CELEX: 62014CJ0167
Παράβαση κράτους μέλους
Οδηγία 91/271/ΕΟΚ
Επεξεργασία των αστικών λυμάτων
Απόφαση του Δικαστηρίου διαπιστώνουσα παράβαση
Μη εκτέλεση
Άρθρο 260, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ
Χρηματικές κυρώσεις
Κατ’ αποκοπήν ποσό και χρηματική ποινή

εκδοθείσα δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ ή του άρθρου 258 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει
ελευθέρως χρηματική ποινή σε ύψος και με τη μορφή που ενδείκνυνται κατά την κρίση του προκειμένου να παρακινηθεί το κράτος
μέλος αυτό να παύσει τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων που υπέχει από την ως άνω πρώτη απόφαση του Δικαστηρίου (βλ. απόφαση
Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 52).
Προς τον σκοπό του προσδιορισμού του ύψους της χρηματικής ποινής, τα βασικά κριτήρια που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να
εξασφαλίζεται ο χαρακτήρας αυτής ως μέτρου εξαναγκασμού, με σκοπό την ομοιόμορφη και αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου της
Ένωσης, είναι, καταρχήν, η σοβαρότητα της παραβάσεως, η διάρκειά της και η ικανότητα πληρωμής του οικείου κράτους μέλους.
Για την εφαρμογή των κριτηρίων αυτών, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ιδίως οι συνέπειες που έχει η παράλειψη εκτελέσεως επί των
ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων καθώς και το επείγον του εξαναγκασμού του οικείου κράτους μέλους σε συμμόρφωση προς τις
υποχρεώσεις του (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, αποφάσεις Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 53, και Επιτροπή
κατά Σουηδίας, C‑243/13, EU:C:2014:2413, σκέψη 51).
Καταρχάς, όσον αφορά τη σοβαρότητα της παραβάσεως, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι η οδηγία 91/271 αποσκοπεί στην προστασία του
περιβάλλοντος (βλ. απόφαση Επιτροπή κατά Βελγίου, C‑533/11, EU:C:2013:659, σκέψη 55). Η έλλειψη ή η ανεπάρκεια συστημάτων
συλλογής ή επεξεργασίας των αστικών λυμάτων είναι ικανές να βλάψουν το περιβάλλον και πρέπει να λογίζονται ως ιδιαιτέρως σοβαρές
(βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 54). Εξάλλου, η περίσταση που επικαλείται
η Ελληνική Δημοκρατία, ήτοι ότι τα λύματα των οικισμών του Κορωπίου, της Νέας Μάκρης, της Ραφήνας και της Αρτέμιδας μεταφέρονται
για επεξεργασία σε κοντινούς σταθμούς επεξεργασίας, μπορεί μεν να αποτελέσει, καταρχήν, ελαφρυντική περίσταση, δεν μπορεί
όμως, εν προκειμένω, να ληφθεί υπόψη εφόσον αμφισβητείται από την Επιτροπή και η Ελληνική Κυβέρνηση δεν προσκόμισε κανένα
αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξη του ισχυρισμού της.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι, εν προκειμένω, ο αριθμός οικισμών για τους οποίους η Ελληνική Δημοκρατία δεν παρέσχε, κατά την
ημερομηνία της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, απόδειξη περί της υπάρξεως συστημάτων συλλογής και επεξεργασίας των αστικών λυμάτων
ανταποκρινόμενων στις επιταγές της οδηγίας 91/271, ήτοι πέντε, είναι σημαντικός. Ωστόσο, ο αριθμός αυτός είναι σαφώς μικρότερος
από τον αριθμό των οικισμών οι οποίοι μνημονεύονταν στην απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642) ως μη διαθέτοντες
εγκαταστάσεις σύμφωνες με τις επιταγές της οδηγίας, ήτοι είκοσι τρεις (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας,
C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 55).
Εν προκειμένω, το μέγεθος της βλάβης του περιβάλλοντος αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, συνάρτηση του αριθμού των οικισμών που αφορά
η προσαπτόμενη παράβαση. Συνεπώς, η βλάβη αυτή είναι λιγότερο σημαντική από εκείνη την οποία προξενούσε η αρχική παράβαση
που διαπιστώθηκε με την απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642) (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση Επιτροπή
κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 56).
Εξάλλου, επιβάλλεται να ληφθούν υπόψη και οι προσπάθειες τις οποίες κατέβαλε η Ελληνική Δημοκρατία και αναγνώρισε η Επιτροπή
προς τον σκοπό της πλήρους εκπληρώσεως των υποχρεώσεων που απορρέουν από την οδηγία 91/271.
Δεύτερον, όσον αφορά τη διάρκεια της παραβάσεως, αυτή πρέπει να αξιολογείται λαμβανομένου υπόψη του χρονικού σημείου κατά
το οποίο το Δικαστήριο εκτιμά τα πραγματικά περιστατικά και όχι του χρονικού σημείου κατά το οποίο η Επιτροπή προσέφυγε ενώπιόν
του. Εν προκειμένω, η διάρκεια της παραβάσεως, ήτοι σχεδόν οκτώ έτη από την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως Επιτροπή κατά
Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642), είναι σημαντική.
Τρίτον, όσον αφορά της ικανότητα πληρωμής του οικείου κράτους μέλους, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα επιχειρήματα της Ελληνικής
Δημοκρατίας σύμφωνα με τα οποία το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της (ΑΕΠ) για το έτος 2010, το οποίο έλαβε υπόψη η Επιτροπή για
τον υπολογισμό του συντελεστή «n» στην ανακοίνωσή της C(2012) 6106 τελικό, της 31ης Αυγούστου 2012, εν τω μεταξύ μειώθηκε.
Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ο συντελεστής «n» που δέχθηκε για την Ελληνική Δημοκρατία η Επιτροπή με την εν λόγω ανακοίνωση,
ήτοι 4,12, καθορίστηκε σε 3,68 με την ανακοίνωση C(2014) 6767 τελικό της Επιτροπής, της 17ης Σεπτεμβρίου 2014, με τίτλο «Επικαιροποίηση
των στοιχείων που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό του κατ’ αποκοπή ποσού και των χρηματικών ποινών που προτείνοναι από
την Επιτροπή στο Δικαστήριο σε διαδικασίες επί παραβάσει». Εν πάση περιπτώσει, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει
ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πρόσφατη εξέλιξη του ΑΕΠ του κράτους μέλους, όπως αυτή εμφανίζεται κατά τον χρόνο της εξετάσεως
των πραγματικών περιστατικών από το Δικαστήριο (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405,
σκέψη 58).
Επιπλέον, η Επιτροπή πρότεινε στο Δικαστήριο τη σταδιακή μείωση της χρηματικής ποινής σε συνάρτηση με την πρόοδο που σημειώνεται
όσον αφορά την εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642).
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, έστω και αν, προς διασφάλιση της πλήρους εκτελέσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου, η χρηματική
ποινή πρέπει να είναι απαιτητή στο σύνολό της μέχρις ότου το κράτος μέλος λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να θέσει τέρμα στη
διαπιστωθείσα παράβαση, εντούτοις, σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, μπορεί να επιβληθεί κύρωση στο πλαίσιο της οποίας να
συνεκτιμάται η πρόοδος την οποία πραγματοποιεί ενδεχομένως το κράτος μέλος κατά την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του (βλ. απόφαση
Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 60).
Εν προκειμένω, η Επιτροπή προτείνει να ληφθεί υπόψη, για τον υπολογισμό του ύψους της χρηματικής ποινής, η σταδιακή μείωση
του αριθμού των μονάδων ι.π. που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της οδηγίας 91/271, πράγμα το οποίο καθιστά δυνατό να
ληφθούν υπόψη η πρόοδος που έχει πραγματοποιήσει η Ελληνική Δημοκρατία ως προς την εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Ελλάδας
(C‑440/06, EU:C:2007:642) και η αρχή της αναλογικότητας.
Διαπιστώνεται ότι, κατά την ημερομηνία της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, ήτοι την 1η Ιουλίου 2015, ο αριθμός των μονάδων ι.π.
των οικισμών που δεν διέθεταν συστήματα συλλογής και επεξεργασίας των αστικών λυμάτων ανερχόταν σε 108 000.
Βάσει του συνόλου των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, το Δικαστήριο κρίνει ενδεδειγμένη την επιβολή προοδευτικώς μειούμενης
χρηματικής ποινής ύψους 20 000 ευρώ ανά ημέρα.
Όσον αφορά την περιοδικότητα της χρηματικής ποινής, σύμφωνα με την πρόταση της Επιτροπής, δεδομένου ότι η προσκόμιση της αποδείξεως
περί συμμορφώσεως προς την οδηγία 91/271 ενδέχεται να απαιτήσει ορισμένο χρόνο και προκειμένου να ληφθεί υπόψη η τυχόν πρόοδος
που έχει σημειώσει το καθού κράτος μέλος, ενδείκνυται να υπολογίζεται η χρηματική ποινή ανά περιόδους έξι μηνών με μείωση
του συνολικού ποσού για καθεμία από τις περιόδους αυτές κατά ποσοστό αντίστοιχο της αναλογίας που αντιπροσωπεύει ο αριθμός
των μονάδων ι.π. των οικισμών των οποίων τα συστήματα συλλογής και επεξεργασίας των αστικών λυμάτων κατέστησαν σύμφωνα με
την απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642) (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση Επιτροπή κατά Βελγίου, C‑533/11,
EU:C:2013:659, σκέψη 73).
Συνεπώς, η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει στην Επιτροπή, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής
Ένωσης», χρηματική ποινή 3 640 000 ευρώ ανά εξάμηνο καθυστερήσεως στη λήψη των μέτρων που απαιτούνται για τη συμμόρφωση προς
την απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642), από την ημερομηνία δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως και μέχρι
την πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Ελλάδας (C 440/06, EU:C:2007:642), το πραγματικό ποσό της οποίας πρέπει να
υπολογίζεται στο τέλος κάθε εξάμηνης περιόδου με μείωση του συνολικού ποσού κάθε μιας από τις περιόδους αυτές κατά ποσοστό
αντίστοιχο της αναλογίας του αριθμού μονάδων ι.π. των οικισμών των οποίων τα συστήματα συλλογής και επεξεργασίας των αστικών
λυμάτων κατέστησαν σύμφωνα με την απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας (C 440/06, EU:C:2007:642) στο τέλος της αντίστοιχης περιόδου
σε σχέση με τον αριθμό μονάδων ι.π. των οικισμών που δεν διαθέτουν τέτοια συστήματα κατά την ημέρα δημοσιεύσεως της παρούσας
αποφάσεως.

Επί του κατ’ αποκοπήν ποσού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να υποχρεώσει την Ελληνική Δημοκρατία να καταβάλει ημερήσιο κατ’ αποκοπήν ποσό 5 191,20
ευρώ, το οποίο προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του ενιαίου βασικού κατ’ αποκοπήν ποσού, που καθορίστηκε στα 210 ευρώ, επί
τον συντελεστή σοβαρότητας 6 και τον συντελεστή «n» 4,12, από την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως Ελλάδα κατά Επιτροπής
(C‑440/06, EU:C:2007:642) έως την ημερομηνία της παρούσας αποφάσεως ή έως την ημερομηνία εκτελέσεως της αποφάσεως Επιτροπή
κατά Ελλάδας, αν η εκτέλεσή της επέλθει νωρίτερα.
Η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι έχει ήδη προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την πλήρη εκτέλεση της αποφάσεως
Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06, EU:C:2007:642) συνεργαζόμενη συστηματικά και ειλικρινά με τις υπηρεσίες της Επιτροπής, οπότε,
σήμερα, μόνον ένα μικρό μέρος της αποφάσεως αυτής δεν έχει εκτελεστεί. Επομένως, δεν οφείλει να καταβάλει το κατ’ αποκοπήν
ποσό που προτείνει η Επιτροπή.
Εν πάση περιπτώσει, κατά την καθής, στο Δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμήσει αν, σε μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική συγκυρία,
οι αντικειμενικές συνθήκες επιτρέπουν την επιβολή της πληρωμής κατ’ αποκοπήν ποσού όπως αυτό που προτείνει η Eπιτροπή ή αν,
αντιθέτως, συνηγορούν υπέρ της πλήρους απαλλαγής της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Εξάλλου, η Ελληνική Δημοκρατία είναι της γνώμης ότι, σε περίπτωση επιβολής της υποχρεώσεως αυτής, η ημερομηνία που θα πρέπει
να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό του ύψους του κατ’ αποκοπήν ποσού δεν μπορεί να συμπίπτει με την ημερομηνία εκδόσεως της
αποφάσεως με την οποία διαπιστώθηκε η πρώτη παράβαση, καθόσον η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής δεν μπορούσε να γίνει παρά σε
χρόνο μεταγενέστερο της ημερομηνίας αυτής, μετά την παρέλευση εύλογης προθεσμίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρέπει, εκ προοιμίου, να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει στον συγκεκριμένο
τομέα, έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει, σωρευτικώς, χρηματική ποινή και κατ’ αποκοπήν ποσό (απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας,
C‑196/13, EU:C:2014:2407, σκέψη 113).
Η επιβολή της υποχρεώσεως καταβολής κατ’ αποκοπήν ποσού και ο καθορισμός του ύψους του ποσού αυτού πρέπει, σε κάθε συγκεκριμένη
περίπτωση, να αποφασίζονται βάσει του συνόλου των κρίσιμων στοιχείων που συνδέονται τόσο με τα χαρακτηριστικά της διαπιστωθείσας
παραβάσεως όσο και με τη συμπεριφορά του κράτους μέλους το οποίο αφορά η διαδικασία που κινήθηκε δυνάμει του άρθρου 260 ΣΛΕΕ.
Συναφώς, η εν λόγω διάταξη παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία εκτιμήσεως προκειμένου να κρίνει κατά πόσον πρέπει να επιβάλει
μια τέτοια κύρωση και να καθορίσει, κατά περίπτωση, το ύψος της (βλ. απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑196/13, EU:C:2014:2407,
σκέψη 114).
Στην υπό κρίση διαφορά, το σύνολο των νομικών και πραγματικών στοιχείων που οδήγησαν στη διαπίστωση της υπό εξέταση παραβάσεως,
ιδίως ο σχετικά υψηλός αριθμός οικισμών που εξακολουθούσαν να μη διαθέτουν συστήματα συλλογής και επεξεργασίας των αστικών
λυμάτων ανταποκρινόμενα στις επιταγές της οδηγίας κατά την ημερομηνία της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, καθώς και το γεγονός
ότι έχουν ήδη εκδοθεί άλλες δύο αποφάσεις, οι αποφάσεις Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑119/02, EU:C:2004:385) και Επιτροπή κατά
Ελλάδας (C‑517/11, EU:C:2013:66), με τις οποίες διαπιστώθηκε ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν είχε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις
της όσον αφορά την επεξεργασία των αστικών λυμάτων, συνιστούν ένδειξη περί του ότι για την αποτελεσματική πρόληψη της επαναλήψεως
στο μέλλον αναλόγων παραβάσεων του δικαίου της Ένωσης μπορεί να απαιτείται η λήψη μέτρου αποτρεπτικού χαρακτήρα, όπως η επιβολή
κατ’ αποκοπήν ποσού (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, αποφάσεις Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 74, καθώς και
Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑196/13, EU:C:2014:2407, σκέψεις 115 και 116).
Υπό τις περιστάσεις αυτές, εναπόκειται στο Δικαστήριο, στο πλαίσιο της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει, να καθορίσει το ύψος
αυτού του κατ’ αποκοπήν ποσού ώστε αυτό να είναι, αφενός, προσαρμοσμένο στις περιστάσεις και, αφετέρου, ανάλογο προς τη διαπραχθείσα
παράβαση (βλ. αποφάσεις Επιτροπή κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 75, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑196/13, EU:C:2014:2407,
σκέψη 117).
Μεταξύ των κρίσιμων συναφών παραγόντων περιλαμβάνονται, ιδίως, η σοβαρότητα της διαπιστωθείσας παραβάσεως και το χρονικό διάστημα
επί το οποίο διήρκεσε η παράβαση μετά την έκδοση της αποφάσεως με την οποία διαπιστώθηκε η παράβαση αυτή (βλ. αποφάσεις Επιτροπή
κατά Ελλάδας, C‑378/13, EU:C:2014:2405, σκέψη 76, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑196/13, EU:C:2014:2407, σκέψη 118).
Οι περιστάσεις που πρέπει εν προκειμένω να ληφθούν υπόψη απορρέουν ιδίως από τα διαλαμβανόμενα στις σκέψεις 55 έως 60 της
παρούσας αποφάσεως, σχετικά με τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παραβάσεως, καθώς και με την ικανότητα πληρωμής του συγκεκριμένου
κράτους μέλους.
Όσον αφορά τη σοβαρότητα της παραβάσεως, πρέπει, πάντως, να επισημανθεί ότι ο αριθμός των οικισμών που δεν διέθεταν συστήματα
συλλογής και επεξεργασίας των αστικών λυμάτων ανταποκρινόμενα στις επιταγές της οδηγίας και τους οποίους αφορούσε η προσαφθείσα
παράβαση ήταν, κατά μέσον όρο, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως Επιτροπή κατά Ελλάδας
(C‑440/06, EU:C:2007:642), ήτοι στις 25 Οκτωβρίου 2007, και της ημερομηνίας εκδόσεως της παρούσας αποφάσεως, σαφώς υψηλότερος
από τον αριθμό που ελήφθη υπόψη στη σκέψη 56 της παρούσας αποφάσεως για τον υπολογισμό της χρηματικής ποινής. Συνεπώς, σύμφωνα
με τα διαλαμβανόμενα στη σκέψη 57 της παρούσας αποφάσεως, κατά την οποία το μέγεθος της βλάβης του περιβάλλοντος αποτελεί,
σε μεγάλο βαθμό, συνάρτηση του αριθμού των οικισμών που αφορά η προσαπτόμενη παράβαση, η παράβαση αυτή πρέπει να θεωρηθεί
σοβαρότερη από πλευράς υπολογισμού του κατ’ αποκοπήν ποσού από όσο από πλευράς του καθορισμού της χρηματικής ποινής.
Βάσει του συνόλου των στοιχείων αυτών, το Δικαστήριο κρίνει ότι κατά δίκαιη εκτίμηση των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως
το ύψος του κατ’ αποκοπήν ποσού το οποίο πρέπει να καταβάλει η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να καθοριστεί σε 10 εκατομμύρια
ευρώ.
Κατά συνέπεια, η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει στην Επιτροπή, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής
Ένωσης», κατ’ αποκοπήν ποσό 10 εκατομμυρίων ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά
έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Ελληνική Δημοκρατία
στα δικαστικά έξοδα και ότι διαπιστώθηκε η ύπαρξη παραβάσεως, η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Η Ελληνική Δημοκρατία, μη έχοντας λάβει όλα τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑440/06,
EU:C:2007:642), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 260, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
2)
Σε περίπτωση που η διαπιστωθείσα στο σημείο 1 παράβαση εξακολουθεί να υφίσταται κατά την ημέρα δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως,
υποχρεώνει την Ελληνική Δημοκρατία να καταβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης»,
χρηματική ποινή 3 640 000 ευρώ ανά εξάμηνο καθυστερήσεως στη λήψη των μέτρων που απαιτούνται για τη συμμόρφωση προς την απόφαση
Επιτροπή κατά Ελλάδας (C-440/06, EU:C:2007:642), από την ημερομηνία δημοσιεύσεως της παρούσας αποφάσεως και μέχρι την πλήρη
εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Ελλάδας (C-440/06, EU:C:2007:642), το πραγματικό ποσό της οποίας πρέπει να υπολογίζεται
στο τέλος κάθε εξάμηνης περιόδου με μείωση του συνολικού ποσού κάθε μιας από τις περιόδους αυτές κατά ποσοστό αντίστοιχο της
αναλογίας του αριθμού μονάδων ισοδύναμου πληθυσμού των οικισμών των οποίων τα συστήματα συλλογής και επεξεργασίας των αστικών
λυμάτων κατέστησαν σύμφωνα με την απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας (C-440/06, EU:C:2007:642) στο τέλος της αντίστοιχης περιόδου
σε σχέση με τον αριθμό μονάδων ισοδύναμου πληθυσμού των οικισμών που δεν διαθέτουν τέτοια συστήματα κατά την ημέρα δημοσιεύσεως
της παρούσας αποφάσεως.
3)
Υποχρεώνει την Ελληνική Δημοκρατία να καταβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στον λογαριασμό «Ίδιοι πόροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης»,
κατ’ αποκοπήν ποσό 10 εκατομμυρίων ευρώ.
4)
Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.