CELEX: 62010TJ0308
Αίτηση αναιρέσεως
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Καθήκον αρωγής
Άρθρο 24 του ΚΥΚ
Εξωσυμβατική ευθύνη
Άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ
Υποβολή του αιτήματος αποζημιώσεως εντός ευλόγου προθεσμίας
Προθεσμία απαντήσεως
Κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας
Κριτήριο που απαιτεί “κατάφωρη παράβαση”
Διαρροές δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον Τύπο
Μη ανάθεση σε υπάλληλο καθηκόντων που αντιστοιχούν στον βαθμό του
Ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως

Επιτροπή κατά Petrilli, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε εξάλλου ρητώς ότι η θέση του συνιστούσε νομολογιακή μεταστροφή
σε σχέση με τη λύση που έγινε δεκτή στην προπαρατεθείσα απόφαση Nardone κατά Επιτροπής, η οποία είχε γίνει εξίσου δεκτή στην
προπαρατεθείσα απόφαση Altmann κ.λπ. κατά Επιτροπής.
Λαμβανομένων υπόψη των εκτιμήσεων που παρατέθηκαν στην προηγούμενη σκέψη, δεν πρέπει να γίνει δεκτή η επιχειρηματολογία της
Επιτροπής κατά την οποία είναι απαραίτητο να αποδεικνύεται η ύπαρξη «κατάφωρης παραβιάσεως» προκειμένου να θεμελιωθεί εξωσυμβατική
ευθύνη θεσμικού οργάνου στο πλαίσιο δίκης μεταξύ υπαλλήλου και θεσμικού οργάνου.
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ΔΔ δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και δεν διατύπωσε εσφαλμένη αιτιολογία καθόσον παρέλειψε
να εφαρμόσει, στις σκέψεις 130 έως 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το νομικό κριτήριο που απαιτεί «κατάφωρη παραβίαση»
του δικαίου της Ένωσης προκειμένου να θεμελιωθεί εξωσυμβατική ευθύνη θεσμικού οργάνου.
Δεδομένου ότι το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε, στη σκέψη 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι απέκειτο σε αυτό να εκτιμήσει
μόνον κατά πόσον οι προσαπτόμενες στην Επιτροπή ενέργειες συνιστούσαν υπηρεσιακό πταίσμα, το επιχείρημα της Επιτροπής ότι
το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε εσφαλμένως επίσης, στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι καθεμία από τις προβληθείσες
παρανομίες συνιστούσε, σε κάθε περίπτωση, κατάφωρη παραβίαση, είναι αλυσιτελές.
Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο και εσφαλμένη αιτιολογία καθόσον το Δικαστήριο
ΔΔ έκρινε ότι η ΑΔΑ έπρεπε να παράσχει αμέσως αρωγή στον Φ. Νανόπουλο, χωρίς προηγούμενη έρευνα
Με τον λόγο αυτό, η Επιτροπή διατείνεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπόθεση παραβιάζει το δίκαιο της Ένωσης, και ειδικότερα τα
άρθρα 24, 90 και 91 του ΚΥΚ, καθώς και την αρχή της ασφάλειας δικαίου, όπως επίσης ότι δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη, καθόσον
αναφέρει, αφενός, στις σκέψεις 139 έως 141 και στη σκέψη 144, ότι η ΑΔΑ υποχρεούται προδήλως να παράσχει την αρωγή της σε
υπάλληλο χωρίς να διεξαγάγει προηγούμενη έρευνα αποσκοπούσα στην εξακρίβωση του αληθούς των εις βάρος του κατηγοριών, αφετέρου,
στη σκέψη 145, ότι η προθεσμία απαντήσεως σε αίτηση αρωγής που υποβλήθηκε βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ δεν είναι τετράμηνη.
Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, προτού λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο προκειμένου να παράσχει αρωγή σε υπάλληλο δυνάμει του άρθρου
24 του ΚΥΚ, το θεσμικό όργανο οφείλει καταρχάς να διαπιστώσει ότι οι εις βάρος του εν λόγω υπαλλήλου κατηγορίες δεν είναι
βάσιμες. Επιπλέον, το άρθρο 24 του ΚΥΚ δεν απαιτεί από την ΑΔΑ να υπερασπίζεται τους υπαλλήλους έναντι κάθε κατηγορίας, αλλά
μόνον έναντι της δυσφημήσεως, γεγονός που συνεπάγεται ότι πρέπει καταρχάς να έχει αποδειχθεί το ψευδές της καταγγελίας. Το
Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο καθότι διαπίστωσε ότι, απαντώντας στην αίτηση αρωγής εντός πέντε εβδομάδων,
η Επιτροπή είχε αντιδράσει με υπερβολική καθυστέρηση, κατά μείζονα δε λόγο δεδομένου ότι η καθυστέρηση αυτή αφορούσε μόνον
την ενημέρωση του Φ. Νανόπουλου σχετικά με τα ήδη ληφθέντα μέτρα και όχι την αντίδραση της Επιτροπής έναντι των κατηγοριών
εκ μέρους τρίτων, η οποία ήταν άμεση. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει πολλά σφάλματα ως προς
την αιτιολογία, ιδίως στις σκέψεις 140, 141 και 143. Επιπλέον, στη σκέψη 140 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο
ΔΔ παρέλειψε να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους το γεγονός ότι ο υπάλληλος υπεχρεούτο να δράσει ταχέως, παραδείγματος
χάρη για να καταθέσει αίτηση αποζημιώσεως λόγω δυσφημήσεως ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, ασκεί επιρροή στην υποχρέωση της ΑΔΑ
να εξακριβώσει το αληθές της κατηγορίας.
Απαντώντας, ο Φ. Νανόπουλος, ο οποίος αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Επιτροπής, υποστηρίζει, ιδίως, ότι το Δικαστήριο ΔΔ δεν
υπέπεσε σε πλάνη καθόσον έλαβε υπόψη τις προθεσμίες προσφυγής ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων προκειμένου να αξιολογήσει κατά
πόσον η Επιτροπή είχε δράσει εντός ευλόγου προθεσμίας.
Κατά πλήρως παγιωμένη νομολογία, οσάκις η Διοίκηση εξετάζει αίτηση αρωγής, διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά την επιλογή
των μέτρων και των μέσων εφαρμογής του άρθρου 24 του ΚΥΚ. Σε περίπτωση σοβαρών και αβασίμων κατηγοριών σχετικών με την επαγγελματική
υπόληψη υπαλλήλου κατά την άσκηση των καθηκόντων του, οφείλει να απορρίψει τις κατηγορίες αυτές και να λάβει κάθε μέτρο προκειμένου
να αποκαταστήσει τη θιγείσα υπόληψη του ενδιαφερομένου. Ειδικότερα, η Διοίκηση πρέπει να επεμβαίνει όσο το δυνατόν δραστικότερα
και να αντιδρά επιδεικνύοντας την ταχύτητα και τη μέριμνα που απαιτούνται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως
(αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 17ης Μαρτίου 1998, T‑183/95, Carraro κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I‑A‑123 και II‑329,
σκέψεις 31 και 33, και της 4ης Μαΐου 2005, T‑144/03, Schmit κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑101 και II‑465, σκέψεις 97
και 98).
Αφενός, σε ό,τι αφορά την επιχειρηματολογία της Επιτροπής κατά την οποία το Δικαστήριο ΔΔ εσφαλμένως έκρινε ότι η Διοίκηση
όφειλε να παράσχει αμέσως την αρωγή της σε υπάλληλο, χωρίς προηγούμενη έρευνα, πρέπει να σημειωθεί ότι, στη σκέψη 139 της
αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το εν λόγω Δικαστήριο ορθώς υπενθύμισε τη νομολογία της Ένωσης, κατά την οποία, ειδικότερα,
η Διοίκηση οφείλει να απαντήσει σε αίτηση αρωγής αφότου επαληθεύσει κατά πόσον οι εις βάρος του υπαλλήλου κατηγορίες είναι
βάσιμες ή αβάσιμες (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Ronchi κατά Επιτροπής, σκέψη 30). Εξάλλου, από τις σκέψεις 140 έως
144 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες ρητώς αναφέρεται η Επιτροπή στο πλαίσιο της αιτήσεώς της αναιρέσεως, δεν
προκύπτει ότι το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι η Διοίκηση όφειλε να απαντήσει και να παράσχει την αρωγή της χωρίς να διεξαγάγει
προηγούμενη έρευνα αποσκοπούσα στην εξακρίβωση του αληθούς των τυχόν κατηγοριών. Το σχετικό επιχείρημα της Επιτροπής, καθώς
και οι προς στήριξή του προβληθείσες διάφορες προσβολές πρέπει, επομένως, να απορριφθούν.
Αφετέρου, σε ό,τι αφορά την επιχειρηματολογία της Επιτροπής κατά την οποία το Δικαστήριο ΔΔ εσφαλμένως αποφάνθηκε ότι η προθεσμία
απαντήσεως δεν ήταν τετράμηνη, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 143 έως 145 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, όσον αφορά τη στοιχειοθέτηση εξωσυμβατικής ευθύνης της Διοικήσεως λόγω καθυστερήσεως, το εν λόγω Δικαστήριο έκρινε
ότι η προθεσμία ως προς την οποία έπρεπε να θεωρηθεί ότι η Διοίκηση είχε ενεργήσει με την απαιτούμενη ταχύτητα και επιμέλεια
εξαρτιόταν από τις περιστάσεις της εκάστοτε υποθέσεως.
Ως προς το παραπάνω, το Δικαστήριο ΔΔ δεν υπέπεσε σε πλάνη καθόσον παρέθεσε τη νομολογία κατά την οποία αποκλειστικός σκοπός
του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ είναι να συναχθεί, κατά την εκπνοή της τετράμηνης προθεσμίας και εφόσον η Διοίκηση παραλείψει
να απαντήσει σε μια αίτηση, σιωπηρή απορριπτική απόφαση δυνάμενη να προσβληθεί ενώπιον του δικαστή, αφού τηρηθεί η προ της
ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ (προπαρατεθείσα απόφαση Ronchi κατά
Επιτροπής, σκέψη 31).
Πράγματι, καίτοι έχει κριθεί ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως αρωγής βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως
επιμελής η συμπεριφορά της Διοικήσεως όταν, δίχως την επίκληση βάσιμης δικαιολογίας, υποχρεώνει κάποιον εκ των υπαλλήλων της
να υποβάλει διοικητική ένσταση βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ προκειμένου να πληροφορηθεί τη συνέχεια που δόθηκε
στην αίτησή του αρωγής και, εν συνεχεία, να ασκήσει ένδικο βοήθημα προκειμένου να πληροφορηθεί τα αποτελέσματα της έρευνας
που κινήθηκε βάσει της διοικητικής αυτής ενστάσεως (βλ., συναφώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Δεκεμβρίου 2000, T‑136/98,
Campogrande κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I‑A‑267 και II‑1225, σκέψη 54), τούτο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει
a contrario την έννοια ότι η Διοίκηση πρέπει να θεωρείται άνευ ετέρου επιμελής οσάκις απαντά σε αίτηση αρωγής εντός προθεσμίας
τεσσάρων μηνών.
Επομένως, το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι, όσον αφορούσε τη στοιχειοθέτηση εξωσυμβατικής ευθύνης της Διοικήσεως λόγω καθυστερήσεως,
το άρθρο 90 του ΚΥΚ δεν μπορούσε να έχει την έννοια ότι η Διοίκηση διέθετε, κατά κανόνα, τετράμηνη προθεσμία για να ενεργήσει,
και μάλιστα ανεξαρτήτως των περιστάσεων της εκάστοτε υποθέσεως. Τέτοια ερμηνεία θα προσέκρουε στη νομολογία κατά την οποία,
ελλείψει ρητής επιτακτικής προθεσμίας, η Διοίκηση οφείλει να λάβει απόφαση εντός ευλόγου προθεσμίας, η οποία πρέπει να εκτιμάται
κατά περίπτωση, σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της εκάστοτε υποθέσεως (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση του Πρωτοδικείου
της 10ης Ιουνίου 2004, T‑307/01, François κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II‑1669, σκέψεις 48 και 49).
Δεδομένου ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 90 του ΚΥΚ προθεσμία απαντήσεως έχει ως μοναδικό αντικείμενο την αποτροπή του ενδεχομένου
να καταστεί η απουσία αντιδράσεως εκ μέρους της Διοικήσεως εμπόδιο για την προσφυγή στη δικαιοσύνη, χωρίς να αποτελεί προθεσμία
απαντήσεως η οποία, στο πλαίσιο αιτήσεως αρωγής υποβληθείσας βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ, θα έπρεπε αυτή καθαυτή να χαρακτηρίζεται
ως εύλογη, η ταχύτητα και η μέριμνα της Διοικήσεως πρέπει να εκτιμώνται κατά περίπτωση, σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της
εκάστοτε υποθέσεως. Επομένως ορθώς αποφάσισε το Δικαστήριο ΔΔ, στη σκέψη 145 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, να εξακριβώσει,
σε καθεμία εκ των προβληθεισών περιπτώσεων, κατά πόσον η Διοίκηση είχε παρέμβει εντός ευλόγου προθεσμίας.
Στο πλαίσιο αυτό, στις σκέψεις 151, 154 και 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι, ενημερώνοντας
καθυστερημένα τον Φ. Νανόπουλο σχετικά με τη συνέχεια που είχε δώσει στην πρώτη του αίτηση αρωγής και μη απαντώντας εγκαίρως
στις αιτήσεις που υπέβαλε τον Ιούλιο του 2003, η Επιτροπή είχε υποπέσει σε πταίσματα ικανά να στοιχειοθετήσουν την ευθύνη
της.
Για να καταλήξει στην εκτίμηση αυτή, το Δικαστήριο ΔΔ στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η καθυστέρηση της Διοικήσεως να λάβει θέση
είχε προκαλέσει βλάβη στον Φ. Νανόπουλο, υπό την έννοια ότι η θέση αυτή συνιστούσε σημαντικό στοιχείο που θα του επέτρεπε,
ενδεχομένως, να προσφύγει ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, έχοντας πλήρη επίγνωση της καταστάσεως, κατά των μέσων έντυπης
ενημέρωσης τα οποία είχαν δημοσιεύσει τα άρθρα που τον αφορούσαν ρητώς. Συγκεκριμένα, στη σκέψη 140 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι οι αιτήσεις αρωγής που υποβάλλει υπάλληλος εξαιτίας δυσφημήσεως ή προσβολής της τιμής
και της επαγγελματικής υπολήψεως, τελούμενης διά του Τύπου, χρήζουν, καταρχήν, ιδιαιτέρως ταχείας απαντήσεως εκ μέρους της
Διοικήσεως, προκειμένου να έχουν πρακτικώς χρήσιμα αποτελέσματα και να παρέχουν στον υπάλληλο τη δυνατότητα να αποτρέψει τυχόν
κίνδυνο αποκλεισμού των δικαιωμάτων του λόγω παρελεύσεως των σύντομων προθεσμιών, οι οποίες προβλέπονται για την άσκηση ενδίκων
βοηθημάτων ενώπιον ορισμένων εθνικών δικαστηρίων στον τομέα των διά του Τύπου τελούμενων αδικημάτων.
Εντούτοις, διατυπώνοντας τέτοια κρίση το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Στην περίπτωση που αίτηση αρωγής ενός
υπαλλήλου έπεται της δημοσιεύσεως άρθρων του Τύπου που τον αφορούν, ο κίνδυνος αποκλεισμού των δικαιωμάτων του που συνδέεται
με τις σύντομες προθεσμίες ασκήσεως ενδίκων βοηθημάτων ενώπιον ορισμένων εθνικών δικαστηρίων στον τομέα των διά του Τύπου
τελούμενων αδικημάτων δεν συνιστά κριτήριο βάσει του οποίου να μπορεί να εκτιμηθεί κατά πόσον η Διοίκηση απάντησε στην αίτηση
αυτή με την ταχύτητα και τη μέριμνα που απαιτούνται.
Δεδομένου ότι η Διοίκηση διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά την επιλογή των μέτρων που πρέπει να λάβει για να απαντήσει
σε αίτηση βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ, η αρωγή μπορεί να είναι επαρκής όταν παρέχεται, παραδείγματος χάριν, υπό τη μορφή ανακοινωθέντος
Τύπου ή δικαιώματος απαντήσεως εκ μέρους της υπηρεσίας που είναι εργοδότης του υπαλλήλου τον οποίο αφορά ευθέως το δημοσιευθέν
άρθρο. Στις αιτήσεις του αρωγής της 15ης και της 21ης Ιουλίου 2003, ο Φ. Νανόπουλος ζήτησε, εξάλλου, από την Επιτροπή να δημοσιεύσει
ανακοινωθέν Τύπου το οποίο να αναφέρει ότι δεν ενεπλέκετο στο οικονομικό σκάνδαλο για το οποίο έκαναν λόγο τα άρθρα που τον
αφορούσαν ρητώς.
Εν αναμονή της απαντήσεως εκ μέρους της Διοικήσεως, δεν κωλύεται ο υπάλληλος να ασκήσει, εφόσον το επιθυμεί, ένδικο βοήθημα
για αδίκημα τελούμενο διά του Τύπου ενώπιον εθνικού δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, στον υπάλληλο εναπόκειται να λάβει την πρωτοβουλία
για την άσκηση ενδίκου βοηθήματος, κατά το άρθρο 24, δεύτερο εδάφιο, in fine, του ΚΥΚ, κατά των υπευθύνων της ζημίας που εκτιμά
ότι υπέστη και, ενόψει της προετοιμασίας ενός τέτοιου ενδίκου βοηθήματος, να συζητήσει με τη Διοίκηση τις λεπτομέρειες της
υποχρεώσεως εχεμύθειας που υπέχει δυνάμει του άρθρου 17 του ΚΥΚ (βλ., συναφώς, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 26ης Οκτωβρίου
1993, T‑59/92, Caronna κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II‑1129, σκέψη 37, και Ronchi κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 60).
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ΔΔ δεν μπορούσε να κρίνει, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, ότι η απάντηση της Διοικήσεως
έπρεπε να δοθεί ταχέως προκειμένου να έχει πρακτική αποτελεσματικότητα, συνιστάμενη στη δυνατότητα του Φ. Νανόπουλου να διαφύγει
τον κίνδυνο αποκλεισμού των δικαιωμάτων του λόγω παρελεύσεως των σύντομων προθεσμιών προσφυγής ενώπιον ορισμένων εθνικών δικαστηρίων
στον τομέα των διά του Τύπου τελούμενων αδικημάτων.
Εντούτοις, δεδομένου ότι το ζήτημα κατά πόσον η Διοίκηση έδρασε με την απαιτούμενη ταχύτητα και μέριμνα πρέπει να εκτιμάται
κατά περίπτωση, σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της εκάστοτε περιπτώσεως, πρέπει να εξετασθεί κατά πόσον η πλάνη
του Δικαστηρίου ΔΔ είναι ικανή να αναιρέσει τα συμπεράσματα στο οποίο αυτό κατέληξε στις σκέψεις 151, 154 και 156 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, τα οποία παρατέθηκαν στη σκέψη 118 ανωτέρω.
Αναφορικά με την αίτηση αρωγής της 11ης Νοεμβρίου 2002, όπως ανέφερε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 149 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, απαντώντας στις ερωτήσεις του H. M. Tillack στις 11 Νοεμβρίου 2002 και ζητώντας δικαίωμα
απαντήσεως από την εφημερίδα
Le Quotidien,
η οποία της το παρέσχε στις 18 Νοεμβρίου 2002, η Διοίκηση, δεδομένου ότι παρενέβη εντός ολίγων ημερών, ενήργησε εν προκειμένω
με την επιβαλλόμενη ταχύτητα. Εντούτοις, η ενέργεια της Διοικήσεως πρέπει, επίσης, να γνωστοποιηθεί στον ενδιαφερόμενο υπάλληλο
με τη δέουσα επιμέλεια. Όπως, όμως, ορθώς αποφάνθηκε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 151 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή
δεν ενήργησε με την αναγκαία επιμέλεια καθότι δεν ενημέρωσε τον Φ. Νανόπουλο παρά μόνον στις 20 Δεκεμβρίου 2002 σχετικά με
τα μέτρα που είχε λάβει και σχετικά με το ότι δεν προτίθετο να προβεί σε περαιτέρω ενέργειες.
Συγκεκριμένα, λαμβανομένης υπόψη της καταστάσεως στη συγκεκριμένη υπόθεση, ήτοι της καταστάσεως αβεβαιότητας στην οποία είχε
περιέλθει ο Φ. Νανόπουλος εν αναμονή της απαντήσεως της Διοικήσεως στην αίτησή του αρωγής με σκοπό την υπεράσπιση της φήμης
και της υπολήψεώς του έναντι των κατηγοριών περί ευνοιοκρατίας σε σχέση με ελληνικές επιχειρήσεις, πρέπει να γίνει δεκτό ότι
η Επιτροπή, η οποία, όπως προκύπτει από τη σκέψη 244 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν επικαλέσθηκε ειδικές περιστάσεις,
αθέτησε την υποχρέωση επιμέλειας. Επομένως, όπως ορθώς έκρινε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 152 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
η Επιτροπή υπέπεσε σε πταίσμα ικανό να θεμελιώσει την ευθύνη της, καθότι περίμενε έναν και πλέον μήνα έως ότου ενημερώσει
τον αιτούντα σχετικά με τις συγκεκριμένες ενέργειες, στις οποίες πράγματι προέβη, και σχετικά με το ότι δεν θα ελάμβανε περαιτέρω
μέτρα.
Αναφορικά με τις αιτήσεις αρωγής της 15ης και της 21ης Ιουλίου 2003, με τις οποίες ο Φ. Νανόπουλος ζητούσε, ιδίως, να δημοσιευθεί
ανακοινωθέν Τύπου το οποίο να αναφέρει ότι η περίπτωσή του δεν συνδέετο με το οικονομικό σκάνδαλο της Eurostat, στο οποίο
αναφέρονταν τα άρθρα του Τύπου μνημονεύοντας ρητώς το όνομά του, πρέπει να γίνει δεκτό, όπως ορθώς έκρινε το Δικαστήριο ΔΔ
στη σκέψη 154 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, μη λαμβάνοντας θέση παρά μόνον την 1η Οκτωβρίου 2003, η Επιτροπή δεν
ενήργησε με την επιμέλεια και την ταχύτητα που απαιτούνταν υπό τις περιστάσεις της εν λόγω υποθέσεως.
Πράγματι, υπό την επιφύλαξη του ζητήματος σχετικά με τη νομιμότητα της εκ μέρους της Επιτροπής κινήσεως της πειθαρχικής διαδικασίας
εις βάρος του Φ. Νανόπουλου, από τη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το θεσμικό όργανο είχε κινήσει
τη διαδικασία αυτή ήδη στις 9 Ιουλίου 2003, βασιζόμενο σε μια ενδιάμεση έκθεση της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου της Επιτροπής
της 7ης Ιουλίου 2003 και στην έκθεση της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου της Eurostat της 8ης Ιουλίου 2003. Οι λόγοι για την
κίνηση της εν λόγω διαδικασίας συνδέονταν, γενικώς, με υπόνοιες ευνοιοκρατίας στο πλαίσιο των διαδικασιών συνάψεως συμβάσεων
που ενέπιπταν στην αρμοδιότητα της διευθύνσεως της οποίας αυτός προΐστατο. Επίσης στις 22 Ιουλίου 2003, η Επιτροπή διαβίβασε
την έκθεση εσωτερικού ελέγχου στην OLAF, η οποία αποφάσισε, στις 23 Ιουλίου 2003, να διενεργήσει εσωτερική έρευνα εις βάρος
του Φ. Νανόπουλου για τους ίδιους προαναφερθέντες λόγους.
Διαπιστώνεται, επομένως, ότι, κατά τη διάρκεια του Ιουλίου 2003, όταν άρθρα του Τύπου έκαναν λόγο για ένα σημαντικό οικονομικό
σκάνδαλο στο εσωτερικό της Eurostat και για την κίνηση πειθαρχικών διαδικασιών εις βάρος τριών υπαλλήλων, και όταν, ακολούθως,
ο Φ. Νανόπουλος υπέβαλε αιτήσεις αρωγής, η Διοίκηση είχε λάβει μέτρα που ήταν σε εξέλιξη, προκειμένου να διαπιστώσει την έκταση
της ενδεχόμενης εμπλοκής του Φ. Νανόπουλου σε ορισμένες παρατυπίες που σημειώθηκαν στο εσωτερικό της Eurostat. Στο πλαίσιο
αυτό, προκύπτει ότι, ήδη από τις 23 Ιουλίου 2003, η Επιτροπή διέθετε όλα τα στοιχεία που της επέτρεπαν να λάβει θέση επί των
νέων αιτήσεων αρωγής. Από την ημερομηνία αυτή, η Επιτροπή ουδόλως εκωλύετο να αποφασίσει, όπως προκύπτει από την απόφασή της
της 1ης Οκτωβρίου 2003, αφενός, να μην κάνει δεκτές τις αιτήσεις αυτές, αφετέρου, να περιμένει το πέρας των εν εξελίξει ερευνών
προκειμένου να παρέμβει ενδεχομένως και να λάβει οριστικώς θέση επί των αιτήσεων αρωγής ή, τέλος, ότι δεν θεωρούσε λυσιτελές
να δημοσιεύσει ένα ανακοινωθέν Τύπου το οποίο θα διέκρινε τις διάφορες μορφές των προβαλλόμενων παρανομιών σχετικά με τις
δραστηριότητες της Eurostat.
Δεδομένης της σοβαρότητας των κατηγοριών που διατυπώθηκαν εις βάρος του Φ. Νανόπουλου στα άρθρα του Τύπου και της καταστάσεως
αβεβαιότητας στην οποία είχε περιέλθει εν αναμονή της τοποθετήσεως της Επιτροπής επί των αιτήσεών του αρωγής που υποβλήθηκαν
στις 15 και στις 21 Ιουλίου 2003, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε ενεργήσει
με την απαιτούμενη ταχύτητα και είχε, επομένως, υποπέσει σε πταίσμα ικανό να θεμελιώσει την ευθύνη της καθότι είχε καθυστερήσει
δύο και πλέον μήνες να απαντήσει στον Φ. Νανόπουλο, ενώ μπορούσε να το έχει πράξει ήδη από τον Ιούλιο του 2003. Συνεπώς πρέπει
να επικυρωθούν τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου ΔΔ στις σκέψεις 154 και 156, σχετικά με τις αιτήσεις αρωγής που υποβλήθηκαν
στις 15 και στις 21 Ιουλίου 2003, τα δε επιχειρήματα που προβάλλει σχετικώς η Επιτροπή πρέπει να απορριφθούν.
Συνάγεται, επομένως, ότι, αντιθέτως προς ό,τι ανέφερε η Επιτροπή, αφενός, το Δικαστήριο ΔΔ δεν έκρινε ότι η ΑΔΑ έπρεπε να
παράσχει αμέσως αρωγή στον Φ. Νανόπουλο, χωρίς προηγούμενη έρευνα αποσκοπούσα στην εξακρίβωση του αληθούς των εις βάρος του
κατηγοριών, αφετέρου, το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι, αναφορικά με τη στοιχειοθέτηση εξωσυμβατικής ευθύνης της Διοικήσεως
λόγω καθυστερήσεως, η προθεσμία απαντήσεως σε αίτηση αρωγής υποβληθείσα βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ δεν ήταν τετράμηνη, άλλα
έπρεπε να εξετασθεί, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, κατά πόσον η Διοίκηση είχε επέμβει εντός ευλόγου προθεσμίας. Τέλος, παρά
τη διαπιστωθείσα στη σκέψη 123 ανωτέρω πλάνη περί το δίκαιο η οποία δεν ασκεί επιρροή στη σφαιρική εκτίμηση της υπευθυνότητας,
το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι το θεσμικό όργανο είχε υποπέσει σε πταίσμα καθότι δεν ενημέρωσε τον Φ. Νανόπουλο παρά μόνον
στις 20 Δεκεμβρίου 2002 σχετικά με τη συνέχεια που είχε δώσει στην αίτησή του αρωγής της 11ης Νοεμβρίου 2002 και καθότι απάντησε
μόλις την 1η Οκτωβρίου 2003 στις αιτήσεις αρωγής που υποβλήθηκαν στις 15 και στις 21 Ιουλίου 2003.
Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο, από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, καθώς και από εσφαλμένη
αιτιολογία καθόσον το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι η Επιτροπή ήταν υπεύθυνη για τις υποτιθέμενες διαρροές στον Τύπο
Προς στήριξη του λόγου αυτού, η Επιτροπή εκτιμά ότι το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε προδήλως σε πλάνη περί το δίκαιο και διατύπωσε
εσφαλμένη αιτιολογία, καθόσον έκρινε, στις σκέψεις 169 έως 171 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, στην υπό κρίση υπόθεση,
το βάρος αποδείξεως ως προς το ότι οι διαρροές εμπιστευτικών πληροφοριών ήταν καταλογιστέες στο θεσμικό όργανο το έφερε η
Επιτροπή. Ακόμα και αν το Δικαστήριο ΔΔ δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ως προς τούτο, η Επιτροπή απέδειξε επαρκώς ότι
υπήρχαν και άλλες εξηγήσεις που συνηγορούσαν στο ότι δεν ήταν υπεύθυνη για τις υποτιθέμενες διαρροές στον Τύπο.
Στο υπόμνημα απαντήσεως, η Επιτροπή διατείνεται ότι δεν ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να επανεξετάσει τα αποδεικτικά στοιχεία
και τα επιχειρήματα που παρουσίασε, αλλά υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των διευκρινίσεων
που έδωσε η Επιτροπή προκειμένου να αποκλείσει κάθε ευθύνη της σε ό,τι αφορούσε τις διαρροές στον Τύπο. Υπογραμμίζει, επίσης,
ότι το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε σε σφάλμα περί την αιτιολογία διότι όφειλε να αποσαφηνίσει τον λόγο για τον οποίο έκρινε ότι
οι εν λόγω διευκρινίσεις δεν ήταν πειστικές.
Ο. Φ. Νανόπουλος αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Επιτροπής.
Αφενός, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Δικαστήριο ΔΔ αντέστρεψε εσφαλμένως το βάρος αποδείξεως που εφαρμόζεται
στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως.
Στη σκέψη 161 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ υπενθύμισε τη νομολογία κατά την οποία, στο πλαίσιο αγωγής
αποζημιώσεως, ο ενάγων είναι αυτός που οφείλει να αποδείξει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις θεμελιώσεως εξωσυμβατικής ευθύνης
του οικείου θεσμικού οργάνου. Επίσης, ορθώς προσέθεσε ότι ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται εντούτοις κατά τρόπο ελαστικότερο όταν
ένα επιζήμιο γεγονός μπορεί να οφείλεται σε περισσότερες της μιας αιτίες, το δε θεσμικό όργανο δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό
στοιχείο που να επιτρέπει να αποδειχθεί σε ποια από τις αιτίες αυτές το γεγονός αυτό πρέπει να αποδοθεί, ενώ ήταν σε θέση
περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον να προσκομίσει τις σχετικές αποδείξεις, με αποτέλεσμα να πρέπει να αποβαίνει εις βάρος
του η αβεβαιότητα η οποία εξακολουθεί να υφίσταται (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑259/03, Νικολάου
κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα στη Συλλογή, σκέψεις 141 και 142, και Franchet και Byk κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 182
και 183).
Εν προκειμένω, όπως διαπίστωσε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 168 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το ανακοινωθέν Τύπου της 9ης Ιουλίου
2003 δεν μνημόνευε ούτε το όνομα του Φ. Νανόπουλου ούτε κάποιο άλλο στοιχείο που να επιτρέπει την ταυτοποίησή του με έναν
εκ των υπαλλήλων εις βάρος των οποίων είχε κινηθεί πειθαρχική διαδικασία. Επιπλέον, επρόκειτο περί εμπιστευτικών πληροφοριών
τις οποίες γνώριζε μόνον το προσωπικό της Εurostat και ο Φ. Νανόπουλος. Όπως ορθώς επισήμανε το Δικαστήριο ΔΔ, ουδεμία άλλη
υπηρεσία είχε επιληφθεί της υποθέσεως αυτής, ο δε Φ. Νανόπουλος ουδόλως είχε συμφέρον να δημοσιοποιήσει τέτοιου είδους πληροφορίες
στον Τύπο. Επομένως, δεδομένης της φύσεως των εν λόγω πληροφοριών, το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι η διαρροή πληροφοριών
δεν ήταν δυνατόν να προέρχεται από τον Φ. Νανόπουλο.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι δεν μπορούσε παρά να πρόκειται για μια άνευ άδειας διαρροή πληροφοριών
από τις υπηρεσίες της Επιτροπής και ότι η τελευταία μπορούσε, περισσότερο από οιονδήποτε άλλον, να προσκομίσει τις σχετικές
αποδείξεις.
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι καταλήγοντας στο συμπέρασμα, στη σκέψη 169 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν
είχε αποδείξει ότι οι υπηρεσίες της δεν ευθύνονταν για την παράνομη δημοσιοποίηση πληροφοριών που αφορούσαν τον Φ. Νανόπουλο,
το Δικαστήριο ΔΔ δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε διατύπωσε εσφαλμένη αιτιολογία.
Αφετέρου, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η Επιτροπή, το Δικαστήριο ΔΔ έλαβε δεόντως υπόψη τις εξηγήσεις που έδωσε η Επιτροπή
προκειμένου να μη θεωρηθεί υπεύθυνη για τις διαρροές πληροφοριών στον Τύπο.
Συγκεκριμένα, από τη σκέψη 170 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Δικαστήριο ΔΔ έλαβε υπόψη το επιχείρημα της
Επιτροπής κατά το οποίο οι δημοσιογράφοι μπορούσαν, έχοντας διαβάσει το ανακοινωθέν Τύπου της 9ης Ιουλίου 2003, να συναγάγουν
μόνοι τους το όνομα του Φ. Νανόπουλου μέσω απλών αναζητήσεων στο Διαδίκτυο. Προς απάντηση στο επιχείρημα αυτό, το Δικαστήριο
ΔΔ έκρινε ότι τα επιχειρήματα αυτά ήταν ασαφή και δεν αρκούσαν ώστε να μη θεωρηθεί η Επιτροπή ως πηγή της παράνομης δημοσιοποιήσεως
του ονόματος του Φ. Νανόπουλου. Εξάλλου, το Δικαστήριο ΔΔ εξέθεσε με σαφήνεια την εκτίμησή του προκειμένου να απαντήσει στα
επιχειρήματα της Επιτροπής. Επίσης στη σκέψη 170 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, προσέθεσε ότι το άρθρο της
Financial Times
είχε δημοσιευθεί αμέσως μετά το ανακοινωθέν Τύπου της 9ης Ιουλίου 2003 και ήταν ιδιαιτέρως κατηγορηματικό σχετικά με την κίνηση
πειθαρχικής διαδικασίας κατά του Φ. Νανόπουλου. Εξάλλου, κατά το Δικαστήριο ΔΔ, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η
Financial Times
συγκαταλέγετο στα όργανα του Τύπου που είχαν, προ ενός περίπου έτους, εγείρει εις βάρος του Φ. Νανόπουλου υπόνοιες ευνοιοκρατίας
υπέρ ελληνικών εταιρειών.
Λαμβανομένων υπόψη των προαναφερθέντων στοιχείων, το Δικαστήριο ΔΔ εξέτασε με προσοχή όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης
υποθέσεως. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι συντρέχει ευθύνη του θεσμικού οργάνου για παράνομες διαρροές
πληροφοριών στον Τύπο, η Επιτροπή δεν μπορεί να του προσάπτει ότι υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Επίσης, λαμβανομένων
υπόψη των εξηγήσεων που παρέσχε το Δικαστήριο ΔΔ, η Επιτροπή δεν μπορεί να του προσάπτει ότι διατύπωσε εσφαλμένη αιτιολογία
επειδή δεν ανέφερε για ποιο λόγο δεν ήταν πειστικά τα επιχειρήματά της.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, ο έκτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του έβδομου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο και εσφαλμένη αιτιολογία καθόσον το Δικαστήριο
ΔΔ έκρινε ότι η Επιτροπή κακώς είχε κινήσει πειθαρχική διαδικασία
Με τον λόγο αυτό, η Επιτροπή διατείνεται ότι η ΑΔΑ διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως να αποφασίζει για την κίνηση πειθαρχικής
διαδικασίας και μπορούν να της αποδοθούν ευθύνες μόνον σε περίπτωση κακόβουλης κινήσεως διαδικασίας. Το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε
επομένως σε πλάνη περί το δίκαιο και διατύπωσε εσφαλμένη αιτιολογία καθόσον έκρινε ότι η ΑΔΑ κακώς κίνησε πειθαρχική διαδικασία.
Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, δεδομένου ότι σκοπός των εκθέσεων ελέγχου δεν ήταν να αποδειχθεί η ατομική ευθύνη του υπαλλήλου,
η κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας ήταν η ενδεδειγμένη διαδικασία, διότι εγγυόταν τα δικαιώματα άμυνας του υπαλλήλου, κάτι που
δεν συνέβαινε στην περίπτωση διοικητικής έρευνας.
Επιπλέον, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει προδήλως εσφαλμένη ερμηνεία του σχολίου που διατύπωσαν οι ελεγκτές απαντώντας
στις παρατηρήσεις του Φ. Νανόπουλου. Τέλος, το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθότι ερμήνευσε το παράρτημα
IX του ΚΥΚ υπό την έννοια ότι απαιτεί τη συνδρομή κατεπείγοντος χαρακτήρα για την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας και καθότι
έκρινε ότι, προτού κινήσει τέτοια διαδικασία, η ΑΔΑ μπορούσε να διεξαγάγει διοικητική έρευνα ή να προσφύγει στην OLAF.
Ο Φ. Νανόπουλος αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Επιτροπής.
Προκαταρκτικώς, όπως παρατηρεί ο Φ. Νανόπουλος, το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το Δικαστήριο ΔΔ ερμήνευσε εσφαλμένως το σχόλιο
των ελεγκτών στην έκθεση εσωτερικού ελέγχου της Eurostat της 8ης Ιουλίου 2003 πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο. Πράγματι,
αφορά εκτίμηση πραγματικών γεγονότων μη υποκείμενη σε δικαστικό έλεγχο στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (αποφάσεις του Δικαστηρίου
της 5ης Ιουνίου 2003, C‑121/01 P, O’Hannrachain κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2003, σ. I‑5539, σκέψη 35, και Επιτροπή κατά Girardot,
προπαρατεθείσα, σκέψη 87).
Όπως υπενθύμισε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 208 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σκοπός μιας αποφάσεως περί κινήσεως πειθαρχικής
διαδικασίας εις βάρος υπαλλήλου είναι να επιτραπεί στην ΑΔΑ να εξετάσει το αληθές και τη σοβαρότητα των προσαπτόμενων στον
συγκεκριμένο υπάλληλο πραγματικών περιστατικών και να προβεί σε ακρόασή του επί του ζητήματος, σύμφωνα με το άρθρο 87 του
ΚΥΚ, προκειμένου να σχηματίσει γνώμη, αφενός, σχετικά με τη δυνατότητα είτε περατώσεως άνευ ετέρου της πειθαρχικής διαδικασίας
είτε επιβολής πειθαρχικής κυρώσεως στον υπάλληλο, αφετέρου, σχετικά με την ανάγκη ενδεχόμενης παραπομπής ή μη του υπαλλήλου,
πριν την επιβολή της κυρώσεως αυτής, ενώπιον του πειθαρχικού συμβουλίου, κατά την προβλεπόμενη στο παράρτημα IX του ΚΥΚ διαδικασία
(αποφάσεις του Πρωτοδικείου Pessoa e Costa κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 36, και της 5ης Οκτωβρίου 2005, T‑203/03,
Rasmussen κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑279 και II‑1287, σκέψη 41).
Είναι αληθές ότι, όπως ορθώς υπογράμμισε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 209 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, μια τέτοια απόφαση
συνεπάγεται απαραιτήτως λεπτές εκτιμήσεις εκ μέρους του θεσμικού οργάνου, δεδομένων των σοβαρών και ανεπανόρθωτων συνεπειών
που ενδέχεται να επιφέρει η απόφαση. Το θεσμικό όργανο διαθέτει συναφώς ευρεία διακριτική ευχέρεια και ο δικαστικός έλεγχος
περιορίζεται στο να επαληθεύσει ότι συνέβησαν πράγματι τα περιστατικά που έλαβε υπόψη η Διοίκηση για να κινήσει τη διαδικασία
και ότι δεν υπήρξε ούτε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση των προσαπτόμενων περιστατικών ούτε κατάχρηση εξουσίας (βλ., κατ’
αναλογία, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 15ης Μαΐου 1997, T‑273/94, N κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1997, σ. I‑A‑97 και II‑289,
σκέψη 125, και της 17ης Μαΐου 2000, T‑203/98, Τζίκης κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2000, σ. I‑A‑91 και II‑393, σκέψη 50).
Είναι επίσης αληθές ότι, όπως ορθώς προκύπτει από τις σκέψεις 204 έως 207 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ουδεμία διάταξη
του ΚΥΚ, ούτε δε η απόφαση που συστήνει την IDOC, επιβάλλει ρητώς στη Διοίκηση να διενεργήσει διοικητική έρευνα προτού κινήσει
πειθαρχική διαδικασία. Ως προς τούτο, τα επιχειρήματα της Επιτροπής ότι το Δικαστήριο ΔΔ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον
έκρινε ότι η πειθαρχική διαδικασία έπρεπε απαραιτήτως να έπεται εσωτερικού ελέγχου πρέπει, επομένως, να απορριφθούν.
Εντούτοις, στη σκέψη 210 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς έκρινε ότι, προκειμένου να προστατευθούν
τα δικαιώματα του ενδιαφερομένου υπαλλήλου, η ΑΔΑ έπρεπε, πριν κινήσει πειθαρχική διαδικασία, να διαθέτει αρκούντως ακριβή
και συναφή στοιχεία (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Franchet και Byk κατά Επιτροπής, σκέψη 352).
Εν προκειμένω, από τη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή στήριξε την απόφασή της να κινήσει
πειθαρχική διαδικασία εις βάρος του Φ. Νανόπουλου, αφενός, στην ενδιάμεση έκθεση της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου της Επιτροπής
της 7ης Ιουλίου 2003 και, αφετέρου, στην έκθεση της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου της Eurostat της 8ης Ιουλίου 2003.
Ασφαλώς, σκοπός μιας εκθέσεως εσωτερικού ελέγχου δεν είναι να χρησιμεύσει ως βάση για την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας.
Ωστόσο, όπως έκρινε το Δικαστήριο ΔΔ στη σκέψη 216 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, μια τέτοιου είδους έκθεση δεν αποκλείεται,
ενδεχομένως, να περιέχει αρκούντως ακριβείς και συναφείς πληροφορίες ώστε να επιτρέπεται η κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας.
Εντούτοις, στις σκέψεις 219 έως 228 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ κατέδειξε ότι οι επίμαχες εκθέσεις
εσωτερικού ελέγχου δεν περιείχαν αρκούντως ακριβή και συναφή στοιχεία τα οποία να μπορούν να χρησιμεύσουν ως βάση για την
κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας.
Η Επιτροπή δεν μπορεί επομένως να ισχυρίζεται ότι, δεδομένου ότι σκοπός των εκθέσεων εσωτερικού ελέγχου δεν είναι να θεμελιωθεί
ατομική ευθύνη, η Διοίκηση δεν έχει άλλη επιλογή προκειμένου να αποδείξει την ευθύνη αυτή πλην της άμεσης κινήσεως πειθαρχικής
διαδικασίας. Συγκεκριμένα, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που παρατέθηκε στη σκέψη 154 ανωτέρω, προτού η Διοίκηση κινήσει
τέτοια διαδικασία, πρέπει επίσης να διαθέτει αρκούντως ακριβή και συναφή στοιχεία. Επειδή, όμως, ακριβώς η Διοίκηση δεν διέθετε
τέτοια στοιχεία εν προκειμένω, το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα, στη σκέψη 229 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
ότι θα μπορούσε να έχει διενεργήσει διοικητική έρευνα μέσω της IDOC ή να έχει προσφύγει στην OLAF, προκειμένου να αποφασίσει
στη συνέχεια, βάσει των επαρκών στοιχείων που θα διέθετε, να κινήσει πειθαρχική διαδικασία.
Το Δικαστήριο ΔΔ δεν επέκρινε, επομένως, το γεγονός ότι η Διοίκηση κίνησε πειθαρχική διαδικασία χωρίς προηγουμένως να διεξαγάγει
εσωτερικό έλεγχο ή να προσφύγει στην OLAF, αλλά το ότι, εν προκειμένω, κίνησε τη διαδικασία αυτή χωρίς να διαθέτει αρκούντως
ακριβή και συναφή στοιχεία, στοιχεία που θα μπορούσαν να προκύψουν από διοικητική έρευνα ή από έρευνα της OLAF.
Δεδομένου ότι η Διοίκηση παρέλειψε να πράξει το παραπάνω, η δε OLAF επελήφθη μόνον μετά την κίνηση της πειθαρχικής διαδικασίας,
το Δικαστήριο ΔΔ δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και δεν διατύπωσε εσφαλμένη αιτιολογία, καθόσον έκρινε ότι κακώς είχε
κινήσει η Επιτροπή πειθαρχική διαδικασία εις βάρος του Φ. Νανόπουλου.
Τέλος, το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το Δικαστήριο ΔΔ ερμήνευσε το παράρτημα IX του ΚΥΚ υπό την έννοια ότι απαιτεί τη συνδρομή
«κατεπείγοντος χαρακτήρα» για την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας πρέπει να απορριφθεί. Συγκεκριμένα, στη σκέψη 228 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ ουδόλως έκρινε ότι απαιτείτο «κατεπείγων χαρακτήρας» για την έναρξη πειθαρχικής διαδικασίας. Προκειμένου
να συναγάγει το συμπέρασμα ότι δεν αποκλείεται η κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας κατά του Φ. Νανόπουλου, ήδη από τις 9 Ιουλίου
2003, να υπαγορεύθηκε μερικώς από την παράλληλη κίνηση πειθαρχικών διαδικασιών την ίδια ημέρα και κατά άλλων υπαλλήλων της
Eurostat, το Δικαστήριο ΔΔ στηρίζεται στη διαπίστωση ότι η έκθεση εσωτερικού ελέγχου της Eurostat της 8ης Ιουλίου 2003 καταρτίσθηκε
βάσει αποσπασματικών και ελλιπών στοιχείων. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρει απλώς ότι τυχόν «κατεπείγων χαρακτήρας» της κινήσεως
πειθαρχικής διαδικασίας θα μπορούσε ενδεχομένως να δικαιολογήσει τη μη εμβάθυνση της εκθέσεως ελέγχου, αλλά κάτι τέτοιο δεν
συνέτρεχε εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Επιτροπή παραδέχθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ
ότι ουδείς λόγος επέβαλε την επείγουσα κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας.
Κατά συνέπεια, ο έβδομος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του ογδόου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο καθότι το Δικαστήριο ΔΔ επιδίκασε 90 000 ευρώ
για την βλάβη που ισχυρίζεται ότι υπέστη ο Φ. Νανόπουλος
Προς στήριξη του λόγου αυτού, η Επιτροπή διατείνεται ότι το Δικαστήριο ΔΔ εσφαλμένως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά
της ήταν παράνομη και ικανή να θεμελιώσει την εξωσυμβατική της ευθύνη. Εξάλλου, οι εκτιμήσεις του Δικαστηρίου ΔΔ παραβιάζουν
την αρχή της αναλογικότητας, διότι τα επιδικασθέντα ποσά ουδόλως τελούν σε αντικειμενική σχέση με τη βλάβη που ισχυρίζεται
ότι υπέστη ο Φ. Νανόπουλος. Τούτο συντρέχει όσον αφορά, πρώτον, το ποσό της χρηματικής ικανοποιήσεως που επιδικάσθηκε για
τη βλάβη που δήθεν υπέστη εξαιτίας της κινήσεως πειθαρχικής διαδικασίας, δεύτερον, αναφορικά με εκείνο που επιδικάσθηκε για
τη βλάβη που δήθεν προκλήθηκε εξαιτίας του ότι η ΑΔΑ δεν αποφάσισε αμέσως επί των αιτήσεων αρωγής που υποβλήθηκαν δυνάμει
του άρθρου 24 του ΚΥΚ, τρίτον, αναφορικά με εκείνο που επιδικάσθηκε για τη βλάβη που δήθεν προκλήθηκε από τις υποτιθέμενες
διαρροές στον Τύπο, τέταρτον, αναφορικά με εκείνο που επιδικάσθηκε για τη βλάβη που δήθεν προκλήθηκε εξαιτίας του ότι δεν
ανατέθηκαν στον Φ. Νανόπουλο ουσιαστικά και αντίστοιχα προς τον βαθμό του καθήκοντα. Η Επιτροπή εκτιμά, κατ’ ουσίαν, ότι ακόμα
και αν υπήρξε παράνομη συμπεριφορά, το ποσό της χρηματικής ικανοποιήσεως θα πρέπει να μειωθεί από το Γενικό Δικαστήριο.
Ο Φ. Νανόπουλος υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος διότι η σχετική με το ύψος της επιδικασθείσας χρηματικής ικανοποιήσεως
εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ δεν συνιστά νομικό ζήτημα και, επομένως, δεν δύναται να αποτελέσει αντικείμενο αναιρετικού ελέγχου.
Σε κάθε δε περίπτωση, αμφισβητεί τα επιχειρήματα που προβάλλει η Επιτροπή.
Στο υπόμνημα απαντήσεώς της, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο ΔΔ παρέλειψε να διευκρινίσει επαρκώς τον τρόπο καθορισμού
του πραγματικού ποσού χρηματικής ικανοποιήσεως που επιδικάσθηκε στον Φ. Νανόπουλο, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του υπερβολικού
του ύψους, και ότι το επιδικασθέν ποσό υπερβαίνει κατά πολύ εκείνα που επιδικάσθηκαν σε παρεμφερείς υποθέσεις, ακόμα και σοβαρότερες.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι, συνεπώς, ανεπαρκώς αιτιολογημένη για καθεμία εκ των βλαβών που δήθεν υπέστη ο Φ. Νανόπουλος.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τη βλάβη που υποτίθεται ότι προκλήθηκε εξαιτίας της αποφάσεως της ΑΔΑ να κινήσει την πειθαρχική διαδικασία,
το Δικαστήριο ΔΔ δεν εξέτασε την απόφαση αυτή σε συνάρτηση με τις πληροφορίες που ήταν διαθέσιμες κατά τον χρόνο λήψεως της
εν λόγω αποφάσεως και, επομένως, το σκεπτικό του αντιβαίνει προδήλως στην αρχή tempus regit actum.
Στο υπόμνημα ανταπαντήσεώς του, ο Φ. Νανόπουλος επισημαίνει ότι η Επιτροπή προέβαλε, στο πλαίσιο του όγδοου λόγου αναιρέσεως,
ένα νέο σκέλος με το υπόμνημα απαντήσεώς της, σε σχέση με πλημμελή αιτιολόγηση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ως προς τον
τρόπο καθορισμού του ποσού της χρηματικής ικανοποιήσεως. Το σκέλος αυτό και τα προς στήριξη αυτού επιχειρήματα προβλήθηκαν
οψίμως και είναι, ως εκ τούτου, απαράδεκτα. Ακόμα και αν το νέο σκέλος είναι παραδεκτό, τα επιχειρήματα που προβάλλονται προς
στήριξή του στερούνται βάσεως.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, καίτοι, στο υπόμνημα απαντήσεώς της, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι με τον λόγο αυτό
αναιρέσεως αμφισβητεί την επάρκεια της αιτιολογίας σχετικά με το ύψος της επιδικασθείσας χρηματικής ικανοποιήσεως, στην πραγματικότητα,
από την αίτησή της αναιρέσεως προκύπτει σαφώς ότι προσάπτει, ουσιαστικώς, στο Δικαστήριο ΔΔ ότι παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας,
διότι τα επιδικασθέντα ποσά ουδεμία αντικειμενική σχέση έχουν με την προβληθείσα βλάβη και ότι ζητεί μια μείωση του ύψους
της χρηματικής ικανοποιήσεως.
Ως προς τούτο, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, όταν το Δικαστήριο ΔΔ έχει διαπιστώσει την ύπαρξη ζημίας, μόνον
αυτό είναι αρμόδιο να εκτιμήσει, εντός των ορίων του αιτήματος αποζημιώσεως, τον τρόπο και την έκταση της αποκαταστάσεως της
ζημίας αυτής, υπό την επιφύλαξη ότι, προκειμένου να είναι το Γενικό Δικαστήριο σε θέση να ασκήσει τον δικαστικό του έλεγχο
επί των αποφάσεων του Δικαστηρίου ΔΔ, οι αποφάσεις αυτές πρέπει να είναι αρκούντως αιτιολογημένες και, όσον αφορά την αξιολόγηση
μιας βλάβης, να αναφέρουν τα κριτήρια που ελήφθησαν υπόψη για τον καθορισμό του ποσού που έγινε δεκτό (βλ., κατ’ αναλογία,
προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Girardot, σκέψη 45 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία· απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Σεπτεμβρίου
2009, T‑404/06 P, Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (ETF) κατά Landgren, Συλλογή 2009, σ. II‑2841, σκέψη 241).
Εν προκειμένω, στο πλαίσιο εξετάσεως της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των παρανομιών που διέπραξε η Επιτροπή και της ηθικής
βλάβης που υπέστη ο Φ. Νανόπουλος, καθώς και στο πλαίσιο εκτιμήσεώς του αναφορικά με την αξιολόγηση των ποσών που έπρεπε να
καταβληθούν προς ικανοποίηση της εν λόγω βλάβης, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στις σκέψεις 244 έως 248 της αναιρεσιβαλλομένης
αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ επισήμανε επαρκώς, για καθεμία από τις τρεις πρώτες παράνομες συμπεριφορές της Επιτροπής που είχε
διαπιστώσει, τα κριτήρια που καθιστούσαν δυνατή την εκ μέρους του εκτίμηση του ύψους των προμνημονευθέντων ποσών.
Πρώτον, στη σκέψη 245 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αναφορικά με την απόφαση της 9ης Ιουλίου 2003 περί κινήσεως πειθαρχικής
διαδικασίας ενώ η Επιτροπή δεν διέθετε αρκούντως ακριβή και συναφή στοιχεία, και λαμβανομένου υπόψη του ανακοινωθέντος Τύπου
που δημοσιεύθηκε την ίδια ημέρα και ανέφερε, μεταξύ άλλων, την κίνηση πειθαρχικών διαδικασιών εις βάρος τριών υπαλλήλων, το
Δικαστήριο ΔΔ ορθώς επισήμανε ότι εις βάρος του Φ. Νανόπουλου είχε διαπραχθεί ένα «πταίσμα που προσέβαλε σφόδρα την τιμή και
την επαγγελματική υπόληψ[ή] του». Προσέθεσε ότι η «απόφαση αυτή δημιούργησε στο ευρύ κοινό, καθώς και στο περιβάλλον και τους
συναδέλφ[ους του] την εντύπωση ότι είχε διαπράξει αξιόμεμπτες πράξεις», ενώ «από τη δικογραφία, και κυρίως από την έκθεση
της OLAF [προέκυπτε] ότι οι εις βάρος του κατηγορίες ήταν εντελώς αβάσιμες».
Στη σκέψη 246 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αναφορικά με την καταλογιστέα στην Επιτροπή διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών
στον Τύπο που είχε σημειωθεί τον Ιούλιο του 2003, το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι είχε «ως άμεσο αποτέλεσμα να ενταθεί σημαντικά
η προσβολή της τιμής και της επαγγελματικής υπολήψεως» του Φ. Νανόπουλου. Κατά το Δικαστήριο ΔΔ «εξαιτίας της […] δημοσιοποίησης
του ονόματος του [τελευταίου] και του συσχετισμού της με τις πληροφορίες που περιέχονταν στο ανακοινωθέν Τύπου της Επιτροπής
της 9ης Ιουλίου 2003, το ευρύ κοινό, καθώς και ο διεθνής και ο ελληνικός Τύπος θεώρησαν ότι ο [Φ. Νανόπουλος] συγκαταλέγετο
στους υπαλλήλους εις βάρος των οποίων εκκρεμούσε πειθαρχική διαδικασία και σχηματίσθηκε η γνώμη ότι ο ενάγων ενεπλέκετο σε
οικονομικό σκάνδαλο».
Σε ό,τι αφορά τις ζημίες που μνημονεύθηκαν στις δύο προηγούμενες σκέψεις, στη σκέψη 247 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως,
το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι δεν είχαν αποκατασταθεί «παρά ελάχιστα μέσω του ανακοινωθέντος Τύπου της 27ης Οκτωβρίου 2004,
του οποίου η δημοσιοποίηση είχε πολύ υποδεέστερο αντίκτυπο από ό,τι τα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον διεθνή και στον ελληνικό
Τύπο». Υπογράμμισε, επίσης, ότι το «θεσμικό όργανο ουδέποτε εξέφρασε στον [Φ. Νανόπουλο] τη λύπη του ούτε του ζήτησε συγγνώμη,
όπως επιβάλλεται σε περίπτωση αβάσιμης δημόσιας προσβολής».
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, το Δικαστήριο ΔΔ όρισε επαρκώς τα κριτήρια που έλαβε υπόψη για να εκτιμήσει ex aequo et bono το
ύψος της ηθικής βλάβης που προκλήθηκε από την απόφαση περί κινήσεως πειθαρχικής διαδικασίας και από τις διαρροές εμπιστευτικών
πληροφοριών στο ποσό των 60 000 ευρώ. Δεδομένων των κριτηρίων που ορθώς έλαβε υπόψη, το εν λόγω Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε
πλάνη επιδικάζοντας το προαναφερθέν ποσό.
Δεύτερον, στη σκέψη 244 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αναφορικά με την καθυστέρηση με την οποία η Επιτροπή ενημέρωσε τον
Φ. Νανόπουλο σχετικά με τη συνέχεια που είχε δώσει στην αίτησή του αρωγής της 11ης Νοεμβρίου 2002, καθώς και με την καθυστέρηση
με την οποία απεφάνθη επί των αιτήσεων αρωγής της 15ης και της 21ης Ιουλίου 2003, το Δικαστήριο ΔΔ προκειμένου να καθορίσει
το μέγεθος της ηθικής βλάβης αναφέρθηκε στην «[κατάσταση] αβεβαιότητας και ανησυχίας στην οποία είχε περιέλθει ο υπάλληλος»
εξαιτίας των γεγονότων αυτών.
Επομένως, το Δικαστήριο ΔΔ όρισε επαρκώς τα κριτήρια που έλαβε υπόψη προκειμένου να εκτιμήσει ex aequo et bono στο ποσό των
10 000 ευρώ το μέγεθος της ηθικής βλάβης που προκλήθηκε από τις προμνημονευθείσες καθυστερήσεις. Δεδομένων των κριτηρίων που
ορθώς έλαβε υπόψη, το εν λόγω Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη επιδικάζοντας το προαναφερθέν ποσό.
Τρίτον, στη σκέψη 249 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Δικαστήριο ΔΔ καθόρισε στα 20 000 ευρώ το ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως
για την ηθική βλάβη που προκλήθηκε από την πλημμέλεια της Επιτροπής σχετικά με το ότι, επί σειρά ετών, δεν ανατέθηκαν στον
Φ. Νανόπουλο ουσιαστικά και αντίστοιχα προς τον βαθμό του καθήκοντα. Είναι ακριβές ότι, πέραν της παραπομπής στις «[περιστάσεις]
της παρούσας υποθέσεως», το Δικαστήριο ΔΔ δεν αναφέρει ρητώς τα κριτήρια που έλαβε υπόψη για τον καθορισμό του ποσού αυτού.
Εντούτοις, υπό το πρίσμα της νομολογίας που παρατέθηκε στη σκέψη 97 ανωτέρω, η υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να θεωρηθεί
ως εκπληρωθείσα, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι σε θέση να ασκήσει τον έλεγχό του.
Πράγματι, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των σκέψεων 234 έως 237 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες το Δικαστήριο ΔΔ
ρητώς αναφέρει ότι η Επιτροπή, είτε εσκεμμένα είτε μέσω της αδράνειάς της, δεν παρέσχε στον Φ. Νανόπουλο τη δυνατότητα να
ασκήσει συγκεκριμένα και αντίστοιχα προς τον βαθμό του καθήκοντα, από τον Ιανουάριο του 2003 έως τον Φεβρουάριο του 2006,
εξαιρουμένης μιας εξάμηνης περιόδου κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος ασκούσε καθήκοντα για την Ελληνική Κυβέρνηση, στο πλαίσιο
άδειας για προσωπικούς λόγους, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι διαθέτει επαρκή στοιχεία για να αξιολογήσει τον τρόπο με τον
οποίο το Δικαστήριο ΔΔ άρθρωσε τη συλλογιστική του προκειμένου να καθορίσει πώς η υπαίτια συμπεριφορά της Επιτροπής είχε ως
συνέπεια να προκαλέσει βλάβη στον Φ. Νανόπουλο, συνιστάμενη σε συναίσθημα επαγγελματικής απογοητεύσεως, προσβολή της υπολήψεώς
του, καθώς και επαγγελματική απαξίωση έναντι των συναδέλφων του και, ως εκ τούτου, για να κρίνει ότι το Δικαστήριο ΔΔ ορθώς
καθόρισε στα 20 000 ευρώ το ποσό για την ηθική βλάβη που προκλήθηκε από τις προαναφερθείσες ενέργειες της Επιτροπής.
Επομένως, ο όγδοος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος σε κάθε περίπτωση, χωρίς να χρειάζεται να εξετασθεί το
ζήτημα του ενδεχόμενου απαράδεκτου χαρακτήρα του που προέβαλε ο Φ. Νανόπουλος.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων συνάγεται ότι η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, χωρίς να
χρειάζεται να εξετασθεί το αίτημα του Φ. Νανόπουλου να γίνει δεκτή η από 26 Φεβρουαρίου 2008 αγωγή του ενώπιον του Δικαστηρίου
Δημόσιας Διοίκησης, στο μέτρο που το αίτημα αυτό προϋποθέτει μια επί της ουσίας κρίση της διαφοράς μη εμπίπτουσα στην αρμοδιότητα
του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο της υπό κρίση αναιρέσεως.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 148, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο
αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του ίδιου Κανονισμού, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει
του άρθρου 144 του κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα
του νικήσαντος διαδίκου.
Εφόσον η Επιτροπή ηττήθηκε και ο Φ. Νανόπουλος υπέβαλε σχετικό αίτημα, η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα
δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο Φ. Νανόπουλος στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (αναιρετικό τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και εκείνα στα οποία υποβλήθηκε ο Φ. Νανόπουλος στο πλαίσιο της παρούσας
διαδικασίας.
Jaeger
Czúcz
Kanninen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Ιουλίου 2012.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.