκαν σε παράβαση της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων (
ΕΕ L 199, σ. 54
), μολονότι οι επίμαχες συμβάσεις δεν ενέπιπταν λόγω της αξίας τους στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας, και, δεύτερον, την ανυπαρξία αντίθετης προς το άρθρο 6, παράγραφος 4, της εν λόγω οδηγίας κατατμήσεως ορισμένων εκ των επίμαχων δημοσίων συμβάσεων. Επιπλέον, προέβαλε επικουρικώς λόγο ακυρώσεως περί ελλείψεως διαφάνειας κατά την επιβολή δημοσιονομικών διορθώσεων από την Επιτροπή και παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε όλους τους λόγους ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, την προσφυγή στο σύνολό της.
Αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
—
να αποφανθεί οριστικώς επί της διαφοράς ακυρώνοντας την επίμαχη απόφαση, και
—
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, και
—
να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας προέβαλε ένα λόγο αναιρέσεως σχετικά με παρερμηνεία της έννοιας του «έργου» κατά το άρθρο 1, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 93/37, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 4, αυτής.
Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι ορισμένες από τις επίμαχες δημόσιες συμβάσεις συνιστούν ενιαίο έργο, ενώ δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις που επιβάλλει σχετικώς η νομολογία του Δικαστηρίου.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και ότι, κατά συνέπεια, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Πρέπει να επισημανθεί, ευθύς εξαρχής, ότι το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, την προσφυγή ακυρώσεως την οποία άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας, καθόσον έκρινε ότι οι τρεις λόγοι ακυρώσεως που το συγκεκριμένο κράτος μέλος προέβαλε προς στήριξή της ήταν αβάσιμοι.
Κατά τον τρόπο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε, εμμέσως πλην όμως κατά λογική αναγκαιότητα, την τυπική νομιμότητα της επίμαχης αποφάσεως.
Συναφώς, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 56 έως 89 καθώς και από τη σκέψη 93 των αποφάσεων Ισπανία κατά Επιτροπής (C‑192/13 P,
EU:C:2014:2156
) και Ισπανία κατά Επιτροπής (C‑197/13 P,
EU:C:2014:2157
), η έκδοση από την Επιτροπή αποφάσεως περί δημοσιονομικής διορθώσεως εξαρτάται, από το 2000 και εφεξής, από την τήρηση νόμιμης προθεσμίας.
Συμφώνως προς το άρθρο 100, παράγραφος 5, του κανονισμού 1083/2006, η Επιτροπή λαμβάνει απόφαση σχετικά με τη δημοσιονομική διόρθωση εντός έξι μηνών από την ημερομηνία της ακροάσεως και, στην περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί ακρόαση, ο υπολογισμός της εξάμηνης περιόδου αρχίζει δύο μήνες από την ημερομηνία της προσκλητήριας επιστολής της Επιτροπής.
Από το άρθρο 108, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1083/2006 προκύπτει ότι το εν λόγω άρθρο 100 εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2007 και στα προγράμματα που αφορούν την περίοδο 2007‑2013.
Εν προκειμένω, η ακρόαση πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2009, ενώ η Επιτροπή εξέδωσε την επίμαχη απόφαση στις 30 Ιουνίου 2010.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν τήρησε στην προκείμενη περίπτωση την προθεσμία των έξι μηνών που τάσσει το άρθρο 100, παράγραφος 5, του κανονισμού 1083/2006.
Επιπλέον, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει, αφενός, ότι η μη τήρηση των διαδικαστικών κανόνων που διέπουν την έκδοση βλαπτικής πράξεως, όπως εν προκειμένω η έκδοση της πράξεως από την Επιτροπή μετά την παρέλευση της προθεσμίας που όρισε ο νομοθέτης, συνιστά παράβαση ουσιώδους τύπου (βλ. αποφάσεις Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου, 68/86,
EU:C:1988:85
, σκέψεις 48 και 49, Ισπανία κατά Επιτροπής,
EU:C:2014:2156
, σκέψη 103, καθώς και Ισπανία κατά Επιτροπής,
EU:C:2014:2157
, σκέψη 103), και ότι, αφετέρου, εναπόκειται στον δικαστή της Ένωσης, αν διαπιστώσει κατόπιν εξετάσεως της προσκομισθείσας ενώπιόν του πράξεως ότι αυτή δεν έχει ληφθεί νομοτύπως, να λάβει αυτεπαγγέλτως υπόψη τον λόγο ακυρώσεως που αφορά την παράβαση ουσιώδους τύπου και να ακυρώσει κατά συνέπεια την πράξη που παρουσιάζει το ελάττωμα αυτό (βλ. αποφάσεις Επιτροπή κατά ICI, C‑286/95 P,
EU:C:2000:188
, σκέψη 51, Επιτροπή κατά Solvay, C‑287/95 P και C‑288/95 P,
EU:C:2000:189
, σκέψη 55, Ισπανία κατά Επιτροπής,
EU:C:2014:2156
, σκέψη 103, καθώς και Ισπανία κατά Επιτροπής,
EU:C:2014:2157
, σκέψη 103).
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, δόθηκε στους διαδίκους η ευκαιρία να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους όσον αφορά τα ζητήματα που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη σκέψη. Επιπλέον, στο πλαίσιο των υποθέσεων επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις Ισπανία κατά Επιτροπής (
EU:C:2014:2156
) και Ισπανία κατά Επιτροπής (
EU:C:2014:2157
) και οι οποίες αφορούσαν κατ’ ουσίαν πανομοιότυπα πραγματικά και νομικά ζητήματα, οι ίδιοι διάδικοι είχαν συζητήσει διεξοδικώς την επίμαχη προβληματική.
Υπό αυτές τις συνθήκες, δεδομένου ότι η Επιτροπή εξέδωσε την επίμαχη απόφαση χωρίς να τηρήσει τη νόμιμη προθεσμία που προβλέπει ο κανονισμός του Συμβουλίου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον απέρριψε την προσφυγή που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας αντί να διαπιστώσει την παράβαση ουσιώδους τύπου που έπασχε η επίμαχη απόφαση.
Κατά συνέπεια, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί.
Επί της πρωτόδικης προσφυγής
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εάν η αναίρεση κριθεί βάσιμη, το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, μπορεί το ίδιο να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση.
Εν προκειμένω, το Δικαστήριο έχει στη διάθεσή του τα στοιχεία που είναι απαραίτητα προκειμένου να αποφανθεί οριστικώς επί της προσφυγής ακυρώσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας κατά της επίμαχης αποφάσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, για τους λόγους που εκτέθηκαν στις σκέψεις 29 έως 36 της παρούσας αποφάσεως, η επίμαχη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, ορίζει ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Ισπανίας είναι ο νικήσας διάδικος στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας και ότι η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου έγινε δεκτή, η Επιτροπή καταδικάζεται, σύμφωνα με τα αιτήματα του Βασιλείου της Ισπανίας, στα δικαστικά της έξοδα καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το εν λόγω κράτος μέλος, τόσο πρωτοδίκως όσο και στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ισπανία κατά Επιτροπής (T‑384/10,
EU:T:2013:277
).

2)
Ακυρώνει την απόφαση C(2010) 4147 της Επιτροπής, περί μειώσεως της χρηματοδοτικής συνδρομής του Ταμείου Συνοχής στις ακόλουθες ομάδες σχεδίων: «Υδροδότηση πληθυσμών της υδρολογικής λεκάνης του ποταμού Guadiana στην περιφέρεια Andévalo» (2000.ES.16.C.PE.133), «Αποχετευτικά έργα και καθαρισμός στην υδρολογική λεκάνη του ποταμού Γουαδαλκιβίρ: Guadaira, Aljarafe και EE NN PP επί του Γουαδαλκιβίρ» (2000.ES.16.C.PE.066) και «Υδροδότηση στα διαδημοτικά συστήματα των επαρχιών της Γρανάδας και της Μάλαγας» (2002.ES.16.C.PE.061).

3)
Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα του Βασιλείου της Ισπανίας και στα δικαστικά της έξοδα, τόσο στην ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία όσο και στο πλαίσιο της αναιρετικής δίκης.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.