CELEX: 62011FJ0103
Υπαλληλική υπόθεση
Προσωπικό της ΕΤΕπ
Ηθική παρενόχληση
Διαδικασία έρευνας
Απόφαση του προέδρου περί θέσεως καταγγελίας στο αρχείο
Γνωμοδότηση της επιτροπής έρευνας
Πεπλανημένος ορισμός της ηθικής παρενοχλήσεως
Εκούσια συμπεριφορά
Διαπίστωση της υπάρξεως συμπεριφοράς και συμπτωμάτων ηθικής παρενοχλήσεως
Αναζήτηση του αιτιώδους συνδέσμου
Δεν υφίσταται
Γνωμοδότηση της επιτροπής έρευνας στερούμενη συνοχής
Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Υπηρεσιακά πταίσματα
Καθήκον εμπιστευτικής μεταχειρίσεως
Προστασία των προσωπικών δεδομένων
Αγωγή αποζημιώσεως

είχε επιζήμιες συνέπειες για την προσφεύγουσα.
Όσον αφορά, κατ’ αρχάς, το αίτημα της προσφεύγουσας για αποκατάσταση, εκ μέρους της Τράπεζας, της υλικής ζημίας που της προκάλεσε
η απόφαση της 27ης Ιουλίου 2011, στον βαθμό κατά τον οποίο η Τράπεζα, θέτοντας την καταγγελία της στο αρχείο χωρίς να δώσει
σε αυτήν διοικητική συνέχεια, αρνήθηκε να λάβει μέτρα υπέρ της προσφεύγουσας, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να καταλήξει
η προσφεύγουσα να εργάζεται σε θέση αποψιλωμένη από ευθύνες, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι η ακύρωση πράξεως εκ μέρους του δικαστή
συνεπάγεται την αναδρομική εξαφάνιση της εν λόγω πράξεως από την έννομη τάξη και ότι, οσάκις η μετέπειτα ακυρωθείσα πράξη
έχει ήδη εκτελεσθεί, η εξάλειψη των αποτελεσμάτων της επιβάλλει την επαναφορά της έννομης καταστάσεως στην οποία ο προσφεύγων
βρισκόταν προ της εκδόσεως της εν λόγω πράξεως (απόφαση Kalmár κατά Ευρωπόλ, F‑83/09, EU:F:2011:66, σκέψη 8). Εξάλλου, κατά
το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, το θεσμικό όργανο που εξέδωσε τη μετέπειτα ακυρωθείσα οφείλει «να λ[άβει] τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση
της αποφάσεως του Δικαστηρίου της […] Ένωσης».
Στο πλαίσιο των μέτρων που η Τράπεζα θα κληθεί να λάβει προς εκτέλεση της παρούσας αποφάσεως, το Δικαστήριο, μη δυνάμενο να
προδικάσει το πόρισμα ενδεχόμενης νέας διαδικασίας έρευνας, δεν μπορεί, κατά το παρόν στάδιο, να υποχρεώσει την Τράπεζα να
αποζημιώσει την προσφεύγουσα για την υλική ζημία που αυτή θα έχει υποστεί από της 27ης Ιουλίου 2011. Συνεπώς, το σχετικό αίτημα
της προσφεύγουσας, το οποίο είναι εν πάση περιπτώσει πρόωρο, δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Όσον αφορά, δεύτερον, την ηθική βλάβη που η προσφεύγουσα εκτιμά ότι υπέστη, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, κατά πάγια νομολογία,
η ακύρωση παράνομης πράξεως ενδέχεται να συνιστά, αυτή καθ’ εαυτήν, προσήκουσα και κατ’ αρχήν επαρκή ικανοποίηση κάθε ηθικής
βλάβης που η εν λόγω πράξη προκάλεσε, εκτός εάν ο προσφεύγων αποδεικνύει ότι υπέστη ηθική βλάβη η οποία δύναται να διαχωρισθεί
από την παρανομία που οδήγησε στην ακύρωση της αποφάσεως και η οποία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως δια της εν λόγω ακυρώσεως
(απόφαση CH κατά Κοινοβουλίου, F‑129/12, EU:F:2013:203, σκέψη 64). Το Δικαστήριο ΔΔ υπενθυμίζει επίσης ότι είναι σαφές ότι
το αίσθημα αδικίας και η ταλαιπωρία που προκαλεί σε ένα πρόσωπο το γεγονός ότι πρέπει να κινήσει ένδικη διαδικασία για την
αναγνώριση των δικαιωμάτων του δύνανται να συνιστούν ηθική βλάβη η οποία ενδέχεται να απορρέει εκ μόνου του γεγονότος ότι
η Διοίκηση διέπραξε παρανομίες. Μια τέτοια ηθική βλάβη ενδέχεται να γεννά αξίωση αποζημιώσεως οσάκις δεν αντισταθμίζεται με
την ικανοποίηση που αντλείται από την ακύρωση της επίμαχης πράξεως (βλ., συναφώς, απόφαση CC κατά Κοινοβουλίου, F‑9/12, EU:F:2013:116,
σκέψη 128, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπόθεση T‑457/13 P).
Με τη σκέψη 89 παρούσας αποφάσεως εκρίθη ότι ο πρόεδρος της Τράπεζας είχε διαπράξει παρανομία η οποία οδήγησε στην ακύρωση
της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου 2011. Εν προκειμένω, το Δικαστήριο ΔΔ διαπιστώνει ότι το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Τράπεζας
δεν έδωσε διοικητική συνέχεια στην καταγγελία της προσφεύγουσας περιήγαγε αυτήν σε κατάσταση αβεβαιότητας και ανησυχίας η
οποία συνιστά ηθική βλάβη δυνάμενη να διαχωρισθεί από την παρανομία που επέσυρε την ακύρωση της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου
2011 και μη δυνάμενη να ικανοποιηθεί πλήρως διά της ακυρώσεως και μόνον της εν λόγω αποφάσεως.
Το Δικαστήριο ΔΔ εκτιμά ότι, στον βαθμό κατά τον οποίο η γνωμοδότηση της επιτροπής έρευνας αφορούσε καταγγελία για ηθική παρενόχληση,
ο πρόεδρος της Τράπεζας όφειλε να εξετάσει επιμελώς την εν λόγω γνωμοδότηση προκειμένου να ελέγξει εάν η έρευνα είχε διεξαχθεί
προσηκόντως και να ενεργήσει αντιστοίχως στην περίπτωση κατά την οποία διαπιστώνονταν πλημμέλειες.
Λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών υπό τις οποίες εκδόθηκε η απόφαση της 27ης Ιουλίου 2011, το Δικαστήριο ΔΔ κρίνει ότι, κατ’
ορθή αξιολόγηση της ηθικής βλάβης που υπέστη η προσφεύγουσα και υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, η
χρηματική ικανοποίηση της εν λόγω βλάβης πρέπει να καθορισθεί, κατά δίκαιη και εύλογη κρίση, στο ποσό των 30 000 ευρώ.
Β ‑
Επί της αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και επί της ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υπέστη
από την ηθική παρενόχληση και από την παράβαση, εκ μέρους της Τράπεζας, του καθήκοντός της μέριμνας
1.     Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Τράπεζα παρέβη τα καθήκοντά της μέριμνας και αρωγής, διότι, παρά τις αναφορές της ιδίας προς
τον προϊστάμενό της, προς το τμήμα ανθρωπίνων πόρων και προς τον πρόεδρο της Τράπεζας, δεν ελήφθη κανένα μέτρο για την παύση
των συμπεριφορών παρενοχλήσεως και εκφοβισμού των X και Y προς το πρόσωπό της. Η Τράπεζα συναίνεσε, ως εκ τούτου, στην επί
μήνες συνέχιση των εν λόγω συμπεριφορών. Όπως επισημαίνει η προσφεύγουσα, η Τράπεζα παρέβη, ειδικότερα, τα καθήκοντά της μέριμνας
και αρωγής μη λαμβάνοντας υπόψη τη σύσταση ειδικού ιατρού περί μετακινήσεώς της σε άλλη υπηρεσία.
Κατά την προσφεύγουσα, η εν λόγω παράβαση των καθηκόντων μέριμνας και αρωγής καθώς και η παρενόχληση που αυτή υπέστη επιτάχυναν
τη σωματική και ψυχική της κατάπτωση, προκαλώντας της ηθική βλάβη την οποία αποτιμά σε 50 000 ευρώ. Η εν λόγω παράβαση και
η παρενόχληση της προκάλεσαν επίσης υλική ζημία, αποτιμώμενη σε 218 800 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί, αφενός, στην απώλεια πριμοδοτήσεως
για τα έτη 2010 έως 2015 και, αφετέρου, στην απώλεια ευκαιριών υπηρεσιακής εξελίξεως. Επιπροσθέτως, η προσφεύγουσα επισημαίνει
ότι η ηθική παρενόχληση της οποίας εκτιμά ότι υπήρξε θύμα την ανάγκασε να προσφύγει στις υπηρεσίες δικηγόρου για τη διασφάλιση
των δικαιωμάτων της κατά τη διαδικασία έρευνας, υπηρεσίες το κόστος των οποίων ανέρχεται σε 13 361,93 ευρώ.
Η Τράπεζα ζητεί την απόρριψη του εν λόγω αποζημιωτικού αιτήματος.
2.     Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Κατ’ αρχάς, το Δικαστήριο ΔΔ καλείται να εξετάσει εάν, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η Τράπεζα παρέβη τα καθήκοντά της
μέριμνας και αρωγής αρνούμενη να της παράσχει στήριξη όταν αυτή προέβη σε αναφορά για παρενόχληση.
Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, για τη διαχείριση των περιπτώσεων εκφοβισμού και παρενοχλήσεως, η πολιτική προβλέπει
δύο εσωτερικές διαδικασίες, μια ανεπίσημη, δια της οποίας ο οικείος υπάλληλος επιδιώκει φιλική επίλυση, και μια επίσημη, στο
πλαίσιο της οποίας ο υπάλληλος υποβάλλει επίσημη καταγγελία η οποία εξετάζεται εν συνεχεία από επιτροπή έρευνας.
Μολονότι, με την αιτίασή της, η προσφεύγουσα προσάπτει στην Τράπεζα τη μη λήψη των μέτρων που η ίδια θεωρούσε αναγκαία για
την παύση της παρενοχλήσεώς της προ της εκ μέρους της υποβολής, τη 18η Φεβρουαρίου 2011, αιτήσεως για κίνηση διαδικασίας έρευνας,
επιβάλλεται η επισήμανση ότι η εν λόγω στάση της Τράπεζας εντάσσεται στο πλαίσιο της ανεπίσημης διαδικασίας που σκοπούσε σε
φιλικό διακανονισμό μεταξύ της προσφεύγουσας και των φερόμενων ως παρενοχλούντων και ότι, ελλείψει άλλων ενδείξεων εκ μέρους
της προσφεύγουσας, η εν λόγω στάση δεν δύναται να χαρακτηρισθεί παράβαση, εκ μέρους της Τράπεζας, των καθηκόντων της μέριμνας
και αρωγής.
Ομοίως, από τη δικογραφία προκύπτει, ότι με έγγραφο της 22ας Φεβρουαρίου 2011, η Τράπεζα απάντησε στην υποβληθείσα τη 18η
Φεβρουαρίου 2011 αίτηση της προσφεύγουσας και ότι, με έγγραφο του διευθυντή του τμήματος ανθρωπίνων πόρων της 28ης Φεβρουαρίου
2011, η προσφεύγουσα ενημερώθηκε για την έναρξη της διαδικασίας έρευνας. Εν συνεχεία, τα διάφορα στάδια της διαδικασίας έρευνας
ολοκληρώθηκαν εντός βραχέος χρονικού διαστήματος. Συγκεκριμένα, με υπόμνημα της 14ης Μαρτίου 2011, η προσφεύγουσα ανέπτυξε
την καταγγελία της, στην οποία οι φερόμενοι ως παρενοχλούντες απάντησαν με υπομνήματα της 28ης Μαρτίου 2011. Η επιτροπή έρευνας
προέβη σε ακρόαση της προσφεύγουσας καθώς και των X και Y τη 2α Μαΐου 2011 και εξέδωσε τη γνωμοδότησή της την 11η Ιουλίου
2011. Υπό τις συνθήκες αυτές η προσφεύγουσα αβασίμως υποστηρίζει ότι η Τράπεζα παρέβη τα καθήκοντά της μέριμνας και αρωγής
κατά τη διαδικασία έρευνας.
Όσον αφορά, ειδικότερα, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η Τράπεζα δεν ακολούθησε τη σύσταση ειδικού ιατρού, του Δρ. A,
περί μετακινήσεώς της σε άλλη υπηρεσία, το Δικαστήριο ΔΔ επισημαίνει κατ’ αρχάς ότι, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, η εν
λόγω σύσταση φέρει ημερομηνία 10 Μαρτίου 2011. Εν συνεχεία, με την απάντησή της επί των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας,
η προσφεύγουσα δηλώνει ότι συζητήσεις περί ενδεχόμενης μετακινήσεώς της στην υπηρεσία χρηματοοικονομικού ελέγχου είχαν ξεκινήσει
ήδη τον Νοέμβριο του 2010. Τέλος, από την απόφαση της 27ης Ιουλίου 2011 προκύπτει ότι κατά την ημερομηνία της εν λόγω αποφάσεως
οι συζητήσεις αυτές τελούσαν ακόμη εν εξελίξει. Επιβάλλεται, ως εκ τούτου, η διαπίστωση ότι συζητήσεις περί ενδεχόμενης μετακινήσεως
της προσφεύγουσας έλαβαν χώρα μετά τη 10η Μαρτίου 2011. Συνεπώς, η προσφεύγουσα αβασίμως υποστηρίζει ότι η Τράπεζα δεν έλαβε
υπόψη την προαναφερθείσα σύσταση περί μετακινήσεώς της.
Πρέπει δε να προστεθεί ότι, στην περίπτωση κατά την οποία με το συγκεκριμένο επιχείρημά της η προσφεύγουσα υποστηρίζει κατ’
ουσίαν ότι οι συζητήσεις που η Τράπεζα διεξήγαγε για τη μετακίνησή της στην υπηρεσία χρηματοοικονομικού ελέγχου ή τυχόν άλλες
συζητήσεις περί μετακινήσεως της σε άλλη υπηρεσία δεν αφορούσαν μετακίνηση της σε ομόλογη θέση προσφέρουσα σε αυτήν πραγματικές
προοπτικές υπηρεσιακής εξελίξεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό, δεδομένου ότι
η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η Τράπεζα δεν ενήργησε καλοπίστως.
Λαμβανομένης υπόψη της προεκτεθείσας συλλογιστικής, επιβάλλεται η απόρριψη του αιτήματος αποζημιώσεως λόγω παραβάσεως, εκ
μέρους της Τράπεζας, των καθηκόντων της μέριμνας και αρωγής.
Δεύτερον, το Δικαστήριο ΔΔ καλείται να εξετάσει εάν η ηθική παρενόχληση που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υπέστη τής προκάλεσε,
όπως η ίδια διατείνεται, υλική ζημία και ηθική βλάβη.
Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι η κατάφαση ή μη παρενοχλήσεως αποτελεί έργο της επιτροπής έρευνας και ότι, εν προκειμένω,
ως προς τον X, η επιτροπή έρευνας περιορίσθηκε στο συμπέρασμα ότι δεν είχε «διαπιστώσει καταχρηστική και εκ προθέσεως συμπεριφορά
εκ μέρους του ικανή να χαρακτηρισθεί παρενόχληση», ενώ, ως προς τον Y, η εν λόγω επιτροπή δεν απεφάνθη επί του ζητήματος αν
οι καταγγελθείσες από την προσφεύγουσα συμπεριφορές, τις οποίες είχε και η ίδια διαπιστώσει, στοιχειοθετούσαν ηθική παρενόχληση.
Δεδομένου ότι το Δικαστήριο ΔΔ δεν δύναται να προδικάσει το πόρισμα ενδεχόμενης νέας έρευνας ή ενδεχόμενης νέας γνωμοδοτήσεως
ούτε το περιεχόμενο της μέλλουσας αποφάσεως του προέδρου της Τράπεζας, το αποζημιωτικό αίτημα πρέπει να απορριφθεί λόγω του
πρόωρου χαρακτήρα του.
Τέλος, επιβάλλεται να εξετασθεί το αίτημα της προσφεύγουσας περί αποδόσεως των δαπανών στις οποίες υπεβλήθη και της αμοιβής
του δικηγόρου στις υπηρεσίες του οποίου υποχρεώθηκε να προσφύγει προκειμένου να διασφαλίσει τα δικαιώματά της στο πλαίσιο
της διαδικασίας έρευνας.
Συναφώς, το Δικαστήριο ΔΔ επισημαίνει ότι τα έξοδα δικηγόρου στα οποία ο προσφεύγων έχει υποβληθεί στο πλαίσιο της ένδικης
διαδικασίας αποτελούν έξοδα που αναζητούνται κατά τους όρους των άρθρων 86 επ. του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου
ΔΔ και τα οποία εκκαθαρίζονται στο πλαίσιο αυτό. Όσον αφορά τα έξοδα δικηγόρου στα οποία ο διάδικος έχει υποβληθεί στο πλαίσιο
διαδικασίας έρευνας για παρενόχληση, το άρθρο 91 του ιδίου κανονισμού συγκαταλέγει μεταξύ των εξόδων που αναζητούνται μόνον
τα σχετικά με τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ έξοδα, αποκλείοντας τα έξοδα που σχετίζονται με την προ της ασκήσεως
της προσφυγής διαδικασία. Ως εκ τούτου, η αναγνώριση των εξόδων στα οποία ο διάδικος έχει υποβληθεί κατά τη διαδικασία έρευνας,
η οποία προηγείται της ένδικης διαδικασίας, ως ζημίας η οποία δύναται να αποκατασταθεί στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως θα
ερχόταν σε αντίθεση με τον χαρακτήρα των εξόδων του εν λόγω σταδίου ως μη αποδοτέων. Συνεπώς, η προσφεύγουσα δεν δύναται,
στο πλαίσιο της αγωγής της αποζημιώσεως, να επιτύχει απόδοση της αμοιβής του συμβούλου της και των δαπανών στις οποίες υπεβλήθη
κατά τη διαδικασία έρευνας.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, επιβάλλεται η απόρριψη του αιτήματος της προσφεύγουσας περί αποκαταστάσεως της υλικής
ζημίας και περί ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που αυτή υποστηρίζει ότι υπέστη λόγω της ηθικής παρενοχλήσεως και της παραβάσεως,
εκ μέρους της Τράπεζας, του καθήκοντός της μέριμνας.
Γ ‑
Επί της αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και επί της ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υπέστη
από υπηρεσιακά πταίσματα της Τράπεζας
Προς στήριξη του υπό εξέταση αποζημιωτικού αιτήματός της, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο υπηρεσιακά πταίσματα στα οποία, όπως
υποστηρίζει, υπέπεσε η Τράπεζα κατά τη διαδικασία έρευνας, ήτοι, πρώτον, παράβαση, εκ μέρους της Τράπεζας, της υποχρεώσεώς
της εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, καθώς και των προβλεπόμενων από την πολιτική κανόνων περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων
και, δεύτερον, παρεμπόδιση της εξετάσεως μαρτύρων.
1.     Επί της παραβάσεως, εκ μέρους της Τράπεζας, της υποχρεώσεώς της εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, καθώς και των προβλεπόμενων από
την πολιτική κανόνων περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Τράπεζα παρέβη την υποχρέωσή της εμπιστευτικής μεταχειρίσεως και τους κανόνες που αφορούν
την προστασία των προσωπικών δεδομένων, η οποία προβλέπεται από την πολιτική, όπως την ενέκρινε ο ΕΕΠΔ το 2005. Όπως επισημαίνει,
η Τράπεζα παρακώλυσε την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας έρευνας, προκάλεσε αρνητική για την ίδια φημολογία και έβλαψε την
υπόληψη και την αξιοπιστία της, προξενώντας της ηθική βλάβη την οποία αποτιμά σε 10 000 ευρώ.
Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της η προσφεύγουσα προβάλλει δύο αιτιάσεις.
Στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεώς της η προσφεύγουσα προσάπτει στην Τράπεζα ότι κοινοποίησε στον νέο γενικό διευθυντή της ΓΔ
«Διαχείριση κινδύνων», πρόσωπο ξένο προς τη διαδικασία έρευνας, το υπόμνημα που είχε συντάξει ο X προς απάντηση στο από 14
Μαρτίου 2011 υπόμνημά της. Ομοίως, η προσφεύγουσα επικρίνει το γεγονός ότι «ορισμένα μέλη του διοικητικού προσωπικού» του
τμήματος συντονισμού είχαν πρόσβαση στον φάκελο που σχηματίσθηκε στο πλαίσιο της διαδικασίας έρευνας. Με τις παρατηρήσεις
της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως του ΕΕΠΔ η προσφεύγουσα προσκομίζει ηλεκτρονική αλληλογραφία προς στήριξη της θέσεώς της
ότι ένα εκ των εγγράφων που είχαν συνταχθεί κατά τη διαδικασία έρευνας εις βάρος των X και Y διαβιβάσθηκε σε πρόσωπα ξένα
προς τη διαδικασία.
Η Τράπεζα αρνείται ότι παρέσχε στον νέο γενικό διευθυντή της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων» ή σε οιοδήποτε άλλο πρόσωπο ξένο προς
τη διαδικασία έρευνας πρόσβαση στο υπόμνημα που είχε συντάξει ο X στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας. Η καθής τονίζει ότι
είχε ενημερώσει την προσφεύγουσα και τους φερόμενους ως παρενοχλούντες για τον απολύτως εμπιστευτικό χαρακτήρα των εγγράφων
που κοινοποιούνταν στα δύο μέρη στο πλαίσιο της διαδικασίας έρευνας.
Με τη δεύτερη αιτίασή της η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας έρευνας, η Τράπεζα διαβίβασε στους φερόμενους
ως παρενοχλούντες το από 14 Μαρτίου 2011 υπόμνημά της στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων των παραρτημάτων του, παρά το γεγονός
ότι τα έγγραφα αυτά «περιείχαν πληθώρα εμπιστευτικών προσωπικών δεδομένων, σχετικών, μεταξύ άλλων, με την κατάσταση υγείας
[της]» και μολονότι η πολιτική ορίζει ότι ο φερόμενος ως παρενοχλών δεν λαμβάνει αντίγραφο του υπομνήματος που περιέχει την
καταγγελία.
Η Τράπεζα υποστηρίζει ότι ο προβλεπόμενος από την πολιτική κανόνας ότι ο φερόμενος ως παρενοχλών δεν λαμβάνει αντίγραφο του
υπομνήματος που περιέχει την καταγγελία δεν κατοχυρώνει πλήρως τα δικαιώματα άμυνας, τα οποία πρέπει να διασφαλίζονται σε
οιαδήποτε διαδικασία δύναται να καταλήξει στην έκδοση βλαπτικής πράξεως. Δεδομένου ότι η διαδικασία έρευνας θα μπορούσε να
καταλήξει στην απόλυση των X και Y, η Τράπεζα, μεριμνώντας για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων άμυνας των φερόμενων ως παρενοχλούντων
και αφού στάθμισε την αναγκαιότητα διαβιβάσεως ολόκληρου του φακέλου ή μέρους αυτού, αποφάσισε να διαβιβάσει σε αυτούς το
από 14 Μαρτίου 2011 υπόμνημα της προσφεύγουσας στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων των παραρτημάτων του. Ειδικότερα, δεδομένου
ότι η προσφεύγουσα είχε κατηγορήσει τους X και Y ως υπαιτίους των προβλημάτων υγείας της, εκρίθη αναγκαία η διαβίβαση σε αυτούς
της σχετικής γνωματεύσεως του ψυχιάτρου, Δρ. A, της 10ης Μαρτίου 2011, σύμφωνα με την οποία οι ψυχικές διαταραχές της προσφεύγουσας
ανάγονταν χρονικώς στο διάστημα κατά το οποίο της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων» προΐστατο ακόμη ο προηγούμενος γενικός διευθυντής
και οφείλονταν στην ασκούμενη από αυτόν πίεση και η οποία συνέστηνε παράλληλα τη μετακίνηση της προσφεύγουσας σε άλλη υπηρεσία.
Η Τράπεζα προσθέτει ότι η διαβίβαση του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου 2011 στο σύνολό του, μετά των παραρτημάτων του, δεν είναι
αδικαιολόγητη, κατά μείζονα λόγο διότι, με το από 28 Φεβρουαρίου 2011 έγγραφό του, ο διευθυντής του τμήματος ανθρωπίνων πόρων
είχε επιστήσει ρητώς την προσοχή της προσφεύγουσας στο γεγονός ότι το υπόμνημά της επρόκειτο να κοινοποιηθεί στους φερόμενους
ως παρενοχλούντες στο σύνολό του. Κατά την καθής, εφόσον, μολοντούτο, η προσφεύγουσα αποφάσισε να καταθέσει το υπόμνημά της
με όλα του τα παραρτήματα, συμπεριλαμβανομένων των ιατρικών γνωματεύσεων, χωρίς να ζητήσει την εμπιστευτική μεταχείριση των
εν λόγω εγγράφων, παρέσχε σιωπηλώς τη συγκατάθεσή της για τη διαβίβαση των εγγράφων αυτών στους X και Y.
Μολονότι ζήτησε να παρέμβει προς στήριξη του αιτήματος αποζημιώσεως λόγω παραβάσεως του καθήκοντος εμπιστευτικής μεταχειρίσεως
και των κανόνων περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων, με το υπόμνημά του παρεμβάσεως ο ΕΕΠΔ τοποθετείται αποκλειστικώς
επί της δεύτερης αιτιάσεως, η οποία αντλείται από κοινοποίηση στους φερόμενους ως παρενοχλούντες του υπομνήματος της 14ης
Μαρτίου 2011 στο σύνολό του. Ο παρεμβαίνων, όπως η προσφεύγουσα, ζητεί από το Δικαστήριο ΔΔ να αναγνωρίσει ότι η εν λόγω κοινοποίηση
συνιστά υπηρεσιακό πταίσμα της Τράπεζας και να υποχρεώσει την Τράπεζα να αποκαταστήσει τη ζημία που η προσφεύγουσα υπέστη
λόγω αυτού.
Προς στήριξη του αιτήματός του ο ΕΕΠΔ προβάλλει δύο ισχυρισμούς, αντλούμενους από παράβαση, αντιστοίχως, των διατάξεων της
πολιτικής και των διατάξεων του κανονισμού 45/2001.
Με τις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως η προσφεύγουσα επισημαίνει επίσης ότι ο τρόπος κατά τον οποίο η Τράπεζα
ερμηνεύει την υποχρέωση διασφαλίσεως των δικαιωμάτων άμυνας παρουσιάζει διακυμάνσεις, καθώς σε άλλη διαδικασία έρευνας που
διεξήχθη το 2010, η ίδια αρνήθηκε να διαβιβάσει την καταγγελία και τα συνημμένα σε αυτήν έγγραφα στο πρόσωπο εις βάρος του
οποίου είχε κινηθεί η διαδικασία έρευνας.
Με τις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως του ΕΕΠΔ η Τράπεζα υποστηρίζει ότι ο δεύτερος ισχυρισμός που προβάλλει
ο ΕΕΠΔ και ο οποίος αντλείται από παράβαση των διατάξεων του κανονισμού 45/2001 είναι απαράδεκτος καθόσον δεν προβλήθηκε από
την προσφεύγουσα με το δικόγραφο της προσφυγής της.
Επί της ουσίας η Τράπεζα τονίζει κατ’ αρχάς ότι ουδέποτε δήλωσε ότι η πλήρης κοινοποίηση του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου
2011 και των παραρτημάτων του ήταν αντίθετη προς την εσωτερική διαδικασία· αντιθέτως, δικαιολόγησε την εν λόγω πλήρη διαβίβαση
βασιζόμενη στο γεγονός ότι οι κανόνες της εσωτερικής διαδικασίας πρέπει να συνάδουν προς τις γενικές διατάξεις στο πεδίο της
προστασίας των δικαιωμάτων άμυνας.
Εν συνεχεία, η Τράπεζα επισημαίνει ότι, εν αντιθέσει προς ό,τι υποστηρίζει ο ΕΕΠΔ, η κοινοποίηση του υπομνήματος της 14ης
Μαρτίου 2011 στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων των παραρτημάτων του, δεν συνιστά παράβαση των διατάξεων του κανονισμού 45/2001.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη λύση που προκρίθηκε με την απόφαση X κατά ΕΚΤ (T‑333/99, EU:T:2001:251), η προστασία των δικαιωμάτων
άμυνας επιτάσσει τη διασφάλιση αυτών σε οιαδήποτε διαδικασία δύναται να καταλήξει στην έκδοση βλαπτικής πράξεως και όχι μόνο
στις ένδικες διαδικασίες. Εν προκειμένω, η διαδικασία έρευνας ηδύνατο να καταλήξει στην απόλυση των X και Y, ήτοι σε πράξη
βλαπτική για τους ίδιους, τούτο δε πολύ προ της κινήσεως ένδικης διαδικασίας. Δεδομένου ότι όφειλε να σεβασθεί τα δικαιώματα
άμυνας, η Τράπεζα προέβη στην προαναφερθείσα κοινοποίηση, συμφώνως προς το άρθρο 5, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 5/2001.
Η Τράπεζα αμφισβητεί επίσης τη δήλωση του ΕΕΠΔ ότι δεν εξέτασε δεόντως, προ της διαβιβάσεως του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου
2011 στους φερόμενους ως παρενοχλούντες, κατά πόσον το υπόμνημα αυτό έπρεπε να κοινοποιηθεί εν όλω ή εν μέρει. Κατά την Τράπεζα,
πρόκειται για απλές εικασίες του ΕΕΠΔ, αφού η ίδια προέβη πράγματι σε εμπεριστατωμένη εξέταση.
Με τα υπομνήματά τους προς απάντηση επί των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας η προσφεύγουσα και ο ΕΕΠΔ τοποθετήθηκαν επί
της ενστάσεως απαραδέκτου που προέβαλε η Τράπεζα με τις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Το Δικαστήριο ΔΔ θα εξετάσει κατ’ αρχάς εάν, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η Τράπεζα βαρύνεται πράγματι με τα δύο προαναφερθέντα
υπηρεσιακά πταίσματα. Σε περίπτωση διαπιστώσεως των πταισμάτων, το Δικαστήριο ΔΔ θα εξετάσει την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της
ζημίας που έχει ενδεχομένως προκληθεί και των προβαλλόμενων πταισμάτων. Τέλος, το Δικαστήριο ΔΔ θα αποφανθεί επί του ύψους
της αποζημιώσεως η οποία θα πρέπει ενδεχομένως να καταβληθεί.
Επί της παροχής σε τρίτους προσβάσεως στον φάκελο της έρευνας
Προς στήριξη της αιτιάσεώς της ότι ο νέος γενικός διευθυντής της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων» καθώς και «ορισμένα μέλη του διοικητικού
προσωπικού» του τμήματος συντονισμού είχαν πρόσβαση στον φάκελο που σχηματίσθηκε στο πλαίσιο της διαδικασίας έρευνας, η προσφεύγουσα
προσκομίζει, αφενός, με παράρτημα του δικογράφου της, απόσπασμα του υπομνήματος που ο X είχε συντάξει προς απάντηση στο από
14 Μαρτίου 2011 υπόμνημά της, καθώς και απόσπασμα εγγράφου συνταχθέντος από τον νέο γενικό διευθυντή της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων»
στο πλαίσιο επίσημης διαδικασίας ενστάσεως που η προσφεύγουσα κίνησε κατά της εκθέσεως αξιολογήσεώς της για το έτος 2010,
διότι εκτιμά ότι το δεύτερο απόσπασμα είναι έντονα επηρεασμένο από το πρώτο. Αφετέρου, με παράρτημα του υπομνήματός της παρατηρήσεων
επί του υπομνήματος παρεμβάσεως του ΕΕΠΔ, η προσφεύγουσα προσκομίζει δύο ηλεκτρονικές επιστολές που αντηλλάγησαν μεταξύ της
ιδίας και αλλού υπαλλήλου της Τράπεζας.
Όσον αφορά, κατ’ αρχάς, τα δύο αποσπάσματα εγγράφων που επισυνάπτονται ως παράρτημα του δικογράφου, το Δικαστήριο ΔΔ διαπιστώνει
ότι περιέχουν αμφότερα φράση με όμοια κατ’ ουσίαν διατύπωση.
Συναφώς, το Δικαστήριο ΔΔ παρατηρεί ότι, με το έγγραφο της 2ας Φεβρουαρίου 2012 που απηύθυνε στον ΕΕΠΔ, η Τράπεζα επισημαίνει
ότι το έγγραφο του νέου γενικού διευθυντή της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων», του οποίου απόσπασμα επισυνάπτεται στο δικόγραφο,
συνετάχθη από τον ίδιο προς απάντηση επί επίσημης ενστάσεως που η προσφεύγουσα είχε υποβάλει, λίγες ημέρες μετά τη συνταξιοδότηση
του Χ, ενώπιον της επιτροπής ενστάσεων, η οποία είχε κληθεί να αποφανθεί επί της εκθέσεως αξιολογήσεώς της για το έτος 2010.
Δεδομένου, ωστόσο, ότι όλη η διαδικασία ενστάσεως είχε κινηθεί υπό την ευθύνη του X, ο Χ, προ της συνταξιοδοτήσεώς του, απέστειλε
αντίγραφο ενός εκ των υπομνημάτων του στον διάδοχό του, τον νέο γενικό διευθυντή της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων». Τα γεγονότα
αυτά, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν από την προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, θα μπορούσαν, επομένως, να εξηγήσουν
την ομοιότητα που παρατηρείται σε συγκεκριμένη φράση εκάστου των δύο αποσπασμάτων. Ειδικότερα, το Δικαστήριο ΔΔ πιθανολογεί
ευλόγως ότι ο Χ διαβίβασε στον διάδοχό του όλες τις πληροφορίες που θεωρούσε ότι θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να αποφανθεί
επί της προαναφερθείσας επίσημης ενστάσεως. Εν πάση περιπτώσει, τα δύο αποσπάσματα που η προσφεύγουσα προσκομίζει δεν αποδεικνύουν
επαρκώς κατά νόμον ότι η Τράπεζα διαβίβασε στον νέο γενικό διευθυντή της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων» το υπόμνημα που ο Χ είχε
συντάξει προς απάντηση στην καταγγελία της.
Δεύτερον, όσον αφορά την ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ της προσφεύγουσας και άλλου υπαλλήλου της Τράπεζας, το Δικαστήριο
ΔΔ επισημαίνει ότι η πρώτη ηλεκτρονική επιστολή, στην οποία γίνεται λόγος για το γεγονός ότι ο νέος γενικός διευθυντής της
ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων» δήλωσε, ενώπιον της επιτροπής ενστάσεων η οποία είχε κληθεί να αποφανθεί επί της εκθέσεως αξιολογήσεώς
της για το έτος 2010, ότι είχε λάβει αντίγραφο του υπομνήματος που ο X είχε συντάξει στο πλαίσιο της διαδικασίας έρευνας για
την καταγγελία περί παρενοχλήσεως, το οποίο και διαβίβασε σε υφισταμένη της προσφεύγουσας, συνετάχθη από την προσφεύγουσα
την 21η Μαρτίου 2012. Με την εν λόγω ηλεκτρονική επιστολή, η προσφεύγουσα ρωτούσε τον παραλήπτη αυτής εάν το κείμενο που η
ίδια είχε συντάξει αποτύπωνε πιστά τη δήλωση στην οποία ο νέος γενικός διευθυντής της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων» είχε προβεί
κατά την ακρόασή του από την επιτροπή ενστάσεων, ακρόαση στην οποία ήταν παρόντες τόσο η ίδια όσο και ο εν λόγω παραλήπτης
της ηλεκτρονικής επιστολής. Με την αποσταλείσα την επόμενη ημέρα απάντησή του επί της ηλεκτρονικής αυτής επιστολής, ο εν λόγω
υπάλληλος επιβεβαίωσε την πιστότητα της διατυπώσεως  του συνταχθέντος από την προσφεύγουσα κειμένου.
Συναφώς, το Δικαστήριο ΔΔ διαπιστώνει ότι ο υπάλληλος της Τράπεζας που μετέχει στην αλληλογραφία την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα
δεν παρέσχε άμεση μαρτυρία αλλά περιορίσθηκε να επιβεβαιώσει τη διατύπωση του κειμένου που συνέταξε η ίδια η προσφεύγουσα,
κειμένου το οποίο συνετάχθη εξάλλου μόλις την 21η Μαρτίου 2012 και ενώ η ακρόαση ενώπιον της επιτροπής ενστάσεων είχε λάβει
χώρα το 2011. Επιπροσθέτως, η ηλεκτρονική επιστολή της προσφεύγουσας κάνει λόγο για διαβίβαση του υπομνήματος του X σε έναν
μόνον υπάλληλο της Τράπεζας και όχι, όπως διατείνεται η προσφεύγουσα με το δικόγραφό της, σε «ορισμένα μέλη του προσωπικού».
Συνεπώς, η ηλεκτρονική αλληλογραφία την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα δεν αρκεί, εν προκειμένω, για να αποδείξει ότι η
Τράπεζα διαβίβασε στον νέο γενικό διευθυντή της ΓΔ «Διαχείριση κινδύνων», καθώς και σε διάφορα μέλη του προσωπικού του τμήματος
συντονισμού το υπόμνημα που ο Χ είχε συντάξει προς απάντηση στην καταγγελία της προσφεύγουσας.
Λαμβανομένης υπόψη της προεκτεθείσας συλλογιστικής, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε
αποδείξεις προς στήριξη της θέσεώς της, δεν απεδείχθη ότι η Τράπεζα παρέσχε σε τρίτους πρόσβαση στον φάκελο της έρευνας.
Επί της κοινοποιήσεως στους φερόμενους ως παρενοχλούντες του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου 2011 στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων
των παραρτημάτων του
–       Επί της υπάρξεως πταίσματος
Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της, κατά την οποία η Τράπεζα υπέπεσε σε πταίσμα κοινοποιώντας το υπόμνημα της 14ης Μαρτίου
2011 μετά των παραρτημάτων του στους φερόμενους ως παρενοχλούντες, η προσφεύγουσα προβάλλει έναν μόνον ισχυρισμό, αντλούμενο
από παράβαση της υποχρεώσεως εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, καθώς και των προβλεπόμενων από την πολιτική κανόνων περί προστασίας
των προσωπικών δεδομένων.
Το Δικαστήριο ΔΔ διαπιστώνει ότι, με το υπόμνημά του παρεμβάσεως, ο ΕΕΠΔ προβάλλει δεύτερο ισχυρισμό, αντλούμενο από παράβαση
των διατάξεων του κανονισμού 45/2001. Ερωτηθείς συναφώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο ΕΕΠΔ τόνισε ότι δεν πρόκειται
για δεύτερο ισχυρισμό αλλά για επιχείρημα προβαλλόμενο προς στήριξη του προβληθέντος από την προσφεύγουσα ισχυρισμού.
Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, μολονότι το άρθρο 40, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το οποίο, δυνάμει
του άρθρου 7, παράγραφος 1, του παραρτήματος Ι του εν λόγω οργανισμού, τυγχάνει εφαρμογής στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
ΔΔ, και το άρθρο 110, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ΔΔ δεν αποκλείουν την εκ μέρους παρεμβαίνοντος
προβολή επιχειρημάτων νέων ή διαφορετικών εκείνων του διαδίκου υπέρ του οποίου ασκείται η παρέμβαση, δεν μπορεί να γίνει δεκτό
ότι, προκειμένου η παρέμβαση να μην περιορίζεται σε απλή επανάληψη των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν με το δικόγραφο της προσφυγής/αγωγής,
οι ανωτέρω διατάξεις  παρέχουν στον παρεμβαίνοντα τη δυνατότητα να μεταβάλει ή να αλλοιώσει το πλαίσιο της διαφοράς, όπως
αυτό καθορίσθηκε με το δικόγραφο της προσφυγής/αγωγής, προβάλλοντας νέους λόγους/ισχυρισμούς (βλ., συναφώς, αποφάσεις BaByliss
κατά Επιτροπής, T‑114/02, EU:T:2003:100, σκέψη 417, και SELEX Sistemi Integrati κατά Επιτροπής, T‑155/04, EU:T:2006:387, σκέψη
42). H συλλογιστική του ΕΕΠΔ δεν μπορεί, επομένως, να γίνει δεκτή, διότι, υποστηρίζοντας ότι η Τράπεζα παρέβη ορισμένες διατάξεις
του 45/2001, ο ΕΕΠΔ προέβαλε ισχυρισμό διάφορο του προβληθέντος από την προσφεύγουσα, ο οποίος αντλείται από παράβαση των
διατάξεων της πολιτικής.
Εφόσον ο ΕΕΠΔ δεν δύναται να προβάλει ισχυρισμό επί του οποίου δεν στηρίζεται το δικόγραφο, ο δεύτερος αυτός ισχυρισμός πρέπει
να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Μολοντούτο, το Δικαστήριο οφείλει να επισημάνει ότι η πολιτική προβλέπει ρητώς ότι ο φερόμενος ως παρενοχλών ενημερώνεται
για το αντικείμενο της καταγγελίας και λαμβάνει τις αναγκαίες προς τούτο πληροφορίες, χωρίς, ωστόσο, να λαμβάνει αντίγραφο
του υπομνήματος του καταγγέλλοντος.
Εκ του γράμματος της πολιτικής της Τράπεζας προκύπτει ότι η εκ μέρους της Τράπεζας κοινοποίηση στους X και Y του υπομνήματος
της προσφεύγουσας της 14ης Μαρτίου 2011 στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων των παραρτημάτων του, συνιστά παράβαση των διατάξεων
της πολιτικής. Συνεπώς, η Τράπεζα ευθύνεται με πταίσμα ικανό να θεμελιώσει εξωσυμβατική ευθύνη της.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από την υποχρέωση της Τράπεζας για σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας ούτε από την απόφαση X
κατά ΕΚΤ (EU:T:2001:251) την οποία αυτή επικαλείται. Συγκεκριμένα, εν αντιθέσει προς ό,τι υποστηρίζει η Τράπεζα, η διαδικασία
έρευνας δεν δύναται να καταλήξει απευθείας σε επιβολή κυρώσεως εις βάρος του φερόμενου ως παρενοχλούντος, διότι μια τέτοια
κύρωση δύναται να επιβληθεί μόνον κατόπιν πειθαρχικής διαδικασίας. Επιπροσθέτως, δεδομένου ότι η διαδικασία έρευνας δεν ηδύνατο
να καταλήξει σε βλαπτική για τους φερόμενους ως παρενοχλούντες πράξη, η Τράπεζα δεν νομιμοποιείτο να κοινοποιήσει σε αυτούς
όλα τα προσωπικά δεδομένα της προσφεύγουσας επικαλούμενη την υποχρέωση σεβασμού των δικαιωμάτων τους άμυνας.
Το επιχείρημα της Τράπεζας ότι η προσφεύγουσα είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων ότι το περιέχον την καταγγελία της υπόμνημα
επρόκειτο να κοινοποιηθεί στους φερόμενους ως παρενοχλούντες δεν δύναται ομοίως να ευδοκιμήσει. Συγκεκριμένα, η μη ρητή εναντίωση
της προσφεύγουσας στην κοινοποίηση του υπομνήματός της, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι εξελήφθη από την Τράπεζα ως σιωπηρή συναίνεση
στην εν λόγω κοινοποίηση, δεν παρείχε στην Τράπεζα το δικαίωμα να παραβεί τους εσωτερικούς της κανόνες, εν προκειμένω τη διάταξη
της πολιτικής που αποκλείει ρητώς την κοινοποίηση του υπομνήματος του καταγγέλλοντος στον φερόμενο ως παρενοχλούντα.
–       Επί της ηθικής βλάβης και της αιτιώδους συνάφειας
Το Δικαστήριο ΔΔ διαπιστώνει ότι η προσφεύγουσα δεν εξηγεί με ποιον τρόπο η κοινοποίηση στους φερόμενους ως παρενοχλούντες
του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου 2011 στο σύνολό του, μετά των παραρτημάτων του, παρακώλυσε την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας
έρευνας, προκαλώντας της ηθική βλάβη. Συνεπώς, το υποστατό της εν λόγω ηθικής βλάβης δεν αποδεικνύεται.
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η κοινοποίηση στους φερόμενους ως παρενοχλούντες του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου
2011 στο σύνολό του, μετά των παραρτημάτων του, είχε επιπτώσεις στο ήδη εχθρικό εργασιακό περιβάλλον της, καθόσον η εν λόγω
κοινοποίηση προκάλεσε αρνητική για την ίδια φημολογία και έβλαψε την υπόληψη και την αξιοπιστία της, το Δικαστήριο ΔΔ επισημαίνει
ότι το υπόμνημα της 14ης Μαρτίου 2011, μετά των παραρτημάτων του, περιέχει διάφορα προσωπικά δεδομένα της προσφεύγουσας, ιδίως
σχετικά με την κατάσταση της υγείας της. Το Δικαστήριο ΔΔ κρίνει επιβεβλημένη τη διαπίστωση ότι η διαβίβαση των εν λόγω προσωπικών
δεδομένων της προσφεύγουσας στους φερόμενους ως παρενοχλούντες τής προκάλεσε ηθική βλάβη.
–       Επί της χρηματικής ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης
Επιβάλλεται η επισήμανση ότι το δικόγραφο δεν αναλύει ειδικώς τον τρόπο αποτιμήσεως της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα υπέστη
λόγω της διαβιβάσεως, εκ μέρους της Τράπεζας, του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου 2011, στο σύνολό του, στους φερόμενους ως παρενοχλούντες.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται ο κατά δίκαιη και εύλογη κρίση προσδιορισμός της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα υπέστη
σε 5 000 ευρώ, ποσό το οποίο η Τράπεζα πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει σε αυτήν ως χρηματική ικανοποίηση.
2.     Επί της παρεμποδίσεως της εξετάσεως μαρτύρων
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα προσάπτει στην Τράπεζα, αφενός, ότι παρέσχε σε διάφορα πρόσωπα τα οποία η ίδια είχε υποδείξει ως πρόσωπα που
θα μπορούσαν να εξετασθούν από την επιτροπή έρευνας πεπλανημένες πληροφορίες επί της ενδεχόμενης καταθέσεώς τους, με αποτέλεσμα
αυτά να αρνηθούν να καταθέσουν. Αφετέρου, ορισμένοι εκ των εν λόγω εν δυνάμει μαρτύρων δεν ενημερώθηκαν καν για το γεγονός
ότι η προσφεύγουσα τούς είχε προτείνει ως μάρτυρες ούτε εκλήθησαν σε ακρόαση. Η Τράπεζα παρακώλυσε, ως εκ τούτου, την ομαλή
διεξαγωγή της διαδικασίας έρευνας και παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως. Κατά την προσφεύγουσα, το εν λόγω πταίσμα
της Τράπεζας τής προκάλεσε ηθική βλάβη η οποία, κατά δίκαιο και εύλογο υπολογισμό, αποτιμάται σε 40 000 ευρώ.
Η Τράπεζα αμφισβητεί το βάσιμο των κατηγοριών περί παρακωλύσεως της εξετάσεως μαρτύρων.
β)     Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, από τη δικογραφία προκύπτει πράγματι ότι ορισμένα εκ των προσώπων που η προσφεύγουσα είχε υποδείξει
ως πιθανούς μάρτυρες αρνήθηκαν να καταθέσουν ενώπιον της επιτροπής έρευνας. Εντούτοις, η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε αποδείξεις
ή έστω ενδείξεις προς στήριξη της θέσεώς της ότι η άρνηση των προσώπων αυτών οφείλεται σε παραπληροφόρηση εκ μέρους της Τράπεζας.
Εξάλλου, η ίδια η προσφεύγουσα εμφανίζεται αβέβαιη για τη δήλωσή της, καθώς με το δικόγραφό της επισημαίνει ότι «φαίνεται
ότι  […] ορισμέν[α] [πρόσωπα] ζήτησαν να ενημερωθούν από το [τ]μήμα [α]νθρωπίνων [π]όρων της Τράπεζας για την εν λόγω διαδικασία»
και ότι «θα»  τους παρασχέθηκε πληροφόρηση. Η αιτίαση αυτή πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί.
Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, η οποία αντλείται από το γεγονός ότι η επιτροπή έρευνας δεν κάλεσε σε κατάθεση το σύνολο των
προσώπων που η προσφεύγουσα είχε υποδείξει ως πιθανούς μάρτυρες, αρκεί η επισήμανση ότι η πολιτική ορίζει ότι η επιτροπή έρευνας
έχει την ευχέρεια να ακολουθήσει τη διαδικασία που κρίνει κατάλληλη. Μολονότι είναι αληθές ότι η πολιτική προβλέπει επίσης
ότι η επιτροπή έρευνας πραγματοποιεί ακροάσεις «των μαρτύρων που έχουν ενδεχομένως προταθεί από [τον καταγγέλλοντα]», από
κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι το ορθό νόημα της εν λόγω διατάξεως είναι ότι η επιτροπή έρευνας υποχρεούται να καλέσει
σε ακρόαση όλους τους πιθανούς μάρτυρες που ο καταγγέλλων έχει προτείνει. Αντιθέτως, όπως ορθώς επισημαίνει η Τράπεζα, απόκειται
στην επιτροπή έρευνας να αποφασίσει ποια εκ των προσώπων που έχουν υποδείξει τα μέρη πρέπει να κληθούν σε ακρόαση. Η δεύτερη
αιτίαση πρέπει, ως εκ τούτου, ομοίως να απορριφθεί.
Δεδομένου ότι οι δύο αιτιάσεις απερρίφθησαν, επιβάλλεται να γίνει δεκτό ότι δεν απεδείχθη ότι η Τράπεζα παρεμπόδισε την ακρόαση
των προταθέντων από την προσφεύγουσα μαρτύρων.
Εκ των προεκτεθέντων και χωρίς να είναι αναγκαίο να διαταχθούν τα αποδεικτικά μέσα που ζητεί η προσφεύγουσα, προκύπτει ότι
η Τράπεζα πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει στην προσφεύγουσα το ποσό των 35 000 ευρώ για την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης
που αυτή υπέστη από τον παράνομο χαρακτήρα της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου 2011 και από την παράβαση, εκ μέρους της Τράπεζας,
των διατάξεων της πολιτικής.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου του
δευτέρου τίτλου του εν λόγω κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
διαδίκου. Κατά την παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου, το Δικαστήριο ΔΔ δύναται να αποφασίσει, για λόγους επιείκειας, ότι ο ηττηθείς
διάδικος καταδικάζεται εν μέρει μόνο στα δικαστικά έξοδα ή ότι αυτός δεν πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.
Από το σκεπτικό της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι, δεδομένου ότι η προσφυγή-αγωγή έγινε κατά βάση δεκτή, η Τράπεζα είναι
κατ’ ουσίαν ο ηττηθείς διάδικος. Εξάλλου, με το αιτητικό της προσφυγής-αγωγής της, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε ρητώς να
καταδικασθεί η Τράπεζα στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι οι περιστάσεις της υποθέσεως δεν δικαιολογούν την εφαρμογή των διατάξεων
του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Τράπεζα φέρει τα δικαστικά έξοδά της και πρέπει να καταδικασθεί
στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας-ενάγουσας, συμπεριλαμβανόμενων των εξόδων που η παρέμβαση του ΕΕΠΔ προκάλεσε τόσο στην
Τράπεζα όσο και στην προσφεύγουσα-ενάγουσα.
Κατά το άρθρο 89, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο παρεμβαίνων φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων της 27ης Ιουλίου 2011.
2)
Υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να καταβάλει στη CG το ποσό των 35 000 ευρώ.
3)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή-αγωγή.
4)
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων φέρει τα δικαστικά έξοδά της και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της CG.
5)
Ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων, παρεμβαίνων, φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Rofes i Pujol
Bradley
Svenningsen
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 10 Ιουλίου 2014.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

M. I. Rofes i Pujol
Περιεχόμενα
Το νομικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
Αιτήματα των διαδίκων και διαδικασία
Επί του παραδεκτού
I –  Επί του τρίτου αιτήματος, περί αναγνωρίσεως της υπάρξεως παρενοχλήσεως
II –  Επί του πέμπτου αιτήματος, περί ακυρώσεως της αποφάσεως της 1ης Σεπτεμβρίου 2011
III –  Επί του έκτου αιτήματος, περί αναγνωρίσεως καταλογιστέων στην Τράπεζα υπηρεσιακών πταισμάτων
Επί του ακυρωτικού αιτήματος και επί του αποζημιωτικού αιτήματος
I –  Επί του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου 2011
Α ‑ Επιχειρήματα των διαδίκων
Β ‑ Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
II –  Επί του αποζημιωτικού αιτήματος της προσφεύγουσας
Α ‑ Επί της αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και επί της ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης οι οποίες απορρέουν από τον παράνομο
χαρακτήρα της αποφάσεως της 27ης Ιουλίου 2011
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Β ‑ Επί της αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και επί της ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι
υπέστη από την ηθική παρενόχληση και από την παράβαση, εκ μέρους της Τράπεζας, του καθήκοντός της μέριμνας
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Γ ‑ Επί της αποκαταστάσεως της υλικής ζημίας και επί της ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι
υπέστη από υπηρεσιακά πταίσματα της Τράπεζας
1.  Επί της παραβάσεως, εκ μέρους της Τράπεζας, της υποχρεώσεώς της εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, καθώς και των προβλεπόμενων
από την πολιτική κανόνων περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Επί της παροχής σε τρίτους προσβάσεως στον φάκελο της έρευνας
Επί της κοινοποιήσεως στους φερόμενους ως παρενοχλούντες του υπομνήματος της 14ης Μαρτίου 2011 στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων
των παραρτημάτων του
–  Επί της υπάρξεως πταίσματος
–  Επί της ηθικής βλάβης και της αιτιώδους συνάφειας
–  Επί της χρηματικής ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης
2.  Επί της παρεμποδίσεως της εξετάσεως μαρτύρων
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.