CELEX: 62014CJ0303
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego
Rozporządzenie (WE) nr 842/2006
Szkolenia i certyfikacja
Obowiązek powiadomienia
Sankcje
Rozporządzenia (WE) nr 303/2008, (WE) nr 304/2008, (WE) nr 305/2008, (WE) nr 306/2008, (WE) nr 307/2008 i (WE) nr 308/2008

W skardze Komisja Europejska zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że nie podając jej wymaganych informacji w zakresie:
–        jednostek certyfikujących personel i przedsiębiorstwa, a także nazw certyfikatów wydawanych personelowi i przedsiębiorstwom,
zaangażowanym w działania związane z niektórymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi oraz
–        przepisów krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (Dz.U. L 161, s. 1),
Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia,
art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 303/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006
minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych
urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła zawierających fluorowane gazy cieplarniane (Dz.U. L 92, s. 3), art. 12
ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 304/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006
minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych
systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane (Dz.U. L 92, s. 12), art. 7
ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 305/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006
minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku fluorowanych gazów
cieplarnianych z rozdzielnic wysokiego napięcia (Dz.U. L 92, s. 17), art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 306/2008
z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki wzajemnego uznawania
certyfikacji personelu dokonującego odzysku rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń (Dz.U.
L 92, s. 21), art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 307/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia
nr 842/2006 minimalne wymagania w zakresie programów szkoleniowych oraz warunki wzajemnego uznawania zaświadczeń o odbytym
szkoleniu dla personelu w odniesieniu do wykorzystywanych w niektórych pojazdach silnikowych systemów klimatyzacyjnych zawierających
niektóre fluorowane gazy cieplarniane (Dz.U. L 92, s. 25), a także art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 308/2008 z dnia 2 kwietnia
2008 r. określającego zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 formę powiadamiania o programach szkoleń i certyfikacji państw
członkowskich (Dz.U. L 92, s. 28).

Ramy prawne
Artykuł 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 842/2006 przewiduje:
„1.      Do dnia 4 lipca 2007 r. na podstawie informacji otrzymanych od państw członkowskich oraz w porozumieniu z odpowiednimi sektorami
ustanawia się, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, minimalne wymagania i warunki wzajemnego uznawania w odniesieniu
do programów szkoleniowych i certyfikacji zarówno dla przedsiębiorstw, jak i odpowiedniego personelu, zaangażowanych w instalację,
konserwację i serwisowanie urządzeń i systemów objętych art. 3 ust. 1 oraz dla personelu zaangażowanego w działania, o których
mowa w art. 3 i 4.
2.      Do dnia 4 lipca 2008 r. państwa członkowskie ustalają lub dostosowują swoje wymagania dotyczące szkoleń i certyfikacji, na
podstawie minimalnych wymagań, o których mowa w ust. 1. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach szkoleń
i certyfikacji. Państwa członkowskie uznają certyfikaty wystawione w innym państwie członkowskim i nie ograniczają swobody
świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości z powodów związanych z certyfikatami wystawionymi w innym państwie członkowskim”.
W dniu 2 kwietnia 2008 r. Komisja przyjęła na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 842/2006 sześć rozporządzeń. Rozporządzenia
te przewidują obowiązki powiadomienia w zakresie certyfikatów z dziedzin, których dotyczą.
Artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia nr 303/2008 stanowi:
„Do dnia 4 stycznia 2009 r. państwa członkowskie podają Komisji nazwy i dane teleadresowe jednostek certyfikujących personel
i przedsiębiorstwa, podlegających przepisom art. 10, oraz nazwy certyfikatów dla personelu spełniającego wymagania art. 5
i [dla] przedsiębiorstw spełniających wymagania art. 8, zgodnie ze wzorem ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 308/2008”.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 304/2008:
„Do dnia 4 stycznia 2009 r. państwa członkowskie podają Komisji nazwy i dane teleadresowe jednostek certyfikujących personel
i przedsiębiorstwa, podlegających przepisom art. 10, oraz nazwy certyfikatów dla personelu spełniającego wymagania art. 5
i [dla] przedsiębiorstw spełniających wymagania art. 8, zgodnie ze wzorem ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 308/2008”.
Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 305/2008 przewiduje:
„Do dnia 4 stycznia 2009 r. państwa członkowskie podają Komisji nazwy i dane teleadresowe jednostek certyfikujących personel,
podlegających przepisom art. 5, oraz nazwy certyfikatów dla personelu spełniającego wymagania art. 4, zgodnie ze wzorem ustanowionym
w rozporządzeniu (WE) nr 308/2008”.
Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 306/2008 stanowi:
„Do dnia 4 stycznia 2009 r. państwa członkowskie podają Komisji nazwy i dane teleadresowe jednostek certyfikujących personel,
podlegających przepisom art. 4, oraz nazwy certyfikatów dla personelu spełniającego wymagania art. 3, zgodnie ze wzorem ustanowionym
w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 308/2008”.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 307/2008:
„Do dnia 4 stycznia 2009 r. państwa członkowskie podają Komisji nazwy i dane teleadresowe jednostek wydających zaświadczenia
określonych w art. 3 ust. 1 oraz nazwy [wydawanych personelowi] zaświadczeń o odbytym szkoleniu, spełniających wymagania zawarte
w art. 3 ust. 2 i załączniku, zgodnie ze wzorem ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 308/2008”.
Artykuł 1 rozporządzenia nr 308/2008 przewiduje, że w celu dokonania powiadomień, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia
nr 842/2006, państwa członkowskie stosują standardowe formularze znajdujące się w załącznikach do tego rozporządzenia.
Ponadto w celu zapewnienia niezbędnej skuteczności rozporządzenia nr 842/2006 w art. 13 tego rozporządzenia prawodawca Unii
nałożył na państwa członkowskie następujące obowiązki:
„1.      Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego
rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby przepisy te zostały wprowadzone w życie. Przewidziane sankcje
muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.      Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 4 lipca 2008 r. o przepisach dotyczących sankcji oraz niezwłocznie informują
ją o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów”.

Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
Nie otrzymawszy wymaganych na podstawie rozporządzeń nr 303/2008, nr 304/2008, nr 305/2008, nr 306/2008, nr 307/2008 i nr 308/2008
informacji w zakresie jednostek certyfikujących personel i przedsiębiorstwa, a także nazw certyfikatów wydawanych personelowi
i przedsiębiorstwom zaangażowanym w działania związane z niektórymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi, ani informacji o przepisach
krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia nr 842/2006, Komisja wszczęła postępowanie w trybie art. 258 TFUE.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. Komisja wezwała Rzeczpospolitą Polską do przedstawienia uwag w przedmiocie zarzutów dotyczących
uchybienia jej obowiązkom wynikającym z art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 842/2006, art. 12 ust. 3 zarówno
rozporządzenia nr 303/2008, jak i nr 304/2008, art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 305/2008, art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 306/2008,
art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 307/2008 i art. 1 rozporządzenia nr 308/2008.
Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. Rzeczpospolita Polska wskazała, że przewidziane w rozporządzeniach nr 303/2008 i nr 304/2008
minimalne wymagania odnoszące się do kwalifikacji różnych kategorii personelu są już w Polsce spełnione poprzez nałożenie
na różne kategorie personelu obowiązku uzyskania świadectwa kwalifikacji na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach
zubożających warstwę ozonową. Rzeczpospolita Polska podjęła także intensywne działania mające na celu jak najszybsze wypełnienie
zobowiązań nałożonych na nią przez rozporządzenie nr 842/2008 oraz rozporządzenia nr 303/2008, nr 304/2008, nr 305/2008, nr 306/2008,
nr 307/2008 i nr 308/2008.
W związku z tym, że Komisja nie otrzymała informacji o przepisach ustanawiających sankcje w rozumieniu art. 13 rozporządzenia
nr 842/2006 oraz nie została powiadomiona o jednostkach certyfikujących personel i przedsiębiorstwa, a także o nazwach certyfikatów
dla personelu i przedsiębiorstw, instytucja ta – pismem z dnia 22 listopada 2012 r. – wydała uzasadnioną opinię, w której
przypomniała Rzeczypospolitej Polskiej, że w związku z upływem terminów i utrzymującym się uchybieniem w postaci braku powiadomienia
o stosownych przepisach oraz nieprzekazania wymaganych informacji państwo to uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy
art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 842/2006 w związku z art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 303/2008, art. 12 ust. 3
rozporządzenia nr 304/2008, art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 305/2008, art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 306/2008, art. 4 ust. 2
rozporządzenia nr 307/2008 i art. 1 rozporządzenia nr 308/2008, a także wezwała to państwo członkowskie do podjęcia działań
niezbędnych do zastosowania się do uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy od dnia jej doręczenia.
W udzielonej w piśmie z dnia 22 stycznia 2013 r. odpowiedzi na wspomnianą uzasadnioną opinię Rzeczpospolita Polska poinformowała,
że główną przyczyną opóźnienia w wypełnieniu wskazanych zobowiązań jest złożoność zagadnienia oraz duży stopień skomplikowania
technicznego stosownej materii ustawowej, co wymaga przeprowadzenia dodatkowych konsultacji projektu ustawy w celu określenia
zasad krajowego systemu certyfikacji osób i przedsiębiorstw w dziedzinach podlegających certyfikacji. Ponadto Rzeczpospolita
Polska podała Komisji harmonogram prac legislacyjnych nad tym projektem ustawy, który przewiduje wejście w życie tej ustawy
w czerwcu 2013 r.
Uznawszy te odpowiedzi za niesatysfakcjonujące, Komisja postanowiła wnieść niniejszą skargę.

W przedmiocie skargi

W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na braku podania wymaganych informacji o jednostkach certyfikujących personel i przedsiębiorstwa,
a także o nazwach certyfikatów wydawanych personelowi i przedsiębiorstwom zaangażowanym w działania związane z niektórymi
fluorowanymi gazami cieplarnianymi
W odniesieniu do zarzutu pierwszego Rzeczpospolita Polska nie kwestionuje zarzucanego jej uchybienia. Zauważa jednak, że obecnie
finalizuje ona proces zmian w ustawodawstwie krajowym mających na celu kompleksowe uregulowanie kwestii dotyczących obowiązków
podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji i usług związanych ze stosowaniem substancji zubożających
warstwę ozonową oraz fluorowanych gazów cieplarnianych, a także z obrotem tymi substancjami i gazami oraz produktami, urządzeniami,
gaśnicami i systemami zawierającymi te środki.
W tym zakresie wystarczy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ocena wystąpienia uchybienia powinna być dokonywana
według stanu faktycznego w państwie członkowskim w chwili upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii, a zmiany, które
nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane przez Trybunał (zob. w szczególności wyrok Komisja/Dania, C‑190/14,
EU:C:2014:2341, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przed upływem terminu określonego w uzasadnionej opinii Rzeczpospolita Polska nie
przekazała Komisji wymaganych informacji.
W tych okolicznościach zarzut pierwszy Komisji należy uznać za zasadny.

W przedmiocie zarzutu drugiego opartego na braku podania wymaganych informacji o przepisach krajowych dotyczących sankcji
za naruszenie przepisów rozporządzenia nr 842/2006
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie zakwestionowano tego, że do dnia upływu określonego w uzasadnionej opinii terminu
Komisja nie została powiadomiona o przepisach krajowych dotyczących sankcji za naruszenie rozporządzenia nr 842/2006. Rzeczpospolita
Polska ograniczyła się bowiem do wyjaśnienia, że prawo krajowe w rzeczywistości przewiduje – zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia
nr 842/2006 – sankcje za naruszenie przepisów tego rozporządzenia.
Należy zatem stwierdzić, że zgodnie z przywołanym w pkt 18 niniejszego wyroku orzecznictwem zarzut drugi Komisji jest zasadny.
W konsekwencji należy uznać, że w wyniku niepodania Komisji wymaganych informacji w zakresie jednostek certyfikujących personel
i przedsiębiorstwa, a także nazw certyfikatów wydawanych personelowi i przedsiębiorstwom, zaangażowanym w działania związane
z niektórymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi oraz informacji o przepisach krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów
rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2 i art. 13
ust. 2 tego rozporządzenia, art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 303/2008, art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 304/2008, art. 7 ust. 1
rozporządzenia nr 305/2008, art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 306/2008, art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 307/2008, a także art. 1
rozporządzenia nr 308/2008.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej,
strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania, a Rzeczpospolita
Polska przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
1)
W wyniku niepodania Komisji Europejskiej wymaganych informacji w zakresie jednostek certyfikujących personel i przedsiębiorstwa,
a także nazw certyfikatów wydawanych personelowi i przedsiębiorstwom, zaangażowanym w działania związane z niektórymi fluorowanymi
gazami cieplarnianymi oraz informacji o przepisach krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia (WE)
nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych
Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia,
art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 303/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006
minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych
urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła zawierających fluorowane gazy cieplarniane, art. 12 ust. 3 rozporządzenia
Komisji (WE) nr 304/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania
i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych systemów
ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji
(WE) nr 305/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki
dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z rozdzielnic
wysokiego napięcia, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 306/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy
rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania i warunki wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku
rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń, art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 307/2008
z dnia 2 kwietnia 2008 r. ustanawiającego na mocy rozporządzenia nr 842/2006 minimalne wymagania w zakresie programów szkoleniowych
oraz warunki wzajemnego uznawania zaświadczeń o odbytym szkoleniu dla personelu w odniesieniu do wykorzystywanych w niektórych
pojazdach silnikowych systemów klimatyzacyjnych zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane, a także art. 1 rozporządzenia
Komisji (WE) nr 308/2008 z dnia 2 kwietnia 2008 r. określającego zgodnie z rozporządzeniem nr 842/2006 formę powiadamiania
o programach szkoleń i certyfikacji państw członkowskich.
2)
Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Podpisy
*
Język postępowania: polski.