CELEX: 62005FJ0044(01)
Υπαλληλική υπόθεση
Υπάλληλοι
Αναπομπή στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης κατόπιν αναιρέσεως
Άρση της ασυλίας υπαλλήλων κοινοτικού οργάνου για όσα αναπτύσσουν προφορικώς ή εγγράφως στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας
Διορισμός σε θέση προϊσταμένου μονάδας
Απόρριψη υποψηφιότητας
Προσφυγή ακυρώσεως
Έννομο συμφέρον του απορριφθέντος υποψηφίου
Δεδικασμένο
Διαδικαστική πλημμέλεια
Στάθμιση των συγκρουομένων συμφερόντων
Αγωγή αποζημιώσεως
Ηθική βλάβη οφειλόμενη σε παρατυπία

Oberthür κατά Επιτροπής, σκέψεις 13 και 14· απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της 5ης Μαΐου 2010, F-53/08, Bouillez κ.λπ.
κατά Συμβουλίου, σκέψη 90).
Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι όλα τα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή για να υποστηρίξει την ένσταση απαραδέκτου
που άσκησε κατά των αιτημάτων ακυρώσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων είναι αβάσιμα. Συνεπώς, η εν λόγω ένσταση απαραδέκτου
πρέπει να απορριφθεί.
Επί του βασίμου των αιτημάτων ακυρώσεως
Ο προσφεύγων προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως οι οποίοι αντλούνται, πρώτον, από την παράβαση της αποφάσεως της 28ης Απριλίου
2004, στο μέτρο που αυτή θεσπίζει ορισμένους κανόνες για τη σύνθεση της επιτροπής προεπιλογής, δεύτερον, από την παράβαση
του άρθρου 11α και του άρθρου 23α, παράγραφος 3, του νέου ΚΥΚ, τρίτον, από την πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, τέταρτον, από την
παράβαση του άρθρου 25 του νέου ΚΥΚ και, πέμπτον, από την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και από την παράβαση
του καθήκοντος αρωγής.
Με την απόφαση Strack κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση της αποφάσεως
της 28ης Απριλίου 2004 έπρεπε να γίνει δεκτός, καθόσον η εν λόγω, εφαρμοστέα στην υπό κρίση διαφορά, απόφαση προέβλεπε, στο
άρθρο 2, παράγραφος 3, ότι η επιτροπή προεπιλογής έπρεπε να απαρτίζεται από τουλάχιστον τρία μέλη βαθμού και καθηκόντων ίσου
ή ανώτερου επιπέδου σε σχέση με αυτό της προς πλήρωση θέσεως, το ένα εκ των οποίων να προέρχεται από άλλη Γενική Διεύθυνση
και, εν προκειμένω, όλα τα μέλη της επιτροπής προεπιλογής ασκούσαν τα καθήκοντά τους στην Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων. Αντιθέτως,
απέρριψε τους λοιπούς λόγους ακυρώσεως ως αβάσιμους.
Με την απόφαση περί αναπομπής, το Γενικό Δικαστήριο δεν έθιξε τη λύση που προέκρινε το Δικαστήριο ΔΔ όσον αφορά το βάσιμο
των λόγων ακυρώσεως που προέβαλε ο προσφεύγων. Κατά συνέπεια, η λύση που προέκρινε το Δικαστήριο ΔΔ, με την απόφαση Strack
κατά Επιτροπής, όσον αφορά τους λόγους ακυρώσεως, απέκτησε ισχύ δεδικασμένου (απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 8ης Δεκεμβρίου
2005, T-237/00, Reynolds κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σκέψη 46). Δεν είναι, συνεπώς, δυνατόν να αμφισβητηθεί κατόπιν της
αναπομπής της υπό κρίση υποθέσεως. Κατά συνέπεια, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση της αποφάσεως της 28ης
Απριλίου 2004 πρέπει να γίνει δεκτός και οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως πρέπει να απορριφθούν.
Προτού κριθεί, όπως απαιτεί η απόφαση περί αναπομπής, κατά πόσον το συμφέρον του Α εμποδίζει την ακύρωση των προσβαλλομένων
αποφάσεων, πρέπει να επισημανθεί ότι η Επιτροπή, με το υπόμνημα των παρατηρήσεών της, υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι η παράβαση
της αποφάσεως της 28ης Απριλίου 2004 δεν είναι ικανή να επιφέρει την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων, διότι το ελάττωμα
αυτό δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στη νομιμότητα των εν λόγω προσβαλλομένων αποφάσεων, και τούτο για πολλούς λόγους. Κατ’
αρχάς, δεδομένου ότι η επιτροπή προεπιλογής δεν είναι παρά συμβουλευτικό όργανο, το ελάττωμα από το οποίο πάσχει η σύνθεσή
της δεν είχε σημαντικές επιπτώσεις επί των προσβαλλομένων αποφάσεων. Εκτός αυτού, δεδομένου ότι τα πρόσωπα που απάρτιζαν την
επιτροπή προεπιλογής καθορίστηκαν σύμφωνα με τους κατά τον χρόνο εκείνο εφαρμοστέους κανόνες, το γεγονός ότι η απόφαση της
28ης Απριλίου 2004, που τροποποίησε τους κανόνες περί συνθέσεως της εξεταστικής επιτροπής, δεν εφαρμόστηκε αναδρομικώς δεν
επιτρέπει το συμπέρασμα ότι η συνακόλουθη παρατυπία της συνθέσεως της εξεταστικής επιτροπής μπορεί να επηρέασε την απόφαση
διορισμού του Α. Τέλος, η απόφαση διορισμού του Α είναι ορθή, διότι το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε, χωρίς στο σημείο αυτό η κρίση
του να αναιρεθεί από το Γενικό Δικαστήριο, ότι η απόφαση διορισμού του Α δεν στηρίζεται σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Ως προς το ζήτημα αυτό, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το ελάττωμα από το οποίο πάσχει η γνώμη που διατύπωσε η επιτροπή προεπιλογής
ομοιάζει προς διαδικαστική πλημμέλεια, εφόσον η επιτροπή προεπιλογής δεν ασκεί τα καθήκοντα που έχουν ανατεθεί στην ΑΔΑ, αλλά
ο ρόλος της είναι αποκλειστικώς συμβουλευτικός. Όπως όμως επισημαίνεται με την προαναφερθείσα επιχειρηματολογία της Επιτροπής,
για να μπορεί διαδικαστική πλημμέλεια να οδηγήσει σε ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων απαιτείται, εάν δεν υφίστατο η εν
λόγω πλημμέλεια, η διαδικασία να μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα (βλ., ιδίως, απόφαση του Δικαστηρίου της
21ης Μαρτίου 1990, C-142/87, Βέλγιο κατά Επιτροπής, σκέψη 48). Αντιθέτως, δεν απαιτείται από τον προσφεύγοντα να αποδείξει
ότι η πράξη θα ήταν κατ’ ανάγκη διαφορετική εάν δεν έπασχε από την εν λόγω διαδικαστική πλημμέλεια και αρκεί, προκειμένου
η ύπαρξη πλημμέλειας ως προς την εξωτερική νομιμότητα της οικείας πράξεως να επιφέρει την ακύρωσή της, να μην αποκλείεται
παντελώς η δυνατότητα της διοικήσεως να εκδώσει διαφορετική απόφαση (βλ., όσον αφορά έκθεση βαθμολογίας συνταχθείσα χωρίς
προηγούμενη συνέντευξη με τον βαθμολογητή, απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, F-4/10, Nastvogel κατά Συμβουλίου,
σκέψη 94).
Κατά συνέπεια, και χωρίς να χρειάζεται να κριθεί κατά πόσον η Επιτροπή, με την επιχειρηματολογία της, αμφισβητεί το δεδικασμένο,
εφόσον, με την απόφαση Strack κατά Επιτροπής, το Δικαστήριο ΔΔ έκρινε ότι η μη σύννομη σύνθεση της επιτροπής προεπιλογής δικαιολογούσε
την ακύρωση της αποφάσεως περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος και το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
δεν έθιξε, με την απόφασή του περί αναπομπής, την εν λόγω ανάλυση, αρκεί, για την ανατροπή του εν λόγω επιχειρήματος, να επισημανθεί
ότι δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, σε περίπτωση νόμιμης σύνθεσης της επιτροπής προεπιλογής, δηλαδή σε περίπτωση
συμμετοχής σε αυτή ενός τουλάχιστον μέλους μη ανήκοντος στην Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων, η εν λόγω επιτροπή να είχε διατυπώσει
διαφορετικού περιεχομένου γνώμη και, κατά συνέπεια, η ΑΔΑ να είχε επιλέξει άλλο υποψήφιο για την κάλυψη της επίμαχης θέσεως.
Από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση της αποφάσεως της 28ης Απριλίου 2004
πρέπει, κατ’ αρχήν, να επιφέρει την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων. Εντούτοις, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 106 της παρούσας
αποφάσεως, όταν οι αποφάσεις που πρόκειται να ακυρωθούν ωφελούν άλλον υπάλληλο πλην του προσφεύγοντος, όπως συμβαίνει εν προκειμένω,
ο δικαστής οφείλει να εξακριβώσει προηγουμένως μήπως η ακύρωση συνιστά δυσανάλογη κύρωση σε σχέση με την τελεσθείσα παρανομία
(προπαρατεθείσα απόφαση Bouillez κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 82 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πρέπει, συναφώς, να υπομνησθεί ότι οι συνέπειες που συνάγει ο δικαστής της Ένωσης από την έλλειψη νομιμότητας αποφάσεων που
εκδόθηκαν κατόπιν διαγωνισμού για την πρόσληψη υπαλλήλων δεν είναι ίδιες στην περίπτωση αποφάσεων που εκδόθηκαν κατόπιν διαγωνισμού
αποσκοπούντος στην κατάρτιση εφεδρικού πίνακα προσλήψεων και στην περίπτωση αποφάσεων που εκδόθηκαν κατόπιν διαγωνισμού διοργανωθέντος
για την κάλυψη, μέσω διορισμού, συγκεκριμένης θέσεως. Πράγματι, στην περίπτωση διαγωνισμού που αποσκοπεί στην κατάρτιση εφεδρικού
πίνακα, η ακύρωση όλων των ατομικών αποφάσεων περί εγγραφής του ονόματος εκάστου επιτυχόντος στον εν λόγω πίνακα συνιστά,
κατ’ αρχήν, υπερβολική κύρωση (προπαρατεθείσα απόφαση Bouillez κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 83). Αντιθέτως, όσον αφορά τις
αποφάσεις που εκδόθηκαν κατόπιν εσωτερικού διαγωνισμού για την κάλυψη συγκεκριμένης θέσεως, ο δικαστής της Ένωσης προβαίνει
σε εξέταση κατά περίπτωση, στο πλαίσιο της οποίας λαμβάνει υπόψη τη φύση της τελεσθείσας παρανομίας καθώς και τη στάθμιση
των συμφερόντων.
Όταν πρόκειται, όπως εν προκειμένω, για διαδικαστική πλημμέλεια στο πλαίσιο εσωτερικού διαγωνισμού για την κάλυψη συγκεκριμένης
θέσεως, ο δικαστής εξετάζει κατά πόσον η εν λόγω πλημμέλεια επηρέασε αποκλειστικώς την εξέταση της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος
ή έπληξε την εξέταση του συνόλου των υποψηφιοτήτων. Στην πρώτη περίπτωση, πρέπει να θεωρηθεί ότι η διαδικαστική πλημμέλεια
δεν είναι ικανή να δικαιολογήσει την ακύρωση της αποφάσεως διορισμού του επιλεγέντος υποψηφίου. Στη δεύτερη περίπτωση, ο δικαστής
προβαίνει σε στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων, που πρέπει να εκτιμώνται κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής (βλ., συναφώς,
προπαρατεθείσα απόφαση Bouillez κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 85).
Στο πλαίσιο αυτό, ο δικαστής λαμβάνει, κατ’ αρχάς, υπόψη το συμφέρον του προσφεύγοντος να συμμετάσχει σε διαδικασία επιλογής
χωρίς πλημμέλειες και, ακολούθως, το συμφέρον του υπαλλήλου που διορίστηκε κατόπιν της πλημμελούς διαδικασίας επιλογής και
το γεγονός ότι ο υπάλληλος αυτός μπορεί να πίστευε καλοπίστως ότι η απόφαση με την οποία διορίστηκε ήταν νόμιμη. Τέλος, ο
δικαστής εξετάζει το συμφέρον της υπηρεσίας, δηλαδή κυρίως την τήρηση της νομιμότητας, τις συνέπειες που έχει για τον προϋπολογισμό
η ακύρωση παράνομης απόφασης, τις δυσχέρειες εκτέλεσης της τελεσίδικης απόφασης, τα ενδεχόμενα προβλήματα στην αδιάλειπτη
λειτουργία της υπηρεσίας και τους κινδύνους χειροτέρευσης του κοινωνικού κλίματος εντός του θεσμικού οργάνου (βλ., κατ’ αναλογία,
προπαρατεθείσα απόφαση Bouillez κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψεις 87 έως 89).
Στην υπό κρίση διαφορά, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το γεγονός πως η Επιτροπή παραβίασε τους κανόνες περί συνθέσεως της επιτροπής
προεπιλογής επηρέασε την εξέταση του συνόλου των υποψηφιοτήτων για την επίμαχη θέση. Πρέπει, κατά συνέπεια, να λάβει χώρα
στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων.
Το Δικαστήριο ΔΔ επισημαίνει, συναφώς, ότι το συμφέρον του προσφεύγοντος να επιτύχει την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων
δεν είναι διόλου αμελητέο. Πράγματι, σε περίπτωση ακυρώσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων, η Επιτροπή θα πρέπει να επαναλάβει
την εξέταση των υποψηφιοτήτων από το στάδιο της διατυπώσεως της γνώμης της επιτροπής προεπιλογής βάσει των διαθέσιμων στοιχείων
κατά τον χρόνο που επιλήφθηκε η επιτροπή προεπιλογής, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, αντίθετα από
ό,τι αναφερόταν στο υπόμνημα της επιτροπής προεπιλογής της 25ης Ιουνίου 2004, να περιλαμβάνεται ο προσφεύγων μεταξύ των επιλεγέντων
από την εν λόγω επιτροπή υποψηφίων, ακόμη και να επιλεγεί για την κάλυψη της επίμαχης θέσεως και, συνεπώς, να προαχθεί, σύμφωνα
με την ανακοίνωση κενής θέσεως, στους βαθμούς A 4 ή A 5. Βέβαια, εάν επρόκειτο να επιλεγεί για την κάλυψη της επίμαχης θέσεως
ο προσφεύγων, η διοίκηση δεν θα μπορούσε να τον διορίσει αναδρομικώς στην εν λόγω θέση, εφόσον το άρθρο 3 του ΚΥΚ προβλέπει
ρητώς ότι η ημερομηνία θέσεως σε ισχύ πράξεως διορισμού δεν δύναται να προηγείται της ημερομηνίας πραγματικής αναλήψεως καθηκόντων
του ενδιαφερομένου, αλλά παρ’ όλα αυτά, σε μια τέτοια περίπτωση, ο προσφεύγων θα αντλούσε όφελος από την προσφυγή του, αφού
η διοίκηση θα υποχρεωνόταν να τον αποζημιώσει για τη ζημία που υπέστη λόγω του ότι δεν διορίστηκε κατά την ημερομηνία κατά
την οποία θα έπρεπε να είχε διοριστεί εάν δεν υφίστατο η διαπιστωθείσα πλημμέλεια.
Επίσης, μολονότι η ΑΔΑ δεν υποχρεούται να δώσει συνέχεια σε διαδικασία επιλογής, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία,
μπορεί να λάβει τέτοια απόφαση μόνον για αντικειμενικούς και επαρκείς λόγους που δεν ήταν γνωστοί κατά την κίνηση της εν λόγω
διαδικασίας (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της 14ης Απριλίου 2011, F-113/07, Šimonis κατά Επιτροπής, σκέψη 90).
Στην υπό κρίση διαφορά, ακόμη και εάν θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι συντρέχουν τέτοιοι λόγοι, θα έπρεπε να γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων
έχει συμφέρον να επιτύχει την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων, εφόσον, στην περίπτωση αυτή, η διοίκηση θα πρέπει να τον
αποζημιώσει για την απώλεια της ευκαιρίας ορθής εξετάσεως της υποψηφιότητάς του από την επιτροπή προεπιλογής τον Ιούνιο 2004.
Όσον αφορά το συμφέρον του Α, ο οποίος διορίστηκε κατόπιν της πλημμελούς διαδικασίας επιλογής, το Δικαστήριο ΔΔ κρίνει ότι
αυτός δεν μπορεί να επικαλεστεί δικαιολογημένη εμπιστοσύνη όσον αφορά τη διατήρηση του διορισμού του σε ισχύ και τούτο διότι,
παρά την παρέλευση οκτώ ετών από την έκδοση των προσβαλλομένων αποφάσεων, οι αποφάσεις αυτές έχουν προσβληθεί εμπροθέσμως
(προπαρατεθείσα απόφαση Bouillez κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 88). Πράγματι, υπό τις συνθήκες αυτές, ο Α δεν ήταν δυνατόν
να αγνοούσε ότι ο διορισμός του δεν θα καθίστατο οριστικός παρά μόνον με την απόρριψη της προσφυγής του προσφεύγοντος.
Σε κάθε περίπτωση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η απόφαση διορισμού του Α έχει καταστεί άνευ αντικειμένου, διότι, σύμφωνα
με τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν από τους διαδίκους ειδικά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο Α δεν κατέχει πλέον την
επίμαχη θέση και, λόγω των διατάξεων του άρθρου 3 του ΚΥΚ, η διοίκηση δεν θα μπορούσε, ακόμη και σε περίπτωση ακυρώσεως της
εν λόγω αποφάσεως, να διορίσει αναδρομικώς άλλον υποψήφιο στη θέση.
Τέλος, όσον αφορά το συμφέρον της υπηρεσίας, το Δικαστήριο ΔΔ επισημαίνει ότι η ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων θα διασφάλιζε
την πλήρη αποτελεσματικότητα της αρχής της νομιμότητας και ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε πως η ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων
θα προσέκρουε σε ιδιαίτερες δυσκολίες.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι πρέπει να ακυρωθούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεδομένου ότι η επιτροπή προεπιλογής δεν
είχε νόμιμη σύνθεση, ότι δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο η εν λόγω επιτροπή να διατύπωνε διαφορετική γνώμη εάν είχε
νόμιμη σύνθεση και ότι το συμφέρον του Α δεν εμποδίζει την εν λόγω ακύρωση.

Επί των αιτημάτων αποζημιώσεως στο μέτρο που αφορούν την ηθική βλάβη που υπέστη ο προσφεύγων λόγω της μη νομίμου συνθέσεως
της επιτροπής προεπιλογής
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι υπέστη ζημία λόγω της μη νομίμου συνθέσεως της επιτροπής προεπιλογής.
Εντούτοις, πρέπει να υπομνησθεί ότι η ακύρωση πράξεως της διοικήσεως που έχει προσβληθεί από υπάλληλο φαίνεται να συνιστά,
αυτή καθαυτή, πρόσφορη και κατ’ αρχήν επαρκή ικανοποίηση κάθε ηθικής βλάβης που τυχόν υπέστη ο εν λόγω υπάλληλος, εκτός εάν
αποδείξει ότι υπέστη ηθική βλάβη η οποία είναι δυνατό να διαχωριστεί από την παρανομία που δικαιολογεί την ακύρωση και δεν
μπορεί να επανορθωθεί πλήρως με την ακύρωση αυτή. Αυτό συμβαίνει, πρώτον, όταν η ακυρωθείσα πράξη περιέχει ρητώς αρνητική
κρίση για τις ικανότητες του προσφεύγοντος δυνάμενη να τον θίξει, δεύτερον, όταν η τελεσθείσα παρατυπία είναι ιδιαιτέρως σοβαρή
και, τρίτον, όταν η ακύρωση στερείται κάθε πρακτικής αποτελεσματικότητας και, συνεπώς, δεν μπορεί, μόνο αυτή, να επανορθώσει
προσηκόντως και επαρκώς κάθε ηθική βλάβη που προκλήθηκε από την προσβαλλόμενη πράξη (απόφαση του Δικαστηρίου ΔΔ της 12ης Μαΐου
2011, F-66/10, AQ κατά Επιτροπής, σκέψεις 105, 107 και 109).
Στην υπό κρίση διαφορά, πρέπει να επισημανθεί ότι η ηθική βλάβη που επικαλείται ο προσφεύγων προκλήθηκε από τη συμπεριφορά
της Επιτροπής κατά την έκδοση αποφάσεως. Επιβάλλεται όμως η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με τα κριτήρια της παρατεθείσας στην προηγούμενη
σκέψη νομολογίας, η ακύρωση των προσβαλλομένων πράξεων συνιστά πρόσφορη ικανοποίηση κάθε ηθικής βλάβης που τυχόν υπέστη ο
προσφεύγων, δεδομένου ότι, πρώτον, οι εν λόγω αποφάσεις δεν περιείχαν ρητώς αρνητική κρίση για τις ικανότητές του δυνάμενη
να τον θίξει, δεύτερον, έστω και αν ο προσφεύγων μπορεί να ένιωσε αίσθημα απογοητεύσεως και αδικίας λόγω της τελεσθείσας παρατυπίας,
η εν λόγω όμως παρατυπία δεν είναι τόσο σοβαρή ώστε να δικαιολογεί αυτοτελή αποκατάσταση και, τρίτον, η ακύρωση των προσβαλλομένων
αποφάσεων δεν στερείται κάθε πρακτικής αποτελεσματικότητας, αφού δεν αποκλείεται παντελώς η δυνατότητα διορισμού του προσφεύγοντος
στην επίμαχη θέση.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι τα αιτήματα αποζημιώσεως, στο μέτρο που αφορούν την ηθική βλάβη που υπέστη ο προσφεύγων
λόγω της μη νομίμου συνθέσεως της επιτροπής προεπιλογής πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.

Επί των δικαστικών εξόδων
Τα σημεία 5 και 6 του διατακτικού της αποφάσεως Strack κατά Επιτροπής, που είχε καταδικάσει τον προσφεύγοντα στο ήμισυ των
δικαστικών του εξόδων και την Επιτροπή στα δικαστικά της έξοδα καθώς και στο ήμισυ των δικαστικών εξόδων του προσφεύγοντος,
αναιρέθηκαν από το Γενικό Δικαστήριο (βλ. απόφαση περί αναπομπής, σκέψη 127). Με την απόφασή του περί αναπομπής, το Γενικό
Δικαστήριο επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα. Εναπόκειται, συνεπώς, στο Δικαστήριο ΔΔ να αποφανθεί, με την παρούσα απόφαση,
επί των δικαστικών εξόδων που αφορούν τα διάφορα στάδια της διαδικασίας.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και υπό την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του ογδόου κεφαλαίου
του δευτέρου τίτλου του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον έχει διατυπωθεί σχετικό
αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Βάσει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου, το Δικαστήριο ΔΔ μπορεί να αποφασίσει, για λόγους
επιείκειας, ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται μόνο εν μέρει στα δικαστικά έξοδα ή μάλιστα ότι δεν καταδικάζεται.
Από το προπαρατεθέν σκεπτικό προκύπτει ότι η Επιτροπή είναι ο διάδικος που ηττήθηκε κατ’ ουσίαν. Επιπροσθέτως, ο προσφεύγων
ζήτησε ρητώς με τα αιτήματά του να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. Καθόσον οι περιστάσεις της υπό κρίση διαφοράς
δεν δικαιολογούν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Επιτροπή πρέπει να
φέρει τα δικαστικά της έξοδα στις υποθέσεις F-44/05, Strack κατά Επιτροπής, T-526/08 P, Επιτροπή κατά Strack και F-44/05 RENV,
Strack κατά Επιτροπής, και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα του προσφεύγοντος στις ίδιες υποθέσεις.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει ως απαράδεκτο το αίτημα άρσεως της ασυλίας της οποίας απολαύουν οι εκπρόσωποι της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
στην υπόθεση F-44/05, Strack κατά Επιτροπής.
2)
Απορρίπτει ως αβάσιμο το αίτημα αποζημιώσεως λόγω υπερβολικής διάρκειας της διοικητικής διαδικασίας προς πλήρωση της θέσεως
και λόγω υπερβολικής διάρκειας της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας.
3)
Ακυρώνει την απόφαση διορισμού του Α και την απόφαση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 19ης Νοεμβρίου 2004, περί
απορρίψεως της υποψηφιότητας του G. Strack για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Προκηρύξεις διαγωνισμών και συμβάσεις» της
Υπηρεσίας Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
4)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή-αγωγή.
5)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα στις υποθέσεις F-44/05, Strack κατά Επιτροπής, T-526/08 P, Επιτροπή κατά
Strack, και F-44/05 RENV, Strack κατά Επιτροπής, και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα του G. Strack στις ίδιες υποθέσεις.
Rofes i Pujol
Boruta
Bradley
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Οκτωβρίου 2012.
Η Γραμματέας

Ο Πρόεδρος
W. Hakenberg

M. I. Rofes i Pujol
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.