CELEX: 62011TJ0372
Wspólnotowy znak towarowy
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego "basic"
Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy "BASIC"
Względna podstawa odmowy rejestracji
Podobieństwo usług
Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Okoliczności powstania sporu
W dniu 14 marca 2008 r. skarżąca, Basic AG Lebensmittelhandel, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. 1994, L 11, s. 1
), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. L 78, s. 1
)].
Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne:
Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą między innymi do klas 35 i 39 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
—
klasa 35: „usługi franchisingowe, mianowicie przekazywanie gospodarczego i organizatorskiego know‑how w celu urynkowienia towarów i usług; administrowanie przedsiębiorstwem, promowanie towarów (promocje), marketing bezpośredni, doradztwo w zakresie działalności handlowej i prowadzenia przedsiębiorstwa dotyczące koncepcji, organizacji i prowadzenia systemów znajdowania klientów i kontaktów z klientami, zwłaszcza w zakresie programów mailingowych, rabatowych, bonów i premii; wydawanie nośników informacji i danych na rzecz osób trzecich (o ile ujęte w klasie 35), które nadają się do księgowania transakcji rabatowych, bonów i premiowych, zwłaszcza książeczek bonów, kart kredytowych i czekowych, które zawierają dane identyfikacyjne lub informacje do odczytu maszynowego, zwłaszcza kart magnetycznych i chipowych jako tak zwanych kart inteligentnych (o ile ujęte w klasie 35); strategie promocji sprzedaży, przeprowadzanie gier hazardowych i licytacji cen jako strategie reklamowe, o ile zostały ujęte w klasie 35; usługi handlu detalicznego i hurtowego w zakresie środków piorących i do wybielania, preparatów do czyszczenia, polerowania, szorowania i preparatów ściernych, mydeł, produktów perfumeryjnych, olejków eterycznych, preparatów do ciała i pielęgnacji urody, płynów do płukania włosów, środków do czyszczenia zębów, materiałów oświetleniowych, świec i knotów do świec, preparatów farmaceutycznych i weterynaryjnych, środków sanitarnych do celów medycznych, dietetycznych substancji przystosowanych do celów medycznych, żywności dla niemowląt, plastrów, materiałów opatrunkowych, środków odkażających, środków do zwalczania robactwa, fungicydów, herbicydów, dodatków do kąpieli leczniczych, medycznych dodatków do żywności i do celów niemedycznych, papieru, kartonu i wyrobów z tych materiałów, druków, materiałów fotograficznych, artykułów papierniczych, materiałów szkoleniowych i dydaktycznych, materiałów z tworzyw sztucznych do pakowania, skóry i imitacji skóry oraz towarów z nich, skór i skafandr[ów], walizek podróżnych, toreb, plecaków, parasoli, parasoli słonecznych i lasek spacerowych, batów, biczów, uprzęży i wyrobów siodlarskich, urządzeń i pojemników do gospodarstwa domowego lub pojemników kuchennych, grzebieni i gąbek, szczotek, materiałów szczotkarskich, sprzętu do czyszczenia, szkła surowego lub półobrobionego, wyrobów szklanych, porcelany i naczyń ceramicznych, odzieży, obuwia, nakryć głowy, zabawek, artykułów gimnastycznych i sportowych, ozdób choinkowych, artykułów spożywczych, rolnych, ogrodowych i leśnych oraz ziaren, zwierząt żywych, owoców świeżych i warzyw, nasion, roślin żywych i kwiatów naturalnych, karmy, słodu, alkoholowych i niealkoholowych napojów oraz syropów, tabletek musujących i innych preparatów do sporządzania napojów, usługi w zakresie zamówień pocztowych (z wyjątkiem transportu) lub sprzedaż internetowa, wszystkie dotyczą [odpowiednio] produktów drogerii, kosmetyków, produktów perfumeryjnych, wyrobów z papieru, tekstyliów, napojów i artykułów spożywczych”;
—
klasa 39: „transport; pakowanie i składowanie wszelkiego typu produktów, organizowanie podróży”.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 23/2008 z dnia 9 czerwca 2008 r.
W dniu 8 września 2008 r. interwenient, Repsol YPF, SA, wniósł na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009) sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla usług, o których mowa w pkt 3 powyżej.
Sprzeciw został oparty na przedstawionym poniżej wcześniejszym graficznym wspólnotowym znaku towarowym:
Usługi oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym przywołanym w uzasadnieniu sprzeciwu należą do klas 35, 37 i 39 i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
—
klasa 35: „handel detaliczny w zakresie tytoniu, prasy, baterii, przedmiotów do zabawy, towarów przeznaczonych do samochodów, akcesoriów i części zamiennych do samochodów, smarów, paliw samochodowych; reklama; czynności biurowe”;
—
klasa 37: „budownictwo; naprawy; usługi instalacji, usługi stacji obsługi samochodów (pompy paliwa); naprawy pojazdów; konserwacja, oliwienie i mycie pojazdów; naprawa opon”;
—
klasa 39: „usługi dystrybucji preparatów [artykułów] żywnościowych do podstawowego spożycia, wyroby ciastkarskie i wyroby cukiernicze, lody, żywność wstępnie przygotowana, tytoń, papier gazetowy, baterie, zabawki, artykuły do samochodów, osprzęt i części zamienne do samochodów, smary, paliwo i paliwa do samochodów, transport; pakowanie, składowanie i dostawa wszelkiego typu produktów, w tym paliw i oleju napędowego; organizowanie podróży”.
W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji wskazaną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009].
W dniu 28 maja 2010 r. Wydział Sprzeciwów OHIM w części uwzględnił sprzeciw. Sprzeciw został bowiem uwzględniony w odniesieniu do części usług z klasy 35 oraz w odniesieniu do usług z klasy 39.
W dniu 28 lipca 2010 r. interwenient – działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 – wniósł do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
Decyzją z dnia 31 marca 2011 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła odwołanie w części. Uznała ona w szczególności, że „usługi handlu detalicznego i hurtowego w zakresie artykułów spożywczych, owoców świeżych i warzyw, alkoholowych i niealkoholowych napojów oraz syropów, tabletek musujących i innych preparatów do sporządzania napojów, usługi w zakresie zamówień pocztowych (z wyjątkiem transportu) lub sprzedaż internetowa, odpowiednio, napojów i artykułów spożywczych”, których dotyczy zgłoszony znak, należące do klasy 35, były podobne do usług, których dotyczy wcześniejszy znak towarowy, należących do klasy 39. Izba stwierdziła natomiast, że inne usługi z klasy 35 oznaczone zgłoszonym znakiem różniły się od usług oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym. Izba Odwoławcza zauważyła, że kolidujące znaki wykazywały niski stopień podobieństwa wizualnego, lecz były identyczne pod względem fonetycznym i koncepcyjnym. Ponadto uznała ona, że wcześniejszy znak towarowy jako całość miał charakter raczej słabo odróżniający.
W tych okolicznościach Izba Odwoławcza doszła do wniosku, że zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w kontekście przywołanych w pkt 11 powyżej usług uważanych za podobne. W konsekwencji Izba Odwoławcza uwzględniła sprzeciw w odniesieniu do tych usług, odrzuciła zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego dla tych usług i oddaliła odwołanie w odniesieniu do pozostałych usług z klasy 35.
Żądania stron
W skardze skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
—
oddalenie odwołania wniesionego od decyzji Wydziału Sprzeciwów;
—
obciążenie OHIM kosztami postępowania.
OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Na rozprawie skarżąca zmieniła treść swoich żądań i wnosi w związku z tym do Sądu o:
—
zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, by odwołanie zostało oddalone w całości;
—
tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględnia ona odwołanie interwenienta;
—
obciążenie OHIM kosztami postępowania.
Na rozprawie skarżąca cofnęła żądanie zawieszenia postępowania w związku z decyzją Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 8 października 2013 r. (5863 C), unieważniającą prawa do wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do części spornych usług. W tej sytuacji interwenient wniósł do Sądu o uwzględnienie odwołanie wniesionego przez niego od tej decyzji. Sąd oddalił żądanie zawieszenia postępowania.
Co do prawa
Skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Skarżąca uważa, że usługi z klasy 35, których dotyczy zgłoszony znak towarowy, nie są podobne do usług z klasy 39 oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym i że w związku z tym nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi kolidującymi ze sobą znakami.
OHIM i interwenient nie zgadzają się z argumentami skarżącej.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego i identyczności lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli krąg odbiorców może uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Według tegoż orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd winno być oceniane całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, a w szczególności współzależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów i usług [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie
T-162/01 Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. s. II-2821
, pkt 30–33 i przytoczone tam orzecznictwo].
Do celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne występowanie identyczności lub podobieństwa kolidujących ze sobą znaków towarowych oraz identyczności lub podobieństwa oznaczonych tymi znakami towarów lub usług. Przesłanki te wymagają kumulatywnego spełnienia [zob. wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie
T-316/07 Commercy przeciwko OHIM - easyGroup IP Licensing (easyHotel), Zb.Orz. s. II-43
, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo].
To właśnie w świetle powyższych rozważań należy zbadać, czy Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do części usług z klasy 35 oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym oraz usług z klasy 39 oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym.
W przedmiocie właściwego kręgu odbiorców
Zgodnie z orzecznictwem przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wziąć pod uwagę przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny. Należy także uwzględnić okoliczność, że poziom uwagi przeciętnego konsumenta może być różny w zależności od rozpatrywanej kategorii towarów lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie
T-256/04 Mundipharma przeciwko OHIM - Altana Pharma (RESPICUR), Zb.Orz. s. II-449
, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo].
Po pierwsze, gdy ochrona wcześniejszego znaku towarowego rozciąga się na całą Unię Europejską, należy wziąć pod uwagę sposób postrzegania kolidujących ze sobą znaków przez konsumenta spornych usług na tym terytorium. Wniosek ten nie jest w niniejszym przypadku kwestionowany.
Po drugie, Izba Odwoławcza uznała w pkt 15 zaskarżonej decyzji, że jeżeli chodzi o usługi z klasy 39 oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym, właściwy krąg odbiorców składa się z profesjonalistów. Ta ocena nie jest w niniejszej sprawie kwestionowana przez skarżącą. Skarżąca podnosi jedynie, że usługi handlu detalicznego w ramach klasy 35 oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są skierowane nie do profesjonalistów, lecz do konsumentów końcowych.
W kwestii tej należy przypomnieć, że na potrzeby porównania spornych usług uwzględnić należy jedynie właściwy krąg odbiorców wspólny dla tych usług. Właściwy krąg odbiorców składa się mianowicie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, z potencjalnych konsumentów zarówno towarów i usług oznaczonych przez wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy, jak i towarów i usług oznaczonych przez zgłoszony znak towarowy [zob. wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. w sprawie T‑270/09 PVS przeciwko OHIM – MeDiTA Medizinische Kurierdienst (medidata), niepublikowany w Zbiorze, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo].
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że usługi z klasy 39 oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym stanowią usługi dystrybucji. Te ostatnie są jednakże skierowane do odbiorców będących profesjonalistami.
Jeżeli chodzi o usługi handlu detalicznego z klasy 35 oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym spornym w niniejszej sprawie, skarżąca błędnie próbuje zasugerować za pośrednictwem argumentacji przywołanej w pkt 26 powyżej, że usługi te nie mogą być skierowane do odbiorców będących profesjonalistami. O ile prawdą jest, że usługi te są skierowane do konsumentów końcowych, o tyle prawdą jest również, że są one skierowane także do producentów towarów oraz do ewentualnych pośredników handlowych działających na etapach poprzedzających końcową sprzedaż detaliczną, jako usługi zapewniające uczestnikom obrotu ostateczne wprowadzenie tego towaru na rynek.
W związku z tym Izba Odwoławcza uznała w istocie prawidłowo za właściwy krąg odbiorców będących profesjonalistami, którzy jako jedyni korzystają potencjalnie zarówno z usług z klasy 35 oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym spornym w niniejszej sprawie, jak i z tych z klasy 39 oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym, również spornym w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji należy potwierdzić definicję właściwego kręgu odbiorców przyjętą przez Izbę Odwoławczą w pkt 15 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług z klas 35 i 39.
W przedmiocie porównania usług
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek tych towarów lub usług. Czynniki te obejmują w szczególności charakter tych towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób używania, podobnie jak to, czy te towary lub usługi konkurują ze sobą, czy też się uzupełniają. Pod uwagę mogą być wzięte także inne czynniki, na przykład kanały dystrybucji rozpatrywanych towarów [zob. wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie
T-443/05 El Corte Inglés przeciwko OHIM - Bolaños Sabri (PiraÑAM diseño original Juan Bolaños), Zb.Orz. s. II-2579
, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo].
W tym kontekście towary lub usługi komplementarne to takie, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jeden towar lub jedna usługa są nieodzowne lub istotne dla użycia drugiego towaru lub drugiej usługi, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że oba te towary lub obie te usługi zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo. Wynika z tego, że więź komplementarności nie może istnieć między towarami lub usługami niezbędnymi do funkcjonowania przedsiębiorstwa handlowego z jednej strony a towarami i usługami, które przedsiębiorstwo to wytwarza lub świadczy, z drugiej strony. Wobec tego usługi skierowane do różnych kręgów odbiorców nie mogą mieć charakteru komplementarnego (zob. ww. w pkt 22 wyrok w sprawie easyHotel, pkt 57, 58 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jeżeli chodzi o decyzje OHIM przywołane przez strony, należy również przypomnieć, że OHIM jest zobowiązany wykonywać swe kompetencje w zgodzie z ogólnymi zasadami prawa Unii. O ile, mając na uwadze zasadę równego traktowania i zasadę dobrej administracji, OHIM musi przy rozpatrywaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego brać pod uwagę decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie, o tyle stosowanie tych zasad należy jednak pogodzić z postulatem legalności. W pozostałym zakresie ze względów pewności prawa, a ściślej dobrej administracji, każde zgłoszenie do rejestracji musi zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, tak aby uniknąć nieprawidłowego rejestrowania znaków towarowych. Owo badanie musi mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku. Rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego zależy bowiem od specyficznych kryteriów, które znajdują zastosowanie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy i służą weryfikacji, czy dane oznaczenie nie jest objęte podstawą odmowy rejestracji (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie
C-51/10 P Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-1541
, pkt 73–77).
Jeżeli chodzi o decyzje krajowe przywołane przez strony, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że rejestracje dokonane dotychczas w państwach członkowskich stanowią jedynie okoliczność, która – nie mając decydującego znaczenia – może tylko zostać uwzględniona w badaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego [wyroki Sądu: z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie
T-122/99 Procter & Gamble przeciwko OHIM (Kształt mydła), Rec. s. II-265
, pkt 61; z dnia 19 września 2001 r. w sprawie
T-337/99 Henkel przeciwko OHIM (Czerwono-biała tabliczka), Rec. s. II-2597
, pkt 58].
To w tym świetle należy dokonać porównania „usług handlu detalicznego i hurtowego w zakresie artykułów spożywczych, owoców świeżych i warzyw, alkoholowych i niealkoholowych napojów oraz syropów, tabletek musujących i innych preparatów do sporządzania napojów, usług w zakresie zamówień pocztowych (z wyjątkiem transportu) lub sprzedaży internetowej, odpowiednio, napojów i artykułów spożywczych” oznaczonych zgłoszonym znakiem i należących do klasy 35 z „usługami dystrybucji preparatów [artykułów] żywnościowych do podstawowego spożycia, wyrobów ciastkarskich i wyrobów cukierniczych, lodów, żywności wstępnie przygotowanej” oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym i należącymi do klasy 39.
W przedmiocie podobieństwa pomiędzy towarami, których dotyczą sporne usługi
Skarżąca podnosi, że towary, których dotyczą usługi sporne w niniejszej sprawie, mianowicie napoje i artykuły żywnościowe, nie wykazują podobieństwa w stopniu wystarczającym do stwierdzenia podobieństwa pomiędzy usługami handlu detalicznego i hurtowego napojów i usługami dystrybucji w zakresie artykułów żywnościowych. Jej zdaniem napoje i artykuły żywnościowe podlegają, ze względu na ich charakter, odmiennym sposobom dystrybucji, wprowadzenia na rynek i konsumpcji.
Na rozprawie strony zadeklarowały, że zgadzają się z wykładnią, zgodnie z którą należy porównać zarówno towary, których dotyczą usługi, jak i same usługi.
W kwestii tej Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła w pkt 26 i 27 zaskarżonej decyzji, że towary, których dotyczą „usługi handlu detalicznego i hurtowego w zakresie artykułów spożywczych, owoców świeżych i warzyw, alkoholowych i niealkoholowych napojów oraz syropów, tabletek musujących i innych preparatów do sporządzania napojów, usługi w zakresie zamówień pocztowych (z wyjątkiem transportu) lub sprzedaż internetowa, odpowiednio, napojów i artykułów spożywczych”, a których dotyczy zgłoszony znak towarowy, były identyczne z „preparatami [artykułami] żywnościowymi do podstawowego spożycia”, których dotyczy wcześniejszy znak towarowy, względnie bardzo do nich podobne. Napoje i artykuły żywnościowe mają bowiem taki sam charakter i cel w tym znaczeniu, że są przeznaczone do konsumpcji przez ludzi. Ponadto towary te mogą być przygotowywane przez te same przedsiębiorstwa, są zasadniczo sprzedawane w tych samych miejscach oraz są często konsumowane w tym samym czasie.
W tej sytuacji argumenty skarżącej służące zakwestionowaniu istnienia podobieństwa pomiędzy spornymi usługami z powodu braku wystarczającego stopnia podobieństwa pomiędzy towarami, których te usługi dotyczą, należy odrzucić.
W przedmiocie definicji usług dystrybucji i usług handlu hurtowego
Skarżąca uważa, że Izba Odwoławcza błędnie doszła do wniosku, iż sporne usługi z klasy 35 były identyczne z oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym usługami z klasy 39, względnie iż były do nich podobne. Twierdzi ona, że Izba Odwoławcza oparła swoje rozumowanie na błędnej wykładni słowa „dystrybucja”, którego sens należy w przekonaniu skarżącej wywieść z klasyfikacji nicejskiej. Jej zdaniem interwenient dokonał interpretacji słowa „dystrybucja”, wybierając celowo rejestrację wcześniejszego znaku towarowego dla usług między innymi z klasy 39. Tym samym pojęcie „dystrybucji” odnosi się zdaniem skarżącej wyłącznie do usług załadunku, dostawy, składowania i transportu.
Jeżeli chodzi, po pierwsze, o definicje usług dystrybucji oraz handlu hurtowego, argument skarżącej dotyczący sposobu rozumienia słowa „dystrybucja” oraz wyrażenia „handel hurtowy” w języku potocznym należy odrzucić. Skarżąca nie precyzuje bowiem, w jaki sposób definicje tych przywoływanych przez nią pojęć umożliwiają zanegowanie identyczności spornych usług.
Jeżeli chodzi, po drugie, o podnoszone decydujące znaczenie klasyfikacji nicejskiej dla definicji usług, należy przypomnieć, że zgodnie z zasadą 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. L 303, s. 1
), ze zmianami, klasyfikacja ta służy wyłącznie celom administracyjnym. W związku z tym klasyfikacja ta nie może determinować sama w sobie charakteru oraz cech usług stanowiących przedmiot sporu w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji definicja pojęcia dystrybucji przedstawiona przez skarżącą, oparta na brzmieniu [opisu] klasy 39, nie może zostać podtrzymana. Ponadto przywoływane przez skarżącą uwagi i objaśnienia do klasy 39 nie stanowią wyczerpującego wyliczenia usług objętych tą klasą.
W przedmiocie podnoszonego braku podobieństwa pomiędzy usługami dystrybucji i usługami handlu hurtowego
Zdaniem skarżącej usługi handlu hurtowego są różne od usług dystrybucji. W świetle decyzji OHIM oraz uwag i objaśnień do klas 35 i 39 klasyfikacji nicejskiej te dwie kategorie nie są w przekonaniu skarżącej podobne, czy to z punktu widzenia ich charakteru, czy też ich celu, i nie mogą być uważane za komplementarne z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców. Ponadto, w przeciwieństwie do usług dystrybucji, usługi handlu hurtowego i detalicznego nie obejmują zdaniem skarżącej transportu towarów.
W kwestii tej z zasady 2 ust. 4 rozporządzenia nr 2868/95 (zob. pkt 43 powyżej) wynika również, że usługi nie mogą być uważane za różne jedynie na takiej podstawie, że zostały zamieszczone w różnych klasach porozumienia nicejskiego. Zasadę tę potwierdza orzecznictwo, zgodnie z którym towary lub usługi nie muszą koniecznie pochodzić z tej samej klasy, względnie z tej samej kategorii w ramach danej klasy, by zostać skutecznie porównane i stanowić podstawę do sformułowania wniosku w kwestii istnienia – bądź nieistnienia – podobieństwa tych towarów lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T‑392/04 Gagliardi przeciwko OHIM – Norma Lebensmittelfilialbetrieb (MANŪ MANU MANU), niepublikowany w Zbiorze, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo]. Należy zatem odrzucić argument skarżącej dotyczący świadomego wyboru przez interwenienta zarejestrowania wcześniejszego znaku towarowego jedynie dla usług z klasy 39.
Ponadto należy stwierdzić, że usługi dystrybucji i usługi handlu hurtowego umożliwiają wprowadzenie na rynek towaru i ich funkcją jest pośredniczenie pomiędzy produkcją a końcową konsumpcją towaru. Te dwie kategorie usług uczestniczą w realizacji tego samego końcowego celu, jakim jest sprzedaż na rzecz końcowego konsumenta.
W świetle orzecznictwa przywołanego w pkt 33 powyżej należy również zauważyć ścisły związek pomiędzy tymi dwiema kategoriami usług, polegający na tym, że jeden hurtownik może skorzystać z usług dystrybucji, a dystrybutor może również skorzystać z usług hurtownika. Ponadto hurtownik może oferować usługi dystrybucji, tak jak i handel hurtowy może stanowić część usług oferowanych przez dystrybutora.
Jeżeli chodzi o twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym dystrybucja nie jest charakterystyczna dla usług handlu hurtowego, twierdzenie to, choćby było prawdziwe, nie może samo w sobie wykluczyć podobieństwa pomiędzy tymi dwiema kategoriami usług.
Reszta argumentów podniesionych przez skarżącą jest oparta na błędnym założeniu, że usługi dystrybucji ograniczają się do usług transportu i dostawy. Usługi te stanowią jednak tylko część czynności z zakresu usług dystrybucji.
Z powyższego wynika, że w pkt 27 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła prawidłowo podobieństwo pomiędzy usługami handlu hurtowego oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym a usługami dystrybucji oznaczonymi wcześniejszym wspólnotowym znakiem towarowym, jako że towary, których usługi te dotyczą, są identyczne, względnie bardzo podobne.
W przedmiocie podnoszonego braku podobieństwa pomiędzy usługami dystrybucji i usługami handlu detalicznego
Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dokonała błędnego porównania spornych usług, przyjmując punkt widzenia wytwórcy, podczas gdy usługi handlu hurtowego i dystrybucji są skierowane do konsumenta końcowego. Podnosi ona również, że obie te kategorie usług różnią się od siebie, zarówno jeżeli chodzi o ich charakter, jak i o cel, i nie są komplementarne ani z punktu widzenia wytwórcy, ani z punktu widzenia końcowego konsumenta. Ponadto skarżąca zauważa, że sprzedawcy detaliczni nie oferują usługi dostawy na rzecz osób trzecich.
W kwestii tej z pkt 21 powyżej wynika, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania spornych usług przez właściwy krąg odbiorców. Ponadto w pkt 26–31 powyżej zostało stwierdzone, że właściwy krąg odbiorców stanowią profesjonaliści. W związku z tym Izba Odwoławcza nie dopuściła się błędu w ocenie, przyjmując punkt widzenia konsumenta końcowego.
Jeżeli chodzi o podnoszony odmienny charakter celu usług handlu detalicznego oraz usług dystrybucji, należy zauważyć, że usługi te mają taki sam cel końcowy, jakim jest sprzedaż na rzecz konsumenta końcowego. Jak prawidłowo stwierdziła Izba Odwoławcza w pkt 28 zaskarżonej decyzji, obie te kategorie usług polegają na sprowadzeniu towarów do konsumentów końcowych. Ocena ta nie jest sprzeczna z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym celem handlu detalicznego jest sprzedaż towarów konsumentom. Handel ten obejmuje, poza czynnością prawną sprzedaży, wszelkie działania podejmowane przez przedsiębiorcę w celu zachęcenia do zakupu. Działania te polegają w szczególności na wyselekcjonowaniu asortymentu towarów oferowanych do sprzedaży oraz zaproponowaniu różnych świadczeń, mających na celu skłonienie konsumenta do zawarcia umowy sprzedaży z zainteresowanym kupcem, a nie z jego konkurentem [zob. wyrok Trybunału z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie
C-418/02 Praktiker Bau- und Heimwerkermärkte, Zb.Orz. s. I-5873
, pkt 34; wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie T‑213/09 Yorma’s przeciwko OHIM – Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S), niepublikowany w Zbiorze, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo].
W każdym razie, jak słusznie podniósł na rozprawie interwenient, skarżąca nie może opierać swojej argumentacji na pkt 34 ww. w pkt 54 wyroku w sprawie Praktiker Bau- und Heimwerkermärkte. Wyrok ten wpisuje się bowiem w ściśle ograniczone ramy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Bundespatentgericht (federalny sąd patentowy), który przedstawił Trybunałowi pytanie, czy handel detaliczny towarami stanowi usługę w rozumieniu art. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (
Dz.U. 1989, L 40, s. 1
). Wykładnia dokonana przez Trybunał w ramach tej sprawy nie może jednak stanowić wyczerpującej, mającej zasięg ogólny definicji pojęcia usługi handlu detalicznego.
W świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 33 powyżej należy potwierdzić ocenę Izby Odwoławczej, w myśl której usługi handlu detalicznego oraz usługi dystrybucji są komplementarne. Świadczący usługi handlu detalicznego są bowiem zwykle uzależnieni od usług dystrybucji w celu zagwarantowania sobie możliwości prowadzenia działalności, w szczególności kierując towary do punktów sprzedaży. Ponadto, jako że usługi dystrybucji oraz usługi handlu detalicznego realizują ten sam cel i są wykorzystywane na względnie wczesnym etapie procesu wprowadzania na rynek, jest możliwe, że właściwy krąg odbiorców myśli, iż usługi te są świadczone przez to samo przedsiębiorstwo.
W tej sytuacji w pkt 28 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła zgodnie z prawem, że usługi dystrybucji i usługi handlu detalicznego są podobne, ponieważ chodzi o towary identyczne, względnie bardzo podobne.
W przedmiocie porównania oznaczeń
Izba Odwoławcza prawidłowo uznała, że kolidujące ze sobą znaki towarowe wykazują niski stopień podobieństwa wizualnego, lecz że były identyczne pod względem fonetycznym i koncepcyjnym, czego strony zresztą nie kwestionują.
W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
W niniejszej sprawie należy potwierdzić ocenę Izby Odwoławczej, która w pkt 42 zaskarżonej decyzji uznała, że charakter wcześniejszego znaku towarowego jest ogólnie dość słabo odróżniający, czego strony zresztą nie kwestionują.
W ramach oceny ogólnej prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy zatem przypomnieć podobieństwo spornych usług, niski stopień podobieństwa wizualnego kolidujących ze sobą znaków oraz ich identyczność pod względem fonetycznym i koncepcyjnym, jak również słabo odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego. W tej sytuacji Izba Odwoławcza doszła do prawidłowego wniosku, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców.
Z całości powyższych rozważań wynika, że jedyny podniesiony zarzut należy oddalić jako bezzasadny.
Dlatego też skargę należy oddalić w całości.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów
SĄD (szósta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skarga zostaje oddalona.

2)
Basic AG Lebensmittelhandel zostaje obciążona kosztami postępowania.

Frimodt Nielsen
Dehousse
Collins
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 czerwca 2014 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.