CELEX: 62007FJ0007
Υπαλληλική υπόθεση
Συμβασιούχοι υπάλληλοι
Πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος
Διαδικασία προεπιλογής
Απαιτήσεις σχετικά με τις γλωσσικές γνώσεις
Δυσμενής διάκριση
Δυσλειτουργίες κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής

2002/620, η οποία καθιστά αναρμόδια την EPSO για το ζήτημα του γλωσσικού καθεστώτος, όπως και το άρθρο 22 του Χάρτη
των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, το οποίο εγγυάται την αρχή της πολυγλωσσίας. Τέλος, κατά τους παρεμβαίνοντες, οι οποίοι θεωρούν
ότι οι υποψήφιοι θα έπρεπε να είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν μία από τις επίσημες γλώσσες της Ένωσης ως δεύτερη γλώσσα,
ο περιορισμός αυτός αντιβαίνει στην αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και είναι παντελώς αναιτιολόγητος.
Το Βασίλειο της Ισπανίας προσθέτει ότι η Επιτροπή δεν παρέσχε διευκρίνιση ικανή να δικαιολογήσει γιατί η αγγλική, η γαλλική
και η γερμανική χρησιμοποιούνται περισσότερο στο εσωτερικό αυτής ούτε στήριξε σε αντικειμενικούς λόγους την επιλογή των γλωσσών
αυτών ως γλωσσών εσωτερικής επικοινωνίας. Εν πάση περιπτώσει, στο πλαίσιο αυτό ουδεμία απόφαση ελήφθη από το σώμα των επιτρόπων.
Τέλος, το Βασίλειο της Ισπανίας τόνισε ότι οι απαιτήσεις ως προς τις γλωσσικές γνώσεις της προσκλήσεως για την εκδήλωση ενδιαφέροντος
ευνοούσε τους υποψηφίους υπηκόους κρατών μελών των οποίων επίσημη γλώσσα είναι η αγγλική, η γαλλική ή η γερμανική κατά παράβαση
του άρθρου 12 ΕΚ.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι απαιτήσεις ως προς τις γλωσσικές γνώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 82, παράγραφος 3,
στοιχείο εʹ, του ΚΛΠ και, εν προκειμένω, η εις βάθος γνώση μιας εκ των γλωσσών της Ένωσης και η ικανοποιητική γνώση άλλης
γλώσσας της Ένωσης στον βαθμό που είναι αναγκαίος για την εκτέλεση των καθηκόντων, αποτελούν ελάχιστες προϋποθέσεις για την
πρόσληψη συμβασιούχων υπαλλήλων.
Επομένως, οσάκις οι ανάγκες της υπηρεσίας ή εκείνες της οικείας θέσεως το απαιτούν, το εμπλεκόμενο θεσμικό όργανο μπορεί νομίμως
να προσδιορίζει τις γλώσσες των οποίων απαιτείται γνώση σε βάθος ή επαρκής γνώση (βλ., a contrario, απόφαση του Δικαστηρίου
της 4ης Μαρτίου 1964, 15/63, Lassalle κατά Κοινοβουλίου, σ. 73 και 74, τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Lagrange επί
της υποθέσεως αυτής, σ. 94· βλ., επίσης, προαναφερθείσες αποφάσεις Ισπανία κατά Επιτροπής, σκέψη 65, και Ιταλία κατά Επιτροπής,
σκέψη 81).
Η ειδική αυτή απαίτηση ως προς τις γλωσσικές γνώσεις απορρέει από τη συγκεκριμένη φύση των καθηκόντων που καλείται ο υποψήφιος
να εκτελέσει, γενικότερα δε μπορεί να οφείλεται στη χρήση, στο πλαίσιο των θεσμικών οργάνων, μιας ή περισσότερων γλωσσών εσωτερικής
επικοινωνίας. Πράγματι, εφόσον το όργανο έχει τη δυνατότητα, ακόμη και χωρίς να εκδώσει σχετική τυπική απόφαση, να επιλέξει
περιορισμένο αριθμό γλωσσών εσωτερικής επικοινωνίας, υπό τον όρο αυτή η επιλογή να δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους
και να συναρτάται προς τις λειτουργικές του ανάγκες (βλ., σχετικώς, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Poiares Maduro επί
της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 15ης Μαρτίου 2005, C-160/03, Ισπανία κατά Eurojust, σκέψεις 49 και 56, τις προαναφερθείσες
αποφάσεις Ισπανία κατά Επιτροπής, σκέψη 75, και Ιταλία κατά Επιτροπής, σκέψη 93), συνάγεται ότι το όργανο αυτό μπορεί νομίμως
να επιβάλει στους υποψηφίους που επιθυμεί να προσλάβει γλωσσικές απαιτήσεις ως προς τις γλωσσικές τους γνώσεις αντίστοιχες
με αυτές τις γλώσσες εσωτερικής επικοινωνίας. Ειδάλλως, θα υπήρχε ο κίνδυνος να προσλαμβάνονται συμβασιούχοι υπάλληλοι οι
οποίοι δεν θα ήταν σε θέση να εκτελούν προσηκόντως τα καθήκοντά τους εντός του οργάνου, καθόσον θα ευρίσκονταν σε αδυναμία
ή τουλάχιστον θα αντιμετώπιζαν μεγάλες δυσκολίες στην επικοινωνία τους με τους συναδέλφους και στην κατανόηση των οδηγιών
των προϊστάμενών τους. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να επισημανθεί ότι, στην προμνησθείσα απόφαση επί της υποθέσεως Ιταλία κατά
Επιτροπής κατά την οποία η EPSO είχε δημοσιεύσει προκήρυξη διαγωνισμού με σκοπό την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα προς πλήρωση
των κενών θέσεων διοικητικών υπαλλήλων και βοηθών στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών οργάνων, το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής
Ένωσης όχι μόνο δέχθηκε ότι η επιλογή της αγγλικής, της γαλλικής και της γερμανικής γλώσσας ανταποκρινόταν στις λειτουργικές
ανάγκες των θεσμικών και διοικητικών οργάνων της Ένωσης αλλά και ότι η EPSO νομίμως απαίτησε από τους υποψηφίους στους οικείους
διαγωνισμούς γνώση μιας εξ αυτών των τριών ως δεύτερης γλώσσας (προαναφερθείσα απόφαση Ιταλία κατά Επιτροπής, σκέψη 103).
Εντούτοις, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 1δ, παράγραφος 1, του ΚΥΚ ρητώς απαγορεύει οποιαδήποτε διάκριση λόγω γλώσσας
και ότι, κατά την παράγραφο 6 του ίδιου άρθρου, τηρουμένης της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της αρχής της αναλογικότητας,
κάθε περιορισμός στην εφαρμογή των αρχών αυτών πρέπει να είναι εύλογα και αντικειμενικά δικαιολογημένος και πρέπει να ανταποκρίνεται
σε θεμιτούς σκοπούς γενικού συμφέροντος στο πλαίσιο της πολιτικής προσωπικού. Συνάγεται ότι απαίτηση ως προς τις γλωσσικές
γνώσεις η οποία δεν δικαιολογείται ευλόγως και αντικειμενικώς προκειμένου να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός παραβιάζει
την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω γλώσσας που θέτει το άρθρο 1δ, παράγραφος 1, του ΚΥΚ. Τέτοια απαίτηση αντιβαίνει
επίσης στο άρθρο 27 του ΚΥΚ, το οποίο ορίζει ότι η πρόσληψη πρέπει να εξασφαλίζει στο όργανο τη συνεργασία των υπαλλήλων που
κατέχουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, αποδόσεως και ακεραιότητας. Τέλος, η απαίτηση οι υποψήφιοι συμβασιούχοι υπάλληλοι
να γνωρίζουν, έστω και σε ικανοποιητικό βαθμό, περισσότερες συγκεκριμένες γλώσσες, χωρίς η απαίτηση αυτή να είναι ανάλογη
του επιδιωκόμενου σκοπού, θα είχε ως αποτέλεσμα την αναγνώριση προνομιακού καθεστώτος υπέρ των γλωσσών αυτών κατά παράβαση
του άρθρου 290 ΕΚ το οποίο ορίζει ότι το γλωσσικό καθεστώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορίζεται ομοφώνως από το Συμβούλιο, και του
άρθρου 22 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, το οποίο ορίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση σέβεται την «πολιτιστική, θρησκευτική
και γλωσσική πολυμορφία».
Οι λόγοι που προβάλλονται από την προσφεύγουσα και τους παρεμβαίνοντες θα πρέπει να εκτιμηθούν υπό το πρίσμα των ως άνω σκέψεων,
και ειδικότερα θα πρέπει πρωτίστως να ερευνηθεί εάν οι απαιτήσεις ως προς τις γλωσσικές γνώσεις που επέβαλε η πρόσκληση για
την εκδήλωση ενδιαφέροντος ανταποκρίνονται σε θεμιτούς σκοπούς γενικού συμφέροντος στο πλαίσιο της πολιτικής προσωπικού, σε
περίπτωση δε καταφατικής απαντήσεως, εάν είναι ευλόγως και αντικειμενικώς δικαιολογημένες προς τον επιδιωκόμενο σκοπό.
Σε ό,τι αφορά, πρώτον, το ζήτημα εάν οι απαιτήσεις ως προς τις γλωσσικές γνώσεις που επέβαλε η πρόσκληση για την εκδήλωση
ενδιαφέροντος ανταποκρίνονται σε θεμιτούς σκοπούς γενικού συμφέροντος στο πλαίσιο της πολιτικής προσωπικού, υπενθυμίζεται
ότι η πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος δημοσιεύτηκε «στο όνομα των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και ειδικότερα του
Συμβουλίου και της Επιτροπής για την κατάρτιση βάσεως δεδομένων υποψηφίων για την πρόσληψη συμβασιούχων υπαλλήλων προς εκπλήρωση
διαφόρων καθηκόντων στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών οργάνων». Ωστόσο, από τα προσκομισθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφα προκύπτει
ότι η αγγλική, η γαλλική και η γερμανική γλώσσα συνιστούν, σε διαφορετικό κάθε φορά βαθμό, τις γλώσσες εσωτερικής επικοινωνίας
εντός των οργάνων στα οποία προσλαμβάνεται σημαντικός αριθμός υποψηφίων επιτυχόντων στις δοκιμασίες επιλογής, όπως συμβαίνει
στην περίπτωση της Επιτροπής και του Συμβουλίου.
Επομένως, δεδομένης της σημασίας που κατέχουν η αγγλική, η γαλλική και η γερμανική γλώσσα στο εσωτερικό των οργάνων στα οποία
καλούνται οι προσληφθέντες συμβασιούχοι υπάλληλοι να εργαστούν, οι απαιτήσεις ως προς τις γλωσσικές γνώσεις ανταποκρίνονται
σε θεμιτούς σκοπούς γενικού συμφέροντος στο πλαίσιο της πολιτικής προσωπικού, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι υπάλληλοι
αυτοί κατέχουν τις ως άνω γλώσσες εσωτερικής επικοινωνίας.
Θα πρέπει να προστεθεί ότι, εν προκειμένω, η πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος αποσκοπούσε στην κατάρτιση βάσεως δεδομένων
για την πρόσληψη σε διαφορετικά όργανα της Ένωσης συμβασιούχων υπαλλήλων σε τέσσερις ομάδες καθηκόντων. Επομένως, λαμβανομένης
υπόψη, αφενός, της πολλαπλότητας των οργάνων που μπορούν να προσλάβουν επιτυχόντες στις δοκιμασίες προεπιλογής, και, αφετέρου,
της διαφορετικότητας των προς πλήρωση θέσεων, θεμιτώς η EPSO έλεγξε αν τα πρόσωπα αυτά μπορούν να ασκήσουν άμεσα τα καθήκοντά
τους, και ιδίως αν είναι σε θέση να επικοινωνήσουν τουλάχιστον σε μία από τις γλώσσες εργασίας των οργάνων όπου θα προσληφθούν.
Επιπροσθέτως, υπενθυμίζεται ότι, εν αντιθέσει προς τους μόνιμους υπαλλήλους, οι συμβασιούχοι, καταρχήν, εργάζονται στα όργανα
για περιορισμένο χρονικό διάστημα, το οποίο ορίζεται από το ΚΛΠ και, επομένως, ενδεχόμενη έλλειψη γλωσσικών προσόντων δεν
δύναται να θεραπευτεί μέσω επιμορφωτικών προγραμμάτων, τα οποία οργανώνονται από τα όργανα προκειμένου να προωθηθεί η γλωσσική
πολυμορφία.
Δεύτερον, θα πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα εάν οι γλωσσικές απαιτήσεις της προσκλήσεως για την εκδήλωση ενδιαφέροντος είναι
ευλόγως και αντικειμενικώς δικαιολογημένες για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Επ’ αυτού, πρέπει να διευκρινιστεί ότι
στις προρρηθείσες αποφάσεις Ιταλία κατά Επιτροπής (σκέψη 94) και Ισπανία κατά Επιτροπής (σκέψη 75), το Γενικό Δικαστήριο έκρινε
ότι, σε περίπτωση που θεσμικό όργανο επιλέγει περισσότερες γλώσσες εσωτερικής επικοινωνίας, δεν μπορεί να απαιτεί από τα πρόσωπα
που σκοπεύει να προσλάβει γνώση περισσοτέρων της μιας γλωσσών. Πράγματι, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η απαίτηση σωρευτικής
γνώσεως διαφορετικών γλωσσών δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με την επίκληση λόγων εσωτερικής επικοινωνίας αφού με τον τρόπο αυτό
θα εγκαθιδρυόταν εκουσίως προνομιακό καθεστώς υπέρ ορισμένων επίσημων γλωσσών.
Εν προκειμένω, είναι σαφές ότι, στην πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος, η EPSO απαίτησε από τους υποψηφίους γνώση μιας
από τις επίσημες γλώσσες ως κύριας γλώσσας και ικανοποιητική γνώση της αγγλικής, της γαλλικής ή της γερμανικής ως δεύτερης
γλώσσας, η οποία θα πρέπει να διαφέρει από την κύρια. Το Δικαστήριο ΔΔ εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό η EPSO δεν επέβαλε στους
εν λόγω υποψηφίους επιπλέον προσόντα παρά μόνο τη γνώση μιας από τις χρησιμοποιούμενες γλώσσες εσωτερικής επικοινωνίας στα
όργανα που θα τους προσλάβουν.
Είναι βέβαιο ότι ορισμένοι υποψήφιοι, στους οποίους συγκαταλέγεται η προσφεύγουσα, επέλεξαν ως κύρια γλώσσα την αγγλική, τη
γαλλική ή τη γερμανική και ως δεύτερη γλώσσα μία από τις εναπομείνασες, πράγμα το οποίο είχε ως συνέπεια να απαιτείται η γνώση
δύο γλωσσών εσωτερικής επικοινωνίας ως κύριας και ως δεύτερης γλώσσας.
Εντούτοις, αυτή η προϋπόθεση δεν δύναται να κριθεί ως δυσανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό της EPSO.
Πράγματι, αφενός μεν, το γεγονός ότι ορισμένοι υποψήφιοι επέλεξαν ως κύρια γλώσσα την αγγλική, τη γαλλική ή τη γερμανική απορρέει
από τις ιδιαίτερες περιστάσεις που αφορούν καθέναν από αυτούς (βλ., επ’ αυτού, απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Απριλίου 2005,
Τ-376/03, Hendrickx κατά Συμβουλίου, σκέψη 33).
Αφετέρου δε, θα πρέπει να υπομνησθεί ότι η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που αποτελεί ειδικότερη έκφανση της γενικής
αρχής της ισότητας (βλ., σχετικώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Οκτωβρίου 1977, 117/76 και 16/77, Ruckdeschel κ.λπ., σκέψη 7)
συνιστά, σωρευτικώς με την τελευταία αρχή, ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του δικαίου της Ένωσης των οποίων την προστασία
διασφαλίζει το ίδιο το Δικαστήριο (απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C-442/00, Rodríguez Caballero, σκέψη 32).
Στην προαναφερθείσα απόφαση επί της υποθέσεως Ιταλία κατά Επιτροπής (σκέψη 94), το Γενικό Δικαστήριο τόνισε ότι οι απαιτήσεις
ως προς τις γλωσσικές γνώσεις που επιβάλλονται στους υποψηφίους για θέσεις στα θεσμικά και διοικητικά όργανα της Ευρωπαϊκής
Ένωσης δεν θα πρέπει να οδηγούν σε αδικαιολόγητη άνιση μεταχείριση των πολιτών της Ένωσης και να υπονομεύουν την ισότιμη πρόσβασή
τους στις προταθείσες θέσεις.
Εν προκειμένω, είναι αληθές ότι η λύση που τελικώς επέλεξε η EPSO είχε ως αποτέλεσμα την άνιση μεταχείριση, αφενός, των υποψηφίων
που επέλεξαν κύρια γλώσσα διαφορετική από την αγγλική, τη γαλλική ή τη γερμανική και, αφετέρου, των υποψηφίων που επέλεξαν
μία από τις προαναφερθείσες ως κύρια γλώσσα. Πράγματι, ενώ οι πρώτοι είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν δεύτερη γλώσσα εξ αυτών
των τριών γλωσσών, ήτοι της αγγλικής, της γαλλικής ή της γερμανικής, οι δεύτεροι αναγκάστηκαν να επιλέξουν μεταξύ των δύο
γλωσσών που είχαν απομείνει. Εντούτοις, αν όπως θα επιθυμούσε η προσφεύγουσα, η EPSO είχε υιοθετήσει άλλη λύση παρέχοντας
τη δυνατότητα στους υποψηφίους που επέλεξαν ως κύρια γλώσσα την αγγλική, τη γαλλική ή τη γερμανική να επιλέξουν τη δεύτερη
γλώσσα από το σύνολο των επισήμων γλωσσών, αποκλειομένης της γλώσσας που δηλώθηκε ως κύρια, η λύση αυτή θα έδινε στους υποψηφίους
αυτούς, σε σχέση με τους υπόλοιπους, πλεονέκτημα πολύ σημαντικότερο από το παρασχεθέν στους τελευταίους. Συνεπώς, μεταξύ των
ως άνω λύσεων, οι οποίες οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα της άνισης μεταχειρίσεως των δύο κατηγοριών των υποψηφίων, η EPSO επέλεξε
τη λύση που συνεπάγεται λιγότερο σημαντική διαφορά μεταχειρίσεως, οπότε και θα πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν έθεσε δυσανάλογες
προϋποθέσεις ως προς τις γλωσσικές γνώσεις.
Συνεπώς, θα πρέπει να απορριφθούν οι αιτιάσεις κατά τις οποίες η υποχρέωση των υποψηφίων που δήλωσαν ως κύρια γλώσσα την αγγλική,
τη γαλλική ή τη γερμανική να επιλέξουν ως δεύτερη γλώσσα μία άλλη εξ αυτών των τριών αντιβαίνει στο άρθρο 22 του Χάρτη των
Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, την αρχή απαγορεύσεως των διακρίσεων και το άρθρο 82, παράγραφος 3, στοιχείο εʹ, του ΚΛΠ.
Εξάλλου, στο πλαίσιο της εσωτερικής λειτουργίας των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, ο καθορισμός της γλώσσας εσωτερικής επικοινωνίας
εμπίπτει στην αρμοδιότητα των οικείων οργάνων τα οποία δύνανται να την επιβάλλουν στους υπαλλήλους τους. Πράγματι, το άρθρο 6
του κανονισμού 1 –ο οποίος εκδόθηκε από το Συμβούλιο επί τη βάσει των διατάξεων της Συνθήκης που του απονέμει αρμοδιότητα
καθορισμού του γλωσσικού καθεστώτος των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης– ορίζει ότι «τα όργανα δύνανται να καθορίζουν τις λεπτομέρειες
εφαρμογής αυτού του γλωσσικού καθεστώτος στους κανονισμούς τους». Συνεπώς, σε αντίθεση με τα όσα υποστηρίζουν το Βασίλειο
της Ισπανίας και η Ιταλική Δημοκρατία, η EPSO ήταν αρμόδια να περιορίσει την επιλογή της δεύτερης γλώσσας στην αγγλική, τη
γαλλική ή τη γερμανική όπως και συνέβη στην πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος η οποία πραγματοποιήθηκε «στο όνομα των
ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και ειδικότερα της Επιτροπής και του Συμβουλίου».
Το επιχείρημα ότι η EPSO θα έπρεπε να δικαιολογήσει στην πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος την επιλογή των τριών γλωσσών
στις οποίες θα διεξάγονταν οι δοκιμασίες προεπιλογής θα πρέπει εξίσου να απορριφθεί, καθόσον καθίσταται σαφές ότι αυτή η επιλογή
ανταποκρινόταν στις εσωτερικές ανάγκες των οργάνων (βλ., επ’ αυτού, προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής, σκέψη 88).
Το επιχείρημα που προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας κατά το οποίο η σχετική με τις γλωσσικές γνώσεις απαίτηση της προσκλήσεως
για την εκδήλωση ενδιαφέροντος ευνοούσε τους υπηκόους κρατών μελών που έχουν ως επίσημη γλώσσα την αγγλική, τη γαλλική ή τη
γερμανική κατά παράβαση του άρθρου 12 ΕΚ, το οποίο απαγορεύει οποιαδήποτε διάκριση λόγω ιθαγενείας, επίσης δεν μπορεί να γίνει
δεκτό, στο μέτρο που αυτοί οι υποψήφιοι, όπως και οι άλλοι υπήκοοι άλλων κρατών μελών, έπρεπε να εξεταστούν σε γλώσσα διαφορετική
αυτής που γνωρίζουν εις βάθος.
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα που προβάλλει η Ιταλική Δημοκρατία προκειμένου να αποδείξει ότι ο περιορισμός στην επιλογή
της δεύτερης γλώσσας αντιβαίνει στην αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, αφού η συνήθης πρακτική της EPSO, ακόμα και μετά
την προσχώρηση δέκα νέων κρατών μελών το 2003 δεν επέβαλε περιορισμούς στην επιλογή της δεύτερης γλώσσας κατά τη διεξαγωγή
των διαγωνισμών για την πρόσληψη υπαλλήλων, θα πρέπει να επισημανθεί ότι δεν προκύπτει από οποιοδήποτε στοιχείο της δικογραφίας
ότι η EPSO είχε δημοσίως δεσμευτεί ότι δεν θα θέσει περιορισμούς στη επιλογή της δεύτερης γλώσσας στο πλαίσιο της διαδικασίας
εξετάσεων προσλήψεως συμβασιούχων υπαλλήλων που αυτή διοργάνωνε, πράγμα το οποίο άλλωστε δεν θα μπορούσε να πράξει νομίμως.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως κατά το δεύτερο σκέλος αυτού κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος.
Επί του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως το οποίο αναφέρεται στη μη νόμιμη διαδικασία δημοσιεύσεως της προσκλήσεως
για την εκδήλωση ενδιαφέροντος και επιλογής της γλώσσας επικοινωνίας της EPSO με τους υποψηφίους
Η Ιταλική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι η EPSO με την, αναιτιολόγητη, απόφασή της να δημοσιεύσει την πρόσκληση για την εκδήλωση
ενδιαφέροντος μόνο στην αγγλική, στη γαλλική και στη γερμανική γλώσσα και να τις επιβάλει ως γλώσσα επικοινωνίας της με τους
υποψηφίους, παρέβη το άρθρο 12 ΕΚ, το άρθρο 22 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και τα άρθρα 1 έως 6 του κανονισμού 1.
Εντούτοις, αυτές οι παραβάσεις δεν θα μπορούσαν να θίξουν τα συμφέροντα της προσφεύγουσας, εφόσον αυτή ήταν σε θέση, μετά
τη δημοσίευση της προσκλήσεως για την εκδήλωση ενδιαφέροντος, να υποβάλει την υποψηφιότητά της, να λάβει συμμετοχή στις αντίστοιχες
δοκιμασίες προεπιλογής και να επικοινωνήσει με την EPSO (βλ., σχετικώς, απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Φεβρουαρίου 1994,
Τ-3/92, Latham κατά Επιτροπής, σκέψη 53). Παρά ταύτα, ο παρεμβαίνων δεν δύναται να προβάλει επιχειρήματα τα οποία ο προσφεύγων
δεν θα μπορούσε παραδεκτώς να διατυπώσει.
Υπό τις συνθήκες αυτές και σε κάθε περίπτωση, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως κατά το τρίτο σκέλος αυτού θα πρέπει να απορριφθεί.
Κατόπιν απορρίψεως των τριών σκελών του, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως θα πρέπει να απορριφθεί.

Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά «παραβίαση των αρχών της χρηστής διοικήσεως, της ίσης μεταχειρίσεως, της
αντικειμενικότητας και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης»
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο λόγος ακυρώσεως υποδιαιρείται κατ’ ουσίαν σε δύο σκέλη.
Στο πρώτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ομαλή διεξαγωγή των δοκιμασιών προεπιλογής στις οποίες
έλαβε μέρος στις 6 Ιανουαρίου 2006 διαταράχθηκε λόγω μηχανικών προβλημάτων. Έτσι, η διαδικασία εξετάσεώς της διεκόπη επανειλημμένως
τέσσερις φορές τουλάχιστον εξαιτίας βλάβης του υπολογιστή που τέθηκε στη διάθεσή της, έτσι ώστε για κάθε διακοπή να χρειαστεί
η παρέμβαση του τεχνικού. Τα γεγονότα αυτά της δημιούργησαν ανησυχία και της στέρησαν μέρος του χρόνου που εδικαιούτο ενώ
στη συνέχεια δεν της επιτράπηκε να επαναλάβει την εξέταση από την αρχή ούτε της δόθηκε επιπλέον χρόνος.
H προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι, σε γενικές γραμμές οι εξετάσεις που διοργάνωσε η EPSO τον Δεκέμβριο του 2005 και τον Ιανουάριο
του 2006 διεξήχθησαν «εν πλήρη συγχύσει», όπως βεβαιώθηκε με έγγραφα πολλών υποψηφίων προς το σωματείο της «Union syndicale»,
και ενδεικτικά αναφέρει ότι ορισμένος αριθμός υποψηφίων, ενώ είχε εγγραφεί επιτυχώς, δεν μπόρεσε να λάβει μέρος στις ως άνω
εξετάσεις ή τουλάχιστον να έχει πρόσβαση στο οικείο ερωτηματολόγιο των εξετάσεων λόγω τεχνικών προβλημάτων. Εκτός αυτού, οι
εκπρόσωποι των εργαζομένων στην επιτροπή επιλογής, στο πλαίσιο της δέκατης συσκέψεώς της με την EPSO, αρνήθηκαν να επικυρώσουν
το αποτέλεσμα των εξετάσεων λόγω των τεχνικών προβλημάτων που προέκυψαν κατά τη διεξαγωγή του συνόλου των δοκιμασιών που προέβλεπε
η πρόσκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διεξαγωγή των δοκιμασιών προεπιλογής ήταν προφανώς
ουσιαστικά, καθόσον εξαιτίας της συχνότητάς τους, του αριθμού τους και του αναγκαίου για την επίλυσή τους χρονικού διαστήματος
μείωσαν ουσιωδώς την αυτοσυγκέντρωσή της.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του προβαλλόμενου λόγου, η προσφεύγουσα αμφισβητεί τα αποτελέσματα των οποίων έλαβε γνώση με
την απόφαση της 14ης Μαρτίου 2006. Διευκρινίζει ότι η αποστολή σε αυτήν, όπως και σε άλλους 62 υποψηφίους, της ηλεκτρονικής
επιστολής της 27ης Φεβρουαρίου 2006 η οποία ανακοίνωνε την επιτυχή της εξέταση στις δοκιμασίες προεπιλογής και εκ των υστέρων
η αποστολή νέας ηλεκτρονικής επιστολής της 14ης Μαρτίου 2006 η οποία βεβαίωνε το ακριβώς αντίθετο καταδεικνύει τα προβλήματα
που ανέκυψαν κατά την εγγραφή ή την ανάλυση των αποτελεσμάτων των εξετάσεων. Εξάλλου, ενυπάρχει αντίφαση μεταξύ, αφενός, της
αποφάσεως της 14ης Μαρτίου 2006 που την ενημέρωνε ότι η ηλεκτρονική επιστολή της 27ης Φεβρουαρίου 2006 η οποία ανακοίνωνε
εσφαλμένως την επιτυχή της εξέταση οφείλεται σε «σφάλμα που σημειώθηκε στην τηλεματική αποστολή των δεδομένων στους υποψηφίους»
και, αφετέρου, της ηλεκτρονικής επιστολής της 19ης Απριλίου 2006, σύμφωνα με την οποία το σφάλμα προερχόταν από λανθασμένο
υπολογισμό της συνολικής βαθμολογίας της. Τέλος, από γραπτή μαρτυρία άλλης υποψήφιας προκύπτει ότι η ηλεκτρονική βάση στην
οποία είχαν εγγραφεί οι απαντήσεις των υποψηφίων στις δοκιμασίες προεπιλογής είχε υποστεί βλάβη.
Αντικρούοντας την προσφεύγουσα, η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως κατά τα δύο σκέλη αυτού.
Σχετικά με το πρώτο σκέλος, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό των δυσλειτουργιών
που επηρέασαν τη διεξαγωγή των εξετάσεων μέσο ή στοιχείο.
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή τονίζει ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα εσφαλμένως πληροφορήθηκε
με την ηλεκτρονική επιστολή της 27ης Φεβρουαρίου 2006 την επιτυχή της εξέταση στις δοκιμασίες προεπιλογής οφειλόταν σε πρόβλημα
προγραμματισμού του υπολογιστή, καθόσον δεν ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι η προσφεύγουσα, σημειώνοντας ως βαθμολογία μόνο το
33 % των σωστών απαντήσεων κατά τις δοκιμασίες ικανότητας αναλύσεως λεκτικών και αριθμητικών δεδομένων δεν συγκέντρωσε το
απαιτούμενο σύμφωνα με το σημείωμα της 21ης Νοεμβρίου 2005 ελάχιστο ποσοστό βαθμολογίας, ήτοι το 35 %.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
–       Επί του πρώτου σκέλους του λόγου ακυρώσεως
Δυνάμει των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως, τα όργανα θα πρέπει να διασφαλίζουν την, κατά το μέγιστο
δυνατό, ακώλυτη και ομαλή διεξαγωγή των εξετάσεων. Εντούτοις, η δυσλειτουργία που παρατηρήθηκε κατά τη διεξαγωγή των εξετάσεων
ενός διαγωνισμού δεν επηρεάζει τη νομιμότητα της διαδικασίας εκτός αν είναι ουσιαστική και ικανή να νοθεύσει τα αποτελέσματα
των εξετάσεων. Επελθούσης οποιασδήποτε δυσλειτουργίας κατά τη διεξαγωγή του διαγωνισμού εναπόκειται στο καθού όργανο να αποδείξει
ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν επηρεάστηκαν εξ αυτού του γεγονότος (απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της 13ης Δεκεμβρίου
2006, F-22/05, Νεοφύτου κατά Επιτροπής, σκέψη 60).
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ομαλή διεξαγωγή των δοκιμασιών προεπιλογής στις οποίες έλαβε μέρος στις 6
Ιανουαρίου 2006 διαταράχθηκε λόγω μηχανικών προβλημάτων και ότι, συγκεκριμένα, η διαδικασία εξετάσεώς της διεκόπη επανειλημμένως
τέσσερις τουλάχιστον φορές εξαιτίας βλάβης του υπολογιστή που τέθηκε στη διάθεσή της. Εντούτοις, αυτοί οι ισχυρισμοί δεν αποκαλύπτουν
μετά βεβαιότητος τη φύση των βλαπτικών για αυτήν καταστάσεων. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι άλλοι υποψήφιοι αντιμετώπισαν κατά
τη διεξαγωγή των εξετάσεων παρόμοιες τεχνικές δυσλειτουργίες και ότι οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στο πλαίσιο της επιτροπής
επιλογής αρνήθηκαν να επικυρώσουν, κατά τη διάρκεια συσκέψεώς τους με την EPSO, τα αποτελέσματα των εξετάσεων εξαιτίας, κυρίως,
των δυσλειτουργιών αυτών, δεν αποτελεί επαρκές αποδεικτικό στοιχείο. Επιπλέον, το ότι στο βαθμολογικό πίνακα της προσφεύγουσας
ο οποίος διατίθεται στην ιστοσελίδα της EPSO εμφαίνεται ότι η ενδιαφερόμενη ανάλωσε σε τέσσερα ερωτήματα της δοκιμασίας αναλύσεως
λεκτικών στοιχείων περισσότερο χρόνο από αυτόν που χρειάστηκε για να απαντήσει στα υπόλοιπα ερωτήματα της δοκιμασίας δεν επαληθεύουν
αυτομάτως τα γεγονότα που επικαλείται η προσφεύγουσα και αρνείται με τυπικό έγγραφο η διοργανώτρια των εξετάσεων εταιρεία.
Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η προσφεύγουσα προέβαλε τους ως άνω ισχυρισμούς μόνον αφότου έλαβε γνώση της αποφάσεως της
14ης Μαρτίου 2006.
Επομένως, θα πρέπει να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως κατά το πρώτο σκέλος αυτού.
–       Επί του δεύτερου σκέλους του λόγου ακυρώσεως
Είναι γεγονός ότι, σε πρώτο στάδιο, η EPSO ανακοίνωσε στην προσφεύγουσα με ηλεκτρονική επιστολή της 27ης Φεβρουαρίου 2006
την επιτυχία της στις δοκιμασίες προεπιλογής και, μετέπειτα, με την απόφαση της 14ης Μαρτίου 2006, την ενημέρωσε περί του
αντιθέτου. Άλλωστε, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι η αρμόδια αρχή παρέσχε διαφορετικές εξηγήσεις για να δικαιολογήσει
τις αντιφατικές επιστολές. Έτσι, η EPSO επικαλέστηκε στην απόφασή της της 14ης Μαρτίου 2006 «σφάλμα στην τηλεματική αποστολή
των δεδομένων», έπειτα, στην επιστολή της 19ης Απριλίου 2006, «σφάλμα στον υπολογισμό», ενώ η Επιτροπή, στο πλαίσιο μέτρων
οργανώσεως της διαδικασίας που διέταξε το Δικαστήριο ΔΔ, απέδωσε το συμβάν σε «σφάλμα προγραμματισμού του υπολογιστή» αναφέροντας
ότι δεν ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι η προσφεύγουσα, σημειώνοντας ως βαθμολογία μόνο το 33 % των σωστών απαντήσεων κατά τις
δοκιμασίες ικανότητας αναλύσεως λεκτικών και αριθμητικών δεδομένων, δεν συγκέντρωσε το απαιτούμενο ελάχιστο ποσοστό βαθμολογίας
του 35 %.
Παρά ταύτα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή γνωστοποίησε τον συγκεντρωτικό πίνακα στον οποίο εμφανίζονταν ο κωδικοποιημένος
κατάλογος των ερωτημάτων που υποβλήθηκαν στην προσφεύγουσα προκειμένου να ελεγχθεί η ικανότητά της αναλύσεως ασκήσεων με λεκτικά
και αριθμητικά στοιχεία, οι σωστές απαντήσεις των ερωτημάτων όπως και οι απαντήσεις της προσφεύγουσας σε καθένα από τα ερωτήματα.
Εντούτοις, μολονότι η προσφεύγουσα αμφισβητεί εν όλω την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων που κοινοποίησε η ESPO στους υποψηφίους,
δεν αποδεικνύει αλλά ούτε αναφέρει ότι, όσον αφορά τη βαθμολογία που συγκέντρωσε στις δοκιμασίες αναλύσεως λεκτικών και αριθμητικών
στοιχείων, το συνολικό ποσοστό των ορθών απαντήσεών της θα μπορούσε να είναι ανώτερο του 33,33 %.
Εντούτοις, οι αντιρρήσεις για τη συνολική αξιοπιστία των αποτελεσμάτων που κοινοποίησε η EPSO στους υποψηφίους θα μπορούσαν
να προβληθούν λυσιτελώς από την προσφεύγουσα προς στήριξη του αιτήματός της περί ακυρώσεως της αποφάσεως της 14ης Μαρτίου
2006 μόνον εφόσον η αμφισβήτηση αυτή συνέτεινε στην απόδειξη του γεγονότος ότι η προσφεύγουσα πληροί τις προϋποθέσεις που
τίθενται με το σημείωμα της 21ης Νοεμβρίου 2005, δηλαδή ότι συγκεντρώνει το ελάχιστο ποσοστό του 35 % των σωστών απαντήσεων
στις δοκιμασίες προεπιλογής. Εφόσον αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως πρέπει
να απορριφθεί, έστω και αν η EPSO παραβίασε κατάφωρα την αρχή της χρηστής διοικήσεως αποστέλλοντας στην προσφεύγουσα διαφορετικές
σε περιεχόμενο επιστολές σχετικά με τα αποτελέσματα των δοκιμασιών προεπιλογής.
Συνάγεται επομένως ότι ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως θα πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αναφέρεται σε «παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, των αρχών της δικαιολογημένης
εμπιστοσύνης και της διαφάνειας και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως»
Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως υποδιαιρείται σε δύο σκέλη εκ των οποίων το πρώτο αντλείται από την παραβίαση των αρχών της δικαιολογημένης
εμπιστοσύνης και της διαφάνειας και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και το δεύτερο από την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Επί του πρώτου σκέλους του λόγου ακυρώσεως το οποίο αναφέρεται σε παραβίαση των αρχών της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και
της διαφάνειας και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι κατά τη σύσκεψη της 26ης Ιουλίου 2005 η EPSO είχε διαβεβαιώσει την επιτροπή επιλογής ότι οι
υποψήφιοι θα μπορούσαν, σε περίπτωση ασκήσεως ενστάσεως ή κατόπιν αιτήσεώς τους, να έχουν πρόσβαση στα γραπτά τους. Παρά ταύτα,
η ενδιαφερόμενη στρέφεται κατά της διοικήσεως για τον λόγο ότι αρνήθηκε να της γνωστοποιήσει μετά από σχετική αίτηση, σύμφωνα
με το σημείωμα της 14ης Ιουνίου 2006, το κείμενο των ερωτημάτων τα οποία της τέθηκαν κατά τις δοκιμασίες προεπιλογής.
Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι η άρνηση της EPSO να της γνωστοποιήσει τις ερωτήσεις καθιστά αδύνατη την εκτίμηση από την ενδιαφερομένη
και το Δικαστήριο ΔΔ της ισχύος των ερωτήσεων και του ισότιμου βαθμού δυσκολίας τους συγκριτικά με τις ερωτήσεις που τέθηκαν
σε άλλους υποψηφίους.
Η Επιτροπή αντιτάσσει ότι, σύμφωνα με νομολογία που αφορά διαγωνισμούς υπαλλήλων, τα μόνα στοιχεία στα οποία ο υποψήφιος έχει
πρόσβαση αφορούν τα δικά του γραπτά (απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Μαρτίου 2003, Τ-33/00, Martínez Páramo κ.λπ. κατά Επιτροπής).
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα έλαβε γνώση των απαντήσεών της υπό τη μορφή πίνακα.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι, εάν η προσφεύγουσα στο σημείωμα της 14ης Ιουνίου 2006 είχε ζητήσει από την αρχή να λάβει γνώση του
κειμένου των ερωτήσεων που της τέθηκαν, θα εφαρμοζόταν ο κανονισμός 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου,
της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής
(ΕΕ L 145, σ. 43). Εντούτοις, μόνο το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί μιας τέτοιας αμφισβητήσεως. Συνεπώς,
επ’ αυτού του σημείου, η προσφυγή θα πρέπει να κριθεί ως απαραδέκτως ασκηθείσα.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι εν πάση περιπτώσει η κοινοποίηση του κειμένου των ερωτήσεων που υποβλήθηκαν στην προσφεύγουσα
δεν θα συνέβαλε στην επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού της να επαληθεύσει εάν το σύνολο των ερωτήσεων προς τους άλλους υποψηφίους
παρουσίαζαν τον ίδιο βαθμό κύρους και δυσκολίας.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Θα πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 25, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, κάθε επαχθής ατομική απόφαση που λαμβάνεται κατ’
εφαρμογήν του ΚΥΚ πρέπει να είναι αιτιολογημένη. Κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως βλαπτικής αποφάσεως έχει
ως αντικείμενο, αφενός, να δώσει στον ενδιαφερόμενο τις αναγκαίες ενδείξεις για να γνωρίσει αν η απόφαση είναι βάσιμη και,
αφετέρου, να παράσχει στον δικαστή τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της αποφάσεως (αποφάσεις του
Πρωτοδικείου της 23ης Ιανουαρίου 2003, Τ-53/00, Angioli κατά Επιτροπής, σκέψη 67, και Martínez Páramo κ.λπ. κατά Επιτροπής,
προαναφερθείσα, σκέψη 43).
Εξάλλου έχει κριθεί ότι, σε υποθέσεις στις οποίες οι προσφεύγοντες υποψήφιοι οι οποίοι απέτυχαν σε εξετάσεις με μορφή ερωτημάτων
πολλαπλής επιλογής, η αρχή εκπλήρωνε την υποχρέωση αιτιολογήσεως με το να γνωστοποιεί τη βαθμολογία τους στις οικείες εξετάσεις
και να τους ενημερώνει για την ακύρωση ορισμένων ερωτημάτων (βλ., σχετικώς, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 17ης Ιανουαρίου
2001, Τ-189/99, Γεροχρήστος κατά Επιτροπής, σκέψη 34, και της 2ας Μαΐου 2001, Τ-167/99 και Τ-174/99, Giulietti κ.λπ. κατά
Επιτροπής, σκέψεις 81 και 82).
Επομένως, ελλείψει ειδικότερων περιστάσεων, η αρχή που διοργανώνει διαγωνισμό με σκοπό την πρόσληψη υπό τη μορφή ερωτημάτων
πολλαπλής επιλογής εκπληρώνει την υποχρέωση αιτιολογήσεως με το να γνωστοποιεί στους υποψηφίους που απέτυχαν στις εξετάσεις
το επί τοις εκατό ποσοστό των σωστών απαντήσεων που αυτοί συγκέντρωσαν και, κατόπιν σχετικής αιτήσεως, την ορθή για κάθε ερώτημα
απάντηση. Επαυξημένη αιτιολόγηση χωρεί μόνο στην περίπτωση κατά την οποία ο προσφεύγων με την ένστασή του αμφισβητεί συγκεκριμένα
την ισχύ ορισμένων ερωτήσεων ή τη βασιμότητα της απαντήσεως που θεωρείται σωστή και υπό την προϋπόθεση ότι η διαφορά μεταξύ
της βαθμολογίας που συγκέντρωσε και της βάσεως επιτυχίας είναι τέτοια ώστε, εάν η ένστασή του κρινόταν βάσιμη (πράγμα το οποίο
απαιτεί από τον δικαστή τη διερεύνηση των πραγματικών περιστατικών ως ανακριβών ή μη –βλ. στο σημείο αυτό απόφαση του Δικαστηρίου
Δημόσιας Διοίκησης της 11ης Σεπτεμβρίου 2008, F-127/07, Coto Moreno κατά Επιτροπής, σκέψη 32), να συγκαταλεγόταν στους επιτυχόντες
των οικείων εξετάσεων. Πράγματι, σε μια τέτοια περίπτωση η αρχή θα πρέπει να γνωστοποιεί στην απάντησή της επί της ενστάσεως
τις αντίστοιχες πληροφορίες και ειδικότερα το κείμενο των ερωτημάτων που διατυπώθηκαν στις εξετάσεις.
Εν προκειμένω, θα πρέπει πρωτίστως να επισημανθεί ότι, όπως προαναφέρθηκε, η προσφεύγουσα πληροφορήθηκε μέσω ηλεκτρονικής
επιστολής στις 14 Μαρτίου 2006 ότι είχε συγκεντρώσει ποσοστό 32 % σωστών απαντήσεων στις ασκήσεις αναλύσεως λεκτικών δεδομένων
και ποσοστό 35 % στις ασκήσεις αναλύσεως αριθμητικών δεδομένων, δηλαδή συνολικό ποσοστό 33,33 %, κατώτερο του ελαχίστου της
βαθμολογίας που απαιτείται για την ομάδα καθηκόντων ΙΙ, ήτοι κατώτερο του 35 %. Άλλωστε, η προσφεύγουσα, προτού υποβάλει ένσταση,
είχε λάβει γνώση στην ιστοσελίδα της EPSO πίνακα στον οποίο εμφαίνονταν, για κάθε ερώτημα που της είχε τεθεί, η σωστή απάντηση,
η απάντηση που είχε δώσει και ο χρόνος που χρειάστηκε για να απαντήσει. Ο πίνακας αυτός ανέφερε, εξίσου, ότι, λόγω του ότι
μία εκ των ερωτήσεων ήταν δυσανάγνωστη, της είχε παραχωρηθεί μία μονάδα.
Βεβαίως, συνάγεται ότι, με την ένσταση που υπέβαλε κατά της αποφάσεως της 14ης Μαρτίου 2006 κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 90,
παράγραφος 2, του ΚΥΚ, η προσφεύγουσα ζήτησε τη γνωστοποίηση του κειμένου των ερωτημάτων που της τέθηκαν κατά τις δοκιμασίες
για τον έλεγχο της ικανότητάς της αναλύσεως λεκτικών και αριθμητικών δεδομένων και ότι η ΑΣΣΠΑ δεν έδωσε συνέχεια στο αίτημά
της. Εντούτοις, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι, στην εν λόγω ένσταση, η ενδιαφερόμενη δεν έθεσε υπό αμφισβήτηση την ισχύ ορισμένων
ερωτήσεων ούτε, κατά γενικό τρόπο, υποστήριξε ότι υποβλήθηκε σε ερωτήσεις προφανώς δυσανάλογες ή απρόσφορες. Επομένως, το
γεγονός ότι η Επιτροπή δεν κοινοποίησε στην προσφεύγουσα το κείμενο των ερωτήσεων που της τέθηκαν δεν μπορεί να θεωρηθεί παράβαση
της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
Επομένως, θα πρέπει να απορριφθεί ο τρίτος λόγος ακυρώσεως κατά το πρώτο σκέλος αυτού.
Επί του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
H προσφεύγουσα υπενθυμίζει, επικαλούμενη συγκεκριμένα τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 27ης Ιουνίου 1991, Τ-156/89, Valverde
Mordt κατά Δικαστηρίου (σκέψεις 121 έως 123) και την προμνησθείσα απόφαση Giulietti κ.λπ. κατά Επιτροπής (σκέψεις 73 και 74),
ότι, όταν οι υποψήφιοι υποβάλλονται σε διαφορετικές ερωτήσεις, αυτές θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι ισότιμες μεταξύ
τους. Εντούτοις, στην υπό κρίση περίπτωση, η επιτροπή επιλογής εξέφρασε επανειλημμένως αμφιβολίες ως προς την αναντιστοιχία
των ερωτημάτων καθόσον κάποια από αυτά δεν αποτέλεσαν αντικείμενο επεξεργασίας από τα ίδια τα όργανα αλλά από τις ιδιωτικές,
αντισυμβαλλόμενες με την EPSO, εταιρείες. Επιπροσθέτως, η επιτροπή επιλογής αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο οι υποψήφιοι να έχουν
υποβληθεί σε εξετάσεις διαφορετικού βαθμού δυσκολίας, δεδομένης της υπερβολικής δυσκολίας ορισμένων ερωτημάτων και της τυχαίας
διαλογής τους.
Η Επιτροπή αμυνόμενη αντιτάσσει ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο το οποίο να αποδεικνύει τον δυσανάλογο χαρακτήρα
των ερωτημάτων που ετέθησαν.
–       Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ΔΔ
Κατά πάγια νομολογία, η εξεταστική επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να εκτιμά το ακριβές περιεχόμενο των εξετάσεων
που προβλέπει το γενικό πλαίσιο του διαγωνισμού. Ο δικαστής της Ένωσης καθίσταται τότε αρμόδιος μόνον όταν η επιτροπή δρα
εκτός του πλαισίου του διαγωνισμού ή των επιδιωκόμενων με τον διαγωνισμό σκοπών (απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Μαρτίου 1988,
64/86, 71/86 έως 73/86 και 78/86, Sergio κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 22, απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Νοεμβρίου 2004,
Τ-285/02 και Τ-395/02, Vega Rodríguez κατά Επιτροπής, σκέψη 35). Συνεπώς, σε ό,τι αφορά τις εξετάσεις που οργανώνονται με
τη μορφή ερωτημάτων πολλαπλής επιλογής, το Δικαστήριο ΔΔ δεν δύναται να υποκαταστήσει με απόφασή του την κρίση της εξεταστικής
επιτροπής. Επιτρέπεται να ελέγξει ερώτηση μόνο σε περίπτωση που, λαμβανομένων υπόψη των απαντήσεων που προτείνονται, κριθεί
ότι αυτή είναι εμφανώς δυσανάλογη προς τον σκοπό του οικείου διαγωνισμού (προαναφερθείσα απόφαση Vega Rodríguez κατά Επιτροπής,
σκέψη 36). Η διαμορφωθείσα στο ζήτημα των γενικών διαγωνισμών νομολογία θα πρέπει να εφαρμοστεί αναλογικά και στην περίπτωση
της προσκλήσεως για εκδήλωση ενδιαφέροντος.
Στην υπό κρίση διαφορά, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι η EPSO αποφάσισε, προκειμένου να διασφαλιστεί η ισότιμη
μεταχείριση των υποψηφίων, να κατανεμηθούν οι ερωτήσεις που περιέχονταν στη βάση δεδομένων σε πέντε επίπεδα δυσκολίας και,
ειδικότερα για τους υποψηφίους στη θέση συμβασιούχου υπαλλήλου ομάδας καθηκόντων ΙΙ, ο υπολογιστής να διαλέγει στην τύχη,
για τη δοκιμασία επεξεργασίας λεκτικών δεδομένων είκοσι ερωτήσεις με βαθμό δυσκολίας 4 και πέντε ερωτήσεις με βαθμό δυσκολίας
3 και, για τις ασκήσεις λογικής με αριθμητικά στοιχεία, δεκαπέντε ερωτήσεις με βαθμό δυσκολίας 4 και πέντε ερωτήσεις με βαθμό
δυσκολίας 3. Με τον τρόπο αυτό, η EPSO διασφάλισε την ίση μεταχείριση κατά την εξέταση του συνόλου των υποψηφίων.
Άλλωστε, το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να εξετάσει τη νομιμότητα της διαλογής κατά βαθμό δυσκολίας των ερωτημάτων μόνον επί τη βάσει
ελέγχου του συνόλου των ερωτημάτων και εάν υπάρχουν πολυάριθμες ενδείξεις από τις οποίες διαφαίνεται ότι στη διαλογή των ερωτημάτων
από τους οργανωτές έχουν εμφιλοχωρήσει σφάλματα τα οποία υπερβαίνουν τα όρια του περιθωρίου εκτιμήσεως που αναγνωρίζεται.
Παρά ταύτα, εν προκειμένω, τονίζεται ότι η προσφεύγουσα αρκέστηκε στο να εκφράσει, κατά γενικό τρόπο, αμφιβολίες ως προς την
ισχύ και τον βαθμό δυσκολίας ορισμένων ερωτημάτων που συμπεριλαμβάνονταν στη βάση δεδομένων ενώ ουδόλως προέβαλε ότι της τέθηκαν
ερωτήσεις οι οποίες ήταν εμφανώς δυσανάλογες ή απρόσφορες σε σχέση με τον σκοπό της προσκλήσεως για την εκδήλωση ενδιαφέροντος,
εξαιρουμένης βεβαίως της ερωτήσεως, με την ακύρωση της οποίας παραχωρήθηκε στην προσφεύγουσα μία μονάδα.
Επομένως, ο υπό κρίση τρίτος λόγος ακυρώσεως κατά το δεύτερο σκέλος αυτού δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Συνεπώς, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως θα πρέπει να απορριφθεί.

Επί του λόγου ακυρώσεως ο οποίος βασίζεται στην ένσταση αναρμοδιότητας της EPSO
Επιχειρήματα των διαδίκων
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα διατύπωσε ενστάσεις στο ζήτημα αρμοδιότητας της EPSO να εκδώσει την απόφαση
της 14ης Μαρτίου 2006.
Η Ιταλική Δημοκρατία διευκρίνισε ότι από το άρθρο 82, παράγραφος 5, του ΚΛΠ όπως και από τις γενικές διατάξεις εφαρμογής σχετικά
με τη διαδικασία προσλήψεως και απασχολήσεως συμβασιούχων υπαλλήλων στην Επιτροπή, οι οποίες τέθηκαν σε ισχύ με απόφαση της
7ης Απριλίου 2004 (όπως δημοσιεύτηκαν στις
Διοικητικές Πληροφορίες
αριθ. 49-2004 της 1ης Ιουνίου 2004, στο εξής: διατάξεις εφαρμογής) προκύπτει ότι η αρμοδιότητα της EPSO σχετικά με την επιλογή
των συμβασιούχων υπαλλήλων περιορίζεται στον προσδιορισμό των δοκιμασιών και τη διοργάνωση της διαδικασίας και δεν επεκτείνεται
στη δυνατότητα απορρίψεως των υποψηφιοτήτων. Συνεπώς, κατά την Ιταλική Δημοκρατία, η αρμοδιότητα εκδόσεως της οικείας αποφάσεως
ανήκε στα όργανα, τα οποία ήταν τα άμεσα ενδιαφερόμενα για την κατάρτιση της βάσεως δεδομένων των συμβασιούχων υπαλλήλων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου ΔΔ
Είναι σημαντικό στο σημείο αυτό να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 82, παράγραφος 5, του ΚΛΠ, «[η EPSO] παρέχει υποστήριξη
στα διάφορα όργανα, κατόπιν αιτήματός τους, για την επιλογή συμβασιούχων υπαλλήλων, ιδίως, προσδιορίζοντας το περιεχόμενο
των δοκιμασιών και διοργανώνοντας τους διαγωνισμούς». Εξάλλου, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 2, της αποφάσεως 2002/620, «[η
EPSO] δύναται να παρέχει τη συνδρομή της στα θεσμικά και άλλα όργανα, τις υπηρεσίες και τους οργανισμούς που έχουν ιδρυθεί
από τις συνθήκες ή βάσει αυτών όσον αφορά τη διοργάνωση εσωτερικών διαγωνισμών και την επιλογή του λοιπού προσωπικού». Τέλος,
το άρθρο 5, παράγραφος 2, των διατάξεων εφαρμογής ορίζει ότι οι δοκιμασίες οι οποίες ως σκοπό έχουν να ελέγξουν την ικανότητα
των υποψηφίων επεξεργασίας λεκτικών και αριθμητικών δεδομένων «διοργανώνονται από την EPSO ή υπό την ευθύνη αυτής».
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει και από τη διατύπωση της προσκλήσεως για την εκδήλωση ενδιαφέροντος η οποία αναφέρει ότι δημοσιεύτηκε
από την EPSO «στο όνομα των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και, ειδικότερα, της Επιτροπής και του Συμβουλίου», η EPSO ήταν αρμόδια,
επί τη βάσει των διατάξεων που παρατέθηκαν στην προηγούμενη σκέψη, να διοργανώσει τις δοκιμασίες προεπιλογής και να απορρίψει
τις υποψηφιότητες εκείνων που δεν πέτυχαν στις εν λόγω δοκιμασίες.
Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως ο οποίος βασίζεται στην ένσταση αναρμοδιότητας της EPSO να εκδώσει την απόφαση της 14ης Μαρτίου
2006 δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Επομένως, οι λόγοι ακυρώσεως της αποφάσεως της 14ης Μαρτίου 2006 και, κατά συνέπεια, οι λόγοι ακυρώσεως της «αποφάσεως [της
EPSO] και/ή της επιτροπής επιλογής [...] να μην εγγράψουν την προσφεύγουσα στη βάση δεδομένων των επιτυχόντων στις δοκιμασίες
προεπιλογής υποψηφίων» θα πρέπει να απορριφθούν.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας, οι διατάξεις του όγδοου κεφαλαίου του δεύτερου τίτλου του εν λόγω Κανονισμού,
σχετικά με τα έξοδα και τις δικαστικές δαπάνες, εφαρμόζονται μόνον επί των υποθέσεων που εισάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου
ΔΔ από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας, ήτοι από την 1η Νοεμβρίου 2007 και μετά. Επί
των εκκρεμών ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ πριν από την ανωτέρω ημερομηνία υποθέσεων εξακολουθούν να εφαρμόζονται mutatis mutandis
οι συναφείς διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας του νυν Γενικού Δικαστηρίου.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα
δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Ωστόσο, κατά το άρθρο 88 του ιδίου Κανονισμού, στις
διαφορές μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της, τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει
να κριθεί ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Επίσης, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το Βασίλειο
της Ισπανίας και η Ιταλική Δημοκρατία φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (ολομέλεια)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η M.-T. Angioi και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
3)
Το Βασίλειο της Ισπανίας και η Ιταλική Δημοκρατία, ως παρεμβαίνοντες, φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.
Mahoney

Gervasoni
Kreppel
Ταγαράς
Van Raepenbusch
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 29 Ιουνίου 2011.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

P. Mahoney
H παρούσα απόφαση καθώς και οι παρατιθέμενες σε αυτήν αποφάσεις και διατάξεις των δικαιοδοτικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
είναι αναρτημένες στον ιστότοπο www.curia.europa.eu και, κατ’ αρχήν, δημοσιεύονται κατά χρονολογική σειρά στη Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου ή, αναλόγως της περιπτώσεως, στη Συλλογή της Νομολογίας – Υπαλληλικές υποθέσεις.
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.