CELEX: 62009TJ0080
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Ανταναίρεση
Ηθική παρενόχληση
Άρθρο 12α του ΚΥΚ
Ανακοίνωση για την πολιτική σχετικά με την ηθική παρενόχληση εντός της Επιτροπής
Καθήκον αρωγής της διοικήσεως
Άρθρο 24 ΚΥΚ
Περιεχόμενο
Αίτηση αρωγής
Προσωρινά μέτρα απομακρύνσεως
Καθήκον προνοίας
Ευθύνη
Αγωγή αποζημιώσεως
Πλήρης δικαιοδοσία
Προϋποθέσεις εφαρμογής
Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας
Προσφυγή ακυρώσεως
Έννομο συμφέρον

που έλαβαν κατά πλειοψηφία τα λοιπά μέλη της επιτροπής, ήτοι οι δρ. R και S. Λόγω της διαφορετικής απόψεως που διατύπωσε
ο ιατρός-σύμβουλος, στα πορίσματα της επιτροπής αναπηρίας καθώς και στην απόφαση με την οποία κρίθηκε ανάπηρη υπάρχει παρατυπία,
της οποίας η βαρύτητα είναι πρόδηλη και της παρέχει το δικαίωμα να ζητήσει να θεωρηθούν οι πράξεις αυτές ως μη υφιστάμενες.
Η αποκλίνουσα γνωμάτευση αποδεικνύει ότι είναι εφικτή η αποκατάσταση της υγείας της και ότι, ως εκ τούτου, δεν αποκλείεται
η επανένταξη στην Επιτροπή. Θα μπορούσε επίσης να ζητήσει την επανένταξή της, εάν θεωρήσει ότι δεν πληροί πλέον τις απαιτούμενες
προϋποθέσεις για την καταβολή επιδόματος αναπηρίας. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη περί το
δίκαιο συνάγοντας ότι δεν διέθετε πλέον έννομο συμφέρον να στραφεί κατά των ΕΕΣ του 2003 και ότι, συνεπώς, δεν έπρεπε να αποφανθεί
επί του αιτήματός της ακυρώσεως αυτών των τελευταίων.
Η Επιτροπή ζητεί να απορριφθεί ο ένατος λόγος αναιρέσεως ως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πάγια νομολογία, προκειμένου ένα πρόσωπο, το οποίο εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του ΚΥΚ, να μπορεί να ζητήσει παραδεκτώς,
στο πλαίσιο προσφυγής ασκούμενης βάσει των άρθρων 90 και 91 του εν λόγω ΚΥΚ, την ακύρωση βλαπτικής για αυτόν πράξεως, κατά
την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, το πρόσωπο αυτό πρέπει να έχει, κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, γεγενημένο
και ενεστώς συμφέρον αρκούντως συγκεκριμένο για την ακύρωση της πράξεως αυτής, ένα δε τέτοιο συμφέρον προϋποθέτει ότι το αίτημα
μπορεί, εκ του αποτελέσματός του, να του παράσχει κάποιο όφελος (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 29ης Νοεμβρίου
2006, T‑35/05, T‑61/05, T‑107/05, T‑108/05 και T‑139/05, Agne-Dapper κ.λπ. κατά Επιτροπής κ.λπ., Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I‑A‑2‑291
και II‑A‑2‑1497, σκέψη 35 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Ως προϋπόθεση του παραδεκτού, το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος
πρέπει να εκτιμάται κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής (βλ., συναφώς, διάταξη του Πρωτοδικείου της 28ης Ιουνίου 2005, T‑147/04,
Ross κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑171 και II‑771, σκέψη 25 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Εντούτοις, όπως
προκύπτει από πάγια νομολογία, προκειμένου ένα πρόσωπο το οποίο μνημονεύεται στον ΚΥΚ να μπορεί να ασκήσει προσφυγή περί ακυρώσεως
μιας αποφάσεως της ΑΔΑ, πρέπει να διατηρεί προσωπικό συμφέρον για την ακύρωση της αποφάσεως αυτής (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου
της 24ης Απριλίου 2001, T‑159/98, Torre κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2001, σ. I‑A‑83 και II‑395, σκέψη 30 και εκεί
παρατιθέμενη νομολογία). Συναφώς, ελλείψει ενεστώτος έννομου συμφέροντος, παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής (βλ.
προπαρατεθείσα απόφαση Torre κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 31, και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ως προς το έννομο συμφέρον νυν ή πρώην υπαλλήλου να ζητήσει την ακύρωση εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας η οποία τον αφορά
πρέπει πρώτον να τονιστεί ότι η εν λόγω έκθεση αποτελεί αξιολογική κρίση των ιεραρχικώς ανωτέρων του σχετικά με τον τρόπο
με τον οποίον ο αξιολογούμενος υπάλληλος εκτέλεσε τα καθήκοντα που του είχαν ανατεθεί και σχετικά με τη συμπεριφορά του εντός
της υπηρεσίας κατά την οικεία περίοδο και ότι, ανεξαρτήτως της μελλοντικής χρησιμότητάς της, συνιστά γραπτή και επίσημη απόδειξη
ως προς την ποιότητα της εργασίας που παρέσχε ο υπάλληλος. Μια τέτοια αξιολόγηση δεν είναι αμιγώς περιγραφική των εργασιών
που πραγματοποίησε κατά την οικεία περίοδο, αλλά περιλαμβάνει επίσης την εκτίμηση των ανθρώπινων προσόντων που επέδειξε ο
κρινόμενος κατά την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Επομένως, κάθε υπάλληλος δικαιούται να απαιτήσει δίκαιη
και ορθή αξιολόγηση της εργασίας του. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το δικαίωμα αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, ο υπάλληλος
πρέπει οπωσδήποτε να έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί την ΕΕΣ που τον αφορά λόγω του περιεχομένου της ή διότι δεν καταρτίστηκε
συμφώνως προς τους προβλεπόμενους από τον ΚΥΚ κανόνες (απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑198/07 P, Gordon
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2008, σ. I‑10701, σκέψεις 43 έως 45).
Δεύτερον, μολονότι ο υπάλληλος για τον οποίο η επιτροπή αναπηρίας αναγνώρισε ότι πάσχει από μόνιμη και ολική αναπηρία συνταξιοδοτείται
αυτοδικαίως, όπως προβλέπουν τα άρθρα 53 και 78 του ΚΥΚ, η κατάσταση αυτή διαφοροποιείται από την κατάσταση του υπαλλήλου
που φθάνει σε ηλικία συνταξιοδοτήσεως, που παραιτείται ή που απολύεται, διότι πρόκειται για κατάσταση αναστρέψιμη (απόφαση
Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 157 ανωτέρω, σκέψη 46). Πράγματι, ο υπάλληλος που έχει καταστεί ανάπηρος ενδέχεται στο μέλλον
να αναλάβει εκ νέου τα καθήκοντά του σε κάποιο όργανο της Ενώσεως. Συναφώς, η γενική διάταξη του άρθρου 53 του ΚΥΚ πρέπει
να εξεταστεί σε συνδυασμό προς τις ειδικές διατάξεις των άρθρων 13 έως 15 του παραρτήματος VIII του εν λόγω ΚΥΚ. Η δραστηριότητα
του υπαλλήλου που έχει κριθεί ανάπηρος τελεί απλώς υπό αναστολή, η δε εξέλιξη της καταστάσεώς του στα κοινοτικά όργανα εξαρτάται
από το αν εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες που δικαιολογούσαν την αναπηρία αυτή, η οποία μπορεί να ελέγχεται σε τακτά
διαστήματα (απόφαση Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 157 ανωτέρω, σκέψη 47). Περαιτέρω, υπάλληλος που κρίθηκε ότι έχει υποστεί
μόνιμη αναπηρία, θεωρούμενη ως ολική, εφόσον υπάρχει πιθανότητα να επανενταχθεί σε κάποιο όργανο, έχει συμφέρον κατά την έννοια
της παρατιθέμενης στη σκέψη 156 ανωτέρω νομολογίας, να ζητήσει να καταρτιστεί η έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας του κατά
τρόπο δίκαιο, αντικειμενικό και σύμφωνο προς τους συνήθεις κανόνες αξιολογήσεως. Σε περίπτωση επανεντάξεως, η εν λόγω έκθεση
είναι χρήσιμη για την εξέλιξη του υπάλληλου εντός της υπηρεσίας του ή των οργάνων της Ενώσεως (απόφαση Gordon κατά Επιτροπής,
σκέψη 157 ανωτέρω, σκέψεις 46 έως 51).
Άλλως ενδέχεται να έχουν τα πράγματα σε ορισμένες ιδιαίτερες περιπτώσεις στις οποίες από την εξέταση της συγκεκριμένης καταστάσεως
του υπαλλήλου που έχει κριθεί ανάπηρος καθίσταται σαφές ότι είναι πλέον ανίκανος να αναλάβει στο μέλλον εκ νέου τα καθήκοντά
του, λαμβανομένων υπόψη π.χ. των πορισμάτων της επιτροπής αναπηρίας στην οποία έχει ανατεθεί ο έλεγχος της καταστάσεώς του
αναπηρίας από τα οποία συνάγεται ότι η παθολογία που προκάλεσε την αναπηρία έχει μόνιμο χαρακτήρα και ότι, ως εκ τούτου, δεν
απαιτείται άλλη ιατρική επανεξέταση (βλ., συναφώς, διάταξη Ross κατά Επιτροπής, σκέψη 156 ανωτέρω, σκέψεις 9 και 32) ή λαμβανόμενων
υπόψη των δηλώσεων του ενδιαφερόμενου υπαλλήλου από τις οποίες προκύπτει ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν θα αναλάβει πλέον τα
καθήκοντά του εντός του οργάνου (βλ., συναφώς, απόφαση Combescot κατά Επιτροπής, σκέψη 42 ανωτέρω, σκέψεις 27 και 29).
Εν προκειμένω, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε, με τη σκέψη 117 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, την ορθότητα της
οποίας δεν αμφισβητεί η Q στο πλαίσιο της ανταναιρέσεώς της, ότι η προσφυγή που άσκησε η Q δυνάμει των άρθρων 90 και 91 του
ΚΥΚ είχε, μεταξύ άλλων, ως αντικείμενο την ακύρωση των ΕΕΣ του 2003. Στις σκέψεις 218 έως 224 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως
εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι τα αιτήματα περί ακυρώσεως των ΕΕΣ του 2003 είχαν προβληθεί παραδεκτώς κατά
την ημερομηνία ασκήσεως της πρωτοδίκως εκδικασθείσας προσφυγής. Εντούτοις, έκρινε, με τις σκέψεις 225 έως 230 της αναιρεσιβαλλόμενης
αποφάσεως, ότι δεν υπήρχε πλέον λόγος να αποφανθεί επί των εν λόγω αιτημάτων, στον βαθμό που η Q είχε απολέσει το έννομο συμφέρον
της να ζητήσει την ακύρωση των ΕΕΣ του 2003. Προκειμένου να αρνηθεί, εν προκειμένω, οποιοδήποτε έννομο συμφέρον της Q, το
Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης επισήμανε ότι η Q «τέθηκε σε σύνταξη και λαμβάνει επίδομα αναπηρίας με απόφαση της ΑΔΑ της 23ης
Αυγούστου 2005 η οποία άρχισε να ισχύει στις 31 Αυγούστου 2005», ότι, «[ε]πιπλέον, η επιτροπή αναπηρίας εκτίμησε, “λαμβανομένου
υπόψη του μόνιμου χαρακτήρα των παθολογικών χαρακτηριστικών που προκάλεσαν την αναπηρία, ότι δεν είναι αναγκαία ιατρική επανεξέταση”»
ότι «[έ]τσι, η τροποποίηση των ΕΕΣ για το 2003 δεν θα μπορούσε να έχει καμία συνέπεια για τη σταδιοδρομία της [Q]» και ότι,
«[ε]πιπλέον, η [Q] δεν αποδεικνύει, ούτε καν επικαλείται, την ύπαρξη ιδιαίτερης περιστάσεως που να δικαιολογεί το ότι εξακολουθεί
να έχει προσωπικό και ενεστώς συμφέρον για την ακύρωση [των ΕΕΣ του 2003]».
Στο πλαίσιο εκτιμήσεως του έννομου συμφέροντος της Q, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ορθώς βασίστηκε στα πορίσματα της επιτροπής
αναπηρίας από τα οποία συναγόταν, βάσει των δικών της διαπιστώσεων, ότι μπορούσε να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι συνέτρεχε το
σύνολο των προϋποθέσεων που απαιτούνται προκειμένου να δικαιολογηθεί η αυτοδίκαιη συνταξιοδότηση της Q, λόγω μόνιμης και ολικής
αναπηρίας, βάσει του άρθρου 13 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, δεδομένου ότι, αφενός, η εν λόγω επιτροπή είχε αρμοδιότητα,
δυνάμει των άρθρων 53 και 78 του ΚΥΚ, να αποφανθεί σχετικά με την κατάσταση αναπηρίας της Q και ότι, αφετέρου, τα πορίσματα
της επιτροπής αυτής δεν έπασχαν έλλειψη νομιμότητας εκ του λόγου και μόνον ότι, όπως προκύπτει από το έγγραφο που προσκόμισε
η Επιτροπή, στα πορίσματα αυτά είχε καταλήξει μόνον η πλειοψηφία των μελών της επιτροπής, ένα δε εκ των μελών αυτών είχε διατυπώσει
διαφορετική άποψη. Πράγματι, οι αποφάσεις της επιτροπής αναπηρίας είναι συλλογικές και λαμβάνονται κατά πλειοψηφία των μελών
της.
Εντούτοις, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης παρέλειψε να λάβει υπόψη του, όπως είχε νόμιμη υποχρέωση, το συμφέρον το οποίο
η Q μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, να διατηρεί προκειμένου να αμφισβητήσει τις ΕΕΣ του 2003 λόγω του περιεχομένου τους και,
μεταξύ άλλων, λόγω του γεγονότος, όπως διαπιστωνόταν με τη σκέψη 273 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι οι εκθέσεις αυτές
«περιε[ίχαν] ρητώς αρνητικές αξιολογήσεις των ικανοτήτων της [Q]», συμφώνως προς την ερμηνεία της εννοίας του έννομου συμφέροντος
νυν ή πρώην υπαλλήλου να ζητήσει την ακύρωση της εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας που τον αφορά την οποία δέχθηκε το Δικαστήριο
με την απόφαση Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 157 ανωτέρω (σκέψεις 43 έως 45).
Βεβαίως, η απόφαση Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 157 ανωτέρω, είναι μεταγενέστερη, κατά ορισμένες ημέρες, της αναιρεσιβαλλόμενης
αποφάσεως. Εντούτοις, τούτο δεν δικαιολογεί τον έλεγχο από το Γενικό Δικαστήριο του βασίμου της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως
με γνώμονα την έννοια του έννομου συμφέροντος προς ακύρωση εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας, χωρίς να λάβει υπόψη του
την ερμηνεία που έχει δώσει το Δικαστήριο στην έννοια αυτή με την απόφασή του Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 157 ανωτέρω.
Πράγματι, η ερμηνεία ενός κανόνα του δικαίου της Ενώσεως στην οποία προβαίνει το Δικαστήριο διαφωτίζει και αποσαφηνίζει, όταν
υφίσταται σχετική ανάγκη, την έννοια και το περιεχόμενο του σχετικού κανόνα, όπως πρέπει ή θα έπρεπε να εννοηθεί και εφαρμοστεί
κατά τη χρονική στιγμή της θέσεώς του σε ισχύ. Συνέπεια αυτού είναι ότι ο κανόνας που ερμηνεύθηκε κατά τον τρόπο αυτόν μπορεί
και πρέπει να εφαρμόζεται ακόμη και σε έννομες σχέσεις που γεννήθηκαν και διαπλάστηκαν πριν από την απόφαση του Δικαστηρίου,
εφόσον συντρέχουν κατά τα λοιπά οι προϋποθέσεις που επιτρέπουν να αχθεί ενώπιον των αρμόδιων δικαστηρίων μια διαφορά σχετικά
με την εφαρμογή του εν λόγω κανόνα (βλ., υπ’ αυτή την έννοια και κατ’ αναλογία, όσον αφορά τα διαχρονικά αποτελέσματα των
ερμηνειών που έχει δώσει το Δικαστήριο στο πλαίσιο της ασκήσεως της αρμοδιότητας που του αναθέτει το άρθρο 234 ΕΚ, αποφάσεις
του Δικαστηρίου της 27ης Μαρτίου 1980, 61/79, Denkavit italiana, Συλλογή τόμος 1980/Ι, σ. 605, σκέψη 16, και της 11ης Αυγούστου
1995, C‑367/93 έως C‑377/93, Roders κ.λπ., Συλλογή 1995, σ. I‑2229, σκέψη 42). Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω αρχών, μόνον
κατ’ εξαίρεση μπορεί να υπάρξει περιορισμός των αποτελεσμάτων της δοθείσας από το Δικαστήριο ερμηνείας (προπαρατεθείσες αποφάσεις
Denkavit italiana, σκέψη 17, και Roders κ.λπ., σκέψη 43).
Εν προκειμένω, από την απόφαση Gordon κατά Επιτροπής, σκέψη 157 ανωτέρω, δεν συνάγεται ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που
δικαιολογούν την εξαίρεση από την αρχή της αναδρομικότητας της ερμηνείας την οποία έχει δώσει το Δικαστήριο, με την ανωτέρω
απόφασή του, στην έννοια του έννομου συμφέροντος προς ακύρωση εκθέσεως εξελίξεως της σταδιοδρομίας.
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτός ο ένατος λόγος αναιρέσεως και, ως εκ τούτου, να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
καθόσον αποφαίνεται ότι δεν συντρέχει λόγος να εκφέρει δικανική κρίση επί των αιτημάτων περί ακυρώσεως των ΕΕΣ του 2003.
Βάσει των ανωτέρω εκτιμήσεων, η ανταναίρεση πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή και να απορριφθεί κατά τα λοιπά.

Επί της παραπομπής της υποθέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
Κατά το άρθρο 13, παράγραφος 1, του παραρτήματος I, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, εάν η αίτηση αναιρέσεως κριθεί βάσιμη,
το Γενικό Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης και αποφαίνεται το ίδιο επί της διαφοράς. Ωστόσο,
παραπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, όταν η διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν απεφάνθη, όπως προκύπτει από τη σκέψη 230 της αναιρεσιβαλλόμενης
αποφάσεως, επί των αιτημάτων περί ακυρώσεως των ΕΕΣ του 2003, η παρούσα διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση ως προς το σημείο
αυτό και πρέπει να παραπεμφθεί ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί των εν λόγω αιτημάτων.
Περαιτέρω, δεδομένου ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν απεφάνθη, όπως προκύπτει από το σημείο 2 της διατακτικού της
αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, εξεταζόμενο υπό το φως των σκέψεων 250 έως 254 της ιδίας αυτής αποφάσεως, επί του ποσού που
οφείλει η Επιτροπή στην Q βάσει της ηθικής βλάβης και μόνον η οποία απορρέει από την άρνησή της να προβεί στη λήψη προσωρινού
μέτρου απομακρύνσεως, η παρούσα διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση, ως προς το σημείο αυτό, και πρέπει να παραπεμφθεί ενώπιον
του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης προκειμένου να αποφανθεί επί του εν λόγω ποσού.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η υπόθεση παραπέμπεται στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, το Γενικό Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά
έξοδα της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (αναιρετικό τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Αναιρεί την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώτο τμήμα) της 9ης Δεκεμβρίου 2008, F‑52/05,
Q κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), καθόσον, με το σημείο 2 του διατακτικού, υποχρεώνει την Επιτροπή
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να καταβάλει στην Q αποζημίωση ύψους 500 ευρώ καθώς και το ποσό των 15 000 ευρώ προς ικανοποίηση
της ηθικής βλάβης την οποία υπέστη η Q λόγω της φερόμενης καθυστερήσεως στην κίνηση της διοικητικής έρευνας, και καθόσον,
προκειμένου να απορρίψει κατά τα λοιπά με το σημείο 3 του διατακτικού την πρωτοδίκως εκδικασθείσα προσφυγή-αγωγή, αποφαίνεται,
με τις σκέψεις 147 έως 189 του σκεπτικού, επί της «αιτιάσεως περί ηθικής παρενοχλήσεως που [προέβαλε] η [Q]» και διαπιστώνει,
με τη σκέψη 230 του σκεπτικού, ότι παρέλκει η δικαστική εκτίμηση των αιτημάτων περί ακυρώσεως των εκθέσεων εξελίξεως της σταδιοδρομίας
οι οποίες την αφορούν και οι οποίες καταρτίστηκαν αντιστοίχως κατά τις περιόδους από 1ης Ιανουαρίου 2003 έως 31 Οκτωβρίου
2003 και από 1ης Νοεμβρίου 2003 έως 31 Δεκεμβρίου 2003.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την κύρια αίτηση αναιρέσεως και την ανταναίρεση.
3)
Παραπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης προκειμένου να αποφανθεί επί των αιτημάτων περί ακυρώσεως
των προαναφερθεισών εκθέσεων εξελίξεως της σταδιοδρομίας καθώς και επί του ποσού το οποίο οφείλει η Επιτροπή στην Q βάσει
της ηθικής βλάβης και μόνον που υπέστη λόγω της αρνήσεως της Επιτροπής να προβεί στη λήψη προσωρινού μέτρου απομακρύνσεως.
4)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Jaeger
Pelikánová
Dittrich
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Ιουλίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.