CELEX: 62011CJ0638
Odwołanie
Dumping
Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu
Rozporządzenie (WE) nr 384/96
Artykuł 3 ust. 7
Pojęcie "pozostałych czynników"

W odwołaniu Rada Unii Europejskiej wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T‑199/04 Gul Ahmed Textile Mills przeciwko Radzie (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu (
Dz.U. L 66, s. 1
), w zakresie, w jakim dotyczy ono Gul Ahmed Textile Mills Ltd (zwanej dalej „Gul Ahmed Textile Mills”).
Ramy prawne
Artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (
Dz.U. 1996, L 56, s. 1
), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1972/2002 z dnia 5 listopada 2002 r. (
Dz.U. L 305, s. 1
) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 384/96”), zatytułowany „Ustalenie szkody”, stanowi:
„1.   W rozumieniu niniejszego rozporządzenia termin »szkoda« oznacza, jeżeli nie określono inaczej, istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, zagrożenie istotną szkodą dla przemysłu wspólnotowego lub istotne opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2.   Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty; oraz b) wpływu tego przywozu na przemysł wspólnotowy.
3.   W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów wspólnotowych uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen wspólnotowych produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki.
[…]
5.   Ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na dany przemysł wspólnotowy obejmuje ocenę wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników oddziałujących na stan tego przemysłu, w tym faktu, czy przemysł wciąż przechodzi proces przezwyciężania skutków przywozu po cenach dumpingowych lub subsydiowanego mającego miejsce w przeszłości, rozmiarów faktycznego marginesu dumpingu, faktycznego i potencjalnego spadku sprzedaży, zysków, produkcji, udziału w rynku, wydajności, stopy zwrotu z inwestycji, wykorzystania mocy produkcyjnych; czynników wpływających na ceny wspólnotowe; faktycznych i potencjalnych skutków w zakresie przepływów pieniężnych, zapasów, zatrudnienia, wynagrodzeń, rozwoju, zdolności do pozyskania kapitału lub inwestycji. Wykaz ten nie jest wyczerpujący, a żaden z tych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki.
6.   Należy wykazać, na podstawie dowodów zebranych w sprawie w odniesieniu do ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości lub poziomy cen ustalone na podstawie ust. 3 wywierają wpływ na przemysł wspólnotowy, zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za istotny.
7.   Inne niż przywóz produktów po cenach dumpingowych znane czynniki, w tym samym czasie powodujące szkodę dla przemysłu wspólnotowego, również poddaje się ocenie w celu stwierdzenia, czy spowodowana przez nie szkoda nie została przypisana przywozowi towarów po cenach dumpingowych na podstawie ust. 6. Czynniki, które można w tym kontekście poddać ocenie, to m.in. wielkość i ceny przywożonych towarów niesprzedanych po cenach dumpingowych, zmniejszenie popytu, zmiana struktury konsumpcji, restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja między producentami z krajów trzecich i producentami wspólnotowymi, postęp technologiczny, wyniki wywozu i wydajność przemysłu wspólnotowego.
[…]”.
Okoliczności powstania sporu
Zaskarżony wyrok zawiera następujące ustalenia:
„1
Skarżąca, Gul Ahmed Textile Mills […], jest spółką prawa pakistańskiego z siedzibą w Karaczi (Pakistan). Prowadzi działalność między innymi w zakresie sprzedaży i sprzedaży eksportowej bielizny pościelowej. Skarżąca wytwarza ów produkt w Pakistanie i wywozi go do Unii Europejskiej. Nie sprzedaje ona bielizny pościelowej na wewnętrznym rynku Pakistanu, lecz sprzedaje tam różne półprodukty.
W wyniku skargi złożonej przez Komitet ds. Przemysłu Bawełniarskiego i Pokrewnych Przemysłów Tekstylnych Wspólnot Europejskich […] w dniu 30 lipca 1996 r. oraz w związku z otwarciem postępowania antydumpingowego w dniu 13 września 1996 r. między innymi na producentów pakistańskich zostało rozporządzeniem Rady (WE) nr 2398/97 z dnia 28 listopada 1997 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej pościeli pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu (
Dz.U. L 332, s. 1
, zwanym dalej »ostatecznym cłem antydumpingowym«) nałożone ostateczne cło antydumpingowe. Zgodnie z art. 1 akapit pierwszy rzeczonego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe nałożone zastało na przywóz pościeli z włókien bawełnianych, czystych lub z domieszką włókien sztucznych lub lnu (len nie mógł być włóknem dominującym), bielonej, barwionej lub z nadrukiem, zaklasyfikowanej do następujących kodów Nomenklatury scalonej: ex 6302 21 00 (kody TARIC 6302 21 00 * 81 i 6302 21 00 * 89), ex 6302 22 90 (kod TARIC 6302 22 90 * 19), ex 6302 31 10 (kod TARIC 6302 31 10 * 90), ex 6302 31 90 (kod TARIC 6302 31 90 * 90) oraz ex 6302 32 90 (kod TARIC 6302 32 90 * 19).
Zgodnie z protokołem ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie przejściowych uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych i odzieżowych, parafowanym w Brukseli dnia 15 października 2001 r. (
Dz.U. L 345, s. 81
), oraz w wyniku przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. (
Dz.U. L 346, s. 1
) Islamska Republika Pakistanu zaczęła korzystać z owego planu, w zakresie, w jakim miał on zastosowanie do państw zwalczających produkcję i handel narkotykami. W konsekwencji począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. pakistańskie produkty tekstylne i odzieżowe przywożono do Wspólnoty Europejskiej z zastosowaniem zwolnienia z ceł, po tym jak wcześniej były one poddane opłacie celnej w wysokości 12%. Zgodnie z art. art. 10 rozporządzenia nr 2501/2001 w związku z jego załącznikiem IV produktami zwolnionymi z cła z powodu objęcia ich szczególnym traktowaniem w związku ze zwalczaniem produkcji i handlu narkotykami są w szczególności następujące produkty objęte rozdziałem 63 Nomenklatury scalonej: »pozostałe konfekcjonowane artykuły włókiennicze; zestawy, odzież używana i używane artykuły włókiennicze«.
Wcześniejsze cła antydumpingowe zostały zniesione z dniem 30 stycznia 2002 r. w odniesieniu do produktów pakistańskich przez rozporządzenie Rady (WE) nr 160/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniające rozporządzenie nr 2398/97 (
Dz.U. L 26, s. 1
).
W wyniku nowej skargi, złożonej w dniu 4 listopada 2002 r. przez [Komitet ds. Przemysłu Bawełniarskiego i Pokrewnych Przemysłów Tekstylnych Wspólnot Europejskich] w imieniu producentów reprezentujących największy odsetek łącznej produkcji wspólnotowej bielizny pościelowej z bawełny Komisja Wspólnot Europejskich wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do przywozu do Wspólnoty bielizny pościelowej wykonanej z włókna bawełnianego czystego lub z domieszką włókien sztucznych lub lnu (przy czym len nie stanowił włókna dominującego), bielonej, farbowanej lub z nadrukiem pochodzącej z Pakistanu […], w stosunku do której wspomniała »wyłącznie tytułem orientacyjnym«, że objęta ona była następującymi kodami Nomenklatury scalonej: »ex 6302 21 00, ex 6302 22 90, ex 6302 31 10, ex 6302 31 90 i ex 6302 32 90«. Zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania zostało opublikowane w
Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
z dnia 18 grudnia 2002 r. (
Dz.U. C 316, s. 6
).
Dochodzenie dotyczące dumpingu i wyrządzonej nim szkody objęło okres od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r. (zwany dalej »okresem objętym dochodzeniem«). Badanie tendencji właściwych dla oceny szkody obejmowało okres od 1999 r. do końca okresu objętego dochodzeniem […].
Wobec dużej liczby producentów eksportujących objętych postępowaniem antydumpingowym Komisja zgodnie z art. 17 rozporządzenia […] nr 384/96 do próby statystycznej wybrała sześć spółek, w tym skarżącą, reprezentujących 32% wielkości wywozu z Pakistanu bielizny pościelowej z bawełny przeznaczonej do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia. Do spółek tych zwrócono się o odpowiedź na kwestionariusz antydumpingowy.
Wobec dużej liczby producentów wspólnotowych popierających skargę Komisja zgodnie z art. 17 rozporządzenia [nr 384/96] na podstawie wielkości produkcji i sprzedaży uznanej za najbardziej reprezentatywne dla wielkości rynku wybrała również do próby statystycznej pięć spółek pochodzących z trzech państw członkowskich. Następnie Komisja wysłała kwestionariusze do tych spółek.
Wszyscy pakistańscy producenci eksportujący włączeni do próby statystycznej udzielili odpowiedzi na kwestionariusz, podobnie jak i pięciu będących wnioskodawcami producentów wspólnotowych włączonych do próby statystycznej. Ponadto odpowiedzi na kwestionariusz udzielili również dwaj niezależni importerzy wspólnotowi, a także trzej niewłączeni do próby statystycznej eksportujący producenci pakistańscy, którzy wystąpili o indywidualne traktowanie.
W dniu 10 lutego 2003 r. stowarzyszenia reprezentujące pakistańskich eksportujących producentów bielizny pościelowej przedstawiły Komisji dokument zatytułowany »Uwagi w przedmiocie szkody«. Kwestionowały one w nim między innymi zgodność z prawem wszczęcia postępowania antydumpingowego, materialny charakter szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, a także istnienie związku przyczynowego pomiędzy pakistańskim wywozem a szkodą rzekomo poniesioną przez rzeczony przemysł. W dniu 2 czerwca 2003 r. Komisja zorganizowała posiedzenie z udziałem w szczególności pakistańskich eksportujących producentów, w tym skarżącej. Stowarzyszenia reprezentujące pakistańskich producentów eksportujących złożyły Komisji następnie dokument zatytułowany »Uwagi po posiedzeniu w przedmiocie szkody«, w którym powtórzyły kwestie poruszone w trakcie tego posiedzenia.
Zgodnie z art. 16 rozporządzenia [nr 384/96] Komisja odbyła wizytę weryfikacyjną między innymi u dwóch pakistańskich eksportujących producentów w celu sprawdzenia informacji, które zostały jej przekazane w odpowiedzi na kwestionariusz […]. Dokonano jedynie jednej pełnej weryfikacji w lokalach pakistańskich producentów eksportujących, to znaczy u skarżącej, i częściowej weryfikacji w lokalach innego pakistańskiego producenta eksportującego. Wywóz tych dwóch spółek stanowił ponad 50% całkowitej wartości wywozu do Wspólnoty na bazie CIF (koszt, ubezpieczenie i fracht) producentów eksportujących włączonych do próby. Ponadto stwierdziwszy, że nie zostały spełnione warunki konieczne dla przeprowadzenia dochodzenia na miejscu w Pakistanie, Komisja nie uwzględniła wniosków o indywidualne traktowanie przedstawionych przez trzech pakistańskich eksportujących producentów niewłączonych do próby statystycznej.
W dniu 10 grudnia 2003 r. Komisja wysłała do skarżącej ogólny końcowy dokument informacyjny określający okoliczności i motywy, dla których proponowała ona przyjęcie ostatecznego cła antydumpingowego, a także szczególny końcowy dokument informacyjny dla skarżącej (zwany dalej »końcowym dokumentem informacyjny«). Pismem z dnia 5 stycznia 2004 r. skarżąca oficjalnie zakwestionowała wnioski Komisji przedstawione w końcowym dokumencie ujawniającym informacje. Pismami z dnia 16 lutego 2004 r. skarżąca przedstawiła Komisji pozostałe informacje.
W dniu 17 lutego 2004 r. Komisja odpowiedziała na pismo z dnia 5 stycznia 2004 r. Pomimo że dokonała ona pewnej korekty swoich obliczeń, to jednak potwierdziła wnioski, do których doszła w końcowym dokumencie informacyjnym. Pismem z dnia 27 lutego 2004 r. skarżąca zwracała uwagę na błędy, jakie Komisja popełniła w swojej ocenie.
[…]
W dniu 2 marca 2004 r. Rada przyjęła rozporządzenie […] nr 397/2004 […].
Rozporządzeniem [nr 397/2004] Rada nałożyła cło antydumpingowe w wysokości 13,1% na przywożoną bieliznę pościelową z włókien bawełnianych, czystych lub mieszanych ze sztucznym tworzywem lub lnem (len nie mógł być włóknem dominującym), bieloną, farbowaną lub z nadrukiem, pochodzącą z Pakistanu, klasyfikowaną według kodów Nomenklatury scalonej: ex 6302 21 00 (kod TARIC 6302 21 00 81 i 6302 21 00 89), ex 6302 22 90 (kod TARIC 6302 22 90 19), ex 6302 31 10 (kod TARIC 6302 31 10 90), ex 6302 31 90 (kod TARIC 6302 31 90 90) oraz ex 6302 32 90 (kod TARIC 6302 32 90 19).
Następnie rozporządzenie [nr 397/2004] zostało zmienione w zakresie dotyczącym skarżącej przez rozporządzenie Rady (WE) nr 695/2006 z dnia 5 maja 2006 r. […] (
Dz.U. L 121, s. 14
). Rozporządzenie zmieniające ustanowiło ostateczne cło antydumpinogwe na odnośne produkty wytwarzane przez skarżącą w wysokości 5,6%”.
Zaskarżony wyrok
Skargą złożoną w dniu 28 maja 2004 r. Gul Ahmed Textile Mills wniosła do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 397/2004, w zakresie, w jakim dotyczyło ono owej spółki.
Gul Ahmed Textile Mills podniosła pięć zarzutów, dotyczących odpowiednio:
—
naruszenia, w odniesieniu do wszczęcia dochodzenia, art. 5 ust. 7 i 9 rozporządzenia nr 384/96 oraz art. 5.1 i 5.2 Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (WTO–GATT) (
Dz.U. L 336, s. 103
, zwanego dalej „kodeksem antydumpingowym z 1994 r.”), znajdującego się w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (
Dz.U. L 336, s. 1
);
—
oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych i naruszenia art. 2 ust. 3 i 5 oraz art. 18 ust. 4 rozporządzenia nr 384/96, a także naruszenia kodeksu antydumpingowego z 1994 r. w zakresie obliczania wartości normalnej;
—
naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 384/96 kodeksu antydumpingowego z 1994 r. oraz obowiązku przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia nałożonego przez art. 253 WE w zakresie korekty z tytułu zwrotu należności celnych, do której doszło przy porównywaniu wartości normalnej i ceny wywozu;
—
oczywistego błędu w ustaleniach i naruszenia art. 3 ust. 1–3 i 5 rozporządzenia nr 384/96, a także naruszenia kodeksu antydumpingowego z 1994 r. w zakresie ustalenia istnienia znacznej szkody; oraz
—
oczywistego błędu w ustaleniach i naruszenia art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 384/96 oraz kodeksu antydumpingowego z 1994 r. w zakresie dotyczącym ustalenia związku przyczynowego pomiędzy przywozami stanowiącymi rzekomo przedmiot dumpingu i zarzucaną jej szkodą.
Sąd uznał za stosowane wypowiedzenie się w pierwszej kolejności w przedmiocie trzeciej części zarzutu piątego. W owej części skarżąca zarzuca Radzie zasadniczo naruszenie prawa poprzez brak zbadania tego, czy zniesienie wcześniejszych ceł antydumpingowych i ustanowienie ogólnego systemu preferencyjnego na początku 2002 r. na rzecz Islamskiej Republiki Pakistanu skutkowało przerwaniem związku przyczynowego między przywozem z Pakistanu i szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
W pierwszej kolejności w pkt 45–51 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że stowarzyszenia reprezentujące pakistańskich producentów eksportujących bieliznę pościelową już od początku postępowania administracyjnego zwracały uwagę instytucji Unii na to, że szkoda, jaką rzekomo poniósł przemysł wspólnotowy, była spowodowana dwoma czynnikami, to znaczy zniesieniem wcześniejszych ceł antydumpingowych oraz zniesieniem zwykłych należności celnych w ramach systemu ogólnych preferencji taryfowych ustanowionego na rzecz Islamskiej Republiki Pakistanu, a nie dumpingiem dotyczącym przywozu pochodzącego z Pakistanu. Zdaniem pakistańskich producentów eksportujących wzrost przywozu pochodzącego z Pakistanu został w ten sposób ułatwiony poprzez zniesienie niektórych należności celnych oraz poprzez zmianę ram normatywnych.
W pkt 53–59 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że aby prawidłowo wywiązać się z obowiązku zbadania na podstawie art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96 wszystkich „znanych czynników, innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, w tym samym czasie powodujących szkody dla przemysłu wspólnotowego”, instytucje Unii powinny prawidłowo rozdzielić i odróżnić szkodliwe skutki przywozów stanowiących przedmiot dumpingu od szkodliwych skutków pozostałych czynników.
Sąd uznał w pkt 56 zaskarżonego wyroku, że wyliczenie „znanych czynników, innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych” w art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96 nie jest wyczerpujące, lecz ma charakter przykładowy, o czym świadczy użycie terminu „między innymi” wprowadzającego listę czynników, które mogą zostać uznane za właściwe. Sąd podkreślił w pkt 57 tego wyroku, że wspólnym celem art. 3 ust. 7 tego rozporządzenia i art. 3.5 kodeksu antydumpingowego z 1994 r. jest zapewnienie, że przywozowi będącemu przedmiotem dochodzenia nie zostaną przypisane inne ewentualne możliwe niekorzystne czynniki mające wpływ na szkodę poniesioną odpowiednio przez przemysły wspólnotowe lub krajowe, tak aby instytucjom tym nie przyznano ochrony wykraczającej poza to, co jest konieczne.
Sąd stwierdził w pkt 59 zaskarżonego wyroku, że zniesienie wcześniejszych ceł antydumpingowych i zniesienie zwykłych ceł w ramach systemu ogólnych preferencji taryfowych były znanymi czynnikami, które instytucje Unii Europejskiej musiały wziąć pod uwagę przy ocenianiu rzeczywistego związku przyczynowego pomiędzy szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy a pakistańskim przywozem produktu stanowiącego przedmiot dochodzenia antydumpingowego.
Na tej podstawie Sąd wywnioskował w pkt 84 zaskarżonego wyroku, że z analizy przeprowadzonej przez instytucje Unii w niniejszej sprawie nie wynika, nawet w formie samego oszacowania, jaka byłaby szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy w przypadku braku dumpingu, innymi słowy – jaka byłaby szkoda wynikająca jedynie z wejścia w życie systemu ogólnych preferencji taryfowych i zniesienia wcześniejszych ceł antydumpingowych, czy to w zakresie straty udziałów w rynku, czy to obniżenia zyskowności lub wydajności przemysłu wyżej opisanego, czy to rezygnacji z niższych segmentów rynku, czy to jakiegokolwiek innego znaczącego wskaźnika ekonomicznego.
W związku z tym Sąd uwzględnił część trzecią zarzutu piątego i bez badania pozostałych zarzutów stwierdził nieważność rozporządzenia nr 397/2004 w zakresie dotyczącym Gul Ahmed Textile Mills.
W tym kontekście Rada wniosła niniejsze odwołanie od zaskarżonego wyroku, popierane przez Komisję, uczestniczącą w charakterze interwenienta w pierwszej instancji.
W przedmiocie odwołania
Argumentacja stron
Rada uważa, że Sąd naruszył art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96, dokonując błędnej interpretacji pojęcia „innych czynników” przewidzianego w tym przepisie. Rada podkreśliła co prawda, że Sąd prawidłowo przyjął, że rzeczony przepis zobowiązuje zasadniczo do rozdzielenia i odróżnienia szkodliwych skutków innych znanych czynników od szkody wyrządzonej przez przywozy stanowiące przedmiot dumpingu, niemniej jednak twierdzi ona, że Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że dwa sporne czynniki, to znaczy zniesienie wcześniejszych należności celnych oraz ustanowienie systemu ogólnych preferencji taryfowych, stanowią „inne czynniki” w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96. W konsekwencji Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że w niniejszej sprawie instytucje naruszyły ten przepis z uwagi na to, że nie rozdzieliły i nie rozróżniły od siebie domniemanych szkodliwych skutków dwóch spornych czynników.
Rada uważa, że „inny czynnik” w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96 jest z definicji czynnikiem, który nie jest związany z przywozami stanowiącymi przedmiot dumpingu. Dwa sporne czynniki miałyby być ściśle związane z przywozami stanowiącymi przedmiot dumpingu pochodzącego z Pakistanu. Zdaniem Rady „czynnik, który ogranicza się do ułatwienia wzrostu przywozu stanowiącego przedmiot dumpingu, nie jest sam w sobie odmiennym czynnikiem powodującym szkodę, z uwagi na to, że każda szkoda wynikająca ze wzrostu przywozu stanowiącego przedmiot dumpingu jest spowodowana przez przywozy stanowiące przedmiot dumpingu, a nie przez czynniki ułatwiające wzrost takiego przywozu”. Taka wykładnia miałaby być potwierdzona przez raport grupy specjalnej WTO z dnia 28 października 2011 r., zatytułowany „Unia Europejska – Środki antydumpingowe dotyczące niektórych rodzajów obuwia z Chin” (WT/DS405/R).
Rada podnosi, że o ile lista znajdująca się w art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96 nie jest wyczerpująca jako taka, to jednak nie zawiera ona dwóch spornych czynników jako stanowiących „inne czynniki” w rozumieniu tego przepisu. W rzeczywistości zmiany ram prawnych i normatywnych miały znaczenie jedynie w tym zakresie, w jakim wywołały one skutek na rynku oraz w jakim dwa sporne czynniki wywarły skutek jedynie w odniesieniu do przywozów stanowiących przedmiot dumpingu. Niemniej jednak, zdaniem Rady, żaden z tych dwóch czynników nie ma wpływu na wyniki przemysłu Unii.
Ponadto Rada uważa, że naruszenie prawa, jakiego dopuścił się Sąd, wynika z błędnej interpretacji art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 384/96, co wynika ze stwierdzeń zawartych w pkt 84 zaskarżonego wyroku.
Komisja zasadniczo popiera rozważania Rady.
Gul Ahmed Textile Mills uważa, że zarzuty podniesione na poparcie odwołania w nieuzasadniony sposób ograniczają pojęcie „innych czynników” w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96. W rzeczywistości bowiem dokonana przez Radę wykładnia pojęcia „innych czynników” miałaby być sprzeczna z owym przepisem. Ponadto ponieważ celem tego przepisu jest czuwanie nad tym, aby żadna szkoda nie została przypisana przywozom stanowiącym przedmiot dumpingu, jeżeli wynika ona z innego czynnika, nie można dokonywać arbitralnego ograniczania czynników, których szkodliwe skutki należy wziąć pod uwagę.
Zdaniem Gul Ahmed Textile Mills jeżeli chodzi o pojęcie „innych czynników”, to twierdzenie, że sporne czynniki były „ściśle związane” z przywozami stanowiącymi przedmiot dumpingu, nie jest prawidłowe. Zniesienie wcześniejszych ceł antydumpingowych odzwierciedlało dokonaną przez Unię korektę nieuzasadnionego wprowadzenia środków w 1997 r. i nie było związane z przywozami stanowiącymi przedmiot dumpingu ani w trakcie okresu dochodzenia, ani w okresie go poprzedzającym. Przyznanie przez Unię specjalnej preferencji taryfowej dla przywozów pochodzących z Pakistanu z dniem 1 stycznia 2002 r. nie było ustanowione specjalnie dla przywozu bielizny pościelowej stanowiącego przedmiot dumpingu. Zmiany ram regulujących rynek wynikają jedynie z działań Unii i nie mogą być „ściśle związane” z działaniem producentów z państw trzecich.
Gul Ahmed Textile Mills podnosi, że sporne czynniki bezpośrednio zmniejszyły ciężar należności celnych dla całego przywozu bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu, wpływając na tę okoliczność bezpośrednio na poziomie ceny przywozu na rynek Unii. Zaklasyfikowanie tych zmian taryfowych jako „zwykłego ułatwienia wzrostu wielkości przywozu stanowiącego przedmiot dumpingu” miałoby być w oczywisty sposób błędne.
Zdaniem Gul Ahmed Textile Mills kluczową kwestią jest to, czy sporne czynniki bezpośrednio wpłynęły na poziom jednego ze wskaźników ekonomicznych, jakie instytucje Unii biorą pod uwagę przy ustalaniu, czy przemysł Unii poniósł szkodę materialną, oraz przy ustalaniu, jakie były tego powody. Otóż art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 384/96 wymaga oceny „istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników znaczących dla stanu przemysłu”, a w przykładowym wykazie przewidzianym w tym przepisie znajdują się „czynniki wpływające na ceny wspólnotowe”. Pozwana w postępowaniu odwoławczym podkreśla, że sporne czynniki bezpośrednio skutkowały tym, że producenci unijni nagle zostali skonfrontowani z przywozami, które wkraczały na rynek unijny na poziomie cen znaczenie niższym niż dotychczas, bez żadnej zmiany cen franco statek (FOB) producentów pakistańskich. W związku z tym zmiany normatywne miały bezpośredni skutek na okoliczności gospodarcze brane pod uwagę przy ustalaniu szkody i związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą a dumpingiem.
Ocena Trybunału
Z motywów 108–115 rozporządzenia nr 397/2004 wynika, że instytucje Unii oceniły czynniki, jakie uznały za czynniki inne niż przywóz stanowiący przedmiot dumpingu.
W szczególności ocenie poddano przywozy pochodzące z Indii, Turcji, Rumunii, Bangladeszu i Egiptu, a także czynniki związane z ograniczeniem popytu, z przywozem i wywozem przemysłu unijnego oraz z produktywnością tego przemysłu.
W przypadku oceny związku przyczynowego pomiędzy przywozem będącym przedmiotem dumpingu a szkodą poniesioną przez przemysł unijny jest bezsporne, że instytucje Unii nie oceniły dwóch spornych środków, to znaczy zniesienia zwykłych należności celnych w ramach stosowania systemu preferencji ogólnych oraz zniesienia wcześniejszych cel antydumpingowych.
Należy stwierdzić, że owe środki dotyczyły produktów pochodzących z Pakistanu oraz że rozporządzenie nr 397/2004 ma zastosowanie do wszystkich pakistańskich eksporterów. W ten sposób zgodnie z tym rozporządzeniem każdy wywóz produktu w nim wymieniony był przywozem stanowiącym przedmiot dumpingu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 384/96.
Oczywiste jest, że zniesienie ceł antydumpingowych, z jednej strony z 12% i z drugiej strony z 6,7%, mogło skutkować ułatwieniem i uprzywilejowaniem przywozu odnośnych produktów. Z kolei skutek ten uwidacznia się na przywozach stanowiących przedmiot dumpingu.
Z treści art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96, w szczególności z wyrażenia „znane czynniki […] w tym samym czasie powodujące szkody dla przemysłu wspólnotowego” wynika, że rozporządzenie to wymaga oceny czynników, które bezpośrednio wyrządzają szkodę, co zakłada bezpośredni związek przyczynowy.
Z kolei w niniejszej sprawie zmiana warunków normatywnych przywozów stanowiących przedmiot dumpingu nie może zostać uznana za wyrządzającą taką szkodę. To sam przywóz wyrządza taką szkodę.
W rzeczywistości bowiem przywóz stanowiący przedmiot dumpingu i warunki normatywne, w jakich jest on dokonywany, są ze sobą nierozerwalnie związane.
W ten sposób sporne środki ułatwiające i faworyzujące przywóz są jedynie pośrednią przyczyną i nie mogą być uznawane za „inne czynniki” w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96.
Wykładnia ta jest zgodna z raportem grupy specjalnej WTO z dnia 28 października 2011 r., zatytułowanym „Unia Europejska – Środki antydumpingowe dotyczące niektórych rodzajów obuwia z Chin”, w którym oceniano kwestię związku przyczynowego pomiędzy zniesieniem kontyngentu na przywóz a szkodą w świetle art. 3.5 kodeksu antydumpingowego z 1994 r. W punkcie 7.527 tego raportu stwierdzono, że zniesienie kontyngentu na przywóz, które pozwoliło na wzrost wielkości przywozu stanowiącego przedmiot dumpingu, nie stanowi samo w sobie czynnika powodującego szkodę.
Kontyngenty na przywóz stanowiły warunki normatywne, w których dokonywano przywozu, w ten sam sposób co celne należności przywozowe.
W tych okolicznościach Sąd naruszył prawo, orzekając, że dwa sporne czynniki stanowią „inne czynniki” w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96.
Niemniej jednak wniosek ten nie przesądza kwestii, czy sporne czynniki powinny zostać uwzględnione przy ocenie istnienia szkody zgodnie z art. 3 ust. 2, 3 i 5 rozporządzenia nr 384/96.
W konsekwencji należy uchylić zaskarżony wyrok.
Na podstawie art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli Trybunał uchyla orzeczenie Sądu, może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.
W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dla tego, aby Trybunał mógł wydać ostateczne orzeczenie w sprawie.
W związku z powyższym niniejszą sprawę należy skierować do ponownego rozpoznania przez Sąd, zastrzegając, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

1)
Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T‑199/04 Gul Ahmed Textile Mills przeciwko Radzie zostaje uchylony.

2)
Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

3)
Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Podpisy
(
*1
)   Język postępowania: angielski.