CELEX: 62010CJ0284
Dyrektywa 97/13/WE
Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w sektorze usług telekomunikacyjnych
Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających zezwolenia ogólne
Artykuł 6
Wykładnia
Przepisy krajowe ustanawiające opłatę roczną naliczaną na podstawie procentowego udziału w przychodach brutto z użytkowania

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji
[zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117, s. 15).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Telefónicą de España SA (zwaną dalej „Telefónicą”) a Administración del
Estado w przedmiocie określenia przez Comisión del Mercado de Telecomunicaciones (komisję rynku telekomunikacyjnego, zwaną
dalej „CMT”) wysokości zobowiązań za rok 2000 z tytułu uiszczenia opłaty, do której zapłaty są zobowiązani posiadacze zezwoleń
ogólnych i zezwoleń indywidualnych na świadczenie usług osobom trzecim.

Ramy prawne

Prawo Unii
Dyrektywa 97/13
Z motywu 1 dyrektywy 97/13 wynika, że przewidywała ona „całkowitą liberalizację telekomunikacyjnych usług i infrastruktury
do dnia 1 stycznia 1998 r., z okresami przejściowymi dla niektórych państw członkowskich” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie
jak wszystkie cytaty z tej dyrektywy poniżej].
Zgodnie z motywem 3 tej samej dyrektywy „należy ustanowić wspólne postanowienia ramowe dotyczące ogólnych i indywidualnych
zezwoleń przyznawanych przez państwa członkowskie w dziedzinie usług telekomunikacyjnych”.
W motywie 4 dyrektywy 97/13 wskazano, że „w zezwoleniach powinny być określane warunki służące osiągnięciu celów interesu
publicznego z korzyścią dla użytkowników telekomunikacji” oraz że „uregulowania w sektorze telekomunikacji […] powinny uwzględniać
potrzebę ułatwienia wprowadzania nowych usług i upowszechniania postępu technologicznego”.
Motyw 5 omawianej dyrektywy stanowił, że dyrektywa ta „w konsekwencji w istotny sposób przyczyni się do wejścia na rynek nowych
operatorów, w ramach rozwoju społeczeństwa informacyjnego”.
Zgodnie z motywem 12 dyrektywy 97/13 „wszelkie opłaty nakładane na przedsiębiorstwa w ramach postępowań dotyczących zezwoleń
powinny być oparte na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i przejrzystych kryteriach”.
Co się tyczy opłat i należności mających zastosowanie w postępowaniach dotyczących zezwoleń ogólnych, art. 6 tej dyrektywy
stanowił:
„Bez uszczerbku dla świadczeń pieniężnych związanych ze świadczeniem usługi powszechnej zgodnie z załącznikiem, państwa członkowskie
zapewnią, by wszelkie opłaty nakładane na przedsiębiorstwa w ramach postępowań dotyczących zezwoleń miały na celu jedynie
pokrycie kosztów administracyjnych związanych z wydawaniem, zarządzaniem, kontrolą i wykonywaniem obowiązującego systemu zezwoleń
ogólnych. Opłaty te podlegają publikacji w sposób właściwy i wystarczająco szczegółowy, by umożliwić łatwy dostęp do informacji”.
Co się tyczy opłat i należności stosowanych do zezwoleń indywidualnych, art. 11 tej samej dyrektywy stanowił:
„Państwa członkowskie zapewnią, by wszelkie opłaty nakładane na przedsiębiorstwa z tytułu postępowań dotyczących zezwoleń
miały na celu jedynie pokrycie kosztów administracyjnych poniesionych w procesie udzielania, zarządzania, kontroli i stosowania
odpowiednich indywidualnych zezwoleń. Opłaty związane z indywidualnym zezwoleniem są proporcjonalne do nakładu pracy i podlegają
publikacji w odpowiedni i wystarczająco szczegółowy sposób, by umożliwić łatwy dostęp do informacji”.
Dyrektywa 2002/20/WE
Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług
łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) stanowi w motywie 31:
„Jakakolwiek stosowana opłata administracyjna winna odpowiadać zasadom systemu ogólnych zezwoleń. Przykładem sprawiedliwej,
prostej i przejrzystej alternatywy dla takich kryteriów ustalania opłat będzie kryterium związane z obrotem. Podczas gdy opłaty
administracyjne są bardzo niskie, opłaty obliczane według płaskiej skali lub opłaty obliczane częściowo na podstawie płaskiej
skali, a częściowo przy zastosowaniu kryterium związanego z obrotem, powinny stanowić właściwe rozwiązanie”.
Odnośnie do wspomnianych opłat administracyjnych art. 12 tej dyrektywy stanowi:
„1.      Każda opłata administracyjna nałożona na przedsiębiorstwa świadczące usługi lub udostępniające sieć zgodnie z ogólnym zezwoleniem
lub na rzecz którego [których] zostało ustanowione prawo użytkowania winna:
a)      w całości odnosić się jedynie do kosztów administracyjnych, które byłyby poniesione przy zarządzaniu, sprawowaniu nadzoru
lub wdrażaniu planu ogólnych zezwoleń, praw użytkowania i szczegółowych obowiązków, o których mowa w art. 6 ust. 2 […]; oraz
b)      być nakładana na poszczególne przedsiębiorstwa w sposób obiektywny, przejrzysty i proporcjonalny, zmniejszając w ten sposób
dodatkowe koszty administracyjne oraz bieżące opłaty.
2.      Nakładając opłaty administracyjne, krajowy organ regulacyjny opublikuje corocznie bilans swoich administracyjnych wydatków
oraz całkowitej sumy zebranych opłat. W razie wystąpienia różnicy pomiędzy całkowitą sumą zebranych opłat a wydatkami administracyjnymi
należy zapewnić stosowne wyrównanie”.

Prawo krajowe
Artykuł 71 Ley 11/1998 General de las Telecomunicaciones (ustawy ogólnej o telekomunikacji nr 11/1998) z dnia 24 kwietnia
1998 r. (BOE nr 99 z dnia 25 kwietnia 1998 r., s. 13909) (zwanej dalej „ustawą nr 11/1998”) stanowi:
„Bez uszczerbku dla opłat, które można nakładać na operatorów w celu finansowania usługi powszechnej, stosownie do treści
art. 39 oraz tytułu III, każdy posiadacz zezwolenia ogólnego lub zezwolenia indywidualnego na świadczenie usług osobom trzecim
jest zobowiązany do uiszczenia na rzecz Administración General del Estado [administracji ogólnej państwa – administracja rządowa,
centralna] opłaty rocznej, która nie może przekroczyć 0,2% przychodów brutto z tytułu użytkowania [sieci], przeznaczonej na
pokrycie kosztów [CMT], w tym kosztów zarządzania, wynikających z funkcjonowania systemu zezwoleń indywidualnych i zezwoleń
ogólnych ustanowionego niniejszą ustawą.
Dla celów powyższego akapitu przez przychody brutto rozumie się całość przychodów osiąganych przez posiadacza zezwolenia ogólnego
lub zezwolenia indywidualnego z tytułu użytkowania sieci lub świadczenia usług telekomunikacyjnych objętych niniejszą ustawą.
Opłata ta jest opłatą roczną. Postępowanie dotyczące ściągania tej opłaty zostanie uregulowane w drodze rozporządzenia.
Dla celów powyższego akapitu Ley de Presupuestos Generales del Estado [ustawa o budżecie państwa] ustanawiać będzie corocznie,
biorąc pod uwagę stosunek pomiędzy przychodami osiągniętymi z tytułu ściągniętej opłaty a kosztami poniesionymi z tytułu wydawania
zezwoleń ogólnych i zezwoleń indywidualnych i kontroli korzystania z nich, procentową wielkość, którą należy zastosować wobec
przychodów brutto z tytułu użytkowania osiąganych przez operatora, w granicach określonych w niniejszym artykule, w celu ustalenia
wysokości opłaty.
Różnica pomiędzy przychodami w ten sposób prognozowanymi a przychodami rzeczywiście osiągniętymi zostanie wzięta pod uwagę
dla celów obniżenia lub podwyższenia procentowej wielkości, którą ustali Ley de Presupuestos Generales del Estado w roku następnym.
Celem jest osiągnięcie równowagi pomiędzy przychodami z tytułu opłaty a kosztami związanymi ze wspomnianą działalnością prowadzoną
przez [CMT]”.
Powyższy przepis został wdrożony przez Real Decreto 1750/1998, de 31 de julio, por el que se regulan las tasas establecidas
en la Ley 11/1998, de 24 de abril, General de Telecomunicaciones (dekret królewski nr 1750/1998 z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie
opłat ustanowionych ustawą nr 1750/1998) (BOE nr 205 z dnia 27 sierpnia 1998 r., s. 29227), którego art. 3–8 stanowią, co
następuje:
„
Artykuł 3
Okoliczność podlegająca opłacie
Okoliczność podlegającą opłacie stanowi działalność prowadzona przez [CMT] służąca stosowaniu systemu zezwoleń ogólnych lub
zezwoleń indywidualnych na świadczenie usług osobom trzecim.
Artykuł 4
Podmiot zobowiązany z tytułu opłaty
Zobowiązanymi z tytułu opłaty są osoby fizyczne lub prawne posiadające zezwolenia ogólne i zezwolenia indywidualne na świadczenie
usług osobom trzecim.
Artykuł 5
Podstawa naliczenia opłaty
Podstawą naliczenia opłaty są przychody brutto z użytkowania [sieci] zafakturowane w danym roku, zgodnie z definicją zawartą
w art. 71 ustawy [nr 11/1998].
Artykuł 6
Stawka opłaty
Początkową stawką obowiązującą jest stawka określona w trzecim przepisie przejściowym ustęp 1, dopóki nie zostanie ona zastąpiona
stawką określoną przez obowiązujące w danej chwili przepisy.
Artykuł 7
Kwota opłaty
Kwotą opłaty jest kwota obliczona w wyniku zastosowania wobec podstawy naliczenia opłaty obowiązującej stawki opłaty określonej
w poszczególnych obowiązujących Leyes de Presupuestos Generales del Estado.
Artykuł 8
Termin zapłaty
Opłata płatna jest w dniu 31 grudnia każdego roku.
Jednakże, jeżeli z przyczyn leżących po stronie posiadacza [zezwolenia] zezwolenie ogólne lub zezwolenie indywidualne wygaśnie
przed dniem 31 grudnia, opłata ta jest płatna w dniu wygaśnięcia zezwolenia”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Telefónica wniosła do Audiencia Nacional skargę sądowoadministracyjną na decyzje w sprawie określenia wysokości zobowiązań
wydane w stosunku do niej przez CMT. Wyrokiem tego sądu z dnia 10 lutego 2004 r. skarga ta została oddalona ze względu na
to, że istniał wyraźny związek pomiędzy stanem faktycznym podlegającym opłacie, którym było posiadanie zezwolenia ogólnego
lub zezwolenia indywidualnego, a podstawą naliczenia opłaty, którą były przychody brutto uzyskane przez posiadacza zezwolenia
ogólnego lub indywidualnego. Od tego wyroku Telefónica wniosła skargę kasacyjną do Tribunal Supremo.
Uznawszy, że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu zależy od wykładni dyrektywy 97/13, Tribunal Supremo postanowił zawiesić
postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy dyrektywa 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych
dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych, a dokładnie jej
art. 6, zezwala na to, aby państwa członkowskie nakładały na posiadacza zezwolenia ogólnego obowiązek zapłaty opłaty rocznej
naliczanej w oparciu o procentowy udział w przychodach brutto z użytkowania zafakturowanych w danym roku, nieprzekraczającej
0,2%, przeznaczonej na pokrycie kosztów funkcjonowania organu telekomunikacyjnego, w tym kosztów zarządzania, wynikających
ze stosowaniem systemu zezwoleń indywidualnych i zezwoleń ogólnych, jak stanowi art. 71 [ustawy nr 11/1998]?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
Poprzez swoje pytanie sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy wykładni art. 6 dyrektywy 97/13 należy dokonywać w ten
sposób, że sprzeczne z nim są uregulowania państwa członkowskiego, które ustanawiają opłatę nakładaną na posiadaczy zezwoleń
ogólnych, naliczaną rocznie na podstawie przychodów brutto podmiotów zobowiązanych do jej zapłaty uzyskiwane z użytkowania
i przeznaczoną na pokrycie kosztów administracyjnych związanych ze stosowaniem systemu zezwoleń ogólnych i zezwoleń indywidualnych.
W tym względzie na wstępie należy wyjaśnić, że choć uregulowania krajowe, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym,
odnoszą się zarówno do posiadaczy zezwoleń ogólnych, jak i do posiadaczy zezwoleń indywidualnych, jednak wniosek o wydanie
orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wyłącznie wykładni postanowień dyrektywy 97/13 odnoszących się do opłat nakładanych
na posiadaczy zezwoleń ogólnych.
Jak wynika z jej motywu 1 i motywów 3–5, dyrektywa 97/13 stanowi jeden ze środków służących wdrożeniu całkowitej liberalizacji
usług telekomunikacyjnych i infrastruktury. W tym celu ustanawia ona wspólne ramy znajdujące zastosowanie do systemów udzielania
zezwoleń mające znacząco ułatwić wejście na rynek nowych operatorów. Ramy te obejmują po pierwsze zasady dotyczące postępowania
w sprawie udzielania zezwoleń i treści tych zezwoleń, a po drugie przepisy dotyczące natury, a także wymiaru obciążeń finansowych
związanych z tymi postępowaniami, jakie mogą zostać nałożone przez państwa członkowskie na przedsiębiorstwa w sektorze usług
telekomunikacyjnych (wyroki: z dnia 18 września 2003 r. w sprawach połączonych C‑292/01 i C‑293/01 Albacom i Infostrada, Rec.
s. I‑9449, pkt 35, 36; z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie C‑85/10 Telefónica Móviles España, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze,
pkt 20).
Wspólne ramy, których ustanowienie ma na celu dyrektywa 97/13, byłyby pozbawione skuteczności, gdyby państwa członkowskie
mogły dowolnie określać obciążenia skarbowe ponoszone przez przedsiębiorstwa z tego sektora. Państwa członkowskie nie mogą
zatem nakładać innych opłat z tytułu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia niż przewidziane w tej dyrektywie (wyroki:
z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie C‑339/04 Nuova società di telecomunicazioni, Zb.Orz. s. I‑6917, pkt 35; ww. wyrok w sprawie
Telefónica Móviles España, pkt 21).
Opłaty te, zgodnie z motywem 12 dyrektywy 97/13, powinny być oparte na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i przejrzystych
kryteriach. Ponadto nie mogą sprzeciwiać się celowi polegającemu na całkowitej liberalizacji rynku, która wymaga jego pełnego
otwarcia na konkurencję (ww. wyroki: w sprawie Albacom i Infostrada, pkt 37; w sprawie Telefónica Móviles España, pkt 22).
Jeśli chodzi w szczególności o opłaty nakładane przez państwa członkowskie na przedsiębiorstwa będące posiadaczami zezwoleń
ogólnych, art. 6 dyrektywy 97/13 przewiduje, że – oprócz świadczeń pieniężnych związanych ze świadczeniem usługi powszechnej
– będą one służyć jedynie pokryciu kosztów administracyjnych związanych z postępowaniami dotyczącymi zezwoleń ogólnych.
Z brzmienia tego przepisu wynika, że opłaty te mogą pokrywać wyłącznie koszty związane z czterema rodzajami działań administracji,
to znaczy wydawaniem, zarządzaniem, kontrolą i wykonywaniem obowiązującego systemu zezwoleń ogólnych.
Choć takie opłaty mogą pokrywać tak zwane ogólne koszty administracyjne, koszty te mogą jednak dotyczyć wyłącznie czterech
rodzajów działań, przywołanych w punkcie poprzedzającym, a zatem wspomniane opłaty nie mogą obejmować wydatków związanych
z innymi zadaniami, takimi jak ogólny nadzór sprawowany przez organ regulacyjny, w szczególności nadzór nad ewentualnymi przypadkami
nadużycia pozycji dominującej. Sprawowanie tego rodzaju nadzoru nie należy do działań ściśle związanych z wykonywaniem zezwoleń
ogólnych (zob. analogicznie, odnośnie do opłat nakładanych na podstawie art. 11 dyrektywy 97/13, wyrok z dnia 19 września
2006 r. w sprawach połączonych C‑392/04 i C‑422/04 i-21 Germany i Arcor, Zb.Orz. s. I‑8559, pkt 32, 34, 35).
Ponadto zgodnie z samym brzmieniem art. 6 dyrektywy 97/13 opłaty nakładane na przedsiębiorstwa z tytułu postępowań dotyczących
zezwoleń ogólnych muszą zostać opublikowane w sposób odpowiedni i wystarczająco szczegółowy, by umożliwić łatwy dostęp do
informacji.
Artykuł 6 dyrektywy 97/13 nie przewiduje natomiast szczególnego sposobu określenia wysokości takiej opłaty ani sposobów jej
pobierania.
Z powyższego wynika, że państwa członkowskie mogą nałożyć na posiadaczy zezwoleń ogólnych opłatę, taką jak będąca przedmiotem
postępowania przed sądem krajowym, w celu finansowania działalności krajowego organu właściwego w sprawach zarządzania systemem
zezwoleń ogólnych, której wysokość powinna być określona na podstawie obiektywnych, niedyskryminacyjnych i przejrzystych kryteriów.
Wynika z tego również, że taka opłata może pokrywać wyłącznie koszty wynikające z działań administracji, o których mowa w pkt 22
niniejszego wyroku. Wobec tego całkowite przychody uzyskiwane przez państwa członkowskie z tytułu omawianej opłaty nie mogą
przekraczać całkowitych kosztów związanych z wykonywaniem zezwoleń ogólnych, czego zbadanie należy do sądu krajowego.
Jednak wbrew temu, co twierdzi Telefónica w uwagach przedłożonych Trybunałowi, dyrektywy 97/13 nie można interpretować w ten
sposób, że konieczne jest istnienie ścisłej korelacji między wysokością opłaty nałożonej na zobowiązany podmiot i kosztami,
które zostały rzeczywiście poniesione przez wspomniany właściwy organ krajowy i odnosiły się do tego podmiotu w określonym
czasie, gdyż żadne z postanowień dyrektywy 97/13 nie nakłada wymogu takiej korelacji.
W tym względzie należy wskazać, po pierwsze, że dyrektywa 97/13 ogranicza się do stwierdzenia, w art. 6 i 11, że opłaty nałożone
na posiadaczy zezwoleń ogólnych i posiadaczy zezwoleń indywidualnych będą miały „na celu” jedynie pokrycie kosztów administracyjnych
związanych, odpowiednio, z wydawaniem, zarządzaniem, kontrolą i wykonywaniem obowiązującego systemu zezwoleń ogólnych lub
zezwoleń indywidualnych. Po drugie, należy zauważyć, że o ile art. 11 ust. 1 zdanie drugie wyraźnie przewiduje, iż wysokość
żądanej opłaty powinna być proporcjonalna do ilości koniecznej pracy (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych i-21
Germany i Arcor, pkt 39), o tyle art. 6 nie nakłada wymogu istnienia stosunku proporcjonalności między opłatą dotyczącą zezwoleń
ogólnych udzielonych podmiotowi zobowiązanemu do jej uiszczenia i ilością pracy koniecznej przy wydawaniu, zarządzaniu, kontroli
i wykonywaniu tych zezwoleń na rzecz tego podmiotu.
Wniosek ten potwierdza zresztą art. 12 dyrektywy o zezwoleniach, który – chociaż ratione temporis dyrektywa ta nie ma zastosowania
w sprawie przed sądem krajowym – w ust. 1 lit. b) przewiduje, że opłaty administracyjne związane ze stosowaniem systemu zezwoleń
ogólnych są nakładane na poszczególne przedsiębiorstwa w sposób proporcjonalny. Oznacza to, że przewidziane w art. 12 dyrektywy
o zezwoleniach kryterium proporcjonalności odnosi się do rozłożenia kosztów administracyjnych pomiędzy zobowiązane podmioty,
nie zaś do stosunku między opłatą dotyczącą zezwoleń ogólnych i ilością koniecznej pracy.
W odniesieniu do kwestii, czy państwa członkowskie mogą określić – jak ma to miejsce w wypadku przepisów, których dotyczy
postępowanie przed sądem krajowym – wysokość tej opłaty w oparciu o dochody brutto z użytkowania uzyskiwane przez podmioty
zobowiązane, należy stwierdzić, po pierwsze, że jak wskazały rządy hiszpański i portugalski oraz Komisja w swoich uwagach
przedłożonych Trybunałowi na piśmie, chodzi o kryterium obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne. Po drugie, jak wskazuje
Komisja, to kryterium określenia wysokości opłaty nie pozostaje bez związku z kosztami ponoszonymi przez właściwy organ krajowy.
W tych okolicznościach dyrektywa 97/13 nie może sprzeciwiać się określaniu przez państwa członkowskie wysokości opłaty z tytułu
art. 6 tej dyrektywy w oparciu o przychody brutto podmiotów zobowiązanych uzyskiwane z użytkowania.
Taka wykładnia znajduje zresztą potwierdzenie w motywie 31 dyrektywy o zezwoleniach, zgodnie z którym wysokość obrotu może
stanowić sprawiedliwe, proste i przejrzyste kryterium rozłożenia takiej opłaty między posiadaczy zezwoleń ogólnych.
W odniesieniu do kwestii, czy państwa członkowskie mogą nałożyć na posiadaczy zezwoleń ogólnych opłatę roczną przeznaczoną
na pokrycie kosztów administracyjnych, należy wskazać, że na posiadaczy zezwoleń ogólnych może zostać nałożona opłata służąca
pokryciu – oprócz kosztów administracyjnych wydania zezwolenia ogólnego – kosztów administracyjnych związanych z zarządzaniem,
z kontrolą i ze stosowaniem zezwolenia w okresie jego obowiązywania. Dotyczy to kosztów związanych z działaniami, które co
do zasady są wykonywane w sposób ciągły po udzieleniu zezwolenia ogólnego. Wobec tego art. 6 dyrektywy 97/13 nie może sprzeciwiać
się nałożeniu na posiadaczy zezwoleń ogólnych okresowej opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów administracyjnych związanych
z postępowaniami dotyczącymi zezwoleń ogólnych, takiej jak opłata będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.
W świetle ogółu powyższych rozważań na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, że wykładni art. 6 dyrektywy 97/13 należy
dokonywać w ten sposób, iż nie są z nim sprzeczne uregulowania państwa członkowskiego, które ustanawiają opłatę nakładaną
na posiadaczy zezwoleń ogólnych, naliczaną w okresach rocznych i w oparciu o przychody brutto podmiotów zobowiązanych uzyskiwane
z użytkowania, mającą na celu pokrycie kosztów administracyjnych związanych z postępowaniami dotyczącymi wydawania, zarządzania,
kontroli i wykonywania tych zezwoleń, o ile całkowite przychody uzyskane przez państwo z tytułu takiej opłaty nie przekraczają
tych całkowitych kosztów, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:
Wykładni art. 6 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów
ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych należy
dokonywać w ten sposób, iż nie są z nim sprzeczne uregulowania państwa członkowskiego, które ustanawiają opłatę nakładaną
na posiadaczy zezwoleń ogólnych, naliczaną w okresach rocznych i w oparciu o przychody brutto podmiotów zobowiązanych uzyskiwane
z użytkowania, mającą na celu pokrycie kosztów administracyjnych związanych z postępowaniami dotyczącymi wydawania, zarządzania,
kontroli i wykonywania tych zezwoleń, o ile całkowite przychody uzyskane przez państwo z tytułu takiej opłaty nie przekraczają
tych całkowitych kosztów, czego zbadanie należy do sądu krajowego.
Podpisy
*
–	Język postępowania: hiszpański.