CELEX: 62010CJ0310
Μισθολογικά δικαιώματα δικαστικών λειτουργών
Δυσμενής διάκριση λόγω κοινωνικο-επαγγελματικής ιδιότητας ή τόπου εργασίας
Προϋποθέσεις αποκαταστάσεως της προκληθείσας ζημίας
Οδηγίες 2000/43/ΕΚ και 2000/78/ΕΚ
Μη εφαρμογή
Απαράδεκτο της αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως

του Curtea Constituțională, οι οποίες απαγορεύουν στα εθνικά δικαστήρια να επιδικάζουν σε ενάγοντες που έχουν υποστεί
διάκριση, προσήκουσα αποζημίωση και/ή χρηματική ικανοποίηση όταν η αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας συνίσταται σε μισθολογικά
δικαιώματα που ορίζονται στο νόμο και αναγνωρίζονται σε διαφορετική κοινωνική-επαγγελματική κατηγορία από εκείνη των εναγόντων
(βλ., σχετικώς, τις αποφάσεις του Curtea Constituțională υπ’ αριθ. 1325 της 4ης Δεκεμβρίου 2008 και υπ’ αριθ. 146 της 25ης
Φεβρουαρίου 2010);
2)      Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, οφείλει το εθνικό δικαστήριο να αναμείνει την κατάργηση ή την τροποποίηση
των εθνικών νομοθετικών διατάξεων και/ή τη μεταστροφή της νομολογίας του Curtea Constituțională, θεωρουμένων ως αντιθέτων
προς τους κανόνες [του δικαίου της Ένωσης], ή υποχρεούται να εφαρμόσει ευθέως και άμεσα στην υπόθεση της οποίας έχει επιληφθεί
τους κανόνες [του δικαίου της Ένωσης] όπως έχουν κατά περίπτωση ενδεχομένως ερμηνευθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
αφήνοντας ανεφάρμοστη οποιαδήποτε εσωτερική νομοθετική διάταξη ή απόφαση του Curtea Constituțională αντιβαίνει στους κανόνες
[του δικαίου της Ένωσης];»

Επί του αντικειμένου των προδικαστικών ερωτημάτων
Ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα όσων εκτίθενται στην απόφαση περί παραπομπής, τα προδικαστικά ερωτήματα αφορούν κατ’ ουσίαν, αφενός,
το ζήτημα εάν, κατόπιν της μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 15 της οδηγίας 2000/43 και του άρθρου 17 της οδηγίας
2000/78, ιδίως με διάταξη όπως το άρθρο 27 του νομοθετικού διατάγματος 137/2000, τα ως άνω άρθρα 15 και 17 έχουν την έννοια
ότι δεν επιτρέπουν με αποφάσεις του Curtea Constituțională να αποκλείεται η επίκληση της ανωτέρω διατάξεως του εθνικού δικαίου
για τη θεμελίωση δικαιώματος αποζημιώσεως υπέρ προσώπων που έχουν υποστεί μισθολογική διάκριση λόγω κοινωνικο-επαγγελματικής
ιδιότητας ή τόπου εργασίας, υπό τη μορφή μισθολογικών δικαιωμάτων τα οποία προβλέπει ο νόμος για άλλη κοινωνικο-επαγγελματική
κατηγορία. Εάν υποτεθεί ότι αυτό συμβαίνει εν προκειμένω, με τα ως άνω ερωτήματα επιδιώκεται, αφετέρου, να εξακριβωθεί εάν
το εθνικό δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να μην εφαρμόσει τέτοια διάταξη του εσωτερικού δικαίου ή την εν λόγω νομολογία του
συνταγματικού δικαστηρίου χωρίς να απαιτείται συναφώς να αναμείνει τη νομοθετική τροποποίηση της ως άνω διατάξεως ή νέα ερμηνεία
της από το συνταγματικό δικαστήριο, διασφαλίζουσες τη συμφωνία της προς το δίκαιο της Ένωσης.

Επί του παραδεκτού των προδικαστικών ερωτημάτων
Το παραδεκτό των προδικαστικών ερωτημάτων αμφισβητήθηκε από τη Ρουμανική Κυβέρνηση και την Ιρλανδία στις γραπτές παρατηρήσεις
τους, ιδίως για τον λόγο ότι τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της κύριας δίκης δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των
οδηγιών 2000/43 και 2000/78 ούτε, γενικότερα, σε εκείνο του δικαίου της Ένωσης.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί, εν προκειμένω, ότι κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται
προδικαστικώς επί της ερμηνείας των Συνθηκών καθώς και των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
Κατά πάγια νομολογία, η διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ αποτελεί μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των
εθνικών δικαστηρίων. Επομένως, απόκειται αποκλειστικώς στα εθνικά δικαστήρια ενώπιον των οποίων εκκρεμεί η διαφορά και τα
οποία φέρουν την ευθύνη της εκδοθησομένης αποφάσεως να εκτιμούν, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε υποθέσεως, τόσο
την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως προκειμένου να εκδώσουν τη δική τους απόφαση όσο και το πρόσφορο των ερωτημάτων
που υποβάλλουν στο Δικαστήριο (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 18ης Οκτωβρίου 1990, C‑297/88 και C-197/89, Dzodzi, Συλλογή
1990, σ. Ι-3763, σκέψεις 33 και 34, της 17ης Ιουλίου 1997, C‑28/95, Leur-Bloem, Συλλογή 1997, σ. I‑4161, σκέψη 24, καθώς και
της 8ης Σεπτεμβρίου 2010, C-409/06, Winner Wetten, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 36 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία).
Συνεπώς, εφόσον τα υποβαλλόμενα από τα εθνικά δικαστήρια ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία διατάξεως του δικαίου της Ένωσης,
το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να απαντήσει (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Dzodzi, σκέψη 35, Leur-Bloem,
σκέψη 25, καθώς και Winner Wetten, σκέψη 36 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πάντως, το Δικαστήριο έχει επίσης επισημάνει ότι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δύναται να εξετάζει τις συνθήκες υπό τις οποίες
το εθνικό δικαστήριο υποβάλλει την αίτησή του, προκειμένου να εξακριβώνει τη δική του αρμοδιότητα (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση
της 11ης Ιουλίου 2006, C-13/05, Chacón Navas, Συλλογή 2006, σ. I-6467, σκέψη 33 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Η άρνηση
απαντήσεως σε προδικαστικό ερώτημα που έχει υποβληθεί από εθνικό δικαστήριο είναι τότε μόνο δυνατή, όταν προδήλως προκύπτει
ότι η ζητηθείσα ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας
δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμα όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που
είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα υποβληθέντα ερωτήματα (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις
Chacón Navas, σκέψη 33, καθώς και Winner Wetten, σκέψη 37 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Συνεπώς, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η απόρριψη της αιτήσεως του εθνικού δικαστηρίου μπορεί, μεταξύ άλλων, να δικαιολογηθεί
όταν είναι πρόδηλο ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί ούτε άμεσα ούτε έμμεσα στις περιστάσεις της υποθέσεως
(βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Leur-Bloem, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, πρέπει να επισημανθεί καταρχάς ότι το αιτούν δικαστήριο δεν ερωτά το Δικαστήριο εάν περίπτωση όπως η επίμαχη
στην κύρια δίκη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των οδηγιών 2000/43 και 2000/78 και, ιδίως, των άρθρων τους 15 και 17 αντιστοίχως,
στα οποία αναφέρονται τα προδικαστικά ερωτήματα.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως υποστηρίζουν η Ρουμανική Κυβέρνηση, η Ιρλανδία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αυτό
δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
Πράγματι, στο άρθρο 1 της οδηγίας 2000/78 διευκρινίζεται ότι σκοπός της είναι η θέσπιση γενικού πλαισίου για την καταπολέμηση,
σε ό,τι αφορά την απασχόληση και την εργασία, των διακρίσεων λόγω θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου
προσανατολισμού. Από την πλευρά της, η οδηγία 2000/43 έχει ως σκοπό, όπως προκύπτει από το πρώτο της άρθρο, τη θέσπιση πλαισίου
για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής.
Προκύπτει, εντούτοις, από την απόφαση περί παραπομπής ότι η επίμαχη διάκριση στην κύρια δίκη δεν σχετίζεται με κανέναν από
τους λόγους που απαριθμούνται στις ως άνω οδηγίες, αλλά αντιθέτως βασίζεται στην κοινωνικο-επαγγελματική κατηγορία, κατά την
έννοια της εθνικής νομοθεσίας, στην οποία ανήκουν οι ενάγοντες ή στον τόπο εργασίας τους.
Κατά συνέπεια, περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη δεν εμπίπτει στα γενικά πλαίσια που θεσπίζονται από τις οδηγίες 2000/43
και 2000/78 με σκοπό την καταπολέμηση ορισμένων μορφών διακρίσεων.
Πράγματι, όπως προκύπτει, ιδίως, από το άρθρο 2, παράγραφος 1, των ως άνω οδηγιών, η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως που κατοχυρώνουν
έχει εφαρμογή για τους λόγους που απαριθμούνται αποκλειστικώς στο πρώτο τους άρθρο (βλ., σχετικώς, απόφαση της 17ης Ιουλίου
2008, C‑303/06, Coleman, Συλλογή 2008, σ. I‑5603, σκέψεις 38 και 46).
Εξάλλου, πρέπει να υπομνηστεί συναφώς ότι το άρθρο 13 ΕΚ, νυν άρθρο 19 ΣΛΕΕ, το οποίο ρυθμίζει απλώς τις αρμοδιότητες της
Κοινότητας και αποτέλεσε βάση για την έκδοση των ανωτέρω οδηγιών, δεν προβλέπει τις διακρίσεις λόγω κοινωνικο-επαγγελματικής
κατηγορίας ή τόπου εργασίας, επομένως τα ως άνω άρθρα 13 ΕΚ ή 19 ΣΛΕΕ δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν νομική βάση για την
εκ μέρους του Συμβουλίου λήψη μέτρων προς περιστολή τέτοιων διακρίσεων (βλ., σχετικώς, προπαρατεθείσες αποφάσεις Chacón Navas,
σκέψη 55, και Coleman, σκέψη 46).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των μέτρων που έχουν
ληφθεί με βάση το άρθρο 13 ΕΚ και, ιδίως, των οδηγιών 2000/43 και 2000/78, επομένως ούτε τα άρθρα 15 και 17 αντιστοίχως των
ως άνω οδηγιών, στα οποία αναφέρεται η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, αφορούν μία τέτοια περίπτωση (βλ., κατ’ αναλογία,
διάταξη της 17ης Μαρτίου 2009, C‑217/08, Mariano, σκέψη 27).
Εφόσον, όμως, το Curtea de Apel Bacău έχει επισημάνει, τόσο στο σκεπτικό της αποφάσεως περί παραπομπής όσο και στο πρώτο προδικαστικό
ερώτημα, ότι το νομοθετικό διάταγμα 137/2000 έχει σκοπό τη μεταφορά των οδηγιών 2000/43 και 2000/78 στο εσωτερικό δίκαιο,
πρέπει να εξεταστεί αν μπορεί, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, να δικαιολογηθεί ερμηνεία των ανωτέρω άρθρων 15 και 17 από το
Δικαστήριο για τον λόγο ότι τα ως άνω άρθρα είναι εφαρμοστέα κατά το εθνικό δίκαιο σε περιστατικά όπως τα επίμαχα στην κύρια
δίκη, λόγω της παραπομπής που γίνεται σε αυτά από το εθνικό δίκαιο.
Συναφώς, πρέπει πράγματι να υπομνηστεί ότι το Δικαστήριο έχει επανειλημμένα δεχθεί ότι είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί αιτήσεων
εκδόσεως προδικαστικών αποφάσεων σχετικά με διατάξεις του δικαίου της Ένωσης σε περιπτώσεις που τα πραγματικά περιστατικά
της κύριας δίκης δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του και επομένως παραμένουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών,
αλλά στις οποίες οι ανωτέρω διατάξεις του δικαίου της Ένωσης εφαρμόζονται δυνάμει του εθνικού δικαίου λόγω της παραπομπής
που γίνεται στο περιεχόμενο των ρυθμίσεών τους από αυτό (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Leur-Bloem, σκέψεις 25
και 27 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, καθώς και την απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1998, C-247/97, Schoonbroodt, Συλλογή 1998,
σ. I‑8095, σκέψεις 14 και 15).
Το Δικαστήριο έχει ιδίως επισημάνει συναφώς ότι όταν η εθνική νομοθεσία αποσκοπεί στην εναρμόνιση των προβλεπόμενων για καθαρά
εσωτερικές καταστάσεις λύσεων προς τις λύσεις που έχουν γίνει δεκτές στο δίκαιο της Ένωσης, προκειμένου, για παράδειγμα, να
αποφευχθούν οι διακρίσεις σε βάρος των ημεδαπών ή στρεβλώσεις του ανταγωνισμού ή, ακόμη, να εφαρμοσθεί ενιαία διαδικασία επί
συγκρίσιμων καταστάσεων, υφίσταται οπωσδήποτε συμφέρον για ομοιόμορφη ερμηνεία των διατάξεων ή των εννοιών που συμπίπτουν
με διατάξεις ή έννοιες του δικαίου της Ένωσης ανεξάρτητα από τις συνθήκες υπό τις οποίες εφαρμόζονται, προκειμένου να αποφευχθούν
στο μέλλον ερμηνευτικές αποκλίσεις (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Leur-Bloem, σκέψη 32 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία,
καθώς και απόφαση της 17ης Ιουλίου 1997, C-130/95, Giloy, Συλλογή 1997, σ. I‑4291, σκέψη 28).
Εντούτοις, αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
Προκύπτει βεβαίως από την απόφαση περί παραπομπής, όπως έχει ήδη υπομνησθεί, ότι το νομοθετικό διάταγμα 137/2000 έχει σκοπό
μεταξύ άλλων τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των οδηγιών 2000/43 και 2000/78 και ότι το άρθρο 27 αυτού, το οποίο προβλέπει
ότι οι απαγορευόμενες από το νομοθετικό διάταγμα διακρίσεις επισύρουν την ευθύνη του αυτουργού τους και παρέχουν δικαίωμα
αποκαταστάσεως της ζημίας για εκείνους που τις έχουν υποστεί, εφαρμόζει στο σημείο αυτό τα άρθρα 15 της οδηγίας 2000/43 και
17 της οδηγίας 2000/78. Εντούτοις, αυτό δεν συνεπάγεται ότι η ερμηνεία του ως άνω άρθρου 27, όταν εφαρμόζεται για απαγορευόμενες
δυνάμει μόνο του εθνικού δικαίου μορφές διακρίσεων οι οποίες δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των ως άνω οδηγιών, θα πρέπει
να εξαρτάται από τις διατάξεις τους ή, γενικότερα, από τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης.
Συγκεκριμένα, ουδόλως αποδεικνύεται, εν προκειμένω, ότι υπάρχει οπωσδήποτε συμφέρον για την εξασφάλιση της ομοιόμορφης ερμηνείας
διατάξεων ή εννοιών που συμπίπτουν με εκείνες του δικαίου της Ένωσης ανεξάρτητα από τις συνθήκες υπό τις οποίες εφαρμόζονται,
με τρόπον ώστε το Δικαστήριο να έχει αρμοδιότητα να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που του απηύθυνε το αιτούν δικαστήριο.
Καταρχάς, η απόφαση περί παραπομπής δεν περιλαμβάνει αρκούντως σαφείς ενδείξεις από τις οποίες θα μπορούσε να συναχθεί εάν,
υποβάλλοντας σε κοινό καθεστώς αποκαταστάσεως της ζημίας τις παραβάσεις των κανόνων απαγορεύσεως των διακρίσεων που προβλέπονται
στις οδηγίες 2000/43 και 2000/78 και τις παραβάσεις των κανόνων απαγορεύσεως των διακρίσεων που απορρέουν αποκλειστικά από
την εθνική νομοθεσία, η βούληση του εθνικού νομοθέτη ήταν, σε ό,τι αφορά τις δεύτερες, να παραπέμψει στο περιεχόμενο των διατάξεων
του δικαίου της Ένωσης ή να προχωρήσει σε εναρμόνιση προς τις λύσεις που έχουν γίνει δεκτές από αυτές.
Περαιτέρω, πρέπει να σημειωθεί, αφενός, ότι το καθεστώς κυρώσεων που τα κράτη μέλη καλούνται να εφαρμόσουν κατά τα άρθρα 15
της οδηγίας 2000/43 και 17 της οδηγίας 2000/78 έχει παρεπόμενο χαρακτήρα σε σχέση με τους ουσιαστικούς κανόνες απαγορεύσεως
των διακρίσεων που θεσπίζουν οι ως άνω οδηγίες, των οποίων την αποτελεσματική εφαρμογή πρέπει να εξασφαλίζει. Όπως, όμως,
επισημάνθηκε στις σκέψεις 31 έως 36 της παρούσας αποφάσεως, οι ως άνω οδηγίες δεν περιλαμβάνουν κανένα κανόνα απαγορεύσεως
διακρίσεων λόγω επαγγελματικής κατηγορίας, όπως ο επίμαχος στην κύρια δίκη.
Αφετέρου, τα άρθρα 15 της οδηγίας 2000/43 και 17 της οδηγίας 2000/78 επιβάλλουν απλώς στα κράτη μέλη τη θέσπιση κανόνων επιβολής
κυρώσεων σε περίπτωση παραβάσεως των εθνικών διατάξεων που θεσπίζονται κατ’ εφαρμογή των ως άνω οδηγιών, αναφέροντας συναφώς
ότι οι κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, ανάλογες με την παράβαση και αποτρεπτικές, καθώς και ότι μπορούν να περιλαμβάνουν
την καταβολή αποζημιώσεως. Συνεπώς, για τα διάφορα ειδικότερα μέτρα που λαμβάνονται κατ’ εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων
του δικαίου της Ένωσης δυσχερώς μπορεί να θεωρηθεί, όταν πρόκειται να εφαρμοστούν σε καταστάσεις που δεν εμπίπτουν στο πεδίο
εφαρμογής των ως άνω διατάξεων, ότι παραπέμπουν σε έννοιες που περιλαμβάνονται σε αυτές τις διατάξεις ή ότι εναρμονίζονται
προς λύσεις που έχουν γίνει δεκτές από αυτές των οποίων πρέπει να εξασφαλιστεί η ομοιόμορφη ερμηνεία, ανεξάρτητα από τις συνθήκες
υπό τις οποίες εφαρμόζονται.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι, εν προκειμένω, με τα προδικαστικά ερωτήματα δεν επιζητείται τόσο η ερμηνεία του ουσιαστικού
περιεχομένου των άρθρων 15 της οδηγίας 2000/43 και 17 της οδηγίας 2000/78, όσο η διευκρίνιση του ζητήματος εάν η αρχή της
υπεροχής του δικαίου της Ένωσης αποκλείει την εφαρμογή εθνικού κανόνα συνταγματικής ισχύος, όπως έχει ερμηνευθεί από το συνταγματικό
δικαστήριο του συγκεκριμένου κράτους μέλους, ο οποίος επιβάλλει, σε περίπτωση μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου
της Ένωσης, να μένει ανεφάρμοστος εθνικός κανόνας ο οποίος, μεταξύ άλλων, μεταφέρει στο εσωτερικό δίκαιο τις ως άνω διατάξεις
του δικαίου της Ένωσης ή να ερμηνεύεται ο ως άνω κανόνας κατά τρόπο ερχόμενο σε αντίθεση προς τις διατάξεις αυτές όταν η συγκεκριμένη
περίπτωση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής τους.
Συναφώς, καίτοι η ανάγκη εξασφαλίσεως ομοιόμορφης ερμηνείας των κανόνων του δικαίου της Ένωσης μπορεί, όπως έχει υπομνηστεί
προηγουμένως, να δικαιολογήσει την επέκταση της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου σε ό,τι αφορά την ερμηνεία του περιεχομένου τέτοιων
κανόνων, περιλαμβανομένης της περιπτώσεως στην οποία αυτοί θα ήταν απλώς έμμεσα εφαρμοστέοι σε μία δεδομένη περίπτωση, βάσει
σχετικής παραπομπής κανόνα του εθνικού δικαίου, η ως άνω σκέψη δεν θα μπορούσε, αντιθέτως, να επιβάλει, διότι άλλως θα εθίγετο
η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών της, την αναγνώριση υπεροχής στον ως άνω κανόνα του δικαίου
της Ένωσης επί των εσωτερικών κανόνων συνταγματικής ισχύος η οποία θα επέβαλε, σε μία τέτοια περίπτωση, την μη τήρηση του
ως άνω κανόνα του εθνικού δικαίου ή της ερμηνείας του.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι τα ερωτήματα που τέθηκαν από το  Curtea de apel Bacău, τα οποία δεν έχουν ως σκοπό να επιβεβαιώσουν
εάν περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 15 της οδηγίας 2000/43 και 17 της οδηγίας
2000/78 αλλά εκλαμβάνουν ως δεδομένο ότι τούτο συμβαίνει προκειμένου να ζητηθεί ερμηνεία από το Δικαστήριο, καίτοι οι ως άνω
διατάξεις του δικαίου της Ένωσης δεν μπορούν προδήλως να εφαρμοστούν, ούτε ευθέως ούτε εμμέσως, στα πραγματικά περιστατικά
της υποθέσεως, πρέπει να κριθούν απαράδεκτα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον
του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν
παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Curtea de Αpel Bacău (Ρουμανία) είναι απαράδεκτη.
(υπογραφές)
*
Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική.