CELEX: 62009CJ0494
Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως
Παραδεκτό
Τελωνειακός δασμός
Δασμολογική ποσόστωση
Τελωνειακός κώδικας
Άρθρο 239
Κανονισμός (ΕΟΚ) 2454/93
Άρθρα 308α, 308β και 905
Κανονισμός (ΕΚ) 975/2003
Τόνος
Εξάντληση της ποσόστωσης
Ημέρα ανοίγματος της ποσόστωσης
Ημέρα Κυριακή

E και F, προπαρατεθείσα, σκέψη 48 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Πάντως, εν προκειμένω, τα στοιχεία που περιλαμβάνει
η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως καθώς και αυτά που προσκόμισε η Ιταλική Κυβέρνηση δεν παρέχουν στο Δικαστήριο τη
δυνατότητα να κρίνει αν η ευθεία αυτή προσφυγή θα ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας παραδεκτή.
Όσον αφορά, ιδίως, την «απόφαση» της Επιτροπής με την οποία, κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, η Bolton αποκλείστηκε από τη δασμολογική
ποσόστωση, διαπιστώνεται ότι ούτε από την αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως ούτε από τις παρατηρήσεις των διαδίκων προκύπτει
εάν, πότε και σε ποιο βαθμό η Bolton έλαβε γνώση της αποφάσεως αυτής. Εξάλλου, η εν λόγω απόφαση δεν προσκομίσθηκε στο Δικαστήριο,
το οποίο δεν είναι σε θέση να εξακριβώσει αν η Bolton ήταν η αποδέκτρια της αποφάσεως ή, στην περίπτωση που αυτό δεν ισχύει,
αν η εν λόγω απόφαση αφορούσε την εταιρεία αυτή άμεσα και ατομικά κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Έτσι,
το Δικαστήριο δεν μπορεί να εκτιμήσει αν η προσφυγή της Bolton κατά της αποφάσεως αυτής θα ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας παραδεκτή.
Υπό τις συνθήκες αυτές, τα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να κριθούν παραδεκτά στο σύνολό τους.

Επί της ουσίας
Επί του τετάρτου ερωτήματος
Με το τέταρτο ερώτημά του, το οποίο πρέπει να εξεταστεί κατά πρώτον, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν τα άρθρα
308α έως 308γ του κανονισμού εφαρμογής και οι σχετικές διατάξεις της διοικητικής συμφωνίας έχουν την έννοια ότι απαγορεύουν
στην Επιτροπή να αποκλείσει επιχειρηματία από τη δασμολογική ποσόστωση επειδή η εν λόγω ποσόστωση εξαντλήθηκε από την ημέρα
της έναρξής της η οποία είναι ημέρα Κυριακή, κατά την οποία τα τελωνειακά γραφεία στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένος
ο ενδιαφερόμενος επιχειρηματίας είναι κλειστά.
Σύμφωνα με το άρθρο 308α, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής, η διαχείριση των δασμολογικών ποσοστώσεων, «εφόσον δεν προβλέπεται
διαφορετικά», πραγματοποιείται κατά τη χρονολογική σειρά των ημερομηνιών αποδοχής των διασαφήσεων για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία.
Το άρθρο 308α, παράγραφος 4, του κανονισμού εφαρμογής ορίζει ότι η Επιτροπή «υπό την επιφύλαξη της παραγράφου 8» χορηγεί τις
ποσοστώσεις με γνώμονα την ημερομηνία αποδοχής της αντίστοιχης διασάφησης για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία. Στη δεύτερη περίοδο
της διάταξης αυτής διευκρινίζεται ότι η προτεραιότητα καθορίζεται με τη χρονολογική σειρά των ημερομηνιών αποδοχής.
Κατά την εν λόγω παράγραφο 8, η αποδοχή των διασαφήσεων για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία στις 1, 2 και 3 Ιανουαρίου θεωρείται,
για τους σκοπούς του εν λόγω άρθρου 308α, ως αποδοχή στις 3 Ιανουαρίου. Η ίδια παράγραφος 8 διευκρινίζει ότι, εάν μία από
τις ημέρες αυτές είναι Σάββατο ή Κυριακή, η αποδοχή όλων των διασαφήσεων θεωρείται ότι πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιανουαρίου.
Όπως προκύπτει από τη διατύπωση των εν λόγω διατάξεων, οι ποσοστώσεις χορηγούνται, κατά κανόνα, σύμφωνα με τη χρονολογική
σειρά των ημερομηνιών αποδοχής των διασαφήσεων για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία, ανεξάρτητα από το ποια ημέρα της εβδομάδας
έγιναν δεκτές οι διασαφήσεις αυτές.
Περαιτέρω, δεδομένου ότι το άρθρο 308α, παράγραφος 8, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού εφαρμογής προβλέπει ρητώς κανόνα εξαίρεσης
σε περίπτωση που η 1η, η 2α και η 3η Ιανουαρίου συμπίπτουν με ημέρα Σάββατο ή Κυριακή, ο κανόνας αυτός προϋποθέτει κατ’ ανάγκη
την ύπαρξη γενικού κανόνα ότι η χρονολογική σειρά καθορίζεται μόνο με γνώμονα την ημερομηνία αποδοχής της διασάφησης για θέση
σε ελεύθερη κυκλοφορία, ανεξάρτητα από το ποια ημέρα της εβδομάδας έγινε δεκτή η διασάφηση αυτή.
Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από την οικονομία του άρθρου 308α του κανονισμού εφαρμογής, καθόσον η παράγραφος 4 του άρθρου αυτού
διευκρινίζει ότι εξαίρεση από τον γενικό αυτό κανόνα προβλέπεται μόνον υπό τις περιστάσεις της παραγράφου 8 του εν λόγω άρθρου,
δηλαδή όσον αφορά την αποδοχή των διασαφήσεων για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία την 1η, 2α ή 3η Ιανουαρίου.
Το γεγονός ότι, κατά το σημείο 15 της διοικητικής συμφωνίας, οι διασαφήσεις για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία που έγιναν δεκτές
από τις εθνικές τελωνειακές αρχές την Κυριακή διεκπεραιώνονται από την Επιτροπή τη Δευτέρα δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση
το αποτέλεσμα που απορρέει ρητά και απερίφραστα από την ερμηνεία του άρθρου 308α του κανονισμού εφαρμογής. Συγκεκριμένα, η
διοικητική συμφωνία δεν μπορεί, από τη φύση της, να αποκλίνει από τους κανόνες του άρθρου αυτού και δεν μπορεί, συνεπώς, να
ερμηνεύεται κατά τρόπο αντίθετο προς το εν λόγω άρθρο (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2008, C‑75/05 P
και C‑80/05 P, Γερμανία κ.λπ. κατά Kronofrance, Συλλογή 2008, σ. I‑6619, σκέψη 61, καθώς και της 7ης Ιουλίου 2009, C‑369/07,
Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή 2009, σ. I‑5703, σκέψη 112).
Ομοίως, είναι αλυσιτελές για την ερμηνεία του άρθρου 308α του κανονισμού εφαρμογής το γεγονός που προέβαλε η Bolton ότι η
Επιτροπή γνώριζε, κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης, ότι τα τελωνειακά γραφεία στην Ιταλία ήσαν
κλειστά την Κυριακή και ότι υπήρχε το ενδεχόμενο η επίμαχη ποσόστωση να εξαντληθεί από τις πρώτες ημέρες του ανοίγματός της.
Κατά την Bolton, η Επιτροπή έπρεπε είτε να μεταθέσει το άνοιγμα της ποσόστωσης αυτής για τη Δευτέρα είτε να διεκπεραιώσει
τις αιτήσεις ανάληψης που έγιναν δεκτές στην Ιταλία τη Δευτέρα μαζί με αυτές που έγιναν δεκτές σε άλλα κράτη μέλη την Κυριακή,
προκειμένου να εξασφαλίσει την αμερόληπτη πρόσβαση στην εν λόγω ποσόστωση έναντι όλων των επιχειρηματιών της Ένωσης.
Πάντως, πρέπει να τονιστεί ότι η κυριακάτικη αργία των τελωνειακών γραφείων στην Ιταλία δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή,
η οποία δεν έχει υποχρέωση, εκ του γεγονότος αυτού και μόνο, να επανορθώσει τη διαφορετική μεταχείριση των Ιταλών επιχειρηματιών
που προήλθε από το γεγονός ότι οι ημέρες λειτουργίας των τελωνειακών γραφείων στην Ιταλία είναι διαφορετικές από εκείνες των
άλλων κρατών μελών.
Κατόπιν των ανωτέρω, στο τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 308α έως 308γ του κανονισμού εφαρμογής έχουν
την έννοια ότι δεν απαγορεύουν στην Επιτροπή να εκδώσει απόφαση αποκλείοντας επιχειρηματία από δασμολογική ποσόστωση επειδή
η ποσόστωση αυτή εξαντλήθηκε την ημέρα του ανοίγματός της η οποία συμπίπτει με ημέρα Κυριακή, κατά την οποία δεν λειτουργούσαν
τα τελωνειακά γραφεία του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος ο επιχειρηματίας.
Επί του τρίτου ερωτήματος
Με το τρίτο ερώτημα, που πρέπει να εξεταστεί κατά δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν τα άρθρα 308α έως
308γ του κανονισμού εφαρμογής και οι συναφείς διατάξεις της διοικητικής συμφωνίας έχουν την έννοια ότι επιβάλλουν σε κράτος
μέλος να ζητήσει από την Επιτροπή την αναστολή δασμολογικής ποσόστωσης για να εξασφαλιστεί η δίκαιη και αμερόληπτη μεταχείριση
των εισαγωγέων όταν το άνοιγμα της εν λόγω δασμολογικής ποσόστωσης είναι την Κυριακή, ημέρα κατά την οποία δεν λειτουργούν
τα τελωνειακά γραφεία στο οικείο κράτος μέλος, και όταν η εν λόγω ποσόστωση ενδέχεται να εξαντληθεί την ίδια ημέρα του ανοίγματός
της, δεδομένου ότι τα τελωνειακά γραφεία των άλλων κρατών μελών λειτουργούν την Κυριακή.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι η υποχρέωση κράτους μέλους να ζητήσει την αναστολή δασμολογικής ποσόστωσης προϋποθέτει ότι
η Επιτροπή είναι πράγματι σε θέση να αναστείλει το άνοιγμα της δασμολογικής ποσόστωσης λόγω της κυριακάτικης αργίας των τελωνειακών
γραφείων ενός κράτους μέλους.
Πάντως, τα άρθρα 308α έως 308γ του κανονισμού εφαρμογής δεν προβλέπουν την αναστολή του ανοίγματος δασμολογικής ποσόστωσης
υπό τις περιστάσεις αυτές.
Περαιτέρω, όπως επισήμανε η Επιτροπή, μια τέτοια αναστολή της δασμολογικής ποσόστωσης δεν μπορεί να γίνει δεκτή εφόσον θα
έχει κατ’ ανάγκη ως αποτέλεσμα να εξαρτάται το άνοιγμα, σε όλη την Ένωση, μιας τέτοιας ποσόστωσης από τις υπάρχουσες σε ένα
μόνο κράτος μέλος ιδιαιτερότητες.
Τέλος, όσον αφορά τους κανόνες της διοικητικής συμφωνίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως τονίζεται στη σκέψη 33 της παρούσας
αποφάσεως, οι εν λόγω κανόνες δεν μπορούν να αποκλίνουν από τις διατάξεις του κανονισμού εφαρμογής.
Κατόπιν των ανωτέρω, στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 308α έως 308γ του κανονισμού εφαρμογής έχουν
την έννοια ότι δεν επιβάλλουν σε κράτος μέλος να ζητήσει από την Επιτροπή την αναστολή δασμολογικής ποσόστωσης προκειμένου
να εξασφαλιστεί η δίκαιη και αμερόληπτη μεταχείριση των εισαγωγέων όταν το άνοιγμα της εν λόγω δασμολογικής ποσόστωσης συμπίπτει
με ημέρα Κυριακή, κατά την οποία δεν λειτουργούν τα τελωνειακά γραφεία στο οικείο κράτος μέλος, και όταν η εν λόγω ποσόστωση
ενδέχεται να εξαντληθεί την ίδια ημέρα του ανοίγματός της, δεδομένου ότι τα τελωνειακά γραφεία των άλλων κρατών μελών λειτουργούν
την Κυριακή.
Επί του πρώτου ερωτήματος
Με το πρώτο ερώτημά του, που πρέπει να εξεταστεί κατά τρίτον, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν η τελωνειακή αρχή
ενός κράτους μέλους μπορεί να αποφασίσει επί αιτήσεως επιστροφής του άρθρου 239, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα όταν
εκτιμά ότι καμία πλημμέλεια δεν μπορεί να καταλογιστεί στην Επιτροπή και ότι η εν λόγω αίτηση δεν εμπίπτει σε καμία από τις
λοιπές περιπτώσεις του άρθρου 905, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, βάσει του άρθρου 899, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής, οι εθνικές τελωνειακές αρχές είναι
αρμόδιες να αποφασίσουν για την επιστροφή ή όχι των δασμών σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, δηλαδή, εκτός από τις περιπτώσεις
της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού, οι οποίες δεν ασκούν επιρροή στην προκειμένη περίπτωση, «εξαιρουμένων εκείνων κατά τις
οποίες η Επιτροπή πρέπει να εξετάσει την υπόθεση σύμφωνα με το άρθρο 905».
Πάντως, δεδομένου ότι η αρμόδια ιταλική τελωνειακή αρχή έκρινε ότι η συγκεκριμένη κατάσταση στην οποία περιήλθε η Bolton δεν
οφειλόταν σε παράβαση των υποχρεώσεων που υπείχε η Επιτροπή και ότι η επίδικη αίτηση επιστροφής δεν ενέπιπτε στις λοιπές περιπτώσεις
του άρθρου 905, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής, έπεται αναγκαστικά ότι οι ιταλικές τελωνειακές αρχές, εξετάζοντας
την αίτηση της Bolton βάσει του άρθρου 239, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα, ήσαν αρμόδιες να αποφασίσουν αν θα ενέκριναν
ή όχι την αιτηθείσα επιστροφή.
Κατόπιν των ανωτέρω, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, στις λοιπές περιπτώσεις, πέραν αυτών του άρθρου 899,
παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής, η τελωνειακή αρχή κράτους μέλους είναι αρμόδια να αποφασίσει επί της αιτήσεως επιστροφής
του άρθρου 239, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα όταν η αρχή αυτή εκτιμά ότι καμία πλημμέλεια δεν μπορεί να καταλογιστεί
στην Επιτροπή και ότι η εν λόγω αίτηση δεν εμπίπτει σε καμία από τις λοιπές περιπτώσεις του άρθρου 905, παράγραφος 1, του
κανονισμού εφαρμογής.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Με το δεύτερο ερώτημά του, που πρέπει να εξεταστεί τελευταίο, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 239 του
τελωνειακού κώδικα έχει την έννοια ότι αφορά τον αποκλεισμό εισαγωγέα της Ένωσης από δασμολογική ποσόστωση, το άνοιγμα της
οποίας ορίσθηκε ημέρα Κυριακή, λόγω της κυριακάτικης αργίας των τελωνειακών γραφείων στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένος
ο εν λόγω εισαγωγέας.
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, πρέπει, εκ προοιμίου, να προσδιοριστεί αν το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα μπορεί,
κατ’ αρχήν, να έχει εφαρμογή σε περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης.
Συγκεκριμένα, κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, η εφαρμογή του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα αποκλείεται εφόσον θα είχε ως αποτέλεσμα
τη διεύρυνση της δασμολογικής ποσόστωσης πέραν του ποσοτικού ορίου που προκύπτει από τα άρθρα 2 και 6 του κανονισμού 975/2003,
ορίου ανερχόμενου σε 25 750 τόνους.
Βεβαίως, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η επιστροφή των εισαγωγικών δασμών, βάσει του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα, θα
είχε ως αποτέλεσμα ότι, παρά την εξάντληση της εν λόγω δασμολογικής ποσόστωσης, οι εισαγωγές που πραγματοποίησαν εισαγωγείς
όπως η Bolton θα υπάγονταν, λόγω της επιστροφής της διαφοράς μεταξύ των κανονικών εισαγωγικών δασμών και εκείνων που προκύπτουν
από την εφαρμογή του ισχύοντος για τη συγκεκριμένη δασμολογική ποσόστωση προτιμησιακού συντελεστή, στον εν λόγω προτιμησιακό
συντελεστή.
Πάντως, μια τέτοια συνέπεια δεν μπορεί να αποκλείσει την εφαρμογή του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα υπό περιστάσεις όπως
αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης, όπως προκύπτει από την ανάλυση του γράμματος, της οικονομίας και του σκοπού της διάταξης
αυτής.
Πρώτον, από το γράμμα του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα δεν προκύπτει κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί
ότι αποκλείεται η εφαρμογή αυτού του άρθρου υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης.
Ακολούθως, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα συνιστά γενική ρήτρα επιείκειας (αποφάσεις της 3ης Απριλίου
2008, C‑230/06, Militzer & Münch, Συλλογή 2008, σ. I‑1895, σκέψη 50, καθώς και της 25ης Ιουλίου 2008, C‑204/07 P, C.A.S. κατά
Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. I‑6135, σκέψη 85).
Ωστόσο, δεδομένου ότι οι εισαγωγείς που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος όπου τα τελωνειακά γραφεία είναι κλειστά την
ημέρα ανοίγματος δασμολογικής ποσόστωσης δεν είναι σε θέση να υποβάλουν τις διασαφήσεις για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία την
ίδια ημέρα με τους επιχειρηματίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη, η θεραπεία της δυσμενούς αυτής καταστάσεως
μέσω της εφαρμογής του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα συνάδει προς την αρχή της επιείκειας.
Τέλος, αν θεωρούνταν ότι η διάταξη αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης,
η τελωνειακή νομοθεσία της Ένωσης δεν θα παρείχε τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη η δυσμενής κατάσταση των επιχειρηματιών σε
κράτος μέλος έναντι των ανταγωνιστών τους που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη, γεγονός που θα αντέβαινε στον σκοπό
της εν λόγω διατάξεως.
Επομένως, οι οικονομικές συνέπειες οι οποίες παρατίθενται στις σκέψεις 50 και 51 της παρούσας αποφάσεως και οι οποίες προκύπτουν
αναπόφευκτα από την εφαρμογή του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα δεν μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση, κατ’ αρχήν, τη δυνατότητα
εφαρμογής της διάταξης αυτής υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης.
Όσον αφορά το κατά πόσον πληρούνται, στην υπόθεση της κύριας δίκης, οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 239 του τελωνειακού
κώδικα, πρέπει να τονιστεί ότι στο αιτούν δικαστήριο απόκειται, στο πλαίσιο του συστήματος δικαστικής συνεργασίας που θεσπίσθηκε
με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, να επιλύσει την ενώπιόν του διαφορά, ενώ στο Δικαστήριο απόκειται να του παράσχει όλα τα απαραίτητα
συναφώς στοιχεία όσον αφορά το δίκαιο της Ένωσης (βλ., συναφώς, απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2010, C‑14/09, Genc, Συλλογή 2010,
σ. I‑931, σκέψη 31).
Προς τούτο, πρέπει να τονιστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 239, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα, σε συνδυασμό με το άρθρο
899, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού εφαρμογής, οι εισαγωγικοί δασμοί μπορούν να επιστραφούν όταν οι συγκεκριμένες
συνθήκες συνιστούν ειδική περίπτωση οφειλόμενη σε περιστάσεις όπου δεν συντρέχει ούτε δόλος ούτε πρόδηλη αμέλεια του ενδιαφερόμενου.
Κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη ειδικής καταστάσεως προϋποθέτει ότι ο υπόχρεος τελεί σε εξαιρετική κατάσταση έναντι των άλλων
επιχειρηματιών που ασκούν την ίδια δραστηριότητα (βλ., συναφώς, απόφαση C.A.S. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 82 και
εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι, βεβαίως, η Bolton τελεί στην ίδια κατάσταση με τους άλλους εισαγωγείς τόνου που είναι εγκατεστημένοι
στην Ιταλία. Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν αποκλείει να θεωρηθεί ότι η Bolton, όπως και οι άλλοι εισαγωγείς τόνου που είναι
εγκατεστημένοι στην Ιταλία, τελούν σε εξαιρετική κατάσταση έναντι των εισαγωγέων τόνου που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη
μέλη, δεδομένου ότι η ύπαρξη κοινού τελωνειακού εδάφους συνεπάγεται κατ’ ανάγκη ότι λαμβάνονται υπόψη οι οικείοι εισαγωγείς
σε όλη την Ένωση.
Όσον αφορά τις προϋποθέσεις που συνδέονται με την απουσία δόλου και πρόδηλης αμέλειας, πρέπει να τονιστεί ότι, στην υπόθεση
της κύριας δίκης, δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη απάτης ή αμέλειας εκ μέρους της Bolton.
Τέλος, εάν το αιτούν δικαστήριο καταλήξει, κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ότι πρέπει να δώσει συνέχεια στην αίτηση επιστροφής
της Bolton, επιβάλλεται να διευκρινιστεί ότι και το επιστρεπτέο ποσό δεν μπορεί να αντιστοιχεί στη διαφορά μεταξύ των κανονικών
τελωνειακών δασμών και του ευνοϊκού δασμολογίου που ισχύει για τη δασμολογική ποσόστωση, αλλά να ανέρχεται μόνο σε μέρος της
διαφοράς αυτής, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τις παρατηρήσεις της Επιτροπής, οι αιτήσεις ανάληψης της επίμαχης δασμολογικής
ποσόστωσης ελήφθησαν υπόψη μόνο μέχρι ποσοστού 73,89302 %.
Κατόπιν των ανωτέρω, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα έχει την έννοια
ότι μπορεί να αφορά τον αποκλεισμό εισαγωγέα της Ένωσης από δασμολογική ποσόστωση, το άνοιγμα της οποίας συμπίπτει με ημέρα
Κυριακή, λόγω της κυριακάτικης αργίας των τελωνειακών γραφείων στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένος ο εν λόγω εισαγωγέας.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 308α έως 308γ του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων
εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, όπως έχει τροποποιηθεί
από τον κανονισμό (ΕΚ) 214/2007 της Επιτροπής, της 28ης Φεβρουαρίου 2007, έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν στην Επιτροπή
να εκδώσει απόφαση αποκλείοντας επιχειρηματία από δασμολογική ποσόστωση επειδή η ποσόστωση αυτή εξαντλήθηκε την ημέρα του
ανοίγματός της η οποία συμπίπτει με ημέρα Κυριακή, κατά την οποία δεν λειτουργούσαν τα τελωνειακά γραφεία του κράτους μέλους
όπου είναι εγκατεστημένος ο επιχειρηματίας.
2)
Τα άρθρα 308α έως 308γ του κανονισμού 2454/93, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί από τον κανονισμό 214/2007, έχουν την έννοια ότι
δεν επιβάλλουν σε κράτος μέλος την υποχρέωση να ζητήσει από την Επιτροπή την αναστολή δασμολογικής ποσόστωσης προκειμένου
να εξασφαλιστεί η δίκαιη και αμερόληπτη μεταχείριση των εισαγωγέων όταν το άνοιγμα της εν λόγω δασμολογικής ποσόστωσης συμπίπτει
με ημέρα Κυριακή, κατά την οποία δεν λειτουργούν τα τελωνειακά γραφεία στο οικείο κράτος μέλος, και όταν η εν λόγω ποσόστωση
ενδέχεται να εξαντληθεί την ίδια ημέρα του ανοίγματός της, δεδομένου ότι τα τελωνειακά γραφεία των άλλων κρατών μελών λειτουργούν
την Κυριακή.
3)
Στις λοιπές περιπτώσεις, πέραν αυτών του άρθρου 899, παράγραφος 1, του κανονισμού 2454/93, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί από
τον κανονισμό 214/2007, η τελωνειακή αρχή κράτους μέλους είναι αρμόδια να αποφασίσει επί της αιτήσεως επιστροφής του άρθρου
239, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού
κώδικα, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί από τον κανονισμό (ΕΚ) 1791/2006 του Συμβουλίου, της 20ής Νοεμβρίου 2006, όταν η αρχή
αυτή εκτιμά ότι καμία πλημμέλεια δεν μπορεί να καταλογιστεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ότι η εν λόγω αίτηση δεν εμπίπτει
σε καμία από τις λοιπές περιπτώσεις του άρθρου 905, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού 2454/93.
4)
Το άρθρο 239 του κανονισμού 2913/92, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί από τον κανονισμό 1791/2006, έχει την έννοια ότι μπορεί
να αφορά τον αποκλεισμό ενός εισαγωγέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από δασμολογική ποσόστωση, το άνοιγμα της οποίας συμπίπτει με
ημέρα Κυριακή, λόγω της κυριακάτικης αργίας των τελωνειακών γραφείων στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένος ο εν λόγω
εισαγωγέας.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.