CELEX: 62012TJ0462
Konkurencja
Postępowanie administracyjne
Europejski rynek szkła samochodowego
Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE
Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych rzekomo objętych tajemnicą handlową
Obowiązek uzasadnienia
Poufność
Tajemnica zawodowa
Uzasadnione oczekiwania

Okoliczności powstania sporu
W dniu 12 listopada 2008 r. Komisja Wspólnot Europejskich przyjęła decyzję C(2008) 6815 final dotyczącą postępowania w sprawie naruszenia art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG względem kilku producentów szkła samochodowego, wśród których znajduje się skarżąca, Pilkington Group Ltd (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) (zwaną dalej „decyzją w sprawie szkła samochodowego”).
Komisja w szczególności uznała, że adresaci decyzji w sprawie szkła samochodowego naruszyli art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestnictwo w różnych okresach pomiędzy marcem 1998 r. a marcem 2003 r. w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk o charakterze antykonkurencyjnym w sektorze szkła samochodowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG).
Zgodnie z decyzją w sprawie szkła samochodowego chodzi o naruszenie o charakterze jednolitym i ciągłym, polegające na skoncentrowanym podziale umów dotyczących dostaw szyb samochodowych lub kompletów szyb, obejmujących generalnie szybę czołową, szybę tylną oraz szyby boczne, do podstawowych producentów samochodów w EOG. Zdaniem Komisji koncentracja ta przyjęła formę koordynacji polityk cenowych i strategii zaopatrzenia klientów i miała na celu utrzymanie globalnej stabilności pozycji stron analizowanego kartelu na rynku. Stabilność tę zamierzano uzyskać w szczególności poprzez mechanizmy korygujące, wprowadzane w życie w wypadku, gdy koncentracje nie doprowadziły do spodziewanych rezultatów.
Pismem z dnia 25 marca 2009 r. Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji (zwana dalej „DG COMP”) poinformowała skarżącą w szczególności o swoim zamiarze opublikowania, zgodnie z art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (
Dz.U. 2003, L 1, s. 1
), wersji jawnej decyzji w sprawie szkła samochodowego na swojej stronie internetowej w językach autentycznych w niniejszej sprawie, czyli w języku angielskim, francuskim i niderlandzkim. Ponadto DG COMP zaprosiła skarżącą do określenia informacji poufnych lub stanowiących tajemnicę handlową oraz do uzasadnienia swojej oceny w tym zakresie.
Wskutek wymiany korespondencji ze skarżącą DG COMP przyjęła w lutym 2012 r. jawną wersję decyzji w sprawie szkła samochodowego w celu publikacji na stronie internetowej Komisji. Z przytoczonej korespondencji wynika, że DG COMP nie zastosowała się do wniosków skarżącej mających na celu utajnienie informacji zawartych w motywie 202 oraz w przypisie 53 decyzji w sprawie szkła samochodowego.
Według DG COMP informacje te można podzielić na trzy kategorie. Pierwsza kategoria to nazwy klientów i opis danych produktów, jak również wszelka informacja pozwalająca na zidentyfikowanie klienta (zwane dalej „informacjami kategorii I”). Druga kategoria to informacje dotyczące ilości dostarczonych części, przyporządkowania kwot dla każdego z producentów samochodów, porozumienia w sprawie cen, ich sposobu obliczania i ich zmiany oraz wreszcie liczby i udział procentowy związany z przydziałem klientów pomiędzy członków kartelu (zwane dalej „informacjami kategorii II”). Trzecia kategoria to informacje związane z osobami fizycznymi stanowiącymi personel skarżącej (zwane dalej „informacjami kategorii III”).
Skarżąca zwróciła się w tym zakresie do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w dniu 30 czerwca 2011 r. na podstawie art. 9 decyzji Komisji 2001/462/WE, EWWiS z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (
Dz.U. L 162, s. 21
), sprzeciwiając się publikowaniu wszystkich spornych informacji.
Zaskarżona decyzja
Urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające wypowiedział się w przedmiocie wniosku skarżącej w drodze decyzji Komisji C(2012) 5718 final z dnia 6 sierpnia 2012 r. w sprawie oddalenia wniosku o zachowanie poufności złożonego przez Pilkington Group na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Z motywu 18 zaskarżonej decyzji wynika, że opiera się ona zasadniczo na analizie dwóch argumentów podniesionych przez skarżącą. Pierwszy argument, zbadany w motywach 19–42 zaskarżonej decyzji, dotyczy informacji kategorii I i kategorii II, podczas gdy drugi argument, zbadany w ramach motywów 43–48 zaskarżonej decyzji, dotyczy informacji kategorii III.
Odnośnie do pierwszego argumentu urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające stwierdził, że po pierwsze, informacje kategorii I i II były z uwagi na swój charakter i przy uwzględnieniu specyfiki rynku szkła samochodowego znane w kręgach poza skarżącą, po drugie, informacje te miały charakter historyczny, i po trzecie, dotyczyły samego sedna naruszenia, a ich opublikowanie było ponadto uzasadnione interesem osób poszkodowanych (motywy 19–32 zaskarżonej decyzji). Ponadto w zakresie, w jakim skarżąca przytoczyła szczegółowe argumenty mające na celu wykazanie poufnego charakteru informacji wbrew ich ogólnym cechom opisanym powyżej, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające doszedł do wniosku, że motywy 198, 208, 367, 383 i 393–397 decyzji w sprawie szkła samochodowego mogły wyjątkowo korzystać z poufnego traktowania jako że zwierały informacje kategorii I i II (od motywu 32 zdanie ostatnie do motywu 42 i art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji).
Jeśli chodzi o drugi argument, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające oparł się na art. 5 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (
Dz.U. L 8, s. 1
) i zdecydował o zachowaniu poufności informacji zawartych w motywach 98, 132, 160, 163 i w przypisach 282 i 410 decyzji w sprawie szkła samochodowego (motywy 43–47 i art. 3 zaskarżonej decyzji).
W pozostałym zakresie urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające oddalił wniosek (art. 4 zaskarżonej decyzji).
Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 19 października 2012 r., skarżąca wniosła niniejszą skargę.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. prezes Sądu zarządził częściowe zawieszenie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 września 2013 r., w sprawie Komisja/Pilkington Group [C‑278/13 P(R), Zb.Orz.,
EU:C:2013:558
] wiceprezes Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalił odwołanie wniesione przez Komisję od postanowienia prezesa Sądu.
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. prezes trzeciej izby Sądu oddalił wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta na poparcie żądań Komisji złożone przez cztery towarzystwa ubezpieczeniowe aktywne w sektorze szkła samochodowego.
W ramach środków organizacji postępowania Sąd skierował do Komisji szereg pytań na piśmie. Komisja udzieliła na nie odpowiedzi pismami z dnia 7 października i 18 grudnia 2014 r.
Skarżąca w skardze wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w szczególności jej pkt 4;
—
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów, opartych odpowiednio na:
—
braku uzasadnienia i błędzie w odniesieniu do motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego;
—
naruszeniu art. 339 TFUE, art. 28 rozporządzenia nr 1/2003 i art. 8 decyzji 2011/695/UE przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (
Dz.U. L 275, s. 29
);
—
naruszeniu zasady równego traktowania;
—
naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;
—
naruszeniu zasad regulujących ochronę tożsamości jednostki;
—
naruszeniu zasady proporcjonalności i zasad regulujących publiczny dostęp do dokumentów instytucji.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na braku uzasadnienia i błędzie w odniesieniu do motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego
Skarżąca podnosi, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające oddalił jej wniosek poprzez zwięzłe i ogólne uzasadnienie, oparte na kryteriach bez znaczenia. Ponadto analizowane uzasadnienie nie wskazywało w sposób jasny zastosowanej normy prawnej, nie zawierało odpowiedzi na kilka argumentów opartych na naruszeniu zasady równego traktowania ani nie zawierało wyjaśnienia szczególnej sprzeczności ze stanowiskiem DG COMP. Tymczasem przede wszystkim skarżąca uzasadniła swój wniosek poprzez indywidualne odesłanie do każdego danego motywu. Następnie – ogólne uzasadnienie jest ze swej istoty niewystarczające, albowiem sporne informacje, nawet te należące do jednej kategorii, miały różny charakter, jak o tym świadczył fakt, że niektóre z nich objęte były poufnością, podczas gdy inne nie. Wreszcie ogólne odesłanie do pojęcia faktów stanowiących podstawę naruszenia jako autonomicznego kryterium i do jawnego charakteru informacji przekazanych Komisji w ramach wniosku o złagodzenie kary oraz niespójnych definicji poufności świadczą o braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach Komisja naruszyła art. 296 TFUE oraz zasadę dobrej administracji usankcjonowaną w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
W przedmiocie części zarzutu opartego na braku uzasadnienia
Celem obowiązku uzasadnienia decyzji indywidualnej, obok umożliwienia kontroli sądowej, jest dostarczenie zainteresowanemu danych wystarczających do zweryfikowania, czy decyzja nie jest ewentualnie obarczona wadą pozwalającą zakwestionować jej ważność. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w świetle okoliczności danego przypadku, w szczególności treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie wymaga się, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ kwestia, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, powinna być oceniana w świetle nie tylko jego treści, ale również jego kontekstu i całości przepisów prawnych regulujących daną dziedzinę. Ponadto uzasadnienie aktu powinno być logiczne, a w szczególności nie może wykazywać wewnętrznych sprzeczności utrudniających prawidłowe zrozumienie powodów leżących u podstaw tego aktu (wyrok z dnia 29 września 2011 r. w sprawie Elf Aquitaine/Komisja, C‑521/09 P, Zb.Orz.,
EU:C:2011:620
, pkt 148, 150, 151).
Zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji nr 2011/695 urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające ma prawo uznać, że informacje mogą zostać ujawnione, ponieważ nie stanowią tajemnicy handlowej ani innego rodzaju informacji poufnej lub ponieważ istnieje nadrzędny interes w ich ujawnieniu. W konsekwencji wniosek, zgodnie z którym można ujawnić kwestionowaną informację, należy uzasadnić poprzez odesłanie do motywów, jakie doprowadziły urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające do uznania albo że nie stanowią tajemnicy handlowej ani innego rodzaju informacji poufnej, albo że nawet jeśli zachodzi taki przypadek, istnieje nadrzędny interes w ich ujawnieniu.
W tym kontekście okoliczność, że powołano jeden albo kilka powodów uzasadniających odmowę uznania poufnego charakteru w związku z serią informacji, które w opinii urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające przedstawiają wspólne cechy charakterystyczne, pozostaje bez wpływu na zupełny charakter uzasadnienia, pod warunkiem że zaskarżona decyzja pozwala na zrozumienie podstawy wniosków urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające. Jeśli jednak rzeczone podstawy są nieważne w odniesieniu do jednej lub kilku informacji, to kwestionowane będzie zasadność uzasadnienia, a nie jego wystarczający charakter jako wymóg podstawowy (zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 2001 r., Francja/Komisja, C‑17/99, Rec,
EU:C:2001:178
, point 35).
W niniejszej sprawie z motywów 19–32 zaskarżonej decyzji wynika, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające na wstępie przedstawił pewne cechy charakterystyczne wspólne dla informacji kategorii I i II, w świetle których w jego opinii informacje te nie mogą być zakwalifikowane jako poufne. Chodzi, po pierwsze, o fakt, że analizowane informacje są z uwagi na ich charakter znane osobom trzecim, po drugie, o ich charakter historyczny, i po trzecie, o fakt, że stanowią one podstawową treść naruszenia.
W tym kontekście urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające następnie zbadał, czy – wbrew tym cechom charakterystycznym – skarżąca przytoczyła szczególne argumenty wykazujące, że analizowane informacje miały charakter poufny w tym znaczeniu, że wiedzę o nich miała ograniczona liczba osób, że ich ujawnienie mogło spowodować poważną szkodę i że interesy, które mogłyby zostać naruszone wskutek ujawnienia, obiektywnie zasługiwały na ochronę. W tym względzie urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające stwierdził, że jedynie motywy 198, 208, 367, 383 i 393–397 decyzji w sprawie szkła samochodowego zawierały informacje, które nie powinny zostać ujawnione (motywy 33–42 zaskarżonej decyzji).
Wreszcie odnośnie do informacji kategorii III urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające stwierdził w 46 i 47 zaskarżonej decyzji, że jedynie motywy 98, 132, 160 i 163 oraz przypisy nr 282 i 410 decyzji w sprawie szkła samochodowego zawierały informacje, które skutkowały z racjonalnym prawdopodobieństwem ujawnieniem tożsamości osoby fizycznej. Natomiast zgodnie z motywem 48 zaskarżonej decyzji pozostałe motywy decyzji w sprawie szkła samochodowego zawierające zdaniem skarżącej informacje kategorii III nie zawierały informacji, które skutkowałyby z racjonalnym prawdopodobieństwem ujawnieniem tożsamości osoby fizycznej.
W zakresie, w jakim zaskarżona decyzja zawiera takie uzasadnienie, obejmuje ona informacje pozwalające zarówno Sądowi, jak i skarżącej na określenie powodów, dla których urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające uznał jawny charakter spornych informacji i stwierdził, że powody te dotyczą szczególnej informacji lub wskazują na cechy charakterystyczne szeregu informacji. Zatem okoliczność, zgodnie z którą urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające nie dokonał odrębnej oceny w odniesieniu do każdego motywu decyzji w sprawie szkła samochodowego objętego wnioskiem skarżącej, nie oznacza, że zaskarżona decyzja jest dotknięta błędnym uzasadnieniem. Skarżąca miała bowiem możliwość skutecznego podważenia zgodności z prawem analizy urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, a Sąd dysponuje koniecznymi elementami w celu sformułowania swojej oceny w tym zakresie.
Tymczasem części zarzutów oparte na okoliczności faktycznej, że nie zostały wymienione zastosowane normy prawne, że przytoczone podstawy nie zostały dostosowane do wszystkich spornych informacji, że pojęcie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę naruszenia nie miało znaczenia, że informacje kategorii II z uwagi na ich charakter nie są znane poza kręgami skarżącej oraz że definicje poufności zawarte w zaskarżonej decyzji są niespójne, dotyczą materialnej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i zostały przedstawione i zbadane w ramach zarzutów drugiego i trzeciego.
Odnośnie do części zarzutu opartego na tym, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające nie odpowiedział na argument oparty na naruszeniu zasady równego traktowania – to jest on nieuzasadniony. Zakładając bowiem, że analiza ta należy do obowiązków urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, to wywiązał się on z nich w motywach 14 i 15 zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że stanowisko przyjęte przez Komisję w ramach poprzednich dochodzeń mogło zostać zmodyfikowane poprzez dokonanie ponownego bardziej kompletnego opublikowania decyzji stwierdzającej naruszenie i, następnie, że nie należało domniemywać, iż każda informacja pominięta w opublikowane wersji takiej decyzji wchodzi w zakres tajemnicy handlowej. Kwestia, czy to uzasadnienie jest prawidłowe, zależy od zasadności motywów i zostanie zbadane w ramach zarzutu trzeciego.
W przedmiocie zarzutu opartego na błędzie odnośnie do motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego
Wydaje się natomiast, że skarżąca wciąż powołuje się na fakt, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające w sposób wyraźny oddalił jej wniosek o zachowanie poufności w zakresie dotyczącym motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego, podczas gdy DG COMP uwzględniła ten wniosek.
W szczególności, zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji 2011/695, zainteresowane przedsiębiorstwo może przekazać tę sprawę urzędnikowi przeprowadzającemu spotkanie wyjaśniające, jeżeli „sprzeciwia się ujawnieniu danych informacji”. Jeżeli ujawnienie to jest zamierzone, Komisja musi wpierw poinformować przedsiębiorstwo na podstawie art. 8 ust. 1 tej decyzji. Z tych przepisów wynika, że kompetencja urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające jest określona przez wniosek, który został do niego złożony, i że nie posiada on uprawnień do podważenia decyzji przyjętych przez DG COMP, w wypadku gdy dotyczą one uwzględnienia wniosku o zachowanie poufności.
Tymczasem w niniejszej sprawie z ustępu czwartego pisma Komisji z dnia 1 lutego 2012 r. wynika, że DG COMP wyraziła zgodę na usunięcie z opublikowanej wersji decyzji w sprawie szkła samochodowego nazw klientów skarżącej, o których mowa w motywie 115 tej decyzji, w celu ochrony tożsamości niektórych członków jej personelu. W tym względzie należy oddalić tezę Komisji, zgodnie z którą stanowisko wyrażone w jej piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. miało jedynie wstępny charakter i było bez szkody dla ostatecznej decyzji urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające. Jak bowiem stwierdzono w pkt 31 powyżej, do urzędnika przeprowadzającego spotkanie zwraca się wyłącznie w przypadkach, w których przedsiębiorstwo sprzeciwia się planowanemu ujawnieniu. Jeśli natomiast nie planuje się ujawnienia, interwencja urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające jest bezprzedmiotowa. Wbrew twierdzeniom Komisji, pismo z dnia 1 lutego 2012 r. ilustruje tę rzeczywistość w ustępie 9, gdzie skarżąca została poproszona o zwrócenie się do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, gdyby nie zgadzała się z zakresem planowanej publikacji („[s]hould you not agree with the scope of the disclosure as described in this letter […]”).
Wprawdzie skarżąca włączyła motyw 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego do swych pism z dnia 30 czerwca i 7 listopada 2011 r. do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, jednak włączenie to tłumaczy się okolicznością, że DG COMP zgodziła się nie publikować istotnej części tego motywu 115 wyłącznie w drodze pisma z dnia 1 lutego 2012 r., czyli po wystąpieniu do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające. Pomimo tej sytuacji urzędnik ten w sposób wyraźny oddalił wniosek o zachowanie poufności dotyczący motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego (motyw 48 zaskarżonej decyzji), podczas gdy był on zobowiązany do stwierdzenia, że ten wniosek został już uwzględniony przez DG COMP oraz do powstrzymania się od formułowania wszelkich ocen w tym względzie.
Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w tej części, w jakiej dotyczy ona oddalenia złożonego przez skarżącą wniosku o zachowanie poufności w zakresie dotyczącym części motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego. W pozostałym zakresie zarzut pierwszy należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 339 TFUE, art. 28 rozporządzenia nr 1/2003 i art. 8 decyzji 2011/695
W opinii skarżącej pojęcie informacji poufnych zawiera w sobie tajemnicę handlową, inne informacje, których ujawnienie pociągałoby za sobą poważne naruszenie interesów handlowych przedsiębiorstwa, oraz wreszcie dane osobowe. Informacja ma charakter poufny ze swej istoty, jeśli wiedzę o niej posiada ograniczony krąg osób i jeśli jej ujawnienie byłoby w stanie wyrządzić szkodę. Informacja, która spełnia te przesłanki kumulatywne, może być ujawniona wyłącznie w sytuacji wystąpienia interesu wyższego rangą, którego istnienie musi zostać stwierdzone w następstwie dokonania wyważenia interesów w ramach wykładni zawężającej. Tymczasem urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające, zanim wypowiedział się w kwestii istnienia nadrzędnego interesu wymagającego ich ujawnienia, pominął konkretną ocenę na podstawie utrwalonych kryteriów, czy sporne informacje mają charakter poufny.
W szczególności odnośnie do informacji kategorii I opublikowanie decyzji w sprawie szkła samochodowego w wersji wynikającej z zaskarżonej decyzji wyjawiałoby w formie skonsolidowanej nazwy podstawowych klientów skarżącej oraz dane modele aut, jak również części dostarczone w konkretnych okresach. Ujawnienie to równałoby się z opublikowaniem listy klientów wraz ze szczegółowymi danymi dotyczącymi stosunków z klientami, czyli informacji ze swej natury o charakterze poufnym. Gdyby sam fakt, że klienci skarżącej są w posiadaniu informacji, był wystarczający dla wykluczenia tej informacji z wszelkiego poufnego traktowania, to żadna informacja dotycząca stosunków z klientami nie mogłaby zostać zakwalifikowana jako poufna, co byłoby absurdalne. Podobnie byłoby w przypadku informacji będących przedmiotem wymiany między członkami kartelu. Odnośnie do informacji kategorii II skarżąca podnosi, że należą one w szczególności do tajemnicy handlowej niedostępnej nawet dla wyspecjalizowanych kręgów. Niemniej jednak urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające nie uzasadnił swojej oceny, zgodnie z którą te poufne informacje dotyczące również bieżących relacji z klientami – jak o tym świadczy motyw 36 zaskarżonej decyzji – są znane poza kręgami skarżącej. Ten ostatni motyw charakteryzuje się zresztą sprzecznością w zakresie, w jakim nie pozwala na zrozumienie podstaw dokonanego przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające rozróżnienia między informacjami podlegającymi ochronie jako posiadającymi charakter poufny i tymi podlejącymi opublikowaniu.
Skarżąca podważa również okoliczność, że informacje kategorii I i II mają historyczny charakter. Wszyscy analizowani klienci są bowiem nadal do dnia dzisiejszego klientami w odniesieniu do modeli samochodów opisanych w decyzji w sprawie szkła samochodowego. Oceny przedstawione w motywie 37 zaskarżonej decyzji ukazują, że w wypadku ujawnienia informacji kategorii I powstałaby szkoda. Ponadto mając na uwadze cechy charakterystyczne umów o zaopatrzenie, negocjowanych z wyprzedzeniem wielu lat i wykonywanych w długim okresie, nie można domniemywać, że informacje kategorii II, datowane na okres ponad pięciu, mają historyczny charakter, ponieważ ich rozpowszechnienie może wyjawić tożsamość obecnych klientów i uczynić przejrzystym rynek określony w drodze dwustronnych negocjacji. Skarżąca ponadto przedstawiła szczególne podstawy ukazujące, że te informacje nadal są istotne i z tego względu mają delikatny charakter. Zatem łączne ujawnienie informacji kategorii I i II oferowałoby szerokiemu kręgowi podmiotów bardzo szeroki wgląd w aktualne stosunki skarżącej z klientami, co zaskarżona decyzja przyznała już w odniesieniu do określonych motywów decyzji w sprawie szkła samochodowego.
Skarżąca dodaje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z utrwaloną praktyką Komisji ustanowioną w przeszłości w odniesieniu do poufnego traktowania informacji o podobnym charakterze i stanowi utrudnienie dla pełnej skuteczności przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów instytucji.
Skarżąca podważa ponadto zastosowanie w niniejszej sprawie przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające pojęcia faktów stanowiących naruszenie. Pojęcie to obejmuje zdaniem skarżącej prowadzenie spotkań kartelu, tożsamość uczestniczących w nich przedsiębiorstw oraz rodzaj wymiany, bez konieczności w odniesieniu do każdego spotkania wskazania z nazwy klientów ani opisu produktów, których one w szczególności dotyczyły. W każdym wypadku nawet jeśli informacje kategorii I i II były uznane za wchodzące w zakres tego pojęcia, tym bardziej w niczym nie traciły na poufnym charakterze, ponieważ spełniały istotne kryteria wymienione w pkt 35 powyżej. Różnica w traktowaniu dokonana w motywie 207 decyzji w sprawie szkła samochodowego z jednej strony i motywie 394 z drugiej strony potwierdza zasadność tego podejścia i ujawnia również, że nie jest możliwe dokonanie oceny, czy zastosowanie tego pojęcia dotyczy całości czy tylko części informacji kategorii I i II. Należy zatem stwierdzić brak uzasadnienia w tym względzie.
Urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające również błędnie zastosował kryteria dotyczące tajemnicy handlowej w odniesieniu do informacji zawartych w oświadczeniu o współpracy, którego poufnego charakteru nie narusza zasada otwartości określająca działanie Komisji ani interesy osób uważających się za poszkodowane.
Wreszcie skarżąca podnosi, że informacje poufne mogą być ujawnione wyłącznie w wypadku, gdy jest to konieczne w celu realizacji interesu publicznego lub interesów stron poszkodowanych naruszeniem. Jednak w niniejszej sprawie ujawnienie spornych poufnych informacji nie jest konieczne dla realizacji takich interesów. Informacje te nie dotyczą bowiem zachowania o charakterze naruszenia jako takiego, jak o tym świadczy fakt, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające uwzględnił wniosek skarżącej w odniesieniu do niektórych informacji. Ponadto już opublikowana wersja jawna umożliwiała szerokiemu kręgowi podmiotów zapoznanie się z motywami działania Komisji, a stronom uważającym się za poszkodowane dochodzenie swoich praw przed właściwymi sądami.
W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja publikuje w szczególności decyzje stwierdzające naruszenie i nakładające grzywny lub okresowe kary pieniężne. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu publikacja zawiera wskazanie stron i główną treść decyzji wraz z określeniem wysokości nałożonych kar. Treść publikacji uwzględnia uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Artykuł 28 rozporządzenia nr 1/2003 przewiduje, że informacje zebrane na mocy art. 17 i 22 tego rozporządzenia wykorzystuje się tylko do celów, dla jakich zostały zebrane, i że osoby występujące w imieniu właściwych organów mają zakaz ujawniania informacji objętych tajemnicą handlową.
Ponadto z art. 8 ust. 2 decyzji nr 2011/695 wynika, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające ma prawo uznać, że informacje mogą zostać ujawnione, ponieważ nie stanowią tajemnicy handlowej ani innego rodzaju informacji poufnej lub ponieważ istnieje nadrzędny interes w ich ujawnieniu.
Tajemnica zawodowa zawiera, poza tajemnicą handlową, informacje, które są znane jedynie ograniczonej liczbie osób i których ujawnienie może wyrządzić poważną szkodę osobie, która ich dostarczyła lub osobie trzeciej. Wreszcie konieczne jest, by interesy, które mogą zostać naruszone na skutek ujawnienia informacji, zasługiwały obiektywnie na ochronę. Ocena poufnego charakteru informacji wymaga zatem wyważenia uzasadnionych interesów, które sprzeciwiają się ich ujawnieniu, oraz interesu ogólnego, który wymaga, by działania instytucji Wspólnoty miały miejsce z możliwie najwyższym poszanowaniem zasady otwartości (zob. podobnie wyrok z dnia 30 maja 2006 r., Bank Austria Creditanstalt/Komisja, T‑198/03, Zb.Orz.,
EU:T:2006:136
, pkt 29, 71).
Prawdą jest, że zgodnie z pkt 75 ww. w pkt 45 wyroku Bank Austria Creditanstalt/Komisja (
EU:T:2006:136
) i pkt 64 wyroku z dnia 12 października 2007 r. w sprawie Pergan Hilfsstoffe für industrielle Prozesse/Komisja (T‑474/04, Zb.Orz.,
EU:T:2007:306
), w zakresie, w jakim poufność niektórych informacji jest chroniona poprzez odstępstwo od prawa dostępu do dokumentów przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (
Dz.U. L 145, s. 43
), tego rodzaju ochrona jest istotna dla celów dokonania oceny poszanowania przez Komisję nałożonego na nią na mocy art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 zakazu ujawniania informacji, które ze względu na swój charakter chronione są tajemnicą zawodową.
Jednakże po ogłoszeniu owych wyroków Trybunał dokonał wykładni art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w taki sposób, że dopuszczalne jest, by instytucje oparły się w tym względzie na ogólnych założeniach mających zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, ponieważ podobne względy natury ogólnej mogą mieć zastosowanie do wniosków o ujawnienie dotyczących dokumentów o tym samym charakterze. Wykładnia ta ma zastosowanie wówczas, gdy przepisy, które regulują postępowanie, przewidują rygorystyczne zasady w zakresie przetwarzania informacji otrzymanych lub ustalonych w ramach takiego postępowania (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, Zb.Orz.,
EU:C:2012:393
, pkt 108, 116, 118). Ma to właśnie miejsce w przypadku art. 27 ust. 2 i art. 28 rozporządzenia nr 1/2003 oraz art. 6, 8, 15 i 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE i 102 TFUE], które regulują w sposób restrykcyjny używanie dokumentów zawartych w aktach postępowania na podstawie art. 101 TFUE (wyrok z dnia 27 lutego 2014 r. Komisja/EnBW, C‑365/12 P, Zb.Orz.,
EU:C:2014:112
, pkt 86). W tym kontekście uwzględnienie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w taki sposób, że zakazano by Komisji publikacji wszelkich informacji, w przypadku których miałaby ona prawo odmówić dostępu na podstawie tego przepisu z powołaniem się na ogólne domniemanie, pozbawiałoby sensu art. 30 rozporządzenia nr 1/2003. Tego rodzaju wykładnia z jednej strony skutkowałaby pozbawieniem Komisji możliwości opublikowania nawet istotnej treści jej decyzji, ponieważ w sposób konieczny ujawniałoby to fragmenty akt dochodzenia, z drugiej strony prowadziłoby to także w praktyce do odwrócenia ciężaru dowodu, który w zakresie poufnego traktowania spoczywa na przedsiębiorstwie występującym z takim wnioskiem. Wystarczyłoby bowiem, iż przedsiębiorstwo to wskaże ogólne domniemanie, na które mogą się powołać instytucje na warunkach opisanych powyżej, by zobowiązywało to Komisję do wykazania, że sporne informacje mogą zostać włączone do publikowanej wersji jej decyzji. Zatem okoliczność, zgodnie z którą Komisja w ramach rozpoznawania wniosku o udzielenie dostępu do ogółu dokumentów wskazanych w sposób ogólny i znajdujących się w aktach dochodzenia, może się powołać na ogólne domniemanie oparte na ochronie jednego z interesów wymienionych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. podobnie ww. wyrok Komisja/EnBW,
EU:C:2014:112
, pkt 65–69) w żaden sposób nie przesądza o zakresie publikacji, której może dokonać ta instytucja w ramach art. 30 rozporządzenia nr 1/2003.
W niniejszej sprawie odnośnie do informacji kategorii I urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające przypomniał, że dotyczą one nazw klientów, nazw i opisów produktów oraz wszelkich innych informacji, które mogą ujawnić tożsamość klienta (motyw 21 zaskarżonej decyzji).
Tymczasem, po pierwsze, wiedzę o tych informacjach z uwagi na ich charakter mają osoby trzecie. Ponadto decyzja w sprawie szkła samochodowego nie zawierała listy klientów lub dystrybutorów, lecz odwoływała się do nazw klientów w ramach opisu naruszenia. Tożsamość klienta producenta szkła samochodowego traciła swój poufny charakter z uwagi na fakt odesłania tego producenta do montowanej szyby (motywy 22–24 zaskarżonej decyzji).
Po drugie, skoro przedmiotowe informacje dotyczą okoliczności faktycznych sprzed dnia 3 września 2002 r., nie mogą być już one traktowane jako poufne, chyba że zostanie wykazane, że niezależnie od ich historycznego charakteru stanowią one wciąż podstawowe elementy pozycji handlowej skarżącej. Tymczasem ani ogólny opis rynku szkła samochodowego, ani jego umowy długoterminowe, ani twierdzenie co do możliwości wykorzystania danych dotyczących cen historycznych nie mogły unicestwić skutków wywołanych przez upływ czasu w niniejszej sprawie (motywy 25–28 zaskarżonej decyzji).
Po trzecie, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające podkreślił interes podmiotów poszkodowanych w dochodzenia swoich praw od podmiotów będących autorami naruszenia i przypomniał w tym kontekście, że informacje kategorii I zaliczają się do kategorii faktów stanowiących tego naruszenia (motyw 29 ostatnie zdanie, motyw 31 zaskarżonej decyzji).
Odnośnie do informacji z kategorii II urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające przypomniał, że dotyczą one ilości dostarczonych części, przyporządkowania kwot dla każdego z producentów samochodów, porozumienia w sprawie cen, ich sposobu obliczania i ich zmiany oraz wreszcie liczby i udziału procentowego związanego z przydziałem klientów pomiędzy członków kartelu (motyw 21 zaskarżonej decyzji).
W tym względzie, zgodnie z motywami 22–31 zaskarżonej decyzji, czynniki charakteryzujące informacje kategorii I opisane w pkt 49–51 powyżej charakteryzują również informacje kategorii II.
Wynika stąd, zgodnie z motywem 32 zaskarżonej decyzji, że przy uwzględnieniu ich ogólnych cech charakterystycznych informacje kategorii I i II nie mogą zostać zakwalifikowane ani jako tajne, ani jako poufne. W tych okolicznościach jedynie przy wystąpieniu szczególnych elementów pozwalających na wykazanie, że zostały spełnione przesłanki wskazane w pkt 45 powyżej, informacje mogą być objęte poufnością. Po zbadaniu istnienia takich elementów urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające doszedł do wniosków przedstawionych w pkt 25 i 26 powyżej.
Wbrew twierdzeniom skarżącej owe oceny są wolne od błędów.
Odnośnie do informacji kategorii I nie można bowiem zaakceptować, że tożsamość klientów skarżącej stanowi informację znaną ograniczonemu kręgowi odbiorców. W tym względzie przede wszystkim skoro skarżąca sama przekazała swoim konkurentom listę swoich klientów w ramach uzgodnień o znamionach zmowy, rzeczone opublikowanie stworzy jej klientom jedynie możliwość poinformowania się o tożsamości innych klientów de skarżącej. Tymczasem jak zauważa urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające, zgodnie z przeważającymi zwyczajami na rynku szkła samochodowego szyba zamontowana w pojeździe jest opatrzona widocznym oznaczeniem swojego pochodzenia handlowego, tak że jest możliwe skojarzenie między konkretnym modelem i dostawcą szyb. W tym względzie argument przedstawiony przez skarżąca na rozprawie, zgodnie z którym rzeczone oznaczenie nie podaje informacji co do tożsamości wszystkich dostawców dla danego modelu samochodu, jest bez znaczenia. W szczególności informacja o opublikowaniu, której sprzeciwia się skarżąca, dotyczy okoliczności faktycznej, że skarżąca dostarczała szyby do pewnych marek lub modeli samochodów. Nie dotyczy ona kwestii, czy inni producenci szkła samochodowego również byli dostawcami tych samych marek i modeli.
Ponadto jest wątpliwe, by fakt sporządzenia listy zawierającej modele, do których skarżąca dostarczała szyby w pewnym okresie, wiązał się z poważnymi przeszkodami natury praktycznej, związanymi z różnorodnością modeli samochodów w ruchu. Nawet przy założeniu istnienia takich przeszkód nie powinny być one przesadzone, jako że wyspecjalizowany krąg producentów samochodów posiada już wiedzę pozwalającą na wyciągnięcie trafnych wniosków ogólnych z oznaczenia na zamontowanej szybie. Z motywów 76–86 decyzji w sprawie szkła samochodowego, a przede wszystkim z jej motywów 77, 78 i 85 wynika, że rynek szkła samochodowego charakteryzuje się pewnym stopniem transparencji na poziomie tożsamości dostawców tego szkła, takim, że ta informacja nie powinna być zakwalifikowana jako poufna.
Ponadto stwierdzenie urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, zgodnie z którym przedmiotowe informacje mają charakter historyczny, jest również trafne. W szczególności nie są ani tajne, ani poufne informacje, które miały taki status, lecz które mają pięć lat albo więcej i z tego tytułu powinny być traktowane jako historyczne, chyba że – wyjątkowo – zainteresowany podmiot wykaże, że mimo ich starości informacje te nadal stanowią zasadniczy element jego pozycji handlowej lub pozycji zainteresowanych podmiotów trzecich (zob. podobnie postanowienie z dnia 8 maja 2012 r., Spira/Komisja, T‑108/07,
EU:T:2012:226
, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeśli informacje kategorii I mają więcej niż pięć lat od dnia opublikowania zaskarżonej decyzji, mają one faktycznie charakter historyczny, i to bez wykazania przez skarżącą, że ich poufny charakter wynika z jej obecnej pozycji handlowej zgodnie z oceną znajdującą się w pkt 56 i 57 powyżej.
Wreszcie tak jak wynika z analizy urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, Komisja ma prawo – przy poszanowaniu tajemnicy zawodowej – uwzględniać interes osób poszkodowanych na skutek naruszenia, ułatwiając im działanie mające na celu naprawienie ich szkody, co stanowi jeden ze składników polityki konkurencji. Może ona zatem opublikować wersję bardziej kompletną niż minimum wymagane przez art. 30 rozporządzenia nr 1/2003 (zob. podobnie ww. w pkt 45 wyrok Bank Austria Creditanstalt/Komisja,
EU:T:2006:136
, pkt 78, 79).
Odnośnie do informacji kategorii II należy stwierdzić, że słuszna jest ocena urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, zgodnie z którą owe informacje z uwagi na swój charakter znane są osobom trzecim. Prawdą jest, że informacje odnośnie do cen obowiązujących wobec każdego klienta, ilości dostarczonych części oraz szczegółów związanych z polityką handlową, taką jak ta realizowana w umowach sprzedaży, zasadniczo wchodzą w zakres tajemnicy handlowej. Niemniej jednak w niniejszej sprawie skarżąca podjęła decyzję o przekazaniu tych informacji szczegółowo osobom i jednostkom, względem których miały one pozostać niejawne. Są to bowiem te osoby i jednostki, które z uwagi na ich charakter konkurentów skarżącej zwłaszcza znajdują się w pozycji polegającej na wykorzystaniu owej tajemnicy w celu wyrządzenia jej szkody, uwzględniając ją w ramach swojej polityki handlowej. Tymczasem – jak to podnosi Komisja – skarżąca zdecydowała się zrezygnować z poufnego charakteru tych informacji poprzez przekazanie ich bezpośrednio swoim konkurentom w zamian za zawarcie bezprawnego porozumienia w sprawie ich zachowania w przyszłości. Porozumienie to zmierza do wyeliminowania stale towarzyszącej środowisku konkurencyjnemu niepewności wynikającej właśnie z poufnego charakteru tych informacji, przede wszystkim względem konkurentów. Wobec tego skarżąca nie może zasadnie twierdzić, że opublikowanie analizowanych informacji w decyzji w sprawie szkła samochodowego będzie miało skutek w postaci niesłusznego poszerzenia kręgu osób znajdujących się w ich posiadaniu, ponieważ to ona sama bezpośrednio podzieliła się tymi informacjami ze swoimi głównymi konkurentami. W tym kontekście ryzyko, że analizowane informacje wpadną w ręce konkurentów skarżącej, stało się bezprzedmiotowe z uwagi na jej własne działania. Skoro szeroki krąg podmiotów sam w sobie nie miał ponadto narzędzi dla wyrządzenia szkody interesom handlowym skarżącej, to fakt, iż przedmiotowe informacje zostaną publicznie udostępnione, jest z prawnego punktu widzenia bez znaczenia.
Ponadto – jak to zauważa urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające w motywach 30 i 31 zaskarżonej decyzji – w zakresie, w jakim sporne informacje nie tylko były przedmiotem wymiany między konkurentami, lecz są rezultatem wymiany między konkurentami, np. jak ceny lub ilość uzgodnionych przydziałów, stanowią one samo sedno naruszenia. Przedmiotowe informacje wynikają z kontekstu wykluczającego tajemnicę względem konkurentów, taką do jakiej zobowiązuje art. 101 TFUE, a zatem istnieją dzięki nieistnieniu tej tajemnicy. Wartość tych informacji dla skarżącej sprowadzała się w szczególności do okoliczności, że wynikały one z porozumienia eliminującego niepewność właściwą ustanowionemu w traktacie systemowi konkurencji. Urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające nie dopuścił się zatem naruszenia prawa poprzez uwypuklenie charakteru tych informacji, stanowiących sedno tego samego wykroczenia, w celu wykluczenia, że są one znane ograniczonej liczbie jednostek.
To odgraniczenie tajemnicy zawodowej jest również odzwierciedlone w w art. 39 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, figurującego w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (
Dz.U. L 336, s. 1
). Na podstawie tego przepisu państwa członkowskie WTO są zobowiązane do ochrony, zgodnie z właściwymi procedurami w tym zakresie, „informacji nieujawnionych”, z zastrzeżeniem, że te informacje:
—
są poufne w tym sensie, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zespole ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne dla osób z kręgów, które normalnie zajmują się tym rodzajem informacji lub które nie są dla nich łatwo dostępne;
—
mają wartość handlową, dlatego że są poufne, i
—
poddane zostały przez osobę, pod której legalną kontrolą informacje te pozostają, rozsądnym w danych okolicznościach działaniom dla utrzymania ich poufności.
Choć wprawdzie przepis ten dotyczy własności intelektualnej, ilustruje on ideę, w myśl której poufność należy oceniać w odniesieniu do kręgów, które normalnie zajmują się danym rodzajem informacji.
Tymczasem przekazując informacje swoim konkurentom, skarżąca ujawniła je w szczególności osobom odpowiedzialnym za tego rodzaju odpowiadające im informacje w przedsiębiorstwie, do którego należą. Ponadto skarżąca z definicji nie uczyniła jakiegokolwiek wysiłku w celu zachowania w tajemnicy tych informacji względem osób i jednostek, względem których zwłaszcza winny być poufne (zob. pkt 60, 61 powyżej).
Z uwagi na powyższą analizę można zaakceptować jedynie, że dane informacje są znane wyłącznie ograniczonemu kręgowi osób w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 45 powyżej. Argumenty skarżącej, zgodnie z którymi, po pierwsze, analizowane informacje są znane jedynie ograniczonemu kręgowi osób, i po drugie – kryterium wykorzystywane przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, które to uwzględniało – te informacje związane były z okolicznościami stanowiącymi podstawę naruszenia, nie mają znaczenia i powinny być zatem oddalone.
Należy również oddalić argument skarżącej, w myśl którego ujawnione ceny mogły być przedmiotem dalszego rozpowszechnienia w celu ustalenia poziomu cen aktualnych. Poza brakiem wsparcia dla tego mało wiarygodnego twierdzenia, przy uwzględnieniu historycznego charakteru tych cen (zob. pkt 58 powyżej), należy bowiem przypomnieć, że – jak wskazano w motywie 28 zaskarżonej decyzji – były one skonfigurowane w ramach porozumienia noszącego znamiona zmowy pomiędzy głównymi producentami szkła samochodowego. Wobec zatem braku szczegółowego wyjaśnienia w przedmiocie interesu, jaki mógłby przedstawiać ten rodzaj informacji w ramach próby odgadnięcia na tej podstawie aktualnej ceny, argument skarżącej nie może zostać zaakceptowany.
Stanowisko przyjęte przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w świetle informacji, względem których odrzucił on poufne traktowanie, jest ponadto zgodne z jego rozumowaniem odnośnie do informacji, które uznał za zasługujące na ochronę.
Z motywu 37 zaskarżonej decyzji wynika w szczególności, że odnośnie do informacji kategorii I urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające zaakceptował utajnienie odesłania do producenta samochodów i do dwóch modeli samochodów konkretnej marki w celu ochrony informacji, zgodnie z którą jeden ze sposobów „stanowił dla [skarżącej] nierentowny rynek” i że ta ostatnia „była prawdopodobnie zadowolona z pozbycia się go”. W szczególności jako że ta ocena wyszła od Komisji i nie wydaje się być znana poza skarżącą, została już opublikowana w tymczasowej wersji decyzji w sprawie szkła samochodowego, a więc jej utajnienie jest już bezprzedmiotowe, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające zaakceptował zatajenie odesłań do producenta, marki, modeli wymienionych w motywie 394 tej samej decyzji. W celu zachowania pełnej skuteczności tego utajnienia urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające zaakceptował również pominięcie tych samych danych, gdy pojawiały się w motywach 383, 393, 396 i 397 decyzji w sprawie szkła samochodowego. Z uwagi na tożsamość motywów urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające dopuścił utajnienie nazw producentów samochodów oraz modeli aut w motywach 367 i 395 decyzji w sprawie szkła samochodowego, które zawierały oceny Komisji związane z trudnościami technicznymi niektórych szyb, z uwagi na fakt, że nie były one popularne wśród producentów oraz w związku z okolicznością faktyczną, że pewne stosowane ceny pociągały za sobą straty.
Ponadto odnośnie do informacji kategorii II, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające dopuścił, w motywach 35 i 36 zaskarżonej decyzji, że stawka specjalnego upustu od cen wskazanych w motywach 104, 134, 198, 208, 323 i 344 oraz w przypisie nr 294 decyzji w sprawie szkła samochodowego jest utajniona z uwagi na to, że upusty tego samego rodzaju są udzielane do dnia dzisiejszego. W tych okolicznościach stanowisko urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające jest zgodne z wyjątkiem, zgodnie z którym informacje zasadniczo o charakterze historycznym można uznać za poufne, jeżeli nadal stanowią zasadnicze elementy pozycji handlowej występującego z wnioskiem o utajnienie lub pozycji danych podmiotów trzecich (zob. pkt 58 powyżej).
Skarżąca zatem nie powinna z tych ocen wyprowadzać przydatnego argumentu w celu unieważnienia wniosków urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające dotyczących poufnego charakteru informacji kategorii I i II.
W świetle powyższej analizy urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające słusznie odniósł się w świetle informacji kategorii II do możliwości wzięcia przez Komisję pod uwagę interesu osób poszkodowanych przez naruszenie, ułatwiając ich działania mające na celu uzyskanie naprawienia ich szkody (zob. pkt 59 powyżej).
Argumenty skarżącej, zgodnie z którymi zaskarżona decyzja jest niezgodna z utrwaloną praktyką Komisji ustanowioną w przeszłości w odniesieniu do poufnego traktowania informacji o podobnym charakterze i stanowi utrudnienie dla pełnej skuteczności przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów instytucji, zostaną one zbadane w ramach oceny zarzutów trzeciego, czwartego i szóstego (zob. pkt 77, 78 i 89 poniżej).
Wreszcie skoro niniejsza sprawa nie dotyczy informacji dostarczonych w ramach obwieszczenia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (
Dz.U. 2002, C 45, s. 3
), argument skarżącej, zgodnie z którym urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające błędnie zastosował kryteria dotyczące tajemnicy handlowej w odniesieniu do informacji zawartych w oświadczeniu o współpracy, jest nieskuteczny, nawet jeśli urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające pokrótce odniósł się do programu złagodzenia kary w sposób ogólny w motywie 29 zaskarżonej decyzji.
W tych okolicznościach należy oddalić argumenty skarżącej w zakresie dotyczącym tego rodzaju informacji i stąd oddalić zarzut drugi.
W przedmiocie zarzutów trzeciego i czwartego, opartych na naruszeniu zasad równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań
Skarżąca podnosi, że zmieniając swoją politykę dotyczącą publikowania informacji poufnych w porównaniu z praktyką realizowaną w przeszłości w podobnych i konkretnych przypadkach, Komisja narusza zasadę równego traktowania. Ponadto nie miała miejsca żadna zmiana ram prawnych lub administracyjnych uzasadniających takie nowe podejście.
Ponadto utrwalona praktyka Komisji polegająca na ochronie informacji poufnych, takich jak te należące do kategorii I i II, spowodowała powstanie u skarżącej uzasadnionych oczekiwań. W ten sposób skarżąca miała podstawy do powołania na swoją korzyść zasady uzasadnionych oczekiwań odnośnie do nieujawniania tych informacji zaliczających się do tajemnicy zawodowej zgodnie z rozporządzeniem nr 1/2003.
W tym względzie należy zauważyć, że jak to stwierdzono w pkt 59 powyżej, Komisja ma prawo w ramach swoich uprawnień w dziedzinie stosowania prawa konkurencji w Unii do publikowania, z poszanowaniem przypomnianych w pkt 42–47 powyżej zasad regulujących ochronę tajemnicy zawodowej, bardziej kompletnej wersji swoich decyzji niż minimum wymagane przez art. 30 rozporządzenia nr 1/2003. Zatem jak w przypadku ogólnego poziomu grzywien (zob. podobnie wyrok z dnia 7 czerwca 1983 r., Musique Diffusion française i in./Komisja, od 100/80 do 103/80, Rec,
EU:C:1983:158
, pkt 109), Komisja ma prawo przyjąć podejście w kwestii publikowania swoich decyzji wedle potrzeb swojej polityki w dziedzinie konkurencji. Zadanie nadzoru, jakie powierzają Komisji art. 101 ust 1 TFUE i art. 102 TFUE, obejmuje nie tylko zadanie prowadzenia dochodzenia i karania pojedynczych naruszeń, lecz także obowiązek prowadzenia ogólnej polityki zmierzającej do stosowania w dziedzinie konkurencji zasad ustanowionych w traktacie i wyznaczania takiego kierunku zachowaniu przedsiębiorstw (wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, Zb.Orz.,
EU:C:2005:408
, pkt 170). Zatem nawet przy założeniu, że zaskarżona decyzja ujawnia zmianę podejścia Komisji w zakresie dotyczącym poziomu szczegółowości publikowanej wersji decyzji w sprawie szkła samochodowego w porównaniu z wcześniejszymi sprawami, sam ten fakt nie jest w stanie – zważywszy na analizę poświęconą zarzutowi drugiemu – mieć wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
Ponadto – jak wynika z ocen sformułowanych w ramach zarzutu drugiego – informacje kategorii I i II nie wchodzą w zakres tajemnicy zawodowej. Zatem w zakresie, w jakim skarżąca powołuje na swoją rzecz korzyści wynikające z zasady uzasadnionych oczekiwań oparte na poufnym charakterze tych informacji, jej argument opiera się na błędnej przesłance. Ponadto jeśli argument skarżącej należy rozumieć jako mający na celu skorzystanie z zasady uzasadnionych oczekiwań niezależnie od poufnego charakteru tych informacji, należy stwierdzić, że ze względu na uprawnienia Komisji do dostosowania swojego podejścia do potrzeb polityki konkurencji – której realizacja w ramach Unii stanowi misję Komisji – przedsiębiorstwa uczestniczące w postępowaniu administracyjnym, które może się zakończyć wydaniem decyzji podlegającej opublikowaniu na podstawie art. 30 rozporządzenia nr 1/2003, nie powinny nabywać takich oczekiwań w zakresie poziomu szczegółowości podlegających ujawnieniu informacji jawnych (zob. analogicznie wyroki: ww. w pkt 77 Dansk Rørindustri i in./Komisja,
EU:C:2005:408
, pkt 171–173; z dnia 18 maja 2006 r., Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients/Komisja, C‑397/03 P, Zb.Orz.,
EU:C:2006:328
, pkt 22).
Należy zatem oddalić zarzuty trzeci i czwarty.
W przedmiocie zarzutu piątego, opartego na naruszeniu zasad dotyczących ochrony tożsamości jednostek
Skarżąca podnosi, że zgodnie z oceną urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające odnośnie do informacji kategorii I zaskarżona decyzja ma na celu opublikowanie informacji pozwalającej na identyfikację niektórych spośród jej pracowników z uwagi na wskazanie zajmowanych przez nich stanowisk oraz na odesłanie do nazw jej klientów. Ponadto opublikowanie decyzji w sprawie szkła samochodowego w wersji wynikającej z wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować również błędne rozpoznanie mające wpływ na więzi zaufania, jaki powinny istnieć w stosunkach między personelem skarżącej a jej klientami. Tymczasem Komisja nie wykazała, w jaki sposób – skoro nie mogła opublikować nazw klientów z tego powodu, że owa publikacja mogłaby ułatwić rozpoznanie członków personelu skarżącej uczestniczących w naruszeniu – zagrożona była możliwość wystąpienia przez osoby pokrzywdzone wskutek naruszenia z powództwami prywatnymi przeciwko tej ostatniej.
W tym względzie należy odrzucić od razu argument Komisji, zgodnie z którym skarżąca nie jest uprawniona do podnoszenia argumentów opartych na interesie swoich pracowników. Artykuł 8 decyzji nr 2011/695 nie przewiduje takiego ograniczenia w odniesieniu do postępowania administracyjnego, niemniej skarżąca ma prawo do podważenia zgodności z prawem ocen urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w tym względzie.
Tymczasem należy stwierdzić, że w wypadku gdy Komisja publikuje decyzję zaadresowaną do przedsiębiorstwa uczestniczącego w porozumieniu o charakterze zmowy ze swoimi konkurentami, klienci danego przedsiębiorstwa nieuchronnie wywodzą stąd, że niektórzy jej pracownicy brali udział w spotkaniach lub zawierali nielegalne porozumienia. Nieuniknione jest również zakładanie przez tych samych klientów, że dani pracownicy to ci, którzy są odpowiedzialni za relacje handlowe z nimi. Klienci wnioskowaliby o tym, nawet gdyby Komisja publikowała skrajnie zwięzłą wersję swojej decyzji, zwierającą jedynie nazwy adresatów decyzji, odesłanie do danych produktów i ogólny opis naruszenia. Skarżąca zatem nie powinna występować z wnioskiem o utajnienie odesłań do jej klientów w opublikowanej wersji decyzji w sprawie szkła samochodowego na tej podstawie, że owi klienci mogliby wywnioskować stąd nazwiska osób fizycznych uczestniczących antykonkurencyjnych uzgodnieniach.
Ponadto skarżąca niesłusznie podnosi, iż opublikowanie decyzji w sprawie szkła samochodowego w wersji wynikającej z wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby wzbudzić brak zaufania ze strony jej klientów względem niektórych członków jej personelu. Po pierwsze, w zakresie, jakim zaistniał ten brak zaufania, to był on wynikiem antykonkurencyjnego zachowania skarżącej, które z uwagi na swój przedmiot było w stanie zaszkodzić interesom finansowym jej klientów. Po drugie, klienci skarżącej będą nieuchronnie zakładali, że osoby odpowiedzialne za ich konta uczestniczyły w porozumieniach o charakterze zmowy, niezależnie od tego, czy Komisja opublikuje nazwy rzeczonych klientów. Zatem jak to podkreśla sama skarżąca, jej klienci mieli wiedzę o niektórych szczegółach jej wewnętrznej organizacji, w szczególności o nazwiskach osób odpowiedzialnych za ich konta handlowe i będą mieli podejrzenia odnośnie do niektórych osób z kierownictwa niezależnie od zakresu publikacji. Po trzecie, w zakresie, w jakim skarżąca wyraża swój niepokój w kwestii błędnych przypadków identyfikacji, wystarczy stwierdzić, że utajnienie nazw jej klientów nie zredukuje prawdopodobieństwa takich błędów. W szczególności odesłanie do nazw klientów w ramach opisu przypadku nawiązania kontaktu między konkurentami wyjaśnia fakt, że dany kontakt dotyczył jednego albo kilku indywidualnych klientów. Brak jakiegokolwiek odesłania do nazwy klienta czy klientów lub danego modelu czy danych modeli miałby skutek w tej postaci, że wszyscy klienci skarżącej podejrzewaliby, iż osoba odpowiedzialna za ich konta handlowe uczestniczyła w kontakcie. W tym kontekście odesłanie do nazwy danego klienta czy danych klientów ma nawet charakter polegający na ograniczeniu podejrzeń, jakie wynikałyby z utajnienia wszystkich nazw w opublikowanej wersji decyzji w sprawie szkła samochodowego.
W tym kontekście urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające słusznie wskazał w motywie 46 zaskarżonej decyzji, że utajnione powinny być jedynie informacje skutkujące rozpoznaniem jednostki z dostateczną dokładnością. Z motywu 47 zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że tak jest – zdaniem urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające – w przypadku bezpośredniego odesłania do nazwiska, stanowiska i w danym wypadku numeru telefonu osoby przy jednoczesnym wskazaniu nazw klientów, za których była odpowiedzialna. Urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające zaakceptował, że w takim wypadku nazwisko i zajmowane stanowisko zostaną utajnione oraz że – jeśli stanowisko już zostało opublikowane w wersji jawnej decyzji w sprawie szkła samochodowego – należy utajnić nazwę danego klienta.
Natomiast – jak to uznał urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające – informacje znajdujące się w motywach oraz w przypisach decyzji w sprawie szkła samochodowego, o których mowa w motywie 48 zaskarżonej decyzji, nie powinny być zamazane z powodów związanych z ochroną tożsamości jednostek. Informacje te odnoszą się bowiem do dyskusji prowadzonych między konkurentami na temat niektórych klientów i modeli, bez wskazania nazwiska lub stanowiska osób zaangażowanych. W tym kontekście zamazanie nazw danych klientów nie może zmniejszyć podejrzeń, które mogliby mieć klienci skarżącej odnośnie do tożsamości osób zaangażowanych.
Należy zatem oddalić zarzut piąty.
W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na naruszeniu zasady proporcjonalności i zasad regulujących publiczny dostęp do dokumentów instytucji
Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja pociąga za sobą skutki wykraczające poza to, co jest konieczne w celu ochrony interesów osób zamierzających dochodzić swoich praw z tytułu odpowiedzialności przed sądami krajowymi. Ponieważ ujawnienie spornych informacji spowodowało poważną szkodę dla interesów handlowych skarżącej oraz dla interesów niektórych osób fizycznych, jest ono niezgodne z przepisami regulującymi publiczny dostęp do akt dochodzenia. Ponadto to sądy krajowe stanowią odpowiednie fora do rozstrzygania kwestii związanych ujawnianiem spornych informacji.
W tym względzie należy przypomnieć, że z powodów przedstawionych w ramach rozważania zarzutu drugiego, sporne informacje nie wchodzą w zakres pojęcia tajemnicy zawodowej. Komisja zatem może włączyć je do publikowanej wersji swojej decyzji, nawet jeśli nie wykazano, że takie włączenie jest ściśle konieczne dla zapewnienia ochrony sądowej osób poszkodowanych wskutek naruszenia. Ponadto nie można racjonalnie podważać, że opublikowanie przedmiotowych informacji przyczynia się do lepszej sądowej ochrony osób poszkodowanych przez zachowanie adresatów decyzji w sprawie szkła samochodowego. Tymczasem opublikowanie tej decyzji należy do kompetencji Komisji na podstawie art. 30 rozporządzenia nr 1/2003, bez jakiekolwiek wpływu na to okoliczności, że dostęp do spornych informacji może być udzielony w ramach postępowań sądowych przed sądami krajowymi.
Jeśli chodzi wreszcie o argument oparty na przepisach regulujących publiczny dostęp do akt dochodzenia, wystarczy stwierdzić, że zasady te dotyczą dostępu do dokumentów stanowiących część akt dochodzenia. Zatem ze względów przedstawionych w pkt 47 powyżej nie stosuje się ich w dziedzinie publikowania decyzji Komisji wydanych w następstwie tego dochodzenia. W konsekwencji należy oddalić ten argument, podobnie jak zarzut szósty.
W świetle powyższego należy stwierdzić częściową nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy wniosku skarżącej dotyczącego motywu 115 decyzji w sprawie szkła samochodowego (zob. pkt 30–34 powyżej) i oddalić skargę w pozostałym zakresie.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ skarżąca przegrała sprawę w odniesieniu do większości swoich żądań, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją kosztami postępowania w niniejszej instancji.

Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba)
orzeka, co następuje:

1)
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2012) 5718 final z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) w zakresie, w jakim dotyczy ona wniosku Pilkington Group Ltd dotyczącego motywu 115 decyzji C(2008) 6815 z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG.

2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)
Pilkington Group zostaje obciążona kosztami.

Papasavvas
Forwood
Bieliūnas
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 lipca 2015 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.