CELEX: 62010CJ0140
Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 873/2004
Wykładnia art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1-3, art. 16, 27, 94 i 104
Zasada wyczerpania ochrony odmian roślin
Umowa licencyjna
Powództwo o naruszenie przeciwko osobie trzeciej
Naruszenie przez licencjobiorcę umowy licencyjnej w jego stosunkach z osobami trzecimi

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27, 94 i 104
rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227,
s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 162, s. 38) (zwanego dalej „rozporządzeniem
nr 2100/94”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Greenstar-Kanzi Europe NV (zwanej dalej „GKE”) a J. Hustinem i J. Goossensem
w przedmiocie zarzucanego tym ostatnim naruszenia znaku towarowego Kanzi i odmiany jabłoni Nicoter oraz praw do znaku towarowego
i wspólnotowej ochrony odmian roślin, które są z nimi związane, poprzez wprowadzenie do obrotu przez J. Hustina i J. Goossensa
jabłek pod znakiem towarowym Kanzi.

Ramy prawne

Prawo Unii
Motyw czternasty rozporządzenia nr 2100/94 stanowi:
„[D]ziałanie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin powinno być jednolite na obszarze Wspólnoty, transakcje handlowe
wymagające zgody posiadacza muszą zostać ściśle określone; zakres ochrony w porównaniu do większości systemów krajowych powinien
być rozszerzony na określony materiał odmiany, biorąc pod uwagę handel z krajami spoza Wspólnoty, w których nie ma ochrony;
natomiast wprowadzenie zasady wyczerpania praw musi zapewnić, by ochrona nie była nadmierna”.
Artykuł 11 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:
„Osoba, która wyhodowała lub odkryła i rozwinęła odmianę lub jej następca prawny, zwana dalej »hodowcą«, jest uprawniona do
wspólnotowej ochrony odmian roślin”.
Artykuł 13 ust. 1 tego rozporządzenia ma następującą treść:
1.      Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin wywiera taki skutek, iż posiadaczowi lub posiadaczom wspólnotowego prawa do ochrony
odmian roślin, zwanym dalej »posiadaczami«, przysługuje prawo do wykonywania działań wymienionych w ust. 2.
2.      Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i 16 następujące działania w odniesieniu do składników odmiany lub materiału ze zbioru
odmiany chronionej, zwanych dalej »materiałem«, wymagają upoważnienia posiadacza:
a)      wytwarzanie lub rozmnażanie (reprodukcja);
b)      przygotowanie do rozmnażania;
c)      oferowanie do sprzedaży;
d)      sprzedaż lub inne wprowadzenie do obrotu;
e)      eksport ze Wspólnoty;
f)      import do Wspólnoty;
g)      przechowywanie do każdego z celów wymienionych w lit. a)–f).
Posiadacz może udzielić swojego upoważnienia na określonych warunkach i z ograniczeniami.
3.      Przepisy ust. 2 stosuje się do materiału ze zbioru tylko wówczas, jeżeli ten materiał otrzymano w drodze nieupoważnionego
użytkowania składników chronionej odmiany i o ile posiadacz nie miał wystarczającej możliwości wykonywania jego prawa w odniesieniu
do wymienionych składników odmiany.
[…]”.
Zgodnie z art. 16 rozporządzenia nr 2100/94:
„Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nie obejmuje działań dotyczących jakiegokolwiek materiału chronionej odmiany lub
odmiany chronionej przepisami art. 13 ust. 5 oraz jakiegokolwiek materiału pochodzącego z wymienionego materiału, który został
przekazany osobom trzecim przez posiadacza lub za jego zgodą w jakiejkolwiek części Wspólnoty, chyba że działania te:
a)      obejmują dalsze rozmnażanie danej odmiany, chyba że takie rozmnażanie było zamierzone gdy przekazywano ten materiał; lub
b)      obejmują wywóz składników odmiany do kraju trzeciego, który nie chroni rodzaju lub gatunku, do którego przynależy odmiana,
chyba że wywożony materiał przeznaczono do konsumpcji”.
Artykuł 27 tego rozporządzenia stanowi:
„1.      Wspólnotowa ochrona odmian roślin może być, w całości lub w części, przedmiotem umownej licencji na eksploatację. Licencje
mogą być wyłączne lub niewyłączne.
2.      Posiadacz może powołać się na prawa wynikające ze wspólnotowej ochrony odmian roślin przeciwko osobie upoważnionej do korzystania
z niego, która wykracza przeciwko jakimkolwiek warunkom lub ograniczeniom związanym z korzystaniem z tego prawa na podstawie
ust. 1”.
Artykuł 94 tego rozporządzenia stanowi:
„1.      Każda osoba, która:
a)      nie będąc do tego uprawniona podejmuje jedno z działań określonych w art. 13 ust. 2 w odniesieniu do odmiany, na którą przyznano
wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin;
[…]
może być przedmiotem działania podjętego przez posiadacza, mającego na celu zaniechanie naruszenia lub wypłatę słusznego wynagrodzenia
lub obu [lub jedno i drugie].
2.      Osoba, która działa umyślnie lub z niedbalstwa, jest ponadto obowiązana do naprawienia wszelkich szkód wynikających z naruszenia.
W przypadkach winy nieumyślnej nieznacznego stopnia roszczenia można zmniejszyć stosownie do stopnia winy nieumyślnej, nie
mogą być one jednak mniejsze od korzyści, która odniosła osoba naruszająca prawo”.
Artykuł 104 do tegoż rozporządzenia stanowi, co następuje:
„1.      Posiadacz może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia. Posiadacz licencji może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia, chyba
że w przypadku wyłącznego uprawnienia do korzystania taka możliwość została wyraźnie wykluczona w umowie z posiadaczem albo
przez Urząd na podstawie przepisów art. 29 i art.100 ust. 2.
2.      Posiadacz licencji ma prawo przystąpić do sporu w sprawie o naruszenie wszczętej przez posiadacza w celu otrzymania naprawienia
poniesionej przez [niego] szkody”.

Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
Nicolaï NV (zwana dalej „Nicolaï”) jest hodowcą – w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 – nowej odmiany jabłoni
Nicoter. Jest to jedyna odmiana do produkcji jabłek, które, o ile spełniają określone wymagania jakościowe, są sprzedawane
pod znakiem towarowym Kanzi. Aby uniknąć pogorszenia jakości tej odmiany i znaku towarowego, wprowadzony został system odpowiadający
sieci dystrybucji selektywnej, który obejmuje specyfikację dotyczącą ograniczeń w produkcji drzew, jak również w odniesieniu
do produkcji, przechowywania, sortowania i sprzedaży owoców.
Wniosek dotyczący odmiany jabłoni Nicoter złożony przez Nicolaï w dniu 27 kwietnia 2001 r. został opublikowany w dniu 15 czerwca
2001 r. w
Dzienniku Urzędowym Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin
.
Prawo do ochrony odmian roślin związane z tym wnioskiem stało się przedmiotem wkładu wniesionego przez Nicolaï w dniu 3 września
2002 r. do Better3fruit NV (zwanej dalej „Better3fruit”). Better3fruit jest więc posiadaczem wspólnotowego prawa do ochrony
odmian roślin przyznanej dla drzew odmiany Nicoter.
Better3fruit jest również właścicielem znaku towarowego jabłek Kanzi.
W 2003 r. Better3fruit i Nicolaï zawarły umowę licencyjną, na podstawie której Nicolaï uzyskała wyłączne prawo do uprawy i wprowadzania
do obrotu jabłek odmiany Nicoter. Umowa ta stanowi, że Nicolaï nie ma prawa „zbycia lub sprzedaży produktu licencyjnego, jeżeli
dany kontrahent nie podpisze wcześniej licencji na hodowlę (w przypadku hodowcy) zawartej w załączniku 6 lub licencji na sprzedaż
(w przypadku partnera handlowego) zawartej w załączniku 7”.
W dniu 24 grudnia 2004 r. Nicolaï sprzedała 7000 jabłoni odmiany Nicoter J. Hustinowi. Przy tej transakcji J. Hustin nie zobowiązał
się do przestrzegania żadnego specjalnego postanowienia dotyczącego hodowli jabłek i sprzedaży zbiorów.
Umowa licencyjna zawarta w 2003 r. między Better3fruit i Nicolaï została wypowiedziana w dniu 20 stycznia 2005 r. W dniu,
który jest sporny między stronami postępowania przed sądem krajowym, GKE otrzymała dla odmiany jabłoni Nicoter wyłączne prawa
użytkowania przewidziane we wspólnotowym systemie ochrony odmian roślin. GKE stała się w ten sposób licencjobiorcą w miejsce
Nicolaï.
W dniu 4 grudnia 2007 r. stwierdzono, że J. Goossens sprzedawał jabłka pod znakiem towarowym Kanzi. Okazało się, że jabłka
te dostarczył mu J. Hustin.
Na podstawie tego stwierdzenia GKE wniosła powództwo o naruszenie wspólnotowej ochrony odmian roślin przeciwko J. Hustinowi
i J. Goossensowi. W dniu 29 stycznia 2008 r. prezes Rechtbank van Koophandel te Antwerpen, orzekając w przedmiocie środka
tymczasowego, stwierdził, że zarówno J. Hustin, jak i J. Goossens naruszyli prawo GKE do wspólnotowej ochrony odmiany roślin.
Hof van Beroep te Antwerpen zmienił to postanowienie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. Uznając, że Nicolaï nie wywiązała
się ze swoich zobowiązań wynikających z umowy licencyjnej, sąd ten postanowił, że ze strony J. Hustina i J. Goossensa nie
doszło do naruszenia prawa do wspólnotowej ochrony odmian roślin przysługującego GKE, ponieważ ograniczeń przewidzianych w umowie
licencyjnej zawartej między Better3fruit i Nicolaï nie można było podnieść przeciwko J. Hustinowi i J. Goossensowi.
GKE wniosła skargę kasacyjną na ten wyrok Hof van Beroep te Antwerpen. Mając wątpliwości co do zakresu ustanowionej w art. 16
rozporządzenia nr 2100/94 zasady wyczerpania praw, Hof van Cassatie postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału
z dwoma następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy art. 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 […], w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27 i 104 [tego]
rozporządzenia […] należy interpretować w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść powództwo o naruszenie przeciwko
osobie, która podejmuje działania w odniesieniu do materiału sprzedanego lub zbytego jej przez licencjobiorcę, który przy
sprzedaży tego materiału naruszył ograniczenia uzgodnione w umowie licencyjnej zawartej między nim a posiadaczem wspólnotowego
prawa do ochrony odmian roślin?
2)      Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej w celu oceny tego naruszenia należy ustalić, czy osoba, która podejmuje wspomniane
działania, była powiadomiona lub powinna była być powiadomiona o ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej?”.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych
Poprzez pierwsze pytanie sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy posiadacz wspólnotowego prawa do ochrony odmian
roślin lub jego licencjobiorca może wnieść powództwo o naruszenie przeciwko osobie trzeciej, która nabyła materiał od innego
licencjobiorcy, który naruszył przy sprzedaży warunki lub ograniczenia wymienione w umowie licencyjnej zawartej między posiadaczem
a tym licencjobiorcą.
Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie przed sądem krajowym dotyczy wyłącznie kwestii, czy nowy licencjobiorca, tzn.
GKE, może wnieść powództwo o naruszenie przeciwko osobom trzecim, w niniejszej sprawie J. Hustinowi i J. Goossensowi, które
nabyły materiał od poprzedniego licencjobiorcy, w niniejszym przypadku Nicolaï, który przy sprzedaży tego materiału naruszył
warunki lub ograniczenia wymienione w umowie licencyjnej zawartej przez niego w owym czasie z posiadaczem wspólnotowego prawa
do ochrony odmian roślin, tzn. Better3fruit.
O ile pierwsze założenie przedstawione przez sąd krajowy, tzn. możliwość, aby sam posiadacz wniósł takie powództwo o naruszenie
przeciwko osobie trzeciej, nie ma znaczenia dla sprawy, to uwzględniając szczególne okoliczności sporu w postępowaniu przed
sądem krajowym, należy jednakże zaznaczyć, że art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 zastrzega prawo do wniesienia powództwa
o naruszenie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Ponieważ prawo licencjobiorcy do wniesienia takiego powództwa zależy od prawa posiadacza, należy w pierwszej kolejności ustalić,
od jakich szczegółowych warunków rozporządzenie nr 2100/94 uzależnia wykonywanie tego prawa przez posiadacza.
Co się tyczy ochrony odmian roślin ustanowionej rozporządzeniem nr 2100/94, należy zauważyć, że przewiduje ona różne poziomy
ochrony i różne środki odwoławcze.
Po pierwsze, istnieje ochrona „pierwotna”, która obejmuje składniki odmian zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94.
Materiał ze zbioru podlega natomiast ochronie „wtórnej”, która – mimo że również wspomniano o niej w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia
– jest silnie ograniczona przez ust. 3 tego artykułu. Chociaż więc składniki odmiany i materiał ze zbioru objęte są pojęciem
materiału w rozumieniu art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, ochrona przewidziana dla tych dwóch kategorii jest różna.
Po drugie, rozporządzenie nr 2100/94 przewiduje szereg możliwości zaskarżenia. Zgodnie z art. 94 ust. 1 tego rozporządzenia
przeciwko każdej osobie, która nie będąc do tego uprawniona, podejmuje jedno z działań określonych w art. 13 ust. 2 w odniesieniu
do odmiany, na którą przyznano wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, można wnieść powództwo o naruszenie.
W odniesieniu w szczególności do umów licencyjnych art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 stanowi, że posiadacz może powołać
się na prawa wynikające ze wspólnotowej ochrony odmian roślin przeciwko osobie upoważnionej do korzystania z niego, która
wykracza przeciwko jakimkolwiek warunkom lub ograniczeniom związanym z korzystaniem z tego prawa na podstawie ust. 1 tego
artykułu.
Należy więc rozróżnić z jednej strony powództwa wniesione przez posiadacza przeciwko licencjobiorcy, a z drugiej strony skargi
wniesione przeciwko osobie trzeciej, która podejmuje działania w odniesieniu do objętego ochroną materiału, nie będąc do tego
uprawniona.
Co się tyczy ostatniego z tych dwóch przypadków, będącego przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, należy dodać, iż
art. 104 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 przewiduje, że licencjobiorca może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia zamiast
posiadacza. GKE jako licencjobiorca jest więc uprawniony do wniesienia powództwa o naruszenie przeciwko J. Hustinowi i J. Goossensowi.
Niemniej należy zaznaczyć, że zgodnie z tzw. zasadą wyczerpania określoną w art. 16 rozporządzenia nr 2100/60 wspólnotowe
prawo do ochrony odmian roślin nie obejmuje działań dotyczących jakiegokolwiek materiału chronionej odmiany, który został
przekazany osobom trzecim przez posiadacza lub za jego zgodą w jakiejkolwiek części Unii Europejskiej, chyba że działania
te obejmują albo dalsze rozmnażanie danej odmiany – o ile takie rozmnażanie nie było zamierzone, gdy przekazywano ten materiał,
albo wywóz składników odmiany do kraju trzeciego, który nie chroni rodzaju lub gatunku, do którego przynależy odmiana, o ile
wywożonego materiału nie przeznaczono do konsumpcji.
Z art. 16 rozporządzenia nr 2100/94 i ze sformułowanej w nim zasady wynika, że w ramach sprawy takiej jak zawisła przed sądem
krajowym powództwo o naruszenie wniesione przez GKE, jako nowego licencjobiorcę działającego w miejsce posiadacza, tzn. Better3fruit,
przeciwko J. Hustinowi i J. Goossensowi, jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, w której prawo posiadacza nie zostało wyczerpane.
W tym względzie z akt sprawy wynika, że Better3fruit i Nicolaï zawarły umowę licencyjną, na podstawie której Better3fruit
przyznała Nicolaï wyłączne prawo tak uprawy i wprowadzania do obrotu jabłoni odmiany Nicoter, jak i użytkowania związanych
z tym praw.
Ta umowa licencyjna zawierała warunki lub ograniczenia, zgodnie z którymi Nicolaï nie miała prawa zbyć produktu licencyjnego,
chyba że osoba trzecia zobowiązała się do przestrzegania wspomnianych warunków lub ograniczeń.
Należy więc zbadać, czy w świetle przedstawionych w dwóch poprzednich punktach okoliczności faktycznych uprawnienie posiadacza
wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zostało wyczerpane.
Zakres zasady wyczerpania, tak jak ustanowiona jest ona w art. 16 rozporządzenia nr 2100/94, nie był dotychczas przedmiotem
wykładni Trybunału.
Sąd krajowy zastanawia się jednakże, czy znajduje zastosowanie w drodze analogii orzecznictwo Trybunału odnoszące się do zakresu
tej zasady wyczerpania w prawie o znakach towarowych.
Z tego orzecznictwa, które dotyczy stosunków między właścicielem znaku towarowego i jego licencjobiorcą, wynika, że wprowadzenie
do obrotu przez licencjobiorcę towarów opatrzonych danym znakiem towarowym co do zasady należy uznać za dokonane za zgodą
właściciela tego znaku (zob. wyrok z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C‑59/08 Copad, Zb.Orz. s. I‑3421, pkt 46).
Niemniej zgodnie z tym samym orzecznictwem umowa licencyjna nie jest równoznaczna z absolutną i bezwarunkową zgodą właściciela
na wprowadzanie przez licencjobiorcę towarów opatrzonych tym znakiem do obrotu (zob. ww. wyrok w sprawie Copad, pkt 47).
Jeśli chodzi w szczególności o prawo do ochrony odmian roślin, art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 wyraźnie stanowi,
że posiadacz może powołać się na wynikające z tej ochrony prawa przeciwko licencjobiorcy, gdy narusza on jeden z warunków
umowy licencyjnej.
Natomiast w odniesieniu do powództwa o naruszenie przeciwko osobom trzecim określonego w art. 94 rozporządzenia nr 2100/94
należy uwzględnić motyw czternasty tego rozporządzenia, na podstawie którego ochrona, z jakiej korzysta posiadacz, nie jest
nadmierna. Należy w związku z tym stwierdzić, że naruszenie jakiegokolwiek warunku umowy licencyjnej nie może skutkować tym,
że zawsze oznaczać on będzie brak zgody posiadacza. W szczególności nie można uznać, iż zgody tej brak przy założeniu, że
licencjobiorca narusza postanowienie umowy licencyjnej, które nie wywiera wpływu na zgodę na wprowadzenie do obrotu, a więc
tym bardziej na wyczerpanie prawa posiadacza.
Ponieważ akta przedstawione Trybunałowi nie zawierały kopii załączników 6 i 7 do umowy licencyjnej, do których odniesiono
się w rozpatrywanym warunku wspomnianej umowy, Trybunał nie posiada wystarczającej wiedzy na temat okoliczności faktycznych,
aby ustalić, jaki rodzaj postanowienia jest przedmiotem postępowania przed sądem krajowym. Do sądu krajowego należy zatem,
na podstawie okoliczności zawisłej przed nim sprawy, określenie rodzaju postanowień spornej umowy licencyjnej.
Gdyby sąd krajowy uznał, że licencjobiorca zbył chroniony materiał z naruszeniem warunku lub ograniczenia zawartego w umowie
licencyjnej i dotyczącego bezpośrednio zasadniczych elementów wspólnotowej ochrony odmian roślin, należałoby stwierdzić, że
to zbycie materiału przez licencjobiorcę osobie trzeciej miało miejsce bez zgody posiadacza, wobec czego prawo posiadacza
nie zostało wyczerpane. Natomiast naruszenie postanowień umowy o innym charakterze w umowie licencyjnej nie stoi na przeszkodzie
wyczerpaniu prawa posiadacza.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi, że art. 94 rozporządzenia nr 2100/94
w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27 i 104 tego rozporządzenia, w okolicznościach takich jak w postępowaniu
przed sądem krajowym, należy interpretować w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść powództwo o naruszenie
przeciwko osobie trzeciej, która otrzymała materiał za pośrednictwem innego licencjobiorcy, który naruszył warunki lub ograniczenia
wymienione w umowie licencyjnej zawartej uprzednio przez tego licencjobiorcę z posiadaczem, pod warunkiem że rozpatrywane
warunki lub ograniczenia dotyczą bezpośrednio zasadniczych elementów rozważanej ochrony odmian roślin, co powinno zostać zbadane
przez sąd krajowy.
Poprzez pytanie drugie sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy w odniesieniu do oceny naruszenia należy zbadać, czy osoba trzecia,
która podejmuje działania dotyczące sprzedanego lub zbytego materiału, była powiadomiona lub powinna była być powiadomiona
o warunkach lub ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej.
W tym względzie należy zaznaczyć, że w art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 określono warunki, na jakich posiadacz wspólnotowego
prawa do ochrony odmiany roślin może wnieść powództwo o naruszenie przeciwko sprawcy naruszenia, mające na celu albo zaniechanie
naruszenia, albo wypłatę słusznego wynagrodzenia, albo połączenie tych dwóch form odszkodowania.
Ustęp 2 tego artykułu wymienia przypadki, w których posiadacz może ponadto wnieść przeciwko sprawcy naruszenia powództwo o naprawienie
wyrządzonej tym naruszeniem szkody. Aby posiadacz mógł żądać takiego odszkodowania za doznaną szkodę, sprawca naruszenia powinien
był zgodnie z tym ust. 2 działać w sposób umyślny lub z niedbalstwa. W przypadkach winy nieumyślnej nieznacznego stopnia roszczenie
odszkodowawcze posiadacza można co do zasady stosownie zmniejszyć.
Porównanie brzmienia tych dwóch ustępów ukazuje, że w ust. 1 nie występuje żaden subiektywny element. Należy zatem uznać,
że elementy subiektywne, takie jak wiedza o warunkach lub ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej, nie mają żadnego
znaczenia dla oceny naruszenia i prawa dochodzenia roszczenia od sprawcy tego naruszenia.
W świetle powyższych rozważań należy odpowiedzieć na drugie pytanie, że w odniesieniu do oceny naruszenia nie ma znaczenia,
czy osoba trzecia, która podjęła działania dotyczące sprzedanego lub zbytego materiału, była powiadomiona lub powinna była
być powiadomiona o warunkach lub ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej.

W przedmiocie kosztów
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
1)
Artykuł 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin,
zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3,
art. 16, 27 i 104 tego rozporządzenia, w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, należy interpretować
w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść powództwo o naruszenie przeciwko osobie trzeciej, która otrzymała
materiał ze zbioru odmiany chronionej za pośrednictwem innego licencjobiorcy, który naruszył warunki lub ograniczenia wymienione
w umowie licencyjnej zawartej uprzednio przez tego licencjobiorcę z posiadaczem, pod warunkiem że rozpatrywane warunki lub
ograniczenia dotyczą bezpośrednio zasadniczych elementów rozważanej ochrony odmian roślin, co powinno zostać zbadane przez
sąd krajowy.
2)
W odniesieniu do oceny naruszenia nie ma znaczenia, czy osoba trzecia, która podjęła działania dotyczące sprzedanego lub zbytego
materiału ze zbioru odmiany chronionej, była powiadomiona lub powinna była być powiadomiona o warunkach lub ograniczeniach
nałożonych w umowie licencyjnej.
Podpisy
*
Język postępowania: niederlandzki.