CELEX: 62009TJ0436
Πρόσβαση στα έγγραφα
Απόφαση 2004/258/EΚ
Βάσεις δεδομένων της ΕΚΤ χρησιμοποιηθείσες για τη σύνταξη εκθέσεων σχετικών με την πρόσληψη και την κινητικότητα του προσωπικού
Άρνηση παροχής προσβάσεως
Προσφυγή ακυρώσεως
Έννομο συμφέρον
Παραδεκτό
Έννοια εγγράφου
Αγωγή αποζημιώσεως
Πρόωρος χαρακτήρας

.
Συνεπώς, στη διατυπούμενη με την προσβαλλόμενη απόφαση θέση ότι το αίτημα του προσφεύγοντος περί παροχής προσβάσεως δεν μπορούσε
να ικανοποιηθεί «με απλή εξαγωγή», δεν μπορεί να δοθεί η ερμηνεία ότι τα δεδομένα τα οποία αφορούσε η εν λόγω αίτηση δεν ηδύναντο
να εξαχθούν από τις οικείες βάσεις δεδομένων με συνήθη αναζήτηση, μέσω των διαθέσιμων προς τούτο εργαλείων.
Τέλος, επιβάλλεται η επισήμανση ότι η περιλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση εκτίμηση της ΕΚΤ ότι «[η] διαδικασία αυτή[,
ήτοι η συστηματοποίηση και η πρόσθετη ανάλυση των δεδομένων,] θα συνεπαγόταν σημαντικό φόρτο εργασίας» δεν αποτελεί αυτοτελή
λόγο απορρίψεως της αιτήσεως παροχής προσβάσεως, αλλά απλώς παρεμπίπτουσα παρατήρηση, η οποία δεν συνδέεται άμεσα με την εν
λόγω απόρριψη.
Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο διότι, όπως προκύπτει από τις προεκτεθείσες με τις σκέψεις 121 έως 124 εκτιμήσεις και από την
εκεί παρατιθέμενη νομολογία, η επίκληση και μόνον του «σημαντικού φόρτου εργασίας» που θα συνεπαγόταν η ικανοποίηση αιτήσεως
παροχής προσβάσεως στα έγγραφα, υποβαλλόμενης δυνάμει της αποφάσεως 2004/258, είναι προδήλως ανεπαρκής για τη δικαιολόγηση
της απορρίψεώς της.
Κατά την ίδια συλλογιστική, μια τέτοια απόρριψη, η οποία πρέπει να αποτελεί εξαίρεση, συνεπάγεται την υποχρέωση του οικείου
οργάνου να αποδείξει τον όγκο της απαιτούμενης εργασίας, στοιχείο το οποίο η ΕΚΤ ελλείπει παντελώς από την προσβαλλόμενη απόφαση,
ενώ προϋποθέτει ότι έχει ήδη καταβληθεί προσπάθεια για την εξεύρεση «λογικής λύσεως» από κοινού με τον αιτούντα, κατά τα οριζόμενα
στο άρθρο 6, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2004/258, όπερ ομοίως δεν συνέβη εν προκειμένω.
Εξ αυτού συνάγεται ότι η απόρριψη της αιτήσεως του προσφεύγοντος περί παροχής προσβάσεως βασίζεται μάλλον στη θέση ότι η συστηματοποίηση
και η πρόσθετη ανάλυση των δεδομένων που περιέχονται σε βάση δεδομένων κείνται εκτός του πεδίου εφαρμογής της αποφάσεως 2004/258,
θέση η οποία ερείδεται, με τη σειρά της, στην προκείμενη ότι τα εν λόγω δεδομένα δεν αποτελούν, στον βαθμό κατά τον οποίο
περιέχονται σε βάση δεδομένων, έγγραφο υπό την έννοια της εν λόγω αποφάσεως. Η προκείμενη αυτή προσκρούει, όμως, στο συμπέρασμα
που συνήχθη στη σκέψη 164 της παρούσας αποφάσεως και είναι, ως εκ τούτου, εσφαλμένη· συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση έχει
εκδοθεί κατά πλάνη περί το δίκαιο.
Όσον αφορά το ζήτημα αν μια βάση δεδομένων «αυτή καθ’ εαυτήν» αποτελεί έγγραφο υπό την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο α΄, της
αποφάσεως 2004/258, επιβάλλεται η υπόμνηση, αφενός, ότι η αίτηση του προσφεύγοντος περί παροχής προσβάσεως ήταν έως ένα βαθμό
συγκεχυμένη, καθώς δεν διέκρινε με σαφήνεια το περιεχόμενο των βάσεων δεδομένων, ήτοι τα δεδομένα, από τις βάσεις δεδομένων
αυτές καθ’ εαυτές (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 96 έως 99). Επομένως, δεν είναι ουδόλως βέβαιο ότι ο προσφεύγων επεδίωκε πρόσβαση
στις βάσεις δεδομένων «αυτές καθ’ εαυτές», όπως υποστηρίζει η Επιτροπή (βλ. ανωτέρω, σκέψη 74). Εν πάση περιπτώσει, τόσο από
τη δήλωση που περιέχεται στο υπόμνημα απαντήσεως του προσφεύγοντος, κατά την οποία η αίτησή του αφορούσε τα «ανεπεξέργαστα
δεδομένα», όσο και από τις προφορικές διευκρινίσεις που ο ίδιος παρέσχε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση (βλ., αντιστοίχως,
σκέψεις 98 και 99 της παρούσας αποφάσεως) προκύπτει ότι, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι η πρόσβαση στα δεδομένα που περιέχονται
στη βάση δεδομένων της ΕΚΤ δεν αποτελούσε τον μοναδικό σκοπό της αιτήσεως προσβάσεως, συνιστούσε αναμφίβολα έναν αν όχι τον
κύριο εκ των σκοπών της..
Αφετέρου, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι η αίτηση του προσφεύγοντος περί προσβάσεως εκκινεί προδήλως από την προκείμενη ότι υφίσταντο
ειδικές βάσεις δεδομένων της ΕΚΤ, προορισμένες να λειτουργούν ως βάση για τη σύνταξη των εκθέσεων. Η ΕΚΤ, κατά την ενώπιον
του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία, απέδειξε, με επεξηγήσεις τις οποίες ο προσφεύγων δεν αμφισβήτησε, ότι η προκείμενη αυτή
ήταν εσφαλμένη (βλ. ανωτέρω, σκέψεις 32 έως 34).
Μολονότι οι πρόσθετες επεξηγήσεις της ΕΚΤ ουδόλως επιτρέπουν να γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων δεν είχε συμφέρον να ζητήσει
την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ. ανωτέρω, σκέψη 35), πρέπει να ληφθούν υπόψη προκειμένου να καθορισθεί η τύχη
που θα μπορούσε να έχει η αίτησή του περί προσβάσεως.
Πράγματι, ανεξαρτήτως της ακριβούς διατυπώσεως που ο προσφεύγων χρησιμοποίησε στην αίτησή του περί προσβάσεως, είναι σαφές,
λαμβανομένων υπόψη των πρόσθετων επεξηγήσεων της ΕΚΤ, ότι δεν υφίστατο καμία αυτοτελής βάση δεδομένων η οποία θα μπορούσε
να αποτελεί «αυτή καθ’ εαυτήν» αντικείμενο της εν λόγω αιτήσεως. Από τις επεξηγήσεις της ΕΚΤ προκύπτει μάλλον ότι τα δεδομένα
που ενδιέφεραν τον προσφεύγοντα περιέχονται σε διάφορες βάσεις δεδομένων της ΕΚΤ, περιέχουσες και αλλά δεδομένα που δεν παρουσιάζουν
κανένα ενδιαφέρον για τον προσφεύγοντα. Συναφώς, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, με το υπόμνημά του απαντήσεως, ο προσφεύγων διευκρίνισε
ότι τον ενδιέφεραν μόνον τα στοιχεία που σχετίζονταν με τα πρόσωπα που είχαν αναλάβει πράγματι υπηρεσία στην ΕΚΤ, αποκλειομένης
οιασδήποτε πληροφορίας σχετικής με μη προσληφθέντες υποψηφίους.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι δεν είναι ουδόλως αναγκαίο, στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, να καθορισθεί
αν μια βάση δεδομένων της ΕΚΤ δύναται να αποτελέσει «αυτή καθεαυτήν» αντικείμενο αιτήσεως προσβάσεως υποβαλλόμενης δυνάμει
της αποφάσεως 2004/258. Εφόσον δεν υφίσταται μία μόνο βάση δεδομένων την οποία ο προσφεύγων θα μπορούσε, με την αίτησή του,
να αποκτήσει «αυτήν καθεαυτήν», η εκτίμηση ότι το σύνολο των δεδομένων που περιέχονται σε βάση δεδομένων αποτελεί έγγραφο
υπό την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο α΄, της εν λόγω αποφάσεως αρκεί για να παράσχει στον προσφεύγοντα τη δυνατότητα να επιτύχει,
μέσω της αποδοχής της αιτήσεώς του και υπό την επιφύλαξη των προβλεπόμενων από το άρθρο 4 της ιδίας αποφάσεως εξαιρέσεων από
το δικαίωμα προσβάσεως, αφενός, την απόκτηση των συγκεκριμένων δεδομένων που τον ενδιαφέρουν και, αφετέρου, τη χρησιμοποίηση,
υπό τους όρους που αναφέρθηκαν με τις σκέψεις 146 έως 153 της παρούσας αποφάσεως, των εργαλείων που είναι διαθέσιμα για τις
διάφορες βάσεις δεδομένων της ΕΚΤ οι οποίες περιέχουν τα εν λόγω δεδομένα. Όσον αφορά, ειδικότερα, τα εργαλεία αυτά, ο προσφεύγων
μπορεί να αποκτήσει τη χρήση τους διά της υποβολής αιτήσεως, με την οποία θα ζητείται από την ΕΚΤ να κάνει η ίδια χρήση των
εργαλείων αυτών προκειμένου να προβεί, βάσει κριτηρίων που ο προσφεύγων θα έχει ορίσει σε αναζητήσεις στις βάσεις δεδομένων,
αναζητήσεις των οποίων τα αποτελέσματα θα κοινοποιήσει εν συνεχεία στον ίδιο (βλ. ανωτέρω, σκέψη 150).
Συνεπώς, παρελκούσης της εξετάσεως των λοιπών λόγων ακυρώσεως που προβάλλει ο προσφεύγων προς στήριξη του ακυρωτικού του αιτήματος,
επιβάλλεται να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.
3.
Επί της αγωγής αποζημιώσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η άρνηση της ΕΚΤ να του χορηγήσει πρόσβαση στις βάσεις δεδομένων τις οποίες αφορά η αίτησή του
προκαλεί καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της διδακτορικής του διατριβής, την οποία όφειλε να υποστηρίξει έως την 31η Ιανουαρίου
2011. Επιπροσθέτως, ο προσφεύγων αμφισβητεί την επιχειρηματολογία της ΕΚΤ, κατά την οποία η αγωγή του αποζημιώσεως είναι απαράδεκτη.
Η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η αγωγή αποζημιώσεως δεν πληροί τους όρους του άρθρου 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας και πρέπει να κριθεί απαράδεκτη. Όπως επισημαίνει,
το δικόγραφο δεν προσδιορίζει κανέναν αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της φερόμενης ως επίμεμπτης συμπεριφοράς της ΕΚΤ και της ζημίας
που ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι υπέστη. Ομοίως, κατά την καθής, η αγωγή δεν ερείδεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο και
ο προσφεύγων περιορίζεται απλώς στον ισχυρισμό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εμποδίζει την ολοκλήρωση της διδακτορικής του διατριβής.
Η ΕΚΤ προσθέτει ότι έχει απαντήσει θετικώς σε διάφορες άλλες αιτήσεις παροχής προσβάσεως που υποβλήθηκαν από τον προσφεύγοντα.
Ο προσφεύγων έχει επομένως στη διάθεσή του στοιχεία επαρκή για την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής και δεν τίθεται
ζήτημα συστηματικής, εκ μέρους της, απορρίψεως των αιτήσεών του. Εξάλλου, κατά την ΕΚΤ, ο προσφεύγων δεν εξήγησε σε ποιο βαθμό
η αδυναμία προσβάσεώς του στις επίμαχες βάσεις δεδομένων προκαλεί καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της διδακτορικής του διατριβής

Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επιβάλλεται, εκ προοιμίου, η επισήμανση ότι, κατά το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, που εφαρμόζεται στα πραγματικά περιστατικά
της υπό κρίση υποθέσεως, τα οποία είναι προγενέστερα της ενάρξεως ισχύος, την 1η Δεκεμβρίου 2009, της Συνθήκης της Λισσαβώνας,
η Ευρωπαϊκή Κοινότητα υποχρεούται, συμφώνως προς τις γενικές αρχές του δικαίου που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών,
να αποκαθιστά τις ζημίες που προξενούν τα όργανα ή οι υπάλληλοί της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Με το τρίτο εδάφιο
του εν λόγω άρθρου διευκρινίζεται ότι το δεύτερο εδάφιο εφαρμόζεται, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, στις ζημίες που προξενεί
η ΕΚΤ ή οι υπάλληλοί της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Επομένως, παρά το γεγονός ότι, κατά το άρθρο 107, παράγραφος
2, ΕΚ, η ΕΚΤ έχει νομική προσωπικότητα, το άρθρο 288, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, ΕΚ ορίζει ότι τις προκαλούμενες από την ΕΚΤ
ζημίες οφείλει να αποκαθιστά η Κοινότητα (και, από της ενάρξεως ισχύος της Συνθήκης της Λισσαβώνας, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία,
δυνάμει του άρθρου 1, τρίτο εδάφιο, τρίτη περίοδος, ΣΕΕ, υποκατέστησε και διαδέχθηκε την Κοινότητα) (διάταξη του Πρωτοδικείου
της 5ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑295/05, Document Security Systems κατά ΕΚΤ, Συλλογή 2007, σ. II‑2835, σκέψη 76).
Κατά πάγια νομολογία, εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας, υπό την έννοια του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, λόγω παράνομης
συμπεριφοράς των οργάνων της θεμελιώνεται εφόσον συντρέχει σύνολο προϋποθέσεων, ήτοι ο παράνομος χαρακτήρας της προσαπτόμενης
στα όργανα συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της προσαπτόμενης συμπεριφοράς και
της προβαλλόμενης ζημίας (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Νοεμβρίου 2007, T‑3/00 και T‑337/04, Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου
και ΕΚΤ, Συλλογή 2007, σ. II‑4779, σκέψη 290 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση απαιτείται, κατά τη νομολογία, η απόδειξη κατάφωρης παραβάσεως κανόνα δικαίου απονέμοντος
δικαιώματα στους ιδιώτες (απόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Ιουλίου 2000, C‑352/98 P, Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής, Συλλογή
2000, σ. I‑5291, σκέψη 42). Καθοριστικό κριτήριο για την κατάφαση του κατάφωρου χαρακτήρα της παραβάσεως είναι η εκ μέρους
του οικείου κοινοτικού οργάνου πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Οσάκις το περιθώριο εκτιμήσεως
που το εν λόγω όργανο διαθέτει είναι σημαντικά περιορισμένο ή και ανύπαρκτο, η απλή παραβίαση του κοινοτικού δικαίου δύναται
να αρκεί προς στοιχειοθέτηση κατάφωρης παραβάσεως (βλ. απόφαση Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ, σκέψη 189 ανωτέρω, σκέψη
291 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Όσον αφορά την προϋπόθεση περί αιτιώδους συνάφειας, η Ένωση ευθύνεται παρά μόνο για τη ζημία που απορρέει κατά τρόπο αρκούντως
άμεσο από την παράτυπη συμπεριφορά του οικείου οργάνου (βλ. απόφαση Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ, σκέψη 189 ανωτέρω,
σκέψη 292 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Προκειμένου για τη ζημία, επιβάλλεται να τονισθεί ότι αυτή πρέπει να είναι πραγματική και βέβαιη, καθώς και αποτιμητή. Αντιθέτως,
ζημία εντελώς υποθετική και αόριστη δεν γεννά αξίωση αποζημιώσεως. Απόκειται στον ενάγοντα να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία
προς απόδειξη του υποστατού και της εκτάσεως της ζημίας που υπέστη (βλ. απόφαση Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ, σκέψη
189 ανωτέρω, σκέψεις 293 και 294 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επιβάλλεται, επιπροσθέτως, η υπόμνηση ότι, οσάκις μία εκ των προϋποθέσεων αυτών δεν πληρούται, η αγωγή πρέπει να απορρίπτεται
στο σύνολό της, παρελκούσης της εξετάσεως των λοιπών προϋποθέσεων (βλ. απόφαση Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ, σκέψη 189
ανωτέρω, σκέψη 295 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Τέλος, κατά το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας, το δικόγραφο πρέπει να προσδιορίζει το αντικείμενο
της διαφοράς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων ισχυρισμών. Προκειμένου να πληροί τους όρους αυτούς, το δικόγραφο
της αγωγής με την οποία ζητείται η αποκατάσταση ζημίας προκληθείσας από κοινοτικό όργανο πρέπει να περιέχει τα στοιχεία βάσει
των οποίων καθίσταται δυνατός ο προσδιορισμός, μεταξύ άλλων, της ζημίας που ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη, καθώς και του
χαρακτήρα και της εκτάσεως αυτής (απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Οκτωβρίου 1999, C‑327/97 P, Αποστολίδης κ.λπ. κατά Επιτροπής,
Συλλογή 1999, σ. I‑6709, σκέψη 37).
Εν προκειμένω, προς στήριξη της αγωγής του αποζημιώσεως, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η άρνηση της ΕΚΤ να του χορηγήσει πρόσβαση
στις βάσεις δεδομένων που αφορά η αίτησή του θα προκαλέσει καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της διδακτορικής του διατριβής, ενώ
θα αποβεί επιζήμια και για την επιστημονική αρτιότητά της, όταν αυτή εντέλει ολοκληρωθεί.
Επιβάλλεται, επομένως, η διαπίστωση ότι, με την αγωγή του αποζημιώσεως, ο προσφεύγων επιδιώκει κατ’ ουσίαν τη χρηματική ικανοποίηση
ηθικής βλάβης η οποία φέρεται να απορρέει από την προσβαλλόμενη απόφαση και της οποίας τον χαρακτήρα και την έκταση προσδιόρισε
επαρκώς κατά νόμον με το δικόγραφό του. Συνεπώς, εν αντιθέσει προς ό,τι υποστηρίζει η ΕΚΤ, η αγωγή αυτή είναι παραδεκτή.
Εντούτοις, επί της ουσίας, η εν λόγω αγωγή είναι πρόωρη και πρέπει για τον λόγο αυτόν να απορριφθεί (βλ., συναφώς, αποφάσεις
του Πρωτοδικείου της 18ης Μαΐου 1995, T‑478/93, Wafer Zoo κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II‑1479, σκέψεις 49 και 50, και
της 15ης Δεκεμβρίου 1999, T‑300/97, Latino κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I‑A‑259 και II‑1263, σκέψεις 95 και 101).
Πράγματι, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο προσφεύγων, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, δήλωσε ότι η ημερομηνία
υποστηρίξεως της διδακτορικής του διατριβής είχε μετατεθεί τον Σεπτέμβριο του 2012. Ο προσφεύγων προσέθεσε ότι η καθυστέρηση
αυτή δεν οφειλόταν μόνο στη μη κατοχή των πληροφοριών στις οποίες επιθυμούσε να έχει πρόσβαση, αλλά και σε άλλους παράγοντες.
Οι δηλώσεις αυτές είναι καταγεγραμμένες στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.
Εφόσον η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί (βλ. ανωτέρω, σκέψη 184), η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί να επανεξετάσει την αίτηση
του προσφεύγοντος περί παροχής προσβάσεως. Δεν μπορεί να αποκλεισθεί εκ των προτέρων το ενδεχόμενο να χορηγήσει η ΕΚΤ στον
προσφεύγοντα πρόσβαση, κατόπιν της εν λόγω επανεξετάσεως, στα δεδομένα που περιέχονται στις βάσεις της, δεδομένα τα οποία
αυτός, όπως διατείνεται, χρειάζεται για την εκπόνηση της διατριβής του, τούτο δε εγκαίρως ώστε να καταστεί δυνατή η υποστήριξη
της εν λόγω διατριβής τον Σεπτέμβριο του 2012. Ομοίως, δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να αρνηθεί η ΕΚΤ εν όλω ή εν
μέρει, για θεμιτό λόγο, την παροχή προσβάσεως. Επομένως, επί του παρόντος, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να κρίνει
ούτε αν ο προσφεύγων θα υποστεί βλάβη λόγω της απορρίψεως, με την προσβαλλόμενη απόφαση, της αιτήσεώς του παροχής προσβάσεως
στα έγγραφα ούτε εάν μια τέτοια υποθετική βλάβη θα μπορεί να αποδοθεί σε παράνομη συμπεριφορά της ΕΚΤ.
Συνεπώς, η αγωγή αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η ΕΚΤ ηττήθηκε ως προς το κύριο μέρος των αιτημάτων της, πρέπει αυτή
να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα συμφώνως προς το αίτημα του προσφεύγοντος.
Το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας και η Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους,
συμφώνως προς το άρθρο 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση της εκτελεστικής επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), η οποία κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα
με έγγραφο του προέδρου της ΕΚΤ της 2ας Σεπτεμβρίου 2009.
2)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή-αγωγή.
3)
Η ΕΚΤ φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα δικαστικά έξοδα του J. Dufour.
4)
Το Βασίλειο της Δανίας, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά
έξοδά τους.
Czúcz
Labucka
Γρατσίας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 26 Οκτωβρίου 2011.
(υπογραφές)
Περιεχόμενα
Nομικό πλαίσιο
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Επί της προσφυγής ακυρώσεως
1.  Επί του παραδεκτού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
2.  Επί της ουσίας
Επί της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο συνιστάμενη στο ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση,
η ΕΚΤ έκρινε εσφαλμένως ότι οι βάσεις δεδομένων δεν αποτελούσαν έγγραφα υπό την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο α΄, της αποφάσεως
2004/258
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
–  Η έννοια της βάσεως δεδομένων
–  Ανάλυση του κατ’ άρθρο 3, στοιχείο α΄, της αποφάσεως 2004/258 ορισμού του όρου «έγγραφο»
–  Αντικείμενο της αιτήσεως του προσφεύγοντος περί παροχής προσβάσεως
–  Ο χαρακτηρισμός του συνόλου των δεδομένων που περιέχονται σε βάση δεδομένων ως εγγράφου, υπό την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο
α΄, της αποφάσεως 2004/258
–  Οι πρακτικές δυσχέρειες που φέρεται να συνεπάγεται η άσκηση δικαιώματος προσβάσεως στις βάσεις δεδομένων ενός οργάνου
–  Τα επιχειρήματα που αντλούνται από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του κανονισμού 1049/2001 και από τα λοιπά έγγραφα που
επικαλούνται οι διάδικοι
–  Συμπεράσματα
3.  Επί της αγωγής αποζημιώσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.