CELEX: 62012CJ0246
Αίτηση αναιρέσεως
Κρατικές ενισχύσεις
Ναυπηγεία
Απόφαση που κηρύσσει ορισμένα μέτρα ενισχύσεων ασυμβίβαστα με την κοινή αγορά
Προστασία των ουσιωδών συμφερόντων της εθνικής ασφάλειας
Συνθήκες ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά

ς, η νυν αναιρεσείουσα ισχυρίστηκε, με την έκτη αιτίαση που διατύπωσε στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου ακύρωσης ενώπιον
του Γενικού Δικαστηρίου, ότι η Επιτροπή προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνάς της, διότι δεν εξέδωσε νέα απόφαση επέκτασης της διαδικασίας
έρευνας σχετικά με το ζήτημα της ενδεχόμενης καταχρηστικής εφαρμογής ενός μέτρου ενίσχυσης και σχετικά με το ζήτημα της ανάκτησης
του σχετικού ποσού, δηλαδή του ποσού που αντιστοιχούσε στην εν λόγω διαγραφή χρεών.
Όσον αφορά την επιχειρηματολογία που διατυπώνει η αναιρεσείουσα για να θεμελιώσει τον υπό εξέταση λόγο αναίρεσης, επιβάλλεται
η παρατήρηση ότι, αν και η επιχειρηματολογία αυτή δεν είναι τελείως σαφής, είναι πάντως προφανές ότι η αναιρεσείουσα αιτιάται
κατ’ ουσία το Γενικό Δικαστήριο ότι προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνάς της, διότι η μη έκδοση απόφασης επέκτασης της διαδικασίας
είχε ως αποτέλεσμα να της στερήσει τη δυνατότητα προβολής όλων των αμυντικών ισχυρισμών της.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο υπό εξέταση λόγος αναίρεσης πρέπει να θεωρηθεί παραδεκτός.
Όσον αφορά το βάσιμο του τρίτου λόγου αναίρεσης, πρέπει να τονιστεί ότι καλώς το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, με τη σκέψη
192 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τη νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία η διοικητική διαδικασία στον τομέα των κρατικών
ενισχύσεων κινείται μόνον κατά του οικείου κράτους μέλους, οπότε οι επιχειρήσεις που έχουν λάβει τις ενισχύσεις είναι απλώς
«ενδιαφερόμενα μέρη» στη διαδικασία αυτή και δεν μπορούν να απαιτήσουν τη διεξαγωγή κατ’ αντιπαράθεση συζήτησης με την Επιτροπή.
Επομένως, καλώς το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, με τις σκέψεις 193 και 194 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η νυν αναιρεσείουσα
δεν είχε, κατά τη διοικητική διαδικασία της υπό κρίση υπόθεσης, δικαιώματα άμυνας, όπως έχουν τα κράτη μέλη, αλλά είχε μόνο
το δικαίωμα να μετάσχει στη διοικητική διαδικασία.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό της ΕΝΑΕ ότι το Γενικό Δικαστήριο, με τη διαπίστωση αυτή, προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνάς της, πρέπει
να υπενθυμιστεί ότι το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε επίσης, με τη σκέψη 194 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι στην νυν αναιρεσείουσα
δόθηκε η δυνατότητα να μετάσχει στη διαδικασία αυτή.
Συγκεκριμένα, καλώς το Γενικό Δικαστήριο δέχτηκε ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 7 έως 21 της επίμαχης απόφασης της Επιτροπής
προκύπτει ότι η ΕΝΑΕ είχε ήδη εξαρχής ενεργό συμμετοχή στη διοικητική διαδικασία που διεξήγαγε η Επιτροπή. Η αναιρεσείουσα
δηλαδή είχε την ευκαιρία όχι μόνο να διατυπώσει επανειλημμένα εγγράφως τις παρατηρήσεις της και να απαντήσει σε ερωτήσεις
της Επιτροπής, αλλά και να μετάσχει σε πολλές συναντήσεις με την Επιτροπή και τις ελληνικές αρχές ευθύς μόλις κινήθηκε η διαδικασία.
Συναφώς, προκύπτει, πρώτον, από τις αιτιολογικές σκέψεις 9 και 10 της επίμαχης απόφασης της Επιτροπής ότι η Επιτροπή ζήτησε
από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα σχεδιαζόμενα μέτρα και ότι η ΕΝΑΕ, αφού ζήτησε
και επέτυχε διάφορες παρατάσεις της προθεσμίας κατάθεσης των παρατηρήσεων αυτών, υπέβαλε τα σχόλιά της με έγγραφο της 18ης
Οκτωβρίου 2004.
Η Επιτροπή, με την απόφαση της 4ης Ιουλίου 2006, με την οποία επεξέτεινε τη διαδικασία έρευνας, προκειμένου να συμπεριλάβει
διάφορα πρόσθετα μέτρα που είχαν ληφθεί υπέρ της εν λόγω επιχείρησης, ζήτησε και πάλι από τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν
τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα μέτρα αυτά.
Από την αιτιολογική σκέψη 19 της επίμαχης απόφασης της Επιτροπής προκύπτει ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη, μεταξύ των οποίων η
αναιρεσείουσα, υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους στις 30 Οκτωβρίου 2006.
Με έγγραφο της 23ης Αυγούστου 2007, η Επιτροπή υπέβαλε ορισμένα άλλα ερωτήματα στην ΕΝΑΕ, η οποία απάντησε με έγγραφο της
9ης Οκτωβρίου 2007. Επιπλέον, στις 8 Μαΐου 2007 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην οποία μετέσχον, μεταξύ άλλων, η Επιτροπή και
ο δικηγόρος της αναιρεσείουσας. Στις 9 Ιανουαρίου 2008 πραγματοποιήθηκε δεύτερη συνάντηση μεταξύ της Επιτροπής και των ίδιων
προσώπων.
Το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι από όλα τα στοιχεία αυτά συνάγεται ότι η ΕΝΑΕ μετέσχε στη διοικητική διαδικασία στον
βαθμό που επέτρεπαν οι περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης.
Επομένως, ο τρίτος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί.
Κατά συνέπεια, η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί καθ’ ολοκληρίαν.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναίρεσης είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται
επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία
δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, αν υπήρχε σχετικό αίτημα του
νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα ηττήθηκε και η Επιτροπή έχει ζητήσει την καταδίκη της στα δικαστικά έξοδα,
η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα αυτά.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης.
2)
Καταδικάζει την Ελληνικά Ναυπηγεία AE στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.