CELEX: 62011CJ0595
Polityka handlowa
Rozporządzenie (WE) nr 1470/2001
Rozporządzenie (WE) nr 1205/2007
Wspólna Taryfa Celna
Klasyfikacja taryfowa
Nomenklatura Scalona
Ostateczne cła antydumpingowe nałożone na przywóz świetlówek kompaktowych
Możliwość zastosowania ostatecznych ceł antydumpingowych do towarów zaklasyfikowanych do podpozycji taryfowej przewidzianej w rozporządzeniu antydumpingowym
Dany towar
Zakres stosowania

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (
Dz.U. L 195, s. 8
), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2006 z dnia 1 września 2006 r. (
Dz.U. L 244, s. 1
, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1470/2001”) i rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (
Dz.U. L 272 s. 1
, zwanych dalej, razem z rozporządzeniem nr 1470/2001, „rozporządzeniami CFL-i”).
Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu toczonego przez spółkę Steinel Vertrieb GmbH (zwaną dalej „Steinel Vertrieb”) przeciwko Hauptzollamt Bielefeld (urzędowi celnemu w Bielefeld, zwanemu dalej „Hauptzollamt”) w przedmiocie zaklasyfikowania do pozycji taryfowych Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (
Dz.U. L 256, s. 1
), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. (
Dz.U. L 28, s. 16
) (zwanej dalej „CN”) spornych towarów importowanych przez Steinel Vertrieb celem ich wprowadzenia do swobodnego obrotu.
Ramy prawne
Rozporządzenie podstawowe
Przepisy regulujące stosowanie środków antydumpingowych przez Unię Europejską mające zastosowanie w ramach sporu głównego znajdują się w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (
Dz.U. L 56, s. 1
), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. (
Dz.U. L 340, s. 17
, zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”).
Artykuł 1 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia podstawowego stanowi:
„1.   Cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego [swobodnego] obrotu w [Unii] powoduje szkodę.
2.   Produkt uznaje się za przywieziony po cenach dumpingowych, jeżeli jego cena eksportowa do [Unii] jest niższa od porównywalnej ceny produktu podobnego ustalonej w kraju wywozu w zwykłym obrocie handlowym.
[…]
4.   Dla celów niniejszego rozporządzenia »produkt podobny« oznacza towar, który jest identyczny, to jest taki, który przypomina pod wszystkimi względami produkt objęty postępowaniem lub, przy braku takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod każdym względem, ale którego właściwości ściśle odpowiadają właściwościom produktu objętego postępowaniem”.
Artykuł 9 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Zakończenie bez ustanowienia środków, nałożenie ceł ostatecznych”, przewiduje w ust. 4:
„Jeżeli ostatecznie ustalone fakty wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Wspólnoty wymaga interwencji zgodnie z art. 21, Rada, na wniosek Komisji po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego, nakłada ostateczne cło antydumpingowe […]”.
Artykuł 11 ust. 2–4 tego rozporządzenia, odnoszący się do postępowania przeglądowego, stanowi:
„2.   Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego nałożeniu lub pięć lat od daty zakończenia ostatniego postępowania przeprowadzonego po nałożeniu środków w odniesieniu do dumpingu i szkody, chyba że podczas postępowania stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Takie postępowanie przeglądowe [prowadzące do wygaśnięcia] wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów wspólnotowych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia tego postępowania.
[…]
3.   Potrzeba utrzymywania środków może zostać poddana weryfikacji [przeglądowi] w uzasadnionych przypadkach z inicjatywy Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego albo pod warunkiem, że upłynął co najmniej rok od nałożenia środków ostatecznych, na wniosek eksportera, importera lub producentów wspólnotowych, który to wniosek zawiera wystarczające dowody uzasadniające potrzebę przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego [postępowania przeglądowego].
Postępowanie weryfikacyjne [postępowanie przeglądowe] wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyeliminowania dumpingu lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo kontynuacji lub powrotu szkody, jeżeli środki zostaną usunięte lub zmienione; albo [gdy] zawiera dowody na to, że istniejące środki nie są lub przestały być wystarczające do przeciwdziałania dumpingowi powodującemu szkodę.
Prowadząc postępowanie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone skutki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej zgodnie z art. 3. W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody.
4.   Postępowanie rewizyjne [postępowanie przeglądowe] przeprowadza się także w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu dla nowych eksporterów z kraju objętego środkami, którzy nie eksportowali produktu w okresie badanym, rozpatrywanym na potrzeby nałożenia danych środków.
Postępowanie rewizyjne [postępowanie przeglądowe] wszczyna się w przypadku, gdy nowy eksporter lub producent potrafi wykazać, że nie jest powiązany z eksporterami ani producentami z kraju wywozu, którzy objęci są środkami antydumpingowymi dotyczącymi tego produktu, oraz że dokonał faktycznego wywozu do [Unii] po wymienionym wyżej okresie badanym, lub może wykazać, że przyjął nieodwołalne zobowiązanie umowne do wywozu znacznej ilości produktu do [Unii].
[…]”.
Artykuł 13 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Obchodzenie środków”, przewiduje, że:
„Cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są omijane. Cła antydumpingowe nieprzekraczające pozostałych ceł antydumpingowych nałożonych stosownie do art. 9 ust. 5 niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywożone towary od przedsiębiorców korzystających z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy środek, w przypadku gdy obowiązujące środki są omijane. Omijanie określa się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a [Unią] lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a [Unią], wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, przy czym istnieją dowody szkody lub osłabienia zaradczych skutków cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów, jeśli jest to konieczne stosownie do przepisów art. 2.
[…]”.
Na podstawie art. 14 ust. 1 tego samego rozporządzenia:
„Tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe nakłada się w drodze rozporządzenia i pobiera je państwo członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym te cła. Cła te pobiera się niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz […]”.
Rozporządzenia CFL-i
Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 255/2001 z dnia 7 lutego 2001 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (
Dz.U. L 38, s. 8
) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na ten typ towarów objętych kodem CN ex 8539 31 90. Następnie rozporządzenie nr 1470/2001 nałożyło na nie ostateczne cło antydumpingowe. To ostatnie rozporządzenie obowiązywało do dnia 18 października 2008 r.
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1470/2001 stanowił:
„Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kontaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (w tym kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych zarówno prądem zmiennym, jak i prądem stałym), z co najmniej jedną szklaną rurką , ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub w niego wmontowanymi, objętych kodem CN ex 8539 31 90 (kod TARIC 8539 31 90*91 do dnia 10 września 2004 r. i kod TARIC 8539 31 90*95 od dnia 11 września 2004 r.) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej” [tłumaczenie nieoficjalne].
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1205/2007, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, utrzymało w mocy środki ustanowione przez rozporządzenie nr 1470/2001 i rozszerzyło je na operacje przywozu z innych państw, w następstwie przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 866/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r. rozszerzającego zakres stosowania ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 w sprawie przywozu świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, z Islamskiej Republiki Pakistanu i z Republiki Filipin (
Dz.U. L 145, s. 1
).
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1205/2007 przewidywał:
„Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kompaktowych świetlówek wyładowczych ze scaloną elektroniką, zasilanych prądem zmiennym (w tym kompaktowych świetlówek wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych zarówno prądem zmiennym, jak i prądem stałym), z co najmniej jedną szklaną rurką, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka świetlówki lub w niego wmontowanymi, objętych kodem CN ex 8539 31 90 (kod TARIC 8539 31 90 95) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej”.
Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
Steinel Vertrieb opracowała czujnik światła wyposażony w mechanizm kontrolny. Na tej podstawie zgłosiła i opatentowała urządzenie (zwane dalej „mechanizmem ściemniającym”) przeznaczone do wyposażenia lamp i pozwalające na ich automatyczne włączenie i wyłączenie zgodnie z naturalnym światłem przy jednoczesnym braku reakcji mechanizmu na światło dostarczane przez samą lampę.
W latach 2007 i 2008 Steinel Vertrieb sprowadziła z Chin lampy energooszczędne marki Sensor Light Plus o mocy, odpowiednio, 11 W, 15 W i 18 W z Chin i zgłosiła je w podpozycji CN 8539 39 00 w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu bez ponoszenia należności celnych. Z postanowienia odsyłającego wynika, że towary marki Sensor Light Plus to świetlówki zasilane prądem zmiennym, składające się z termokatody w kształcie spirali w szklanej osłonie i wyposażone w oprawę zawierającą statecznik oraz mechanizm ściemniający opracowany i opatentowany przez Steinel Vertrieb.
W następstwie kontroli Hauptzollamt uznał, że lampy energooszczędne sprowadzone przez Steinel Vertrieb są objęte podpozycją CN 8539 31 90 i że z tego tytułu przywóz tych lamp podlega cłu antydumpingowemu przewidzianemu w rozporządzeniach CFL-i. W konsekwencji na mocy decyzji z dnia 31 marca, 17 maja, 13 lipca i 30 sierpnia 2010 r. Hauptzollamt nałożył na Steinel Vertrieb cło antydumpingowe w wysokości 485240,07 EUR.
Sąd odsyłający dodaje, że Steinel Vertrieb podniosła, czego Hauptzollamt nie zakwestionował, że w czasie gdy nałożono tymczasowe cło antydumpingowe na podstawie rozporządzenia nr 255/2001, w Unii jedynie Steinel Vertrieb i spółka Osram GmbH (zwana dalej „Osram”) produkowały świetlówki wyposażone w mechanizm ściemniający. Chiny produkowały wówczas jedynie świetlówki pozbawione tego typu funkcji.
Hauptzollamt utrzymuje, iż świetlówki kompaktowe sprowadzane przez Steinel Vertrieb powinny zostać zaklasyfikowane do podpozycji CN 8539 31 90, jako że stanowią one świetlówki kompaktowe zasilane prądem zmiennym. Z tego tytułu towary te powinny podlegać cłu antydumpingowemu przewidzianemu przez rozporządzenia CFL-i.
Z powyższych względów Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy [rozporządzenia CFL-i] należy interpretować w ten sposób, że obejmują one także świetlówki kompaktowe z mechanizmem ściemniającym przywożone przez Steinel Vertrieb i bliżej opisane w [postanowieniu odsyłającym]?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
Sąd odsyłający pyta co do istoty, czy fakt, iż świetlówki wyposażone w mechanizm ściemniający przywożone przez Steinel Vertrieb są objęte kodem CN ex 8539 31 90, przesądza o nałożeniu na nie cła antydumpingowego przewidzianego przez rozporządzenia CFL-i.
Argumentacja stron
Steinel Vertrieb utrzymuje co do zasady, że w 2001 r., gdy nałożono cło antydumpingowe, sporne towary nie były produkowane w Chinach. Na całym świecie tylko Steinel Vertrieb i Osram uzyskały patenty dotyczące produkcji opraw oświetleniowych wyposażonych w mechanizm ściemniający. Skarżąca podkreśla fakt, iż zarówno z kontekstu, jak i z celu rozporządzeń CFL-i wynika, że obejmują one tylko zwykłe lampy energooszczędne. Natomiast towary będące przedmiotem postępowania głównego są towarami wyższej jakości i ekskluzywnymi, które nie wyrządzały szkody producentom europejskim, biorąc pod uwagę, iż jedynie Osram wytwarzała towary podobne. Poza tym technika wykrywania światła i mechanizm ściemniający cechujące te towary zostały opatentowane i nie ma identycznych towarów w Chinach czy w Unii Europejskiej. W konsekwencji interwencja w interesie Unii nie jest konieczna.
Według Steinel Vertrieb przegląd okresowy środka w świetle art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie jest pożądany, biorąc pod uwagę, że towary będące przedmiotem postępowania głównego były klasyfikowane do podpozycji CN 8539 39 00 przez lata bez żadnego sprzeciwu ze strony władz krajowych.
Według Komisji Trybunał powinien wziąć pod uwagę stan faktyczny przedstawiony przez sąd odsyłający. Tymczasem ten ostatni miał zadecydować, że świetlówki przywożone przez Steinel Vertrieb powinny zostać zaklasyfikowane do podpozycji CN 8539 31 90, zatem objęte są one zakresem stosowania rozporządzeń CFL-i.
Komisja uznaje, że treść rozporządzeń CFL-i jest jasna i, co za tym idzie, można je zinterpretować tylko w jeden sposób. Odrzuca ona wykładnię teleologiczną omawianej normy uznając ją za nieodpowiednią w wypadku definiowania zakresu stosowania rozporządzenia antydumpingowego. Jeśli bowiem urzędy celne musiałyby w każdym przypadku oceniać, czy to, że dany towar jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia antydumpingowego, jest zgodne z celem i racją bytu tego rozporządzenia, nie byłyby one w stanie wykonywać swoich obowiązków. Podobny obowiązek byłby niezgodny z wymogami praktycznymi administracji celnej.
Poza tym Komisja uznaje, że stan faktyczny ustalony przez sąd odsyłający, według którego sporne świetlówki nie były produkowane w Chinach, lecz jedynie w Unii w chwili wprowadzenia tymczasowego cła antydumpingowego, nie ma żadnego znaczenia dla określenia, czy cło antydumpingowe wprowadzone przez rozporządzenia CFL-i ma zastosowanie do świetlówek będących przedmiotem postępowania głównego.
W tym zakresie Komisja stwierdza, że nie jest niczym nadzwyczajnym, zwłaszcza w przypadku towarów konsumenckich, których technika wykonania szybko się zmienia, że definicja zakresu stosowania rozporządzenia antydumpingowego jest do tego stopnia ogólna, że obejmuje także towary, które w chwili przyjęcia tego rozporządzenia jeszcze nie istniały lub nie są jeszcze produkowane w państwie, który stosuje dumping. W tych okolicznościach w kontekście postępowania głównego, zakres stosowania rozporządzeń CFL-i nie został ograniczony do świetlówek, które były już produkowane w Chinach w chwili wejścia w życie tych przepisów.
Komisja dodaje, że rozporządzenie antydumpingowe powinno określać swój zakres zastosowania w sposób abstrakcyjny i ogólny, wskazując towary, które obejmuje, za pomocą kodu CN lub za pomocą innych cech, jeśli specyfikacja kodu nie jest wystarczająco precyzyjna.
Ocena Trybunału
Z postanowienia odsyłającego wynika, iż sporne towary powinny zostać zaklasyfikowane w podpozycji CN 8539 31 90 i że rzeczone towary charakteryzują się także innymi cechami podstawowymi wymienionymi w art. 1 ust. 1 rozporządzeń CFL-i.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem procedura ustalona w art. 267 TFUE oparta została na wyraźnym rozgraniczeniu funkcji między sądami krajowymi a Trybunałem, w ten sposób, że to jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena adekwatności pytań, które zadaje Trybunałowi (zob. wyrok z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie
C-373/08 Hoesch Metals and Alloys, Zb.Orz. s. I-951
, pkt 59).
W tej sytuacji nie jest wskazane rozszerzenie analizy pytania prejudycjalnego o to, czy sporne towary przywożone przez Steinel Vertrieb są objęte zakresem zastosowania rozporządzeń CFL-i w oparciu o czynniki, których sąd odsyłający nie wziął pod uwagę, to znaczy o ocenę klasyfikacji towarów omawianych w postępowaniu głównym do pozycji taryfowych kodu CN dokonanej przez władze krajowe (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Hoesch Metals and Alloys, pkt 60). W konsekwencji z postanowienia odsyłającego należy wywnioskować, iż sąd krajowy powstrzymał się od zadania Trybunałowi stosownego pytania (zob. podobnie wyrok z dnia 2 czerwca 1994 r. w sprawie
C-30/93 AC-ATEL Electronics Vertriebs, Rec. s. I-2305
, pkt 19).
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego cła antydumpingowe są nakładane w drodze rozporządzenia i pobierane przez państwa członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu.
Celem identyfikacji towarów, na które powinno zostać nałożone cło antydumpingowe, przepisy rozporządzenia antydumpingowego opisują je zwłaszcza na podstawie podpozycji taryfowych CN, do których należą te towary. Niemniej takie odniesienie nie zawsze jest wystarczające, by precyzyjnie określić towary przewidziane przez rozporządzenia antydumpingowe, jako że brzmienie tych podpozycji może nie być dość precyzyjne. Jest to powód, dla którego brzmienie przepisu rozporządzenia antydumpingowego opisuje towary obciążone cłem, używając dodatkowych kryteriów wyróżniających. Towar zostaje obciążony cłem antydumpingowym tylko wtedy, gdy jest zaklasyfikowany do podpozycji CN przewidzianej przez rozporządzenie antydumpingowe i zarazem charakteryzuje się wszystkimi cechami danego towaru, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
Jeśli chodzi o postępowanie główne, to według rozporządzeń CFL-i nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kompaktowych świetlówek wyładowczych ze scaloną elektroniką, zasilanych prądem zmiennym (w tym kompaktowych świetlówek wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych zarówno prądem zmiennym, jak i prądem stałym), z co najmniej jedną szklaną rurką, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub kompaktowych niego wmontowanymi, objętych kodem CN ex 8539 31 90 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, a także na przywóz tego samego towaru z Wietnamu, Pakistanu i Filipin.
W tym względzie należy stwierdzić, że samo brzmienie art. 1 ust. 1 rozporządzeń CFL-i, a zwłaszcza użyte wyrażenie „objęte kodem CN ex 8539 31 90”, pozwala stwierdzić, że ewentualna klasyfikacja towaru do tej pozycji taryfowej nie oznacza automatycznego nałożenia na dany towar cła antydumpingowego na podstawie tego przepisu (zob. analogicznie wyroki: z dnia 24 czerwca 1993 r. w sprawie
C-90/92 Dr. Tretter, Rec. s. I-3569
, pkt 13; z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie
C-99/94 Birkenbeul, Rec. s. I-1791
, pkt 15).
Wykładni tej nie podważa konieczność jednolitego stosowania przepisów celnych w Unii, co wynikałoby z literalnej wykładni omawianego przepisu. Takie jednolite stosowanie powinno być bowiem zapewnione poprzez jasne, precyzyjne i kompletne formułowanie omawianych przepisów Unii (zob. wyrok z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie
C-136/91 Findling Wälzlager, Rec. s. I-1793
, pkt 14).
Co więcej, nie można odchodzić od tej wykładni z tego względu, że zainteresowane strony mogą ubiegać się o przegląd rozporządzeń nakładających cła antydumpingowe zgodnie z art. 11 rozporządzenia podstawowego. Ten przegląd może bowiem być uzasadniony jedynie w niektórych przypadkach (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Findling Wälzlager, pkt 15).
Zatem w sytuacji gdy ostateczne środki antydumpingowe pozostają w mocy, rozporządzenie podstawowe, w art. 11 ust. 3 i 4, przewiduje możliwość przeprowadzenia postępowania przeglądowego na okoliczność utrzymania tychże środków, jeśli wniosek prawidłowo złożony przez eksportera, importera lub producentów Unii zawiera wystarczające dowody na to, że utrzymanie środka nie jest już konieczne albo jeśli nowy eksporter z siedzibą w państwie wywozu obciążonym środkami antydumpingowymi jest w stanie dowieść, że nie wywoził omawianych towarów w trakcie okresu dochodzenia będącego podstawą nałożenia środków.
Ponadto należy zauważyć, że według utrwalonego orzecznictwa, by zinterpretować przepis prawa Unii, należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, ale także jego kontekst i cele, jakim służą przepisy, w których skład wchodzi (zob. ww. wyrok w sprawie Birkenbeul, pkt 12).
W tym względzie z art. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wynika w szczególności, że jedynie towary, które były przedmiotem dochodzenia antydumpingowego, mogą zostać objęte środkami antydumpingowymi, o ile stwierdzono, że przedmiotowe towary są eksportowane do Unii po cenie niższej od ceny towarów podobnych, które są przedmiotem dochodzenia antydumpingowego.
Zatem jeśli mowa o nowych typach towarów, które nie były wytwarzane w państwie będącym przedmiotem dochodzenia antydumpingowego w chwili przyjęcia rozporządzenia antydumpingowego, tak jak to stwierdził sąd odsyłający w postępowaniu głównym, objęcie tych nowych typów towarów cłem antydumpingowym nie zależy tylko od ich zaklasyfikowania do podpozycji kodu CN przewidzianego przez rozporządzenie, ale także od tego, czy te towary wykazują, tak jak wspomniano w punkcie 31 niniejszego wyroku, wszystkie cechy wymienione w rzeczonym rozporządzeniu w celu ich zidentyfikowania.
Jeśli okazałoby się, że nowe typy towarów, mimo że mogłyby zostać zaklasyfikowane do podpozycji zdefiniowanych przez rozporządzenie antydumpingowe, nie wykazują wszystkich innych cech określonych w tym rozporządzeniu, to te towary nie mogą zostać objęte cłem antydumpingowym bez wcześniejszego sprawdzenia, czy także te towary są przedmiotem dumpingu na rynku unijnym.
Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przewiduje również, że jeżeli dotychczasowe środki antydumpingowe są obchodzone z uwagi na przywóz z państw trzecich towarów podobnych, nieznacznie modyfikowanych lub niemodyfikowanych, a także nieznacznie zmodyfikowanych towarów podobnych z państw objętych środkami lub części tych towarów, może zostać rozpoczęte dochodzenie dotyczące zbadania konieczności rozszerzenia dotychczasowych środków na takie towary podobne.
Należy jednakże stwierdzić, że takie nowe typy towarów mogą zostać objęte cłem antydumpingowym przewidzianym przez rozporządzenia CFL-i, jeśli właśnie ustalono, że poza ich zaklasyfikowaniem do podpozycji kodu CN objętej przez te rozporządzenia, wykazują one te same cechy, co towar początkowo określony przez rzeczone rozporządzenia.
Natomiast z całości powyższych rozważań wynika, że fakt rozszerzenia zakresu stosowania ceł antydumpingowych nałożonych przez rozporządzenia CFL-i na nowe typy towarów, które, chociaż posiadają takie same zasadnicze cechy jak cechy przewidziane przez rozporządzenia i jednocześnie są objęte kodem CN ex 8539 31 90, są innymi towarami, z tego względu, że posiadają cechy uzupełniające, które nie zostały określone przez powyższe rozporządzenia, jest niezgodny z celem i systematyką rozporządzenia podstawowego i, w szczególności, z art. 1 i 11 odnoszącymi się do postępowania przeglądowego, a także z art. 13 odnoszącym się do obchodzenia środków antydumpingowych.
Aby stwierdzić, czy mamy do czynienia z produktami różnymi, należy w szczególności sprawdzić, czy dzielą one te same cechy techniczne i fizyczne, te same zastosowania podstawowe i taki sam stosunek ich jakości do ceny. W tym kontekście wymienność i konkurencja między tymi towarami także powinny zostać ocenione.
W tej sytuacji na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że rozporządzenia CFL-i obejmują całość towarów, które mają takie same zasadnicze cechy jak cechy przewidziane przez te rozporządzenia i które jednocześnie są objęte podpozycją CN ex 8539 31 90. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy tak jest w przypadku towarów spornych w postępowaniu głównym, mimo dołączenia mechanizmu ściemniającego, lub czy towary sporne w postępowaniu głównym są innymi towarami ze względu na to, że charakteryzują je cechy dodatkowe, które nie zostały określone w rzeczonych rozporządzeniach.
W przedmiocie kosztów
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2006 z dnia 1 września 2006 r., oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładające w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzające zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin, obejmują całość towarów, które mają takie same zasadnicze cechy jak cechy przewidziane przez te rozporządzenia i które jednocześnie są objęte podpozycją ex 8539 31 90 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 (EWG) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy tak jest w przypadku towarów spornych w postępowaniu głównym, mimo dołączenia mechanizmu ściemniającego, lub czy towary sporne w postępowaniu głównym są innymi towarami, ze względu na to, że charakteryzują je cechy dodatkowe, które nie zostały określone w rzeczonych rozporządzeniach.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.