CELEX: 62008TJ0343
Ανταγωνισμός
Συμπράξεις
Αγορά χλωρικού νατρίου
Απόφαση διαπιστώνουσα παράβαση του άρθρου 81 EK και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ
Προσφυγή ακυρώσεως
Παραδεκτό
Καταλογισμός της παραβατικής συμπεριφοράς
Πρόστιμα
Επιβαρυντική περίσταση
Υποτροπή
Ελαφρυντική περίσταση
Συνεργασία κατά τη διοικητική διαδικασία
Σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία

, όπως είχε πράξει στην απόφαση Υπεροξείδιο του υδρογόνου, παρά τις πολύ περιορισμένες πληροφορίες που είχε παράσχει
για τη σύμπραξη που αποτελούσε αντικείμενο της αποφάσεως εκείνης, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Πράγματι,
πέραν του γεγονότος ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να εξετάσει υπό το πρίσμα της προγενέστερης πρακτικής της κατά τη λήψη
αποφάσεων, αλλά υπό το πρίσμα της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας, κατά πόσον η συνεργασία την οποία παρέχει μια επιχείρηση
δικαιολογεί τη μείωση του προστίμου, το επιχείρημα της προσφεύγουσας δεν αποδεικνύει ότι οι πληροφορίες που παρέσχε έχουν
σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, δεδομένων των αποδεικτικών στοιχείων τα οποία
διέθετε η Επιτροπή κατά την ημερομηνία της αιτήσεώς της δυνάμει της εν λόγω ανακοινώσεως.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι ήταν η πρώτη που επιβεβαίωσε τα στοιχεία που είχε προσκομίσει
η EKA με την προφορική της αίτηση για απαλλαγή από το πρόστιμο, πρέπει να υποβληθούν σε εξέταση τα πέντε πληροφοριακά στοιχεία
για τα οποία υποστηρίζει ότι έχουν σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία για την Επιτροπή.
Καταρχάς, κατά το μέτρο που η προσφεύγουσα πληροφόρησε την Επιτροπή ότι «ένα σύστημα κατανομής των πελατών και των όγκων πωλήσεων
[είχε δημιουργηθεί κατά] το τέλος του 1993 από ορισμένους παραγωγούς χλωρικού νατρίου», η Επιτροπή επισήμανε, στην αιτιολογική
σκέψη 569 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι «[η προσφεύγουσα είχε] επιβεβαιώσει γενικόλογα την ύπαρξη του συστήματος, αλλά
δεν [είχε] προσκομίσει κανένα έγγραφο αποδεικτικό στοιχείο που να χρονολογείται από την περίοδο την οποία αφορούν τα πραγματικά
περιστατικά, το οποίο θα ενίσχυε τη δυνατότητα αποδείξεως των επίμαχων πραγματικών περιστατικών». Συναφώς, διαπιστώνεται ότι
η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως με το να μη δεχθεί ότι η πληροφορία αυτή μπορεί να έχει σημαντική πρόσθετη
αποδεικτική αξία. Πράγματι, πέραν του γεγονότος ότι, όπως προκύπτει από την προφορική αίτηση της EKA για απαλλαγή της από
το πρόστιμο, η EKA είχε ήδη ενημερώσει την Επιτροπή για το σύστημα αυτό, η προσφεύγουσα ούτε τεκμηρίωσε την πληροφορία αυτή
με έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία ούτε παρέσχε επιπλέον διευκρινίσεις ως προς τις ημερομηνίες, τους τόπους, τους λεπτομερείς
όρους και τα ποσά που αφορούσε η εν λόγω κατανομή όγκων πωλήσεων και πελατών. Επομένως, σύμφωνα με την παρατεθείσα στη σκέψη
137 ανωτέρω νομολογία, η απλή επιβεβαίωση από την προσφεύγουσα, με την προφορική της δήλωση, της κατανομής όγκων πωλήσεων
και πελατών δεν μπορεί να θεωρηθεί ως έχουσα σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Έπειτα, όσον αφορά την πληροφορία που παρέσχε η προσφεύγουσα περί υπάρξεως συστήματος αντισταθμίσεως μεταξύ των θιγόμενων
παραγωγών που τους επέτρεπε να αυξήσουν τους όγκους των πωλήσεών τους κατά το επόμενο έτος, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως
εκτέθηκε στη σκέψη 143 ανωτέρω, η Επιτροπή επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 569 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι, «όσον
αφορά τον μηχανισμό κατανομής των αγορών χλωρικού νατρίου, [είχε] ήδη λάβει τις πληροφορίες αυτές με την προφορική δήλωση
της EKA» και ότι «[η προσφεύγουσα είχε] επιβεβαιώσει γενικά την ύπαρξη του συστήματος, αλλά δεν [είχε] προσκομίσει κανένα
έγγραφο αποδεικτικό στοιχείο που να χρονολογείται από την περίοδο την οποία αφορούν τα πραγματικά περιστατικά, το οποίο θα
ενίσχυε τη δυνατότητα της Επιτροπής να αποδείξει τα επίμαχα πραγματικά περιστατικά». Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή
δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως με το να μη δεχθεί ότι η πληροφορία αυτή είχε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Πράγματι, πέραν του γεγονότος ότι, όπως προκύπτει από την προφορική αίτηση της EKA για απαλλαγή της από το πρόστιμο, η ΕΚΑ
είχε ήδη ενημερώσει την Επιτροπή για το σύστημα αντισταθμίσεως που είχε δημιουργηθεί σε κάποια κράτη μέλη, η προσφεύγουσα
δεν προσκόμισε ούτε έγγραφη απόδειξη για την ύπαρξη του εν λόγω συστήματος ούτε παρέσχε διευκρινίσεις με την προφορική της
δήλωση σχετικά με ημερομηνίες, τόπους και λεπτομερείς όρους όσον αφορά το εν λόγω σύστημα.
Ακόμη, όσον αφορά το γεγονός ότι η προσφεύγουσα πληροφόρησε την Επιτροπή ότι τρεις αυξήσεις τιμών είχαν πραγματοποιηθεί με
επιτυχία, η Επιτροπή ανέφερε συναφώς, στην αιτιολογική σκέψη 572 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι, «όσον αφορά τις αυξήσεις
τιμών του 1993, του 1994 και του 1995, [ο L.] επιβεβαίωσε με πολύ γενικό τρόπο τα στοιχεία που είχε ήδη προσκομίσει η EKA
χωρίς να παράσχει αυτοβούλως άλλες διευκρινίσεις ως προς τις επίμαχες συμπεριφορές». Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή
δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως με το να μη δεχθεί ότι η πληροφορία αυτή θα μπορούσε να έχει σημαντική πρόσθετη αποδεικτική
αξία. Πράγματι, πέραν του γεγονότος ότι, όπως προκύπτει από την προφορική αίτηση της EKA για απαλλαγή της από το πρόστιμο,
η ΕΚΑ είχε ήδη παράσχει στην Επιτροπή λεπτομερείς πληροφορίες για τη συχνότητα, το ύψος και τον μηχανισμό αυτών των αυξήσεων
τιμών, η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε ούτε αποδείξεις ούτε λεπτομερειακά στοιχεία πέρα από εκείνα που διέθετε ήδη η Επιτροπή,
προς επίρρωση των ισχυρισμών της, οπότε δεν διευκόλυνε σημαντικά το έργο της Επιτροπής κατά την έννοια της παρατεθείσας στη
σκέψη 137 ανωτέρω νομολογίας.
Επιπλέον, όσον αφορά την «πληθώρα στοιχείων για τη σύγκρουση μεταξύ των μετεχόντων στη σύμπραξη» κατόπιν της αποφάσεως του
πελάτη MODO να παύσει να αγοράζει από την προσφεύγουσα από τα μέσα του 1998 και για τις διάφορες συναντήσεις που ακολούθησαν
το 1999 και την άνοιξη του 2000, για τις οποίες η προσφεύγουσα πληροφόρησε την Επιτροπή, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή αναφέρει
μεταξύ άλλων, στην αιτιολογική σκέψη 573 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι «οι δηλώσεις του [L] επιβεβαίωσαν τα κύρια στοιχεία
των δηλώσεων της EKA και της Finnish Chemicals, αλλά […] δεν έφεραν στο φως νέες πληροφορίες ή πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία
που να ενισχύουν σημαντικά τη δυνατότητα της Επιτροπής να αποδείξει τα επίμαχα πραγματικά περιστατικά». Συναφώς, διαπιστώνεται
ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως με το να μη δεχθεί ότι η πληροφορία αυτή είχε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική
αξία. Πράγματι, πέραν του γεγονότος ότι η EKA είχε ενημερώσει την Επιτροπή, με την προφορική της αίτηση για απαλλαγή από το
πρόστιμο, για τη σύγκρουση μεταξύ των μελών της συμπράξεως σχετικά με τον πελάτη MODO, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν
παρέσχε ούτε αποδείξεις ούτε διευκρινίσεις προς επίρρωση των όσων προβάλλει οι οποίες να επιτρέπουν στην Επιτροπή να αποδείξει
τις πράξεις που στοιχειοθετούσαν την παράβαση, τις οποίες αυτή αναγκαστικά διαπίστωσε βάσει εγγράφων που προσκομίσθηκαν από
τη Finnish Chemicals, όπως προκύπτει ρητώς από τις αιτιολογικές σκέψεις 215 και 216 της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Εξάλλου, όσον αφορά την πληροφορία της προσφεύγουσας ότι η σύμπραξη τερματίσθηκε κατά τα μέσα του 2000, κατόπιν της θεσπίσεως
προγραμμάτων για την τήρηση του δικαίου του ανταγωνισμού, η Επιτροπή αναφέρει, στην αιτιολογική σκέψη 575 της προσβαλλομένης
αποφάσεως, ότι «ο [L.] περιορίστηκε να επιβεβαιώσει τη δήλωση της EKA όσον αφορά το αποτέλεσμα της θεσπίσεως των προγραμμάτων
[τηρήσεως του δικαίου ανταγωνισμού], χωρίς να προσκομίσει νέα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία». Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η
Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως με το να μη δεχθεί ότι η πληροφορία αυτή είχε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική
αξία. Πράγματι, πέραν του γεγονότος ότι αυτή η μεμονωμένη πληροφορία είναι ασαφής σε ό,τι αφορά την ακριβή ημερομηνία που
έλαβε υπόψη της η Επιτροπή για να καθορίσει τον χρόνο λήξεως της παραβάσεως, ήτοι 9 Φεβρουαρίου 2000 [βλ. άρθρο 1, στοιχείο
ε΄, της προσβαλλομένης αποφάσεως], η απλή προφορική επιβεβαίωση από την προσφεύγουσα της πληροφορίας αυτής την οποία ήδη είχε
στη διάθεσή της η Επιτροπή δεν διευκόλυνε σημαντικά το έργο της, κατά την έννοια της παρατεθείσας στη σκέψη 137 ανωτέρω νομολογίας.
Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι τα στοιχεία που προσκόμισε στην Επιτροπή
και τα οποία επιβεβαίωναν πληροφορίες τις οποίες αυτή είχε ήδη στη διάθεσή της είχαν σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Κατά τρίτον, καθόσον η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ορισμένες πληροφορίες που παρέσχε στην Επιτροπή έφεραν στο φως νέα στοιχεία
τα οποία η Επιτροπή αγνοούσε προηγουμένως και τα οποία ενίσχυσαν κατά συνέπεια σημαντικά τη δυνατότητά της να αποδείξει τα
επίμαχα πραγματικά περιστατικά, πρέπει να υποβληθούν σε εξέταση τα δύο πληροφοριακά στοιχεία στα οποία παραπέμπει η προσφεύγουσα
προς στήριξη της αιτιάσεως αυτής.
Καταρχάς, όσον αφορά το γεγονός ότι η προσφεύγουσα πληροφόρησε την Επιτροπή για την ύπαρξη καταλόγου τον οποίον δεν είχε διατηρήσει
στην κατοχή της και ο οποίος προσδιόριζε, για τον κάθε κοινό πελάτη των μελών της συμπράξεως, τους όγκους των πωλήσεών τους
προς τον πελάτη αυτόν, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως μη χορηγώντας μείωση του προστίμου
για τον λόγο αυτόν. Πράγματι, εφόσον, όπως επισήμανε η Επιτροπή με την αιτιολογική σκέψη 76 της προσβαλλομένης αποφάσεως,
η προσφεύγουσα δεν της προσκόμισε τον εν λόγω κατάλογο, η πληροφορία αυτή δεν της επέτρεπε να αποδείξει τα πραγματικά περιστατικά
που στοιχειοθετούσαν την επίδικη παράβαση.
Έπειτα, όσον αφορά το γεγονός ότι η προσφεύγουσα ήταν η πρώτη επιχείρηση που κατονόμασε τους πελάτες της ηπειρωτικής Ευρώπης
ως προς τους οποίους κατανεμήθηκαν οι όγκοι πωλήσεων, πράγμα που επέτρεψε στην Επιτροπή να εκτιμήσει τη γεωγραφική έκταση
της συμπράξεως και πιθανώς αποτέλεσε τη βάση αιτήσεων παροχής πληροφοριών, διαπιστώνεται ότι, μολονότι η Επιτροπή δεν αποφάνθηκε
ειδικά σε σχέση με το επιχείρημα αυτό στην προσβαλλόμενη απόφαση, εντούτοις επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 576 της προσβαλλομένης
αποφάσεως, μεταξύ άλλων, ότι, «γενικώς, η ποιότητα και η ποσότητα των στοιχείων που παρασχέθηκαν από [την προσφεύγουσα] πρέπει
να θεωρηθούν ως πολύ περιορισμένες» και ότι «[η προσφεύγουσα] επιβεβαίωσε πολύ γενικόλογα ορισμένες πτυχές της λειτουργίας
της συμπράξεως, όχι όμως κατά τρόπο που να ενισχύει σημαντικά τη δυνατότητα της Επιτροπής να αποδείξει την παράβαση». Συναφώς,
διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Πράγματι, μολονότι ο κατάλογος των ονομάτων των επιχειρήσεων
που αποτελούσαν αντικείμενο της συμπράξεως συμπλήρωνε τον κατάλογο που η EKA είχε προσκομίσει στην Επιτροπή, εντούτοις, καθόσον
δεν παρείχε λεπτομερείς πληροφορίες για την εφαρμογή, τις ημερομηνίες και τα αριθμητικά στοιχεία του συστήματος κατανομής
των όγκων των πωλήσεων που ίσχυε για τις εν λόγω επιχειρήσεις, το στοιχείο αυτό δεν είχε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία
για την Επιτροπή. Το επιχείρημα που προέβαλε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, σύμφωνα με το οποίο η Επιτροπή
μπορούσε να συμπληρώσει τις πληροφορίες που της είχε παράσχει απευθύνοντας αιτήσεις παροχής πληροφοριών στις επιχειρήσεις
τις οποίες αφορούσε η σύμπραξη, δεν μπορεί να μεταβάλει το συμπέρασμα αυτό. Πράγματι, κατά το μέτρο που η προσφεύγουσα δεν
παρέσχε η ίδια αυτές τις λεπτομερείς πληροφορίες, που οπωσδήποτε της ήταν γνωστές, δεδομένου ότι είχε συμμετάσχει στο εν λόγω
σύστημα κατανομής, το γεγονός ότι η Επιτροπή μπορούσε ενδεχομένως να επιβεβαιώσει ή να συμπληρώσει τις πληροφορίες αυτές χρησιμοποιώντας
τις δικές της εξουσίες έρευνας δεν μεταβάλλει το συμπέρασμα ότι οι πληροφορίες που παρασχέθηκαν από την προσφεύγουσα δεν διευκόλυναν
σημαντικά το έργο της Επιτροπής ώστε να διαπιστώσει τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούσαν την επίδικη παράβαση.
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η τρίτη αιτίαση της προσφεύγουσας, που συνίσταται στο ότι τα πληροφοριακά στοιχεία
που προσκόμισε στην Επιτροπή, τα οποία αυτή αγνοούσε προηγουμένως, είχαν σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Κατά τέταρτον, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι από το ίδιο το γράμμα της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι
η Επιτροπή στηρίχθηκε σε διάφορα πληροφοριακά στοιχεία που η ίδια είχε προσκομίσει προκειμένου να διαπιστώσει την παράβαση
και να επιβεβαιώσει ορισμένα στοιχεία προερχόμενα από άλλες πηγές, πρέπει να εξετασθεί αν από τις αιτιολογικές σκέψεις της
προσβαλλομένης αποφάσεως στις οποίες παραπέμπει η προσφεύγουσα και οι οποίες παρατέθηκαν στη σκέψη 126 ανωτέρω προκύπτει ότι
η προσφεύγουσα ενίσχυσε πράγματι σημαντικά τη δυνατότητα της Επιτροπής να αποδείξει τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούσαν
την επίδικη παράβαση.
Καταρχάς, στην αιτιολογική σκέψη 76 της προσβαλλομένης αποφάσεως και στη σχετική υποσημείωση 116, η Επιτροπή περιγράφει τη
γενική λειτουργία της συμπράξεως, που είχε ως κύριο χαρακτηριστικό τις «συχνές επαφές υπό τη μορφή διμερών ή πολυμερών συναντήσεων
και τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, χωρίς όμως να ακολουθείται συγκεκριμένο σχέδιο». Η Επιτροπή προσθέτει ότι «κατά [την προσφεύγουσα],
από την έναρξη της συμπράξεως είχε συνταχθεί κατάλογος των κοινών πελατών και των όγκων των πωλήσεων προς τους πελάτες αυτούς
που αναλογούσαν στον καθέναν από τους παραγωγούς χλωρικού νατρίου οι οποίοι ήταν μέλη της συμπράξεως» και ότι «[η προσφεύγουσα]
δεν υπέβαλε όμως τον εν λόγω κατάλογο στην Επιτροπή». Συναφώς, διαπιστώνεται επομένως ότι, για τους λόγους που εκτέθηκαν στις
σκέψεις 144 και 150 ανωτέρω, η πληροφορία αυτή, για την οποία η Επιτροπή προέβη στη ρητή διαπίστωση η προσφεύγουσα δεν είχε
παράσχει καμία απτή απόδειξη, δεν είχε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία. Η Επιτροπή δεν υπέπεσε συνεπώς σε πρόδηλη πλάνη
εκτιμήσεως με το να μην αναγνωρίσει τέτοια αξία στην ως άνω πληροφορία.
Ακόμη, στην υποσημείωση 118 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η προσφεύγουσα «επιβεβαίωσε [τις προφορικές
δηλώσεις της EKA όσον αφορά] την ύπαρξη του μηχανισμού κατανομής της αγοράς και του συστήματος αντισταθμίσεως που περιγράφησαν
από την EKA». Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, μολονότι η προσφεύγουσα επιβεβαίωσε την ύπαρξη μιας τέτοιας θίγουσας τον
ανταγωνισμό πρακτικής, εντούτοις, η μεμονωμένη αυτή πληροφορία δεν αρκούσε αφεαυτής ώστε να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα
να αποδείξει τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούσαν την παράβαση. Επομένως, για τους λόγους που εκτέθηκαν στη σκέψη
144 ανωτέρω, δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι αυτή η μεμονωμένη πληροφορία, που ήταν ήδη γνωστή στην Επιτροπή, έχει σημαντική
πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Έπειτα, στην αιτιολογική σκέψη 98 της προσβαλλομένης αποφάσεως και στη σχετική υποσημείωση 142, η Επιτροπή αναφέρει μεταξύ
άλλων ότι «η EKA δηλώνει επίσης ότι κατά το 1995 αποφάσισαν από κοινού με τη Finnish Chemicals και [την προσφεύγουσα] να “πραγματοποιήσουν
σημαντική αύξηση των τιμών η οποία πέτυχε” όσον αφορά την Πορτογαλία, λαμβανομένης υπόψη της υποτιμήσεως του εσκούδου», ότι
«από τα υποβληθέντα από την EKA αποδεικτικά στοιχεία προκύπτει ότι το 1995 η εν λόγω επιχείρηση αύξησε τις τιμές της για τους
Πορτογάλους πελάτες της κατά 31 % και κατά 44 % σε σχέση με τις τιμές του 1993» και ότι «[η προσφεύγουσα] κάνει επίσης λόγο
για επιτυχή αύξηση τιμών το 1995». Από το κείμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει κατά συνέπεια ότι η ως άνω αύξηση
τιμών του 1995 αποδείχθηκε βάσει στοιχείων που υπέβαλε προφορικώς και εγγράφων που προσκόμισε η EKA, πράγμα που δεν αμφισβητεί
η προσφεύγουσα. Επομένως, έστω και αν η πληροφορία που παρέσχε προφορικώς η προσφεύγουσα επιβεβαιώνει εκείνη της EKA, η πληροφορία
αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί, σύμφωνα με την παρατεθείσα στη σκέψη 137 ανωτέρω νομολογία, ως έχουσα σημαντική πρόσθετη αξία,
δεδομένου ότι είχε ήδη παρασχεθεί από την EKA, η δε προσφεύγουσα δεν προσκόμισε συμπληρωματικά λεπτομερειακά στοιχεία για
την εν λόγω αύξηση τιμών.
Επιπλέον, στην αιτιολογική σκέψη 207 της προσβαλλομένης αποφάσεως και στη σχετική υποσημείωση 259, η Επιτροπή επισημαίνει
ότι «[π]ρέπει να σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο συνομιλιών μεταξύ της Finnish Chemicals και [της προσφεύγουσας] σχετικά με [τον
πελάτη] MODO, ο [L.] τηλεφώνησε στον [B.] (τον εκπρόσωπο της Quadrimex, εισαγωγέα της Finnish Chemicals στη Γαλλία) προκειμένου
να συζητήσουν για τους όγκους πωλήσεων που είχε απολέσει [η προσφεύγουσα]» και ότι «κατά τις τηλεφωνικές αυτές συνδιαλέξεις
της 2ας και της 5ης Οκτωβρίου 1998, ο [L.] παραπονέθηκε για την επιθετικότητα των Σκανδιναβών και ζήτησε αντιστάθμιση σε όγκο
πωλήσεων υπέρ [της προσφεύγουσας]». Συναφώς, από τα έγγραφα στα οποία γίνεται αναφορά στην υποσημείωση 257 της προσβαλλομένης
αποφάσεως και από το σημείο 4.3.1.20 της εν λόγω αποφάσεως, που φέρει τον τίτλο «1998 – σύγκρουση για τον πελάτη MODO» προκύπτει
ότι, για να εξακριβώσει την ακριβή φύση των επαφών μεταξύ των ανταγωνιστών όσον αφορά τον εφοδιασμό του πελάτη MODO, τις ημερομηνίες
των επαφών αυτών και τους κατανεμηθέντες όγκους πωλήσεων, η Επιτροπή βασίστηκε πλήρως στα σαφή στοιχεία που της είχε προσκομίσει
η Finnish Chemicals. Η Επιτροπή δεν υπέπεσε συνεπώς σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως με το να μη δεχθεί ότι η σχετική πληροφορία
που παρασχέθηκε από την προσφεύγουσα είχε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Επιπλέον, στην αιτιολογική σκέψη 254 της προσβαλλομένης αποφάσεως και στη σχετική υποσημείωση 305, η Επιτροπή επισημαίνει
ότι η προσφεύγουσα δήλωσε ότι «ο [L.] νομίζει ότι θυμάται μια συνάντηση μεταξύ της Finnish Chemicals και [της προσφεύγουσας]
προκειμένου να καταστεί σαφές για ποιον λόγο είχαν παύσει να τηρούνται οι κανόνες κατανομής που ίσχυαν για τη MODO» και ότι,
«κατά τη συνάντηση αυτή, που ο [L.] πιστεύει ότι πραγματοποιήθηκε το πρώτο τρίμηνο του 1999 στη Φινλανδία, η Finnish Chemicals
δήλωσε ότι είχε καταστεί ο αποκλειστικός προμηθευτής της [MODO], [κατόπιν] [συμφωνίας] της μητρικής της εταιρίας με τη MODO,
διαρρηγνύοντας έτσι τη συμφωνία μεταξύ της EKA, της Finnish Chemicals και [της προσφεύγουσας] όσον αφορά τον ως άνω πελάτη».
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, στην αιτιολογική σκέψη 255 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή προσθέτει ότι «εντούτοις,
δεδομένου ότι η σύμβαση μεταξύ της MODO και της Finnish Chemicals συνήφθη μόλις τον Σεπτέμβριο του 1999, η Επιτροπή φρονεί
ότι ο [L.] συγχέει τις ημερομηνίες και τους τόπους και στην πραγματικότητα αναφέρεται στη συνάντηση της 9ης Νοεμβρίου 1999
στην Κοπεγχάγη». Επομένως, πέραν του γεγονότος ότι η πληροφορία την οποία παρέσχε προφορικώς η προσφεύγουσα είναι, κατά δική
της ομολογία, αβέβαιη («ο [L.] νομίζει ότι θυμάται») και επιπλέον αόριστη, διαπιστώνεται εν πάση περιπτώσει ότι η Επιτροπή
όχι μόνο δεν την χρησιμοποιεί προς απόδειξη των πραγματικών περιστατικών που στοιχειοθετούσαν την παράβαση, αλλ’ αντιθέτως
επισημαίνει ρητώς, στην αιτιολογική σκέψη 255 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα στοιχεία αυτά είναι εσφαλμένα, πράγμα που
άλλωστε δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα. Επομένως, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως θεωρώντας ότι η πληροφορία
αυτή, που δεν είχε επιβεβαιωθεί, δεν παρουσίαζε σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία.
Περαιτέρω, η υποσημείωση 325 της προσβαλλομένης αποφάσεως αποτελεί παραπομπή στην αιτιολογική σκέψη 273 της εν λόγω αποφάσεως,
στην οποία η Επιτροπή επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι η προσφεύγουσα «έκανε λόγο για συνάντηση μεταξύ της EKA, της Finnish Chemicals
και [της ιδίας] “την άνοιξη του 2000”, που πρέπει να θεωρηθεί ότι ήταν η συνάντηση της 9ης Φεβρουαρίου 2000 που περιγράφεται
στην αιτιολογική σκέψη 283 [της προσβαλλομένης αποφάσεως]». Στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη 283, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι,
στο περιθώριο της συναντήσεως της 9ης Φεβρουαρίου 2000, η EKA «δήλωσε ότι αρνούνταν να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε περαιτέρω
συζήτηση με τους ανταγωνιστές». Στην αιτιολογική σκέψη 284 της προσβαλλομένης αποφάσεως και στη σχετική υποσημείωση 337, η
Επιτροπή επισημαίνει ότι «οι μεταβολές που επήλθαν στην αγορά χλωρικού νατρίου στην Κοινότητα το 1999 (ειδικότερα σε σχέση
με τη σύναψη της συμβάσεως προμήθειας μεταξύ της Finnish Chemicals και της MODO) οδήγησαν στη λήξη των επαφών μεταξύ των παραγωγών
χλωρικού νατρίου και, έστω και αν εξακολούθησαν κάποιες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις και συναντήσεις τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο
του 2000 […], δεν αποκαταστάθηκε στον ίδιο βαθμό η συνήθης συνεργασία, που περιελάμβανε κυρίως προσπάθειες για τον καταμερισμό
των όγκων πωλήσεων». Στην υποσημείωση 337 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι «η EKA και [η προσφεύγουσα]
αναφέρονται στα προγράμματα [τηρήσεως του δικαίου ανταγωνισμού] που θέσπισαν αντιστοίχως το 1999 και το 2000», ενώ «η Finnish
Chemicals αναφέρει ότι οι επαφές με τους ανταγωνιστές έπαυσαν να έχουν αντικείμενο από τη στιγμή που συνήψε τη σύμβαση με
[τον πελάτη] MODO». Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
θεωρώντας ότι οι πληροφορίες που παρέσχε η προσφεύγουσα δεν είχαν σημαντική πρόσθετη αξία. Πράγματι, πέραν του γεγονότος ότι
η πληροφορία που παρέσχε ότι η σύμπραξη τερματίσθηκε κατόπιν της θεσπίσεως προγραμμάτων για την τήρηση του δικαίου του ανταγωνισμού
είναι ασαφής σε ό,τι αφορά την ακριβή ημερομηνία που έλαβε υπόψη της η Επιτροπή για να καθορίσει τον χρόνο λήξεως της παραβάσεως,
οι διευκρινίσεις που παρέσχε η EKA ήταν αυτές που έδωσαν, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 290 της προσβαλλομένης
αποφάσεως, στην Επιτροπή τη δυνατότητα να εξακριβώσει ότι η παράβαση είχε λήξει με τη συνάντηση του επαγγελματικού σωματείου
CEFIC της 9ης Φεβρουαρίου 2000.
Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η τέταρτη αιτίαση της προσφεύγουσας ότι από το ίδιο το κείμενο της προσβαλλομένης
αποφάσεως προκύπτει ότι παρέσχε πληροφορίες με σημαντική πρόσθετη αποδεικτική αξία, καθώς και ο τρίτος λόγος ακυρώσεως στο
σύνολό του.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από τη μη χορήγηση στην προσφεύγουσα μειώσεως του προστίμου εκτός του πεδίου
εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε νομικά και πραγματικά σφάλματα μη χορηγώντας της μείωση
προστίμου εκτός του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας. Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει
τα τρία σκέλη αυτού του λόγου ακυρώσεως με κάπως διαφορετική σειρά από εκείνη με την οποία προβάλλονται από την προσφεύγουσα.
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από νομικά και πραγματικά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή εκτιμώντας ότι η συνεργασία
της προσφεύγουσας δεν δικαιολογούσε μείωση του προστίμου βάσει των ελαφρυντικών περιστάσεων που προβλέπονται στις κατευθυντήριες
γραμμές
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε νομικά και πραγματικά σφάλματα καθόσον δεν της χορήγησε μείωση του προστίμου
βάσει ελαφρυντικών περιστάσεων, παρά το γεγονός ότι το σημείο 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών προβλέπει
μια τέτοια μείωση. Κατά την προσφεύγουσα, το εν λόγω σημείο, το οποίο η Επιτροπή δεν μπορεί να ερμηνεύσει συσταλτικά, εφαρμόζοντάς
το μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις, προβλέπει ειδικότερα ότι μια επιχείρηση η οποία
συνεργάστηκε σε βαθμό μη επαρκή βάσει της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας μπορεί να τύχει μειώσεως του προστίμου εφόσον,
αφενός, συνεργάστηκε ουσιαστικά και, αφετέρου, η συνεργασία αυτή υπερέβη τις σχετικές νόμιμες υποχρεώσεις της.
Πρώτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι στις αιτιολογικές σκέψεις 385 έως 398 της αποφάσεως της Επιτροπής της 20ής Οκτωβρίου
2005, σχετικά με διαδικασία κατά το άρθρο 81, παράγραφος 1, EΚ (Υπόθεση COMP/C.38.281/B.2 – Ακατέργαστος καπνός – Ιταλία),
η Επιτροπή εφάρμοσε το σημείο 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών προκειμένου να χορηγήσει μείωση προστίμου
κατά 50 % λόγω ελαφρυντικών περιστάσεων σε μια επιχείρηση ως προς την οποία είχε ανακληθεί η υπό όρους απαλλαγή από το πρόστιμο
που της είχε χορηγηθεί στο πλαίσιο της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας. Λαμβανομένης υπόψη αυτής της αποφάσεως ειδικότερα,
καθώς και άλλων αποφάσεων της Επιτροπής, είναι αδιανόητο να μην τύχει μειώσεως του προστίμου λόγω ελαφρυντικών περιστάσεων
η προσφεύγουσα, η οποία δεν αμφισβήτησε τα πραγματικά περιστατικά και συνεργάστηκε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, αφενός, ότι συνεργάστηκε ουσιαστικά με την Επιτροπή. Όχι μόνον παραδέχθηκε τη συμμετοχή
της στην παράβαση από την αρχή της έρευνας, όπως προκύπτει, ιδίως, από το γεγονός ότι υπήρξε η δεύτερη επιχείρηση που συνεργάστηκε
με την Επιτροπή, αλλά επίσης παρέσχε μεγάλο αριθμό λεπτομερών στοιχείων βάσει των οποίων μπορούσε να καθοριστεί η φύση και
η διάρκεια της συμπράξεως, οι μετέχοντες σε αυτήν και ο τρόπος λειτουργίας της, όπως προκύπτει από τις πληροφορίες που παρέσχε
με την από 18 Οκτωβρίου 2004 απάντησή της στην αίτηση της Επιτροπής για την παροχή πληροφοριών.
Αφετέρου, η προσφεύγουσα συνεργάστηκε σε βαθμό που υπερέβαινε κατά πολύ τις σχετικές νόμιμες υποχρεώσεις της. Πράγματι, αρχής
γενομένης από της αιτήσεώς της δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας, είχε στενή και διαρκή συνεργασία με την
Επιτροπή, όπως προκύπτει από τις απαντήσεις της στην αίτηση της Επιτροπής για την παροχή πληροφοριών της 16ης Φεβρουαρίου
2007. Έτσι όχι μόνο παραιτήθηκε από το δικαίωμά της της μη αυτοενοχοποιήσεως, αλλά και μετείχε ενεργά στην απόδειξη της παραβάσεως.
Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
–       Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, λαμβανομένης υπόψη της συνεργασίας της με την Επιτροπή κατά τη διοικητική διαδικασία,
η τελευταία υπέπεσε σε νομικά και πραγματικά σφάλματα μη χορηγώντας της μείωση προστίμου δυνάμει του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση,
των κατευθυντηρίων γραμμών.
Επισημαίνεται καταρχάς ότι, στο σημείο 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών, η Επιτροπή δεσμεύθηκε, στο πλαίσιο
της εξουσίας της εκτιμήσεως των ελαφρυντικών περιστάσεων τις οποίες οφείλει να λαμβάνει υπόψη κατά την επιμέτρηση των προστίμων,
να χορηγεί μείωση του προστίμου όταν «μια επιχείρηση συνεργάστηκε αποτελεσματικά με την Επιτροπή, εκτός του πεδίου εφαρμογής
της Ανακοίνωσης περί [Συνεργασίας] και πέραν των νόμιμων υποχρεώσεών της να συνεργαστεί».
Εντούτοις, η εφαρμογή του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια να καθίσταται
άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας η ανακοίνωση του 2002 περί συνεργασίας. Πράγματι, διαπιστώνεται ότι το σημείο 1 της ανακοινώσεως
του 2002 περί συνεργασίας προβλέπει ότι η εν λόγω ανακοίνωση «θεσπίζει ένα πλαίσιο ώστε να ανταμείβονται για τη συνεργασία
τους στην έρευνα που διεξάγει η Επιτροπή οι επιχειρήσεις οι οποίες είναι ή υπήρξαν μέλη μυστικών συμπράξεων (καρτέλ) που δρουν
στην Κοινότητα». Από το γράμμα και την οικονομία της εν λόγω ανακοινώσεως συνάγεται επομένως ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν,
καταρχήν, να τύχουν μειώσεως του προστίμου λόγω της συνεργασίας τους παρά μόνον όταν πληρούν τις αυστηρές προϋποθέσεις της
εν λόγω ανακοινώσεως.
Επομένως, προκειμένου να διαφυλαχθεί η πρακτική αποτελεσματικότητα της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας, η Επιτροπή
οφείλει να χορηγεί μείωση προστίμου σε μια επιχείρηση βάσει του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών
μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Τέτοια περίπτωση συντρέχει ιδίως όταν η συνεργασία μιας επιχειρήσεως υπερβαίνει τη νόμιμη
υποχρέωσή της συνεργασίας, χωρίς όμως να της παρέχει δικαίωμα σε μείωση προστίμου δυνάμει της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας,
και ταυτοχρόνως είναι αντικειμενικά επωφελής για την Επιτροπή. Διαπιστώνεται τέτοια ωφέλεια όταν η Επιτροπή θεμελιώνει την
οριστική της απόφαση σε αποδεικτικά στοιχεία που της προσκόμισε μια επιχείρηση στο πλαίσιο της συνεργασίας της, εφόσον, χωρίς
τα στοιχεία αυτά, η Επιτροπή δεν θα ήταν σε θέση να επιβάλει κυρώσεις για το σύνολο ή για μέρος της επίδικης παραβάσεως.
Εν προκειμένω, αφενός, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα ή απόδειξη από τα οποία να προκύπτει
ότι, χωρίς τη συνεργασία της, η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να επιβάλει κυρώσεις για μέρος ή για το σύνολο της παραβάσεως που
διαπιστώνει με την προσβαλλόμενη απόφαση. Αφετέρου, εν πάση περιπτώσει, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι, δεδομένης
της ασάφειας, της ανακρίβειας ή της ελλείψεως τεκμηριώσεως των πληροφοριών που παρασχέθηκαν από την προσφεύγουσα (βλ. σκέψεις
141 έως 159 ανωτέρω), οι εν λόγω πληροφορίες δεν χρησίμευσαν στην Επιτροπή, καθόσον βασίστηκε σε αποδεικτικά στοιχεία που
είχε συγκεντρώσει από άλλες πηγές προκειμένου να διαπιστώσει τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούσαν την παράβαση.
Επομένως, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ή σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως μη χορηγώντας
μείωση προστίμου βάσει του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών.
Τα επιχειρήματα που προέβαλε συναφώς η προσφεύγουσα δεν μεταβάλλουν το ως άνω συμπέρασμα.
Πρώτον, κατά το μέτρο που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι έπρεπε να τύχει μειώσεως του προστίμου, δεδομένου ότι παραιτήθηκε
από το θεμελιώδες δικαίωμά της της μη αυτοενοχοποιήσεως, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο. Πράγματι, πέραν
του γεγονότος ότι η προσφεύγουσα ήταν ελεύθερη να συνεργαστεί με την Επιτροπή ή να αμφισβητήσει τη συμμετοχή της στην επίδικη
παράβαση, η Επιτροπή δεν υποχρεούταν να της χορηγήσει μείωση προστίμου δυνάμει του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων
γραμμών παρά μόνο εφόσον συνέτρεχαν στη συγκεκριμένη περίπτωση οι συνθήκες που εκτέθηκαν στη σκέψη 170 ανωτέρω.
Δεύτερον, κατά το μέτρο που η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, σε άλλες υποθέσεις, η Επιτροπή χορήγησε σε επιχειρήσεις, δυνάμει
του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών, μείωση προστίμου για τη συνεργασία τους, το επιχείρημα αυτό
πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές. Πράγματι, εφόσον το ζήτημα αν η Επιτροπή θα μπορούσε να επιβάλει κυρώσεις για το σύνολο
ή για μέρος της συμπράξεως χωρίς τη συνεργασία μιας επιχειρήσεως πρέπει να εξετάζεται υπό τις περιστάσεις της κάθε συγκεκριμένης
περιπτώσεως, το επιχείρημα αυτό δεν επηρεάζει το συμπέρασμα που διατυπώθηκε στη σκέψη 172 ανωτέρω, κατά το οποίο η προσφεύγουσα
εν προκειμένω δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή όφειλε να της χορηγήσει μείωση προστίμου εκτός του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως
του 2002 περί συνεργασίας.
Συνεπώς, το δεύτερο σκέλος του τέταρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί εν μέρει ως αβάσιμο και εν μέρει ως αλυσιτελές.
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της αναλογικότητας, δεδομένης της
μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών και της συνεργασίας εκ μέρους της προσφεύγουσας
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της αναλογικότητας. Συναφώς, φρονεί
ότι, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι παραδέχθηκε τη συμμετοχή της στην παράβαση από την έναρξη της έρευνας και δεν αμφισβήτησε
τα πραγματικά περιστατικά αφού της κοινοποιήθηκε η ανακοίνωση των αιτιάσεων, έπρεπε να τύχει μειώσεως του προστίμου εκτός
του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας.
Πρώτον, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η μη αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών δικαιολογεί τη μείωση του προστίμου για τρεις
λόγους. Καταρχάς, συνεπάγεται παραίτηση της εμπλεκομένης επιχειρήσεως από το θεμελιώδες δικαίωμά της της μη αυτοενοχοποιήσεως
και της αμφισβητήσεως των δηλώσεων των άλλων επιχειρήσεων που ζήτησαν να τύχουν επιείκειας. Έπειτα, υπερβαίνει τη νόμιμη υποχρέωση
συνεργασίας με την Επιτροπή. Τέλος, διευκολύνει σημαντικά το έργο της Επιτροπής.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα επισημαίνει η χρησιμότητα της μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών έχει αναγνωρισθεί νομολογιακώς.
Αφενός, με την απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2007, T‑30/05, Prym και Prym Consumer κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί στη
Συλλογή, σκέψη 251), το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η μείωση του προστίμου λόγω της μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών
και της συνεργασίας ήταν δικαιολογημένη στην περίπτωση που η συμπεριφορά της εμπλεκομένης επιχειρήσεως διευκόλυνε την εκ μέρους
της Επιτροπής διαπίστωση της παραβάσεως. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα επικαλέστηκε συναφώς και τις αποφάσεις
Hoechst κατά Επιτροπής, σκέψη 65 ανωτέρω (σκέψεις 95 έως 97), και Gütermann και Zwicky κατά Επιτροπής, σκέψη 63 ανωτέρω (σκέψη
221). Αφετέρου, η σημασία της παραδοχής των πραγματικών περιστατικών από μια επιχείρηση προκύπτει εμμέσως και από την απόφαση
Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 100 ανωτέρω (σκέψεις 112, 418 και 457).
Τρίτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η αξία της μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών αναγνωρίσθηκε και από την
Επιτροπή με την προγενέστερη πρακτική της κατά τη λήψη αποφάσεων. Αφενός, η εγγενής χρησιμότητα της παραδοχής της παραβάσεως
επιβεβαιώθηκε με την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την διεξαγωγή διαδικασιών διευθέτησης διαφορών εν όψει της έκδοσης
αποφάσεων δυνάμει του άρθρου 7 και του άρθρου 23 του κανονισμού 1/2003 σε περιπτώσεις συμπράξεων (ΕΕ 2008, C 167, σ. 1, σημεία
32 και 33, στο εξής: ανακοίνωση περί διευθετήσεως διαφορών), η οποία προβλέπει μείωση κατά 10 % του προστίμου που μπορεί να
επιβληθεί στην επιχείρηση όταν αυτή παραδέχεται τη συμμετοχή της σε μια σύμπραξη. Αφετέρου, η διαδικασία της ανακοινώσεως
περί διευθετήσεως διαφορών αποτελεί συνέχεια της πρακτικής των αποφάσεων της Επιτροπής η οποία συνίστατο στη χορήγηση, σύμφωνα
με το σημείο Δ, παράγραφος 2, της ανακοινώσεως της Επιτροπής σχετικά με τη μη επιβολή ή τη μείωση των προστίμων σε περιπτώσεις
συμπράξεων (ΕΕ 1996, C 207, σ. 4, στο εξής: ανακοίνωση του 1996 περί συνεργασίας), μειώσεως κατά 10 % του προστίμου όταν μια
επιχείρηση «δεν αμφισβητεί τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται οι κατηγορίες της [Επιτροπής]». Εξάλλου, το γεγονός ότι η
ανακοίνωση του 2002 περί συνεργασίας δεν προβλέπει, σε αντίθεση με την ανακοίνωση του 1996 περί συνεργασίας, αλλά ούτε και
αποκλείει τη χορήγηση μειώσεως του προστίμου όταν μια επιχείρηση δεν αμφισβητεί τα πραγματικά περιστατικά, δεν περιορίζει
την ισχύ των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου όπως είναι οι αρχές της αναλογικότητας και της χρηστής διοικήσεως.
Τέταρτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι, βάσει της γερμανικής και της γαλλικής νομοθεσίας, καθώς και της νομοθεσίας του Ηνωμένου
Βασιλείου, μπορεί να χορηγηθεί μείωση προστίμου σε επιχείρηση η οποία, κατ’ ουσίαν, είτε δεν αμφισβητεί τα πραγματικά περιστατικά
είτε τα παραδέχεται.
Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
–       Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη την αρχή της χρηστής διοικήσεως μη χορηγώντας
της μείωση προστίμου εκτός του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως
προκύπτει από την παρατεθείσα στη σκέψη 111 ανωτέρω νομολογία, βάσει της αρχής της χρηστής διοικήσεως, η αρμόδια διοικητική
αρχή οφείλει να εξετάζει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως.
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 544 της προσβαλλομένης αποφάσεως, αφενός, η Επιτροπή εκτίμησε ότι,
«δεδομένων όλων των επίμαχων πραγματικών περιστατικών, καμία ιδιαίτερη εξαιρετική περίσταση της παρούσας υποθέσεως δεν [ήταν]
ικανή να δικαιολογήσει τη χορήγηση στην [προσφεύγουσα] μειώσεως λόγω ουσιαστικής συνεργασίας της εκτός του πεδίου εφαρμογής
της ανακοινώσεως του 2002 περί [συνεργασίας]». Αφετέρου, η Επιτροπή επισήμανε, στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη, ότι, «σε αντίθεση
με την ανακοίνωση [του 1996 περί συνεργασίας], η ανακοίνωση του 2002 δεν προέβλεπε πλέον μείωση προστίμου λόγω [μη] αμφισβητήσεως
των πραγματικών περιστατικών, η δε Επιτροπή ουδόλως είχε αφήσει να εννοηθεί, στην παρούσα υπόθεση, ότι ενδέχετο να χορηγήσει
μείωση “πέραν” της ανακοινώσεως [του 2002 περί συνεργασίας]».
Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα, η οποία δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα ή αποδεικτικό στοιχείο από τα οποία να
προκύπτει ότι η Επιτροπή παρέλειψε να εξετάσει με επιμέλεια και αμεροληψία τη συνεργασία στην οποία προέβη κατά τη διοικητική
διαδικασία, δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή παρέβη την αρχή της χρηστής διοικήσεως.
Η αιτίαση αυτή πρέπει συνεπώς να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αιτίαση ότι η Επιτροπή παρέβη την αρχή της αναλογικότητας μη χορηγώντας μείωση προστίμου στην
προσφεύγουσα για τον λόγο ότι δεν είχε αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά και είχε συνεργαστεί με την Επιτροπή κατά τη
διοικητική διαδικασία, πρέπει να υπομνησθεί καταρχάς ότι, όπως προκύπτει από την παρατεθείσα στη σκέψη 63 ανωτέρω νομολογία,
η αρχή της αναλογικότητας συνεπάγεται ότι η Επιτροπή οφείλει να καθορίζει το πρόστιμο κατ’ αναλογίαν προς τα στοιχεία που
λαμβάνει υπόψη για να εκτιμήσει τη σοβαρότητα της παραβάσεως και ότι οφείλει, συναφώς, να εφαρμόζει τα στοιχεία αυτά κατά
τρόπο συνεπή και αντικειμενικώς δικαιολογημένο.
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει ότι η Επιτροπή υπερέβη την εξουσία της εκτιμήσεως όσον αφορά
τους παράγοντες που έπρεπε να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση του προστίμου, με το να μη δεχθεί ότι η εκ μέρους της μη αμφισβήτηση
των πραγματικών περιστατικών και η συνεργασία της κατά τη διοικητική διαδικασία της παρέχουν δικαίωμα σε μείωση του προστίμου.
Πράγματι, πρώτον, κατά το μέτρο που η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι από την προγενέστερη πρακτική των αποφάσεων της Επιτροπής
προκύπτει ότι χορήγησε μείωση προστίμου σε επιχειρήσεις που δεν είχαν αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά και είχαν συνεργαστεί
με την Επιτροπή, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές. Αφενός, μολονότι δεν αμφισβητείται ότι το σημείο Δ,
παράγραφος 2, της ανακοινώσεως του 1996 περί συνεργασίας, που εφάρμοσε η Επιτροπή στο πλαίσιο των προηγούμενων αποφάσεων με
τις οποίες επέβαλε κυρώσεις για συμπράξεις και στις οποίες αναφέρεται η προσφεύγουσα, προέβλεπε τη χορήγηση μειώσεως κατά
10 έως 50 % του προστίμου εφόσον, μετά την ανακοίνωση των αιτιάσεων, η επιχείρηση «δεν αμφισβητ[ούσε] τα γεγονότα επί των
οποίων βασίζο[νταν] οι κατηγορίες της [Επιτροπής]», εντούτοις διαπιστώνεται ότι η εν λόγω ανακοίνωση, που αντικαταστάθηκε
από την ανακοίνωση του 2002 περί συνεργασίας, δεν έχει εφαρμογή επί των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υποθέσεως.
Αφετέρου, αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζεται η προσφεύγουσα και σύμφωνα με τις επισημάνσεις της Επιτροπής, αντικαθιστώντας την
ανακοίνωση του 1996 περί συνεργασίας με την ανακοίνωση του 2002, η οποία δεν προβλέπει μείωση προστίμου για την περίπτωση
που απλώς δεν αμφισβητούνται τα πραγματικά περιστατικά, η Επιτροπή απέκλεισε σαφώς το ενδεχόμενο χορηγήσεως μειώσεως του προστίμου
για τον λόγο αυτό στο πλαίσιο της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας ή του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων
γραμμών. Πράγματι, μόνον εφόσον η επιχείρηση παρέχει, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 131 ανωτέρω, μεταξύ άλλων, είτε αποδεικτικά
στοιχεία με σημαντική πρόσθετη αξία, κατά την έννοια του σημείου 21 της εν λόγω ανακοινώσεως, είτε, όπως διαπιστώθηκε στη
σκέψη 170 ανωτέρω, πληροφορίες χωρίς τις οποίες η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να επιβάλει κυρώσεις για το σύνολο ή για μέρος
της επίδικης παραβάσεως με την οριστική της απόφαση, οφείλει η Επιτροπή να της χορηγήσει μείωση προστίμου.
Δεύτερον, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι από την παρατεθείσα στη σκέψη 179 ανωτέρω νομολογία
προκύπτει ότι η Επιτροπή οφείλει να χορηγήσει μείωση προστίμου σε μια επιχείρηση που διευκόλυνε τη διαπίστωση της παραβάσεως,
μεταξύ άλλων στην περίπτωση που η εν λόγω επιχείρηση προέβη στη ρητή δήλωση ότι δεν αμφισβητούσε τα πραγματικά περιστατικά.
Πράγματι, η νομολογία αυτή δεν αναιρεί τη διαπίστωση που διατυπώθηκε στη σκέψη 175 ανωτέρω, κατά την οποία η προσφεύγουσα
δεν απέδειξε εν προκειμένω ότι, χωρίς τη συνεργασία της, η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να διαπιστώσει εν όλω ή εν μέρει την επίδικη
παράβαση. Τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας κατά τα οποία η μείωση του προστίμου λόγω της μη αμφισβητήσεως των πραγματικών
περιστατικών δικαιολογείται, καθόσον αυτή υπερβαίνει τη νόμιμη υποχρέωση συνεργασίας με την Επιτροπή και διευκολύνει σημαντικά
το έργο της Επιτροπής, πρέπει επίσης να απορριφθούν ως αβάσιμα, δεδομένου ότι, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 170 ανωτέρω, η
μείωση του προστίμου εξαρτάται αποκλειστικά από την αντικειμενική ωφέλεια που αντλεί η Επιτροπή από τη συνεργασία μιας επιχειρήσεως.
Τρίτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή δέχθηκε ρητώς, με την ανακοίνωσή της περί διευθετήσεως διαφορών, ότι
η συνεργασία μιας επιχειρήσεως έπρεπε να ανταμείβεται, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές. Πράγματι, αφενός, όπως ορθώς ισχυρίζεται
η Επιτροπή, χωρίς να αμφισβητείται τούτο από την προσφεύγουσα, η εν λόγω ανακοίνωση, που είναι σχεδόν ένα μήνα μεταγενέστερη
της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν έχει εφαρμογή επί των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υποθέσεως. Αφετέρου, εν πάση
περιπτώσει, επισημαίνεται ότι, δυνάμει του σημείου 5 της εν λόγω ανακοινώσεως, η Επιτροπή διαθέτει «ευρέα περιθώρια διακριτικής
ευχέρειας τα οποία της επιτρέπουν να αποφασίζει σε ποιες υποθέσεις είναι δυνατόν να […] ακολουθ[είται] διαδικασία διευθέτησης
διαφορών» και μόνον εφόσον οι μετέχουσες στη διαδικασία αυτή επιχειρήσεις πληρούν τις προϋποθέσεις της εν λόγω ανακοινώσεως
χορηγείται σε αυτές μείωση του προστίμου κατά 10 %. Επομένως, βάσει της εν λόγω ανακοινώσεως, εναπόκειται μόνο στην Επιτροπή,
και όχι στις επιχειρήσεις, να κρίνει, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως, αν η προσφυγή
σ’ αυτή τη διαδικασία διευκολύνει τον κολασμό της επίμαχης παραβάσεως και, στο πλαίσιο αυτό, να χορηγήσει μείωση προστίμου
κατά 10 % σε μια επιχείρηση που πληροί τις προϋποθέσεις της εν λόγω ανακοινώσεως.
Τέταρτον, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι, βάσει του εθνικού δικαίου ανταγωνισμού διαφόρων κρατών μελών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μη αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών παρέχει δικαίωμα σε μείωση προστίμου, το επιχείρημα αυτό
πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές, δεδομένου ότι οι εν λόγω κανόνες, οι οποίοι δεν δεσμεύουν την Επιτροπή, δεν αποτελούν
το ορθό νομικό πλαίσιο για την εξέταση του ζητήματος αν η Επιτροπή παρέβη την αρχή της αναλογικότητας μη χορηγώντας μείωση
προστίμου στην προσφεύγουσα για τη συνεργασία της.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω διαπιστώσεων, η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη την αρχή της αναλογικότητας πρέπει
να απορριφθεί εν μέρει ως αλυσιτελής και εν μέρει ως αβάσιμη και, κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος πρέπει να απορριφθεί στο
σύνολό του.
Επί του τρίτου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας, της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως
καθόσον η Aragonesas και η προσφεύγουσα κακώς είχαν αντίστοιχη αντιμετώπιση
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέβη τις αρχές της αναλογικότητας, της ίσης μεταχειρίσεως και της χρηστής διοικήσεως
με την προσβαλλόμενη απόφαση, δεδομένου ότι η επιχείρηση η οποία παραδέχεται την παράβαση και συνεργάζεται με την Επιτροπή
πρέπει να τυγχάνει διαφορετικής αντιμετωπίσεως από την επιχείρηση που αμφισβητεί την εν λόγω παράβαση.
Συναφώς, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι, όπως και η Aragonesas, δεν έτυχε καμίας μειώσεως του προστίμου, παρά το ότι η Aragonesas
είχε αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά αναφέροντας στην απάντησή της στην ανακοίνωση των αιτιάσεων ότι δεν είχε μετάσχει
στις συμφωνίες που κάλυπταν το σύνολο της κοινής αγοράς, ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσίασε η Επιτροπή δεν αρκούσαν
για την απόδειξη της παραβάσεως καθόσον είχαν προσκομισθεί στο πλαίσιο αιτήσεων βάσει της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας
που είχαν υποβληθεί από άλλες επιχειρήσεις και ότι από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυπτε ότι είχε συνεργαστεί συστηματικά
με τα άλλα μέλη της συμπράξεως.
–       Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, όσον αφορά τις αιτιάσεις της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της αναλογικότητας,
μη χορηγώντας της καμία μείωση του προστίμου για τη συνεργασία της εκτός του πεδίου εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 περί
συνεργασίας, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν προβάλλει, στο πλαίσιο αυτού του σκέλους του τέταρτου λόγου ακυρώσεως, κανένα
επιχείρημα προς στήριξη των αιτιάσεών της και ότι οι αιτιάσεις αυτές συμπίπτουν με εκείνες που προέβαλε στο πλαίσιο του πρώτου
σκέλους του ίδιου λόγου ακυρώσεως. Πρέπει συνεπώς να απορριφθούν ως αβάσιμες για τους λόγους που εκτέθηκαν στις σκέψεις 183
έως 193 ανωτέρω.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως διότι η προσφεύγουσα
τελεί σε διαφορετική κατάσταση από την Aragonesas, η οποία είχε αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά κατά τη διοικητική
διαδικασία, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από την παρατεθείσα στη σκέψη 108 ανωτέρω νομολογία, η εν λόγω αρχή επιβάλλει
να μην αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο παρόμοιες καταστάσεις ούτε κατά τον ίδιο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός
εάν η αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικώς.
Εν προκειμένω, μολονότι αναμφίβολα η Aragonesas αμφισβήτησε τα πραγματικά περιστατικά κατά τη διοικητική διαδικασία (βλ. τις
αιτιολογικές σκέψεις 341 έως 346 της προσβαλλομένης αποφάσεως), ενώ η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε τα περιστατικά αυτά και
συνεργάστηκε με την Επιτροπή (βλ. την αιτιολογική σκέψη 340 της προσβαλλομένης αποφάσεως), εντούτοις οι δύο αυτές επιχειρήσεις
τελούν σε παρεμφερείς καταστάσεις, δεδομένου ότι αμφότερες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας
και του σημείου 29, τέταρτη περίπτωση, των κατευθυντηρίων γραμμών, οι οποίες δικαιολογούν τη χορήγηση μειώσεως του προστίμου.
Συνεπώς, η Επιτροπή ορθώς επιφύλαξε και στις δύο αυτές επιχειρήσεις την ίδια μεταχείριση.
Επομένως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα, τόσο η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως
όσο και το τρίτο σκέλος του τέταρτου λόγου ακυρώσεως, καθώς και, κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
Υπό το πρίσμα όλων των ανωτέρω σκέψεων, το πρώτο αίτημα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
B –
Επί του επικουρικού αιτήματος για τη μεταρρύθμιση του προστίμου
1.
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με το δεύτερο αίτημά της, καθώς και με τις έγγραφες παρατηρήσεις της, η προσφεύγουσα ζητεί τη μεταρρύθμιση από το Γενικό Δικαστήριο
του προστίμου που της επιβλήθηκε. Στο πλαίσιο αυτό, ζητεί ειδικότερα από το Γενικό Δικαστήριο, πρώτον, να μειώσει τον συντελεστή
προσαυξήσεως του βασικού ποσού του προστίμου λόγω υποτροπής από 90 σε 50 % και, δεύτερον, να της χορηγήσει μείωση προστίμου
κατά 30 έως 50 % λαμβανομένης υπόψη της εκ μέρους της στενής συνεργασίας κατά τη διοικητική διαδικασία και του γεγονότος ότι
δεν αμφισβήτησε τα πραγματικά περιστατικά.
Η Επιτροπή αντικρούει τα αιτήματα της προσφεύγουσας.
2.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία, όσον αφορά τον έλεγχο που ασκεί ο δικαστής της Ένωσης επί των αποφάσεων της Επιτροπής
στον τομέα του ανταγωνισμού, πέραν του απλού ελέγχου νομιμότητας, βάσει του οποίου μπορεί απλώς να απορριφθεί η προσφυγή ακυρώσεως
ή να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη πράξη, η πλήρης δικαιοδοσία που παρέχει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 229 ΕΚ, το άρθρο 31 του κανονισμού
1/2003 στο Γενικό Δικαστήριο επιτρέπει στο δικαιοδοτικό αυτό όργανο να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη πράξη, έστω και χωρίς
να την ακυρώσει, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πραγματικά στοιχεία, προκειμένου, για παράδειγμα, να τροποποιήσει το ύψος του προστίμου
(βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 3ης Σεπτεμβρίου 2009, C‑534/07 P, Prym και Prym Consumer κατά Επιτροπής, Συλλογή 2009, σ. I‑7415,
σκέψη 86 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Πρώτον, όσον αφορά το αίτημα μεταρρυθμίσεως του επιβληθέντος στην προσφεύγουσα συντελεστή προσαυξήσεως λόγω υποτροπής του
βασικού ποσού του προστίμου, ο οποίος ανέρχεται στο 90 %, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι, λαμβανομένης υπόψη ιδίως της έντονης
τάσεως της προσφεύγουσας να ενεργεί κατά παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, δεν πρέπει να μεταρρυθμίσει τον εν λόγω συντελεστή
στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του.
Δεύτερον, όσον αφορά το αίτημα μεταρρυθμίσεως του επιβληθέντος στην προσφεύγουσα προστίμου διότι δεν αμφισβήτησε τα πραγματικά
περιστατικά και συνεργάστηκε κατά τη διοικητική διαδικασία, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι, κατά το μέτρο που η συνεργασία
αυτή δεν παρέσχε στην Επιτροπή τη δυνατότητα να επιβάλει κυρώσεις για το σύνολο ή για μέρος της συμπράξεως, δεν πρέπει να
της χορηγήσει μείωση προστίμου στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του.
Επομένως, εφόσον δεν υπάρχουν εν προκειμένω άλλα στοιχεία ικανά να οδηγήσουν σε μεταρρύθμιση του προστίμου που επιβλήθηκε
στην προσφεύγουσα, το δεύτερο αίτημά της πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει
σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα
σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Arkema France στα δικαστικά έξοδα.
Pelikánová
Jürimäe
Soldevila Fragoso
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 17 Μαΐου 2011.
Περιεχόμενα
Ιστορικό της διαφοράς
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
Σκεπτικό
Α – Επί του κυρίου αιτήματος για ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως
1.  Επί του παραδεκτού
α) Επί της πρώτης ενστάσεως, που αφορά το απαράδεκτο του πρώτου αιτήματος της προσφεύγουσας
β) Επί της δευτέρας ενστάσεως, που αφορά το απαράδεκτο του πρώτου λόγου ακυρώσεως που προβάλλεται από την προσφεύγουσα
2.  Επί της ουσίας
α) Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την προσαύξηση λόγω υποτροπής του βασικού
ποσού του προστίμου που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση των δικαιωμάτων άμυνας και της αρχής της αναλογικότητας, δεδομένου ότι
η απόφαση Υπεροξυγονούχα προϊόντα ελήφθη υπόψη στην προσβαλλόμενη απόφαση προκειμένου να στοιχειοθετηθεί υποτροπή
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση της αρχής non bis in idem και της αρχής της αναλογικότητας, δεδομένου
ότι η Επιτροπή είχε λάβει υπόψη, προκειμένου να στοιχειοθετήσει υποτροπή, τις αποφάσεις Υπεροξυγονούχα προϊόντα, Πολυπροπυλένιο
και PVC στο πλαίσιο τεσσάρων άλλων αποφάσεων με τις οποίες επέβαλε κυρώσεις στην προσφεύγουσα
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας, της ίσης μεταχειρίσεως και της χρηστής διοικήσεως,
δεδομένης της προσαυξήσεως λόγω υποτροπής κατά 90 % του βασικού ποσού του προστίμου που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
β) Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από τη μη χορήγηση στην προσφεύγουσα μειώσεως του προστίμου δυνάμει της ανακοινώσεως
του 2002 περί συνεργασίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
γ) Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από τη μη χορήγηση στην προσφεύγουσα μειώσεως του προστίμου εκτός του πεδίου
εφαρμογής της ανακοινώσεως του 2002 περί συνεργασίας
Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από νομικά και πραγματικά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή εκτιμώντας ότι η συνεργασία
της προσφεύγουσας δεν δικαιολογούσε μείωση του προστίμου βάσει των ελαφρυντικών περιστάσεων που προβλέπονται στις κατευθυντήριες
γραμμές
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της αναλογικότητας, δεδομένης της
μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών και της συνεργασίας εκ μέρους της προσφεύγουσας
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί του τρίτου σκέλους, που αντλείται από παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας, της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως
καθόσον η Aragonesas και η προσφεύγουσα κακώς είχαν αντίστοιχη αντιμετώπιση
–  Επιχειρήματα των διαδίκων
–  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
B – Επί του επικουρικού αιτήματος για τη μεταρρύθμιση του προστίμου
1.  Επιχειρήματα των διαδίκων
2.  Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
*
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.