CELEX: 62004TJ0291
Περιβάλλον και προστασία των καταναλωτών
Ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση του n-προπυλοβρωμιδίου ως επικίνδυνης ουσίας
Οδηγία 2004/73/ΕΚ
Οδηγία 67/548/ΕΟΚ
Κανονισμός (ΕΚ) 1272/2008
Προσφυγή ακυρώσεως
Εκπρόθεσμη αίτηση προσαρμογής των αιτημάτων
Έννομο συμφέρον
Πράξη που δεν αφορά ατομικά τον ενδιαφερόμενο
Απαράδεκτη
Εξωσυμβατική ευθύνη
Απόφαση του Δικαστηρίου ως προς το κύρος της οδηγίας 2004/73
Ταυτότητα αντικειμένου

του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 2010, T‑16/04, Arcelor κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευθεί
ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 106 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Επιπλέον, η νομολογία δέχθηκε ότι το γεγονός και μόνον ότι
ο προσφεύγων ενδέχεται να απωλέσει σημαντική πηγή εισοδημάτων λόγω νέας ρυθμίσεως δεν συνεπάγεται ότι η κατάστασή του είναι
ειδική και δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι η οικεία ρύθμιση τον αφορά ατομικά, οφείλει δε να αποδείξει ότι συντρέχουν περιστάσεις
βάσει των οποίων η προβαλλόμενη ζημία μπορεί να θεωρηθεί ικανή να τον εξατομικεύσει σε σχέση με κάθε άλλο επιχειρηματία που
επηρεάζεται από την εν λόγω ρύθμιση κατά τον ίδιο τρόπο (βλ., κατά την έννοια αυτή, διάταξη του Πρωτοδικείου της 29ης Ιουνίου
2006, T‑311/03, Nürburgring κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψεις 65 και 66 και
εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Συνεπώς, η ενδεχόμενη ουσιαστική οικονομική απώλεια που υφίστανται οι προσφεύγουσες-ενάγουσες κατόπιν της θέσεως σε ισχύ και
της εφαρμογής της επικρινόμενης ταξινομήσεως δεν αρκεί για να γίνει δεκτό ότι η εν λόγω ταξινόμηση τις αφορά ατομικά.
Ομοίως, το γεγονός, αν υποτεθεί αληθές, ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες είναι οι μόνοι επιχειρηματίες που συγκέντρωσαν την
οικονομική δραστηριότητά τους στην εμπορία διαλύτη καθαρισμού με βάση το nPB, η οποία θίγεται ιδιαιτέρως από την επικρινόμενη
ταξινόμηση δεδομένου ότι ο εν λόγω διαλύτης περιλαμβάνει κατά 95 % την ουσία αυτή, δεν αρκεί επίσης για να τις εξατομικεύσει,
στο μέτρο που υφίστανται άλλες επιχειρήσεις που παράγουν και/ή εμπορεύονται ανάλογους διαλύτες ή άλλα προϊόντα με βάση το
nPB, ο αριθμός και η ταυτότητα των οποίων δεν είναι καθορισμένοι, το δε σύνολο των επιχειρήσεων αυτών είναι δυνατόν να μεταβληθεί
μετά τη θέση σε ισχύ της εν λόγω ταξινομήσεως (βλ., κατά την έννοια αυτή, απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 1990, C‑152/88,
Sofrimport κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. I‑2477, σκέψη 11, και διάταξη του Πρωτοδικείου της 6ης Σεπτεμβρίου 2004, T‑213/02,
SNF κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑3047, σκέψεις 62 και 63), η οποία επηρεάζει τα προϊόντα των οικείων επιχειρήσεων όπως
επηρεάζει και το προϊόν των προσφευγουσών-εναγουσών.
Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν απέδειξαν με επαρκή νομικά στοιχεία, ακόμη και κατόπιν
των εμπεριστατωμένων ενστάσεων της Επιτροπής και της σειράς μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που έλαβε το Γενικό Δικαστήριο,
ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης οδηγίας, είτε ανήκαν σε κλειστό επιχειρηματικό κύκλο εξατομικευμένο από πλευράς
της επικρινόμενης ταξινομήσεως είτε η ιδιαίτερη θέση τους στην αγορά παραγωγής και εμπορίας διαλυτών με βάση το nPB προοριζόμενων
για τον καθαρισμό ακριβείας με ατμό τις εξατομίκευε σε σχέση με κάθε άλλη επιχείρηση. Συγκεκριμένα, στον βαθμό που η επικρινόμενη
ταξινόμηση αφορά μόνον το nPB, αυτό καθαυτό, και όχι οποιοδήποτε άλλο προϊόν βασιζόμενο στην ουσία αυτή, όπως είναι το προϊόν
EnSolv, η εν λόγω ταξινόμηση παράγει νομικώς δεσμευτικά αποτελέσματα, κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο, έναντι όλων των επιχειρήσεων
που χρησιμοποιούν το nPB για διαφόρους σκοπούς και δραστηριοποιούνται σε διαφορετικές αγορές. Συνεπώς, η επικρινόμενη ταξινόμηση
έχει εφαρμογή σε αντικειμενικώς καθοριζόμενες καταστάσεις και παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι συγκεκριμένων κατηγοριών
προσώπων κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο, ήτοι έναντι όλων των παραγωγών και χρηστών του nPB.
Τρίτον, λαμβανομένων υπόψη των ως άνω παρατηρήσεων, το προϊσχύον δικαίωμα των προσφευγουσών-εναγουσών που στηρίζεται στην
αποκλειστική άδεια εκμεταλλεύσεως μιας καλυπτόμενης με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας εφευρέσεως η οποία έχει ως βάση το nPB και καλείται
EnSolv δεν δύναται επίσης να τις εξατομικεύσει όπως έναν αποδέκτη.
Χωρίς να συντρέχει λόγος να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του ζητήματος αν η ύπαρξη, κατά τον χρόνο εκδόσεως πράξεως
γενικής ισχύος, ειδικού ή αποκλειστικού δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να δικαιολογήσει
έννομο συμφέρον σε προσφεύγοντα ο οποίος είναι κάτοχος τέτοιου δικαιώματος, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο,
ΕΚ (απόφαση του Δικαστηρίου της 18ης Μαΐου 1994, C‑309/89, Codorníu κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. I‑1853, σκέψεις 21 και
22, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Δεκεμβρίου 2005, T‑33/01, Infront WM κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II‑5897, σκέψεις
160 και 165 έως 167), από τη δικογραφία προκύπτει ότι, κατά τον χρόνο θέσεως σε ισχύ της προσβαλλομένης οδηγίας, πλήθος ανταγωνιστών
των προσφευγουσών-εναγουσών που δραστηριοποιούνται στην αγορά των διαλυτών καθαρισμού με βάση το nPB ήταν επίσης κάτοχοι δικαιώματος
πνευματικής ιδιοκτησίας, συμπεριλαμβανομένων των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, στον τομέα της παραγωγής και εμπορίας των εν λόγω
διαλυτών (βλ. σκέψη 106 ανωτέρω), η εκμετάλλευση των οποίων μπορούσε να επηρεαστεί από την επικρινόμενη ταξινόμηση. Ακόμη
και κατόπιν συγκεκριμένης γραπτής ερωτήσεως που τους υποβλήθηκε επί του σημείου αυτού, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν έδωσαν
εμπεριστατωμένη απάντηση στο ζήτημα αν και σε ποιο βαθμό οι επιχειρήσεις αυτές βρίσκονταν σε κατάσταση ανάλογη της δικής τους,
αλλά απλώς επανέλαβαν ότι η αποκλειστική άδειά τους θιγόταν ιδιαιτέρως λόγω της περιγραφής του κατοχυρωμένου με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας
προϊόντος ως άφλεκτου και αβλαβούς.
Ωστόσο, αφενός, όπως έχει γίνει δεκτό από τη νομολογία, η ύπαρξη κεκτημένου ή υποκειμενικού δικαιώματος, συμπεριλαμβανομένου
του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, το περιεχόμενο ή η άσκηση του οποίου επηρεάζεται δυνητικώς από την επίμαχη πράξη, δεν δύναται
αφ’ εαυτής να εξατομικεύσει τον δικαιούχο του εν λόγω δικαιώματος, ιδίως όταν άλλοι επιχειρηματίες έχουν ενδεχομένως ανάλογα
δικαιώματα και, ως εκ τούτου, βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με τον εν λόγω δικαιούχο (βλ., κατά την έννοια αυτή, προαναφερθείσα
στη σκέψη 100 απόφαση Sahlstedt κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 32, και προαναφερθείσα στη σκέψη 97 διάταξη Etimine και Etiproducts
κατά Επιτροπής, σκέψη 104 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), περίπτωση που προδήλως συντρέχει εν προκειμένω. Αφετέρου, ακόμη
και κατόπιν γραπτής και προφορικής ερωτήσεως του Γενικού Δικαστηρίου, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν
αν και σε ποιο βαθμό η επικρινόμενη ταξινόμηση μπορούσε να αποτελέσει κώλυμα στη χρήση της αποκλειστικής άδειάς τους, να τους
στερήσει το αντίστοιχο δικαίωμα ή ακόμη και να καταστήσει άκυρο το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας EP 0 781 842 B1 (βλ., κατά την έννοια
αυτή, απόφαση Codorníu κατά Συμβουλίου, σκέψη 114 ανωτέρω, σκέψη 21· διατάξεις του Δικαστηρίου της 21ης Νοεμβρίου 2005, SNF
κατά Επιτροπής, C‑482/04 P, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 41, και Galileo Lebensmittel κατά Επιτροπής,
σκέψη 105 ανωτέρω, σκέψη 45). Πράγματι, μολονότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστήριξαν ότι η επικρινόμενη ταξινόμηση επηρέαζε
τη διάθεση του προϊόντος EnSolv στο εμπόριο και τη θέση του στον ανταγωνισμό, εντούτοις δεν ισχυρίσθηκαν ότι, κατόπιν της
θέσεως σε ισχύ της εν λόγω ταξινομήσεως, το αργότερο όταν αυτή πραγματοποιήθηκε σε εθνικό επίπεδο, υποχρεώθηκαν να παύσουν
την εμπορική εκμετάλλευση της αποκλειστικής άδειάς τους.
Τέταρτον, όσον αφορά το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, αρκεί η διαπίστωση ότι, ναι μεν οι ιδιώτες πρέπει
να μπορούν να επωφελούνται από την προστασία των δικαιωμάτων που αντλούν από την έννομη τάξη της Ένωσης, πλην όμως η επίκληση
του εν λόγω δικαιώματος δεν μπορεί να θέτει υπό αμφισβήτηση τις προϋποθέσεις του άρθρου 230 ΕΚ. Συγκεκριμένα, η δικαστική
προστασία των φυσικών ή νομικών προσώπων που δεν έχουν τη δυνατότητα, λόγω των προϋποθέσεων του παραδεκτού που θέτει το άρθρο
230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, να προσβάλουν απευθείας πράξεις των οργάνων της Ένωσης και ειδικότερα πράξεις γενικής ισχύος πρέπει
να εξασφαλίζεται αποτελεσματικώς με την άσκηση ενδίκων βοηθημάτων ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων. Τα εθνικά δικαστήρια υποχρεούνται,
σύμφωνα με την αρχή της ειλικρινούς συνεργασίας που καθιερώνει το άρθρο 10 ΕΚ, να λαμβάνουν υπόψη και να εφαρμόζουν, στο μέτρο
του δυνατού, τους εθνικούς δικονομικούς κανόνες που διέπουν την άσκηση των ενδίκων βοηθημάτων κατά τρόπον ώστε να παρέχεται
η δυνατότητα στα φυσικά και νομικά πρόσωπα να αμφισβητούν ενώπιον των δικαστηρίων τη νομιμότητα οποιασδήποτε αποφάσεως ή εθνικού
μέτρου σχετικά με την εφαρμογή επί των προσώπων αυτών πράξεως της Ένωσης, προβάλλοντας την ακυρότητά της και οδηγώντας με
τον τρόπο τα εν λόγω δικαστήρια στην υποβολή συναφών προδικαστικών ερωτημάτων ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ., κατά την έννοια
αυτή, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 25ης Ιουλίου 2002, C‑50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, Συλλογή
2002, σ. I‑6677, σκέψεις 43 και 44, και της 10ης Σεπτεμβρίου 2009, C‑445/07 P και C‑455/07 P, Επιτροπή κατά Ente per le Ville
vesuviane και Ente per le Ville Vesuviane κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. I‑7993, σκέψεις 65 και 66).
Υπό τις συνθήκες αυτές, το επιχείρημα των προσφευγουσών-εναγουσών ότι, σε περίπτωση απαράδεκτου αιτήματος ακυρώσεως, η μοναδική
επιλογή τους προκειμένου το αίτημά τους να υποβληθεί στην κρίση του Δικαστηρίου είναι να παραβούν τις εθνικές νομοθεσίες περί
ταξινομήσεως και εμπορίας των ουσιών και να υποστούν κυρώσεις, ακόμη και ποινικές, δεν μπορεί να τελεσφορήσει. Εν πάση περιπτώσει,
πρέπει να επισημανθεί ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ήταν προδήλως σε θέση να ασκήσουν προσφυγές ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων
κατά εθνικών μέτρων εφαρμογής της επικρινόμενης ταξινομήσεως. Εξάλλου, μία από τις προσφυγές αυτές οδήγησε, κατόπιν υποβολής
προδικαστικού ερωτήματος, στην προαναφερθείσα στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe), και μία δεύτερη στη διαφορά ενώπιον
του High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (υπόθεση CO/5860/2007), η οποία
ανεστάλη μέχρι της εκδόσεως αποφάσεως επί της παρούσας διαδικασίας.
Συνεπώς, το επιχείρημα των προσφευγουσών-εναγουσών που στηρίζεται στο δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας πρέπει
να απορριφθεί.
Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω παρατηρήσεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν απέδειξαν ότι η
επικρινόμενη ταξινόμηση τις αφορά ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, και, επομένως, το αίτημά τους
ακυρώσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτο.

Επί του αιτήματος αποζημιώσεως
Προκαταρκτική παρατήρηση
Δεδομένου ότι η Επιτροπή παραιτήθηκε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, από την ένσταση απαραδέκτου όσον αφορά το αίτημα
αποζημιώσεως, γεγονός που περιελήφθη στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, και ότι δεν προβλήθηκε κανένα άλλο στοιχείο
δυνάμενο να θέσει εν αμφιβόλω το παραδεκτό αυτού του αιτήματος, πρέπει να εξεταστεί η βασιμότητά του.
Επί των προϋποθέσεων θεμελιώσεως εξωσυμβατικής ευθύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η θεμελίωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης λόγω παράνομης συμπεριφοράς των οργάνων της, κατά την έννοια του άρθρου 288,
δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, εξαρτάται από τη συνδρομή ενός συνόλου προϋποθέσεων, ήτοι του παράνομου χαρακτήρα της προσαπτόμενης στο
θεσμικό όργανο συμπεριφοράς, του υποστατού της ζημίας και της υπάρξεως αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της επικρινόμενης συμπεριφοράς
και της προβαλλόμενης ζημίας (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 9ης Νοεμβρίου 2006, C‑243/05 P, Agraz κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2006, σ. I‑10833, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και απόφαση Arcelor κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου,
σκέψη 109 ανωτέρω, σκέψη 139 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις αυτές πρέπει να συντρέχουν σωρευτικώς, η προσφυγή πρέπει να απορρίπτεται στο σύνολό της όταν
δεν πληρούται έστω και μία μόνο από τις εν λόγω προϋποθέσεις (βλ. απόφαση Arcelor κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, σκέψη
109 ανωτέρω, σκέψη 140 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Όσον αφορά την πρώτη από τις προϋποθέσεις αυτές, απαιτείται να αποδεικνύεται μια σαφώς κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου παρέχοντος
δικαιώματα στους ιδιώτες (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000, C‑352/98 P, Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής, Συλλογή
2000, σ. I‑5291, σκέψη 42). Όσον αφορά την προϋπόθεση κατά την οποία η παράβαση πρέπει να είναι σαφώς κατάφωρη, το αποφασιστικής
σημασίας κριτήριο για την εξακρίβωση της συνδρομής της προϋποθέσεως αυτής είναι ότι η απόδειξη πρόδηλης και σοβαρής υπερβάσεως,
εκ μέρους του εμπλεκόμενου οργάνου της Ένωσης, των ορίων που επιβάλλονται στην εξουσία εκτιμήσεώς του. Μόνον οσάκις το εν
λόγω όργανο διαθέτει απλώς ένα σημαντικά περιορισμένο ή ανύπαρκτο περιθώριο εκτιμήσεως αρκεί μόνον η παράβαση του δικαίου
της Ένωσης για να αποδειχθεί η ύπαρξη σαφώς κατάφωρης παραβάσεως (απόφαση του Δικαστηρίου της 10ης Δεκεμβρίου 2002, C‑312/00 P,
Επιτροπή κατά Camar και Tico, Συλλογή 2002, σ. I‑11355, σκέψη 54· βλ. απόφαση Arcelor κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, σκέψη
109 ανωτέρω, σκέψη 141 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Η βασιμότητα των αντλούμενων από έλλειψη νομιμότητας λόγων ακυρώσεως που προβάλλουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες πρέπει να εξεταστεί
υπό το πρίσμα των κριτηρίων αυτών. Συναφώς, πρέπει να διευκρινισθεί ότι η επικρινόμενη ταξινόμηση, την οποία οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
θεωρούν παράνομη, θεσπίστηκε από την Επιτροπή υπό μορφήν οδηγίας αφορώσας την προστασία της υγείας των καταναλωτών κατά την
άσκηση της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που της αναγνωρίζεται στο πολύπλοκο αυτό τεχνικό και νομικό πλαίσιο, με κατεξοχήν εξελισσόμενο
χαρακτήρα [βλ., κατά την έννοια αυτή, απόφαση Enviro Tech (Europe), σκέψη 72 ανωτέρω, σκέψεις 46 και 47]. Ως εκ τούτου, ενδεχόμενη
κατάφωρη παράβαση των σχετικών κανόνων δικαίου πρέπει να στηρίζεται σε πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της ευρείας εξουσίας
εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων της στον τομέα της προστασίας της υγείας και των καταναλωτών
(βλ., κατά την έννοια αυτή, και κατ’ αναλογία, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 11ης Σεπτεμβρίου 2002, T‑13/99, Pfizer Animal
Health κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2002, σ. II‑3305, σκέψη 166, και της 26ης Νοεμβρίου 2002, T‑74/00, T‑76/00, T‑83/00 έως T‑85/00,
T‑132/00, T‑137/00 και T‑141/00, Artegodan κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II‑4945, σκέψη 201).
Συνεπώς, πρέπει να εξακριβωθεί αν η προβαλλόμενη παράβαση των κανόνων δικαίου που επικαλούνται οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
αποτελεί πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διέθετε η Επιτροπή κατά τον χρόνο εκδόσεως
της προσβαλλόμενης οδηγίας (βλ. ανωτέρω σκέψη 59).
Επί των αντλούμενων από έλλειψη νομιμότητας λόγων ακυρώσεως
Προς στήριξη του αιτήματός τους αποζημιώσεως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προβάλλουν, κατ’ ουσίαν, επτά λόγους προκειμένου
να αποδείξουν τον μη σύννομο χαρακτήρα της επικρινόμενης ταξινομήσεως.
Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως περιλαμβάνει τρία σκέλη, τα οποία αντλούνται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και πλάνη περί το δίκαιο
κατά την εφαρμογή των διατάξεων της οδηγίας 67/548 και συγκεκριμένα, πρώτον, των δοκιμών που προβλέπονται στο παράρτημα V,
δεύτερον, των κριτηρίων ταξινομήσεως που προβλέπονται στο παράρτημα VI και, τρίτον, του κριτηρίου συνήθους χειρισμού ή χρήσεως
που διαλαμβάνεται στο παράρτημα VI.
Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αντλείται από παράβαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης κατά την ορθή εφαρμογή των κρίσιμων κριτηρίων
ταξινομήσεως που προβλέπει η οδηγία 67/548.
Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από παράβαση του άρθρου 95, παράγραφος 3, ΕΚ και της αρχής «της χρηστής διοικήσεως», στο
μέτρο που η Επιτροπή παρέλειψε να εξετάσει το σύνολο των διαθέσιμων επιστημονικών αποδείξεων σχετικά με το nPB.
Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή (de facto) της αρχής της προφυλάξεως, η οποία δεν ισχύει για τις
πράξεις που στηρίζονται σε εκτίμηση των κινδύνων.
Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από αναρμοδιότητα και από παραβίαση ορισμένων γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης.
Αυτός ο λόγος ακυρώσεως περιλαμβάνει πέντε σκέλη που αντλούνται, πρώτον, από αναρμοδιότητα της Επιτροπής, η οποία παρέλειψε
να λάβει υπόψη και να εφαρμόσει τα κρίσιμα κριτήρια ταξινομήσεως που προβλέπει η οδηγία 67/548, δεύτερον, από παραβίαση της
αρχής της ασφάλειας δικαίου και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στην ορθή εφαρμογή των εν λόγω κριτηρίων ταξινομήσεως, τρίτον,
από παραβίαση εκ μέρους της Επιτροπής της αρχής της ανεξαρτησίας και της υπεροχής των επιστημονικών γνωματεύσεων λόγω της
εγκρίσεως συστάσεως της ομάδας εργασίας KMT, η οποία δεν πληρούσε τις απαιτήσεις ανεξαρτησίας, υπεροχής, διαφάνειας, αμεροληψίας
και ακεραιότητας, τέταρτον, από παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας στο μέτρο που οι μη αναστρέψιμες και κανονιστικές εμπορικές
συνέπειες της επικρινόμενης ταξινομήσεως βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την εκπλήρωση των επιδιωκόμενων σκοπών ορίου, πέμπτον,
από παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως στο μέτρο που χρησιμοποιήθηκε μια δοκιμαστική μέθοδος για τον προσδιορισμό
του σημείου αναφλέξεως του nPB η οποία δεν χρησιμοποιήθηκε για την κατάταξη παρόμοιων διαλυτών, όπως είναι οι βρωμιούχοι και
οι χλωριούχοι διαλύτες.
Ο έκτος λόγος ακυρώσεως (που προβάλλεται ως σκέλος του πέμπτου λόγου) αντλείται από υπέρβαση εξουσίας, στο μέτρο που η επικρινόμενη
ταξινόμηση στηρίζεται σε μία μόνο δοκιμή η οποία δεν συνάδει με τις κλίμακες θερμοκρασίας που αναφέρει το παράρτημα V της
οδηγίας 67/548 και με τις μεθόδους που προβλέπει η εν λόγω οδηγία.
Ο έβδομος λόγος ακυρώσεως (που προβάλλεται ως σκέλος του πέμπτου λόγου) αντλείται από παραβίαση της αρχής «της χρηστής διοικήσεως»
και της υποχρεώσεως επιμελούς και αμερόληπτης εξετάσεως των πληροφοριών και των αιτημάτων που υπέβαλαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, λαμβανομένης υπόψη της προαναφερθείσας στη σκέψη 72 αποφάσεως Enviro Tech (Europe), οι
προσφεύγουσες-ενάγουσες παραιτήθηκαν από τον τέταρτο λόγο, που αντλείται από μη τήρηση της αρχής προφυλάξεως, από το τέταρτο
και το πέμπτο σκέλος του πέμπτου λόγου, που αντλούνται από παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως,
αντιστοίχως, καθώς και από τον έκτο λόγο που αντλείται από υπέρβαση εξουσίας, γεγονός που περιελήφθη στα πρακτικά της επ’
ακροατηρίου συζητήσεως.
Επί των συνεπειών της αποφάσεως Enviro Tech (Europe)
Εκ προοιμίου, διαπιστώνεται ότι το αντικείμενο της παρούσας διαφοράς συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με εκείνο της προσβολής του
κύρους της επικρινόμενης ταξινομήσεως, ζήτημα που είχε υποβληθεί στην κρίση του Δικαστηρίου στο πλαίσιο των προδικαστικών
ερωτημάτων επί των οποίων εκδόθηκε η προαναφερθείσα στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe), λαμβανομένου υπόψη ότι τόσο
η πρώτη προσφεύγουσα όσο και η Επιτροπή μετείχαν σε αμφότερες τις διαδικασίες, η δε πράξη της οποίας προσβλήθηκε το κύρος,
ήτοι η επικρινόμενη ταξινόμηση που εισήχθη με την προσβαλλόμενη οδηγία (βλ. ανωτέρω σκέψη 59), είναι η ίδια σε αμφότερες τις
περιπτώσεις, όπως επίσης ίδιες είναι ουσιαστικά και οι αιτιάσεις περί ακυρώσεως της πράξεως ή κηρύξεως της ακυρότητάς της.
Συνεπώς, στον βαθμό που, με την προαναφερθείσα στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe), το Δικαστήριο απέρριψε, σε σχέση
με τα προδικαστικά ερωτήματα που του υποβλήθηκαν, τις αιτιάσεις περί προσβολής του κύρους της επικρινόμενης ταξινομήσεως τις
οποίες επανέλαβαν κατ’ ουσίαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής-αγωγής και επομένως επιβεβαίωσε
επί του σημείου αυτού τη νομιμότητα της επικρινόμενης ταξινομήσεως, δεν απόκειται πλέον στο Γενικό Δικαστήριο να θέσει εν
αμφιβόλω την εν λόγω εκτίμηση (βλ., κατά την έννοια αυτή, διάταξη του Πρωτοδικείου της 13ης Δεκεμβρίου 1999, T‑268/94, Tyco
Toys κ.λπ. κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, Συλλογή 1999, σ. II‑3569, σκέψη 24).
Επί του πρώτου λόγου, που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και μη τήρηση των κρίσιμων διατάξεων της οδηγίας 67/548
Κατά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, κατά την εξέταση της επικρινόμενης ταξινομήσεως, η Επιτροπή, πρώτον, υπέπεσε σε πρόδηλη
πλάνη εκτιμήσεως και παρέβη τις διατάξεις που διέπουν τις δοκιμαστικές μεθόδους του παραρτήματος V της οδηγίας 67/548. Η ταξινόμηση
«εύκολα εύφλεκτο» (R 11) στηρίζεται στο πόρισμα μίας μόνο δοκιμής κατά την οποία προσδιορίστηκε το σημείο αναφλέξεως στους
-10 °C, αποτέλεσμα στο οποίο κατέληξε η B. εφαρμόζοντας τη μέθοδο της ισορροπίας σύμφωνα με το πρότυπο ISO 1523 και μια συσκευή
Pensky-Martens, ενώ με την εφαρμογή άλλων μεθόδων, σύμφωνα με τα πρότυπα ISO 3689, DIN 51755, ISO 13736 και ASTM 1310, δεν
επετεύχθη ανάφλεξη. Μολονότι το εφαρμοσθέν πρότυπο ISO 1523 διευκρινίζει ρητώς ότι οι δοκιμές που πραγματοποιούνται δυνάμει
του προτύπου αυτού ισχύουν μόνο στην κλίμακα θερμοκρασίας μεταξύ 10 και 110 °C, από τη δοκιμή που πραγματοποίησε η B. δεν
προέκυψε κανένα σημείο αναφλέξεως για το nPB εντός αυτής της κλίμακας και το πόρισμα δεν ισχύει από πλευράς του σημείου 1.1
του τίτλου A.9 του παραρτήματος V της οδηγίας 67/548. Δεύτερον, η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και δεν τήρησε
τα προβλεπόμενα στη σκέψη 4.2.3 του παραρτήματος VI της οδηγίας 67/548 κριτήρια ταξινομήσεως μιας ουσίας ως τοξικής για την
αναπαραγωγή. Συναφώς, εκτίμησε κακώς τις απαιτούμενες αποδείξεις και άντλησε εσφαλμένα συμπεράσματα από τα πειράματα που πραγματοποίησε
σε ποντίκια, μεταφέροντας τα πορίσματα των πειραμάτων αυτών στον άνθρωπο. Τρίτον, η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
και πραγματοποίησε εσφαλμένη εφαρμογή του κριτηρίου συνήθους χειρισμού ή χρήσεως για το οποίο γίνεται λόγος στο σημείο 1.1
του παραρτήματος VI της οδηγίας 67/548 όσον αφορά την ταξινόμηση του nPB ως εύκολα εύφλεκτης καθώς και τοξικής για την αναπαραγωγή
ουσίας. Συναφώς, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες διευκρινίζουν ότι, με την προαναφερθείσα στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe),
το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε επί του σκέλους που αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή του κριτηρίου συνήθους χειρισμού ή χρήσεως,
καθόσον το Conseil d’État (Βέλγιο) δεν υπέβαλε ρητώς σχετικό προδικαστικό ερώτημα.
Η Επιτροπή ζητεί να απορριφθεί ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως ως προδήλως αβάσιμος, στο μέτρο που όλα τα νομικά ζητήματα που
εγείρουν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες έχουν επιλυθεί από το Δικαστήριο και καλύπτονται από το δεδικασμένο.
Όσον αφορά τα δύο πρώτα σκέλη του υπό εξέταση λόγου, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο αποφάνθηκε ως εξής [προαναφερθείσα
στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe), σκέψεις 46 έως 71]:
«–      Εισαγωγικές παρατηρήσεις
46      Επιβάλλεται, εκ προοιμίου, η επισήμανση ότι, υπό αυτό το σύνθετο από τεχνικής και νομικής απόψεως πλαίσιο, με κατεξοχήν εξελισσόμενο
χαρακτήρα, η οδηγία 67/548 παρέχει επί της ουσίας σημαντικό περιθώριο εκτιμήσεως στην Επιτροπή ως προς το περιεχόμενο των
προς λήψη μέτρων προκειμένου να προσαρμοσθούν τα παραρτήματα αυτής της οδηγίας στην τεχνολογική πρόοδο.
47      Κατά τη νομολογία, όταν τα θεσμικά όργανα [της Ένωσης] διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια, ειδικώς ως προς την εκτίμηση
πραγματικών γεγονότων επιστημονικής και τεχνικής φύσεως ιδιαιτέρως περίπλοκων προκειμένου να καθορισθεί η φύση και η έκταση
των μέτρων που υιοθετούν, ο έλεγχος του δικαστή [της Ένωσης] περιορίζεται στην εξέταση του αν κατά την άσκηση αυτής της διακριτικής
ευχέρειας υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη ή σε κατάχρηση εξουσίας ή ακόμη αν τα όργανα αυτά υπερέβησαν προδήλως τα όρια της διακριτικής
τους ευχέρειας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο δικαστής [της Ένωσης] δεν μπορεί να υποκαταστήσει με τη δική του εκτίμηση των πραγματικών
στοιχείων επιστημονικής και τεχνικής φύσεως την εκτίμηση των κοινοτικών οργάνων, που είναι τα μόνα στα οποία η Συνθήκη έχει
αναθέσει την αποστολή αυτή (βλ. απόφαση [του Δικαστηρίου] της 18ης Ιουλίου 2007, C-326/05 P, Industrias Químicas del Vallés
κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I‑6557, σκέψεις 75 έως 77).
–        Επί του σχετικού με την αναφλεξιμότητα ερωτήματος
48      Κατά το σημείο 1.2 του τίτλου A.9 του παραρτήματος V της οδηγίας 67/548, η αναφλεξιμότητα υγρής ουσίας προσδιορίζεται, κατ’
αρχάς, από τη μέτρηση του σημείου αναφλέξεώς της. Ως σημείο αναφλέξεως νοείται η πλέον χαμηλή θερμοκρασία της υγρής ουσίας,
όπου, υπό ειδικές συνθήκες ανάλογα με τη μέθοδο δοκιμής, οι ατμοί της δημιουργούν μαζί με τον αέρα ένα εύφλεκτο μίγμα.
49      Κατά την προσφεύγουσα […], κατατάσσοντας το [nPB] ως ουσία πολύ εύφλεκτη, η [προσβαλλόμενη] οδηγία δεν τηρεί τις μεθόδους
καθορισμού των σημείων αναφλέξεως που ορίζονται στον τίτλο Α.9 του παραρτήματος V της οδηγίας 67/548.
50      Συναφώς, επιβάλλεται η επισήμανση ότι […] για τον προσδιορισμό του σημείου αναφλέξεως των υγρών ουσιών πρέπει να επιλεγεί
είτε η μέθοδος της ισορροπίας που χρησιμοποιείται σύμφωνα με τους κανόνες ISO 1516, 3680, 1523 ή 3679 είτε η μέθοδος της μη-ισορροπίας.
[Η] επιλογή της πλέον κατάλληλης μεθόδου εξαρτάται από τις ιδιότητες της προς ανάλυση ουσίας.
51      Οι μέθοδοι αυτές περιλαμβάνουν κριτήρια για την επιλογή του υλικού που χρησιμοποιείται στη θερμοβαθμίδα όπου πρέπει να πραγματοποιηθούν
οι μετρήσεις. Χρησιμοποιούνται αρκετές κατηγορίες συσκευών μετρήσεως ανάλογα με τις διάφορες θερμοβαθμίδες.
52      Από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι η Επιτροπή, στηριζόμενη στην κρίση των πραγματογνωμόνων που περιέχεται στα πρακτικά
της ομάδας πραγματογνωμόνων, η οποία συνήλθε στις 4 Δεκεμβρίου 2002 […], εκτίμησε ότι το [nPB] είναι ουσία πολύ εύφλεκτη όπως
προκύπτει από τα πορίσματα σειράς πειραμάτων διεξαχθέντων, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τη μέθοδο της ισορροπίας και τον κανόνα
ISO 1523, με τη συσκευή Pensky-Martens, με την οποία προσδιορίσθηκε το σημείο αναφλέξεως στους -10 °C.
53      Πρώτον, ως προς τον ισχυρισμό της προσφεύγουσας […] κατά τον οποίο η ταξινόμηση του [nPB] ως ουσία πολύ εύφλεκτη βασίζεται
αποκλειστικώς στα πορίσματα μίας μόνο δοκιμής διεξαχθείσας σύμφωνα με τις προαναφερθείσες προδιαγραφές, τα πρακτικά των πραγματογνωμόνων
δικαιολογούν την απόρριψη αυτού του ισχυρισμού.
54      Επίσης, από το έγγραφο αυτό προκύπτει ότι διεξήχθησαν αρκετές δοκιμές σύμφωνα με τους πλέον διαδεδομένους κανόνες μετρήσεως
του σημείου αναφλέξεως και ότι η πλειονότητα των δοκιμών αυτών επιτρέπει την ταυτοποίηση του σημείου αναφλέξεως της επίμαχης
ουσίας.
55      Σε κάθε περίπτωση […] επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι είναι εν γένει δυσχερής ο καθορισμός του σημείου αναφλέξεως
των αλογονωμένων υδρογονανθράκων, όπως το [nPB], οι οποίοι παρουσιάζουν ιδιότητες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν κατά τους
υπολογισμούς σε ανακριβή ή ασαφή αποτελέσματα. Όπως επισημαίνει ο ίδιος ο κανόνας ISO 1523, πρέπει να εκτιμώνται με περίσκεψη
τα αποτελέσματα που προκύπτουν για τα μίγματα διαλυτών που περιέχουν αλογονωμένους υδρογονάνθρακες, καθώς ενδέχεται να εμφανίζουν
μη φυσιολογικά αποτελέσματα.
56      Με βάση τα ανωτέρω, το προκύπτον σύμφωνα με τη μέθοδο της ισορροπίας και του κανόνα ISO 1523 αποτέλεσμα, με χρησιμοποίηση
της συσκευής Pensky-Martens, δεν είναι το μόνο το οποίο προσδιορίζει την ύπαρξη σημείου αναφλέξεως για το [nPB] σε θερμοκρασία
χαμηλότερη των 21 °C.
57      Πέραν της αναφερθείσας μετρήσεως, τα πρακτικά των πραγματογνωμόνων περιέχουν πορίσματα και μίας άλλης δοκιμής διεξαχθείσας
με την ίδια συσκευή μεν, αλλά σύμφωνα με τη μέθοδο της μη ισορροπίας, ASTM D 93‑94, η οποία αντιστοιχεί επακριβώς στις προδιαγραφές
του σημείου 1.6.3.2 του τίτλου Α.9 του παραρτήματος V της οδηγίας 67/548, και η οποία υπέδειξε σημείο αναφλέξεως του [nPB]
στους -4,5 ºC. Συμπληρωματικώς προς αυτές τις δοκιμές, επιχειρήθηκε επίσης θεωρητικός υπολογισμός του σημείου αναφλέξεως,
ο οποίος απέδειξε ότι το [nPB] ήταν δυνατό να καταστεί εύφλεκτο από τους -7 ºC. Βάσει αυτών των στοιχείων και κατόπιν διαβουλεύσεως,
διαμορφώθηκε η πλειοψηφούσα γνώμη της ομάδας των πραγματογνωμόνων σύμφωνα με την οποία το [nPB] αποτελεί ουσία πολύ εύφλεκτη
η οποία πρέπει να ταξινομηθεί ως R 11.
58      Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι τόσο η ομάδα πραγματογνωμόνων όσο και η Επιτροπή δεν στηρίχθηκαν αποκλειστικώς σε μία δοκιμή
αλλά σε περισσότερα επιστημονικά στοιχεία που υποδεικνύουν ως σημείο αναφλέξεως για το [nPB] θερμοκρασία χαμηλότερη των 21 ºC,
βάσει δε των σχετικών πορισμάτων κατέταξαν την ουσία αυτή στην κατηγορία των “πολύ εύφλεκτων” υγρών ουσιών, σύμφωνα με τα
σημεία 2.2.3 έως 2.2.5 του παραρτήματος VI της οδηγίας 67/548.
59      Δεύτερον, η προσφεύγουσα της κύριας δίκης ισχυρίζεται ότι, κατά τις τεχνικές προδιαγραφές, η συσκευή Pensky-Martens είναι
περισσότερο κατάλληλη για τον καθορισμό του σημείου αναφλέξεως σύμφωνα με τον κανόνα ISO 1523 σε θερμοβαθμίδα μεταξύ 10 ºC
και 110 ºC.
60      Συναφώς, διαπιστώνεται ότι το γεγονός ότι οι μετρήσεις διεξήχθησαν σε θερμοβαθμίδα διαφορετική από την προτεινόμενη για τη
συσκευή μετρήσεως ενδέχεται να επηρεάσει την αξιοπιστία της ταξινομήσεως.
61      Σε κάθε περίπτωση, υπογραμμίζεται ότι, λαμβάνοντας υπόψη το περιθώριο ασφαλείας που πρέπει να τηρηθεί ως προς το προκύπτον
αποτέλεσμα αναφορικά με την καθοριστική για την ταξινόμηση θερμοκρασία, μόνον το γεγονός αυτό δεν επαρκεί για την αμφισβήτηση
των συμπερασμάτων της ομάδας πραγματογνωμόνων και της Επιτροπής, κατά τα οποία το [nPB] πρέπει να ταξινομηθεί ως ουσία πολύ
εύφλεκτη.
62      Συνεπώς, κατά πάγια νομολογία, όταν μια αρχή [της Ένωσης] καλείται, στο πλαίσιο της αποστολής της, να προβεί σε περίπλοκες
εκτιμήσεις, η διακριτική ευχέρεια που έχει ισχύει, σε κάποιο μέτρο, και για τη διαπίστωση των πραγματικών στοιχείων επί των
οποίων στηρίζονται οι εκτιμήσεις της (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 29ης Οκτωβρίου 1980, 138/79, Roquette
Frères κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1980/ΙΙΙ, σ. 313, σκέψη 25, και της 21ης Ιανουαρίου 1999, C-120/97, Upjohn, Συλλογή 1999,
σ. Ι-223, σκέψη 34). Επιπλέον, σε μια τέτοια περίπτωση, το αρμόδιο όργανο υπέχει την υποχρέωση να εξετάζει με προσοχή και
αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της κάθε υποθέσεως (απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 1991, C‑269/90, Technische Universität München,
Συλλογή 1991, σ. I‑5469, σκέψη 14).
63      Από τα πρακτικά της ομάδας πραγματογνωμόνων προκύπτει ότι, ακόμη κι αν δεν υπήρξε ομοφωνία επί του ζητήματος αν το [nPB] έπρεπε
ή όχι να καταταγεί ως R 11, επεκράτησε η πλειοψηφούσα άποψη εντός της εν λόγω ομάδας. Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι η διαπίστωση
ότι το [nPB] είχε ήδη σημείο αναφλέξεως και κλίμακα εκρηξιμότητας που στήριζαν την εκτίμηση ότι ήδη παρουσίαζε εγγενή κίνδυνο
αναφλεξιμότητας έτυχε της συναινέσεως των πραγματογνωμόνων.
64      Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι, κατά την εκτίμηση του αναφλέξιμου χαρακτήρα του [nPB], η Επιτροπή υιοθέτησε την άποψη της ομάδας
πραγματογνωμόνων, η οποία στηρίζεται στα πορίσματα διαφόρων δοκιμών που διεξήχθησαν σύμφωνα με ποικίλες μεθόδους και επιβεβαιώθηκαν
με στοιχεία επιστημονικών δημοσιεύσεων.
65      Συνεπώς, είναι εμφανές ότι κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας ως προς την ταξινόμηση του [nPB] ως ουσία “πολύ εύφλεκτη”,
η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη ή σε κατάχρηση εξουσίας ούτε υπερέβη προδήλως τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας.
–        Επί του ερωτήματος σχετικά με την τοξικότητα για την αναπαραγωγή του ανθρώπου
66      Η ταξινόμηση του [nPB] ως ουσία τοξική για την αναπαραγωγή του ανθρώπου, στηριζόμενη αποκλειστικώς σε πορίσματα δοκιμών που
διεξήχθησαν σε ζώα, τα οποία υπέδειξαν την ύπαρξη σοβαρών τοξικών επιπτώσεων ιδίως για την αναπαραγωγή αυτών, η προσφεύγουσα
[…] αμφισβήτησε, ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, το γεγονός ότι αυτά τα πορίσματα μπορούν διασταλτικώς ερμηνευόμενα να
δικαιολογήσουν το συμπέρασμα ότι η επίμαχη ουσία είναι βλαπτική για την αναπαραγωγή του ανθρώπου.
67      Τα κριτήρια ταξινομήσεως ουσίας ως τοξικής για την αναπαραγωγή περιλαμβάνονται στο σημείο 4.2.3 του παραρτήματος VI της οδηγίας
67/548. Ειδικότερα, για την ταξινόμηση ουσίας στην κατηγορία τοξικότητας 2 βάσει της εξασθενίσεως της γονιμότητας, πρέπει
να συσχετισθούν σαφή αποδεικτικά στοιχεία για την εξασθένιση της γονιμότητας σε ζωικό είδος, συνοδευόμενα είτε από συμπληρωματικές
αποδείξεις σχετικά με τον μηχανισμό ή το πεδίο δράσεως ή την ύπαρξη χημικής αναλογίας με άλλους γνωστούς παράγοντες “που βλάπτουν
τη γονιμότητα” είτε με άλλα στοιχεία εκ των οποίων συνάγεται ότι συγκρίσιμες επιδράσεις ενδέχεται να παρατηρηθούν και στον
άνθρωπο.
68      Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα […] πρακτικά των από 14 έως 16 Μαΐου 2003 και 15 έως 17 Ιανουαρίου 2003 συνεδριάσεων της
ομάδας εργασίας KMT […], οι λόγοι για τους οποίους το [nPB] κατατάσσεται στην κατηγορία τοξικότητας 2 εδράζονται στις δυσμενείς
επιδράσεις στη γονιμότητα, οι οποίες διαπιστώθηκαν κατά τη διάρκεια τυποποιημένων μελετών σε είδος τρωκτικών, όπως επίσης
και στη δομική σχέση της ουσίας αυτής και του ισομερούς του, ήτοι του 2-βρωμοπροπανίου, άλλως ισο-βρωμοπροπάνιο, το οποίο
κατατάσσεται στην κατηγορία τοξικότητας 1 λόγω τόσο της παρατηρηθείσας εξασθενίσεως της γονιμότητας όσο και των τοξικών επιδράσεων
στην ανάπτυξη του ανθρώπου.
69      Περαιτέρω, το γεγονός ότι το [nPB] προκαλεί σημαντικές βλάβες στα όργανα αναπαραγωγής των τρωκτικών και των δύο φύλων κατά
τη χορήγηση δόσεων, χωρίς να προκληθούν άλλες συστηματικές επιδράσεις, συνιστά την πλέον σημαντική επίδραση που παρατηρήθηκε
στις αναφερθείσες στα πρακτικά της ομάδας εργασίας KMT μελέτες. Οι μελέτες αυτές καταλήγουν, εξάλλου, στο συμπέρασμα ότι οι
τοξικές επιδράσεις δεν εκδηλώνονται μόνο σε περίπτωση χορηγήσεως αυξημένων δόσεων.
70      Διαπιστώνεται, επομένως, ότι η κρίση των πραγματογνωμόνων στηρίχθηκε σε κριτήρια προβλεπόμενα στο σημείο 4.2.3 του παραρτήματος
VI της οδηγίας 67/548, και ειδικότερα στο σημείο 4.2.3.3 αυτού του παραρτήματος, και ότι ως εκ τούτου η Επιτροπή, βάσει της
εν λόγω κρίσεως, ορθώς κατέταξε το [nPB] ως ουσία “τοξική για την αναπαραγωγή της κατηγορίας 2”.
71      Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας ως προς την ταξινόμηση του [nPB] ως ουσία
“τοξική για την αναπαραγωγή της κατηγορίας 2” η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη ή σε κατάχρηση εξουσίας και ότι δεν
υπερέβη προδήλως τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας.»
Αυτές οι παρατηρήσεις του Δικαστηρίου δίδουν σαφή απάντηση σε αιτιάσεις ανάλογες ή και όμοιες με τις προβληθείσες στο πλαίσιο
του πρώτου και του δεύτερου σκέλους του υπό εξέταση λόγου, γεγονός που δεν αμφισβήτησαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
.
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, αρκεί η διαπίστωση ότι το Δικαστήριο απέρριψε το σύνολο των αιτιάσεων που προβλήθηκαν ενώπιόν
του και τις οποίες επανέλαβαν κατ’ ουσίαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, όσον αφορά ειδικότερα,
αφενός, την προβαλλόμενη πρόδηλη πλάνη κατά την εφαρμογή της δοκιμής στο πλαίσιο της οποίας καθορίστηκε το σημείο αναφλέξεως
του nPB και κατά την εκτίμηση των πορισμάτων της και, αφετέρου, την προβαλλόμενη πλάνη που απορρέει από το γεγονός ότι αυτό
το σημείο αναφλέξεως δεν εμπίπτει στην κλίμακα θερμοκρασίας που προβλέπει το πρότυπο ISO 1523.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, διαπιστώνεται ότι το Δικαστήριο έδωσε επίσης οριστική απάντηση στο σύνολο των αιτιάσεων που
προέβαλαν οι προσφεύγουσες-ενάγουσες. Συγκεκριμένα, δέχθηκε το επιχείρημα της Επιτροπής, στοιχείο αρκετό για να απορριφθεί
αυτό το σκέλος, αναγνωρίζοντας ότι η ταξινόμηση του nPB ως ουσίας τοξικής για την αναπαραγωγή στηρίζεται, μεταξύ άλλων, σε
αποδείξεις αποκτηθείσες και εκτιμηθείσες σύμφωνα με τη σκέψη 4.2.3.3 του παραρτήματος VI της οδηγίας 67/548 (βλ. τα πρακτικά
των συσκέψεων του ομίλου εργασίας KMT της περιόδου από 15 έως 17 Ιανουαρίου και από 14 έως 16 Μαΐου 2003). Συναφώς, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν μπορούν βασίμως να επικαλεστούν ότι η Επιτροπή δεν τήρησε τις ελάχιστες απαιτούμενες αποδείξεις κατά το σημείο 4.2.3.1
του παραρτήματος VI της οδηγίας 67/548. Από τη διάταξη αυτή, της οποίας τα κριτήρια συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό, δεν προκύπτει
ότι οι φράσεις «σαφείς αποδείξεις που προκύπτουν από μελέτες σε ζώα» και «αποτελέσματα μελετών», αφενός, και οι όροι «σοβαρές
υποψίες» και «ισχυρή υποψία», αφετέρου, εκφράζουν διαφορετικές βάσεις αποδείξεως. Επιπλέον, στις περιπτώσεις ταξινομήσεως
στις οικείες κατηγορίες 2 ή 3, η Επιτροπή έχει την εξουσία να στηρίξει τα συμπεράσματά της σε «άλλες σχετικές» και/ή «κατάλληλες»
πληροφορίες, γεγονός που υπογραμμίζει την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει στο πλαίσιο της εξετάσεως των επιστημονικών
αποδείξεων. Τέλος, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την τελική εκτίμηση του Δικαστηρίου, όσον
αφορά τη βασιμότητα της αναλύσεως των πορισμάτων δοκιμών και άλλων αποδεικτικών στοιχείων στα οποία στηρίχθηκε η ταξινόμηση
του nPB μεταξύ ουσιών της κατηγορίας 2 τοξικών για την αναπαραγωγή.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος, διαπιστώνεται ότι, βεβαίως, το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε ρητώς επί του ζητήματος της τηρήσεως
από την Επιτροπή του κριτηρίου περί «συνήθους χειρισμού ή χρήσεως», κατά την έννοια του σημείου 1.1 του παραρτήματος VI της
οδηγίας 67/548. Επί του σημείου αυτού, διαπιστώνεται πάντως ότι η πρώτη προσφεύγουσα, η Enviro Tech (Europe), είχε προβάλει
το επιχείρημα αυτό ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο το έλαβε υπόψη [προαναφερθείσα στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe),
σκέψεις 31 και 34]. Επιπλέον, μολονότι το Δικαστήριο δεν αναφέρθηκε ρητώς στο κριτήριο περί συνήθους χειρισμού ή χρήσεως στο
πλαίσιο της εκτιμήσεως της αναφλεξιμότητας και της τοξικότητας του nPB, εντούτοις είναι γεγονός, όπως εξάλλου τόνισαν και
οι προσφεύγουσες-ενάγουσες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι το κριτήριο αυτό αποτελεί έκφραση της γενικής αρχής που
διέπει τα κριτήρια εκτιμήσεως της αναφλεξιμότητας και της τοξικότητας ουσιών (βλ. σκέψεις 2.2.5 και 4.2.3 του παραρτήματος
VI της οδηγίας 67/548), οπόταν κατ’ ανάγκη το Δικαστήριο το έλαβε εμμέσως υπόψη. Πράγματι, με τη σκέψη 69 της αποφάσεως, που
αφορά την τοξικότητα του nPB για την αναπαραγωγή, και σε σχέση με τις διατάξεις των σημείων 4.2.3.1 και 4.2.3.3 του παραρτήματος
VI της οδηγίας 67/548, το Δικαστήριο έκρινε ότι από τις επίμαχες μελέτες προκύπτει ότι «οι τοξικές επιδράσεις δεν εκδηλώνονται
μόνο σε περίπτωση χορηγήσεως αυξημένων δόσεων».
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο απέρριψε επίσης, κατ’ ουσίαν, το τρίτο σκέλος του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως που άπτεται του κριτηρίου
περί «συνήθους χειρισμού ή χρήσεως».
Όσον αφορά, ειδικότερα, την αναφλεξιμότητα του nPB, πρέπει να διευκρινισθεί περαιτέρω ότι τα επιχειρήματα των προσφευγουσών-εναγουσών
αφορούν ουσιαστικά τον συνήθη χειρισμό και τη χρήση του προϊόντος τους EnSolv, το οποίο, αντιθέτως προς το κύριο συστατικό
του, το nPB, δεν αποτελεί, αυτό καθαυτό, το αντικείμενο της επικρινόμενης ταξινομήσεως. Αντιθέτως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν λαμβάνουν υπόψη το ευρύ φάσμα χρήσεων του nPB σε άλλα προϊόντα (βλ. ανωτέρω σκέψη 106), των οποίων ο συνήθης χειρισμός
ή χρήση ενδέχεται να διαφέρει σημαντικά από εκείνον του προϊόντος EnSolv ή άλλων προϊόντων καθαρισμού με ατμό που έχουν ως
βάση το nPB. Υπό τις περιστάσεις αυτές, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν μπόρεσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη βασιμότητα της
περιλαμβανόμενης στις σκέψεις 56 και 58 της αποφάσεως του Δικαστηρίου διαπιστώσεως ότι, λαμβανομένης υπόψη της κλίμακας θερμοκρασίας
που προβλέπει το πρότυπο ISO 1523, αρκεί η Επιτροπή να αποδείξει την ύπαρξη σημείου αναφλέξεως χαμηλότερου των 21 °C.
Τέλος, στον βαθμό που οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι το Δικαστήριο δεν είχε στη διάθεσή του το σύνολο των πραγματικών
περιστατικών και των επιστημονικών αποδείξεων που σήμερα διαθέτει το Γενικό Δικαστήριο και που θα δικαιολογούσαν άλλα συμπεράσματα
από εκείνα που συνήγαγαν η Επιτροπή και το Δικαστήριο, αρκεί η διαπίστωση ότι ήταν θεμιτό οι προσφεύγουσες-ενάγουσες να επικαλεστούν
τα εν λόγω στοιχεία και να τα προσκομίσουν στο πλαίσιο της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας. Δεδομένου ότι, σύμφωνα με
την επιθυμία που εξέφρασαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προδήλως δεν ενήργησαν κατ’ αυτόν
τον τρόπο, δεν μπορούν πλέον να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη βασιμότητα των εν λόγω συμπερασμάτων που συνήγαγε το Δικαστήριο
με την απόφασή του.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω εκτιμήσεων, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στην ορθή εφαρμογή των κρίσιμων κριτηρίων
ταξινομήσεως που προβλέπει η οδηγία 67/548
Κατά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, η επικρινόμενη ταξινόμηση απάδει προς τη δικαιολογημένη προσδοκία τους να πραγματοποιείται
η εκ μέρους της Επιτροπής εξέταση των κρίσιμων επιστημονικών στοιχείων που προσκομίζουν με επιμέλεια και αμεροληψία, με σκοπό
την ορθή ταξινόμηση του nPB.
Μολονότι, με την προαναφερθείσα στη σκέψη 72 απόφαση Enviro Tech (Europe), το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε ρητώς επί του δευτέρου
λόγου, εντούτοις αυτός ο λόγος ακυρώσεως αποτελεί επαναδιατύπωση του πρώτου λόγου, με τον οποίο οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
προσάπτουν στην Επιτροπή πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή των κριτηρίων της ταξινομήσεως που έθεσε η οδηγία 67/548
και μη τήρηση των εν λόγω κριτηρίων.
Επιπροσθέτως, δικαίωμα επικλήσεως της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης έχει κάθε πρόσωπο έναντι του οποίου
ένα όργανο δημιούργησε βάσιμες προσδοκίες λόγω συγκεκριμένων εγγυήσεων που του παρασχέθηκαν, στο μέτρο που οι εγγυήσεις αυτές
δεν απάδουν προς τις ισχύουσες ρυθμίσεις. Εντούτοις, όταν ένας συνετός και επιμελής επιχειρηματίας είναι σε θέση να προβλέψει
τη θέσπιση μέτρου της Ένωσης ικανού να βλάψει τα συμφέροντά του, δεν μπορεί να επικαλεστεί την αρχή αυτή μετά τη λήψη ενός
τέτοιου μέτρου (βλ., κατά την έννοια αυτή, αποφάσεις του Δικαστηρίου της 10ης Σεπτεμβρίου 2009, C‑201/08, Plantanol, Συλλογή
2009, σ. I‑8343, σκέψεις 46 και 53 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 17ης Σεπτεμβρίου 2009, Επιτροπή κατά Koninklijke
FrieslandCampina, C‑519/07 P, Συλλογή 2009, σ. I‑8495, σκέψη 84).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι δεν πληρούται καμία από τις προϋποθέσεις εφαρμογής της αρχής προστασίας της δικαιολογημένης
εμπιστοσύνης. Αφενός, ελλείψει συγκεκριμένων εγγυήσεων εκ μέρους της Επιτροπής ή άλλου εξουσιοδοτημένου οργάνου, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες
δεν μπορούν να επικαλεστούν βάσιμες προσδοκίες για τη μη κατάταξη του nPB όπως προβλέπει η επικρινόμενη ταξινόμηση ή με άλλο
τρόπο. Αφετέρου, δεν αμφισβητείται ότι τα νόμιμα κριτήρια στα οποία μπορεί να στηριχθεί η εν λόγω ταξινόμηση είναι τόσο σαφή
και συγκεκριμένα ώστε η εφαρμογή τους εν προκειμένω μπορούσε να προβλεφθεί από τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, τούτος δε είναι
ο λόγος για τον οποίο παρενέβησαν στο πλαίσιο της διαδικασίας που οδήγησε στη θέσπιση της επικρινόμενης ταξινομήσεως προκειμένου
να επηρεάσουν το αποτέλεσμά της. Ομοίως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν μπορούν να επικαλεστούν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη
όσον αφορά την εκ μέρους της αρμόδιας αρχής επιλογής των μεθόδων εξετάσεως που ανταποκρίνονται στα νόμιμα αυτά κριτήρια (βλ.
ανωτέρω σκέψη 6), ούτε, κατά μείζονα λόγο, όσον αφορά το επιστημονικό πόρισμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει η εφαρμογή της
εξετάσεως αυτής.
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του τρίτου και έβδομου λόγου, που στηρίζονται στην παράβαση του άρθρου 95, παράγραφος 3, ΕΚ και της αρχής «της χρηστής
διοικήσεως»
Προς στήριξη του τρίτου και του έβδομου λόγου, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες βασίζονται ουσιαστικά στα επιχειρήματα που προέβαλαν
στο πλαίσιο του πρώτου και του δευτέρου λόγου. Κατά τις προσφεύγουσες-ενάγουσες, παραλείποντας να εξετάσει πλήθος κρίσιμων
επιστημονικών στοιχείων που εκείνες προσκόμισαν, η Επιτροπή παρέβη, αφενός, το άρθρο 95, παράγραφος 3, ΕΚ και, αφετέρου, την
αρχή «της χρηστής διοικήσεως», δυνάμει της οποίας, μεταξύ άλλων, πρέπει να τηρήσει τα δικαιώματα άμυνας των επιχειρηματιών
και να εκτιμήσει κάθε περίπτωση μεμονωμένα, αμερόληπτα και επιμελώς. Η Επιτροπή ζητεί να απορριφθούν οι λόγοι αυτοί ως προδήλως
αβάσιμοι.
Στο μέτρο που οι προσφεύγουσες-ενάγουσες επικαλούνται, εν προκειμένω, παράβαση ορισμένων δικονομικών εγγυήσεων που τις προστατεύουν,
πρέπει να υπομνησθεί ότι η διαδικασία προσαρμογής της οδηγίας 67/548 στην τεχνική πρόοδο δεν προβλέπει τέτοιες εγγυήσεις υπέρ
των οικείων επιχειρηματιών (βλ. παρατιθέμενη στην ανωτέρω σκέψη 105 νομολογία). Συνεπώς, οι αιτιάσεις με τις οποίες προσάπτεται
στην Επιτροπή παράβαση των δικονομικών εγγυήσεων, καθώς και των δικαιωμάτων άμυνας των προσφευγουσών-εναγουσών, δεν μπορούν
να τελεσφορήσουν.
Στο μέτρο που οι προσφεύγουσες-ενάγουσες επικαλούνται μη τήρηση, εκ μέρους της Επιτροπής, του καθήκοντός της επιμέλειας ή
των επιταγών του άρθρου 95 ΕΚ, αρκεί η διαπίστωση ότι από τις σκέψεις 62 έως 65 της προαναφερθείσας στη σκέψη 71 αποφάσεως
Enviro Tech (Europe) προκύπτει ότι το Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα των προσφευγουσών-εναγουσών όσον αφορά την προβαλλόμενη
παράβαση, εκ μέρους της Επιτροπής, του καθήκοντός της επιμέλειας. Εν πάση περιπτώσει, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν μπόρεσαν
να αποδείξουν ότι η Επιτροπή δεν έλαβε δεόντως υπόψη τα στοιχεία και τα έγγραφα που υποβλήθηκαν κατά την προ της ασκήσεως
της προσφυγής διαδικασία, έστω και αν η συνεκτίμηση των εν λόγω στοιχείων και εγγράφων θα είχε επίπτωση στην έκβαση της διαδικασίας
θεσπίσεως της επικρινόμενης ταξινομήσεως (βλ. τις παρατηρήσεις που περιλαμβάνονται στις ανωτέρω σκέψεις 139 έως 154 σχετικά
με τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο). Επιπλέον, λαμβανομένων υπόψη των παρατηρήσεων του Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα στη
σκέψη 71 απόφαση Enviro Tech (Europe), για τις οποίες γίνεται λόγος στην ανωτέρω σκέψη 141, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν
μπορούν βασίμως να προβάλουν, επί του σημείου αυτού, ότι, στο πλαίσιο της εκδόσεως της προσβαλλομένης οδηγίας, η Επιτροπή
ενήργησε κατά πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων του ευρέος περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει (βλ. ανωτέρω σκέψη 59).
Τέλος, στον βαθμό που οι προσφεύγουσες-ενάγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι δεν ανέβαλε τη θέσπιση της επικρινόμενης ταξινομήσεως,
μολονότι είχε πληροφορηθεί ότι κατά το διάστημα εκείνο εκπονούνταν μελέτες στο πλαίσιο των οποίων θα επανεξεταζόταν η τοξικότητα
του nPB για την αναπαραγωγή, το αόριστο αυτό επιχείρημα δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας ή
του άρθρου 95, παράγραφος 3, ΕΚ, καθόσον τα αβέβαια ακόμη πορίσματα των μελετών δεν ήταν ακόμη διαθέσιμα κατά τον χρόνο εκτιμήσεως
των ιδιοτήτων του nPB και δεδομένου ότι η Επιτροπή διέθετε –σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Δικαστηρίου περί των οποίων γίνεται
λόγος στην ανωτέρω σκέψη 141– επαρκείς επιστημονικές αποδείξεις προκειμένου να προχωρήσει, κατά το εν λόγω στάδιο, στη θέσπιση
της επικρινόμενης ταξινομήσεως.
Συνεπώς, οι υπό κρίση λόγοι ακυρώσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, παρέλκει δε η απόφαση επί του ζητήματος αν το άρθρο
95 ΕΚ έχει εφαρμογή εν προκειμένω.
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που στηρίζεται σε αναρμοδιότητα και σε παραβίαση ορισμένων γενικών αρχών του δικαίου της
Ένωσης.
Προς στήριξη του πρώτου σκέλους του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες επαναλαμβάνουν ουσιαστικά τα επιχειρήματα
που προέβαλαν στο πλαίσιο του πρώτου και του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, καταλήγοντας, κατ’ ουσίαν, στο συμπέρασμα ότι, «τροποποιώντας»
το περιεχόμενο των κανόνων που έχει θέσει η οδηγία 67/548, η Επιτροπή ενήργησε καθ’ υπέρβαση της αποστολής που της έχει αναθέσει
η εν λόγω οδηγία. Στο πλαίσιο του δευτέρου σκέλους, υπενθυμίζουν, κατ’ ουσίαν, τα επιχειρήματα που προέβαλαν προς στήριξη
του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
Στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες υποστηρίζουν ότι η επικρινόμενη ταξινόμηση δέχθηκε μια σύσταση
της ομάδας εργασίας KMT η οποία δεν πληροί τις «απαιτήσεις ανεξαρτησίας, υπεροχής, διαφάνειας, αμεροληψίας και ακεραιότητας
που πρέπει να χαρακτηρίζουν μια άρτια επιστημονική γνωμάτευση» επί της οποίας πρέπει να στηρίζονται οι αποφάσεις της Ένωσης.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως ως προδήλως αβάσιμου.
Διαπιστώνεται ότι τα επιχειρήματα των προσφευγουσών-εναγουσών προς στήριξη του αντλούμενου από αναρμοδιότητα πρώτου σκέλους
αποτελούν παραλλαγή των προβληθέντων στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως. Δεδομένου ότι, επί του σημείου αυτού, το Δικαστήριο
έκρινε ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη προδήλως τα όρια της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει και τήρησε τα κρίσιμα κριτήρια ταξινομήσεως
του nPB, το όργανο αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αναρμόδιο για τη θέσπιση της επικρινόμενης ταξινομήσεως. Ως εκ τούτου, αυτό
το σκέλος του λόγου ακυρώσεως δεν μπορεί να τελεσφορήσει.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η παραπομπή στις παρατηρήσεις που περιλαμβάνονται στις ανωτέρω σκέψεις 151 έως 154 αρκεί για
να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος, που αντλείται από παραβίαση της αρχής της ανεξαρτησίας και της υπεροχής των επιστημονικών γνωματεύσεων,
διαπιστώνεται ότι το σκέλος αυτό συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, καθώς και με τον λόγο που στηρίζεται
σε παραβίαση της αρχής «της χρηστής διοικήσεως» (βλ. ανωτέρω σκέψη 157). Διευκρινίζεται, συναφώς, ότι, όπως έχει επιβεβαιώσει
και το Δικαστήριο, οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν μπορούν βασίμως να ισχυρισθούν ότι η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη υποβληθείσες
πληροφορίες και αποδείξεις, ούτε ότι ενήργησε κατά πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων του ευρέος περιθωρίου εκτιμήσεως
που διαθέτει (βλ. την παρατιθέμενη στη σκέψη 125 νομολογία) όταν στηρίχθηκε, στο πλαίσιο των πολύπλοκων τεχνικών και επιστημονικών
εκτιμήσεων που απαιτούνταν, σε μη πειστικές αποδείξεις.
Κατά συνέπεια, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως αβάσιμος.
Επειδή οι προσφεύγουσες-ενάγουσες δεν απέδειξαν έλλειψη νομιμότητας δυνάμενη να θεμελιώσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης,
το αίτημα αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες-ενάγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικασθούν στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων
της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Enviro Tech Europe Ltd και την Enviro Tech International, Inc. στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων
της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Azizi
Frimodt Nielsen
Γρατσίας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Δεκεμβρίου 2011.
Περιεχόμενα
Το νομικό πλαίσιο
Διατάξεις της Συνθήκης
Ταξινόμηση στις επικίνδυνες ουσίες
Διαδικασία προσαρμογής της οδηγίας 67/548 στην τεχνική πρόοδο
Εν μέρει κατάργηση, τροποποίηση και αντικατάσταση της οδηγίας 67/548 με τον κανονισμό (ΕΚ) 1272/2008
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του αιτήματος ακυρώσεως
Επί του αιτήματος περί καταργήσεως της δίκης
Επί του αιτήματος περί προσαρμογής των αιτημάτων και των λόγων ακυρώσεως
Επί του παραδεκτού του αιτήματος ακυρώσεως σε σχέση με το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ
Επί του αιτήματος αποζημιώσεως
Προκαταρκτική παρατήρηση
Επί των προϋποθέσεων θεμελιώσεως εξωσυμβατικής ευθύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Επί των αντλούμενων από έλλειψη νομιμότητας λόγων ακυρώσεως
Επί των συνεπειών της αποφάσεως Enviro Tech (Europe)
Επί του πρώτου λόγου, που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και μη τήρηση των κρίσιμων διατάξεων της οδηγίας 67/548
Επί του δευτέρου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στην ορθή εφαρμογή των κρίσιμων κριτηρίων
ταξινομήσεως που προβλέπει η οδηγία 67/548
Επί του τρίτου και έβδομου λόγου, που στηρίζονται στην παράβαση του άρθρου 95, παράγραφος 3, ΕΚ και της αρχής «της χρηστής
διοικήσεως»
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που στηρίζεται σε αναρμοδιότητα και σε παραβίαση ορισμένων γενικών αρχών του δικαίου της
Ένωσης.
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.