CELEX: 62009TJ0436
Dostęp do dokumentów
Decyzja 2004/258/WE
Bazy danych EBC służące za podstawę sporządzenia sprawozdań na temat rekrutacji i mobilności personelu
Odmowa dostępu
Skarga o stwierdzenie nieważności
Interes prawny
Dopuszczalność
Pojęcie dokumentu
Skarga o odszkodowanie
Przedwczesny charakter

Ramy prawne
Publiczny dostęp do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) jest unormowany jego decyzją 2004/258/WE z dnia 4 marca
2004 r. (Dz.U. L 80, s. 42). Artykuły 2, 3, 4, 6, 7, 8 i 9 rzeczonej decyzji stanowią:
„
Artykuł 2
Beneficjenci i zakres
1.      Każdy obywatel Unii oraz każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim
ma prawo dostępu do dokumentów EBC, zgodnie z warunkami i ograniczeniami określonymi w niniejszej decyzji.
[…]
Artykuł 3
Definicje
Dla celów niniejszej decyzji:
a)      »dokument« i »dokument EBC« oznacza wszelkie treści bez względu na nośnik (utrwalone na papierze lub przechowywane w formie
elektronicznej, bądź też jako nagranie dźwiękowe, wizualne lub audiowizualne) stworzone lub będące w dyspozycji EBC i dotyczące
kwestii związanych z jego polityką, działalnością lub decyzjami […]
Artykuł 4
Wyjątki
1.      EBC odmawia dostępu do dokumentu, jeżeli jego ujawnienie naruszyłoby ochronę:
a)      interesu publicznego w odniesieniu do:
–        poufności postępowania organów EBC,
–        finansowej, monetarnej czy ekonomicznej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego;
–        finansów wewnętrznych EBC lub poszczególnych KBC [krajowych banków centralnych],
–        ochrony integralności banknotów EUR,
–        bezpieczeństwa publicznego,
–        międzynarodowych stosunków finansowych, monetarnych lub gospodarczych;
b)      prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego dotyczące ochrony danych
osobowych;
c)      poufności informacji, które są chronione jako takie na mocy prawa wspólnotowego.
2.      EBC odmawia dostępu do dokumentu, jeżeli jego ujawnienie naruszyłoby ochronę:
–        interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym również tych, które dotyczą własności intelektualnej,
–        postępowania sądowego lub [porady prawnej],
–        celu kontroli, śledztwa lub audytu,
chyba że za ujawnieniem przemawia [nadrzędny] interes publiczny.
3.      Odmawia się dostępu do dokumentu zawierającego opinie przeznaczone do użytku wewnętrznego jako część obrad i wstępnych konsultacji
wewnątrz EBC lub przeprowadzonych z poszczególnymi KBC [krajowymi bankami centralnymi], nawet wówczas, gdy została podjęta
decyzja, chyba że za ujawnieniem przemawia [nadrzędny] interes publiczny.
4.      W odniesieniu do dokumentów osób trzecich, EBC zasięga opinii zainteresowanej osoby trzeciej w celu oceny, czy wyłączenie
przewidziane w niniejszym artykule ma zastosowanie, chyba że nie ulega wątpliwości, że dokument ten powinien albo nie powinien
zostać ujawniony.
5.      Jeśli wyłączenia dotyczą jedynie części wnioskowanego dokumentu, pozostałe części dokumentu podlegają ujawnieniu.
6.      Wyłączenia przewidziane w niniejszym artykule mają zastosowanie jedynie w okresie, w którym ochrona uzasadniona jest w oparciu
o treść dokumentu. O ile w danym przypadku Rada Prezesów EBC nie postanowi inaczej, wyłączenia mogą mieć zastosowanie maksymalnie
przez okres 30 lat. W przypadku dokumentów objętych wyłączeniem z przyczyn dotyczących prywatności lub interesów handlowych
wyłączenia mogą obowiązywać po tym okresie.
[…]
Artykuł 6
Wnioski
1.      Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentu jest kierowany do EBC w formie pisemnej, włączając w to formę elektroniczną, w jednym
z języków urzędowych Unii oraz w wystarczająco precyzyjny sposób, aby umożliwić EBC identyfikację dokumentu. Wnioskodawca
nie jest zobowiązany do podania uzasadnienia wniosku.
2.      Jeśli wniosek nie jest wystarczająco precyzyjny, EBC zwraca się do wnioskodawcy o wyjaśnienie wniosku i udziela wnioskodawcy
w tym zakresie odpowiedniej pomocy.
3.      W przypadku wniosku dotyczącego dokumentu bardzo obszernego lub bardzo dużej liczby dokumentów, EBC może skontaktować się
z wnioskodawcą w sposób nieformalny w celu znalezienia optymalnego rozwiązania.
Artykuł 7
[Rozpatrywanie] wniosków pierwotnych
1.      Wniosek o dostęp do dokumentu zostaje rozpatrzony niezwłocznie. Wnioskodawcy przesyła się potwierdzenie wpłynięcia wniosku.
Dyrektor Generalny Sekretariatu i Służb Językowych EBC, w terminie 20 dni roboczych od daty wpłynięcia wniosku lub daty uzyskania
wyjaśnienia złożonego zgodnie z artykułem 6 ustęp 2, udziela dostępu do żądanego dokumentu i zapewnia do niego dostęp zgodnie
z artykułem 9 albo, w pisemnej odpowiedzi, podaje przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy dostępu i informuje wnioskodawcę
o przysługującym mu prawie do złożenia wniosku potwierdzającego zgodnie z ustępem 2.
2.      W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy dostępu, wnioskodawca może, w terminie 20 dni roboczych od daty otrzymania odpowiedzi
od EBC, złożyć wniosek potwierdzający, zwracając się do Zarządu EBC o ponowne rozpatrzenie jego stanowiska. Ponadto brak odpowiedzi
ze strony EBC, w wyznaczonym na rozpatrzenie wniosku pierwotnego terminie 20 dni roboczych, uprawnia wnioskodawcę do złożenia
wniosku potwierdzającego.
3.      W wyjątkowych przypadkach, na przykład w razie wniosku dotyczącego dokumentu bardzo obszernego lub bardzo dużej liczby dokumentów,
bądź też w przypadku gdy wymagane jest zasięgnięcie opinii osoby trzeciej, EBC może wydłużyć termin, o którym mowa w ustępie
1, o 20 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca jest powiadomiony o tym z wyprzedzeniem i z podaniem szczegółowych przyczyn.
4.      Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku wniosków wygórowanych lub nierozsądnych, w szczególności gdy mają one charakter powtarzający
się.
Artykuł 8
[Rozpatrywanie] wniosków potwierdzających
1.      Wniosek potwierdzający zostaje rozpatrzony niezwłocznie. Zarząd, w terminie 20 dni roboczych od daty otrzymania takiego wniosku,
udziela dostępu do żądanego dokumentu i zapewnia do niego dostęp zgodnie z artykułem 9 albo, w pisemnej odpowiedzi, podaje
przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy dostępu. W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy dostępu, EBC informuje wnioskodawcę
o środkach odwoławczych przysługujących mu zgodnie z artykułami 230 i 195 Traktatu.
2.      W wyjątkowych przypadkach, na przykład w razie wniosku dotyczącego dokumentu bardzo obszernego lub bardzo dużej liczby dokumentów,
EBC może wydłużyć termin, o którym mowa w ustępie 1, o 20 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca jest o tym powiadomiony
z wyprzedzeniem i z podaniem szczegółowych przyczyn.
3.      Brak odpowiedzi ze strony EBC w wyznaczonym terminie jest uważany za odpowiedź odmowną i uprawnia wnioskodawcę do wszczęcia
postępowania sądowego lub złożenia skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z postanowieniami artykułów 230
i, odpowiednio, 195 Traktatu.
Artykuł 9
Dostęp po złożeniu wniosku
1.      Wnioskodawcy mogą zapoznawać się z dokumentami, do których EBC udzielił dostępu, w siedzibie EBC albo poprzez otrzymanie kopii,
w tym kopii elektronicznej, o ile taka jest dostępna. Kosztami wytworzenia i przesłania kopii można obciążyć wnioskodawcę.
Cena nie będzie przekraczała rzeczywistego kosztu wytworzenia i przesłania kopii. Bezpłatne są: zapoznanie się z dokumentem
na miejscu, kopiowanie w ilości mniejszej niż 20 stron dokumentu w formacie A4 oraz bezpośredni dostęp do dokumentu w formie
elektronicznej.
2.      Jeżeli dokument został już ujawniony przez EBC i jest łatwo dostępny, EBC może wywiązać się ze swego obowiązku udostępnienia
dokumentu poprzez poinformowanie wnioskodawcy o możliwym sposobie uzyskania dokumentu objętego wnioskiem.
3.      Dokumenty dostarczane są zgodnie z wnioskiem, w istniejącej wersji i formacie (w tym, w formacie elektronicznym lub innym)”.
Artykuł 3 lit. a) i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie
publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) stanowią:
„
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a)      »dokument« oznacza wszelkie treści bez względu na nośnik (zapisane na papierze, przechowywane w formie elektronicznej czy
jako dźwięk, nagranie wizualne czy audiowizualne) dotyczące kwestii związanych z polityką, działalnością i decyzjami mieszczącymi
się w sferze odpowiedzialności tych instytucji;
[…]
Artykuł 11
Rejestry
1.      Aby prawa obywatelskie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu były skuteczne, każda z instytucji zapewnia publiczny dostęp
do rejestru dokumentów. Dostęp do rejestru powinien zostać zapewniony w formie elektronicznej. Odniesienia do dokumentów są
niezwłocznie wprowadzane do rejestru.
2.      W przypadku każdego dokumentu rejestr zawiera sygnaturę (w tym, w odpowiednich przypadkach, sygnaturę międzyinstytucjonalną),
przedmiot lub krótki opis treści dokumentu oraz datę jego otrzymania lub sporządzenia i zapisania w rejestrze. Odniesienia
wprowadzane są w sposób nienaruszający ochrony interesów, o których mowa w art. 4.
3.      Instytucje niezwłocznie podejmą niezbędne środki w celu stworzenia rejestru i uruchomienia go do dnia 3 czerwca 2002 r.”.

Okoliczności powstania sporu
Skarżący Julien Dufour jest studentem doktoranckich studiów socjologicznych i przygotowuje pracę zatytułowaną „Socjogeneza
władzy instytucji finansowej: przypadek [ECB]”.
Pismem z dnia 28 maja 2009 r. skarżący zwrócił się do EBC o dostęp, po pierwsze, do sprawozdań EBC dotyczących rekrutacji
i mobilności jego personelu (zwanych dalej „sprawozdaniami”) oraz, po drugie, do „baz danych, którymi posłużono się do przeprowadzenia
analiz statystycznych w sprawozdaniach”.
Pismem z dnia 23 lipca 2009 r., EBC poinformował skarżącego, że postanowił udzielić mu dostępu częściowego do sprawozdań.
Natomiast w odniesieniu do baz danych, na których oparto się przy tworzeniu sprawozdań, EBC oddalił złożony przez skarżącego
wniosek o dostęp, uzasadniając to okolicznością, że bazy danych „jako takie” nie są objęte definicją dokumentu zawartą w art. 3
lit. a) decyzji 2004/258 oraz że nie istnieje żaden samoistny dokument, który mógłby zostać udostępniony skarżącemu w odpowiedzi
na jego wniosek.
Pismem z dnia 9 sierpnia 2009 r. skarżący, na podstawie art. 7 ust. 2 decyzji 2004/258, złożył wniosek potwierdzający dotyczący
dostępu do baz danych objętych wnioskiem pierwotnym. We wniosku potwierdzającym podniósł on zasadniczo, że wbrew stanowisku
zajętemu w piśmie EBC z dnia 23 lipca 2009 r. baza danych jest dokumentem w rozumieniu decyzji 2004/258. Zdaniem skarżącego
nie ma „żadnej wątpliwości co do faktu, że objęte wnioskiem dane [były] w rzeczywistości treścią przechowywaną w formie elektronicznej
(»bazy« danych), opracowaną przez EBC”. Skarżący wyjaśnił ponadto, że nie wnosił o przedstawienie danych imiennych oraz że
jego wniosek dotyczył baz danych, które posłużyły za podstawę stworzenia sprawozdań, „bez kolumn zawierających nazwiska i imiona”
odnośnych członków personelu.
Decyzją zarządu EBC, doręczoną skarżącemu pismem prezesa EBC z dnia 2 września 2009 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”),
wniosek potwierdzający skarżącego został oddalony. Oddalenie wniosku uzasadniono w sposób następujący:
„elektronicznych baz danych, które służą tworzeniu sprawozdań […], nie można uznać za dokument w rozumieniu decyzji [2004/258]
dotyczącej dostępu publicznego do dokumentów EBC, ponieważ wersje drukowane rzeczonej bazy danych (które mieściłyby się w zakresie
definicji »dokumentu«) nie występują jako samoistne dokumenty. W rezultacie pańskie żądanie nie może zostać uwzględnione poprzez
sporządzenie prostego wyciągu w postaci drukowanej lub kopii elektronicznej. Aby uwzględnić pański wniosek, należałoby poddać
odnośne informacje usystematyzowaniu i dodatkowej analizie, na podstawie których nowe informacje zostałyby ujęte w dokumencie.
Takie postępowanie wiązałoby się ze znaczącym nakładem pracy. Niezależnie od tego, systematyzowanie i dodatkowa analiza wykraczają
poza ramy systemu dostępu publicznego do dokumentów EBC, ustanowionego w decyzji [2004/258,] ponieważ dokument nie istnieje
i musiałby zostać stworzony”.

Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 października 2009 r. skarżący wniósł skargę w niniejszej sprawie.
Trzema odrębnymi pismami złożonymi w sekretariacie Sądu tego samego dnia skarżący złożył, po pierwsze, wniosek o zastosowanie
trybu przyspieszonego na podstawie art. 76a regulaminu postępowania przed Sądem oraz, po drugie, dwa wnioski o pomoc w zakresie
kosztów postępowania na podstawie przepisów art. 94 regulaminu postępowania. Wnioski te zostały oddalone, odpowiednio, decyzją
z dnia 10 grudnia 2009 r. oraz postanowieniami prezesa piątej izby Sądu z dnia 15 marca 2010 r. w sprawach T‑436/09 AJ i T‑436/09 AJ II
Dufour przeciwko EBC, niepublikowanymi w Zbiorze.
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniu 9 lutego, w dniu 18 lutego i w dniu 8 marca 2010 r. Królestwo Danii,
Królestwo Szwecji i Republika Finlandii, złożyły wnioski o dopuszczenie do niniejszego postępowania w charakterze interwenientów
popierających żądania skarżącego. Postanowieniami z dnia 24 marca i 21 kwietnia 2010 r. prezes piątej izby Sądu dopuścił rzeczone
interwencje. Królestwo Danii, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii złożyły pisma interwencyjne, odpowiednio w dniu 12 maja,
3 czerwca i 9 czerwca 2010 r.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 25 lutego 2010 r. Komisja Europejska wniosła o dopuszczenie do postępowania w charakterze
interwenienta popierającego żądania EBC. Postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r. prezes piątej izby dopuścił interwencję. Komisja
złożyła swoje pismo interwencyjne w dniu 9 czerwca 2010 r.
Ponieważ zmienił się skład izb Sądu, wyznaczony początkowo sędzia sprawozdawca został przydzielony do trzeciej izby, której
w rezultacie przydzielono niniejszą sprawę. Z powodu częściowego odnowienia składu Sądu niniejsza sprawa została przydzielona
nowemu sędziemu sprawozdawcy, należącemu do tej samej izby.
Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (trzecia izba) postanowił otworzyć procedurę ustną oraz w ramach środków
organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, po pierwsze, wezwał EBC i Komisję do
udzielenia pisemnej odpowiedzi na przedstawione pytanie oraz, po drugie, zwrócił się do EBC i Królestwa Szwecji o przedstawienie
określonych dokumentów. Strony zastosowały się do tych żądań.
Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania.
Skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        nakazanie EBC udostępnienia mu wszystkich baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdań;
–        zasądzenie od EBC kwoty 5000 EUR tytułem naprawienia wyrządzonej mu szkody;
–        obciążenie EBC kosztami postępowania.
Królestwo Danii, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii popierają żądania skarżącego zmierzające do stwierdzenia nieważności
zaskarżonej decyzji.
EBC wnosi do Sądu o:
–        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub, pomocniczo, oddalenie jej jako bezzasadnej;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Komisja popiera żądania EBC zmierzające do oddalenia skargi o stwierdzenie nieważności jako bezzasadnej.

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
1.
W przedmiocie dopuszczalności

Argumenty stron
EBC podnosi, w pierwszej kolejności, że część żądań skarżącego zmierzająca do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
jest niedopuszczalna z uwagi na jej bezprzedmiotowość.
Po pierwsze, EBC stwierdza, że na potrzeby procedur rekrutacji personelu korzysta z systemu informatycznego zarządzanego przez
usługodawcę zewnętrznego. Rzeczony system informatyczny umożliwia kandydatom zgłaszanie swoich kandydatur on-line i przekazywanie
niezbędnych informacji dotyczących ich danych osobowych, wykształcenia oraz doświadczenia. System informatyczny pozwala również
uzyskać ogólne informacje na temat postępowania rekrutacyjnego, takie jak liczba kandydatów. Konfiguracja techniczna systemu
informatycznego nie pozwala jednak na pobieranie informacji dotyczących ogółu profili. Ponadto, jeśli kandydat nie zgłosił
swojej kandydatury na nowe wolne stanowiska, jego dane zostają automatycznie usunięte z systemu informatycznego po upływie
24 miesięcy i mogą zostać odzyskane wyłącznie przez zewnętrznego usługodawcę za opłatą. Tego rodzaju system informatyczny
był używany od grudnia 2004 r. Przedtem wcześniejsze postępowania rekrutacyjne były organizowane na podstawie kandydatur zgłaszanych
w postaci dokumentów papierowych. Niektóre dane dotyczące kandydatur w tej formie były podsumowywane manualnie za pomocą komputerowego
arkusza obliczeniowego.
Po drugie, EBC stwierdza, że informacje dotyczące mobilności członków jego personelu w ramach tej instytucji mogą zostać otrzymane
wyłącznie z innego systemu informatycznego EBC, a mianowicie systemu służącego do zarządzania personelem i płacami. Ten system
informatyczny zawiera informacje na temat wszystkich członków personelu EBC, byłych i obecnych, od 1998 r., a także na temat
stażystów i personelu zewnętrznego od 2007 r. W szczególności dane dotyczące mobilności personelu dostępne są dopiero od 2004 r.
Informacje dotyczące mobilności personelu w okresie poprzedzającym 2004 r. znajdują się w odrębnej bazie danych, która jest
dostępna, ale nie jest zaktualizowana. Poza tym istnieje jeszcze jedna baza danych, zawierająca dane dotyczące członków personelu
zewnętrznego oraz stażystów za okres od 1999 r. do 2007 r.
Po trzecie, EBC wskazuje, że sprawozdania były tworzone na podstawie usystematyzowanych i przeanalizowanych surowych danych,
które były dostępne w chwili opracowywania sprawozdań. Potwierdza, że wyjaśnił skarżącemu, iż jego żądanie dostępu do tych
danych nie może zostać spełnione w drodze sporządzenia zwykłego wyciągu danych z odnośnych baz danych. Konieczne byłoby manualne
zgromadzenie niezbędnych danych na podstawie określonych parametrów przeszukiwania, a następnie opracowanie nowych sprawozdań
w postaci elektronicznej lub papierowej.
Ponadto EBC uważa, że z powodu automatycznego usunięcia niektórych danych po upływie 24 miesięcy oraz dodania danych dotyczących
nowych postępowań w sprawie rekrutacji personelu, organizowanych przez EBC, dane, które posłużyły za podstawę sporządzenia
sprawozdań, nie są już w całości dostępne w takim stanie, w jakim znajdowały się w czasie tworzenia rzeczonych sprawozdań.
Zachowano jedynie niektóre wyciągi z baz danych, z których korzystano przy systematyzowaniu danych w celu tworzenia sprawozdań,
przy czym zostały one wybrane w sposób arbitralny.
EBC wyciąga stąd wniosek, że skarga o stwierdzenie nieważności jest bezprzedmiotowa, ponieważ skarżący zmierza do uzyskania
dostępu do baz danych jako takich lub do wyciągów z baz danych, które nie istnieją i które trzeba by stworzyć w celu spełnienia
jego żądania.
W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o drugą część żądań skarżącego, EBC uważa, że jest ona niedopuszczalna, ponieważ, zgodnie
z utrwalonym orzecznictwem, sąd Unii w przypadku stwierdzenia przezeń nieważności decyzji dotyczącej dostępu do dokumentów
instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii nie może nakazać autorowi decyzji, której nieważność została stwierdzona,
podjęcia środków prowadzących do wykonania wyroku stwierdzającego nieważność.
Skarżący nie zgadza się z argumentami EBC i utrzymuje, że jego skarga jest dopuszczalna.

Ocena Sądu
Po pierwsze, co się tyczy argumentu EBC, że skarga o stwierdzenie nieważności jest bezprzedmiotowa, można go rozumieć tylko
w ten sposób, iż skarżący nie ma interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ nawet w razie
stwierdzenia nieważności nie byłoby możliwe udostępnienie mu baz danych objętych jego wnioskiem, ponieważ takie bazy danych
nie istnieją.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna
tylko wówczas, gdy skarżący ma interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Interes ten zakłada, że stwierdzenie
nieważności zaskarżonego aktu może samo w sobie wywołać skutki prawne i że w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać
jakąś korzyść (zob. wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie T‑195/08 Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji, Zb.Orz.
s. II‑4439, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jednak w niniejszej sprawie, która dotyczy dostępu do dokumentów, należy również, bez podważania utrwalonego orzecznictwa
wspomnianego w poprzednim punkcie, wziąć pod uwagę fakt, że wydając decyzję 2004/258 prawodawca miał świadomość dużych trudności
w identyfikacji dokumentów, jakie napotyka od początku obywatel poszukujący informacji, który w większości przypadków nie
wie, jakie dokumenty zawierają poszukiwane informacje, i musi zwrócić się do organów administracji, które posiadają odnośne
dokumenty, a co za tym idzie, informacje (zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T‑42/05 Williams
przeciwko Komisji, pkt 71).
Zatem wydaje się, że zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 2 decyzji 2004/258, który posługuje się wyrażeniami takimi, jak „zwraca
się” i „udziela pomocy”, stwierdzenie braku wystarczającej precyzji wniosku o dostęp, niezależnie od jego powodu, powinno
skłonić instytucję, której złożono wniosek, do skontaktowania się z wnioskodawcą w celu lepszego określenia żądanych dokumentów.
Chodzi tu zatem o przepis, który w dziedzinie publicznego dostępu do dokumentów stanowi formalne ucieleśnienie zasady dobrej
administracji należącej do gwarancji ustanowionych przez system prawa wspólnotowego w odniesieniu do postępowania administracyjnego.
Co za tym idzie, obowiązek udzielenia pomocy ma fundamentalne znaczenie przy zapewnieniu praktycznej skuteczności (effet utile)
prawa dostępu ustanowionego w decyzji 2004/258 (zob. analogicznie ww. w pkt 29 wyrok w sprawie Williams przeciwko Komisji,
pkt 74).
Z powyższych rozważań wynika, że EBC nie powinien od razu odrzucić wniosku o dostęp z tego powodu, że dokument, którego on
dotyczy, nie istnieje. Wręcz przeciwnie, w takim przypadku ma on obowiązek zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 decyzji 2004/258,
zwrócić się do wnioskodawcy o wyjaśnienie wniosku i udzielić mu w tym zakresie pomocy, zwłaszcza poprzez wskazanie posiadanych
dokumentów, które są analogiczne do dokumentów objętych wnioskiem o dostęp lub które mogą zawierać część lub całość informacji
poszukiwanych przez wnioskodawcę. Dopiero w przypadku, gdy mimo tych wyjaśnień wnioskodawca nadal domaga się uzyskania dostępu
do dokumentu, który nie istnieje, EBC może zasadnie odrzucić wniosek o dostęp z powodu nieistnienia jego przedmiotu.
Należy pamiętać, że w niniejszej sprawie pierwotny wniosek skarżącego dotyczył, między innymi, dostępu do „baz danych, którymi
posłużono się do przeprowadzenia analiz statystycznych w sprawozdaniach” (zob. pkt 4 powyżej).
Zarówno w piśmie z dnia 23 lipca 2009 r. (zob. pkt 5 powyżej), jak i w zaskarżonej decyzji EBC odrzucił ten wniosek, uzasadniając
to zasadniczo okolicznością, że bazy danych, których udostępnienia żądał skarżący, nie stanowiły dokumentów w rozumieniu decyzji
2004/258. Natomiast w żaden sposób EBC nie kwestionował istnienia rzeczonych baz danych.
Co prawda EBC w dużej mierze zmodyfikował swoje stanowisko za pomocą argumentacji opisanej powyżej w pkt 20–23. Wyjaśnił on
w istocie, że nie istniały konkretne bazy danych mające służyć za podstawę do opracowania sprawozdań, a odnośne dane znajdowały
się w systemie informatycznym zarządzania kandydaturami, a także w różnych bazach danych, które bank wykorzystuje do zarządzania
swoim personelem. Dane te zostały pobrane z rzeczonych baz danych i wykorzystane jako podstawa opracowania sprawozdań.
Wyjaśnienia uzupełniające EBC nie pozwalają jednak w żaden sposób uznać, że skarżący nie posiada interesu prawnego w żądaniu
stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Zaskarżona decyzja opiera się bowiem na założeniu – podważonym przez skarżącego – że decyzja 2004/258 nie ma zastosowania
do dostępu do baz danych lub do danych, które te bazy zawierają.
Gdyby przyjąć argumentację skarżącego i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z tego powodu, to EBC nie miałby obowiązku
udostępnić skarżącemu baz danych, które nie istnieją. W takim przypadku EBC powinien zwrócić się do skarżącego na podstawie
przepisów art. 6 ust. 2 decyzji 2004/258 o wyjaśnienie wniosku i udzielić mu w tym zakresie pomocy poprzez wskazanie – tak
jak w istocie EBC uczynił, przedstawiając swoje argumenty podsumowane powyżej w pkt 20–23 powyżej ‑ posiadanych baz danych,
które mogą zawierać dane interesujące skarżącego.
Wynika z tego, że skarżący posiada interes prawny i że jego skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna.
Po drugie, co się tyczy drugiej części żądań skarżącego, zmierzających do nakazania EBC „udostępnienia [mu] wszystkich baz
danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdań”, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że Sąd nie może, w ramach sprawowanej
przez siebie kontroli zgodności z prawem, kierować nakazów do instytucji ani też ich zastępować. To ograniczenie kontroli
zgodności z prawem dotyczy wszystkich spornych dziedzin, do rozpoznania których Sąd jest właściwy, w tym także dostępu do
dokumentów (wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie T‑204/99 Mattila przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II‑2265, pkt 26).
W rezultacie drugą część żądań skarżącego należy odrzucić jako niedopuszczalną.
2.
W przedmiocie istoty sprawy
Skarżący na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności podnosi trzy zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia prawa
wynikającego z faktu, że zaskarżona decyzja oparta jest na wyjątku od prawa dostępu do dokumentów, nieprzewidzianym w decyzji
2004/258, po drugie, naruszenia prawa wynikającego z faktu, że w zaskarżonej decyzji EBC niesłusznie stwierdził, że bazy danych
nie stanowią dokumentów w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji, oraz, po trzecie, naruszenia prawa wynikającego
z faktu, że w zaskarżonej decyzji EBC w celu uzasadnienia odmowy dostępu do odnośnych baz danych podniósł argument nakładu
pracy i praktycznych trudności, które wynikałyby dla EBC z ich udostępnienia.
Ponadto Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji podniosły w swoich uwagach zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia
w zaskarżonej decyzji. Ponieważ naruszenie obowiązku uzasadnienia stanowi bezwzględną przyczynę nieważności, która musi zostać
uwzględniona z urzędu przez sąd wspólnotowy (wyrok Trybunału z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie C‑166/95 P Komisja przeciwko
Daffix, Rec. s. I‑983, pkt 24; wyrok Sądu z dnia 8 września 2009 r. w sprawie T‑404/06 P ETF przeciwko Landgren, Zb.Orz. s. II‑2841,
pkt 137), należy najpierw, przed przeanalizowaniem trzech zarzutów podniesionych przez skarżącego, zbadać to zagadnienie.

W przedmiocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji
Argumenty stron
Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji twierdzą zasadniczo, że w zaskarżonej decyzji brak jest wystarczającego
pod względem prawnym wyjaśnienia przesłanek, na podstawie których stwierdzono, iż złożony przez skarżącego wniosek o dostęp
nie dotyczył dokumentu w rozumieniu decyzji 2004/258.
EBC i Komisja przedstawili na piśmie swoje uwagi na temat powyższych argumentów w odpowiedzi na pisemne zapytanie Sądu. Instytucje
te twierdzą zasadniczo, że zaskarżona decyzja jest wystarczająco uzasadniona pod względem prawnym i, co za tym idzie, powyższe
argumenty interwenientów należy odrzucić.
Ocena Sądu
Artykuł 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji 2004/258 stanowią, że w odpowiedzi na wniosek o dostęp do dokumentu EBC, instytucja
ta albo udziela dostępu do żądanego dokumentu i przekazuje go wnioskodawcy zgodnie z art. 9, albo w pisemnej odpowiedzi podaje
przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy dostępu.
Wynika stąd, że zarówno decyzja EBC o odrzuceniu pierwotnego wniosku o dostęp do dokumentów, jak i decyzja o odrzuceniu wniosku
potwierdzającego powinny zostać uzasadnione.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mającym zastosowanie również w dziedzinie dostępu do dokumentów, uzasadnienie musi odpowiadać
charakterowi przedmiotowego aktu prawnego oraz musi przedstawiać jasno i jednoznacznie sposób rozumowania instytucji, która
wydała akt, umożliwiając zainteresowanym zapoznanie się z powodami przyjętego aktu, a sądowi Unii dokonanie kontroli. Wymóg
uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych
argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnienia mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio
i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena,
czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego
wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego odnośną dziedzinę (zob. ww. w pkt 29 wyrok w sprawie Williams przeciwko
Komisji, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że EBC wykonał ciążący na nim obowiązek podania skarżącemu przyczyny całkowitej lub
częściowej odmowy dostępu do baz danych objętych wnioskiem.
Zarówno pismo z dnia 23 lipca 2009 r. o odrzuceniu pierwotnego wniosku skarżącego o dostęp, jak i zaskarżona decyzja, wskazują
w istocie, że wniosek skarżącego o dostęp został odrzucony z tego powodu, że nie dotyczy on dokumentu w rozumieniu przepisów
art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.
Wynika stąd, mówiąc ściślej, że zdaniem EBC bazy danych, o których mowa we wniosku skarżącego o dostęp, nie stanowią dokumentów
w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258. EBC stwierdził w tym względzie, że wersje drukowane treści odnośnych baz danych
stanowiłyby dokumenty i mogłyby stanowić przedmiot wniosku o dostęp, ale jednocześnie podkreślił, że takie wersje nie istnieją.
Ich realizacja wymagałaby stworzenia nowego dokumentu w drodze usystematyzowania i dodatkowej analizy danych. Procedura taka,
której przeprowadzenie wiązałoby się z istotnym nakładem pracy, nie została przewidziana w decyzji 2004/258 (zob. pkt 5, 7
powyżej).
Uzasadnienie to pozwala skarżącemu zrozumieć przyczyny odmowy, z jaką spotkał się ze strony EBC jego wniosek o dostęp, i podważyć
tę odmowę przed sądem Unii, co zresztą uczynił, i należy teraz w ramach analizy zarzutów podniesionych przez skarżącego na
poparcie skargi zbadać, czy wskazane przez EBC powody odrzucenia wniosku skarżącego są słuszne.
Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić
od kwestii zasadności uzasadnienia, która odnosi się do materialnej legalności spornego aktu (zob. wyrok Sądu z dnia 12 września
2007 r. w sprawach połączonych T‑239/04 i T‑323/04 Włochy przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑3265, pkt 117 i przytoczone tam
orzecznictwo). Fakt ewentualnej błędności uzasadnienia nie czyni zeń bowiem uzasadnienia nieistniejącego (zob. wyrok Sądu
z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie T‑368/09 P Sevenier przeciwko Komisji, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest uzasadniona w sposób wystarczający pod względem prawnym, bez uszczerbku
dla zbadania prawidłowości tego uzasadnienia, które zostanie przeprowadzone w dalszej kolejności. W tym względzie należałoby
rozpocząć od zbadania drugiego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa wynikającego z faktu, że w zaskarżonej decyzji EBC niesłusznie
stwierdził, że bazy danych nie stanowią dokumentów w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa wynikającego z faktu, że w zaskarżonej decyzji EBC niesłusznie
stwierdził, iż bazy danych nie stanowią dokumentów w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258
Argumenty stron
Skarżący, a także Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji podnoszą, tytułem wstępu, że wykładnia pojęcia
dokumentu na gruncie decyzji 2004/258 powinna uwzględniać zasady leżące u podstaw przyjęcia rozporządzenia nr 1049/2001 oraz
orzecznictwo dotyczące jego stosowania, tym bardziej że rozporządzenie to zostało przywołane w motywie 2 rzeczonej decyzji.
Interwenienci popierający żądania skarżącego stoją ponadto na stanowisku, że termin „dokument”, zdefiniowany w ten sam sposób
zarówno w decyzji 2004/258, jak i w rozporządzeniu nr 1049/2001, powinien być w obu wypadkach interpretowany w sposób jednolity
i stanowić przedmiot wykładni rozszerzającej, uwzględniającej rozwój technologii. Republika Finlandii dodaje, że zbyt wąska
wykładnia tego terminu prowadziłaby pośrednio do rozszerzenia zakresu stosowania rozmaitych wyjątków od prawa publicznego
dostępu do dokumentów, w sposób niezgodny z orzecznictwem, w którym preferowana jest zawężająca wykładnia i ścisłe stosowanie
rzeczonych wyjątków.
Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ EBC uznał, iż baza danych nie jest dokumentem mogącym stanowić
przedmiot wniosku o dostęp na podstawie decyzji 2004/258. Jego zdaniem, w zaskarżonej decyzji EBC niesłusznie uzależnił posiadanie
przez bazę danych przymiotu dokumentu w rozumieniu rzeczonej decyzji od istnienia wersji drukowanej tej bazy danych. Tymczasem,
zgodnie ze sformułowaniami użytymi w art. 3 lit. a) tej decyzji, baza danych jest sama w sobie dokumentem. Skarżący w tym
względzie powołuje się na wyrok Trybunału z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie C‑444/02 Fixtures Marketing, Zb.Orz. s. I‑10549,
pkt 30, który, jego zdaniem, wspiera tę tezę, i wyjaśnia, że złożony przezeń wniosek o dostęp dotyczył danych „surowych”,
a mianowicie niepoddanych przetworzeniu odnośnych baz danych EBC.
Skarżący dodaje, że uwzględnienie jego wniosku w żaden sposób nie pociąga za sobą konieczności stworzenia nowego dokumentu.
Niezbędne byłoby jedynie wybranie pewnych zmiennych i skopiowanie ich, którą to czynność można przyrównać do sporządzenia
wybiórczej kserokopii dokumentu. Ponadto, w odpowiedzi na argument, że dokument w rozumieniu decyzji 2004/258 powinien charakteryzować
się pewnym stopniem stabilności, skarżący podkreśla, że jest to dodatkowe kryterium, które nie zostało przewidziane w definicji
znajdującej się w art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji.
Chociaż wszyscy trzej interwenienci po stronie skarżącego popierają jego żądania zmierzające do stwierdzenia nieważności zaskarżonej
decyzji, każdy z nich przyjmuje w pewnym stopniu inne stanowisko odnośnie do zagadnienia, czy baza danych i dane, które zawiera,
stanowią dokumenty w rozumieniu decyzji 2004/258.
Królestwo Danii twierdzi, że baza danych, jako taka, nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów dotyczących dostępu do dokumentów,
które odnoszą się wyłącznie do dokumentów indywidualnych, istniejących i jasno określonych. Jednakże to, co może stanowić
przedmiot wyciągu z bazy danych w drodze normalnego lub rutynowego przeszukiwania, które nie wiąże się z nadmiernym nakładem
pracy, powinno zostać uznane za dokument, mogący stanowić przedmiot wniosku o dostęp. Królestwo Danii stoi zatem na stanowisku,
że EBC powinien był zbadać, czy informacje żądane przez skarżącego mogły zostać pobrane z bazy danych metodą normalnego przeszukiwania,
a jeśli tak, powinien był uwzględnić wniosek skarżącego o dostęp.
Królestwo Szwecji odrzuca zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, zgodnie z którym wniosek skarżącego o dostęp nie dotyczył
dokumentów. Jego zdaniem, EBC miał zgodnie z decyzją 2004/258 obowiązek umożliwienia dostępu do danych przechowywanych w postaci
elektronicznej w bazie danych, chyba że zastosowanie znalazłby jeden z wyjątków ustanowionych w art. 4 rzeczonej decyzji.
Fakt, że dane przechowywane w postaci elektronicznej nie były fizycznie ułożone w szczególnym porządku, ponieważ ich układ
miał charakter wyłącznie logiczny, nie może prowadzić do innej konkluzji. Bez znaczenia jest również miejsce przechowywania
danych.
Jednakże dane usunięte z bazy danych nie mogą, zdaniem Królestwa Szwecji, stanowić przedmiotu wniosku o dostęp. Nie można
również wymagać od instytucji, aby w celu uwzględnienia wniosku uzyskała dane, których nie posiada.
Poza tym Królestwo Danii i Królestwo Szwecji podnoszą, że Komisja w swoich uwagach na temat skargi 1693/2005/PB złożonej Europejskiemu
Rzecznikowi Praw Obywatelskich sama interpretuje termin „dokument”, figurujący w rozporządzeniu nr 1049/2001, w taki sposób,
że obejmuje on również wyniki normalnego przeszukiwania bazy danych.
Republika Finlandii uważa, że zaskarżona decyzja oparta jest na zbyt wąsko rozumianej definicji terminu „dokument”, znajdującej
się w decyzji 2004/258. Jej zdaniem, termin ten powinien obejmować również zbiór danych znajdujących się w bazie danych, który
może zostać utworzony za pomocą narzędzi odnośnej bazy danych. Fakt, że tego rodzaju przeszukiwanie, chociaż możliwe, nie
jest przeprowadzane przez odnośną instytucję w ramach bieżącej działalności, jest w tym względzie pozbawiony znaczenia. Tytułem
uzupełnienia państwo to dodaje, że chociaż dane zawarte w bazie danych nie stanowią dokumentów w rozumieniu rzeczonej decyzji,
EBC powinien był powiadomić skarżącego o wszelkich samoistnych dokumentach, które mogły zostać wydrukowane i mogłyby odpowiadać
jego wnioskowi o dostęp.
Skarżący oraz Republika Finlandii i Królestwo Szwecji powołują się również na przepisy art. 6 i 9 decyzji 2004/258. W świetle
tych przepisów ani ewentualne trudności w identyfikacji dokumentu będącego przedmiotem wniosku o dostęp, ani trudności praktyczne,
w tym nadmierny nakład pracy, który mógłby wynikać dla EBC z pozytywnego rozpatrzenia takiego wniosku, nie stanowią ważnych
powodów jego odrzucenia. Jest tak tym bardziej, że EBC mógłby się zwrócić do autora wniosku o dostęp w celu otrzymania ewentualnych
wyjaśnień niezbędnych do ugodowego załatwienia jego sprawy. W razie potrzeby EBC mógłby również udostępnić obszerne dokumenty
w swoich pomieszczeniach.
Wreszcie skarżący podważa również argument EBC dotyczący podniesionej niemożliwości zidentyfikowania bazy danych w rejestrze,
takim jak ten, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001. Wskazuje w tym względzie na praktykę Eurostatu (urzędu
statystycznego Unii Europejskiej), który zaoferował dostęp on-line do różnych serii publikacji statystycznych.
Po pierwsze, EBC przypomina, że nie podlega ani art. 255 WE, ani przepisom rozporządzenia nr 1049/2001. Wprawdzie decyzja
2004/258 zawiera odesłanie do art. 1 TUE i do wspólnej deklaracji dotyczącej rzeczonego rozporządzenia, jednak jest ona środkiem
przyjętym na podstawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego oraz art. 23 jego
regulaminu wewnętrznego. Zatem pomimo tego, że w rozporządzeniu nr 1049/2001 i w decyzji 2004/258 można znaleźć podobne terminy,
celem decyzji nie jest rozszerzenie zakresu stosowania rzeczonego rozporządzenia na jego dokumenty. Według EBC terminy użyte
w decyzji powinny być pojmowane w sposób zgodny z celami szczególnego systemu publicznego dostępu do dokumentów banku.
Poza tym EBC i Komisja zauważają, że ww. w pkt 56 wyrok w sprawie Fixtures Marketing, na który powołuje się skarżący, dotyczy
wykładni dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U.
L 77, s. 20). Zatem wyrok ten jest pozbawiony znaczenia w niniejszej sprawie, która dotyczy wykładni decyzji 2004/258. EBC
przypomina poza tym, że skarżący nie podniósł zarzutu niezgodności rzeczonej decyzji z prawem, która w każdym razie korzysta
z domniemania zgodności z prawem.
Komisja, w przeciwieństwie do EBC, uważa, że zważywszy na znajdujące się w decyzji 2004/258 odesłanie do rozporządzenia nr 1049/2001
oraz tożsamość definicji terminu „dokument” w rzeczonych aktach, wykładnia definicji zawartej w art. 3 rzeczonej decyzji powinna
być zgodna z brzmieniem i systematyką rozporządzenia.
Po drugie, EBC wskazuje na pewne względy związane z cechami dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258. Ponieważ
definicja znajdująca się w tym przepisie wspomina o „wszelkiej treści”, jej celem jest objęcie możliwie jak największego zakresu
elementów. Poza tym postać, w jakiej odnośna treść jest przechowywana – elektroniczna lub inna – nie ma żadnego znaczenia.
Wreszcie „element” należy uznać za dokument w rozumieniu tej definicji, jeśli został opracowany lub stworzony przez EBC lub
jeśli po prostu znajduje się w jego dyspozycji.
Zgodnie z tym, co twierdzi EBC i Komisja, definicję terminu „dokument”, która znajduje się w decyzji 2004/258, należy pojmować
w kontekście innych przepisów rzeczonej decyzji, zwłaszcza przepisów art. 6 i 9, i interpretować w drodze „wykładni systemowej”.
Z tych dwóch artykułów wynika, że dokumenty, których dotyczy decyzja, powinny zostać przekazane wnioskodawcy w niezmienionej
postaci, bez ingerencji w ich treść lub formę, powinny istnieć jako dokumenty samoistne i konkretne, bez konieczności ich
tworzenia, i w postaci na tyle stabilnej, aby można było mówić o ich „treści”. Warunki te są spełnione zwłaszcza w przypadku
tekstu znajdującego się na kartce papieru lub w dokumencie elektronicznym.
Ponadto EBC utrzymuje, że wykładnia terminu „dokument”, znajdującego się w decyzji 2004/258, powinna być zgodna z celem tej
decyzji, czyli umożliwieniem EBC przeprowadzenia analizy potencjalnej szkody mogącej wyniknąć z ujawnienia dokumentu obywatelowi
i, co za tym idzie, ustalenia, czy ujawnieniu nie sprzeciwia się jeden lub więcej z wyjątków ustanowionych w art. 4 rzeczonej
decyzji. Cel ten przemawia również za tezą, zgodnie z którą termin „dokument” oznacza pewną stabilność i konkretny charakter
odnośnego dokumentu i nie obejmuje elementów, których treść podlega ciągłym lub doraźnym zmianom.
Wreszcie EBC podnosi, że ani decyzja 2004/258, ani bardziej ogólnie prawo Unii nie ustanawia prawa publicznego dostępu do
informacji. Zatem termin „dokument” znajdujący się w tekście rzeczonej decyzji nie powinien być interpretowany w sposób prowadzący
de facto do uznania takiego prawa.
Po trzecie, EBC i Komisja stoją na stanowisku, że bazy danych, których dotyczył wniosek skarżącego o dostęp, nie stanowią
dokumentów w rozumieniu decyzji 2004/258. Przede wszystkim argument skarżącego, zgodnie z którym w zaskarżonej decyzji stwierdza
się, że jedynie wersje drukowane bazy danych stanowią dokumenty, opiera się na zbyt uproszczonym rozumieniu tej decyzji. Bazy
danych objęte wnioskiem skarżącego o dostęp nie są rejestrem ani kompilacją dokumentów i mają charakter niedokumentowy w odróżnieniu
od dokumentowych baz danych, takich jak baza danych EUR-Lex. Dane zawarte w tej bazie danych mogą być wykorzystane wyłącznie
do tworzenia dokumentów „do użytku wewnętrznego” w określonym celu, za pomocą narzędzi do gromadzenia i systematyzowania danych,
dostępnych w samych bazach. EBC uważa w rezultacie, że informacje zawarte w jego bazach danych nie mogą zostać jako takie
udostępnione skarżącemu. W celu zaspokojenia żądania skarżącego konieczne byłoby utworzenie nowego dokumentu. To jednak wykraczałoby
poza zakres decyzji 2004/258. Poza tym skarżący nie przedstawił powodów, dla których bazy danych objęte jego wnioskiem były
dokumentami.
W tym samym kontekście Komisja podnosi, że w drodze wniosku skarżący zamierzał uzyskać dostęp do baz danych jako takich. Jednak
poza informacjami bazy danych zawierały, przede wszystkim, oprogramowanie niezbędne do ich działania, narzędzia wyszukiwania
oraz powiązania logiczne i systemowe. Wniosek skarżącego o dostęp miał zatem szerszy zakres niż zakres wniosku o dostęp do
dokumentu. W rzeczywistości skarżący pragnął otrzymać dostęp do narzędzia, które pozwoliłoby mu tworzyć jego własne dokumenty
według wybranych przez niego kryteriów wyszukiwania.
Ponadto EBC i Komisja podnoszą, że bazy danych objęte wnioskiem skarżącego o dostęp nie charakteryzowały się stabilnością
treści, niezbędną do uznania ich za dokumenty. Ich treść ulegała bowiem ciągłym zmianom wynikającym z dodawania lub usuwania
informacji. Komisja zauważa również w tym samym kontekście, że terminy „stworzone lub będące w dyspozycji” i „pochodzące”,
użyte odpowiednio w art. 3 lit. a) i w art. 5 decyzji 2004/258, potwierdzają tę tezę. Podobnie jest w przypadku odesłań do
„dokumentu bardzo obszernego” lub do „bardzo dużej liczby dokumentów”, znajdujących się w art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 3 i art. 8
ust. 2 rzeczonej decyzji. Tego rodzaju określenia ilościowe wskazują na założenie stałej treści, która może podlegać wyodrębnieniu.
Następnie EBC i Komisja podnoszą, że uznanie, iż bazy danych będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stanowią dokumenty,
które mogą być przedmiotem wniosku o dostęp, wiązałoby się z szeregiem trudności praktycznych. Przede wszystkim przeprowadzenie
konkretnej i indywidualnej analizy każdego dokumentu objętego wnioskiem o dostęp, której wymaga orzecznictwo, wymagałoby istnienia
dokumentu stabilnego i możliwego do zidentyfikowania i, co za tym idzie, byłoby niemożliwe w przypadku bazy danych, której
treść podlega ciągłym zmianom.
Co więcej, niemożliwe byłoby również zbadanie, czy na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku o dostęp nie stoi jeden z wyjątków
ustanowionych w art. 4 decyzji 2004/258, zwłaszcza w przypadku bazy danych zawierającej dużą ilość danych osobowych.
Wreszcie środki przewidziane w rozporządzeniu nr 1049/2001, których celem jest ułatwienie wykonywania prawa dostępu, takie
jak rejestry dokumentów lub publikacja w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
, potwierdzają, że prawodawca brał pod uwagę dokumenty indywidualne, a nie bazy danych, takie jak w niniejszej sprawie. Fakt,
że decyzja 2004/258 nie przewiduje ustanowienia rejestru dokumentów, analogicznego do tego, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia
nr 1049/2011, nie może prowadzić do przyjęcia odmiennego wniosku.
Po czwarte, EBC i Komisja powołują się na sprawozdanie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 10 grudnia 2008 r.
na temat publicznego dostępu do baz danych Unii Europejskiej, zieloną księgę Komisji pod tytułem „Publiczny dostęp do dokumentów
instytucji Wspólnoty Europejskiej – Przegląd” [COM (2007) 185 wersja ostateczna], projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [COM (2008) 229 – wersja ostateczna
COD 2008/0090], a także sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 [COM (2004) 45 wersja
ostateczna], które wszystkie uzasadniają tezę, że bazy danych nie są dokumentami w rozumieniu przepisów dotyczących dostępu
do dokumentów.
Komisja utrzymuje, że geneza rozporządzenia nr 1049/2001 również stanowi argument za tym, iż bazy danych nie należy uważać
za dokument w rozumieniu rozporządzenia i w rozumieniu decyzji 2004/258. Na poparcie swoich twierdzeń powołuje się ona na
szereg dokumentów poprzedzających przyjęcie rzeczonego rozporządzenia.
EBC podnosi ponadto, że ponieważ dane zawarte w jego bazach danych nie stanowią dokumentów, sporządza on sprawozdania po to,
aby wypełnić ciążący na nim obowiązek, potwierdzony przez orzecznictwo (wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie T‑264/04
WWF European Policy Programme przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑911, pkt 61), dotyczący sporządzania i zachowywania dokumentacji
odnoszącej się do jego działalności.
Ocena Sądu
–       Pojęcie bazy danych
Należy stwierdzić, że wszystkie strony odwołują się w swojej argumentacji do pojęcia bazy danych, ale nie podają jego definicji.
Zatem badanie niniejszego zarzutu trzeba rozpocząć od analizy tego pojęcia.
W tym względzie należy zauważyć, że definicja pojęcia bazy danych znajdująca się w art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9, pomimo tego,
że jak słusznie podniósł EBC (zob. pkt 67 powyżej), jest ona istotna wyłącznie w zakresie stosowania tej dyrektywy, może stanowić
źródło inspiracji. Jest tak tym bardziej, że w trakcie rozprawy EBC, obstając przy swojej tezie, zgodnie z którą dyrektywa
96/9 nie ma zastosowania do niniejszej sprawy, przyznał jednak w odpowiedzi na pytanie Sądu, że „z informatycznego punktu
widzenia” jego bazy danych będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie mieszczą się w zakresie wspomnianej wyżej definicji,
co zostało odnotowane w protokole rozprawy.
W art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9 baza danych została zdefiniowana jako „zbiór niezależnych utworów, danych lub innych materiałów
[elementów] uporządkowanych w sposób systematyczny lub metodyczny, indywidualnie dostępnych środkami elektronicznymi lub innymi
sposobami”.
Jak Trybunał wskazał w ww. w pkt 56 wyroku w sprawie Fixtures Marekting (pkt 29, 30), możliwość zakwalifikowania zbioru jako
bazy danych jest uzależniona przede wszystkim od istnienia zbioru „niezależnych materiałów [elementów]”, tj. elementów dających
się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości informacyjnej, literackiej, artystycznej, muzycznej
lub innej. Wymaga ona również, aby niezależne elementy tworzące ten zbiór były uporządkowane w sposób systematyczny lub metodyczny
i były indywidualnie dostępne takimi lub innymi środkami. Nie ma wymogu, aby to systematyczne i metodyczne uporządkowanie
było zauważalne fizycznie; warunek ten implikuje jednak, aby zbiór ten znajdował się na trwałym nośniku danych, bez względu
na jego rodzaj, i obejmował rozwiązanie techniczne, takie jak system elektroniczny, elekromagnetyczny lub elektrooptyczny,
lub inną metodę, taką jak indeks, spis treści, plan lub inny szczególny sposób klasyfikacji, który pozwala na znalezienie
każdego niezależnego elementu składającego się na ten zbiór.
Ten drugi warunek pozwala na odróżnienie bazy danych w rozumieniu dyrektywy 96/9, której cechą charakterystyczną jest system
umożliwiający znalezienie w nim każdego elementu składowego, od zbioru elementów, który dostarcza informacji, lecz jest pozbawiony
systemu pozwalającego na przetwarzanie pojedynczych elementów, które wchodzą w jego skład (ww. w pkt 56 wyrok w sprawie Fixtures
Marketing, pkt 31).
Na podstawie tej analizy Trybunał stwierdził, że pojęcie bazy danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9 odnosi się
do każdego zbioru zawierającego utwory, dane i inne elementy dające się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości
ich zawartości i obejmującego metodę lub system, bez względu na ich rodzaj, pozwalające na znalezienie każdego elementu składającego
się na ten zbiór (ww. w pkt 56 wyrok w sprawie Fixtures Marketing, pkt 32).
–       Analiza definicji terminu „dokument” znajdującej się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258
Należy przeanalizować różne elementy definicji terminu „dokument” znajdującej się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258. Należy
w tym względzie stwierdzić, że, po pierwsze, z terminów „nośnik”, „przechowywane”, „nagranie”, „stworzone” i „będące w dyspozycji”
wykorzystanych w definicji, wynika w sposób dorozumiany, lecz niezbity, że mowa jest o treści utrwalonej, którą po jej stworzeniu
można odtworzyć lub z którą można się zapoznać. Zatem elementy nieutrwalone nie stanowią dokumentów, nawet jeśli są znane
EBC.
Tak więc, jeśli wypowiedzi padające w trakcie zebrania członków personelu EBC nie zostaną zarejestrowane za pomocą urządzenia
do nagrywania dźwięku lub dźwięku i obrazu ani opisane w protokole, nie można mówić o jakimkolwiek dokumencie, który mógłby
stanowić przedmiot wniosku o dostęp, nawet jeśli członkowie odnośnego zebrania zachowali dokładnie w pamięci treść ich rozmów
(zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 81 wyrok w sprawie WWF European Policy Programme przeciwko Radzie, pkt 76–78).
Po drugie, z definicji znajdującej się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 wynika, że rodzaj nośnika, na którym przechowywana
jest treść, nie ma znaczenia przy ustalaniu, czy treść ta stanowi dokument, czy nie. Zatem może to być nośnik tradycyjny,
taki jak papier, jak i bardziej wyrafinowany, jak różnego rodzaju urządzenia służące do przechowywania danych w postaci elektronicznej
(dysk twardy, układ scalony pamięci elektronicznej, itp.) lub różnorodne nośniki wykorzystywane do przechowywania nagrań dźwiękowych,
wizualnych lub audiowizualnych (CD, DVD, kasety wideo, itp.) Wszelkie nowe środki przechowywania lub rejestrowania, które
mogą zostać stworzone w przyszłości, będą co do zasady objęte omawianą definicją.
Po trzecie, zgodnie z brzmieniem art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, dotyczy on „wszelkich treści”. Mówiąc innymi słowy, typ
i rodzaj przechowywanej treści są również bez znaczenia. Zaakceptowanie wszystkich typów nośników z konieczności pociąga za
sobą bowiem przyjęcie wszelkiego rodzaju treści, które można przechowywać na różnych zaakceptowanych nośnikach. Zatem dokument
w rozumieniu definicji znajdującej się w rzeczonej decyzji może zawierać słowa, liczby lub wszelkiego rodzaju inne symbole,
ale również obrazy i nagrania dźwiękowe, takie jak wypowiedzi mówcy, lub wizualne, jak choćby film.
Jedynym ograniczeniem związanym z treścią, którą może obejmować definicja z art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, jest warunek,
że treść ta musi dotyczyć kwestii związanych z polityką, działalnością lub decyzjami EBC.
Po czwarte, z tych samych powodów, z definicji terminu „dokument”, która znajduje się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, można
wywnioskować, że wielkość, długość, waga lub sposób prezentacji treści są pozbawione znaczenia przy ustalaniu, czy treść tę
rzeczona definicja obejmuje, czy nie.
Zatem należy dojść do wniosku, że dokumentem w rozumieniu decyzji 2004/258 może być kilkusetstronicowa książka lub „kawałek
papieru” (zgodnie ze sformułowaniem użytym przez EBC w argumencie podsumowanym powyżej w pkt 70 zawierające tylko jedno słowo
lub liczbę, na przykład nazwisko lub numer telefonu. Na tej samej zasadzie dokument może składać się nie tylko z tekstu, jak
to jest w przypadku listu lub notatki, ale również z tabeli, katalogu lub listy, takich jak spis telefoniczny, cennik lub
lista części zamiennych.
–       Przedmiot wniosku skarżącego o dostęp
Jak więc wynika z rozważań przedstawionych powyżej w pkt 82–87, pojęcie bazy danych nie obejmuje wyłącznie zbioru danych zawartych
w bazie, ale również środki techniczne, w które jest ona wyposażona, które pozwalają na uporządkowanie tych danych w sposób
systematyczny lub metodyczny, a także ich precyzyjne i indywidualne pobieranie.
Trzeba jednak stwierdzić, że ani w swoim wniosku pierwotnym i wniosku potwierdzającym o dostęp, ani w pismach do Sądu, skarżący
nie uczynił wyraźnego rozróżnienia między danymi zawartymi w bazie danych i bazą danych jako taką, która jest pojęciem, jak
właśnie wykazano, o wiele szerszym.
O ile bowiem w swoim wniosku pierwotnym (zob. pkt 4 powyżej) skarżący odnosi się do „baz danych, którymi posłużono się do
przeprowadzenia analiz statystycznych w sprawozdaniach”, o tyle we wniosku potwierdzającym (zob. pkt 6 powyżej) wskazuje on,
że „objęte wnioskiem dane [były] w rzeczywistości treścią przechowywaną w formie elektronicznej (»bazy« danych), opracowaną
przez EBC”. Sprawił w ten sposób wrażenie, że jego wniosek o dostęp dotyczył wyłącznie danych zawartych w bazie danych EBC.
Wydaje się również, że stosuje on wyrażenie „baza danych” jako określenie zbiorowe oznaczające dane, które ta baza zawiera,
w zupełnym oderwaniu od jej elementów strukturalnych.
Ponadto, podczas gdy w tytule niniejszego zarzutu w skardze skarżący odnosi się do „przymiotu »dokumentu« posiadanego przez
bazę danych”, to w replice stwierdza, z jednej strony, że baza danych to „jednocześnie »treść« i »forma«”, a z drugiej strony,
że jego wniosek o dostęp dotyczy wyłącznie „danych surowych”.
Wyjaśnienia przedstawione przez skarżącego w odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd w trakcie rozprawy również nie pomogły
rozwiać wątpliwości wynikających z braku dokładności terminologicznej. Zapytany, czy jego wniosek o dostęp dotyczył wyłącznie
danych zawartych w bazie danych EBC, czy też należy go rozumieć jako dotyczący również innych elementów tej bazy danych, wymagających
doprecyzowania przez niego, skarżący wskazał, że w istocie zwrócił się o „bazę danych”, gdyż starał się otrzymać „na przykład
tabelę mogącą zawierać informacje na temat rekrutacji i mobilności personelu”. Powiedział, że jeśli taka baza danych istnieje,
chciałby otrzymać jej „kserokopię”, i dodał, że oczekiwał, iż uzyska „tę bazę danych, tę kompilację”. W dalszym ciągu wskazał,
że jeśli EBC nie posiada „takiej tabeli, takiej kompilacji”, powinny na pewno istnieć akta pracownicze, które mógłby wykorzystać.
Na pytanie, czy w świetle złożonych przez niego wyjaśnień prawidłowy jest wniosek, że wystarczy mu kserokopia i że w związku
z tym nie żąda on narzędzi bazy danych, odpowiedział, że „najpierw” kserokopia byłaby faktycznie wystarczająca, ale że następnie
mógłby potrzebować narzędzi służących do posługiwania się tą bazą danych. Wszystkie te oświadczenia zostały odnotowane w protokole
rozprawy.
Pozostałe strony niniejszego postępowania odnoszą się w swojej argumentacji zarówno do danych znajdujących się w bazie danych,
jak i do bazy danych „jako takiej”.
Biorąc również pod uwagę wyjaśnienia przedstawione przez skarżącego w trakcie rozprawy, należy uznać, że wniosek skarżącego
o dostęp dotyczył co najmniej dostępu do zbioru danych znajdujących się w jednej bazie lub w wielu bazach danych EBC, przy
czym nie można wykluczyć, że dotyczył on również innych elementów tej bazy danych. W tych okolicznościach trzeba zbadać w pierwszej
kolejności, czy ten zbiór danych stanowi dokument w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, a dopiero w drugiej kolejności,
o ile będzie to konieczne, zagadnienie, czy inne elementy takiej bazy danych mogą również stanowić przedmiot wniosku o dostęp
do dokumentów.
–       Kwalifikacja zbioru danych znajdujących się w bazie danych jako dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258
Należy zauważyć, że jak wynika z rozważań przedstawionych powyżej w pkt 82–87, cechy charakterystyczne bazy danych to, po
pierwsze, istnienie treści dowolnego rodzaju (informacyjnej, literackiej, artystycznej, muzycznej lub innej) i, po drugie,
istnienie stałego nośnika, niezależnie od jego rodzaju, na którym treść ta jest przechowywana.
Trzeba zatem dojść do wniosku, że zbiór danych znajdujących się w bazie danych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9 posiada
obie istotne cechy charakterystyczne dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, ponieważ stanowią one treść przechowywaną
na nośniku. Wniosek ten jest również prawidłowy w odniesieniu do danych znajdujących się w bazach danych EBC, będących przedmiotem
sporu w niniejszej sprawie, które, o ile dotyczą działalności EBC, mieszczą się, jak zostało to stwierdzone, w zakresie powyższej
definicji.
Jednakże EBC i Komisja za pomocą argumentów opisanych powyżej w pkt 73 utrzymują w istocie, że baza danych nie jest dokumentem
w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 oraz że w konsekwencji danych, które ona zawiera, nie można uznać za
dokumenty, z samego tylko powodu włączenia ich do bazy danych.
Ani EBC, ani Komisja nie wyjaśnili, co, ich zdaniem, jest dokumentem w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 ani dlaczego
dane zawarte w bazie danych nie mogą stanowić przedmiotu wniosku o dostęp. Rozróżnienie, jakie Komisja stara się uczynić między
bazami danych o charakterze dokumentowym, jak baza danych EUR-Lex, a bazami danych, które nie mają tego charakteru, budzi
takie same wątpliwości.
Chociaż EBC i Komisja nie wspominają o tym, ich argumentacja, o której mowa powyżej w pkt 105, jest, jak się zdaje, oparta
w sposób dorozumiany na przesłance, że określone dane, rozpatrywane indywidualnie, nie są „treścią”, których wielkość lub
rodzaj wystarczałyby do tego, aby można było mówić o dokumencie w rozumieniu decyzji 2004/258 lub w rozumieniu rozporządzenia
nr 1049/2001.
Gdyby przyjąć tę przesłankę w odniesieniu do cech charakterystycznych baz danych, o których mowa powyżej w pkt 87, można by
twierdzić, że baza danych może zawierać, co najwyżej, dokumenty będące czymś więcej, niż tylko prostymi danymi. Elementy,
które tworzą taką bazę danych, czyli dane, są bowiem względem siebie niezależne. Nie posiadają, co do zasady, ustalonej i niezmiennej
konfiguracji, lecz, dzięki wykorzystaniu dostępnych narzędzi o charakterze technicznym lub innym, mogą być przedstawiane w wielu
różnorodnych kombinacjach. Skoro przyznano, że żaden z tych elementów nie jest dokumentem oraz, co więcej, nie istnieje żadne
stałe połączenie pewnej ich liczby, które mogłoby stanowić dokument, logicznym wnioskiem jest, że masa danych znajdujących
się w bazie danych nie jest, jako całość, „dokumentem”.
Należy jednak stwierdzić, że przesłanka wskazana powyżej w pkt 106 nie znajduje żadnego oparcia w brzmieniu definicji znajdującej
się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, zgodnie z którą dokument stanowić mogą „wszelkie treści”. Zatem, jak już stwierdzono
(zob. pkt 93 i 94 powyżej), z terminów użytych w tej definicji wynika niezbicie, że nawet treść o bardzo małym rozmiarze,
na przykład jedno słowo lub jedna liczba, jeśli jest przechowywana (tytułem przykładu, jeśli jest zapisana na kawałku papieru),
wystarczy do tego, aby można było mówić o dokumencie.
Należy ponadto pamiętać o tym, że zaakceptowanie tej przesłanki oznaczałoby konieczność rozważenia, jaka wielkość treści byłaby
niezbędna, aby stanowić dokument w rozumieniu decyzji 2004/258. Innymi słowy, gdyby uznać, przykładowo, że jedna liczba lub
jedno słowo nie wystarczy do tego celu, należałoby ustalić, czy konieczne jest jedno zdanie, cały akapit czy też tekst jeszcze
dłuższy. Ponieważ autor rzeczonej decyzji postanowił nie ustalać w definicji zawartej w art. 3 lit. a) tej decyzji minimalnego
progu wymaganej wielkości treści, zadania tego nie może wykonać sąd Unii.
Poza tym przyjęcie przesłanki wskazanej powyżej w pkt 106 oznaczałoby wyłączenie z zakresu definicji terminu „dokument” znajdującej
się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 wszelkich kompilacji małych elementów, jeśli byłyby one niezależne, to znaczy jeśli
można byłoby je rozdzielić bez wpływu na ich wartość. Zatem cennik, lista części zamiennych lub nawet spis numerów telefonów
nie mogłyby już zostać uznane za „dokumenty”, ponieważ nie są one tekstem, który można by czytać w całości, ale przeszukuje
się je wycinkowo w celu znalezienia dokładnych informacji o niewielkim rozmiarze, takich jak cena produktu lub numer telefonu
jakiejś osoby. Jednakże ani EBC, ani Komisja nie zdają się twierdzić, że listy lub spisy nie stanowią dokumentów w rozumieniu
decyzji 2004/258.
Wreszcie przesłanka, o której mowa powyżej pkt 106, nie uwzględnia faktu, że znaczenie danych znajdujących się w bazie danych
nie zależy wyłącznie od ich rozmiaru, który może być bardzo mały, ale również od wielu ich bezpośrednich lub pośrednich powiązań
z innymi danymi zawartymi w tej samej bazie danych. Właśnie te powiązania pozwalają bowiem na to, aby treść bazy danych była
„uporządkowana w sposób systematyczny lub metodyczny”, zgodnie ze sformułowaniem użytym w ww. w pkt 56 wyroku w sprawie Fixtures
Marketing (pkt 30). Zatem nawet niewielka ilość danych pobranych z bazy danych może stanowić przekaz jednej lub szeregu użytecznych
informacji, pomimo tego, że co do zasady fragment tekstu wyrwany z kontekstu traci swe znaczenie.
Powyższe rozumowanie pozwala również odrzucić argument oparty na rzekomo niezrozumiałym charakterze zbioru danych pobranych
z bazy danych, który EBC i Komisja podnieśli w trakcie rozprawy.
Na zadane pytanie, czy argument ten należy rozumieć w taki sposób, że aby można było mówić o dokumencie w rozumieniu decyzji
2004/258, treść przechowywana na nośniku musi być zrozumiała, EBC odpowiedział, iż nie chodzi o „kryterium samo w sobie”,
ale „coś, co należy rozumieć w kontekście dokumentu”. Dodał, że nawet jeśli treść nie musi być zrozumiała jako taka, musi
ona znajdować się w dokumencie zrozumiałym dla osoby występującej o dostęp, ponieważ prawodawca nie mógł żywić zamiaru ustanowienia
systemu pozwalającego na zwracanie się o dostęp do dokumentów niezrozumiałych.
W odpowiedzi na to samo pytanie Komisja stwierdziła, że zrozumiałość dokumentu, będącego przedmiotem wniosku o dostęp, jest
swego rodzaju „założeniem” jej interpretacji przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, ale pod względem prawnym nie jest
elementem niezbędnym. Jej zdaniem, istotnym elementem jest fakt, że treść niedokumentowej bazy danych nie odpowiada wynikowi
wyszukiwania, ponieważ są to dwie różne treści. Pojęcie treści lub surowych danych nie ma sensu w przypadku niedokumentowej
bazy danych. W celu przeprowadzenia klasyfikacji danych konieczne byłoby sporządzenie wyciągu, w wyniku którego jedna treść
zostałaby zmieniona w inną. Zdaniem Komisji, w konsekwencji tego stanu rzeczy, jeśli treść nieprzetworzona jest niezrozumiała,
to właśnie z powodu zmiany treści i, co za tym idzie, stworzenia nowego dokumentu, wniosek o dostęp, taki jak będący przedmiotem
sporu w niniejszej sprawie, nie stanowi wniosku o dostęp do istniejącego i możliwego do zidentyfikowania dokumentu.
.
Powyższe oświadczenia EBC i Komisji zostały odnotowane w protokole rozprawy.
Nie można jednak przyjąć argumentacji EBC i Komisji. Należy na wstępie zaznaczyć, że jak w sposób dorozumiany przyznają obie
te strony, art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 nie ustanawia żadnego kryterium opartego na zrozumiałości przechowywanej treści.
Zresztą wprowadzenie takiego kryterium wymagałoby określenia, z jakiej perspektywy należy oceniać zrozumiałość treści. Dana
treść może mieć bowiem znaczenie dla pewnych osób, podczas gdy dla innych będzie niezrozumiała.
W każdym razie w świetle rozważań przedstawionych powyżej w pkt 111 należy stwierdzić, że EBC i Komisja niesłusznie twierdzą,
w sposób dorozumiany, ale klarowny, że zbiór danych znajdujący się w bazie danych stanowi masę pozbawioną jakiegokolwiek znaczenia.
Rzeczone dane nie są bowiem przechowywane w sposób przypadkowy i chaotyczny, lecz w oparciu o precyzyjny schemat uporządkowania,
który dzięki swojej złożoności pozwala tworzyć między danymi liczne relacje.
Zatem, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja, to nie w momencie pobrania z bazy danych dane zostają uporządkowane
w oparciu o określony układ. Uporządkowanie to istnieje od momentu utworzenia rzeczonej bazy danych i umieszczenia w niej
każdych danych. Zawsze możliwe jest pobranie wszystkich danych znajdujących się w bazie danych i przedstawienie ich w zrozumiały
sposób. Schemat klasyfikacji bazy danych, jeśli jest wystarczająco złożony, może nawet pozwalać na różne prezentacje zbioru
danych zawartych w rzeczonej bazie danych, zależnie od wybranego kryterium klasyfikacji (klasyfikacja alfabetyczna, w porządku
rosnącym lub malejącym, itp.) Z pewnością prezentacja całego zbioru danych znajdujących się w bazie danych, obejmującego znaczącą
liczbę danych, może ze względu na wielkość nastręczać trudności w zlokalizowaniu konkretnej informacji ukrytej wśród wielu
informacji podobnych. Nie oznacza to jednak w ogóle, że prezentacja taka jest „niezrozumiała”.
Wszystkie powyższe rozważania stanowią zatem argument na rzecz wniosku, zgodnie z którym zbiór wszystkich danych znajdujących
się w bazie danych EBC stanowi dokument w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 i w rezultacie może być przedmiotem wniosku
o dostęp na podstawie tej decyzji.
–       Podniesione trudności praktyczne związane z prawem dostępu do bazy danych instytucji
Należy zbadać, czy ewentualne trudności praktyczne związane z prawem dostępu do bazy danych instytucji, na które powołują
się EBC i Komisja, mogą uzasadniać odmienną interpretację przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, która wyłączyłaby z zakresu
pojęcia „dokumentu” dane zawarte w bazie danych EBC. Kolejno zbadane zatem zostaną argumenty dotyczące podnoszonego nadmiernego
nakładu pracy wynikającego z uznania takiego prawa, podnoszonego braku stabilności treści bazy danych, ewentualnej poufności
lub tajności danych znajdujących się w takiej bazie danych oraz podnoszonych trudności związanych z wpisaniem bazy danych
do rejestru dokumentów, takiego jak określony w art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001.
Należy w tym względzie stwierdzić, po pierwsze, że nic nie wskazuje na to, iż zastosowanie przepisów art. 9 ust. 1 decyzji
2004/258 do danych zawartych w bazie danych mogło nastręczać problemów istotnej wagi. Co do zasady, zapoznanie się przez zainteresowanego
z bazą danych EBC w jego pomieszczeniach oraz, w razie potrzeby, za pośrednictwem lub pod kontrolą członka personelu EBC powinno
być zawsze możliwe. Poza tym nie można z góry wykluczyć możliwości przekazania całości treści bazy danych zainteresowanemu
w postaci kopii elektronicznej, zwłaszcza w przypadku baz danych o niewielkich rozmiarach.
Trzeba jednak przypomnieć, że Sąd wyjaśnił już w przedmiocie rozporządzenia nr 1049/2001, iż należy wszakże mieć na względzie
możliwość przedłożenia przez wnioskodawcę na podstawie tego rozporządzenia wniosku, który wymaga takiego nakładu pracy, który
może w istotny sposób sparaliżować prawidłowe funkcjonowanie instytucji, do której skierowano wniosek. Sąd stwierdził, że
w takim przypadku prawo instytucji do poszukiwania „optymalnego rozwiązania” w porozumieniu z wnioskodawcą w trybie art. 6
ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 odzwierciedla możliwość uwzględnienia – choć w sposób wyjątkowo ograniczony – ewentualnej
konieczności pogodzenia interesów wnioskodawcy z interesami dobrej administracji. Sąd wyciągnął stąd wniosek, że instytucja
musi zachować możliwość wyważenia z jednej strony interesu publicznego w dostępie do dokumentów, a z drugiej strony wynikającego
stąd nakładu pracy celem przestrzegania w tych szczególnych przypadkach interesu dobrej administracji (wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia
2005 r. w sprawie T‑2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑1121, pkt 101, 102; ww. w pkt 28
wyrok w sprawie Williams przeciwko Komisji, pkt 85).
Sąd jednak wyjaśnił, że możliwość ta znajduje zastosowanie wyjątkowo, ponieważ wzięcie pod uwagę nakładu pracy wymaganego
w związku z wykonywaniem prawa dostępu i interesu wnioskodawcy nie ma co do zasady znaczenia przy ustalaniu zakresu tego prawa.
Ponadto z uwagi na to, że prawo dostępu do dokumentów będących w posiadaniu instytucji stanowi zasadę, to na instytucji, która
powołuje się na wyjątek dotyczący nieracjonalności żądanej we wniosku czynności, spoczywa ciężar udowodnienia jego zakresu
(ww. w pkt 120 wyrok w sprawie Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji, pkt 103, 108, 113; ww. w pkt 29 wyrok
w sprawie Williams przeciwko Komisji, pkt 86).
Rozumowanie to można przenieść drogą analogii na kwestię stosowania decyzji 2004/258. Po pierwsze, art. 6 ust. 3 tej decyzji
jest taki sam jak art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. Po drugie, art. 7 ust. 4 tej decyzji stanowi, że ust. 1 tego
artykułu, dotyczący zasad rozpatrywania wniosków pierwotnych, nie ma zastosowania w przypadku wniosków „wygórowanych lub nierozsądnych”.
Należy zatem dojść do wniosku, że ewentualny znaczący rozmiar zbioru danych znajdujących się w bazie danych nie stanowi ważnego
argumentu przemawiającego za tym, by odmówić im posiadania waloru dokumentu w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji
2004/258 w sytuacji, gdy w orzecznictwie przewidziano już możliwość, że wniosek o dostęp do dokumentów może z racji obszerności
swego przedmiotu wiązać się dla adresata wniosku z istotnym nakładem pracy, a także rozwiązanie, jakie należy zastosować w takim
wyjątkowym przypadku.
Po drugie, podniesiony brak stabilności bazy danych, na który powołują się EBC i Komisja w swojej argumentacji, również nie
uprawnia wniosku, że treść bazy danych nie może stanowić dokumentu w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.
Trzeba w tym względzie zauważyć, że aby możliwe było jej przechowywanie na nośniku, treść powinna się oczywiście charakteryzować
pewnym minimalnym stopniem stabilności. Treść, która jest obecna w urządzeniu technicznym wyłącznie chwilowo, nie spełnia
tego warunku. Zatem konwersacja dwóch rozmówców za pośrednictwem linii telefonicznej lub obrazy uchwycone przez kamerę monitoringu
i wyświetlone na ekranie nie stanowią dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258. Ich obecność w odnośnym urządzeniu
technicznym (odpowiednio, linii telefonicznej lub ekranie podglądu) trwa jedynie chwilę i w rezultacie nie można mówić o treści
przechowywanej na nośniku.
Jednakże od momentu, gdy treść jest przechowywana przez EBC na odpowiednim nośniku, stanowi ona dokument w rozumieniu przepisów
art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, który może stanowić przedmiot wniosku o dostęp. Fakt, że treść ta może ulec późniejszym zmianom,
jest w tym względzie bez znaczenia. Wracając do przypadku kamery monitoringu przekazującej obrazy, jeśli ta jest podłączona
do urządzenia, które automatycznie nagrywa obrazy przesłane w ciągu ostatnich 30 dni, nagranie to jest bez wątpienia dokumentem
mogącym stanowić przedmiot wniosku o dostęp. Fakt, że codziennie obrazy starsze niż 30 dni są usuwane z systemu w celu zastąpienia
ich obrazami nowszymi, nie wystarcza, aby dojść do wniosku przeciwnego.
Oczywiście wniosek o dostęp nie może dotyczyć ani treści przyszłej i, co za tym idzie, jeszcze nienagranej, ponieważ odnosiłby
się on do dokumentu, który nie istnieje w momencie złożenia wniosku, ani treści, która, chociaż zarejestrowana w przeszłości,
została usunięta przed złożeniem wniosku.
W szczególności w odniesieniu do treści usuniętej należy stwierdzić, że nie znajduje się ona w dyspozycji EBC w rozumieniu
przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, ponieważ nie może on do tej treści uzyskać dostępu w ramach normalnej eksploatacji
urządzenia rejestrującego, w którym treść była przechowywana. Fakt, że specjalista mógłby za pomocą środków technicznych,
które wykraczają poza normalną eksploatację, przywrócić na nośniku znajdującym się w posiadaniu EBC usuniętą z niego treść,
nie wystarczy, by przyjąć, że treść ta jest w dyspozycji EBC.
Innymi słowy, w przypadku złożenia do EBC wniosku o dostęp na podstawie decyzji 2004/258 można wymagać od niego, aby wykonał
przeszukiwanie aktualnej treści znajdującej się na różnych nośnikach, które są w jego dyspozycji, w celu znalezienia przedmiotu
wniosku, nie można natomiast od niego żądać, aby na potrzeby takiego przeszukiwania przywrócił treść wcześniej usuniętą.
Należy jednak uznać, jak słusznie zauważa Królestwo Szwecji, że treść przechowywana u zewnętrznego usługodawcy na rachunek
EBC w taki sposób, że może ona w każdym momencie zostać udostępniona EBC, znajduje się w jego dyspozycji w rozumieniu przepisów
art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.
Powyższe rozważania mogą zostać zastosowane bez szczególnych trudności do danych znajdujących się w bazach danych. Należy
w tym względzie zauważyć na wstępie, że można sobie łatwo wyobrazić bazę danych o treści stabilnej i niepodlegającej żadnym
modyfikacjom. Tytułem przykładu, baza danych dotycząca wysyłek węglanu wapnia strąconego i węglanu wapnia kruszonego dokonanych
w latach 2002–2004 przez głównych dostawców z Europejskiego Obszaru Gospodarczego, o której mowa w wyroku Sądu z dnia 4 lutego
2009 r. w sprawie T‑145/06 Omya przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑145, pkt 2, co do zasady po jej ukończeniu nie podlega żadnym
modyfikacjom.
Rozumowanie to pozbawia argument EBC i Komisji dotyczący podniesionego braku stabilności treści bazy danych będącej przedmiotem
sporu w niniejszej sprawie, w znacznym stopniu jego siły przekonywania. Jeśli bowiem dane zawarte w bazie danych doskonale
stabilnej mogą stanowić dokument w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, trudno dojść do innego wniosku w odniesieniu
do danych z bazy danych, której treść może się zmieniać wraz z upływem czasu.
Ponadto w rozważaniach przedstawionych powyżej w pkt 128–130 można znaleźć odpowiednie rozwiązanie wszystkich problemów wynikających
z ewentualnego niestabilnego charakteru treści bazy danych stanowiącej przedmiot wniosku o dostęp złożony na podstawie decyzji
2004/258.
Jest oczywiste, że wniosek taki może dotyczyć wyłącznie treści bazy danych w momencie jego złożenia i, w rezultacie, nie może
on odnosić się do danych usuniętych już z tej bazy danych ani tych, które w odnośnym momencie nie zostały jeszcze do niej
wprowadzone.
Jest oczywiście prawdą, że złożenie wniosku o dostęp do bazy danych, której zawartość może ulegać zmianom, może spowodować
po stronie EBC obowiązek zastosowania środków niezbędnych do tego, aby mieć pewność, iż żadna z danych znajdujących się w bazie
danych w momencie złożenia wniosku nie została zeń usunięta przed rozpatrzeniem tego wniosku.
Jednak obowiązek ten jest nieodzownym elementem wykonania prawa dostępu do dokumentów EBC, ustanowionego decyzją 2004/258,
a kontakt, o którym mowa w art. 6 ust. 3 tej decyzji, między EBC i autorem odnośnego wniosku pozwala zaradzić wszelkim ewentualnym
trudnościom w sposób odpowiedni i słuszny.
Po trzecie, odnośnie do argumentacji EBC i Komisji, dotyczącej w istocie potencjalnej poufności lub tajności niektórych danych
znajdujących się w bazie danych EBC, należy stwierdzić, że możliwość taka w żadnym przypadku nie stanowi właściwego uzasadnienia
odmowy uznania, że treść tej bazy danych nie posiada przymiotu dokumentu w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.
Rozmaite wyjątki od prawa dostępu, ustanowione w art. 4 decyzji 2004/258, co do zasady pozwalają bowiem EBC odmówić ujawnienia
wszelkich danych tego rodzaju, bez podważania kwalifikacji zbioru danych znajdujących się w bazie danych jako dokumentu w rozumieniu
przepisów art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji.
Nie można również przyjąć argumentu Komisji, zgodnie z którym nie istnieje możliwość przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego
badania wszystkich danych znajdujących się w bazie danych pod kątem ustalenia, czy spełniają one kryteria jednego z wyjątków
od prawa dostępu ustanowionych w odpowiednich przepisach, w tym przypadku w art. 4 decyzji 2004/258.
Niezależnie nawet od faktu, że – jak Trybunał przypomniał w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C‑139/07 P Komisja
przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau, Zb.Orz. s. I‑5885, pkt 54 – w niektórych przypadkach odnośna instytucja może się oprzeć
w tym względzie na ogólnych domniemaniach, konkretne zbadanie bazy danych w celu sprawdzenia, czy nie zawiera ona żadnych
danych mogących należeć do zakresu stosowania jednego z omawianych wyjątków, wcale nie jest nie do pomyślenia.
Ponieważ baza danych z definicji umożliwia indywidualny dostęp do każdych danych, które zawiera (zob. pkt 85–87 powyżej),
jest jasne, że wystarczy zidentyfikować w trakcie takiego badania jedyne dane, które są objęte zakresem takiego czy innego
wyjątku od prawa dostępu, aby dojść do wniosku, że nie można przyznać dostępu do całego zbioru danych zawartych w odnośnej
bazie danych.
W takim przypadku EBC powinien następnie zbadać, czy możliwe jest przyznanie dostępu częściowego w rozumieniu przepisów art. 4
ust. 6 decyzji 2004/258.
Należy w tym względzie zauważyć, że z samego brzmienia tego przepisu wynika, iż EBC ma obowiązek zbadać, czy możliwe jest
przyznanie dostępu częściowego do dokumentów objętych wnioskiem o dostęp, i ograniczyć ewentualną odmowę wyłącznie do danych
objętych odpowiednimi wyjątkami. EBC powinien przyznać dostęp częściowy, jeśli cel realizowany przez tę instytucję w przypadku
odmówienia przez nią dostępu do dokumentu może zostać osiągnięty w przypadku, gdy zasłoni ona fragmenty lub dane mogące stanowić
naruszenie chronionego interesu publicznego (zob. analogicznie ww. w pkt 81 wyrok w sprawie WWF European Policy Programme
przeciwko Radzie, pkt 50).
Właśnie w takiej sytuacji szczególnej wagi nabierają rozmaite narzędzia przeszukiwania, w które wyposażona jest elektroniczna
baza danych, oraz w ostatecznym rozrachunku oprogramowanie służące do eksploatacji bazy danych. Narzędzia te mogą bowiem nawet
pozwolić EBC, po ewentualnym skontaktowaniu się z wnioskodawcą w sposób nieformalny w rozumieniu przepisów art. 6 ust. 3 decyzji
2004/258, zidentyfikować i udostępnić wnioskodawcy dane, które go interesują, z wyłączeniem wszystkich danych podlegających
jednemu z wyjątków ustanowionych w art. 4 tej decyzji.
Wniosek zmierzający do przeprowadzenia przez EBC przeszukania bazy danych i udostępnienia wyników tego przeszukiwania wpisuje
się w ten sam kontekst, ponieważ stanowi on w istocie wniosek o dostęp częściowy do dokumentu (czyli zbioru wszystkich danych
zawartych w bazie danych).
Co prawda wniosek częściowy został określony w art. 4 ust. 5 decyzji 2004/258 jako rozwiązanie, które należy zastosować w przypadku,
gdy nie można w całości uwzględnić wniosku o dostęp. Jednak w sytuacji, gdy osoby wskazane w art. 2 ust. 1 tej decyzji mają,
co do zasady, prawo dostępu do całości każdego dokumentu EBC, mogą one również a fortiori zwrócić się wyłącznie o dostęp częściowy
do takiego dokumentu.
Wniosek o dostęp częściowy powinien spełniać warunki określone w art. 6 ust. 1 decyzji 2004/258 z uwzględnieniem niezbędnego
dostosowania wynikającego z faktu, że dotyczy tylko części dokumentu. Powinien on zatem w sposób wystarczająco dokładny określać
nie tylko dokument w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji, który stanowi jego przedmiot, ale również tę jego
część, do której żąda się dostępu. Jednak zastosowanie przepisów art. 6 ust. 2 i 3 tej decyzji pozwala zaradzić ewentualnym
trudnościom napotkanym przez wnioskodawcę.
Należy ponadto zauważyć, że chociaż baza danych z definicji oferuje znaczące możliwości dostępu częściowego ograniczonego
wyłącznie do danych, które mogą interesować wnioskodawcę, trzeba również pamiętać o fakcie, opisanym powyżej w pkt 128, że
wniosek o dostęp może dotyczyć tylko dokumentu istniejącego i, co za tym idzie, nie może obejmować żądania utworzenia nowego
dokumentu (zob. podobnie i analogicznie także ww. w pkt 81 wyrok w sprawie WWF European Policy Programme przeciwko Radzie,
pkt 76). Wniosek o dostęp, który prowadziłby do utworzenia przez EBC nowego dokumentu, choćby na podstawie elementów składowych
znajdujących się dotychczas w istniejących dokumentach będących w dyspozycji EBC, nie stanowi wniosku o dostęp częściowy i nie
jest objęty zakresem stosowania decyzji 2004/258.
Powyższe rozważania, zastosowane do baz danych, oznaczają, że w przypadku wniosku o dostęp zmierzającego do tego, aby EBC
wykonał przeszukiwanie jednej ze swoich baz danych na podstawie parametrów określonych przez wnioskodawcę, EBC ma obowiązek,
o ile nie znajduje zastosowania przepis art. 4 decyzji 2004/258, uwzględnić taki wniosek, jeśli żądane przeszukiwanie może
zostać przeprowadzone za pomocą narzędzi przeszukiwania dostępnych dla tej bazy danych.
Jak zostało już bowiem wskazane (zob. pkt 117 powyżej), ze względu na złożone powiązania istniejące w ramach bazy danych między
każdymi danymi i szeregiem innych danych możliwe są różne przedstawienia całego zbioru danych znajdujących się w takiej bazie
danych. Możliwe jest również wybranie tylko części danych objętych takim przedstawieniem i zasłonięcie pozostałych.
Natomiast nie można wymagać od EBC w drodze wniosku złożonego na podstawie decyzji 2004/258, aby przedstawił on wnioskodawcy
część lub całość zbioru danych znajdującego się w bazach danych EBC uporządkowanych według planu, który nie występuje w rzeczonej
bazie danych. Wniosek taki w rzeczywistości zmierza do utworzenia nowego „dokumentu” i, w konsekwencji, wykracza poza zakres
stosowania rzeczonej decyzji. We wniosku takim żąda się bowiem nie tyle dostępu częściowego do danych w postaci uporządkowanej
w sposób, który można zrealizować za pomocą narzędzi posiadanych przez EBC dla odnośnej bazy danych (i w tym sensie taka postać
uporządkowana już istnieje), ale stworzenia nowego uporządkowania i, co za tym idzie, nowego dokumentu w rozumieniu przepisów
art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji.
Należy zatem na podstawie tych rozważań stanąć na stanowisku, że w kontekście wniosku o dostęp częściowy do dokumentu teza
wysunięta przez Królestwo Danii i Republikę Finlandii (zob. odpowiednio pkt 59 i 62 powyżej), zgodnie z którą wszystko to,
co może zostać pobrane z bazy danych w wyniku przeprowadzenia normalnego lub rutynowego przeszukiwania, może stanowić przedmiot
wniosku o dostęp składanego na podstawie decyzji 2004/258, jest prawidłowa.
Po czwarte, argument EBC i Komisji dotyczący podniesionej niemożliwości zidentyfikowania bazy danych w rejestrze dokumentów,
o którym mowa w art. 11 rozporządzenia 1049/2001, również nie może zostać uwzględniony.
Należy na wstępie stwierdzić, że w odróżnieniu od rozporządzenia nr 1049/2001 decyzja 2004/258 nie przewiduje utworzenia przez
EBC takiego rejestru. Trzeba poza tym przypomnieć, że celem obowiązku utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia
nr 1049/2001, jest umożliwienie obywatelom rzeczywistego korzystania z praw wynikających z tego rozporządzenia (zob. podobnie
ww. w pkt 29 wyrok w sprawie Williams przeciwko Komisji, pkt 72). Zatem trudność lub nawet niemożliwość umieszczenia jakiegoś
elementu w tym rejestrze jest wątpliwym argumentem na rzecz stwierdzenia, że element ten nie stanowi dokumentu w rozumieniu
przepisów art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji.
W każdym razie wpisanie bazy danych do takiego rejestru ze wskazaniem informacji, o których mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia
nr 1049/2001, nie nastręcza, jak się zdaje, szczególnych trudności. Przepis ten w żadnym wypadku nie wymaga adaptacji wpisu
za każdym razem, gdy informacja jest do bazy danych dodawana lub jest z niej usuwana. Adaptacja taka jest konieczna co najwyżej
w przypadku istotnej modyfikacji treści bazy danych. Wpis bazy danych do rejestru może natomiast stanowić przedmiot aktualizacji
w racjonalnych odstępach czasu, dokonywanych w celu najlepszego odzwierciedlenia aktualnej treści tej bazy danych.
Z całości powyższych rozważań wynika, że zakwalifikowanie całości zbioru danych zawartych w bazie danych jako dokumentu w rozumieniu
art. 3 lit. a) decyzji 2004/258 nie pociąga za sobą żadnych niedających się przezwyciężyć trudności praktycznych i należy
w rezultacie odrzucić argumenty EBC i Komisji zmierzające w przeciwnym kierunku.
–       Argumenty dotyczące prac przygotowawczych nad rozporządzeniem nr 1049/2001 i innymi dokumentami przywołanymi przez strony
Należy zbadać argumenty dotyczące prac przygotowawczych nad rozporządzeniem nr 1049/2001 i innymi dokumentami przywołanymi
przez strony.
Po pierwsze, nie można wyciągnąć żadnego istotnego wniosku z elementów dotyczących genezy rozporządzenia nr 1049/2001, na
które powołuje się i które przedstawia Komisja. W istocie nie dość, że dokumenty te nie mówią konkretnie o bazach danych,
odnoszą się one ponadto do definicji terminu „dokument”, która różni się od definicji ostatecznie przyjętej i zamieszczonej
w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001.
Po drugie, propozycja Komisji, przedstawiona w jej dokumencie COM (2008) 229 wersja ostateczna – COD 2008/0090, aby dodać
do rzeczonej definicji wyjaśnienie, zgodnie z którym „dane zawarte w elektronicznych systemach przetwarzania i pobierania
danych stanowią dokumenty, jeżeli można je pobrać w formie wydruku lub kopii elektronicznej z wykorzystaniem dostępnych narzędzi
eksploatacji systemu”, prowadziłaby w istocie, w razie jej przyjęcia, do tych samych rezultatów, co rozważania opisane powyżej
w pkt 146–153. W związku z tym Komisja nie może podważać tych argumentów, ponieważ można zasadnie twierdzić, iż stara się
ona wyraźnie opisać to, co w sposób dorozumiany, lecz niezbity, wynika już z obecnego brzmienia definicji terminu „dokument”,
która znajduje się w rozporządzeniu nr 1049/2001 i w decyzji 2004/258. To samo można wywnioskować z zielonej księgi Komisji,
na którą powołuje się EBC (zob. pkt 79 powyżej), w której stwierdza się, że należy wyjaśnić status informacji zawartych w bazach
danych i proponuje się rozwiązanie zmierzające w tym samym kierunku co wspomniana wyżej propozycja Komisji.
Po trzecie, sprawozdanie Komisji dotyczące stosowania zasad rzeczonego rozporządzenia, na które powołuje się EBC, w odniesieniu
do zagadnienia, czy baza danych stanowi „dokument” w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001, jedynie powtarza twierdzenie,
że baza danych nie jest „dokumentem”, ponieważ nie zawiera „dokumentów”. Argument ten został już zbadany i odrzucony (zob.
pkt 105–118 powyżej).
Po czwarte, co się tyczy sprawozdania Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, na które powołuje się EBC (zob. pkt 79 powyżej),
należy stwierdzić, że EBC niesłusznie podnosi, jakoby przyznano w nim wyraźnie, iż definicja terminu „dokument”, widniejąca
w rozporządzeniu nr 1049/2001, nie obejmuje danych zawartych w bazach danych. W omawianym sprawozdaniu Rzecznik stwierdził
jedynie, że dane znajdujące się w bazie danych „ewidentnie nie należą do zakresu stosowania” przepisów dotyczących prawa społeczeństwa
do dostępu do dokumentów. Wskazał on skądinąd, że w kontekście skargi 1693/2005/PB, na którą powołują się Królestwo Danii
i Królestwo Szwecji (zob. pkt 62 powyżej), nie musi on rozstrzygać tej kwestii.
Należy w konsekwencji stwierdzić, że na elementach przedstawionych w pkt 159–162 powyżej nie można oprzeć żadnego argumentu
przeciwko zakwalifikowaniu ogółu danych zawartych w bazie danych jako dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.
–       Wnioski
Z całości powyższych rozważań wynika, że wykładnia językowa definicji terminu „dokument” widniejącej w art. 3 lit. a) decyzji
2004/258 prowadzi do wniosku, że całość zbioru danych zawartych w bazie danych stanowi dokument w rozumieniu tego przepisu
i że żadne względy praktyczne ani żaden z szeregu dokumentów przywołanych przez strony nie podważa tego wniosku.
Co więcej, wniosek, że całość zbioru danych zawartych w bazie danych stanowi dokument w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji
2004/258, jest również zgodny z celem w postaci szerszego dostępu do dokumentów EBC, przywołanym w motywie 3 rzeczonej decyzji,
który stanowi, że „[n]ależy przyznać szerszy dostęp do dokumentów EBC”.
W przeciwieństwie do tego, co podnosi EBC (zob. pkt 66 powyżej), ani fakt, że postanowienia art. 255 WE i przepisy rozporządzenia
nr 1049/2001 nie mają zastosowania do EBC, ani „cele specyficznego systemu publicznego dostępu do dokumentów EBC” nie sprzeciwiają
się takiej wykładni przepisu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258. Jest prawdą, że motyw 3 rzeczonej decyzji, przywołany powyżej
w pkt 165, mówi również o tym, że trzeba „chroni[ć] jednocześnie niezależność EBC oraz krajowych banków centralnych […], podobnie
jak poufność niektórych zagadnień związanych z wykonywaniem zadań EBC”. Jednak, o ile potrzeba ta może uzasadniać ustanowienie
określonych wyjątków od prawa dostępu do dokumentów EBC, w tym zwłaszcza wskazanych w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret od pierwszego
do czwartego rzeczonej decyzji, nie może ona w żadnym przypadku stanowić oparcia dla takiej wykładni art. 3 lit. a) tej decyzji,
która byłaby sprzeczna z jej brzmieniem. Co się tyczy argumentu EBC dotyczącego braku zastosowania postanowień art. 255 WE
i przepisów rozporządzenia nr 1049/2001, należy stwierdzić, po pierwsze, że wniosek wyciągnięty powyżej w pkt 164 opiera się
na sformułowaniach użytych w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, bez żadnego odniesienia do art. 255 WE lub rozporządzenia nr 1049/2001,
oraz, po drugie, że EBC w każdym razie sam powołał się w motywie 2 rzeczonej decyzji na wspólną deklarację dotyczącą rozporządzenia
nr 1049/2001, w której wzywa się „pozostałe instytucje i organy Unii do przyjęcia wewnętrznych regulaminów dotyczących publicznego
dostępu do dokumentów, uwzględniających zasady i ograniczenia określone w rozporządzeniu” i dochodzi na tej podstawie do konstatacji,
że „[s]ystem publicznego dostępu do dokumentów EBC […] powin[ien] być zatem odpowiednio zrewidowan[y]”.
Sam tylko wniosek, zgodnie z którym całość zbioru danych zawartych w bazie danych stanowi dokument w rozumieniu art. 3 lit. a)
decyzji 2004/258, pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie prawa i należy stwierdzić jej nieważność.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w całości opiera się bowiem na przesłance, zgodnie z którą całość zbioru danych znajdujących
się w bazie danych nie stanowi dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258.
Tylko w razie przyjęcia tej przesłanki można by odrzucić wniosek skarżącego o dostęp z tego powodu, że „wersje drukowane”
baz danych EBC, których dotyczy jego wniosek, nie istnieją „jako samoistne dokumenty”. Jak słusznie podnoszą EBC i Komisja
(zob. pkt 73 powyżej), argumentu tego, widniejącego w zaskarżonej decyzji, nie należy rozumieć w ten sposób, że w opinii EBC
wyłącznie dokumenty na nośniku papierowym mieszczą się w zakresie definicji terminu „dokument” znajdującej się w art. 3 lit. a)
decyzji 2004/258, co byłoby ewidentnie sprzeczne z brzmieniem tego przepisu. Należy go rozumieć raczej w ten sposób, że dane
nie stanowią „dokumentu”, dopóki znajdują się w bazie danych, oraz że nabywają one ten przymiot dopiero po ich pobraniu z bazy
danych w celu umieszczenia w innym dokumencie, który został lub może zostać wydrukowany.
Ta sama przesłanka stanowi również podstawę twierdzenia EBC, które znaleźć można w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym wniosek
skarżącego o dostęp nie może zostać zaspokojony w drodze „prostego wyciągu”, lecz wymaga „systematyzowania” i „dodatkowej
analizy”, które wykraczają poza ramy systemu publicznego dostępu do dokumentów EBC, ustanowionego w decyzji 2004/258. Fakt,
że tę część powodów stanowiących uzasadnienie zaskarżonej decyzji poprzedza sformułowanie „[w] konsekwencji”, potwierdza taki
wniosek.
Nie można przyjąć odmiennej wykładni tej części zaskarżonej decyzji. Z rozważań przedstawionych wyżej w pkt 145–153 wynika
co prawda, że EBC ma prawo odrzucić wniosek o dostęp do danych znajdujących się w jednej z jego baz danych, jeśli z powodu
niewystarczających lub nieodpowiednich narzędzi dostępnych dla tej bazy danych nie ma możliwości pobrania i przekazania wnioskodawcy
danych objętych jego wnioskiem o dostęp.
Jednak z tych samych rozważań wynika, że przed odrzuceniem wniosku o dostęp z tego powodu EBC powinien zgodnie z przepisami
art. 6 ust. 2 i 3 decyzji 2004/258 skontaktować się z wnioskodawcą. W tej sytuacji EBC powinien wyjaśnić wnioskodawcy pokrótce
różne możliwości przeszukiwania odnośnej bazy danych i pozwolić mu, w razie potrzeby, wyjaśnić lub zmodyfikować swój wniosek
w celu wskazania mogących go interesować danych, które można pobrać z odnośnej bazy danych za pomocą narzędzi wyszukiwania
dostępnych dla niej.
Natomiast nawet jeśli po takich uzgodnieniach nadal nie ma możliwości zlokalizowania za pomocą dostępnych narzędzi wyszukiwania
danych objętych wnioskiem o dostęp, EBC powinien zwięźle opisać w decyzji o odrzuceniu wniosku powody związane z konfiguracją
techniczną odnośnej bazy danych, które nie pozwalają mu rozpatrzyć wniosku pozytywnie. Trzeba stwierdzić, że wyjaśnienia takiego
całkowicie brak w zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji, znajdującego się w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, zgodnie z którym wniosek skarżącego o dostęp nie może
zostać zaspokojony w drodze „prostego wyciągu”, nie można rozumieć w znaczeniu takim, że dane objęte wnioskiem nie mogą być
pobrane z baz danych w rezultacie normalnego przeszukiwania wykonanego za pomocą dostępnych do tego celu narzędzi.
Wreszcie co się tyczy twierdzenia EBC, znajdującego się w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym „[t]akie postępowanie [czyli
usystematyzowanie i dodatkowa analiza danych] wiązałoby się ze znaczącym nakładem pracy”, należy stwierdzić, że nie stanowi
ono samoistnego powodu odrzucenia wniosku skarżącego o dostęp, a jedynie zwykłą uwagę poboczną, która nie pozostaje w bezpośrednim
związku z rzeczoną odmową.
Jest tak tym bardziej dlatego, że jak wynika z rozważań opisanych powyżej w pkt 121–124 i z przywołanego tam orzecznictwa
samo powołanie się na „znaczący nakład pracy” niezbędny do uwzględnienia wniosku o dostęp do dokumentów, opartego na decyzji
2004/258, jest w oczywisty sposób niewystarczające do uzasadnienia jego odrzucenia.
W oparciu o te same rozważania, tego rodzaju odmowa, która ma charakter wyjątkowy, pociąga za sobą obowiązek przedstawienia
przez odnośną instytucję dowodu zakresu niezbędnego nakładu pracy, którego zdecydowanie brak w zaskarżonej decyzji, a powinny
ją poprzedzać działania na rzecz znalezienia „optymalnego rozwiązania” wspólnie z wnioskodawcą, zgodnie z przepisami art. 6
ust. 3 decyzji 2004/258, których to działań w niniejszej sprawie nie było.
Stąd wniosek, że odrzucenie wniosku skarżącego o dostęp jest oparte raczej na założeniu, że usystematyzowanie i dodatkowa
analiza danych znajdujących się w bazie danych nie należą do zakresu stosowania decyzji 2004/258, które to założenie opiera
się z kolei na przesłance, zgodnie z którą rzeczone dane nie stanowią dokumentu w rozumieniu rzeczonej decyzji, ponieważ znajdują
się w bazie danych. Jednak przesłanka ta jest sprzeczna z wnioskiem wyciągniętym powyżej w pkt 164 i w rezultacie błędna,
przez co zaskarżona decyzja stanowi naruszenie prawa.
Co się tyczy zagadnienia, czy baza danych „jako taka” stanowi dokument w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258, należy
przypomnieć, że, po pierwsze, wniosek skarżącego o dostęp charakteryzował się pewną dwuznacznością, ponieważ treść bazy danych,
czyli dane, nie była jasno rozróżniona od samych baz danych (zob. pkt 96–99 powyżej). Nie ma zatem pewności, czy skarżący
chciał uzyskać dostęp do baz danych „jako takich”, jak twierdzi Komisja (zob. pkt 74 powyżej). W każdym razie zarówno ze stwierdzenia
skarżącego w replice, zgodnie z którym jego wniosek o dostęp dotyczył „surowych danych”, jak i z wyjaśnień ustnych przedstawionych
w trakcie rozprawy (zob. odpowiednio pkt 98, 99 powyżej) wynika, że nawet jeśli uznać, iż dostęp do danych zawartych w bazach
danych EBC nie był jedynym przedmiotem jego wniosku o dostęp, był na pewno jednym z jego celów, a wręcz celem głównym.
Z drugiej strony należy przypomnieć, że w swoim wniosku o dostęp skarżący wychodzi ewidentnie z założenia, iż istnieją konkretne
bazy danych służące za podstawę sporządzania sprawozdań. Dopiero przed Sądem EBC wykazał za pomocą wyjaśnień, których skarżący
nie podważył w żaden sposób, że założenie to było błędne (zob. pkt 32–34 powyżej).
Pomimo tego, że dodatkowe wyjaśnienia EBC w żaden sposób nie pozwalają stwierdzić, że skarżący nie miał interesu prawnego,
aby żądać stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (zob. pkt 35 powyżej), należy je jednak uwzględnić w celu ustalenia
dalszego postępowania w sprawie wniosku skarżącego o dostęp.
W istocie, niezależnie od tego, jakich konkretnie sformułowań użył skarżący w swoim wniosku o dostęp, w świetle wyjaśnień
dodatkowych EBC jest jasne, że nie istnieje żadna samoistna baza danych, której wniosek ten mógłby dotyczyć „jako takiej”.
Z rzeczonych wyjaśnień wynika raczej, że dane interesujące skarżącego znajdują się w szeregu baz danych EBC, zawierających
również inne dane, które nie są przedmiotem zainteresowania skarżącego. Należy w tym względzie zauważyć, że skarżący wyjaśnił
w replice, iż interesowały go wyłącznie informacje dotyczące osób, które faktycznie rozpoczęły pracę w EBC, z wyjątkiem informacji
dotyczących kandydatów niezatrudnionych.
Z całości powyższych rozważań wynika, że w niniejszej sprawie absolutnie nie jest konieczne ustalenie, czy baza danych EBC
może „jako taka” stanowić przedmiot wniosku o dostęp złożonego na podstawie decyzji 2004/258. Ponieważ nie istnieje pojedyncza
baza danych EBC, którą skarżący mógłby otrzymać „jako taką” na swój wniosek, stwierdzenie, że cały zbiór danych zawartych
w bazie danych stanowi dokument w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) rzeczonej decyzji, wystarcza do tego, aby umożliwić
skarżącemu, w odpowiedzi na jego wniosek o dostęp i z zastrzeżeniem ewentualnego zastosowania jednego z wyjątków od prawa
dostępu, ustanowionych w art. 4 tej decyzji, otrzymanie jednocześnie określonych danych, które go interesują, oraz możliwości
skorzystania, na warunkach opisanych powyżej w pkt 146–153, z narzędzi dostępnych w ramach różnych baz danych EBC, które zawierają
te dane. W szczególności jeśli chodzi o rzeczone narzędzia, skarżący może uzyskać możliwość ich używania w tym sensie, że
może zwrócić się do EBC, który się nimi posługuje, aby w oparciu o określone przez skarżącego kryteria przeprowadził wyszukiwania
w swoich bazach danych, których wyniki przedstawi następnie skarżącemu (zob. pkt 150 powyżej).
W konsekwencji, bez potrzeby badania innych zarzutów podniesionych przez skarżącego na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności,
należy uznać drugi zarzut za zasadny i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
3.
W przedmiocie skargi o odszkodowanie

Argumenty stron
Skarżący podnosi, że odmowa udzielenia mu przez EBC dostępu do danych objętych jego wnioskiem o dostęp opóźnia ukończenie
jego pracy doktorskiej, którą powinien obronić przed dniem 1 lutego 2011 r. Ponadto podważa on argumentację EBC, zgodnie z którą
skarga o odszkodowanie jest niedopuszczalna.
EBC twierdzi, że skarga o odszkodowanie nie spełnia wymogów art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 44 § 1 lit. c)
regulaminu postępowania i należy stwierdzić jej niedopuszczalność. W skardze brak jest mowy o jakimkolwiek związku przyczynowym
między zarzucanym niezgodnym z prawem działaniem EBC i szkodą poniesioną przez skarżącego. Ponadto nie uzasadnia jej żaden
dokument, a skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja uniemożliwiła mu pisanie dalszego ciągu
pracy doktorskiej.
EBC dodaje, że pozytywnie rozpatrzył szereg innych wniosków o dostęp do dokumentów, złożonych przez skarżącego. Skarżący dysponuje
zatem wystarczającym materiałem do przygotowania swojej pracy i nie można mówić o systematycznym odrzucaniu jego wniosków.
Poza tym skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób brak dostępu do odnośnych baz danych uniemożliwił mu dalsze pisanie swojej pracy
doktorskiej.

Ocena Sądu
Należy przypomnieć na wstępie, że zgodnie z postanowieniami art. 288 akapit drugi WE, mającymi zastosowanie do okoliczności
faktycznych niniejszej sprawy, które zaszły przed wejściem w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu z Lizbony, Wspólnota
Europejska, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw wszystkich państw członkowskich, naprawia szkody wyrządzone przez
swoje instytucje lub przez pracowników przy pełnieniu przez nich funkcji. Akapit trzeci tego artykułu precyzuje, że akapit
drugi stosuje się na takich samych warunkach do szkód wyrządzonych przez EBC lub jego pracowników przy pełnieniu przez nich
funkcji. Zatem pomimo faktu, że zgodnie z postanowieniami art. 107 ust. 2 WE EBC posiada osobowość prawną, art. 288 akapity
drugi i trzeci stanowi, że szkody wyrządzone przez EBC powinna naprawić Wspólnota (a od wejścia w życie traktatu z Lizbony
– Unia Europejska, która na mocy art. 1 akapit trzeci zdanie trzecie TUE zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą
prawnym) (postanowienie Sądu z dnia 5 września 2007 r. w sprawie T‑295/05 Document Security Systems przeciwko EBC, Zb.Orz.
s. II‑2835, pkt 76).
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że powstanie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty, w rozumieniu art. 288 akapit drugi
WE, z powodu niezgodnego z prawem zachowania jej organów, jest uzależnione od łącznego spełnienia określonych przesłanek,
a mianowicie: bezprawności działania zarzucanego instytucjom, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego
między zarzucanym działaniem a poniesioną szkodą (zob. wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T‑3/00
i T‑337/04, Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC, Zb.Orz. s. II‑4779, pkt 290 i przytoczone tam orzecznictwo).
Co się tyczy pierwszej z przesłanek, orzecznictwo wymaga, aby ustalone zostało istnienie wystarczająco istotnego naruszenia
normy prawnej, która przyznaje jednostkom określone uprawnienia (wyrok Trybunału z dnia 4 lipca 2000 r. w sprawie C‑352/98 P
Bergaderm i Goupil przeciwko Komisji, Rec. s. I‑5291, pkt 42). Jeśli chodzi o wymóg, zgodnie z którym naruszenie musi być
wystarczająco istotne, decydujące kryterium pozwalające na uznanie tej przesłanki za spełnioną stanowi oczywiste i poważne
naruszenie przez daną instytucję granic przysługującego jej swobodnego uznania. Jeżeli dana instytucja dysponuje jedynie znacznie
ograniczoną swobodą uznania bądź nie ma takiej swobody, każde naruszenie prawa wspólnotowego może być wystarczające dla stwierdzenia,
że wystąpiło wystarczająco istotne naruszenie (zob. ww. w pkt 189 wyrok w sprawach połączonych Pitsiorlas przeciwko Radzie
i EBC, pkt 291 i przytoczone orzecznictwo).
Jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą związku przyczynowego, Unia może ponosić odpowiedzialność jedynie za szkody wynikające
w sposób wystarczająco bezpośredni z nieprawidłowego postępowania danej instytucji (zob. ww. w pkt 189 wyrok w sprawach połączonych
Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC, pkt 292 i przytoczone tam orzecznictwo).
Jeśli chodzi o szkodę, ważne jest podkreślenie, że szkoda ta musi być rzeczywista i pewna, a także musi nadawać się do oszacowania.
Natomiast szkoda czysto hipotetyczna i nieokreślona nie daje podstaw do żądania odszkodowania. To na stronie skarżącej spoczywa
dostarczenie dowodów niezbędnych do ustalenia istnienia i rozmiarów jej szkody (zob. ww. w pkt 189 wyrok w sprawach połączonych
Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC, pkt 293, 294 i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy wreszcie przypomnieć, że jeśli choćby jedna z tych przesłanek nie została spełniona, skarga podlega oddaleniu w całości
bez konieczności dalszego badania pozostałych przesłanek (zob. ww. w pkt 189 wyrok w sprawach połączonych Pitsiorlas przeciwko
Radzie i EBC, pkt 295 i przytoczone orzecznictwo).
Wreszcie, zgodnie z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania, każda skarga musi wskazywać przedmiot sporu oraz zawierać
zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. W celu spełnienia tych wymogów skarga dotycząca naprawienia szkody wyrządzonej
przez instytucję wspólnotową powinna zawierać informacje pozwalające na identyfikację zwłaszcza charakteru i zakresu szkody,
którą, jak twierdzi skarżący, poniósł (wyrok Trybunału z dnia 5 października 1999 r. w sprawie C‑327/97 P Apostolidis i in.
przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑6709, pkt 37).
W niniejszej sprawie skarżący podnosi na poparcie swojego żądania odszkodowania, że z powodu odmowy zapewnienia mu przez EBC
dostępu do baz danych, objętych wnioskiem o dostęp, ukończenie pracy doktorskiej zostanie opóźnione, a ponadto, po zakończeniu
tej pracy, jej jakość naukowa będzie w konsekwencji niższa.
Należy zatem stwierdzić, że zasadniczo w drodze skargi o odszkodowanie skarżący domaga się zadośćuczynienia za krzywdę, mającą
wynikać z wydania zaskarżonej decyzji oraz że zidentyfikował on w sposób wystarczający pod względem prawnym charakter i zakres
tej krzywdy w swojej skardze. Wynika stąd, że wbrew temu, co twierdzi EBC, skarga jest dopuszczalna.
Jednak, co do istoty, jest ona przedwczesna i powinna zostać odrzucona na tej podstawie (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia
18 maja 1995 r. w sprawie T‑478/93 Zoo Wafer przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1479, pkt 49, 50; z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie
T‑300/97 Latino przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑259, II‑1263, pkt 95, 101). Podczas rozprawy skarżący stwierdził bowiem, w odpowiedzi
na pytanie Sądu, że obrona pracy doktorskiej została przełożona i zaplanowana na wrzesień 2012 r. Dodał, że opóźnienie było
spowodowane nie tylko brakiem informacji, które mógłby posiadać, ale także innymi czynnikami. Oświadczenia te odnotowano w protokole
rozprawy.
Ponieważ należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji (zob. pkt 184 powyżej), EBC będzie zobowiązany do ponownego rozpatrzenia
wniosku skarżącego. Nie można wykluczyć z góry, że w wyniku ponownego rozpatrzenia EBC zapewni mu dostęp do danych znajdujących
się w bazach danych, których, jak twierdzi, potrzebuje w celu pisania swojej pracy, i to w czasie pozwalającym na obronę tej
pracy we wrześniu 2012 r. Również nie można wykluczyć, że EBC odmówi mu, z zasadnego powodu, rzeczonego dostępu w całości
lub w części. Wynika stąd, że w chwili obecnej Sąd nie jest w stanie zbadać, czy skarżący poniesie szkodę z powodu odrzucenia
jego wniosku o dostęp do dokumentów w zaskarżonej decyzji, ani czy taka hipotetyczna szkoda będzie mogła zostać przypisana
bezprawnemu postępowaniu EBC.
W związku z tym skargę o odszkodowanie należy oddalić.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący wniósł o obciążenie EBC kosztami postępowania, a EBC przegrał sprawę, należy obciążyć
go kosztami postępowania.
Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji oraz Komisja pokrywają własne koszty zgodnie z art. 87 § 4 regulaminu
postępowania przed Sądem.
Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC), doręczonej Julienowi Dufourowi pismem prezesa
EBC z dnia 2 września 2009 r.
2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
3)
EBC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Juliena Dufoura.
4)
Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji oraz Komisja pokrywają własne koszty.
Czúcz
Labucka
Gratsias
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 października 2011 r.
Podpisy
Spis treści
Ramy prawne
Okoliczności powstania sporu
Przebieg postępowania i żądania stron
W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
1.  W przedmiocie dopuszczalności
Argumenty stron
Ocena Sądu
2.  W przedmiocie istoty sprawy
W przedmiocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa wynikającego z faktu, że w zaskarżonej decyzji EBC niesłusznie
stwierdził, iż bazy danych nie stanowią dokumentów w rozumieniu przepisów art. 3 lit. a) decyzji 2004/258
Argumenty stron
Ocena Sądu
–  Pojęcie bazy danych
–  Analiza definicji terminu „dokument” znajdującej się w art. 3 lit. a) decyzji 2004/258
–  Przedmiot wniosku skarżącego o dostęp
–  Kwalifikacja zbioru danych znajdujących się w bazie danych jako dokumentu w rozumieniu art. 3 lit. a) decyzji 2004/258
–  Podniesione trudności praktyczne związane z prawem dostępu do bazy danych instytucji
–  Argumenty dotyczące prac przygotowawczych nad rozporządzeniem nr 1049/2001 i innymi dokumentami przywołanymi przez strony
–  Wnioski
3.  W przedmiocie skargi o odszkodowanie
Argumenty stron
Ocena Sądu
W przedmiocie kosztów
*
Język postępowania: francuski.