CELEX: 62008TJ0283
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Έκτακτοι υπάλληλοι
Σύμβαση αορίστου χρόνου
Απόλυση
Αιτιολογία
Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Δικαιώματα άμυνας

περί απολύσεως εκτάκτου υπαλλήλου προσληφθέντος με σύμβαση αορίστου χρόνου να θεωρηθεί επαρκώς αιτιολογημένη αν και
οι λόγοι της δεν διατυπώθηκαν εγγράφως, αλλά ανακοινώθηκαν στον ενδιαφερόμενο κατά τη διάρκεια συζητήσεως με την ιεραρχία
του.
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, οι προϋποθέσεις αυτές, όπως διατυπώθηκαν στη σκέψη 79 της προπαρατεθείσας αποφάσεως
Landgren κατά ETF, και επιβεβαιώθηκαν με τη σκέψη 179 της προπαρατεθείσας αποφάσεως ETF κατά Landgren, δεν αντιβαίνουν προς
το άρθρο 11, παράγραφος 1, του ΚΛΠ και το άρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, εφόσον, ναι μεν οι διατάξεις αυτές συνεπάγονται,
κατ’ αρχήν, ότι βλαπτική ατομική απόφαση εκθέτει όλους τους λόγους για τους οποίους εκδόθηκε, ώστε να καθίσταται δυνατό στον
αποδέκτη της να εκτιμήσει το βάσιμο αυτής και στον δικαστή της Ένωσης να ασκήσει, ενδεχομένως, τον έλεγχό του νομιμότητας
της εν λόγω αποφάσεως, πλην όμως, όπως δέχεται πάγια νομολογία, η γνώση, εκ μέρους του ενδιαφερομένου, του πλαισίου εντός
του οποίου εκδόθηκε μία απόφαση είναι δυνατόν να αποτελεί αιτιολογία της εν λόγω αποφάσεως (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση ETF
κατά Landgren, σκέψη 179 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Κατά τα λοιπά, ο αναιρεσείων υποστηρίζει απλώς και μόνον ότι οι ιδιαίτερες περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως διαφέρουν
από εκείνες επί των οποίων εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Landgren κατά ETF χωρίς να προσδιορίζει πλάνη περί το δίκαιο
στην οποία υπέπεσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης κατά την εφαρμογή των εν λόγω προϋποθέσεων στις περιστάσεις αυτές.
Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού πρέπει ν’ απορριφθεί ως αβάσιμο.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του ιδίου λόγου, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, με τη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το
Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε ότι το περιεχόμενο της απαντήσεως της επιτροπής προσφυγών στη διοικητική ένσταση του
αναιρεσείοντος, η οποία συμπλήρωνε τις πληροφορίες που είχε ο τελευταίος, του είχε δώσει τη δυνατότητα να εκτιμήσει το βάσιμο
της αποφάσεως περί απολύσεως και τη σκοπιμότητα ασκήσεως προσφυγής.
Έτσι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, η αιτιολογία της αποφάσεως περί απολύσεως δεν «θεραπεύθηκε», αλλά απλώς
συμπληρώθηκε, στο στάδιο της διοικητικής ενστάσεως, σε απάντηση στα επιχειρήματα που αυτός προέβαλε στο πλαίσιο της εν λόγω
ενστάσεως. Αυτή η συμπλήρωση της αιτιολογίας, στο στάδιο αυτό, είναι σύμφωνη με τον σκοπό του άρθρου 90, παράγραφος 2, του
ΚΥΚ, κατά το γράμμα του οποίου η ίδια η απόφαση επί της ενστάσεως είναι αιτιολογημένη. Η διάταξη αυτή προϋποθέτει κατ’ ανάγκη,
πράγματι, ότι η αρχή που καλείται να αποφανθεί επί της ενστάσεως δεν δεσμεύεται μόνον από την αιτιολογία, ενδεχομένως ανεπαρκή
ή ακόμη και ανύπαρκτη στην περίπτωση σιωπηράς απορριπτικής αποφάσεως, της αποφάσεως που αποτελεί αντικείμενο της ενστάσεως.
Κατά τα λοιπά, ο αναιρεσείων δεν προσδιορίζει την πλάνη περί το δίκαιο που κατ’ αυτόν διέπραξε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης,
στη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο πλαίσιο της εκ μέρους του ερμηνείας της υποχρεώσεως της Διοικήσεως να αιτιολογεί
τις αποφάσεις της. Ειδικότερα, το γεγονός ότι η απόφαση περί απορρίψεως της ενστάσεως εκδόθηκε έξι μήνες μετά την απόφαση
περί απολύσεως δεν επηρεάζει το ζήτημα αν η απόφαση αυτή παρέσχε στον ενδιαφερόμενο τη δυνατότητα, σύμφωνα με τον σκοπό της
υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, να εκτιμήσει το βάσιμο της εν λόγω αποφάσεως περί απολύσεως και του έδωσε τη δυνατότητα να εκτιμήσει
τη σκοπιμότητα ασκήσεως προσφυγής. Όσον αφορά την άποψη ότι η απόφαση της επιτροπής προσφυγών δεν ανέφερε όλους τους λόγους
της απολύσεως, αυτή στηρίζεται στην εσφαλμένη ερμηνεία της εν λόγω αποφάσεως και, επιπλέον, σε προβαλλόμενη παραμόρφωση, η
οποία απορρίφθηκε στο πλαίσιο της εξετάσεως του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
Το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί ως αβάσιμο και, συνακολούθως, ο εν λόγω λόγος
αναιρέσεως στο σύνολό του.

Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά την πεπλανημένη εκτίμηση ότι δεν υφίσταται πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο αναιρεσείων προσάπτει στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ότι πεπλανημένως έκρινε ότι η ΑΣΣΑ δεν είχε υποπέσει σε πρόδηλη
πλάνη εκτιμήσεως αποφασίζοντας να τον απολύσει.
Υποστηρίζει, πρώτον, ότι η απόφαση εκείνη ήταν προδήλως αντίθετη προς το συμφέρον της υπηρεσίας, το οποίο επέβαλλε στην ΑΣΣΑ
να λάβει υπόψη το σύνολο των στοιχείων που θα μπορούσαν να καθορίσουν το περιεχόμενο της αποφάσεώς της, όπως τις άριστες εκθέσεις
βαθμολογίας του αναιρεσείοντος και την εκτίμηση των συναδέλφων του. Συνεπώς, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η πρότασή του να μην
ανανεωθεί η σύμβαση της κας C. αντέβαινε στους κανόνες δεοντολογίας, είναι προφανές, κατά την άποψή του, ότι το μεμονωμένο
αυτό περιστατικό δεν αρκούσε για να δικαιολογήσει την πλήρη απώλεια, μέσα σε ένα μόνο μήνα, της εμπιστοσύνης της νέας διευθύντριας
προς το πρόσωπο ανωτέρου στελέχους, το οποίο εργαζόταν επί εξίμισι έτη κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ισχυρίζεται, δεύτερον, ότι η απόφαση εκείνη ελήφθη κατά παράβαση του καθήκοντος αρωγής και συνιστά μέτρο δυσανάλογο προς τα
προβαλλόμενα σφάλματα της δικής του συμπεριφοράς. Το ίδιο το Cedefop παραδέχθηκε ότι κατά τον χρόνο που ελήφθη η απόφαση περί
απολύσεως δεν υπήρχε κάποιος ήδη στοιχειοθετημένος λόγος βάσει του οποίου η Διοίκηση θα μπορούσε να συναγάγει το συμπέρασμα
ότι ο αναιρεσείων είχε διαπράξει συγκεκριμένο πειθαρχικό παράπτωμα. Επομένως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε
πλάνη κρίνοντας νόμιμο το επαχθέστερο των μέτρων, ήτοι την απόλυση.
Το Cedefop αμφισβητεί την επιχειρηματολογία αυτή.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Από την επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος προκύπτει ότι αυτός προσάπτει στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ότι κατέληξε
στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ενώ, κατ’ αυτόν, η απόφαση περί απολύσεως ήταν προδήλως αντίθετη
προς το συμφέρον της υπηρεσίας, ότι αυτή είχε ληφθεί κατά παράβαση του καθήκοντος αρωγής και ότι αποτελούσε υπερβολικό μέτρο
έναντι αυτού.
Στο μέτρο που ο λόγος αυτός επιδιώκει την επανεξέταση των εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου των πραγματικών στοιχείων τα οποία,
κατά τον αναιρεσείοντα, έτειναν να αποδείξουν ότι η απόφαση περί απολύσεως εβαρύνετο με πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, πρέπει να
απορριφθεί ως απαράδεκτος, σύμφωνα με την ήδη παρατεθείσα νομολογία.
Καθόσον πάντως ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη στο πλαίσιο του εκ μέρους του
ελέγχου της πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως, πρέπει να υπομνηστεί ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 85, 86, 105 και 117 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διαπίστωσε ότι ο λόγος της απολύσεως ήταν «κυρίως», εν προκειμένω, η ανεπανόρθωτη
απώλεια εμπιστοσύνης της Διευθύνσεως του Cedefop προς τον αναιρεσείοντα, ο οποίος κατείχε θέση στελέχους, λόγω της συμπεριφοράς
του καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας που κατέληξε στην απόφαση να μην ανανεωθεί η σύμβαση της κας C., χωρίς να έχει γίνει
δεκτός πειθαρχικός λόγος σε βάρος του τελευταίου κατά τον χρόνο της εκδόσεως της αποφάσεως περί απολύσεως.
Εξάλλου, κυρίως από τις σκέψεις 56, 58, 68, 70 και 107 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Δικαστήριο Δημόσιας
Διοίκησης έλαβε υπόψη τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος που στηρίζονταν στο γεγονός ότι η ΑΣΣΑ δεν έλαβε υπόψη το συμφέρον
της υπηρεσίας και την προσωπική του κατάσταση καθώς και τον υπερβολικό χαρακτήρα του μέτρου που ελήφθη ως προς αυτόν.
Καταλήγοντας εντούτοις, στη σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ένας τέτοιος λόγος όπως αυτός που αναφέρεται στην
πιο πάνω σκέψη 81 αρκεί για να δικαιολογήσει την απόλυση εκτάκτου υπαλλήλου, υπό την προϋπόθεση ότι δεν πάσχει από πρόδηλη
πλάνη εκτιμήσεως ή κατάχρηση εξουσίας, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε κατ’ ανάγκη ότι η διάρρηξη της σχέσεως εμπιστοσύνης
μεταξύ της Διευθύνσεως του Cedefop και του αναιρεσείοντος, που προκλήθηκε από τη συμπεριφορά του τελευταίου στο πλαίσιο της
υποθέσεως της κας C., υπερίσχυε των λοιπών εκτιμήσεων.
Μια τέτοια εκτίμηση δεν παρίσταται ως εσφαλμένη δεδομένου ότι, δυνάμει του άρθρου 47, στοιχείο γʹ, του ΚΛΠ, η ΑΣΣΑ έχει την
εξουσία να καταγγείλει σύμβαση εκτάκτου υπαλλήλου αορίστου χρόνου τηρουμένης της προβλεπόμενης στη σύμβαση προθεσμίας καταγγελίας
και κατά την εκπνοή της οποίας η απόφαση περί απολύσεως αρχίζει να ισχύει, ότι, όπως τόνισε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης
στις σκέψεις 84 και 115 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υπό την επιφύλαξη της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που υπέχει η ΑΣΣΑ,
αυτή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως στον τομέα αυτόν και ότι, ως εκ τούτου, ο έλεγχος του Δικαστή της Ένωσης περιορίζεται,
ως εκ τούτου, στη διαπίστωση της μη υπάρξεως πρόδηλης πλάνης ή καταχρήσεως εξουσίας (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση ETF κατά Landgren,
σκέψη 162 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Ειδικότερα, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, αντίθετα απ’ ό,τι στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Landgren
κατά ETF, με την οποία το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης είχε διαπιστώσει ότι η γενική επαγγελματική ανεπάρκεια της P. Landgren,
προβληθείσα ως λόγος της απολύσεώς της, είχε προδήλως διαψευσθεί από τις διάφορες εκθέσεις βαθμολογίας, το Δικαστήριο Δημόσιας
Διοίκησης διαπίστωσε, εν προκειμένω, ότι ο λόγος απολύσεως του αναιρεσείοντος δεν εβαρύνετο με πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Ομοίως, αντιθέτως προς την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 2000, T-223/99,
Dejaiffe κατά ΓΕΕΑ (Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I-A-277 και II-1267, σκέψεις 81 και 82), την οποία επικαλείται ο αναιρεσείων και
στο πλαίσιο της οποίας το Πρωτοδικείο είχε διαπιστώσει ότι η παρορμητική και ασεβής συμπεριφορά του L. Dejaiffe, εσφαλμένη
από τυπικής απόψεως, είχε προκληθεί από την αφοσίωσή του στο συμφέρον της υπηρεσίας, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διαπίστωσε,
εν προκειμένω, ότι η συμπεριφορά του αναιρεσείοντος απέβλεπε στη δυσφήμηση των επαγγελματικών επιδόσεων της κας C., για να
μη ανανεωθεί η σύμβασή της. Αυτή η συμπεριφορά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί λόγω του συμφέροντος της υπηρεσίας.
Ως προς το επιχείρημα ότι το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας νόμιμο το επαχθέστερο των μέτρων, ήτοι
την απόλυση, ενώ κατά τον χρόνο της εκδόσεως της αποφάσεως περί απολύσεως δεν είχε γίνει δεκτός σε βάρος του αναιρεσείοντος
κανένας λόγος πειθαρχικού χαρακτήρα, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης απάντησε σ’ αυτό ορθώς, στη σκέψη 116 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, ότι, σε περίπτωση υπαίτιας συμπεριφοράς που μπορεί να δικαιολογήσει την απόλυση εκτάκτου υπαλλήλου, τίποτε δεν
υποχρεώνει την ΑΣΣΑ να προτιμήσει να κινήσει πειθαρχική διαδικασία κατ’ αυτού παρά να προσφύγει στην ευχέρεια μονομερούς καταγγελίας
της συμβάσεως που προβλέπει το άρθρο 47, στοιχείο γʹ, του ΚΛΠ. Κατά τα λοιπά, γίνεται παραπομπή στην εξέταση του τρίτου σκέλους
του πέμπτου λόγου, στις σκέψεις 100 επ. κατωτέρω.
Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά πεπλανημένη ερμηνεία της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο αναιρεσείων προσάπτει στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης ότι δεν συνήγαγε τις δέουσες συνέπειες για την προβαλλόμενη προσβολή,
σε πλείονες περιπτώσεις, των δικαιωμάτων του άμυνας.
Με το πρώτο σκέλος αυτού του λόγου, υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς τα όσα έγιναν δεκτά με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση,
δεν άσκησε το δικαίωμά του ακροάσεως πριν από την έκδοση της αποφάσεως περί απολύσεως. Άλλωστε, το ίδιο το Cedefop παραδέχθηκε
στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης ότι η διευθύντρια του Cedefop τον κάλεσε, στις 23 Νοεμβρίου
2005, για να του γνωστοποιήσει την ειλημμένη απόφασή της να τον απολύσει.
Με το δεύτερο σκέλος του ιδίου λόγου, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η ακρόασή του από τη διευθύντρια του Cedefop δεν ήταν
ουσιαστική, αλλά τυπική. Αφενός, δεν έλαβε γνώση ουσιωδών στοιχείων της υποθέσεως, ιδίως δε των πραγματικών περιστατικών και
των μαρτυριών επί των οποίων στηρίχθηκε η απόφαση περί απολύσεώς του. Αφετέρου, δεν του τέθηκε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά
με την απόλυση αυτή, καθόσον η διευθύντρια του ανακοίνωσε ευθύς εξαρχής την απόφασή της, δίχως να του ζητήσει να λάβει θέση
επί των συμβάντων τα οποία, κατά τη δική της εκτίμηση, δικαιολογούσαν την απόλυσή του. Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από
το γεγονός ότι, όπως επισημαίνεται στη σκέψη 120 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ο αναιρεσείων είχε τη δυνατότητα, κατά
το διάστημα από τις 23 έως τις 30 Νοεμβρίου 2005, να προσβάλει την απόφαση αυτή. Η τήρηση της αρχής της προηγούμενης ακροάσεως
δεν μπορεί να επαφίεται σε τυχόν πρωτοβουλία που θα λάβει ο ενδιαφερόμενος να απαντήσει στους ισχυρισμούς της Διοικήσεως,
αλλά απαιτεί, αντιθέτως, την υποβολή, εκ μέρους της Διοικήσεως, ερωτήσεων επί συγκεκριμένων σημείων, προκειμένου να αποτραπεί
ο κίνδυνος αυθαιρεσιών. Εν πάση περιπτώσει, η τοποθέτηση του μεν κ. L. στη θέση του διευθυντή της νομικής υπηρεσίας, της δε
κας C. στη θέση της διοικητικής του βοηθού, εντός μίας εβδομάδας από την απόλυση του αναιρεσείοντος, καταδεικνύουν ότι οι
αποφάσεις της διευθύντριας του Cedefop ήσαν προειλημμένες.
Με το τρίτο σκέλος αυτού του λόγου, ο αναιρεσείων διατείνεται ότι τα δικαιώματά του άμυνας θα διασφαλίζονταν μόνον αν το Cedefop
είχε, πριν τον απολύσει, κινήσει πειθαρχική διαδικασία ή είχε διενεργήσει διοικητική εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθεί η
βασιμότητα των εναντίον του κατηγοριών. Συναφώς, επικαλείται ιδίως το άρθρο 50α του ΚΛΠ, τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου της
14ης Δεκεμβρίου 1990, T-75/89, Brems κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1990, σ. II-899, σκέψη 29), και της 8ης Ιουλίου 2008, T-48/05,
Franchet και Byk κατά Επιτροπής (Συλλογή 2008, σ. II-1585, σκέψη 353), καθώς και την απόφαση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
της 30ής Νοεμβρίου 2006, F-77/05, Βαλαβάνης και Le Dour κατά Επιτροπής (Συλλογή Υπ.Υπ. 2006, σ. I-A-139 και II-A-535, σκέψη
46). Αναφέρεται επίσης στις υποχρεώσεις τις οποίες υπέχει η Διοίκηση στο πλαίσιο του καθήκοντός της να παρέχει αρωγή, ιδίως
στην υποχρέωση κινήσεως πειθαρχικής διαδικασίας προκειμένου να ελεγχθεί η βασιμότητα καταγγελιών που επισύρουν μετάθεση ή
υποβιβασμό υπαλλήλου κατά βαθμό (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 11ης Ιουλίου 1974, 53/72, Guillot κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος
1974, σ. 407, σκέψη 3· της 18ης Οκτωβρίου 1976, 128/75, N. κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1976, σ. 591, σκέψεις 10 και 15,
και της 12ης Νοεμβρίου 1996, C-294/95 P, Ojha κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. I-5863, σκέψεις 51 και 52).
Το Cedefop αμφισβητεί όλα τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού αποσκοπεί στην αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών όπως αυτά διαπιστώθηκαν από το Δικαστήριο
Δημόσιας Διοίκησης το οποίο, στη σκέψη 21 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, διαπίστωσε ότι η διευθύντρια του Cedefop είχε
ανακοινώσει στον αναιρεσείοντα την «απόφασή» της να τον απολύσει, στις 23 Νοεμβρίου 2005, κατόπιν δε του είχε κοινοποιήσει
την απόφασή της για καταγγελία της συμβάσεώς του, στις 30 Νοεμβρίου 2005. Ομοίως, στη σκέψη 52 της εν λόγω αποφάσεως, το Δικαστήριο
Δημόσιας Διοίκησης διαπίστωσε ότι, «εν προκειμένω, από τη δικογραφία προέκυπτε ότι ο προσφεύγων είχε ενημερωθεί, κατά τη συνομιλία
που είχε με τη διευθύντρια του Cedefop στις 23 Νοεμβρίου 2005, για τους αντλούμενους από την κακόπιστη συμπεριφορά του έναντι
της κας C. λόγους για τους οποίους είχε αποφασισθεί η καταγγελία της συμβάσεώς του ως εκτάκτου υπαλλήλου».
Εκτός, όμως, της περιπτώσεως παραμορφώσεως η οποία δεν προβάλλεται εν προκειμένω, ούτε βέβαια αποδεικνύεται, η εν λόγω αμφισβήτηση
των πραγματικών περιστατικών, όπως αυτά διαπιστώθηκαν πρωτοδίκως, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου, στο
πλαίσιο αναιρέσεως.
Το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού πρέπει, επομένως, να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του ιδίου λόγου αναιρέσεως, και αυτό αποσκοπεί στην αμφισβήτηση των διαπιστώσεων και των πραγματικών
εκτιμήσεων του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης. Συναφώς έχει ήδη αποδειχθεί ότι ο αναιρεσείων ήταν καλώς πληροφορημένος, κατά
τη συζήτηση της 23ης Νοεμβρίου 2005, για τους λόγους για τους οποίους είχε αποφασιστεί η απόλυσή του. Εξάλλου, στη σκέψη 120
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης διαπίστωσε ότι «εν προκειμένω ο προσφεύγων ήταν σε θέση,
κατά τη διάρκεια της συζητήσεώς του με τη διευθύντρια του Cedefop, στις 23 Νοεμβρίου 2005, να αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά
που είχαν γίνει δεκτά σε βάρος του» και ότι «[μ]ία εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της οποίας μπορούσε ακόμη να υπερασπίσει τον
εαυτό του, παρήλθε μεταξύ της συζητήσεως αυτής και της εκδόσεως της αποφάσεως περί απολύσεως». Οι εκτιμήσεις αυτές δεν μπορούν
να αμφισβητηθούν στο πλαίσιο της αναιρέσεως, εκτός της περιπτώσεως παραμορφώσεως, η οποία δεν προβάλλεται.
Κατά τα λοιπά, ο αναιρεσείων δεν προσδιόρισε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης κατά
τη συναγωνή του συμπεράσματος στο οποίο κατέληξε, βάσει των διαπιστώσεων και των πραγματικών αυτών εκτιμήσεων, στη σκέψη 121
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού πρέπει επομένως να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Ως προς το τρίτο σκέλος του ιδίου λόγου πρέπει να υπομνησθεί ότι, αποφαινόμενο επί του αντλούμενου από προσβολή των δικαιωμάτων
άμυνας λόγου της προσφυγής, στο πλαίσιο του οποίου ο αναιρεσείων προέβαλε αιτίαση ανάλογη με αυτήν που αναπτύσσεται στο πλαίσιο
του παρόντος σκέλους (βλ. σκέψη 107 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως), το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης έκρινε, με τις σκέψεις
115 και 116 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, λόγω της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει η ΑΣΣΑ, σε περίπτωση
υπαίτιας συμπεριφοράς που μπορεί να δικαιολογήσει την απόλυση εκτάκτου υπαλλήλου, τίποτε δεν υποχρεώνει την ΑΣΣΑ να προτιμήσει
την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας κατ’ αυτού, αντί της προσφυγής στην ευχέρεια μονομερούς καταγγελίας της συμβάσεως που προβλέπει
το άρθρο 47, στοιχείο γʹ, του ΚΛΠ και ότι μόνον όταν η ΑΣΣΑ προτίθεται να απολύσει έκτακτο υπάλληλο χωρίς προειδοποίηση, σε
περίπτωση σοβαρής παραβάσεως των υποχρεώσεων που υπέχει, μπορεί να κινηθεί, όπως προβλέπει το άρθρο 49, παράγραφος 1, του
ΚΛΠ, η πειθαρχική διαδικασία που προβλέπει το παράρτημα IX του ΚΥΚ για τους υπαλλήλους και εφαρμόζεται κατ’ αναλογία στους
έκτακτους υπαλλήλους.
Η επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος δεν καταδεικνύει ότι η εκτίμηση αυτή βαρύνεται με πλάνη περί το δίκαιο.
Συναφώς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, το άρθρο 50α του ΚΛΠ δεν επιβάλλει υποχρέωση αλλά παρέχει μόνο την
ευχέρεια στην ΑΣΣΑ να κινήσει πειθαρχική διαδικασία σε περίπτωση παραβάσεως εκ μέρους του εκτάκτου υπαλλήλου των υποχρεώσεων
που αυτός υπέχει.
Όσον αφορά τη νομολογία που επικαλείται ο αναιρεσείων, η προπαρατεθείσα απόφαση Brems κατά Συμβουλίου (σκέψη 29), κατά την
οποία οι γενικές εκτελεστικές διατάξεις οι θεσπιζόμενες στο πλαίσιο του άρθρου 110, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ μπορούν να καθορίζουν
κριτήρια κατάλληλα να καθοδηγήσουν τη Διοίκηση κατά την άσκηση της διακριτικής της εξουσίας ή να διευκρινίζουν το περιεχόμενο
ασαφών διατάξεων του κανονισμού, αλλά δεν μπορούν, μέσω της διευκρινίσεως σαφούς όρου του κανονισμού, να περιορίζουν το πεδίο
εφαρμογής του, είναι εντελώς απρόσφορη για την εκτίμηση της επιχειρηματολογίας του αναιρεσείοντος. Το ίδιο ισχύει για την
προπαρατεθείσα απόφαση Βαλαβάνης και Le Dour κατά Επιτροπής (σκέψη 46). Εξάλλου, από την προπαρατεθείσα απόφαση Franchet και
Byk κατά Επιτροπής (σκέψη 353) ουδόλως προκύπτει ότι η ΑΣΣΑ υποχρεούται να κινήσει πειθαρχική διαδικασία υπό περιστάσεις όπως
οι προκείμενες. Το Πρωτοδικείο είχε απλώς επισημάνει ότι η Επιτροπή δεν διαθέτει περιθώρια εκτιμήσεως όσον αφορά την υποχρέωσή
της να τηρεί τους κανόνες σχετικά με την πειθαρχική διαδικασία. Η εκτίμηση αυτή είναι εντελώς άνευ σημασίας ως προς το ζήτημα
αν πρέπει να κινείται πειθαρχική διαδικασία σε κάθε περίπτωση παραβάσεως εκ μέρους μονίμου υπαλλήλου ή εκτάκτου υπαλλήλου
των υποχρεώσεών του.
Όσον αφορά τη νομολογία σχετικά με το καθήκον αρωγής, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, ουδόλως προκύπτει από
αυτήν ότι το εν λόγω καθήκον συνεπάγεται την υποχρέωση κινήσεως πειθαρχικής διαδικασίας προκειμένου να ελεγχθεί η βασιμότητα
καταγγελιών που επισύρουν μετάθεση ή υποβιβασμό υπαλλήλου κατά βαθμό.
Επιπλέον, εν πάση περιπτώσει, αβασίμως υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι, εν προκειμένω, η ΑΣΣΑ δεν επεδίωξε να εξακριβώσει τη
συμπεριφορά του στο πλαίσιο της υποθέσεως της κας C. Έτσι, από τη σκέψη 90 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι
η διευθύντρια του Cedefop είχε στην κατοχή της αποδεικτικά στοιχεία παρατιθέμενα στη σκέψη 87 της εν λόγω αποφάσεως, επί των
οποίων στηρίχθηκαν η ΑΣΣΑ και η επιτροπή προσφυγών. Επιπλέον, από τη σκέψη 88 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι
η συμπεριφορά αυτή του αναιρεσείοντος και, ειδικότερα, η εκ μέρους του δυσφημιστική εκστρατεία σε βάρος της κας C., διαπιστώθηκαν
δύο φορές από την επιτροπή προσφυγών, κατόπιν εξετάσεως των φακέλων, με τις αποφάσεις της της 9ης Μαρτίου 2006, περί αποδοχής
της διοικητικής ενστάσεως της κας C., και της 24ης Μαΐου 2006, επί της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος κατά των αποφάσεων
περί απολύσεως και περί τοποθετήσεως σε νέα θέση.
Επομένως, το τρίτο σκέλος του λόγου αυτού πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο και, συνακολούθως, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως στο
σύνολό του.

Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως ο οποίος αφορά παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Όσον αφορά την απόφαση της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως της συνθέσεως της επιτροπής
προσφυγών, και την απόφαση της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου 2006, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική του ένσταση
κατά των αποφάσεων περί απολύσεως και περί τοποθετήσεώς του σε νέα θέση, ο αναιρεσείων υπογραμμίζει ότι τρία από τα πέντε
μέλη της επιτροπής προσφυγών είχαν ταχθεί δημοσίως εναντίον του και υπέρ της κας C. κατά τη διαδικασία ενώπιον της επιτροπής
αυτής. Συγκεκριμένα, η M. B., η T. Μ. και η A. W. είχαν υπογράψει την από 10 Αυγούστου 2005 ανοιχτή επιστολή στηρίξεως προς
την κα C. (παράρτημα A 45 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής και παράρτημα A 4.2 του δικογράφου της αναιρέσεως). Ο αναιρεσείων
παραπέμπει επίσης σε διάφορα έγγραφα που προσκομίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, ιδίως δε το παράρτημα
C 34 του υπομνήματος αντικρούσεως και τα παραρτήματα A 27, A 31, A 49.α και A 49.β του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής.
Επομένως, κατά τον αναιρεσείοντα, η επιτροπή προσφυγών δεν πληρούσε τα εχέγγυα αντικειμενικής και αμερόληπτης κρίσεως, με
συνέπεια να συντρέχει περίπτωση προσβολής του δικαιώματός του για δίκαιη διαδικασία. Ο αναιρεσείων παραπέμπει, μεταξύ άλλων,
στα άρθρα 11, παράγραφος 1, και 11α, παράγραφοι 1 και 2, του ΚΥΚ, καθώς και στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων
του Ανθρώπου.
Το Cedefop υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, καθόσον ο αναιρεσείων επαναλαμβάνει απλώς πραγματικούς ισχυρισμούς
και επιχειρήματα που έχουν ήδη εξεταστεί ενδελεχώς από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, ιδίως με τις σκέψεις 152, 153, 160,
162 και 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Κατόπιν τούτου, η αίτηση αναιρέσεως δεν ανταποκρίνεται στη νομολογιακή απαίτηση
κατά την οποία το δικόγραφό της πρέπει να προσδιορίζει επακριβώς τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται
η αναίρεση, καθώς και τα συγκεκριμένα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν το αίτημα αυτό. Επιπλέον, η αίτηση αναιρέσεως δεν
αναφέρεται σε οποιοδήποτε νομικό ζήτημα σχετικό με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση.
Εν πάση περιπτώσει, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Πρέπει να γίνει διάκριση ανάλογα με το αν ο λόγος αναιρέσεως βάλλει κατά της απαντήσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως της συνθέσεως
της επιτροπής προσφυγών, ή κατά της απαντήσεώς του στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου
2006, περί απορρίψεως της ενστάσεως κατά των αποφάσεων περί απολύσεως και τοποθετήσεως σε νέα θέση.
Επί του λόγου αναιρέσεως καθόσον βάλλει κατά της απαντήσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως
της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως της συνθέσεως της επιτροπής προσφυγών.
Από το άρθρο 11 του παραρτήματος I του Οργανισμού του Δικαστηρίου καθώς και από το άρθρο 138, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του
Κανονισμού Διαδικασίας και από πάγια νομολογία απορρέει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να επισημαίνει με ακρίβεια τα επικρινόμενα
στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση καθώς και τα συγκεκριμένα νομικά επιχειρήματα στα οποία στηρίζεται το
αίτημα αυτό (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 9ης Σεπτεμβρίου 2010, T-17/08 P, Andreasen κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη
δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 127 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Στην απαίτηση αυτή δεν ανταποκρίνεται η αίτηση αναιρέσεως
που δεν περιέχει επιχειρήματα ειδικώς αναφερόμενα στον προσδιορισμό της πλάνης περί το δίκαιο που βαρύνει την οικεία απόφαση
ή διάταξη (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2010, T-52/10 P, Lebedef κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη
δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 35 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, υπό το πρόσχημα κριτικής της φερομένης ελλείψεως αμεροληψίας και αντικειμενικότητας
εκ μέρους της επιτροπής προσφυγών, ο παρών λόγος αναιρέσεως δεν περιέχει κανένα επιχείρημα που να αποσκοπεί να καταδείξει
γιατί το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας, με τις σκέψεις 155 έως 165 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005.
Στο μέτρο εντούτοις που ο παρών λόγος αναιρέσεως πρέπει να νοηθεί ως αφορών ειδικότερα τη σκέψη 164 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, όπου εξετάζεται η αιτίαση περί παραβιάσεως της αρχής της αμεροληψίας, λόγω της παρουσίας στην επιτροπή προσφυγών
δύο προσώπων τα οποία είχαν σε μεγάλο βαθμό εμπλακεί στην υπόθεση της κας C. (βλ. επίσης αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, σκέψη
153), πρέπει να προστεθεί ότι η επιτροπή προσφυγών είναι το διοικητικό όργανο στο οποίο έχει ανατεθεί, με απόφαση του διοικητικού
συμβουλίου του Cedefop της 4ης Φεβρουαρίου 2000, το καθήκον να απαντά σε όλες τις διοικητικές ενστάσεις που ασκούνται από
το προσωπικό του Cedefop σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ (βλ. αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, σκέψη 160).
Η αμεροληψία και η αντικειμενικότητα ενός τέτοιου οργάνου, του οποίου η σύνθεση ορίζεται ισομερώς, μεταξύ των μελών του προσωπικού,
αφενός, από τον διευθυντή του Cedefop και, αφετέρου, από τον πρόεδρο της επιτροπής προσωπικού, και έχει ως πρόεδρο πρόσωπο
εκτός του Cedefop (βλ. σκέψη 7 πιο πάνω και αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, σκέψη 5), δεν θα μπορούσαν να θεωρούνται in abstracto.
Δεν μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση, στο ειδικό πλαίσιο δεδομένης διαδικασίας διοικητικής ενστάσεως, παρά μόνο λαμβανομένων
υπόψη όλων των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, ιδίως αυτών που αφορούν το πρόσωπο του ασκήσαντος την ένσταση, το
αντικείμενο της ενστάσεώς του και τις τυχόν σχέσεις που ο ίδιος καθώς και, ενδεχομένως, το ή τα πρόσωπα που η ένστασή του
(τους) θέτει υπό αμφισβήτηση διατηρούν με τα μέλη της επιτροπής προσφυγών.
Υπό τις συνθήκες αυτές, αποκλείεται η απόφαση της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005 να έχει επηρεάσει κατά
τρόπο αρκούντως ευθύ και άμεσο τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος τροποποιώντας σαφώς τη νομική του κατάσταση, δεδομένου ότι,
κατά την ημερομηνία αυτή, αυτός δεν είχε ακόμη αποτελέσει αντικείμενο κανενός διοικητικού μέτρου ικανού να τον βλάψει, σε
σχέση με τη συμπεριφορά του στο πλαίσιο της υποθέσεως της κας C.
Εν πάση περιπτώσει, όσον αφορά την ίδια απόφαση της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, το Δικαστήριο Δημόσιας
Διοίκησης έκρινε, στη σκέψη 162 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα όσα κατηγορηματικώς υποστήριξε ο αναιρεσείων συναφώς,
ότι δηλαδή η διευθύντρια του Cedefop επιδίωξε στην πραγματικότητα να τον καταδιώξει και να επηρεάσει αρνητικώς τις εργασίες
της επιτροπής προσφυγών, δεν στηρίζονταν σε κανένα στοιχείο και στερούνταν επομένως οιασδήποτε βάσεως. Πρόκειται για πραγματική
εκτίμηση του δικαστή της ουσίας της οποίας ο έλεγχος δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κατ’ αναίρεση δικάζοντος δικαστή, εκτός
της περιπτώσεως παραμορφώσεως η οποία δεν αποδεικνύεται, ούτε καν προβάλλεται.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, χωρίς να υποπίπτει σε πλάνη περί το δίκαιο, απέρριψε την αιτίαση
του αναιρεσείοντος η οποία αφορούσε την παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας, στο μέτρο που αυτή έβαλλε κατά της αποφάσεως
της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως της συνθέσεως της επιτροπής προσφυγών.
Χωρίς να χρειάζεται να ληφθεί περαιτέρω απόφαση επί του παραδεκτού, ο παρών λόγος αναιρέσεως πρέπει, επομένως, να απορριφθεί
ως αβάσιμος, στο μέτρο που βάλλει κατά της απαντήσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως
αυτής.
Επί του λόγου αναιρέσεως καθόσον βάλλει κατά της απαντήσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως
της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου 2006, περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως κατά των αποφάσεων περί απολύσεως και
τοποθετήσεως σε νέα θέση, σε σχέση με το άρθρο 139, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας
Με το μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας της 20ής Οκτωβρίου 2010, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε στους διαδίκους ότι είχε την
πρόθεση να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το ζήτημα του παραδεκτού του παρόντος λόγου αναιρέσεως και τους κάλεσε να λάβουν θέση γραπτώς
επί του ζητήματος αυτού κατά το μέτρο, μεταξύ άλλων, που ο λόγος αυτός βάλλει κατά της απαντήσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας
Διοίκησης στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου 2006, περί απορρίψεως της διοικητικής
ενστάσεως κατά των αποφάσεων περί απολύσεως και τοποθετήσεως σε νέα θέση, σε σχέση με το άρθρο 139, παράγραφος 2, του Κανονισμού
Διαδικασίας. Οι διάδικοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση αυτή εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
Κατά τον αναιρεσείοντα, αυτός πράγματι προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης λόγο προσφυγής αντλούμενο από παραβίαση
της αρχής της αμεροληψίας προς στήριξη του αιτήματός του ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου 2006.
Αυτό επιβεβαιώνεται τόσο με τα σημεία 72 έως 74 της πρωτοδίκως κατατεθείσας προσφυγής όσο και με την απάντηση του Δικαστηρίου
Δημόσιας Διοίκησης επί του λόγου αυτού, στη σκέψη 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Κατά το Cedefop, αυτό το σκέλος του λόγου αναιρέσεως δεν είναι απαράδεκτο επειδή μετέβαλε το αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον
του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, αλλά για τους λόγους που συνοψίζονται ανωτέρω στη σκέψη 109.
Συναφώς πρέπει να γίνει υπόμνηση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 139, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας η αίτηση αναιρέσεως
δεν μπορεί να μεταβάλει το αντικείμενο της ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης διαφοράς.
Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων πράγματι μεν προέβαλε, με την προσφυγή του ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, λόγο προσφυγής
αντλούμενο από παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας, όμως από το γράμμα και τη δομή του δικογράφου προκύπτει ότι αυτό έγινε
μόνο προς στήριξη του αιτήματός του ακυρώσεως της αποφάσεως της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως
της συνθέσεως της επιτροπής προσφυγών, της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 14ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως του
εσωτερικού της κανονισμού και της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών, της 10ης Μαρτίου 2006, περί απορρίψεως της ενστάσεως
του αναιρεσείοντος κατά των δύο τελευταίων αποφάσεων. Αντιθέτως, δεν προέβαλε αυτόν τον λόγο προς στήριξη του αιτήματός του
ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου 2006, περί απορρίψεως της ενστάσεώς του κατά των αποφάσεων
περί απολύσεως και τοποθετήσεως σε νέα θέση, αίτημα το οποίο επέλεξε να διακρίνει από τα άλλα αιτήματα ακυρώσεως και να το
παρουσιάσει χωριστά στο δικόγραφο (βλ. σκέψη 16 ανωτέρω· βλ. επίσης τον πίνακα περιεχομένων του δικογράφου της προσφυγής,
τον τίτλο του III.B και τα σημεία του 72 έως 74, 81, 83 και 84).
Επομένως, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει αυτήν την αιτίαση και δεν επεδίωξε εξάλλου να
απαντήσει σ’ αυτήν, στο πλαίσιο της εξετάσεως των λόγων προσφυγής που έβαλλαν κατά της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της
24ης Μαΐου 2006, την οποία πραγματοποίησε μαζί με την εξέταση των λόγων που έβαλλαν κατά των αποφάσεων περί απολύσεως και
τοποθετήσεως σε νέα θέση.
Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, ασφαλώς, απάντησε στην εν λόγω αιτίαση, στη σκέψη 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
αλλά μόνο στο πλαίσιο της διαφοράς όπως αυτή καθορίστηκε με την προσφυγή πρωτοδίκως, ήτοι απαντώντας στους λόγους που προβλήθηκαν
προς στήριξη του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως της διευθύντριας του Cedefop της 11ης Νοεμβρίου 2005, περί τροποποιήσεως
της συνθέσεως της επιτροπής προσφυγών.
Είναι μεν αληθές ότι, με τον τρόπο αυτό, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης δεν έλαβε θέση επί της ιδίας αυτής αιτιάσεως στο
μέτρο που είχε προβληθεί προς στήριξη των αιτημάτων ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 14ης Νοεμβρίου 2005,
περί τροποποιήσεως του εσωτερικού της κανονισμού, και της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 10ης Μαρτίου 2006, περί απορρίψεως
της ενστάσεως του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως αυτής, και της αποφάσεως της 11ης Νοεμβρίου 2005, όμως η παράλειψη αυτή
δεν έχει συνέπειες, εφόσον, όπως προκύπτει από την ανωτέρω σκέψη 29, η παρούσα αίτηση αναιρέσεως δεν αφορά αυτή την πτυχή
της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Επιπλέον, δεν απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να καλύψει την ενδεχόμενη έλλειψη συνοχής των επιλογών του αναιρεσείοντος κατά
τη διατύπωση των πρωτοδίκως προβληθέντων λόγων του, εκτείνοντας αυτεπαγγέλτως το περιεχόμενο αυτών σε αιτήματα που δεν αφορούσαν
οι ανωτέρω προβληθέντες με το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο λόγοι.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο παρών λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, κατά το μέτρο που μεταβάλλει το αντικείμενο
της διαφοράς ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, καθόσον βάλλει κατά της απαντήσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης
στο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής προσφυγών της 24ης Μαΐου 2006, περί απορρίψεως της ενστάσεώς του κατά των
αποφάσεων περί απολύσεως και τοποθετήσεως σε νέα θέση.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι ο έκτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, όπως και η αίτηση αναιρέσεως
στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 148, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο
αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, το οποίο έχει εφαρμογή κατ’ αναίρεση δυνάμει του άρθρου
144 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου.
Δεδομένου ότι ο αναιρεσείων ηττήθηκε και το Cedefop είχε υποβάλει σχετικό αίτημα, ο αναιρεσείων φέρει τα δικαστικά έξοδα του,
καθώς και τα έξοδα του Cedefop στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (αναιρετικό τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Ο Παύλος Λογγινίδης φέρει τα δικαστικά του έξοδα καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την ανάπτυξη
της Επαγγελματικής Κατάρτισης στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
Jaeger
Forwood
Truchot
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Ιουλίου 2011.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.