CELEX: 62010CJ0078
Wspólnotowy kodeks celny
Artykuły 213, 233 i 239
Odpowiedzialność solidarna wielu dłużników za ten sam dług celny
Umorzenie należności celnych przywozowych
Wygaśnięcie długu celnego
Możliwość dłużnika solidarnego powołania się na umorzenie przyznane innemu dłużnikowi solidarnemu
Brak

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 213, 233 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92
z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 17, s. 1) (zwanego dalej „kodeksem celnym”).
Wniosek ten został przedłożony w ramach sporu pomiędzy M. Berelem działającym jako pełnomocnik société Port Angot Développement,
następczyni prawnej Manutention de Produits Chimiques et Miniers Maprochim SAS (zwanej dalej „Maprochim”), Rijn Schelde Mondia
France SA (zwanej dalej „Mondia France”) i Asia Pulp & Paper France EURL (zwanej dalej „Asia P & P”) a administration des
douanes de Rouen, receveur principal des douanes du Havre i administration des douanes du Havre (zwanymi dalej „organami celnymi”)
w przedmiocie pokrycia długu celnego, w zakresie którego Maprochim, Asia P & P oraz Mondia France są dłużnikami solidarnymi,
przy czym tej ostatniej ze wskazanych spółek przyznane zostało częściowe umorzenie długu.

Ramy prawne

Prawo Unii
Artykuł 4 kodeksu celnego stanowi:
„Użyte w niniejszym kodeksie określenia oznaczają:
[…]
9)      »dług celny« oznacza nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) […],
które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;
[…]
12)      »dłużnik« oznacza każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty długu celnego;
[…]”.
Artykuł 5 kodeksu celnego stanowi:
„1.      […] każda osoba ma prawo do działania przez przedstawiciela reprezentującego ją przed organami celnymi celem dokonania wszelkich
czynności i formalności przewidzianych w przepisach prawa celnego.
2.      Przedstawicielstwo może być:
–        bezpośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby,
lub
–        pośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.
[…]
4.      Przedstawiciel musi zgłosić fakt wykonywania działalności na rzecz osoby reprezentowanej, sprecyzować, czy jest to przedstawicielstwo
pośrednie czy bezpośrednie, oraz być umocowany do reprezentowania.
Osoba, która nie zadeklaruje faktu wykonywania działalności w imieniu lub na rzecz innej osoby, lub taka, która zadeklaruje,
że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, nie będąc umocowana do reprezentowania, jest traktowana jako działająca we własnym
imieniu i na własną rzecz.
[…]”.
Zgodnie z art. 202 kodeksu celnego:
„1.      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku::
a)      nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym
[…].
Nielegalnym wprowadzeniem towaru w rozumieniu niniejszego artykułu jest każde wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów
art. 38–41 i art. 177 tiret drugie.
2.      Dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru.
3.      Dłużnikami są:
–        osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia,
–        osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest
nielegalne,
–        jak również osoby, które nabyły lub posiadały taki towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały
bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie”.
Artykuł 203 kodeksu celnego ma następujące brzmienie:
„1.      Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
–        usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym.
2.      Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.
3.      Dłużnikami są:
–        osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,
–        osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty
spod dozoru celnego,
–        osoby, które nabyły lub posiadały towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny
były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego,
i
–        odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania
procedury celnej, którą towar ten został objęty”.
Artykuł 213 kodeksu celnego stanowi:
„Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego
długu”.
Artykuł 233 kodeksu celnego stanowi:
„[…] dług celny wygasa:
a)      przez uiszczenie kwoty należności,
b)      przez umorzenie kwoty należności,
[…]”.
Artykuł 236 kodeksu celnego stanowi:
„1.      Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie
była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.
Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili zaksięgowania kwota tych należności
nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.
Należności nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły do zapłacenia lub zaksięgowania
kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania [oszustwa] osoby zainteresowanej.
2.      Należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od
dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym.
Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub
działanie siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie.
Organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy same przed upływem tego terminu stwierdzą, że zaistniała jedna z okoliczności
określonych w ust. 1 akapit pierwszy i drugi”.
Zgodnie z art. 239 kodeksu celnego:
„1.      Należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach innych niż te określone
w art. 236–238:
–        określonych zgodnie z procedurą komitetu;
–        wynikających z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem [niespowodowanych oszustwem
ani oczywistym zaniedbaniem] osoby zainteresowanej. Przypadki, w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania,
określane są zgodnie z procedurą komitetu. Dokonanie zwrotu lub umorzenia może zostać uzależnione od szczególnych warunków.
2.      Należności są zwracane lub umarzane z powodów określonych w ust. 1 na pisemny wniosek dłużnika, złożony we właściwym urzędzie
celnym w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach.
[…]”.
Artykuł 878 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania
rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca
1998 r. (Dz.U. L 212, s. 18) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”), stanowi:
„Wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych, zwany dalej »wnioskiem o udzielenie
zwrotu lub o umorzenie«, składany jest przez osobę, która uiściła te należności lub która jest zobowiązana do ich uiszczenia,
bądź przez osoby, które przejęły jej prawa i obowiązki.
Wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie może zostać również złożony przez przedstawiciela osoby lub osób, określonych
w pierwszym akapicie”.
Artykuł 899 rozporządzenia wykonawczego stanowi:
„Bez uszczerbku dla innych sytuacji, które mają być rozpatrywane w każdym przypadku oddzielnie, zgodnie z procedurą przewidzianą
w art. 905–909, jeżeli organ celny decyzji ustali, że przedłożony mu na mocy art. 239 ust. 2 kodeksu wniosek o udzielenie
zwrotu lub o umorzenie:
–        oparty jest na powodach odpowiadających jednej z okoliczności określonych w art. 900–903 i że nie wynikają one ze świadomego
działania [oszustwa] lub oczywistego zaniedbania ze strony osoby zainteresowanej, wówczas udzielają [udziela] zwrotu lub umarzają
[umarza] dane należności celne przywozowe.
»Osoba zainteresowana« oznacza osobę lub osoby, określone w art. 878 ust. 1, lub ich przedstawicieli, jak również każdą inną
osobę, która uczestniczyła w spełnianiu formalności celnych odnoszących się do danych towarów lub która udzieliła instrukcji
potrzebnych dla spełnienia tych formalności,
–        oparty jest na powodach odpowiadających jednej z okoliczności określonych w art. 904, wówczas nie udzielają [udziela] zwrotu
lub nie umarzają [umarza] danych należności celnych przywozowych”.
Artykuł 900 ust. 1 lit. o) rozporządzenia wykonawczego stanowi:
„Należności celne przywozowe są zwracane lub umarzane, w przypadku gdy:
[…]
o)      dług celny powstał w inny sposób niż na mocy art. 201 kodeksu [celnego], a osoba zainteresowana może okazać świadectwo pochodzenia
[…] lub jakikolwiek inny odpowiedni dokument potwierdzający, że przywożone towary, gdyby zostały zgłoszone do wolnego obrotu,
mogłyby być traktowane jak towary wspólnotowe lub korzystać z preferencyjnych środków taryfowych, pod warunkiem spełnienia
pozostałych warunków określonych w art. 890”.

Prawo krajowe
Artykuł 1208 code civil (kodeksu cywilnego) stanowi:
„Dłużnik solidarny może pozwany przed sąd powołać wobec wierzyciela wszelkie zarzuty wynikające z charakteru zobowiązania,
zarzuty, które przysługują mu osobiście wobec wierzyciela, oraz zarzuty wspólne wszystkim dłużnikom.
Nie może powołać wobec wierzyciela zarzutów przysługujących wyłącznie osobiście pozostałym dłużnikom”.
Zgodnie z art. 1285 code civil:
„Umowne umorzenie lub zwolnienie z długu dokonane na rzecz jednego z dłużników solidarnych zwalnia pozostałych dłużników,
chyba że wierzyciel w sposób wyraźny zastrzegł, iż zachowuje przeciwko nim swe prawa.
W tym wypadku wierzyciel może dochodzić długu wyłącznie po odliczeniu umorzonej części”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
Mondia France jest spółką specjalizującą się w dokonywaniu przywozu i wywozu produktów drzewnych, w szczególności papieru
i pulpy drzewnej oraz w składowaniu i rozprowadzaniu tych towarów. W tym celu posiada ona zezwolenie na prowadzenie magazynów
i składowisk tymczasowych w Rouen i w Hawrze.
Asia P & P, będąca klientem Mondia France zleciła tej spółce dokonywanie czynności związanych z transportem, składowaniem
i odprawą celną towarów wprowadzanych przez nią do obrotu w Unii Europejskiej, głównie papieru pochodzącego z Indonezji.
Mondia France zleciła Maprochim, będącej agentem celnym dokonywanie na jej rachunek odpraw celnych w zakresie wskazanych towarów.
W kwietniu 2000 r. organy celne przeprowadziły kontrolę operacji przywozowych wskazanych towarów dokonanych w Hawrze i w Rouen
w latach 1998 i 1999.
W trakcie wskazanej kontroli stwierdzono, że część towarów składowanych w magazynach Mondia France została dostarczona na
rzecz Asia P & P bez dokonania formalności związanych z odprawą celną. W zakresie dotyczącym tych towarów wskazane organy
stwierdziły, że doszło do naruszenia polegającego na przywozie bez zgłoszenia.
W przypadku innej części towarów stwierdzono, że zostały one dostarczone bez dokonania formalności związanych z odprawą celną.
Formalności te zostały bowiem zakończone dopiero po dacie opuszczenia przez te towary działającego na podstawie pozwolenia
magazynu Mondia France. W zakresie dotyczącym tych towarów organy celne stwierdziły, że doszło do naruszenia polegającego
na usunięciu towarów podlegających dozorowi celnemu.
Wobec tego organy celne powiadomiły spółki Mondia France, Asia P & P i Maprochim o stwierdzonych naruszeniach i zażądały w związku
z dostawami tych towarów zapłaty należności celnych i podatkowych obejmujących cła i inne podatki. Organy te wydały następnie
decyzje w sprawie pokrycia należności skierowane do wskazanych trzech spółek, między innymi w zakresie dotyczącym zapłaty
należności celnych.
Po oddaleniu odwołań od omawianych decyzji przez organy celne wskazane trzy spółki wniosły skargi do tribunal d’instance de Havre
i do tribunal d’instance de Rouen żądając uchylenia wskazanych decyzji w sprawie pokrycia należności oraz decyzji oddalających
ich żądania. Tribunal d’instance de Havre przekazał następnie rozpatrywane przez niego sprawy do tribunal d’instance de Rouen
ze względu na występujący między nimi związek.
W dniu 31 października 2000 r. spółka Mondia France wniosła ponadto do direction générale des douanes wniosek o umorzenie
należności celnych na podstawie art. 239 kodeksu celnego i art. 900 ust. 1 lit. o) rozporządzenia wykonawczego, powołując
brak zaistnienia oszustwa lub oczywistego zaniedbania oraz wnosząc jednocześnie o udzielenie a posteriori preferencyjnego
traktowania taryfowego w przypadku papieru pochodzącego z Indonezji.
Wniosek ten został w pierwszej kolejności oddalony po uzyskaniu przez wskazaną direction générale des douanes opinii Komisji
Wspólnot Europejskich, która w piśmie z dnia 7 października 2004 r. uznała, że miało miejsce oczywiste zaniedbanie ze strony
Mondia France. Skarga wniesiona na to pismo została odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna na mocy postanowienia Sądu Pierwszej
Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie T‑55/05 Rijn Schelde Mondia France przeciwko Komisji.
Jednakże w dalszej kolejności w pismach z dnia 6 lutego i z dnia 3 marca 2006 r. organy celne – wobec powzięcia wiadomości
o nowych okolicznościach – przyznały Mondia France częściowe umorzenie należności.
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. tribunal d’instance de Rouen, uwzględniając to umorzenie, oddalił żądania Mondia France,
Asia P & P i Maprochim o uchylenie decyzji w sprawie pokrycia ciążących na nich należności.
W zakresie dotyczącym umorzenia należności wniesionego przez Asia P & P i Maprochim ów sąd orzekł, że z art. 1208 code civil
wynika w sposób konieczny, że każdy dłużnik solidarny powinien być uznany za przedstawiciela współdłużników, w związku z czym
orzeczenie zapadłe wobec jednego z nich odnosi się również do dłużników pozostałych, nawet wówczas, gdy nie byli oni uczestnikami
postępowania.
Sąd wywiódł z powyższego, że przy składaniu wniosku o umorzenie należności spółkę Mondia France należało uznać za działającą
nie tylko na własny rachunek, lecz również w charakterze przedstawiciela współdłużnika solidarnego, a mianowicie Asia P & P.
W konsekwencji tribunal d’instance de Rouen obniżył kwotę długu celnego Asia P & P w wysokości, w której częściowo umorzone
zostały należności względem Mondia France, w związku z czym kwota długu celnego była taka sama w przypadku obydwu spółek.
A zatem kwota długu Asia P & P została obniżona z 980 058,65 EUR do 224 390, 73 EUR.
W zakresie dotyczącym Maprochim tribunal d’instance de Rouen orzekł, że spółka ta jest dłużnikiem należności celnych w wysokości
49 284 EUR w zastosowaniu art. 203 ust. 3 kodeksu celnego w związku z jej uczestnictwem w usunięciu towaru spod dozoru celnego
w sytuacji, w której wiedziała lub powinna była wiedzieć, że miało miejsce tego rodzaju usunięcie.
Sąd ten orzekł ponadto, że Maprochim nie może dochodzić umorzenia należności celnych na podstawie art. 236 kodeksu celnego,
ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w przypadku długu celnego, który nie powstał w związku z dopuszczeniem towarów do
swobodnego obrotu, lecz w związku z ich usunięciem spod dozoru celnego.
Mondia France, Asia P & P i Maprochim oraz organy celne wniosły odwołanie od tego wyroku do cour d’appel de Rouen.
Sąd krajowy uważa po pierwsze, iż w związku z tym, że decyzje w sprawie pokrycia należności, o których powiadomiono Asia P
& P, były prawidłowe, spółka ta nie może już złożyć wniosku o umorzenie należności przed tym sądem, albowiem upłynął dwunastomiesięczny
termin określony w art. 239 ust. 2 kodeksu celnego.
Ponadto sąd krajowy oddalił argument Asia P & P, zgodnie z którym spółce tej powinno przysługiwać umorzenie udzielone spółce
Mondia France z tego względu, że posiadała ona ogólne pełnomocnictwo i wobec tego złożyła wniosek o umorzenie, również działając
na rachunek Asia P & P. W tym względzie wskazany sąd krajowy orzekł, że przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 4 kodeksu celnego
mają zakres ogólny i że żadna z nich nie wystąpiła w niniejszej sprawie.
Co się wreszcie tyczy Asia P & P, sąd krajowy uważa również, że decyzja o umorzeniu należności na rzecz Mondia France stanowiła
osobisty zarzut tej spółki w rozumieniu art. 1208 code civil, który nie mógł zostać podniesiony ani przez samą spółkę Asia
P & P, ani jako zarzut wspólny, ponieważ nie przysługiwał on wspólnie wszystkim pozostałym współdłużnikom.
Sąd krajowy ma jednak wątpliwość w kwestii, czy art. 213, 233 i 239 kodeksu celnego sprzeciwia się zastosowaniu zasady wzajemnej
reprezentacji dłużników solidarnych, która wynika pod pewnymi warunkami z art. 1200 i nast. code civil, umożliwiając w ten
sposób spółce Asia P & P – która udzieliła pełnomocnictwa spółce Mondia France do dokonywania odpraw celnych – skorzystanie
z umorzenia przyznanego Mondia France na podstawie art. 239 kodeksu celnego i art. 900 ust. 1 lit. o) rozporządzenia wykonawczego.
Sąd krajowy ma tę samą wątpliwość w zakresie dotyczącym następczyni prawnej spółki Maprochim, a mianowicie spółki Port Angot
Développement, wobec której toczy się postępowanie upadłościowe, bowiem spółka ta zażądała przed sądem krajowym udzielenia
jej umorzenia przyznanego Mondia France, które zostało rozszerzone na spółkę Asia P & P przez tribunal d’instance de Rouen
na podstawie wskazanej zasady wzajemnej reprezentacji dłużników solidarnych.
W tych okolicznościach cour d’appel de Rouen postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem
prejudycjalnym:
„Czy art. 213, 233 i 239 […] kodeksu celnego stoją na przeszkodzie, by w przypadku istnienia długu celnego dłużnik solidarny,
wobec którego nie wydano decyzji o umorzeniu tego długu, mógł powołać się wobec organów odpowiedzialnych za pokrycie należności
celnych na decyzję o umorzeniu wydaną na podstawie art. 239 [kodeksu celnego], którą organy te skierowały do innego współdłużnika
solidarnego, w celu zwolnienia się z zapłaty długu celnego?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego
Poprzez pytanie prejudycjalne sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 213, 233 i 239 kodeksu celnego należy
interpretować w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213, taki jak dług
będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady prawa krajowego,
z której wynika, że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie wskazanego
art. 239 mogą się powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233 akapit
pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych
z obowiązku zapłaty do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.
W tym względzie należy wskazać, że w przeciwieństwie do art. 3 akapit drugi i art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady
(EWG) nr 1031/88 z dnia 18 kwietnia 1988 r. w sprawie określenia osób zobowiązanych do uiszczenia długu celnego (Dz.U. L 102,
s. 5), które nakładają w przypadku wielości dłużników zobowiązanych z tego samego długu celnego odpowiedzialność „solidarną,
zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich”, art. 213 kodeksu celnego, który zastąpił wskazane powyżej
przepisy, nie odsyła do prawa krajowego.
Wskazany art. 213 ogranicza się do ustanowienia zasady solidarności w przypadku wielości dłużników zobowiązanych z tego samego
długu. Przepis ten nie wskazuje jakiejkolwiek bardziej szczegółowej regulacji dotyczącej wykonywania tej solidarności, w szczególności
w zakresie ewentualnego wpływu umorzenia udzielonego jednemu ze współdłużników solidarnych na zobowiązania pozostałych dłużników.
Tego rodzaju regulacja nie została ponadto w sposób wyraźny przewidziana ani w pozostałych przepisach kodeksu celnego, ani
w rozporządzeniu wykonawczym.
W związku z powyższym o ile art. 233 akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego przewiduje wygaśnięcie długu celnego w przypadku
umorzenia kwoty należności, to przepis ten nie precyzuje, czy w przypadku wielości dłużników, wygaśnięcie to dotyczy wyłącznie
podmiotu wnoszącego o umorzenie, czy też rozciąga się ono również w sposób konieczny na pozostałych współdłużników.
Jednakże wykładnia tego przepisu ograniczająca zakres wygaśnięcia długu celnego wyłącznie do podmiotu, który złożył wniosek
o umorzenie, wydaje się być uzasadniona mając na uwadze łączne wystąpienie spójnie przemawiających za tym elementów.
Po pierwsze, umorzenie należności, o którym mowa w art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego, stanowi przypadek wygaśnięcia
długu celnego będący przedmiotem ścisłej interpretacji. Przepis ten uwzględnia bowiem potrzebę ochrony środków własnych Unii
(zob. podobnie wyrok z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie C‑230/08 Dansk Transport og Logistik, Zb.Orz. s. I‑3799, pkt 51
i przytoczone tam orzecznictwo).
Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika również, że państwa członkowskie zachowują możliwość ustanowienia środków skutecznie
przyczyniających się do wykonania celów regulacji celnej, w szczególności w zakresie pokrycia kwot długu celnego i w danym
przypadku mogą one również ustanowić, z poszanowaniem tych celów i zgodnie z zasadą proporcjonalności, przepisy określające
przesłanki zastosowania przepisów wspólnotowych (zob. podobnie wyrok z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C‑414/02 Spedition
Ulustrans, Zb.Orz. s. I‑8633, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy dodać, że art. 213 kodeksu celnego zmierza właśnie do osiągnięcia celu skutecznego pokrycia kwot długu celnego i do
zagwarantowania ochrony środków własnych Unii. Mechanizm solidarności stanowi bowiem dodatkowy instrument prawny, którym dysponują
władze krajowe celem wzmocnienia skuteczności ich działań w dziedzinie pokrycia długu celnego.
Tymczasem zastosowanie w ramach odpowiedzialności solidarnej za dług celny w rozumieniu art. 213 kodeksu celnego zasady prawa
krajowego, takiej jak wskazane przez sąd krajowy wzajemne pełnomocnictwo współdłużników solidarnych – z której wynikałoby,
że na umorzenie należności przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie art. 239 kodeksu celnego mogą się powołać wszyscy
pozostali współdłużnicy celem zakwestionowania obowiązku zapłaty długu, wobec czego jego wygaśnięcie, jak przewidziano w art. 233
akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczyłoby w sposób konieczny całego długu – nie przyczyniałoby się do wykonania
tego celu, który ma zasadnicze znaczenie w ramach regulacji celnych.
Po trzecie, nie wydaje się również, by zastosowanie tej zasady prawa krajowego, prowadzącej do radykalnych konsekwencji w zakresie
długu celnego, było uzasadnione, zważywszy cechy decyzji o umorzeniu należności opartej na art. 239 kodeksu celnego, takiej
jak decyzja będąca przedmiotem postępowania w sprawie przed sądem krajowym.
W niniejszej sprawie odpowiedzialność solidarna, której podlegają trzy spółki będące współdłużnikami długu celnego, nie wynika
z tych samych podstaw faktycznych. Niektóre z tych spółek są bowiem zobowiązane do zapłaty tego długu w związku z tym, że
doprowadziły do powstania długu celnego poprzez własne działanie polegające w niniejszej sprawie na nielegalnym wprowadzeniu
towaru na obszar celny Unii w rozumieniu art. 202 kodeksu celnego, albo na usunięciu towaru spod dozoru celnego w rozumieniu
art. 203 kodeksu celnego. Obowiązek solidarności ciążący na innych spółkach wynika z ich udziału w tego rodzaju wprowadzeniu
lub usunięciu, albo z faktu, że nabyły one wskazane towary lub weszły w ich posiadanie.
W tej sytuacji badanie braku oszustwa lub oczywistego zaniedbania ze strony osoby zainteresowanej, co stanowi przesłankę,
od której art. 239 kodeksu celnego uzależnia przyznanie umorzenia należności celnych w przywozie, powinno zostać dokonane
przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności związanych z podstawą powstania długu celnego w przypadku każdego ze współdłużników,
ich doświadczenia zawodowego i dochowania należytej staranności w odniesieniu do zarzucanych im zachowań, które uzasadniają
odpowiedzialność solidarną.
Z powyższego wynika również, że w sytuacji takiej, jak w sprawie przed sądem krajowym, zakres wniosków wynikających z badania
sytuacji właściwej dla danego współdłużnika zasadniczo nie może zostać rozszerzony na innych współdłużników.
Ponadto wbrew stanowisku Asia P & P tego rodzaju rozszerzenie zakresu wniosków nie może być również uzasadnione w niniejszej
sprawie okolicznością, że Mondia France, która złożyła wniosek o umorzenie należności, uczyniła to jako upoważniony ogólnie
w zakresie spraw celnych pełnomocnik spółki Asia P & P, będącej innym współdłużnikiem długu celnego.
Jak bowiem wskazał sąd krajowy, tego rodzaju reprezentacja w zakresie dotyczącym umorzenia należności celnych jest uzależniona
od poszanowania przesłanek przewidzianych w art. 5 ust. 4 kodeksu celnego. Poza tym wystarczy stwierdzić, że sąd krajowy jako
organ jedyny właściwy do stosowania prawa Unii do okoliczności zaistniałych w zawisłej przed nim sprawie orzekł, że żadna
z tych przesłanek nie została spełniona w przypadku wniosku o umorzenie należności złożonego przez Mondia France.
Co się tyczy Maprochim, jest oczywiste, że spółka ta, działająca sama jako przedstawiciel spółki Mondia France w rozumieniu
art. 5 kodeksu celnego w zakresie dotyczącym dokonywania na jej rachunek formalności związanych z odprawą celną towarów nie
może podnosić, że była reprezentowana przez Mondia France, gdy ta składała wniosek o umorzenie należności.
Spółka Maprochim nie może również podnosić braku oczywistego zaniedbania stwierdzonego w przypadku reprezentowanego przez
nią podmiotu gospodarczego, jakim jest spółka Mondia France.
W tym względzie Trybunał wskazał, że podmiot gospodarczy, który korzysta z usług agenta celnego, zarówno w ramach reprezentacji
bezpośredniej, jak i pośredniej, jest w każdym wypadku dłużnikiem w stosunku do organów celnych i nie może zostać zwolniony
z odpowiedzialności, powołując się na błędy popełnione przez swego agenta (zob. wyrok z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie
C‑38/07 P Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑8599, pkt 52).
W podobny sposób Trybunał orzekł, że okoliczności dotyczące ewentualnego zaniedbania agenta celnego, włącznie z poziomem jego
doświadczenia zawodowego, powinny być brane pod uwagę w ramach oceny zaniedbania reprezentowanego importera, ponieważ nie
można dopuścić, by podmioty korzystające z usług agentów celnych mogły uchylić się od retrospektywnego pokrycia należności
celnych, powołując się na swe niedoświadczenie w dziedzinie formalności celnych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Heuschen
& Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji, pkt 53, 54).
Nie wynika z tego w żadnym razie, że – odwrotnie – agent celny, z którego usług zwykle korzystają podmioty ze względu na jego
doświadczenie zawodowe w dziedzinie celnej, powinien mieć możliwość powołania się na brak doświadczenia w tej dziedzinie podmiotu
gospodarczego, którego agent ten reprezentuje.
Należy wobec tego stwierdzić, że z mechanizmu ustanowionego w art. 239 kodeksu celnego wynika, że na umorzenie należności
oparte na tym przepisie, takie jak będące przedmiotem postępowania w sprawie przed sądem krajowym, może się powołać wyłącznie
ten podmiot, który wniósł o umorzenie.
Za wnioskiem tym przemawia ponadto zasada, wedle której zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych,
które mogą zostać przyznane tylko na określonych warunkach oraz w precyzyjnie wskazanych okolicznościach, stanowią wyjątek
od ogólnego reżimu prawnego przywozu i wywozu, i w rezultacie wykładni przepisów przewidujących taki zwrot lub umorzenie należy
dokonywać w sposób ścisły (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 listopada 1999 r. w sprawie C‑48/98 Söhl & Söhlke, Rec. s. I‑7877,
pkt 52).
Wreszcie, gdyby w sytuacji takiej, jaka wystąpiła w postępowaniu przed sądem krajowym zastosowanie miała zasada prawa krajowego,
przewidująca wzajemną reprezentację współdłużników solidarnych, prowadziłoby to do tego, że dług celny nie mógłby zostać pokryty
w żadnym razie, nawet gdyby istniało ryzyko, że współdłużnicy inni niż podmiot, który zwrócił się z wnioskiem o umorzenie,
nie spełnialiby przesłanki polegającej na braku oszustwa lub oczywistego zaniedbania, mając na uwadze zarówno szczególne okoliczności
związane z podstawą powstania ich odpowiedzialności solidarnej w zakresie długu celnego, ich doświadczenie zawodowe i właściwy
im stopień należytej staranności.
Skutek ten byłby nieproporcjonalny i wykraczałby, jak wskazano w pkt 47 niniejszego wyroku, poza granice uprawnień dyskrecjonalnych
państw członkowskich w zakresie określania przesłanek zastosowania przepisów przewidzianych w regulacjach celnych.
W związku z powyższym w sytuacji wystąpienia odpowiedzialności solidarnej za dług celny, taki jak dług będący przedmiotem
postępowania w sprawie przed sądem krajowym, wygaśnięcie tego długu w przypadku umorzenia kwoty należności ustanowione w art. 233
akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy wyłącznie podmiotu, który zwrócił się z wnioskiem o umorzenie i nie rozciąga
się na innych współdłużników długu.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na pytanie prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi, że art. 213, 233 i 239 kodeksu celnego
powinny być interpretowane w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213,
taki jak dług będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady
prawa krajowego, z której wynika, że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie
wskazanego art. 239 mogą się powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233
akapit pierwszy lit. b) kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych
z obowiązku zapłaty do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
Artykuły 213, 233 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks
celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. powinny być interpretowane
w ten sposób, że w kontekście solidarnej odpowiedzialności za dług celny w rozumieniu art. 213, taki jak dług będący przedmiotem
postępowania przed sądem krajowym, przepisy te stoją na przeszkodzie zastosowaniu zasady prawa krajowego, z której wynika,
że na częściowe umorzenie należności celnych przyznane jednemu ze współdłużników na podstawie wskazanego art. 239 mogą się
powołać wszyscy pozostali współdłużnicy w ten sposób, że wygaśnięcie długu przewidziane w art. 233 akapit pierwszy lit. b)
kodeksu celnego dotyczy długu jako takiego i w związku z tym zwalnia wszystkich współdłużników solidarnych z obowiązku zapłaty
do wysokości kwoty udzielonego umorzenia.
Podpisy
*
Język postępowania: francuski.