CELEX: 62006TJ0208
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Αγορά των μεθακρυλικών ενώσεων
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 EK και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ
Έννοια της ενιαίας παραβάσεως
Διάρκεια της παραβάσεως
Πρόστιμα
Σοβαρότητα της παραβάσεως
Ελαφρυντικές περιστάσεις

του Πρωτοδικείου της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑30/05, Prym και Prym Consumer κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί
στη Συλλογή, σκέψη 204).
Λαμβανομένων όμως υπόψη των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, τη σχετική βαρύτητα της συμμετοχής της Barlo στη σύμπραξη
αντικατοπτρίζει καλύτερα η αναγνώριση του παθητικού και ήσσονος σημασίας ρόλου στην τέλεση της παραβάσεως, για τον λόγο ιδίως
ότι η συμμετοχή της Barlo στη σύμπραξη δεν μπορούσε να συγκριθεί προς τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των άλλων επιχειρήσεων
(αιτιολογική σκέψη 373 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Εν πάση περιπτώσει, τα στοιχεία που επικαλέσθηκαν οι προσφεύγουσες και
τα οποία εξετάσθηκαν στις σκέψεις 236 έως 241 ανωτέρω δεν αρκούν ώστε να δικαιολογήσουν επιπλέον μείωση του βασικού ποσού
του προστίμου πέραν εκείνης που χορήγησε η Επιτροπή λόγω του παθητικού ρόλου.
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί της πρώιμης διακοπής της παραβάσεως
Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι η παράβαση που καταλογίζεται στην Barlo έληξε πολύ πριν
τις πρώτες έρευνες της Επιτροπής. Θεωρούν ότι η απόρριψη της ως άνω ελαφρυντικής περιστάσεως από την Επιτροπή αντιβαίνει προδήλως
στις κατευθυντήριες γραμμές οι οποίες προβλέπουν, ως ελαφρυντική περίσταση, «[τ]ην παύση των παραβάσεων ταυτόχρονα με τις
πρώτες ενέργειες της Επιτροπής (π.χ. επιτόπιοι έλεγχοι)» και αντικρούουν την αιτιολογία που διατύπωσε η Επιτροπή στις αιτιολογικές
σκέψεις 384 και 385 της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η λήξη της συμμετοχής της Barlo στην παράβαση έχει προσδιοριστεί στις 21 Αυγούστου 2000. Δεν αμφισβητείται
επομένως ότι η Barlo έπαυσε να μετέχει στην παράβαση πριν τις πρώτες ενέργειες στις οποίες προέβη η Επιτροπή εν προκειμένω,
ήτοι τους επιτόπιους ελέγχους της 25ης και της 26ης Μαρτίου 2003 (αιτιολογική σκέψη 59 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Εντούτοις, όσον αφορά την αίτηση να μειωθεί το πρόστιμο για τον λόγο αυτό, αρκεί η διαπίστωση ότι, κατά τη νομολογία, δεν
μπορεί να αναγνωρισθεί ελαφρυντική περίσταση δυνάμει του σημείου 3, τρίτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών στην περίπτωση
που η παράβαση έληξε πριν από τις πρώτες ενέργειες της Επιτροπής και ανεξαρτήτως αυτών (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου
2009, Prym και Prym Consumer κατά Επιτροπής, σκέψη 189 ανωτέρω, σκέψεις 105 και 106).
Εξάλλου, το γεγονός ότι η Barlo έθεσε αυτοβούλως τέρμα στην παράβαση πριν την έναρξη της έρευνας της Επιτροπής ελήφθη αρκούντως
υπόψη κατά τον υπολογισμό της διάρκειας της παραβάσεως ως προς τις προσφεύγουσες, οπότε αυτές δεν δύνανται να επικαλεσθούν
το σημείο 3, τρίτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου Amann & Söhne
και Cousin Filterie κατά Επιτροπής, σκέψη 149 ανωτέρω, σκέψη 260, και της 19ης Μαΐου 2010, T‑21/05, Chalkor κατά Επιτροπής,
που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 152).
Κατά συνέπεια, οι επικρίσεις των προσφευγουσών όσον αφορά την εκτίμηση που διατυπώνει η Επιτροπή στις αιτιολογικές σκέψεις
384 και 385 της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι αβάσιμες και η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί της θεσπίσεως προγράμματος συμμορφώσεως προς τους κανόνες του ανταγωνισμού
Οι προσφεύγουσες τονίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι η πρώτη απόφαση περί εφαρμογής των κανόνων του ανταγωνισμού της
Ενώσεως που εκδόθηκε εις βάρος του ομίλου Quinn. Αναφέρουν ότι, αφότου ο όμιλος πληροφορήθηκε την ύπαρξη της έρευνας, εφάρμοσε
πρόγραμμα συμμορφώσεως προς τους κανόνες του ανταγωνισμού, του οποίου όλες οι λεπτομέρειες γνωστοποιήθηκαν στην Επιτροπή.
Υπό τις ιδιαίτερες αυτές περιστάσεις, δεν είναι βάσιμη η άρνηση συνεκτιμήσεως του προγράμματος αυτού ως ελαφρυντικής περιστάσεως.
Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
Πρώτον, επισημαίνεται ότι το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι η πρώτη απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση
των κανόνων ανταγωνισμού της Ενώσεως εις βάρος των προσφευγουσών δεν δικαιολογεί μείωση του βασικού ποσού του προστίμου. Το
γεγονός αυτό, αντιθέτως, συνεκτιμήθηκε κατά το μέτρο που η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη υποτροπή ως επιβαρυντική περίσταση όσον
αφορά τις προσφεύγουσες.
Δεύτερον, τονίζεται ότι η λήψη μέτρων για να παρεμποδιστεί η διάπραξη νέων παραβάσεων, έστω και αν είναι σημαντική, δεν αναιρεί
το γεγονός ότι υφίσταται η διαπιστωθείσα παράβαση.
Τρίτον, έχει κριθεί ότι η απλή υιοθέτηση, εκ μέρους μιας επιχειρήσεως, προγράμματος συμμορφώσεως προς τους κανόνες του ανταγωνισμού
δεν μπορεί να συνιστά έγκυρη και βέβαιη εγγύηση της μελλοντικής σταθερής τηρήσεως των εν λόγω κανόνων από την επιχείρηση αυτή,
οπότε ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν μπορεί να υποχρεώσει την Επιτροπή να μειώσει το πρόστιμο με την αιτιολογία ότι ο σκοπός της
προλήψεως που επιδιώκεται από το ως άνω θεσμικό όργανο έχει ήδη, τουλάχιστον εν μέρει, επιτευχθεί (απόφαση του Πρωτοδικείου
της 5ης Απριλίου 2006, T‑279/02, Degussa κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II‑897, σκέψη 361· βλ., επίσης, απόφαση BASF και
UCB κατά Επιτροπής, σκέψη 127 ανωτέρω, σκέψη 52).
Για τους λόγους αυτούς, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί της απουσίας οφέλους, επί της μη υπάρξεως ανάγκης αποτροπής και επί της αναλογικότητας
Οι προσφεύγουσες επισημαίνουν ότι τα πρόστιμα που προβλέπονται από το δίκαιο του ανταγωνισμού έχουν σκοπό, αφενός, να στερήσουν
τους υπεύθυνους από το όφελος που άντλησαν από την παράβαση και, αφετέρου, να παραγάγουν αποτρεπτικό αποτέλεσμα (αιτιολογική
σκέψη 388 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Εν προκειμένω, όμως, το πρόστιμο που επιβλήθηκε δεν τελεί σε αναλογία προς τους σκοπούς
αυτούς εφόσον, αφενός, οι προσφεύγουσες δεν άντλησαν όφελος από την προβαλλόμενη παράβαση και, αφετέρου, ούτε η Barlo, ούτε
ο όμιλος Quinn είχαν καταδικαστεί ποτέ για παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού.
Καταρχάς, τονίζεται ότι οι περιστάσεις τις οποίες επικαλούνται οι προσφεύγουσες στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτιάσεως δεν προβλέπονται
ρητώς ως ελαφρυντικές περιστάσεις στο σημείο 3 των κατευθυντηρίων γραμμών.
Εν συνεχεία, επισημαίνεται ότι ορθώς θεώρησε η Επιτροπή ότι τα στοιχεία αυτά δεν δικαιολογούσαν μείωση του προστίμου.
Αφενός, δεν αποδεικνύονται τα προβληθέντα περί απουσίας οφέλους. Εξάλλου, οι προσφεύγουσες μάλλον αποδέχονται την πιθανότητα
αποκομίσεως τέτοιου οφέλους, επιμένοντας ταυτοχρόνως ότι τούτο θα είχε αποβεί υπέρ των πρώην μετόχων της επιχειρήσεως, και
όχι υπέρ των σημερινών μετόχων που πρέπει να φέρουν τις οικονομικές συνέπειες του προστίμου. Το επιχείρημα όμως αυτό, πέραν
του ότι δεν αποδεικνύεται, είναι και αλυσιτελές. Επισημαίνεται, εξάλλου, ότι οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν το γεγονός ότι
είναι οι νόμιμοι διάδοχοι της Barlo, ούτε το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να απευθυνθεί στις ίδιες, σε περίπτωση
που διαπιστωνόταν η παράβαση (βλ. σκέψη 5 ανωτέρω).
Εν πάση περιπτώσει, ορθώς επισήμανε η Επιτροπή, στην αιτιολογική σκέψη 388, in fine, της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι τυχόν
απουσία οφέλους δεν θα μετέβαλλε τη σοβαρότητα της διαπραχθείσας παραβάσεως, όπως αυτή διαπιστώθηκε στην προσβαλλόμενη απόφαση.
Αφετέρου, όσον αφορά το γεγονός ότι ούτε η Barlo ούτε ο όμιλος Quinn καταδικάστηκαν ποτέ για παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού
της Ενώσεως, γίνεται παραπομπή στη σκέψη 255 ανωτέρω και διαπιστώνεται ότι η μη ύπαρξη υποτροπής δεν συνιστά αφεαυτής ελαφρυντική
περίσταση.
Όσον αφορά τον μη αποδεικνυόμενο ισχυρισμό ότι, λόγω της κτήσεως της Barlo μέσω επιθετικής δημόσιας προσφοράς εξαγοράς, οι
νυν μέτοχοι δεν ήταν σε θέση να προβούν σε ουσιαστικό έλεγχο και αγνοούσαν την πιθανή ύπαρξη της παραβάσεως, ούτε ο ισχυρισμός
αυτός είναι ικανός να μειώσει τη σοβαρότητα της παραβάσεως που διαπράχθηκε ή να επηρεάσει το ύψος του προστίμου, κατά το μέτρο
που με αυτό επιδιώκεται σκοπός αποτροπής.
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί της ενεργού συνεργασίας στο πλαίσιο της διαδικασίας πέραν του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως περί συνεργασίας
Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι συνεργάστηκαν πλήρως με την Επιτροπή καθ’ όλη τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας. Η
συνεργασία αυτή συνίστατο στο ότι επεδίωξαν να επιβεβαιώσουν τα πραγματικά στοιχεία τα οποία δεν είχαν άμεσα στη διάθεσή τους
και ανέπτυξαν προς τούτο σημαντικές προσπάθειες. Κατά τις προσφεύγουσες, αβασίμως αρνήθηκε η Επιτροπή στην προσβαλλόμενη απόφαση
να λάβει υπόψη την παράμετρο αυτή ως ελαφρυντική περίσταση.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο σημείο 3, έκτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών, η Επιτροπή προέβλεψε ελαφρυντική
περίσταση η οποία αφορά την ουσιαστική συνεργασία της επιχειρήσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας, πέραν του πεδίου εφαρμογής
της ανακοινώσεως περί συνεργασίας.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή διαπίστωσε, στην αιτιολογική σκέψη 392 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι είχε εξετάσει, δυνάμει
της ως άνω διατάξεως, αν η συνεργασία κάποιας εκ των οικείων επιχειρήσεων της είχε επιτρέψει να διαπιστώσει με μικρότερη δυσχέρεια
την ύπαρξη της παραβάσεως. Στην αιτιολογική σκέψη 393 της προσβαλλομένης αποφάσεως, θεώρησε ότι, δεδομένης της εκτάσεως και
της πολύ μικρής αξίας της συνεργασίας τους και δεδομένου ότι, πέραν αυτής της περιορισμένης συνεργασίας, προέβησαν σε αμφισβήτηση
των πραγματικών περιστατικών, δεν υφίστατο άλλη περίσταση που να συνεπάγεται μείωση των προστίμων πέραν του πεδίου εφαρμογής
της ανακοινώσεως περί συνεργασίας, η οποία, στις υποθέσεις μυστικών συμπράξεων, εν πάση περιπτώσει, μπορεί να χορηγηθεί μόνο
κατ’ εξαίρεση.
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι ορθώς η Επιτροπή εκτίμησε ότι το σημείο 3, έκτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών πρέπει, στην
περίπτωση των μυστικών συμπράξεων, να εφαρμόζεται κατ’ εξαίρεση.
Ειδικότερα, η εφαρμογή της ως άνω διατάξεως δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια να καθιστά άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας την
ανακοίνωση περί συνεργασίας. Από την εν λόγω ανακοίνωση προκύπτει όμως σαφώς ότι θεσπίζει πλαίσιο ώστε να ανταμείβονται για
τη συνεργασία τους στην έρευνα που διεξάγει η Επιτροπή οι επιχειρήσεις οι οποίες είναι ή υπήρξαν μέλη μυστικών συμπράξεων
(καρτέλ) που δρουν στην Κοινότητα. Εξ αυτού συνάγεται ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν, καταρχήν, να τύχουν μειώσεως του προστίμου
λόγω της συνεργασίας τους παρά μόνον όταν πληρούν τις προϋποθέσεις της εν λόγω ανακοινώσεως.
Έτσι, έχει κριθεί, παραδείγματος χάριν, ότι η Επιτροπή μπορούσε να εφαρμόσει το σημείο 3, έκτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων
γραμμών μόνο στην επιχείρηση που της παρέσχε πρώτη πληροφορίες οι οποίες της έδωσαν τη δυνατότητα να διευρύνει την έρευνά
της και να λάβει τα αναγκαία μέτρα ώστε να αποδείξει παράβαση σοβαρότερη ή μεγαλύτερης διάρκειας (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου
της 19ης Μαΐου 2010, T‑11/05, Wieland-Werke κ.λπ. κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 232· βλ. επίσης
σκέψη 234).
Εν προκειμένω, αφενός, επισημαίνεται ότι οι προσφεύγουσες δεν εκθέτουν κατά τρόπο επαρκώς εμπεριστατωμένο πώς και σε ποιο
βαθμό η συνεργασία τους έδωσε στην Επιτροπή τη δυνατότητα να αποδείξει τα προβαλλόμενα πραγματικά περιστατικά.
Αφετέρου, έστω και αν από την εξέταση του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου προκύπτει ότι η επιβεβαίωση ορισμένων στοιχείων
στην οποία προέβησαν οι προσφεύγουσες με την απάντησή τους στην ανακοίνωση των αιτιάσεων βοήθησε την Επιτροπή να αποδείξει
ότι η Barlo ενεχόταν σε διάφορες αντιβαίνουσες στον ανταγωνισμό συναντήσεις, εντούτοις τονίζεται ότι οι προσφεύγουσες εξακολουθούν
να αμφισβητούν ακριβώς το ότι η εν λόγω απάντηση στην ανακοίνωση των αιτιάσεων μπορούσε να αποδείξει την ευθύνη τους για τη
σύμπραξη.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, δεν αποδεικνύεται ότι συντρέχουν περιστάσεις που να δικαιολογούν την αναγνώριση της αιτούμενης ελαφρυντικής
περιστάσεως.
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
Εν τέλει, κατά το μέτρο που ορισμένα από τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι προσφεύγουσες στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου πρέπει
να εκληφθούν υπό την έννοια ότι αναφέρονται στην παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως όσον αφορά την επιμέτρηση του προστίμου
και ιδίως τις χορηγηθείσες μειώσεις (βλ. σκέψεις 196, 217 και 218 ανωτέρω), τα επιχειρήματα αυτά πρέπει να απορριφθούν. Ειδικότερα,
από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή εξέθεσε επαρκώς τα στοιχεία βάσει των οποίων εκτίμησε τη σοβαρότητα και τη διάρκεια
της παραβάσεως που διέπραξαν οι προσφεύγουσες, περιλαμβανομένων, στις αιτιολογικές σκέψεις 335 και 372 έως 374, των λόγων
για τους οποίους αποφάσισε να τους χορηγήσει τις μειώσεις του προστίμου. Έτσι, τήρησε τον ουσιώδη τύπο που συνίσταται στην
υποχρέωση αιτιολογήσεως (βλ., επ’ αυτού, απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Νοεμβρίου 2000, C‑248/98 P, KNP BT κατά Επιτροπής,
Συλλογή 2000, σ. I‑9641, σκέψη 42). Διαπιστώνεται ειδικότερα ότι δεν εναπόκειται στην Επιτροπή, στο πλαίσιο της υποχρεώσεως
αυτής, να παραθέτει στην απόφασή της τα αριθμητικά στοιχεία της επιμετρήσεως των προστίμων (βλ. απόφαση Microsoft κατά Επιτροπής,
σκέψη 131 ανωτέρω, σκέψη 1361 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία) και ότι ως εκ τούτου δεν όφειλε να αιτιολογήσει περαιτέρω το
ύψος των μειώσεων που χορήγησε.

Συμπέρασμα
Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, αφενός, κατά το μέτρο που κρίνει ότι οι
προσφεύγουσες ευθύνονται για συμμετοχή στη σύμπραξη μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 1998 και 23ης Φεβρουαρίου 2000 και, αφετέρου, κατά
το μέτρο που διαπιστώνει ότι οι προσφεύγουσες παρέβησαν το άρθρο 81 ΕΚ και το άρθρο 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ, μετέχοντας
σε σύνολο συμφωνιών και εναρμονισμένων πρακτικών οι οποίες αφορούσαν όχι μόνο τα στερεά φύλλα από PMMA, αλλά και τις ενώσεις
για χύτευση από PMMA και τα είδη υγιεινής από PMMA. Τα αιτήματα ακυρώσεως πρέπει να απορριφθούν κατά τα λοιπά.
Ως προς την επιμέτρηση του προστίμου, από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι, αφενός, πρέπει να εφαρμοσθεί, αντί της προσαυξήσεως
του αρχικού ποσού κατά 20 % την οποία εφάρμοσε η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 353 της προσβαλλομένης αποφάσεως, προσαύξηση
10 % και, αφετέρου, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα περί μειώσεως του προστίμου κατά τα λοιπά.
Κατά συνέπεια, το πρόστιμο που επιβάλλεται στις προσφεύγουσες δυνάμει του άρθρου 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως καθορίζεται
σε 8 250 000 ευρώ.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί
να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων
ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Εν προκειμένω, τα αιτήματα των προσφευγουσών έγιναν μερικώς δεκτά, οπότε η Επιτροπή ηττήθηκε κατά το μέτρο που ζητούσε την
πλήρη απόρριψη της προσφυγής. Εντούτοις, οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν κατά το μέτρο που ζητούσαν την ολική ακύρωση της προσβαλλομένης
αποφάσεως κατά το μέτρο που τις αφορά. Κατά δικαία εκτίμηση των επιδίκων περιστατικών αποφασίζεται επομένως ότι οι προσφεύγουσες
θα φέρουν το 60 % των δικών τους δικαστικών εξόδων και το 60 % των δικαστικών εξόδων της Επιτροπής, ενώ η Επιτροπή θα φέρει
το 40 % των δικών της δικαστικών εξόδων και το 40 % των δικαστικών εξόδων των προσφευγουσών.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει το άρθρο 1 της αποφάσεως Ε(2006) 2098 τελικό της Επιτροπής, της 31ης Μαΐου 2006, σχετικά με διαδικασία δυνάμει του
άρθρου 81 ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/F/38.645 – Μεθακρυλικές ενώσεις), αφενός, κατά το μέτρο
που διαπιστώνει ότι οι Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV και Quinn Plastics GmbH παρέβησαν το άρθρο 81 ΕΚ και το άρθρο 53
της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) μετέχοντας σε σύνολο συμφωνιών και εναρμονισμένων πρακτικών οι οποίες
αφορούσαν όχι μόνο τα στερεά φύλλα από πολυμεθακρυλικό μεθύλιο, αλλά και τις ενώσεις για χύτευση από πολυμεθακρυλικό μεθύλιο
και τα είδη υγιεινής από πολυμεθακρυλικό μεθύλιο και, αφετέρου, κατά το μέτρο που κρίνει ότι οι ως άνω εταιρίες ευθύνονται
για συμμετοχή στη σύμπραξη μεταξύ  1ης Νοεμβρίου 1998 και 23ης Φεβρουαρίου 2000.
2)
Καθορίζει το πρόστιμο για την καταβολή του οποίου ευθύνονται εις ολόκληρον οι Quinn Barlo, Quinn Plastics NV και Quinn Plastics
GmbH, δυνάμει του άρθρου 2 της αποφάσεως Ε(2006) 2098 τελικό, σε 8 250 000 ευρώ.
3)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
4)
Οι Quinn Barlo, Quinn Plastics NV και Quinn Plastics GmbH φέρουν το 60 % των δικών τους δικαστικών εξόδων και το 60 % των
δικαστικών εξόδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
5)
Η Επιτροπή φέρει το 40 % των δικών της δικαστικών εξόδων και το 40 % των δικαστικών εξόδων της Quinn Barlo, της Quinn Plastics
NV και της Quinn Plastics GmbH.
Czúcz
Labucka
Γρατσίας
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 30 Νοεμβρίου 2011.
(υπογραφές)
Πίνακας περιεχομένων
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ
Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση των συναντήσεων και των άλλων επαφών
ή συναλλαγών στις οποίες ενεχόταν η Barlo
– Επί των τεσσάρων συναντήσεων στις οποίες αναγνωρίζεται ότι παρέστη η Barlo
– Επί της αμφισβητούμενης συναντήσεως της Βαρκελώνης (Ισπανία) κατά τον Μάιο‑Ιούνιο του 1999 (αιτιολογική σκέψη 164 της προσβαλλομένης
αποφάσεως)
– Επί της απουσίας άλλων επαφών ή συναλλαγών στις οποίες να έχει μετάσχει η Barlo
– Συμπέρασμα για το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως
Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση της συμμετοχής της Barlo σε «ενιαίο
και κοινό επιζήμιο για τον ανταγωνισμό σχέδιο» το οποίο αφορούσε τρία προϊόντα από PMMA
Επί του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση της συμμετοχής της Barlo σε διαρκή
παράβαση
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 23, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003, των κατευθυντηρίων
γραμμών και της αρχής της αναλογικότητας
Επί του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση της διάρκειας της προβαλλομένης
παραβάσεως
Επί του δευτέρου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη αξιολόγηση της σοβαρότητας της προβαλλομένης
παραβάσεως
Επί του τρίτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εκτίμηση των ελαφρυντικών περιστάσεων
– Επί του παθητικού και ήσσονος σημασίας ρόλου κατά την τέλεση της παραβάσεως
– Επί της μη εφαρμογής στην πράξη των παράνομων συμφωνιών ή πρακτικών
– Επί της πρώιμης διακοπής της παραβάσεως
– Επί της θεσπίσεως προγράμματος συμμορφώσεως προς τους κανόνες του ανταγωνισμού
– Επί της απουσίας οφέλους, επί της μη υπάρξεως ανάγκης αποτροπής και επί της αναλογικότητας
– Επί της ενεργού συνεργασίας στο πλαίσιο της διαδικασίας πέραν του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως περί συνεργασίας
Συμπέρασμα
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.